Fluister mijn naam

Fluister mijn naam

Feelgood - verhalenbundel

Verschijningsdatum: 30 oktober 2021

© 2021 Sarina De Wolf, Eveline Heijnen, Fiona Gothfield, Kate Reen, Claudia Vanzegbroeck

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208795

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

De beste muziek – Sarina De Wolf

De deur viel met een klap achter haar dicht en haar voetstappen echoden door de trappenhal terwijl ze zo snel mogelijk naar beneden liep. Met één blik op haar mobiel stelde ze vast dat ze beter meteen naar haar trein ging als ze haar eerste les nog wilde halen. Ze was absoluut nog niet wakker genoeg om alle duwende en trekkende mensen te kunnen tolereren.

Daarom liep ze naar buiten en haastte ze zich naar de koffieshop twee huizen verder. De eigenaars zaten er nu een jaar en ondanks dat ze aan het uiteinde van de stad woonden, kwam er genoeg volk. ’s Morgens stond er steevast een goede wachtrij.

Ook vandaag was geen uitzondering. Ze moest nog net niet buiten wachten. Zenuwachtig wierp ze opnieuw een blik op de klok, nog een kwartier voor haar trein het station verliet. Dat betekende dat ze hier binnen de tien minuten terug buiten moest staan als ze niet te laat wilde zijn.

Ze beet op haar lip en hopte van haar ene been op het andere. Hopelijk merkte de docent het niet en was er niets belangrijk te vertellen het eerste half uur. Haar vriendinnen zouden het haar wel uitleggen, maar toch.

Ze was één van de weinige leerlingen die amper een les skipte. Megans vriendinnen hadden haar al meerdere malen verteld dat ze gerust eens kon thuisblijven en een dag rust kon nemen.

Niet alleen gingen haar ouders het daar absoluut niet mee eens zijn, maar het gaf haar ook zelf een slecht gevoel

Door naar de les te gaan, moest ze thuis niet veel meer leren om de leerstof te begrijpen, in tegenstelling tot de meeste van haar vriendinnen die vaak uren aan een stuk moesten studeren.

‘Mag ik...’ Een man in pak tikte op haar schouder en wees de plaats voor haar aan. Megan fronste en keek naar zijn gezicht. Het stond nors en hij had eigenlijk al een positief antwoord verwacht.

‘Nee, ik moet mijn trein halen.’ Haar stem klonk hees toen ze hem toesprak. De man keek haar gefrustreerd aan, maar zette een stap achteruit. Hij draaide zijn gezicht weg van haar. Megan rolde met haar ogen en keerde zich terug naar de toonbank.

Nog drie personen voor haar en drie minuten vooraleer ze terug buiten moest staan. Dat ging ze niet meer halen. Of ze zouden er opeens vaart achter moeten zetten, hen kennende zou dat wel niet het geval zijn.

Het meisje aan de kassa liep met drie koffies naar een tafeltje aan het raam. Megan volgde haar manier van lopen, geïntrigeerd door de gracieuze bewegingen. Zo zou zij zich nooit kunnen verplaatsen.

Lomp was haar tweede naam geworden in de afgelopen jaren en dat zou ze niet meer kunnen veranderen.

Ze nam haar mobiel uit haar broekzak, maar de beschermhoes, die al even gescheurd was, bleef haperen. In zichzelf vloekend prutste ze het ding los. Vanavond ging het in de kast. Het was niet de eerste keer dat het gebeurde. Ze had ergens nog wel een nieuw beschermhoesje liggen. Pas toen ze hem eruit kreeg, ontdekte ze dat het ding nu volledig gebroken was.

‘Zie dat hij niet valt, hè. Anders moet die arme meneer achter je hem nog oprapen.’ Een stem die ze maar al te goed kende deed haar in elkaar krimpen. ‘Pas maar op, meneer, zo begint ze met flirten.’ 

Meteen had ze spijt van haar beslissing om eerst een koffie te komen halen. Ze draaide zich een kwartslag om en keek in recht het gezicht van een blondine die ze maar al te goed kende. Een paar blauwe ogen keek minachtend op haar neer. Het feit dat Megan kleiner was, maakte dat ontzettend makkelijk.

‘Ook goedemorgen, Sofie.’ Megan rolde met haar ogen en draaide zich weg van haar. Ze wilde op geen enkele manier de conversatie gaande houden en ondertussen had ze haar trein al gemist, dus voelde ze er ook niet veel voor om uit de rij te stappen.

Het meisje lachte. ‘Ben je eindelijk moedig genoeg om te antwoorden?’ Achter haar giechelden twee meisjes om de oppervlakkige opmerking van hun vriendin. Megan negeerde het en staarde naar het bord in de hoop dat ze een keuze kon maken met de anderen naast haar.

Ze kon ze tegen elkaar horen praten, alsof ze aan het overleggen waren.

‘Oh, nee. Heb je je toch bedacht? Durf je niets terug te zeggen? Deze keer is het maar je mobiele telefoon die valt, niets dramatisch.’ De meisjes bulderden. ‘Gelukkig is er hier geen trap.’

