Onze donkerste geheimen

Verhalenbundel

Onze donkerste geheimen

Thriller

Verschijningsdatum: 22 november 2021

© 2021 Annette Akkerman, Sophia Jager, Sandra J. Paul, Emily Ringeling, Monica Vanleke

© 2021 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN: 9789464208849

NUR-code: 303/330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Zeg het met bloedkoraal – Annette Akkerman

Ariël – voor al je dromen. Het visitekaartje brandt in mijn handen. Ik vraag me af hoe Robert aan dit kinderlijke kaartje komt, het is niets voor hem. Toch heb ik het net gevonden in de zak van zijn colbert, toen ik het controleerde om naar de stomerij te brengen. Achterop staat een handgeschreven telefoonnummer in een verre van kinderlijk handschrift. Ik voel me duizelig worden en ga op het bed zitten. Ik draai het kaartje om en om. Het is niets, spreek ik mezelf toe. Ik ken dit gevoel veel te goed. Het heeft me vaker in de problemen gebracht. Ik probeer te bedenken wat mijn therapeut zou zeggen. In ieder geval mag ik niet toegeven aan alle rare gedachten die in mijn hoofd opwellen. Resoluut sta ik op en gooi het kaartje bij het oud papier. Er is nog genoeg te doen. Voor me liggen drie vellen papier met de kerstboodschappen. Meer dan de helft heb ik al netjes afgestreept. Gelukkig heb ik nog een volle week om alles voor te bereiden. Voor Robert hoeft het niet zo groots. Robert, zo gauw ik weer aan hem denk, schiet het kaartje me weer in gedachten. Ik duik in de papierbak en vis het visitekaartje eruit.

Deze week nog droeg hij dit pak naar een receptie. Robert kwam toen later thuis dan afgesproken, terwijl hij wist dat we naar de schouwburg moesten. Ik probeer me het moment weer voor de geest te halen en me te herinneren wat zijn excuus was. Op dat moment was ik zo kwaad op hem dat ik maar half luisterde naar zijn zalvende woorden. Een oude bekende, dat was het, hij zei dat hij een oude bekende was tegengekomen. Hij zei niet wie. Uit zijn woorden concludeerde ik dat het een man was. Hoe heb ik zo stom kunnen zijn? Natuurlijk was het een vrouw die hij van vroeger kent. Mijn hoofd draait op volle toeren.

Ik kan natuurlijk gewoon bellen. Als ik haar stem hoor, dan weet ik zeker dat er niets is. Of misschien krijg ik wel een man aan de lijn. Dan ben ik helemaal opgelucht. Ik pak mijn telefoon. Bovenaan staat het nummer van Lara. De afspraak was dat ik haar zou bellen, wanneer ik een terugval kreeg. Tevreden met mezelf bel ik het nummer van mijn therapeut. Na twee of drie keer overgaan, weet ik dat ze toch niet opneemt. Dat helpt me ook niet. Als vanzelf toets ik het nummer op het kaartje in. De telefoon wordt bijna onmiddellijk opgenomen.

‘Met Ariël!’ zegt de stem van een jonge vrouw vrolijk. Ik druk de oproep meteen weg. Ik had moeten voorbereiden wat ik wilde zeggen. ‘Ik heb je telefoonnummer achterop een kaartje in de jaszak van mijn man gevonden’, klinkt wel heel achterdochtig. Dat ben ik niet, nieuwsgierig maar niet achterdochtig. Ik steek het kaartje in mijn broekzak. Ik kan altijd later nog bellen.

Ik besluit om eerst eens het zilveren bestek te gaan poetsen. Dat is altijd een goed werkje om tot rust te komen. Bij het kerstdiner zullen we met zijn achten zijn. Terwijl ik zo bezig ben gaan mijn gedachten weer naar het kaartje. Het adres op de voorkant van het kaartje is in een achterafstraatje aan de rand van het centrum. Ik zou er langs kunnen fietsen, wanneer ik het pak naar de stomerij breng. Gewoon om even te kijken. Het liefst zou ik meteen op de fiets springen, het regent echter pijpenstelen. Ik moet nu niet toegeven, ik kan altijd later nog gaan. Toch zal het pak vandaag naar de stomerij moeten, anders is het niet op tijd terug voor de feestdagen. Ik denk dat ik Lara eerst nog een keer probeer te bellen.

