Geschenk onder de boom

Geschenk onder de boom

Feelgood 

Verschijningsdatum: 26 november 2021

© 2021 Patricia Van Dam

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208801

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

William

Tegen het einde van het jaar is het heel druk op kantoor. Dat ik ook nog eens een uur te laat ben vind ik vreselijk en maakt het alleen maar erger! Deze maandag begon dramatisch en ik hoop dat dat geen voorbode is voor de rest van de week. Als het kindermeisje me gisteren niet had proberen te verleiden - ze lag in haar ondergoed op mijn bed! - had ik haar niet hoeven ontslaan en dan had ik Hannah vanmorgen niet naar school hoeven brengen. Misschien moet ik eens een ouder kindermeisje nemen, eentje die niet enkel denkt aan mij versieren. Sinds de dood van Ilse, nu vier jaar geleden, heb ik geen interesse in andere vrouwen. Het verlies is nog te vers, te pijnlijk. Sinds die tijd is er een kindermeisje voor Hannah omdat ik de zorg voor haar niet kan combineren met mijn werk. Alleen hebben de kindermeisjes vaak meer interesse in mij dan in Hannah.

Ilse en ik hebben elkaar leren kennen via haar broer Gideon. We kwamen elkaar tegen in het eerste jaar op de middelbare school en sindsdien waren Gideon en ik bevriend. Omdat ik regelmatig bij ze over de vloer kwam, was het logisch dat ook Ilse aan mijn vriendenkring werd toegevoegd. Na de middelbare school verloren Ilse en ik elkaar eigenlijk uit het oog. Haar broer en ik gingen vastgoed en makelaardij studeren en woonden in een studentenhuis in een andere stad. Gideon ging zo nu en dan in de weekenden alleen naar huis en ik ging mijn eigen gang. Ik zag hem tenslotte wel als hij weer terugkwam. Tijdens een verjaardag van de vader van Gideon kwam ik Ilse voor het eerst weer tegen. Nog net zo mooi als ze altijd al was, misschien zelfs wel mooier. Haar sprekende blauwe ogen, glanzende blonde haren, haar prachtige lichaam... Ze was een plaatje om te zien. Het klikte als vanouds tussen ons en sindsdien waren we onafscheidelijk. Het duurde dan ook niet lang voor ze in het studentenhuis bij me introk, tot ergernis van Gideon.

Na het behalen van onze diploma konden Gideon en ik voor hetzelfde makelaarsbureau aan het werk. We werkten ons een slag in de rondte. We wilden graag naam maken in de wereld van de makelaardij en offerden hier graag onze vrije tijd voor op. Ilse was werkzaam als regiomanager bij een winkelketen en werkte ook vaak tot laat in de avond. De lange dagen en vele uren maakten dat het geld snel binnenstroomde bij zowel Ilse als mezelf. Het duurde ook niet lang voordat Ilse en ik het grachtenpand waar ik nu woon aan konden schaffen. We hadden veel geld om uit te geven, te weinig tijd om dit te doen. Als de tijd het toeliet gingen we een lang weekend weg om ons daarna weer op ons werk te storten. Hard werken is me met de paplepel ingegoten. Mijn vader was, net als ik nu, weinig aanwezig en mijn moeder heeft ook altijd gewerkt. Zo hebben ze de mogelijkheid gecreëerd om op jonge leeftijd te kunnen rentenieren en dat sprak mij ook wel aan. Om een voet tussen de deur te krijgen bij andere makelaars, moet je meer doen dan een ander, het werd mijn passie. Hoe groter het project dat ik binnen wist te slepen, hoe hoger mijn winstpercentage werd. Het maken van lange dagen en weinig vakanties compenseerden Ilse en ik door te investeren in mooie en dure auto’s en designmeubelen aan te schaffen. Gideon bleef nog een jaar in het studentenhuis hangen tot er vlak bij ons een ander huis vrijkwam en sindsdien woont hij twee deuren verderop.

Het duurde niet lang voor ook Hannah in ons leven kwam. Zodra de drukke werkroosters van Ilse en mij het toelieten probeerden we een weekend weg te plannen. Een paar dagen eropuit was meer dan voldoende, het werk lag altijd op ons te wachten. Na een paar dagen werd ik toch rusteloos en moest ik iets te doen hebben. Weekendjes weg waren dus de uitkomst voor Ilse en mij. Tijdens een weekend in New York, een stad die al sinds het begin van onze studententijd op onze bucketlist stond, had Ilse iets verkeerds gegeten. De hele nacht hing ze boven het toilet. De volgende dag leek het iets beter te gaan en konden we nog van de stad genieten. Een paar weken later werd Ilse erg moe, opnieuw misselijk en had ze last van haar buik. De klachten bleven en gezien haar medische geschiedenis leek het ons verstandig om een bezoekje aan de huisarts te brengen. Ilse had op jonge leeftijd borstkanker gehad. Gezien de klachten die ze had, wilden we het zekere voor het onzekere nemen en weten wat er met haar aan de hand kon zijn. De huisarts wilde voor de zekerheid eerst bloed prikken voor hij Ilse door zou verwijzen. Als bepaalde waardes in het bloed te hoog zouden zijn, zou ze verder onderzocht kunnen worden in het ziekenhuis. Toen bleek dat ze zwanger was, iets wat Ilse en ik totaal niet zagen aankomen. We hadden het al wel eens over kinderen gehad en het was zeker wel een wens, maar eigenlijk wilden we er nog even mee wachten.