Megan probeerde met alle macht de herinnering te stoppen. Bijna een jaar geleden nu, was ze net begonnen op de universiteit. Alles gebeurde er via de trap, ook al waren er liften aanwezig. De trappen waren dun, net breed genoeg om een voet op te zetten, maar met een beetje haast was een voet snel fout gezet.

Die avond had ze op tijd naar huis gemoeten omdat haar moeder nog ergens heen moest en zij de wagen genomen had. Met haar boeken in haar handen en haar tas op haar rug was ze de trap afgelopen.

De eerste trede ging goed, maar bij de tweede voelde ze hoe ze haar evenwicht verloor. Vooraleer ze het wist lag ze onderaan de trap, bovenop één van haar jongste, mannelijke docenten.

De halve school moest het gezien hebben. Sindsdien was ze het onderwerp van de nodige spot. Iedereen had het hilarisch gevonden. Zelf was ze zodanig beschaamd geweest dat ze was overeind gekrabbeld en naar buiten was gelopen in een rotvaart. Haar arm was pijnlijk en haar vader was gestopt met werken en haar met zijn wagen komen halen.

In het ziekenhuis hadden ze gezien dat het om een gebroken arm ging. Tegen de tijd dat ze donderdag naar huis ging en terug naar school mocht, waren de andere leerlingen het duidelijk nog niet vergeten. Integendeel.

Sommigen hadden het gefilmd en zonder schaamte op het internet gegooid. Praktisch de hele school keek om wanneer ze voorbijliep en de dubbelzinnige woorden vlogen haar om het hoofd.

Na een tijd waren de meesten ermee gestopt, maar Sofie en haar vriendinnen schenen er genoegen in te nemen haar er nog steeds mee lastig te vallen.

Een rilling gleed over haar rug toen ze de hele gebeurtenis nog eens voor haar ogen zag. Ze kon het niet van zich afschudden, hoe erg ze ook haar best deed.

Jess, één van de twee meisjes achter Sofie, zette een kleine stap naar voren.

‘Of een leerkracht waar je op kan vallen,’ voegde ze toe.

Opnieuw lagen de meisjes dubbel. Megan zette een stap vooruit en ze was opgelucht dat ze bijna naar buiten kon vluchten. Sofie en Jess bleven onderling opmerkingen maken, maar ze spraken haar niet meteen rechtstreeks aan.

Pas toen Megan aan de kassa stond, zette Sofie terug een stap naar voren. De barista was een jongen van begin te twintig en keek haar al afwachtend aan.

‘Pas op, ze valt nogal snel voor jongens,’ knipoogde Sofie naar de barista.

Hij keek fronsend heen en weer. Megan deed alsof ze niets gezegd had, plaatste haar bestelling en keek de andere kant op.

Wanneer ze haar portemonnee pakte, werd die plots uit haar handen getrokken. ‘Kun je dit wel betalen, nerd? Of moet je ook wanhopig op iemand vallen voor sympathie en een centje?’

Tranen sprongen in haar ogen, maar ze probeerde ze terug te dringen. Als ze zou huilen, zouden ze alleen maar hun zin krijgen.

Plots stond er iemand voor haar en blokkeerde haar zicht met zijn brede schouders. Ze herkende zijn postuur meteen.

Collin.

Collin was haar beste vriend. Ze kenden elkaar al sinds ze kleuters waren en hun band was het laatste jaar sterker dan ooit geworden. Toch had ze hem niet zoveel over de pesterijen verteld, want ze wist dat hij door het lint zou gaan.

En nu stond hij hier, voor haar, in een verdedigende houding met zijn schouders recht overeind, zelfverzekerd als hij was.

‘Genoeg.’ Zijn stem klonk kordaat, maar ze hoorde de rauwheid van zijn woede erdoor komen.

Sofie knipperde geschrokken met haar ogen. Ze was geen tegenstand gewend en dat was ook te zien aan haar reactie.

‘En wie ben jij...’ probeerde Sofie nog eens, maar Collin liet haar niet uitspreken.

‘Ik zei, genoeg.’

Ondertussen gaf de barista Megan haar drankje aan. Collin draaide zich om, betaalde met een briefje van vijf en gaf een teken aan de jongen dat hij de rest mocht houden. Megan keek niet meer naar zijn reactie, maar draaide zich ongemakkelijk naar haar beste vriend om.

De zakenman achter haar stapte geërgerd om haar heen.

‘Kom, Megan. We gaan.’

Zonder nog om te kijken, liep ze achter hem naar buiten, maar in plaats van afscheid te nemen, trok hij haar mee naar huis.

Aarzelend trok ze zich terug. ‘Ik moet naar school.’

Collin wierp haar een kwade blik toe. ‘Jij gaat nergens heen. Wij gaan naar huis. Netflix, ijs en koffie.’ Hij wierp een blik op de beker in haar hand. Ze had nog niet eens de tijd gekregen om er een slok van te nemen.

Aan zijn bui te zien was het duidelijk dat tegensputteren geen zin had, dus ze volgde hem maar gewoon. Ondertussen waren haar ouders gaan werken. Ze zouden dus niet merken dat ze vandaag niet was weggeweest.