VOLHOUDEN, ALLES KOMT GOED!

Volhouden, alles komt goed

Sciencefiction

Verschijningsdatum: 29 oktober 2021

© 2021 Bart De Wolf

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN: 9789464208788

NUR-code: 333

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Barstende koppijn en een metalige smaak in mijn mond. Hoelang lag ik hier al?

Een schel alarmsignaal dreunde dwars door mijn schedel en maakte elke poging tot oriëntatie onmogelijk.

'Noa?' Mijn stem klonk hees, mijn keel voelde als schuurpapier. 'Noa, hoor je me? Antwoord!' Mijn geroep eindigde in een zware hoestbui, mijn longen leken hun stoffige inhoud uit alle macht uit te willen stoten. Ik ging bijna over mijn nek.

Geen reactie.

Het alarmsignaal deed mijn hoofd bijna uit elkaar knallen. Met mijn beide handen omklemde ik mijn helm – een zinloze reflex. Wat een vreselijke klotemissie! Ik voelde door mijn handschoen dat het schermpje van mijn helm gebarsten was, meer zelfs: er ontbrak zowaar een heel stuk.

Aan de andere kant van de capsule brandde een klein rood noodlampje, onvoldoende om de ravage te kunnen overzien maar afgaande op de gigantische klap bij het neerkomen en mijn gebroken helm, zou de schade ongetwijfeld enorm zijn.

Duizelend van de crash probeerde ik me overeind te houden aan een stang die ik op de tast naast me vond. Ik trachtte me een beeld te vormen van wat ik juist vasthield en waar ik me precies bevond in de door elkaar gerammelde capsule, maar de steeds erger wordende steken in mijn hoofd weerhielden me om helder na te kunnen denken. Mijn knieën voelden brak, al mijn organen lagen op een andere plek en de gehele duisternis rondom me tolde. Zo meteen ging ik echt kotsen.

Met mijn handen naar voren gestoken zocht ik als een blinde naar iets dat me bekend zou voorkomen. Het rode lampje, het enige dat zich in deze beklemmende ruimte liet onderscheiden en me ietwat geruststelde dat ik niet echt blind was, hield ik als een baken recht voor me. Dáár moest ik naartoe. Dáár was de uitgang!

Onder mijn laarzen voelde ik scherven knarsen bij elke pas die ik zette. Waarschijnlijk lag de vloer bezaaid met wat ooit laboratoriummateriaal was geweest, of erger: onderdelen van het controlepaneel of de radio. Elke beweging die ik maakte, veroorzaakte een pijnscheut op een andere plek in mijn lijf. Ik concentreerde me op het kleine heldere punt voor me.

Het rode lichtje: nog enkele passen.

Het luik ernaast: de enige uitweg uit deze metalen tombe.

'Noa!' Mijn schorre stem slaagde er opnieuw niet in het pulserende signaal te overklassen. Met mijn handen als voelsprieten schuifelde ik tergend traag vooruit. Nog even doorzetten. Gekraak onder mijn schoenen. Pijn! Misselijk!

Plots raakte ik de wand met mijn vingertoppen. Ik voelde mijn hartslag stijgen en mijn spieren zich opspannen: mijn handen maakten grote vegen over het paneel tot ze een langwerpige richel voelden en vanaf dan ging het ineens erg snel: instinctief grepen mijn vingers de richel stevig vast en met mijn laatste krachten – adrenaline is een zegen – rukte ik in één beweging de hendel naar beneden.

Het luik klepte open en een fel licht drong de ruimte onmiddellijk binnen. Gelukt!

Ik draaide me om naar waar ik me herinnerde dat het controlepaneel zich zou moeten bevinden en met een goedgerichte vuistslag op een knop legde ik het repetitieve gepiep het zwijgen op.

De plotse stilte was surreëel en werd enkel verstoord door het bonzen in mijn hoofd. De duizelingen werden heftiger, ik liet me uitgeput op mijn knieën vallen. Mijn maag kneep samen en ledigde zich met volle kracht tegen het schermpje van mijn helm. De zure warme lucht maakte het nu pas echt benauwend. Gejaagd probeerde ik mijn helm los te prutsen... haast en vingercoördinatie zijn geen goeie vrienden. Toen ik er uiteindelijk in slaagde om mijn helm af te gooien, zoog mijn lichaam de verse zuurstof gulzig naar binnen. Mijn hoofdpijn kalmeerde en mijn lichaam leek zich per direct ietwat te herstellen. Ik trok mezelf op zodat mijn hoofd buiten het luik stak en probeerde het felle zonlicht met mijn handen af te weren. Zon. Buitenlucht. Zuurstof!

We waren geland, zoveel was duidelijk.

Maar waar in het onmetelijke heelal waren we terecht gekomen?

#

Een geluid achter me eiste mijn onmiddellijke aandacht. Een zacht maar duidelijk getik weerklonk van onder het puin. Mijn ademhaling stokte, mijn hartslag maakte een hoopvol sprongetje.

'Noa?' Ik vlóóg als het ware naar de bron van het geluid – alsof mijn lichaam alle vermoeidheid en schade als een hinderlijke ballast van zich had afgeworpen – en begon brokstukken te verplaatsen. 'Noa, volhouden! Alles komt goed!'

Het eerste dat ik zag, was een been dat vanonder het puin uitstak. Door een enorme scheur in de blauwe uniformstof was een gapende wond zichtbaar die ritmisch kleine straaltjes bloed uitstootte. Dat betekent dat ze nog leeft! Als een waanzinnige verdubbelde ik mijn inspanningen. Stukje bij beetje ontwaarde ik het gewonde lichaam van mijn geliefde admiraal. De receptor aan haar riem bracht het eentonig getik voort. Het baken op deze planeet zond dus nog steeds een signaal uit!

