In de Sterren Geschreven

In de sterren geschreven

Feelgood 

Verschijningsdatum: 16 september 2021

© 2021 Eveline Heijnen, Britt Van Der Jagt, Cecile Koops, Claudia Vanzegbroeck, Chloe Verbeek

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sleepy Fox Studio

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

9789464208757

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

In de sterren geschreven

Eveline Heijnen

‘Welkom. Vertel eens, wie ben je, waar kom je vandaan en wat ga je voor ons doen?’

Mijn hart klopt in mijn keel. Mijn armen bewegen ongecontroleerd en ik voel de druppels zweet langs mijn nekharen lopen, mede veroorzaakt door de gigantische hitte die van de op mij gerichte studiolampen afkomt. Voor me zit een vierkoppige jury. Ik probeer niet te veel te letten op de arrogante blikken die ze stuk voor stuk hebben. Als ik ergens een hekel aan heb, is het aan zelfingenomen mensen. Om de zenuwen enigszins te kalmeren, stel ik me voor dat deze vier mensen naakt voor me zitten. Het schijnt ze iets menselijks te geven, maar gatverdamme, dit is niet het beeld dat ik nu op mijn netvlies wil hebben. Oké, één van de juryleden is best aantrekkelijk, maar de rest… Dit werkt niet. De zenuwen worden er niet minder om. Het nerveuze gevoel wordt versterkt als ik naar de camera’s kijk die door de hele ruimte staan, om me van alle mogelijke punten te kunnen filmen. Holy moly, was één camera niet genoeg?

‘Ik ben Daphne,’ antwoord ik. Ik kan alleen maar hopen dat de zenuwen niet tot in mijn stem te horen zijn. ‘Daphne de Jager. Ik kom uit een klein dorpje in Friesland, vlakbij Heerenveen. In het dorp ben ik al een bekendheid, maar ik wil mijn talent nu ook aan de rest van de wereld showen.’

Het verbaast me hoe soepel mijn ingestudeerde tekst eruit komt. Geen enkele verspreking. Chapeau, Daphne.

‘De wereld?’ lacht Bart spottend. Als ik me om iemands woorden zorgen maak, zijn het wel die van Bart Peterse. Leadzanger van een rockband, doet mee aan zo’n beetje elk televisieprogramma, hij speelt de hoofdrol in een romantische komedie waar de opnames net voor begonnen zijn (hoeveel uren zitten er in zijn dag?) en hij staat bekend om zijn uitgesproken mening. En die is niet altijd positief. In tegendeel, je moet van goeden huize komen wil je een compliment van Bart Peterse krijgen. ‘Je weet dat dit programma alleen in Nederland wordt uitgezonden?’

‘Ik weet dat deze talentenjacht alleen in Nederland wordt uitgezonden,’ herhaal ik, ‘maar ik onderschat de kracht van dit programma niet. Ik zie voor me dat mijn auditie op YouTube komt en dat de video massaal gedeeld gaat worden. Het is een kwestie van dagen, of misschien wel uren, tot het filmpje ook Amerika bereikt.’

‘Je hebt een rijke fantasie,’ zegt Sylvia. Ze lijkt niet onder de indruk. In plaats daarvan trommelt ze ongeduldig met haar vingers op de stapel papieren voor zich. Ik probeer me zo min mogelijk te laten afleiden door het getik. Sylvia Wijs staat erom bekend alles snel, sneller, snelst te doen. Een interview met haar mag hooguit tien minuten duren, het liefst telefonisch om reistijd te voorkomen. Bij een talkshow op televisie verdwijnt ze zodra zij niet meer onderwerp van gesprek is. Ze is… efficiënt, laten we het daarop houden.

‘Visualiseren helpt bij het laten uitkomen van mijn dromen,’ zeg ik dapper. Ik weet zeker dat ik zelfverzekerder overkom dan ik me voel.

‘Over welk talent had je het zojuist?’ vraagt Sylvia. Kijk, ze komt al to the point. Geen geklets over koetjes en kalfjes.

‘Ik kan goed zingen,’ antwoord ik. Ik kijk ze allemaal één voor één recht in de ogen aan. Mijn blik blijft bij Bart wat langer hangen. De arrogantie op zijn gezicht heeft plaatsgemaakt voor een andere uitdrukking. Ik kan het niet goed peilen, maar hij lijkt onder de indruk te zijn, nog voordat ik heb gezongen. Mooi.

‘Je kunt zingen,’ verbetert Bart me. ‘Laat het waardeoordeel aan ons over, daar zijn wij voor.’

Ik voel hoe mijn ogen automatisch in hun kassen beginnen te rollen en bedenk te laat hoe dit overkomt. Snel kruis ik mijn vingers en spreek ik in mijn hoofd de wens uit dat dit deel niet uitgezonden wordt. Een beetje arrogantie is goed, maar ik moet het niet overdrijven.

‘Welk nummer ga je voor ons zingen?’ vraagt Hans, de oudste van het stel. Al zolang ik me kan herinneren heeft Hans de Mooij een kop met grijze haren. Hij moet de pensioenleeftijd al ruimschoots bereikt hebben, maar desondanks zit hij hier toch weer in de jury. Geen idee hoe ze hem elke keer weer weten te strikken voor klusjes als deze.

