Alleen in het donker

Alleen in het donker

Thriller

Verschijningsdatum: 8 oktober 2021

© 2021 Annette Akkerman, Jolien De Pauw, Sarina De Wolf, Guido Eekhaut, Kate Reen

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

9789464208764

NUR-code: 303/330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

De blokhut – Annette Akkerman

De stilte hier in dit dichte bos wordt alleen verbroken door het snerpende gepiep van de schommelbank op de veranda. Zelfs de vogels zwijgen op deze late namiddag. Ik ben doodop en heb me meteen op de schommelbank laten vallen. Deze trektocht door Zweden was Barts idee. Hij wuifde al mijn bezwaren weg over dat meisje dat zon nodig heeft en bang is voor alles wat in het wild loopt. Hij wist het goed te verkopen: de romantiek van een huisje in het bos, een met de natuur, alle tijd om elkaar beter te leren kennen. Ik gaf me snel gewonnen, nadat hij me bezworen had dat er geen beren op de weg waren en dat hoogstens een eland ons pad kon kruisen. Ik genoot van de bedenkelijke gezichten van mijn vriendinnen die nooit hadden gedacht dat ik ooit op een trektocht zou gaan en al helemaal niet met een man die ik net drie weken kende. 

Dit is onze tweede dag en ik moet toegeven: het is beter dan ik had verwacht. Op een paar blaren na, schijnt mijn lichaam het uit te houden. Ik wist niet dat er zoveel te zien was in een simpel bos. Vandaag zijn we nauwelijks mensen tegengekomen. De laatste ontmoeting was twee uur geleden met een oud dametje dat paddenstoelen zocht. De herdershond, die ons trakteerde op een blaffend welkom, werd ferm door haar teruggefloten. Stilzwijgend gebaarde ze ons onze weg voort te zetten, met een urgentie alsof ze niet wist hoelang ze haar hond nog kon beletten ons te verscheuren. De volgende kilometers besteedden we aan het bedenken van een verhaal over een heks. Haar hond werd een wolf. We bedeelden ons een hans-en-grietje-rol toe, waarbij Bart alle eer opstreek voor een meer dan heldhaftig einde van het verhaal.

Een eindje verder kwamen we nog een vervallen huisje tegen. Het zag er verlaten uit, hoewel ik even dacht dat er iemand door het smerige ruitje gluurde. Soms neemt je verbeelding een loopje met je.

De schommelbank moet duidelijk eens gesmeerd worden. Verder is de blokhut een ideale overnachtingsplaats. Je kunt je hier aan het einde van de wereld wanen en ik ben er zeker van dat we na de vermoeiende tocht als een blok zullen slapen. Ik ontdoe me van mijn wandelschoenen en sokken. Op mijn hiel zit een nieuwe blaar. 

‘Hé, kijk eens. Er staat zelfs een fles wijn op ons te wachten,’ roept Bart enthousiast.

Kan het nog beter? Daar heb ik nu echt zin. Die blaar komt straks aan de beurt. Ik strek me uit en laat me op de schommelbank heen en weer wiegen.

Na een tijdje schrik ik wakker. Ik ben in slaap gedommeld. Het hakt er toch wel in. Ik kijk om me heen en vraag me af waar Bart is. Hij zou glazen voor de wijn pakken. Waarschijnlijk zal hij ze niet kunnen vinden. Mannen! Laat ik maar eens gaan kijken.

De blokhut bestaat uit een woonkamer met een klein keukentje en een aparte slaapkamer. Alle wanden zijn van boomstammen gemaakt, zoals het hoort in een traditionele blokhut. Bomen genoeg hier. Het is wel donker zonder ramen. Ik doe het licht aan en zie dat de wijnfles ontkurkt op het aanrecht staat. Typisch Bart, dan is hij met iets bezig, wordt afgeleid en gaat iets anders doen. In de slaapkamer of badkamer is hij ook niet. Dan pak ik zelf wel twee glazen. Met wijn en glazen ga ik weer op de veranda zitten. De zon zakt langzaam achter de bomen. Hier zou je een mooie foto van kunnen maken.

‘Bart, waar ben je? Ik heb de wijn al ingeschonken.’

Geen antwoord. Hij kan toch niet verdwenen zijn. Ik loop rond de hut. Geen Bart. Er ligt wel een dood konijn. Ik buig me over het konijn. Zijn buik is opengereten en er kruipen maden uit. Terwijl ik naar het konijn kijk, voel ik ineens een koude hand in mijn nek. Met een gilletje kom ik overeind.

‘Verdomme, Bart, ben je gek of zo?’