De wond in het been bleek klein bier vergeleken met hetgeen ik onder de brokstukken aantrof: Noa's hart klopte en haar ademhaling was snel maar regelmatig... en daarmee hadden we het goede nieuws wel gehad. Op verschillende plekken waren grote, bloedende wonden zichtbaar en ter hoogte van haar buik doordrong een afgebroken metalen staaf haar uniform. De staaf bewoog op en neer, op het ritme van haar ademhaling. Dit was niet goed. Dit was helemáál niet goed!

Voorzichtig maakte ik haar helm los en bevrijdde ik haar van het zware ding. 'Noa, hoor je me? Noa!' Met mijn vingers tikte ik enkele malen tegen haar wang, in de hoop op een reactie. Tevergeefs.

De plas bloed rond haar been werd langzaam groter. Ik graaide naar een klein stuk hard plastic en legde het over het beschadigde bloedvat. Van een doek scheurde ik een lange reep en bond het over de wond, het stuk plastic er stevig in verwerkt. Hopelijk zou hierdoor de bloeding snel minderen. Ik knoopte voorzichtig haar uniform open en inspecteerde de plek waar de staaf zich door de huid had geboord. Ik merkte dat mijn eigen ademhaling versnelde en dat alles rondom me wazig werd. Hou je hoofd koel, Elo. Niemand heeft er wat aan als ook jij nog tegen de vlakte gaat!

Wat bloedingen betrof leek het aan de buitenkant wel mee te vallen. Ik kon enkel maar hopen dat er inwendig geen vitale organen beschadigd waren. Ik durfde de staaf niet te verwijderen en concentreerde me eerst op de overige wonden, zodat ze zo min mogelijk bloed zou blijven verliezen. Ik ruimde het puin uit haar directe buurt en vouwde een deken onder haar hoofd.

Aan de wand van de capsule rolde ik een scherm omhoog zodat er ook via het kleine venster erachter daglicht naar binnen scheen. Ik kon elke zonnestraal gebruiken om helderder na te kunnen denken. Het viel me nu pas op hoe bleek haar gezicht wel was. Een eenzame zenuw deed haar linker ooghoek trillen. Haar ogen – beide gesloten – traanden. Alsof ik nu pas de ernst doorhad of de emotie toeliet, werden mijn ogen eveneens vochtig. Mijn onderlip trilde, mijn ademhaling stokte. Arme Noa. Hou vol, liefje.

Ik wreef over haar donkere haren en fluisterde alle troostende dingen die in me opkwamen, terwijl mijn hersenen als een gek probeerden te beredeneren wat in deze vreselijke situatie de volgende stap zou moeten zijn.

Plots wierp ze met een brute schok haar hoofd in een onnatuurlijke kramp achterover. Het gerochel dat opborrelde uit haar keel was het onmiskenbare geluid van een lichaam dat de strijd verloor. Een lichaam waaruit de laatste energie schokkend de benen nam. Na de rauwe schreeuw die hierop volgde, verslapte ze ogenblikkelijk, haar opengesperde ogen keken naar niets specifiek. Nee! Fuck!

Met mijn vlakke hand gaf ik haar een harde mep. Hier blijven! Noa! Ik balde mijn rechterhand tot een vuist en sloeg zo hard ik kon op haar borstkas. En nog eens. Ik sloeg net zolang ik haar ribben voelde breken. Mijn vuist hing bevend boven haar, mijn ogen moedeloos op haar roerloze lichaam gericht. Het had geen zin. Ze was weg en zou niet meer bij me terug komen.

De onmacht die ik voelde had ik nooit eerder ervaren. Ik voelde koud en warm tegelijk, mijn vingers trilden oncontroleerbaar. Mijn borst kneep pijnlijk samen, en uit frustratie schreeuwde ik herhaaldelijk haar naam, mijn tranen de vrije loop latend. Huilend kuste ik haar koude lippen. Het snot stroomde mijn neus uit, maar het kon me weinig schelen. Hoe lang ik haar naam heb geroepen weet ik niet. Uiteindelijk liet ik me volledig uitgeput naast haar neervallen. Echt slapen zal ik niet gedaan hebben. Het was eerder alsof mijn lichaam besloot zich tijdelijk uit te schakelen.

Reboot.

#

Toen ik weer bijkwam, lag Noa nog steeds in dezelfde positie naast me. Haar gezicht in een verwrongen houding, de plas bloed op de vloer gestold. De zonnestralen vulden de capsule nog steeds met een helder licht; het gruwelijke tafereel werd er enkel nog meer onwerkelijk door.

Met het resterende stuk doek dekte ik het laatste gezelschap dat me nog restte toe. Ik krabbelde recht, wendde me af van het dode lichaam van mijn lieve Noa en keek voor het eerst echt naar de ravage rondom me. Het deed me vreemd genoeg niets meer. Alsof ik zodanig diep in de wanhoop was verzonken dat ik compleet ongevoelig was geworden voor nog meer ellende. Verdwaasd staarde ik naar de onherkenbare bende en schudde als verdoofd onophoudelijk het hoofd. Werkelijk niets stond nog op zijn oorspronkelijke plek.

Deze rampzalige landing paste alvast perfect bij het verloop van de rest van de missie.

Glas- en houtsplinters lagen waar voorheen de bedstedes stonden en wat ooit een labo was geweest, kon nog hooguit als schroot dienstdoen. Met een hoofd dat op springen stond probeerde ik in te schatten welke apparatuur de crash zou overleefd hebben. Bij al wat stevig vastgeschroefd was aan de wand had ik nog enige hoop. De overige hardware was zodanig door elkaar gerammeld dat het te betwijfelen viel of er nog echt veel van zou werken.

