Candy Crush

Laat het feesten beginnen

Sandra J. Paul

Candy Crush

Feelgood 

Verschijningsdatum: 28 januari 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208740

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Een dag

voor het huwelijk

Hoofdstuk 1

Drie tijdschriften liggen op het aanrecht wanneer ik na mijn laatste werkdag thuiskom. Of wat daar nog van over is natuurlijk, want de dingen zijn half opgevreten door Lou, de sint-bernard die sinds een aantal maanden deel uitmaakt van ons gezin, en ons sindsdien behoorlijk wat kopzorgen heeft opgeleverd.

Op de verwoeste covers van de tijdschriften staan foto’s en teksten over bruiloften. Ik kan nog net een dame onderscheiden die een jarenvijftigoutfit draagt, en een man in een kostuum dat Elvis trots zou gemaakt hebben. Trouwen in Vegas, kunnen wij dat ook, en is het wettelijk?

Ik grom. Ik denk – nee, ik ben ervan overtuigd – dat Manon die tijdschriften heeft gekocht om me te plagen. Wij zullen immers nooit in zulke outfits trouwen, en met een oldtimer rondrijden. Of naar Vegas trekken om er door een Elvis-lookalike getrouwd te worden, wat mijn stiekeme droom is.

Wat er verderop in de bladen staat zal ik wellicht nooit te weten komen. Ook niet of zo’n huwelijk dan wettelijk is of niet. Het maakt ook niet uit, we gaan het toch niet doen en dat is oké. Zolang ik maar met Manon kan trouwen, ben ik gelukkig met alles wat ze bedacht heeft.

Tenzij alles nog misloopt dankzij dat monster van een beest dat we maanden geleden officieel hebben geadopteerd. Lou is een schat van een hond, maar hij heeft één groot probleem: alles wat hij tegenkomt, knabbelt hij aan of eet hij op. Zelfs de veelvuldige bezoeken aan de dierenarts – én die ene keer dat hij een spoedoperatie nodig had omdat hij een naald had opgevreten – veranderen daar niets aan.

Men zegt wel eens dat baby’s voor kopzorgen zorgen, maar eerlijk gezegd denk ik dat zij een walk in the park zijn in vergelijking met deze slobberige loebas, die een spoor van kwijl over het hele parket achterlaat. Of stukjes tijdschriftpapier, zoals nu. Sommige snippers hangen nog aan zijn muil, de andere liggen verspreid over de parketvloer, waar ik recent een fortuin voor betaald heb om die te laten opboenen. Net zoals ik duizenden euro’s heb gestoken in de nieuwe retromoderne look die tegenwoordig zo in is.

Retro is een passie die Manon en ik delen, en ik was maar wat blij dat ze akkoord ging om het huis in die stijl een make-over te geven. Manon lachte me uit omdat ik zoveel centen heb neergeteld voor een keuken die eruitziet alsof ze in de jaren vijftig in de keuken van haar grootouders heeft gestaan, maar dan met een nieuwe glans erover.

‘Je had beter de oude laten staan,’ had ze gezegd, met een knik naar Lou, die er plezier in schept om de ronde handvaten af te kloven alsof ze beenderen zijn. Na een paar weken zag de keuken er al écht zo uit alsof hij in de jaren vijftig in het huis van haar grootouders heeft gestaan. Opzet geslaagd in elk geval.

Meneer Lou, of, zoals ik hem wel eens noem, meneer Kopzorg was een erfenis via een collega van Manon, die op zoek was naar een thuis voor de hond van haar demente moeder, die haar leven lang in dit huis heeft gewoond. Ze was een kluizenaar en een verwoed verzamelaar op het einde van haar leven, en dat was er ook aan te zien.

Behalve haar dochter en kleinkinderen kwam er niemand meer in deze ooit zo statige villa, die compleet verwaarloosd was. Meneer Lou sliep bij zijn baasje in de kamer naast de keuken, die als slaapkamer werd ingericht. Zij was niet meer in staat om de trappen nog te beklimmen. Het arme mensje kon zelfs nauwelijks alleen de badkamer en het toilet gebruiken. Het was dan ook hoog tijd om haar naar een verzorgingstehuis te laten gaan, waar ze helaas niet veel later overleed.

Lou werd me opgedwongen door Manon en haar collega, die samen een plannetje hadden bedacht waardoor het zou lijken dat het wel héél toevallig samenviel met Manons plotse drang om een hond te adopteren. En het plan slaagde ook, want ik werd halsoverkop verliefd op Lou, die wellicht even verliefd werd op mij, als dat al enigszins kan.

Om een of andere reden knauwt hij enkel maar aan spullen wanneer ik in de buurt ben. Als Manon er is, dan gedraagt hij zich als een engeltje. Dan is het alsof hij een heilig boontje is dat gewoon lekker lui op de bank wil slapen. In werkelijkheid is hij een monster.

‘Een teken van affectie,’ noemde zij het. ‘Hij wil tonen dat hij je graag ziet door aan je spullen te kauwen.’

‘Door de meubels te verwoesten en mijn deurklinken te verminken? Hoe dan? Waarom zelfs?’

‘Weet ik veel. Katten brengen muizen naar huis om hun baasjes te bedanken. Misschien wil Lou gewoon als dank voor zijn adoptie door het hele huis zijn kwijl achterlaten, zodat je hem nooit meer vergeet.’

‘Daar hoeft hij dan de meubels niet voor af te knauwen, hoor.’

‘Misschien moeten we eens langs zo’n hondenfluisteraar gaan of zo. Zij kunnen dit soort gedrag toch afleren?’

‘Misschien,’ zei ik, maar ik weet diep in mijn hart maar al te goed dat Lou te oud is om hier nog vanaf te raken. Ik spendeer te veel uur online op hondenfora om uit te zoeken wat het probleem zou kunnen zijn. De verhalen over honden die alles wat ze tegenkomen opvreten, zijn veelvuldig aanwezig. Sommigen slagen er daadwerkelijk in om het hun dieren af te leren, maar even vaak gebeurt dat gewoon niet. En als ik één ding weet van Meneer Lou, dan is het wel dat hij een koppige ezel is, die zijn zielige ogen gebruikt om mij niet boos te laten worden.

Zoals nu. Hij kijkt me vol onschuld aan, alsof het doodnormaal is dat ik thuiskom om de reclamebladen uiteengereten aan te treffen. Als we dit al niet aankunnen, dan moet ik zelfs niet aan kinderen beginnen, denk ik.

Ik zucht diep, want Manon en ik hadden aan elkaar beloofd dat we ervoor zouden zorgen dat Mister Lou nooit meer aan dingen kon raken die hij op kan peuzelen. En toch is het weer zover. Waarom heeft ze die domme bladen zelfs op de keukentafel laten liggen?

‘Lou Smeets,’ zeg ik streng, want ik heb hem Manons achternaam gegeven. Een Kranias zou dit  immers nooit doen. ‘Hoe vaak moet ik het nog herhalen?’