Het Reddingsteam

Rosalie de Jong

Het Reddingsteam

Kinderboek - verhalenbundel

Verschijningsdatum: 3 december 2021

© 2021 Rosalie de Jong

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464208818

NUR-code: 282

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Het Goudblad

Snuivend zette Julia haar armen in haar zij en staarde naar het rare verschijnsel op de grond.

Het leek haar toch wel duidelijk dat het een eenhoorn was, maar haar twee vriendinnen, Marith en Josy, leken het niet te willen geloven.

‘Kom op, meiden, zien jullie het dan echt niet?’ Julia maakte een handgebaar naar de hoorn en de zilveren manen. ‘Dit is toch overduidelijk een eenhoorn.’

Marith klakte met haar tong en liep iets dichter naar de eenhoorn toe. ‘Hmm, ja, misschien heb je wel gelijk.’

Julia knikte vastberaden. ‘Ik weet het wel zeker. Het valt niet te ontkennen.’

Josy trok haar wenkbrauwen op en liet zich met haar kont op de natte grond vallen. ‘Volgens mij zien jullie ze vliegen.’ Ze wachtte op een antwoord, dat niet kwam, en begon toen te grinniken. ‘Hoorden jullie dat? Vliegen? Eenhoorns vliegen! Dit is de beste grap ooit.’

Marith schudde ongelovig haar hoofd en keek weer naar het levenloze beest. ‘We maken geen grapje, Josy. Kijk eens goed? Als het licht op de manen valt zijn ze zilver. En dat lange geval op het hoofd van de eenhoorn is overduidelijk de hoorn.’

Josy zuchtte en wierp haar armen vol overgave in de lucht.

‘Goed, goed, het is een eenhoorn. Nu blij?’

Marith knikte tevreden en knielde weer neer bij het dier.

‘Zou het nog leven, denk je?’

Julia haalde haar schouders op en liep naar de eenhoorn toe. Vervolgens legde ze twee vingers op zijn hals om te voelen of er een hartslag was.

Bewonderend keek Marith toe. ‘Hoe weet je wat je moet doen?’

Julia stond op en verklaarde dat het beest nog een lichte hartslag had. ‘Ik kijk stiekem altijd mee naar de tv wanneer mama en mijn zus een serie kijken.’

Josy knikte. ‘Normaal zou ik zeggen dat dat niet mag, je moet namelijk luisteren naar je ouders, maar nu is het in ieder geval behulpzaam.’

‘We moeten een manier vinden om de gewonde eenhoorn te helpen,’ stelde Marith vast.

‘Inderdaad,’ beaamde Josy. ‘Iemand ideeën?’ Allebei keken ze hoopvol naar Julia, die inmiddels nadenkend met haar vinger op haar kin tikte.

‘We zouden op zoek kunnen gaan naar Goudblad.’

‘Goudblad?’ vroegen Marith en Josy in koor.

Julia knikte vastberaden. ‘Ja. Goudblad. Ik meen ooit op tv te hebben gezien dat het de wonden van magische wezens kan genezen als het op de juiste manier toegediend wordt.’

Josy tikte ongeduldig met haar voet op de grond en blikte snel naar de steeds donker uitziende lucht. ‘En hoe ziet dat Goudblad eruit? Het wordt al aardig donker en ik heb zo’n gevoel dat deze eenhoorn niet lang meer zal leven.’

Marith knikte instemmend. ‘Daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben. Bovendien kunnen we beter beginnen met zoeken nu het nog licht is.’

Julia maakte een wegwerpgebaar en tuurde in de verte door het bos.

‘Goudblad is vrij makkelijk te herkennen, het is een bloem met bladeren van zo’n pure kleur goud dat je het niet kunt missen.’

Op het moment dat de meiden weg wilden lopen draaide Julia zich met een ruk om. Ze was vergeten iets belangrijks te vertellen. ‘Eet het onder geen beding op! Het gouden poeder van de bloem mag níet in je mond komen. Voor ons is het dodelijk.’

Geschrokken draaide Josy zich om. ‘Dodelijk?’ Ze deed haar best om haar trillende stem te verhullen, maar haar vriendinnen hadden meteen door dat ze dat eng vond.

Marith sloeg een arm om Josy’s schouders en keek haar bemoedigend aan. ‘Er is niks aan de hand als je de bloem niet in de buurt van je mond brengt. Maar het is wel belangrijk om dat te weten in het geval dat één van ons hem het eerste vindt.’

Een tikje gerustgesteld knikte Josy. ‘Goed, laten we dan maar gaan zoeken.’

Het koude, donkere bos was weliswaar eng, maar toch zetten de drie dappere meiden alles op alles om het Goudblad te vinden en zo de eenhoorn te kunnen redden van een uiterst pijnlijke dood. Want, zo wist Julia van de series die ze stiekem meekeek, een langzame dood was altijd het pijnlijkst. Daar wilde ze het beest voor behoeden.

Een uur later hield Julia een adempauze en veegde met de achterkant van haar mouw het zweet van haar voorhoofd.

Als ze nog veel langer zou moeten zoeken zouden haar benen het begeven, zo veel had ze al gelopen. Ze hoopte maar dat het Goudblad echt bestond en geen verzonnen fabeltje was.

Ze begon weer met speuren en tuurde tussen de bladeren door. Ze wilde het net opgeven toen haar oog op iets sprankelends goud viel.

Voorzichtig liep ze ernaartoe en bukte zich om het op te pakken. Ze plukte de bloem bij de stengel af en hield hem glunderend voor haar gezicht.