Ik sloop voorzichtig naar de radio, drukte enkele toetsen in en luisterde vluchtig naar het resultaat in de koptelefoon: stilte. Contact met het controlecentrum zou dus niet voor onmiddellijk zijn. Ik schakelde de ontvanger aan de gordel van Noa uit – het enerverende getik verstoorde mijn vermogen om helder na te kunnen denken – en kreeg het opnieuw benauwd.

Noa... Ik balde mijn beide vuisten en haalde schokkerig diep adem. De woede nam weer de bovenhand. Ik was de capsule nog niet uit geweest of ik vervloekte deze planeet al hartgrondig. De laatste van mijn vrienden dood, oriëntatie kwijt en een noodlanding op een planeet die de automatische piloot had uitgekozen op basis van niet meer dan een kansberekening. Ik hield me overeind aan de klink van de enige uitgang en keek door het kleine luik. Er was zuurstof, er was zonlicht. De planeet had een baken.

'Hij kan het maar beter waard zijn,' bromde ik. De instinctieve weerstand die ik voelde ten opzichte van deze aardkloot haalde het niet van de drang om de capsule te verlaten. Ik wilde hier weg. Nu!

Van uit het niets begon ik als een stuwadoor te zweten. De muren leken op me af te komen, de ruimte kromp in een beangstigend tempo. De dood slokte alle beschikbare zuurstof op en deed me naar adem snakken. Ik was niet claustrofobisch, maar ik moest naar buiten!

Ik zette de onbeschadigde helm van Noa op. Er mocht dan wel zuurstof zijn, er was sowieso ook een reden waarom de uitzetter van het baken niet meer was kunnen terugkeren naar de basis. En die reden was voorlopig onbekend.

Ik controleerde of de atmosfeer-analysator aan mijn armband nog werkte, keurde de rest van mijn uniform vluchtig op scheuren en schakelde voor de zekerheid het gesloten systeem van gezuiverde zuurstof in.

Ik stak mijn hoofd een tweede maal door het luik en werd verrast door de felheid van het licht dat in mijn gezicht scheen. In een reflex schermde ik mijn ogen af: de enige zon in dit planetenstelsel deed zijn werk alvast prima. Ik wreef enkele keren over de bovenzijde van mijn helm die nu langzaam meer zonwerend werd. Ik knipperde enkele keren krachtig, gaf mijn ogen even tijd om zich aan deze nieuwe lichtsterkte aan te passen en keek rond. Een blauwe lucht met een zon die zijn lichtstralen over een uitgestrekt groen woud uitspreidde, de rest werd voorlopig aan het zicht onttrokken.

Voorzichtig schoof ik de ladder uit tot hij tegen de grond tikte. Ik aarzelde. Hadden we bij de vorige landingen nog strootjes getrokken wie er als eerste zijn voetstappen in het stof mocht achterlaten, deze keer had ik geen andere optie. Mijn medereizigers – nee, mijn vrienden – waren één voor één gesneuveld tijdens het checken van De Lijst, een verzameling van coördinaten die eerdere ontdekkingsreizigers hadden uitgezet – zogenaamde bakens – wanneer een planeet bewoonbaar zou kunnen zijn – of worden, mits minimale en realistische aanpassingen. Als zo'n conquistador de terugreis niet overleefde, was de ontdekte wereld alvast gemarkeerd als 'interessant' en werd de locatie opgeslagen in het centrale computersysteem. De automatische piloot was zodanig ingesteld dat bij problemen met de capsule het meest nabije baken werd opgespoord om daar – indien binnen bereik – een noodlanding te bewerkstelligen. Een waarborg die mij deze keer ongetwijfeld het leven had gered. Voorlopig althans.

Ik keek om naar het deken waarin ik Noa had gewikkeld. Mijn laatste maatje. Mijn veilige haven. Ik voelde me opnieuw misselijk worden. Haar laatste schreeuw echode als een gekmakend mantra continu door mijn hoofd. Ik keek om naar de zwaar beschadigde radio en baalde behoorlijk dat ik gedoemd was tot mijn eigen – en enige – gezelschap. Zou iemand eigenlijk weten waar we uiteindelijk gecrasht waren? Ik schudde verbeten mijn hoofd. Nee, zonder radio zou deze missie waardeloos blijken, wat de uitkomst ook zou zijn.

Een plotse duizeling deed me wankelen en maakte een einde aan mijn gemijmer. Ik wilde de radio nog niet helemaal opgeven – mogelijk viel er nog het een en ander te herstellen – maar nu moest ik allereerst weg uit deze benauwende cabine, dit graf.

Ik trok me door het luik naar buiten en plaatste mijn voeten voorzichtig op de bovenste trede van de ladder. Ik concentreerde me om overeind te blijven. Stapje voor stapje daalde ik naar de zanderige oppervlakte af. Bij de laatste trede hield ik even halt, sloot mijn ogen en haalde diep adem. In gedachte beeldde ik een massa mensen in dat voor de buis zat om de landing live te volgen vanuit een comfortabele zetel en nu de adem collectief inhield. Hun hoop op redding – begeleid door een soundtrack van dramatisch klassiek – werd alleen maar heftiger naargelang ik mijn voet dichterbij het zand op de bodem van deze planeet bracht. Het moment dat de neus van mijn laars contact maakte met de oppervlakte verstomde het achtergrondgeluid en maakte het plaats voor een oorverdovende stilte. Net als mijn imaginaire publiek voelde ook ik mijn hart in mijn keel kloppen en dikke zweetdruppels langs mijn lichaam tot in mijn broekspijpen druppen. Voorzichtig liet ik de ladder los en draaide me om.

Gejuich.