Bart lacht zich rot. Ik denk dat ik nooit aan die humor zal kunnen wennen.

‘Bang?’

Hij trekt een eng gezicht en maakt rare bewegingen met zijn armen en handen. Zo krijgt hij me toch nog aan het lachen.

‘Je moet dat konijn weggooien, verder het bos in. Ik wil niet dat het zo dicht bij de hut ligt.’

‘Die maden komen heus niet naar binnen.’

‘Het moet weg. Zo ga ik niet in de hut slapen.’

Met een paar stokken doet Bart wat hem opgedragen is. Even later zitten we als een bejaard echtpaar rozig op de schommelbank. Het is tijd voor een selfie. Als ik hem op Instagram wil zetten, ontdek ik pas dat we hier geen bereik hebben. Het is echt het einde van wereld. Ik kijk nog eens naar de telefoon. Geen enkel streepje. Dat is toch wel een tegenvaller voor iemand die graag een uurtje op de bank zit te appen met vriendinnen.

‘En als er nu iets gebeurt, dan kunnen we niemand bereiken,’ piep ik.

‘Wat moet er hier nu gebeuren? Je kunt in ieder geval niet onder een auto lopen en als je niet in een boom klimt kun je er ook niet uitvallen.’

‘Je kunt een blindedarmontsteking krijgen.’

Bart haalt zijn schouders op.

‘Je hebt je hele leven nog geen blindedarmontsteking gehad, dan zou het wel heel toevallig zijn dat je net...’

‘Een beer dan?’

‘Femke, wat heb ik nu gezegd over beren?’

Tegen beter weten in kijk ik weer op mijn telefoon.

‘Niets,’ zegt Bart met een gemeen lachje, ‘vanavond krijg ik alle aandacht van jou.’

Hij prikt met zijn vinger in mijn zij en begint me te kietelen.

De zon verdwijnt achter de bomen en het wordt fris. Met een van de zakjes uit onze rugzak maak ik een simpele maaltijd. Het is onvoorstelbaar dat dat vriesdroogvoer zo goed smaakt. Waarschijnlijk smaakt alles lekker na zo’n dag buiten in de natuur. Bart probeert de houtkachel aan te krijgen. De hut is spaarzaam ingericht: een bank, een bed, een tafel en stoelen, verder niets. Meer heb je ook niet nodig, volgens Bart.

‘Zullen we hier altijd blijven wonen?’ stel ik aan Bart voor. ‘Alleen met zijn tweeën, dan leggen we een moestuintje aan, gaan een keer in de veertien dagen boodschappen doen.’

Bart zoent me als antwoord.

‘Lopen gewoon in onze blote kont en dan vang ik een konijn.’

‘Bah, niet over konijnen beginnen, dan moet ik weer aan dat lijk denken. Ga nog maar even wat meer hout sprokkelen. Het is al bijna donker.’

Ik strek me uit op het kleine bankje en staar in het vuur van de houtkachel. Ik voel me loom en voldaan. De enige lamp boven de tafel knippert. Op het dak liggen zonnepanelen, die een kleine accu opladen. Net als ik me afvraag of er door de bomen genoeg zon op het dak valt, gaat de lamp helemaal uit. Wat dom van me, ik had het licht niet moeten laten branden toen we buiten waren. Gelukkig is er nog het schijnsel van de kachel, hoewel Bart wel snel moet komen met meer hout.

In het donker vallen de geluiden van het bos pas goed op. In de verte hoor ik de roep van een uil. Dichtbij weerklinkt het geluid van een soort varken, misschien wel een wild zwijn. Op de veranda piept de schommelbank met een krijtend geluid dat door merg en been trekt. Ik sla mijn armen om mijn knieën en hoop dat Bart snel terug is. Met een klap slaat de deur dicht. Ik hoor voetstappen in het halletje.

‘Bart, doe je de grendel op de deur? Je weet nooit of iemand juist vanavond een moordtocht wil houden,’ probeer ik net zo grappig te zijn als Bart. Er komt geen antwoord.

‘Bart?’

Ik loop naar het halletje. Niemand. Misschien is Bart weer naar buiten. De grendel zit op de deur en ik hoor gestommel in de slaapkamer. Dit keer laat ik me niet te pakken nemen door die grapjas.

‘Bart, doe niet zo flauw.’

Opeens wordt er van achteren een arm om me heen geslagen. Ik kan geen kant op. Ik verwacht een kus in mijn nek en gooi mijn haar uitdagend achterover. Dan wordt er op de deur gebonsd.

‘Femke! Femke, doe open!’