Een kindje plan je nooit helemaal, je besluit er samen voor te gaan en te kijken of het je gegund zal worden. Ilse zou stoppen met de pil, maar door ons weekend in New York had haar lichaam er een eigen draai aan gegeven. Het stond voor de eerste jaren in elk geval nog niet in ons plan. Het kwam ook niet heel goed uit, zeker nu niet, want ik had net samen met Gideon de eerste stappen gezet om een eigen makelaardij op te starten en daar ging nu alle focus naartoe. Ilse besloot om deeltijd te gaan werken om bij ons dochtertje te kunnen zijn. Ik ben sinds de start van ons bedrijf alleen maar aan het werk geweest. Het is nu eenmaal hard werken om aan de top te komen en zeker om daar te blijven...

‘Goedemorgen, meneer Smit,’ zegt Angela de receptioniste zodra ze me binnen ziet komen. Ze zit achter de balie, waarnaast zich een kleine koffiehoek bevindt met een aantal comfortabele stoelen waar onze cliënten plaats kunnen nemen terwijl ze wachten op hun afspraak. Daar zit nu een jongedame te wachten.

Ik krab me verward in de haren en kan me niet herinneren dat ik een afspraak heb deze ochtend. ‘Goedemorgen Angela, zijn er nog berichten voor me?’ vraag ik.

Voordat Angela antwoord kan geven staat de jongedame op en komt op me aflopen. ‘Meneer Smit, wat fijn dat ik u eindelijk tref.’

Ik trek mijn wenkbrauw op naar Angela, die zuchtend haar schouders ophaalt voor ze begint uit te leggen. ‘Mevrouw Winter wil u graag even spreken, maar ik heb al gezegd dat u erg druk bent.’ Ik kijk naar de vrouw, ze staat vlak voor me, met een woeste blik in haar prachtige groene ogen.

‘Dat klopt,’ gaat de vrouw verder. ‘Ik ben niet van plan weg te gaan voor u mij eindelijk te woord staat. U reageert niet op mijn telefoontjes, e-mailtjes en brieven. Zodoende heb ik besloten om langs te komen. Ik ben niet van plan om te vertrekken voordat ik met u heb gesproken.’

Ik heb hier geen tijd voor en nog minder zin in. ‘Prima, succes met wachten,’ laat ik haar weten en loop door naar mijn kantoor. Ik wil niet lullig doen, maar ik heb hier echt geen tijd voor.

Het pand waarin de makelaardij is gevestigd is niet heel groot. Naast de aankomsthal waar Angela haar balie is gevestigd, zijn er twee kantoren en een vergaderruimte. Het ene kantoor is van mij, het andere van Gideon. Angela doet de administratieve afhandeling, neemt de telefoontjes aan en vliegt alle kanten op die ik haar opstuur. Toen ze bij ons kwam solliciteren zat ik met mijn handen in het haar. Ze sprong meteen in, gaf mijn cliënten koffie en nam de telefoon ook op. Je snapt dat ik haar toen niet meer kon laten gaan. Ze is een held hier op de zaak en heeft me al meermaals gered.

Als ik heb plaatsgenomen achter mijn bureau, bel ik met Angela om alsnog te vragen naar eventuele berichten die ze voor me heeft. Na het korte intermezzo met mevrouw Winter ben ik meteen naar mijn kantoor doorgelopen. Blijkbaar heb ik twee gemiste oproepen. Die beantwoord ik later wel. Ook vraag ik Angela naar informatie over mevrouw Winter: ik wil alles weten wat ze te weten kan komen en zeg dat ze mij deze informatie meteen moet brengen als ze iets gevonden heeft. Op mijn computerscherm zie ik dat mijn mailbox uitpuilt en in mijn dagelijkse routine begin ik met het lezen en beantwoorden van alle dringende - en minder dringende - berichten. Tussendoor brengt Angela me de informatie die ze kon vinden en neemt ze ook koffie voor me mee. Tegen lunchtijd heb ik een afspraak buiten kantoor en vertrek ik met de map met informatie over mevrouw Winter zodat ik het in de auto kan doornemen. Ik open de map en lees diagonaal de eerste bladzijde. Dit kan wel eens interessant worden.

Na een te lang durende lunch loop ik het kantoor weer binnen waar mevrouw Winter nog steeds aanwezig is. Ze kijkt op en ik zie een vermoeide blik op haar gezicht, haar schouders hangen naar beneden. ‘Mevrouw Winter, loopt u met me mee?’

Ze kijkt me verbaasd aan, staat op en volgt me.

Ik houd de deur voor haar open naar mijn kantoor: ‘Ga zitten.’

Ze draagt een jeans die strak om haar billen zit en een trui waarbij een schouder bloot is. Haar knalroze behabandje is te zien. Ze heeft zwarte laarzen aan en haar jas hangt over haar arm. Als ze zit, kijkt ze me vragend aan.

‘Goed, wat kan ik voor u betekenen, mevrouw Winter?’ Alsof ik dat niet al weet. In het dossier dat ik van Angela mee had gekregen kon ik zien dat ze inderdaad meerdere malen heeft gebeld. De brieven die ze had verzonden stonden er ook tussen. Mevrouw Winter woont in één van de flatgebouwen die gesloopt gaan worden en behoort tot het grote project waar we al jaren mee bezig zijn.