Mensen vielen elkaar huilend van geluk in de armen.

Triomf!

Erbij blijven, Elo! Ik schudde de waanbeelden van me af en dwong mezelf weer tot de eenzame werkelijkheid. Dagdromen kan later nog, eerst maar even uit deze nachtmerrie zien te komen.

Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en scande de omgeving nauwkeurig. Tegen de capsule lagen enkele grote rotsblokken die op verschillende plaatsen afgerond waren, hetgeen waarschijnlijk wees op jarenlange blootstelling aan erosie door wind en water. Dit zou Noa zeer zeker erg interessant gevonden hebben. Ik stompte mezelf een paar keer flink tegen de helm. Elo! Focus!

Met snelle stappen liep ik verbeten door het stofferige zand, mijn humeur ergens ter hoogte van de kern van deze planeet. Ik sloot mijn ogen, ademde enkele keren diep in en maande mezelf aan tot rust te komen. Ik opende mijn ogen opnieuw en nam de omgeving in me op.

De grond was bedekt met grofkorrelig zand gemengd met stenen. In de verte lagen grotere rotsblokken op een stapel. De stappen die ik had gezet lieten onduidelijke voetsporen achter in het zand. De enorme groene bomen die ik massaal rondom me zag eindigden zonder uitzondering in een puntige kruin en leken door hun afgeplatte stam – alsof iemand hem tussen twee gigantische cimbalen had geplet – minder stevig dan de natuur thuis.

De natuur thuis... Die gedachte hakte er plots weer enorm in. Want wat was thuis uiteindelijk? De planeet waarop ik als kind speelde en waar nu zelfs geen onkruid meer wilde groeien? Het metalen gevaarte waar mijn volk al decennialang het heelal mee doorkruiste en dat nu waarschijnlijk niet eens wist waar ik was? De kleine capsule waarmee ik van planeet naar planeet vloog en waarvan het interieur nu leek alsof er een bomgordel in was afgegaan? Thuis was een abstract begrip geworden dat de betekenis had gekregen van 'al wat niet meer was'. Ik verbeet de melancholie en dwong mezelf voor de zoveelste keer tot het hier en nu.

Zinloos.

Ik was te opgefokt om me hiermee bezig te houden. Een missie als deze kon ik niet aanvatten als mijn gedachten ergens anders waren. Er was nog Noa. Er was nog de kapotte radio.

Prioriteiten.

Ik klom de ladder van de capsule terug op en nam me voor om als eerste de radio weer aan de praat te krijgen.

#

Tegen de ochtend weerklonk er weer ruis en gepiep door de koptelefoon. Vermoeid door de urenlange concentratie schoof ik de microfoon dichterbij, schraapte mijn keel en sprak langzaam en zo duidelijk mogelijk.

'Galentijn aan controle, Galentijn aan controle.'

Het geruis in mijn oren versprong enkele malen van toonhoogte en vervlakte weer. Ik veranderde de frequentie en herhaalde mijn verzoek. Na enkele minuten prutsen hoorde ik plots een bekende stem door de haperende boxen.

'...elkom teru....entijn! Hier contro... ben je ...dmiraal?'

Een schok ging door mijn lijf en deed al mijn ledematen tintelen. De adrenaline maakte me ogenblikkelijk weer klaarwakker.

'Hier stuurman Elo!' Mijn stem stokte. Ik wilde zodanig veel vertellen dat de woorden in mijn mond vochten om er als eerste uit te komen. 'We zijn gecrasht op een planeet met baken. Er is zuurstof. Ik ben ongedeerd, maar...' Ik voelde mijn ogen weer nat worden en slikte een brok door. Met mijn vlakke hand wreef ik langs mijn neus. Ik kneep mijn ogen dicht en schudde enkele keren mijn hoofd.

'Ik ben de enige overlevende,' herstelde ik me. 'De Galentijn is beschadigd, maar mogelijk niet onherstelbaar. Kunt u mij goed ontvangen, controle?'

'...ma ontvang...waar ben j...'

Ik aarzelde even.

'Ik zend jullie mijn coördinaten.'

Ik drukte enkele toetsen in. Enkele flikkerende lampjes deden vermoeden dat deze functie ook nog intact was.

'Coördinaten verzonden.'

'...aten goed ontva...baken...'

Ik had weinig moeite om de door ruis overstemde delen van de boodschap aan te vullen. De bevestiging dat deze planeet als baken was gemarkeerd was goed nieuws, het eerste in een erg lange tijd.

Ik hield mijn pols in een verlichte koker. Een blauwe lichtstreep danste over de armband. Enkele korte klikken verrieden dat de informatie werd verwerkt. Fijn, dit werkte alvast nog.

'Analyse atmosfeer wordt geüpload.'

De ruis in de koptelefoon veranderde opnieuw van toonhoogte en werd verstoord door een erg scherp gefluit. In een reflex om mijn oren te beschermen rukte ik de koptelefoon van mijn hoofd en wachtte tot de apparatuur de gegevens had verwerkt en verzonden. Wanneer de fluittonen leken te minderen zette ik de koptelefoon opnieuw op en wachtte op bevestiging van ontvangst. Die kwam bijna onmiddellijk, evenals de belofte om het rapport grondig te controleren en zo spoedig mogelijk met een oordeel terug te koppelen.

Een aanhoudende fluittoon, gevolgd door een heftige flits en opnieuw eentonige ruis, maakte een einde aan het hakkelende gesprek met het moederschip. Ik gromde gefrustreerd.

Uitgeput door de spanningen van de vorige dag en het harde werk tijdens de nacht besloot ik om mijn lichaam een welverdiende rust te gunnen. Ik maakte een plekje puinvrij en legde me onder een deken, naast Noa.