‘Ik ben een singer-songwriter,’ zeg ik, ‘dus ik ga voor jullie een nummer zingen dat ik speciaal voor dit moment heb geschreven. Het nummer heet “In de sterren geschreven”.’

Het voordeel van een zelfgeschreven nummer is bovendien dat ik de tekst met willekeurige woorden kan opvullen als ik door de zenuwen de originele tekst vergeet. Die kans zit er dik in, want hoewel het me ondertussen lukt om mijn armen stil langs mijn lichaam te laten hangen, voel ik nog steeds mijn hart als een razende tekeer gaan.

‘Kan je vertellen waar het over gaat?’ Janne kijkt me uitdrukkingsloos aan. Ze hangt achterover in haar stoel en alles aan haar houding zegt me dat ze nu liever thuis op de bank zou willen zitten. Logisch, want volgens de roddelbladen komt Janne Heerschap net uit een burn-out. Al zou het zomaar kunnen dat ze er nog half in zit, als ik zo naar haar kijk. Ondanks de dikke laag make-up zijn de donkere kringen onder haar ogen niet te negeren.

‘Ik heb het nummer geschreven omdat ik wereldberoemd wil worden. Mijn leven is pas geslaagd als mijn naam in een ster geschreven wordt. Je weet wel, zo’n ster in Los Angeles op de Walk of Fame.’

‘Je stelt hoge eisen aan het leven,’ zegt Hans. Hij is vast vergeten dat hij zelf meerdere gouden platen aan de muur heeft hangen. ‘Denk je dat het je lukt om zo’n ster te bemachtigen?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Het is vijfentwintighonderd anderen gelukt om hun naam in zo’n ster te laten graferen, dus ik zou niet weten waarom het mij niet lukt. Ik ben niets minder waard dan Mariah Carey of Madonna.’

Oké, nu moet ik echt kappen. Ik zet hier een versie van mezelf neer die totáál niet lijkt op de echte Daphne.

‘Goh,’ zegt Bart. Het lijkt erop dat hij voor het eerst in zijn leven niet de juiste woorden weet te vinden. Nou ja, ook leuk om eens mee te maken hoe het is als hij met zijn mond vol tanden staat. En nog leuker dat ik dat voor elkaar heb gekregen. ‘Ik ben benieuwd, Daphne. Bring it on!’

Ik haal diep adem en deel mijn zangkunst met de jury. En met alle kijkers thuis, laten we die niet vergeten.

Als ik de deur van de auditieruimte achter me sluit, springen mijn vrienden als twee kwispelende hondjes op me af. Meteen sla ik mijn handen voor mijn gezicht. Kan ik terplekke door de grond zakken, alsjeblieft?

‘En?’ vraagt Evi lachend. ‘Waren ze onder de indruk van je talent?’

‘Heeft Bart Peterse gevraagd of je in zijn voorprogramma wilt staan?’ Frank proest het uit. ‘Heel eerlijk, Daphne, ik wist altijd al dat je geen zangstem had, maar zó slecht heb ik nog nooit iemand horen zingen. En die tekst! “Ooit wordt mijn naam in de sterren geschreven. Daarom heb ik me hiervoor opgegeven. Binnenkort word ik overal herkend. Ik ben een natuurtalent.” Zingen kun je niet, maar songteksten schrijven behoort ook niet tot jouw kwaliteiten.’

Ik geef Frank een stomp tegen zijn schouder. ‘Hou je mond, man. Ik had in ieder geval het lef om daar te staan.’

Evi proest het uit. ‘Helaas wel. Mijn oren suizen er nog van.’

Ik rol met mijn ogen. ‘Wrijf het er maar in. Kunnen we alsjeblieft zo snel mogelijk naar de auto?’

‘Hoezo?’ vraagt Evi quasi-verbaasd. ‘Al je fans staan in de wachtruimte beneden te wachten. Ik hoorde ze net al roepen: “Daphne, mag ik met je op de foto? Ik wil je handtekening!” Het is niet goed voor je carrière als je je fans op dag één al teleurstelt, schat.’

‘Fans?’ vraag ik spottend. ‘Ik ben nog niet op televisie geweest hoor.’

Ik duw mijn vrienden in de richting van het trappenhuis. Ik wil weg hier en het liefst zo snel mogelijk.

‘Niet op televisie,’ beaamt Frank, ‘maar alle audities zijn beneden in de wachtruimte live te volgen. Iedereen heeft je horen zingen. Al klonk het meer als kattengejank.’

Dit is de tweede opmerking waar Frank een duw tegen zijn schouder mee verdient. Iets te hard dit keer, want hij wrijft met een pijnlijk gezicht over de plek waar ik zojuist een mep op heb gegeven. Dat zal hem leren.

‘Wacht maar tot de uitzending op tv komt,’ zegt Evi. ‘Hoe zal je baas reageren op dit optreden?’

Ik haal mijn schouders op. Ik wil nog niet weten hoe ze binnen het bedrijf denken over dit onprofessionele handelen. Met een beetje geluk kom ik dat ook niet te weten, want ik heb de jury gesmeekt mijn auditie niet uit te zenden. Kleine kans dat ze daaraan gaan toegeven. Ik kijk al jaren met veel plezier naar dit soort talentenjachten, júist om talentloze mensen zoals ik vanaf de bank keihard uit te lachen. Het beste vermaak is leedvermaak. Bovendien snap ik ook wel dat dit goed is voor de kijkcijfers.