Wanneer ik wakker werd, zou ik haar begraven.

#

Van enkele planken had ik een draagberrie gemaakt, waarop ik Noa met veel zorg vastmaakte. De ontvanger die ze aan haar riem had gedragen, hield ik bij me. Hiermee kon ik de uitzetter van het baken mogelijk traceren – hoe sneller het geklik, hoe dichterbij deze zich bevond – dus die kon vast nog wel van pas komen. En daarbij: Noa's naam stond erin gegraveerd.

Uiterst voorzichtig liet ik de berrie door het luik zakken, tot ik aan het touw voelde dat ze de oppervlakte had bereikt. Ik volgde haar de ladder af. Eenmaal beneden sleepte ik haar lichaam achter me aan, een dubbel spoor van de draagberrie in het zand achterlatend. Langzaam zette ik stap voor stap in de richting van de lange, spitse boomstammen. Het topje van elke boom bewoog mee met de wind, de stammen bogen absurd ver door. Vlak achter de rand van het bos lagen enkele rotsblokken bij elkaar. Een opening tussen de kruinen van de bomen liet een fraaie bundel zonnestralen door die een kleine ruimte voor de rotsen feeëriek belichtten. Dat zou Noa's plekje worden.

Met een kleine metalen schop – bedoeld om grondsamples mee te verzamelen – groef ik een gat dat groot genoeg moest worden om haar volledige lichaam in een natuurlijke houding te begraven. De zon schroeide mijn huid, mijn kleren zogen het zweet op dat uit alle mogelijke poriën tevoorschijn kwam. In mijn hoofd dreunde een cadans zonder melodie. Mijn gedachten waren leeg, mijn handen hanteerden de schop alsof ze in automatische piloot stonden. De put werd dieper, de zandberg ernaast evenredig hoger. Toen de put de beoogde diepte had bereikt, klom ik eruit en nam het hout van de draagberrie in mijn handen. Het was pas op dat moment dat mijn lichaam de vermoeidheid toeliet en mijn knieën oncontroleerbaar begonnen te knikken. Mijn vingers trilden en leken geen grip te kunnen houden. Ik keek naar het dode lichaam dat ooit toebehoorde aan mijn lief en voelde mijn adem opnieuw stokken.

Ik deed – werkelijk waar – mijn uiterste best om haar zo geleidelijk mogelijk het graf in te laten zakken, maar die taak bleek lastiger dan verwacht. In elke hand hield ik een touw, waarvan het andere eind aan de draagberrie was bevestigd. Ik had mijn voeten elk aan een andere kant van het graf gezet en probeerde het lichaam van mijn vriendin op die manier langzaam naar beneden te begeleiden. De touwen haakten zich vast aan oneffenheden in het zand, steentjes vielen naar beneden, aarde brokkelde af. Ergens halverwege verloor ik bijna de grip op de ruwe touwen. Ik hield ze zo stevig mogelijk in mijn vuisten gekneld, maar voelde hen venijnig schuren tegen de huid van mijn palmen. Toen één van de touwen vervolgens ook nog eens knapte en al het gewicht met een ruk op mijn andere hand terechtkwam, hield ik het niet meer. Met een enorme klap denderde de berrie met Noa erop vastgesnoerd tegen de bodem van het graf. Sorry Noa.

Ik nam wat zand in mijn rechterhand en tuurde naar het bewegingloze hoopje in de put. Na een kleine aarzeling strooide ik de korrels over het lichaam van Noa. Ergens verwachtte ik, nee, hoopte ik alsnog op een beweging, een teken van leven, hoe subtiel ook. Ik nam een nieuwe brok zand en wierp hem eveneens naar beneden. Geen reactie. Uiteraard geen reactie! Ik had haar laatste adem meegemaakt, haar doodskreet gehoord, haar hart voelen stoppen!

De derde hap zand nam ik met mijn beide handen. Het was op het exacte moment dat deze aarde haar dode lichaam raakte dat de grond onder mijn voeten angstaanjagend schudde. Het leek op een ondergrondse explosie die meer gevoeld dan gehoord kon worden. Ik verstijfde en hield mijn adem in.

De trilling na de schok hield nog even aan en stierf maar langzaam weg.

Ik keek snel rondom me om me ervan te vergewissen dat ik echt alleen was. In de gehele omgeving was niets te bekennen dat op vijandig leven wees. Opnieuw beefde de grond, harder dan de eerste keer. De zandberg aan het rand van Noa's graf zakte schuddend in elkaar en stortte de put vol zand. Ik durfde me amper te verroeren. Met mijn vrije hand tastte ik langzaam de riem van mijn uniform af naar mijn handwapen, mijn blik gericht op een onbestemd punt tussen de groene stammen in de verte. Mijn riem was leeg.

'Oh shit...'

Ik voelde mijn rug nat worden van angstzweet. Door de emoties rond Noa en de spanning van deze nieuwe planeet was ik domweg vergeten om mijn wapenuitrusting hieraan aan te passen. Ik spiedde naar mijn ruimtetuig dat nog steeds onbewogen op de plek lag waar het gisteren uit de lucht gevallen was.

Een derde trilling. Deze keer voelde ik mijn hele lichaam daveren en ik merkte dat de enorme bomen mee trilden. De nieuwe explosie leek veel luider en erg dichtbij. Ik schatte snel de afstand in tot mijn capsule en wachtte niet op een vierde aardbeving. Ik haastte me met grote stappen in de richting van het ruimtetuig en sprong de ladder op met drie treden tegelijk. Eenmaal boven dook ik de capsule in en sloot ogenblikkelijk de enige toegangspoort af. Door het ronde raampje tuurde ik met grote ogen naar buiten. In een mum van tijd werd het buiten pikdonker, alsof de maan compleet voor de zon schoof. Ik voelde een rilling langs mijn rug gaan. De zonsverduistering duurde slechts enkele seconden, maar gooide het hoopvolle beeld dat ik van deze groenblauwe planeet had in een oogwenk bij het brandhout.

Opnieuw een explosie. De capsule daverde, alle apparatuur trilde mee.

Ik haastte me naar de radio. Ik greep naar de microfoon, drukte enkele knopjes in maar hoorde – zoals gevreesd – door de koptelefoon enkel een schrille pieptoon.

Een volgende explosie, maar nu minder fel.

Ik hield mijn hand tegen de fluitende koptelefoon gedrukt terwijl ik mijn oren spitste. De bevingen stopten, het geluid stierf weg. Ik zuchtte opgelucht en sloot voor enkele seconden dankbaar mijn ogen. Ik probeerde mijn gejaagde hartslag opnieuw onder controle te krijgen maar de spanning in mijn lichaam liet zich niet zomaar verjagen. Natrillend besloot ik de rest van de dag in de capsule door te brengen en van de radio opnieuw mijn eerste zorg te maken. Misschien hadden de experts op het moederschip ondertussen al uitgevogeld wat er met de eerste ontdekker van deze planeet, de uitzetter van het baken, gebeurd was. De explosies... Misschien zijn het onderaardse gassen die de grond vergiftigen?

Aarzelend keek ik naar het luik. Voor enkele seconden twijfelde ik écht of ik heel even de capsule nog zou durven verlaten om enkele zandkorrels op te scheppen. Voor een grondanalyse hadden ze echt niet zo veel nodig...

Ik had de hendel van het luik alweer in mijn handen toen ik me plots voor het hoofd sloeg. Stom! Ik griste een verzamelkoker van tussen het puin en zette me op de vloer van de capsule. Met een glasscherf peuterde ik enkele ribbels zand van tussen de groeven van de zolen van mijn laarzen. Het zand dat in de koker viel zou ruim voldoende zijn voor een betrouwbare analyse! Ik hield de koker met het zand in de kleine blauw-verlichte tube naast de radio. Enkele korte klikjes later spuwde het toestel een fors rapport uit. Ik schatte de kans dat het controlecentrum de analyse eveneens zou ontvangen hoog in. Ik bekeek de resultaten aandachtig: uitermate vruchtbaar en perfect geschikt voor het voedsel dat ik al zo lang miste sinds ik moest overleven op smakeloos poeder uit inspiratieloos genummerde zakjes. Geen giftige bestanddelen: de mysterieuze daveringen buiten beschouwing gelaten, leek deze planeet uitermate geschikt.

Ik zette me voor het controlepaneel en begon opnieuw aan de radio te prutsen.

Buiten werd het inmiddels snel donkerder. Ik stopte pas toen de zon weer opkwam en de radio terug werkte. Uitgeput viel ik in een onrustige slaap vol warrige dromen.

#

Toen ik ontwaakte stond de zon al hoog. Ik wreef de slapers uit mijn ogen en koos als ontbijt het eerste priemgetal dat ik tegenkwam. Vandaag zou ik opnieuw de onbekende wereld tegemoet gaan. Voor handhaving volk en vooruitgang! Ik sloeg met vlakke hand op tafel, alsof ik mezelf zo extra moed wilde geven. De nacht was dreunloos verlopen en dat gaf me weer hoop. Ik was benieuwd naar het verdict over de verzonden rapporten en nam plaats achter de microfoon.

'Stuurman Elo aan controle. Stuurman Elo aan controle.'

'Welkom terug, stuurman!' weerklonk het, deze keer zonder storend gefluit. Ik blies opgelucht.

'Hebben jullie de data ontvangen?'

'Affirmatief,' klonk het. 'Maar we vrezen dat we je weinig wijzer kunnen maken. Het baken dat jullie naar deze planeet leidde is ruim acht jaar geleden uitgezet door Kapitein Tristan van de Kostovia. Hij noemde de planeet ‘Stellar Tri’, naar aanleiding van zijn positie ten opzichte van zijn buurplaneten. Ik heb alle rapporten van die reis doorgenomen, maar kan je weinig meer vertellen dan dit. Van de Kostovia en zijn bemanning is na het ontvangen van het baken niets meer vernomen. Het baken staat daardoor als 'twijfelachtig' gelabeld. Daarom geldt deze planeet niet als prioriteit.'

Begrijpelijk. Naar planeten waar de bemanning wél van terugkeert zou mijn voorkeur ook uitgaan.

'Er weerklinken regelmatig explosies, met aardbevingen tot gevolg. Zijn er nog andere aanwijzingen dat de planeet instabiel zou zijn?' probeerde ik.

'Van de Kostovia kregen we geen data binnen. Er moet iets gebeurd zijn vlak na de landing waardoor er geen gegevens meer verzonden konden worden. Het baken zelf was het laatste teken van leven dat er van Kapitein Tristan is waargenomen.'

Een kleine aarzeling aan de andere kant van de lijn.

'Is de Galentijn zwaar beschadigd? Kan je weg bij gevaar?'

Die toevoeging vond ik weinig bemoedigend.

'Niets dat ik niet opgelost kan krijgen,' sprak ik stellig. Ik keek opnieuw naar de ravage rondom me. Misschien was het inderdaad niet onverstandig om de capsule eerst opnieuw vliegvaardig te maken vooraleer ik op onderzoek zou gaan.

#

De schade aan het vliegsysteem viel beter mee dan ik oorspronkelijk gevreesd had. Na enkele dagen en nachten haast ononderbroken doorwerken kreeg ik het voor elkaar dat de Galentijn opnieuw het luchtruim in zou kunnen. Dat ik het daarvoor benodigde materiaal uit andere apparatuur moest recycleren en daardoor enkele andere functionaliteiten had moeten opofferen, nam ik voor lief. Een simpele deken zou me voorlopig ook wel op temperatuur houden. En met koud water smaakte het ontbijt vast nog even goor als wanneer het wél opgewarmd was.

Na die afmattende periode van mentale en fysieke arbeid was mijn nieuwsgierigheid naar deze planeet alleen maar groter geworden. Een verkenningstocht voelde haast aan als een welverdiende ontspanning.

De zon hing laag achter de bomen. Deze keer controleerde ik het wapen aan mijn riem wel twintig keer vooraleer ik opnieuw naar buiten ging. Ik balde mijn vuisten en keek indringend naar mijn spiegelbeeld in het metalen luik. 'Voor handhaving volk en vooruitgang!' sprak ik mezelf moed toe. Ik zette de ontvanger opnieuw aan. Het langzame getik deed vermoeden dat de vermiste Kostovia zich nog steeds ergens in de omgeving bevond.

Met kloppend hart daalde ik opnieuw de ladder af – mijn denkbeeldige publiek hield gespannen de adem in en gaf deze keer geen kik. Wanneer ik mijn voet op de begane grond plaatste, voelde ik die een paar centimeter wegzakken. Hoewel ik vannacht geen neerslag had gehoord, was de grond nat en zompig. Het droge zand van voorheen was nu één grote modderpoel.

Ik keek opnieuw naar het groene woud met de afgeplatte boomstammen. Welke geheimen zouden zich nog in deze vreemde natuur verborgen houden?

Ik ademde flink diep in en stapte kordaat in de richting van de enorme stapel rotsen die ik in de verte zag.

Ik had verwacht van hierop een beter overzicht te hebben, maar het effect was teleurstellend: na een fikse klauterpartij kwam ik hooguit halverwege de stammen van de bomen rondom me. Alles wat erachter lag, bleef onvermijdelijk aan het zicht onttrokken.

Beteuterd overdacht ik mijn opties. Er zat niets anders op dan de gok te wagen en het mysterieuze woud in te trekken. Misschien kwam ik dan meer te weten over –

BOEM!

Alsof iemand mijn gedachten kon lezen en me van het waanzinnige idee wilde weerhouden, begon de grond plots opnieuw te beven. De dreun was minder heftig dan gisteren, maar deed de rotsblokken waarop ik me bevond toch beangstigend trillen. Ik was onmiddellijk op mijn hoede – mocht ik van deze hoogte naar beneden vallen, dan zou ik op zijn minst enkele fracturen oplopen – en spitste mijn oren. Plots hoorde ik een nieuw geluid. Het kwam van achter me, een soort geritsel. Instinctief greep ik mijn wapen en draaide me met een ruk om.

Niets.

Ik zag enkel een nieuwe rij bomen en in de verte de Galentijn die onaangeroerd stond te blinken. Wederom een vreemd geluid. Het kwam van beneden! Ik keek naar het zand aan de voet van de rots. Een rommelig spoor liep heen en weer door het zand en kruiste enkele gelijkaardige sporen die tussen de rotsen verdwenen.

Opnieuw geritsel! Achter mij!

Ik draaide me snel om en liet me op mijn buik vallen, zodat ik over de rand van de rots naar beneden gluurde. In de diepte kropen lange poten snel langs de zijkant van het rotsblok en verdwenen in een spleet tussen twee enorme stenen. Ik voelde het angstzweet in elke lichaamsholte. Ik richtte mijn wapen op de spleet, maar wist dat de monsterlijke eigenaar van de poten al lang niet meer binnen bereik was.

Een tweede dreun schudde de rotsblokken hevig door elkaar. Door de schok loste ik het wapen, dat onder luid gekletter naar beneden viel en kansloos tegen de stenen wand kapot viel. Geschokt staarde ik naar de scherven op de bodem: ik bevond me ongewapend op een hoge rots die werd bewoond door een of ander monster. En dan waren er nog die mysterieuze explosies die van overal leken te komen.

Geschraap achter me!

Ik draaide me om op mijn rug en schrok me wezenloos. Ik staarde pal in de zwarte ogen van een angstaanjagende kop met antennes en twee grijparmen die in staat leken om me in één klap doormidden te knijpen. Het voelde aan alsof ik ter plekke een hartstilstand kreeg. Het enorme monster keek me indringend aan en pookte met zijn beide voelsprieten hard tegen mijn helm. De zes lange poten kropen dichterbij zodat het monster nu half over mij, zijn weerloze prooi, overhelde. De grijparmen trilden onrustig in mijn richting.

BOEM! Een nieuwe dreun schudde alles opnieuw door elkaar.

Het monster keek verward op en richtte zijn voelsprieten de hoogte in alsof hij de lucht aftastte. Dit was mijn kans! Wanhopig gooide ik mijn beide benen naar achteren en wierp mezelf over de rand van de rots, mijn vuurwapen achterna. Ik probeerde me vast te klampen aan elke uitstekende rotspunt, maar tevergeefs: de grond kwam meedogenloos snel dichterbij. Ik hoopte dat het met me beter zou aflopen dan wat er met mijn wapen was gebeurd. Ik raakte de grond op exact hetzelfde moment dat een nieuwe beving de hele omgeving dooreenschudde, mijn helm knalde door de impact uit elkaar. Ik voelde mijn lichaam op verschillende plekken van de pijn schreeuwen. Mijn beide benen zwegen daarentegen als vermoord. Ik kon zelfs mijn tenen niet meer bewegen.

Door de klap duizelde alles rondom me.

Ik zag in een waas hoe het monster over de rand van de rots naar me gluurde en langzaam afdaalde en kon niets anders dan mijn gruwelijke lot afwachten.

Een nieuwe explosie weerklonk, deze keer ontegensprekelijk vlakbij.

Kleine stenen kwamen los van de rotsblokken en kwamen met veel lawaai naar beneden. Het monster sloop ongestoord in mijn richting en had bijna zijn gevallen prooi op de begane grond bereikt toen opnieuw een plotse zonsverduistering de hele scene in een schemer deed belanden.

Ik keek met wijde pupillen in de richting waar daarnet de zon nog stond en zag een reusachtig hand met uitgestrekte vingers het zonlicht blokkeren.

In een reflex probeerde ik zo ver mogelijk naar achteren te kruipen, mijn beide benen sleepten slap met me mee.

De reusachtige vingers grepen de stapel met rotsen en tilden hem van de grond. De aarde daverde opnieuw.

Ik merkte de stenen die rond me neerstortten nauwelijks op en staarde vol ongeloof naar de lege plek voor me. Waar daarnet nog een gruwelijk monster had gestaan, bleef enkel een krater in het zand over. Een vreemd geluid deed me met een ruk weer opkijken. De vingers hielden de rotsen en het zespotige monster in een stevige greep en bewogen in de richting van een lachend hoofd dat zo groot was als een luchtballon. Het hoge geschater klonk zo doordringend dat mijn trommelvliezen haast scheurden. Het bolle hoofd keek naar de rotsen tussen de vingers en stak vervolgens de hele hand in de vrolijke, tandeloze mond.

Ik wachtte niet tot de vingers voor een tweede keer in het zand zou graaien – met mij er misschien wel bij -, draaide me op mijn buik en kroop op mijn ellebogen zo snel mogelijk in de richting van de Galentijn. Achteraf zou ik er me over verbazen tot wat een lichaam in staat is wanneer het bol staat van de adrenaline. Toen ik de ladder net bereikt had, voelde ik de grond enkele keren snel achter elkaar schudden. Met alle krachten die ik nog in mijn armen had, hees ik me de ladder op. Achter me hoorde ik een hoge stem luid schreeuwen.

Ik dook de capsule in en sloot het luik ogenblikkelijk. Ik sleepte me naar het controlepaneel en trok me verbeten op mijn stoel. Hoewel mijn geest in shock was, verrichtte mijn vingers routinematig de noodprocedure. Ik hoorde de motor opstarten en het ruimtetuig zich klaarmaken om weer op te stijgen. Een elektronische stem telde geduldig af, alsof er weinig haast bij was, ik benutte de verplichte wachttijd om me met mijn broeksriem aan de stoel vast te snoeren. De Galentijn daverde en weldra voelde ik dat het tuig zich losmaakte van de grond en het luchtruim in schoot. Door het kleine venster dat zo vrijkwam van de rotsen, zag ik een baby – die bijna zo groot was als het moederschip – kirrend met kiezels spelen, terwijl andere reusachtige kinderen even verderop aan het voetballen waren in het gigantische groene gras.

Ik greep de microfoon en kneep mijn ogen dicht, nog steeds nahijgend van de spanning. Ik slikte enkele keren en probeerde de paniek uit mijn lichaam te verjagen.

'Stuurman Elo aan controle, Stuurman Elo aan controle...'

Het controlecentrum kreeg geen kans om te antwoorden. Een plotse zonsverduistering, gevolgd door een dreun die de hele capsule danig door elkaar schudde en me een flinke klap op mijn kop bezorgde, was het laatste dat ik meekreeg.

#

Toen ik opnieuw bij bewustzijn kwam, lag de Galentijn opnieuw bezaaid met puin en apparatuur. Als in een kwade droom hoorde ik drukke stemmen die in mijn hoofd vochten om mijn aandacht.

'Je weet dat je niet aan de spullen van papa mag komen!'

Het geluid van een kast die op slot ging.

'Maar hij lag gewoon buiten in het gras!'

'Je weet dat ik kan zien wanneer je liegt, Felix!'

'Maar ik zweer het je!'

'Nog één woord en het wordt geen Anderlecht-Club Brugge voor jou vanavond, jongen!'

'Dat is niet eerlijk!'

BAM! Een deur die in het slot viel.

Hoofdpijn, misselijk.

In elk geval was het schudden gestopt en kwam er door een spleet bij het luik een helder licht.

Met trillende vingers maakte ik de gordel die me ongetwijfeld mijn leven had gered los. Ik liet me van mijn stoel glijden en sleepte me naar het kleine venster. De blauwe lucht en het groene gras waren verdwenen en vervangen door een plafond en muren met een lelijk behangpapier. Het leek wel een gigantische hobbykamer vol reusachtige spullen, die geordend waren op schappen en in glazen kasten. En de Galentijn bevond zich in één van die kasten, ik zag mijn eigen beeltenis weerkaatsen in het glas.

Met al mijn krachten probeerde ik het luik open te krijgen, maar hoe ik ook probeerde: er was geen beweging in te krijgen. Ter hoogte van het slot was de capsule ingedeukt. Het slot zat muurvast, ik zat gevangen in het ruimtetuig.

De ontvanger rond mijn pols klikte sneller dan voorheen. Alsof hij het signaal van de Kostovia van zeer nabij oppikte.

Ik trok me op en staarde door een spleet die was ontstaan tussen het luik en de verwrongen wand.

Het was pas toen ik helemaal naar rechts keek, mijn hoofd tegen het metaal gedrukt, dat ik het zag. Naast de Galentijn stond een andere capsule, eveneens flink gehavend met een deuk waardoor het luik – de enige uitgang – brutaal ontoegankelijk was gemaakt.