Het is meer dan twee jaar geleden dat het ook zo begon. Ik dacht toen ook zeker te weten, dat Robert iets met een collega had. Overal zag ik aanwijzingen. Ik heb me toen echt laten gaan. Het mag niet meer zover uit de hand lopen. Robert heeft mijn stomme gedrag een keer vergeven, is toen zelfs om me gerust te stellen met me getrouwd. Robert hoopte dat ik dan minder achterdochtig zou worden. Minder angstig dat hij er vandoor zou gaan. Het trouwen en de gespreksgroep van Lara hebben me goed gedaan. Maar nu, waarom komt het nu net terug? Laat ik me van mijn stuk brengen door een visitekaartje. Het komt waarschijnlijk door de feestdagen die voor de deur staan. Er is nog zoveel te doen. Ik ben altijd bang om iets te vergeten. Ik wil het gewoon perfect hebben. Ik dwing mezelf om het van me af te zetten. In de gespreksgroep kwam ook naar voren dat ik me te veel op Robert richt en dat die hele stupide jaloezie en obsessief gedrag een uitvloeisel is van mijn eigen waanbeelden. Je moet verhalen schrijven was het advies. Dat heb ik een tijdje gedaan, maar het hielp me niet verder. Ik schrok van mezelf, welke complottheorieën ik bedacht. Ik schaamde me voor wat ik schreef, voor de wreedheden die mijn hoofd bedacht. Ik heb alles wat ik schreef vernietigd, bang dat Robert zou lezen wat er allemaal door mijn hoofd spookte. Wat zou Robert zeggen als hij las hoe ik hem te grazen nam, als hij weer eens vreemdging? Waarom zeg ik nu ‘weer eens’? Robert is nog nooit vreemdgegaan, hoe vaak moet ik dat nu tegen mezelf zeggen. Ik kan natuurlijk ook Robert even bellen. Als ik zijn stem hoor, voel ik me vast beter.

‘Hoi Robert.’

‘Hè, waarom bel je?’ zijn stem klinkt geïrriteerd.

‘Ik vroeg me af of je pak naar de stomerij moet?’ probeer ik zo neutraal mogelijk te zeggen.

‘Ja, maar dat je me daarover belt. Ik zit in een vergadering en moet nu weer verder. Trouwens, ik weet nog niet hoe laat ik vanavond thuis ben.’

‘Oh, kus.’

Hij heeft al opgehangen. Ik ren naar de badkamer en begraaf mijn gezicht in een handdoek. Ik prop hem in mijn mond en bijt erop. Het lukt niet om mijn tranen terug te dringen. Ik pak een van de steakmessen die ik aan het opwrijven was en stoot die met volle kracht in de houten broodplank. Pas na meerdere keren steken, voel ik me rustiger worden.

Laat ik proberen mijn zinnen te verzetten. Misschien voel ik me beter als ik Robert vanavond verras met een etentje voor ons tweeën. Dat verwacht hij vast niet, nu hij weet dat ik zo druk bezig ben met het grote kerstdiner voor de familie. Kunnen we niet gewoon met zijn tweetjes lekker eten, had hij voorgesteld. Dat kunnen we dan mooi vanavond doen. Draag ik die sexy jurk die ik vorig jaar gekocht heb voor Valentijn. Toen liep ons avondje in de soep. Ik weet nog hoe boos ik was dat hij Valentijnsdag helemaal vergeten was. Dat hij geen cadeau gekocht had, kon ik nog door de vingers zien, maar bowlen met zijn vrienden op 14 februari... Daar moet ik nu niet aan denken. Een etentje, dat idee maakt me vrolijker.

Meteen maar eens boodschappen doen. Wat kan me die regen schelen. Eerst fiets ik langs de stomerij. Daarna trakteer ik mezelf op die rode schoenen, die ik al zo lang wil kopen. De regen deert me niet. Juist wel lekker zo met de wind om me heen, zo waaien de stomme gedachten uit mijn hoofd. Bij de specialiteitenwinkeltjes is het drukker dan normaal. Dat is wel jammer, want ik had graag met de poelier gesproken over de parelhoenboutjes of met de kaasboer over de beste kaas voor een klein kaasplankje na. Nu ze geen tijd voor kletspraatjes hebben, heb ik snel alles bij elkaar voor het etentje van vanavond. Ik houd het eenvoudig. Als vanzelf beland ik in de straat op het kaartje. Och, het is een snoezig winkeltje. ARIËL staat er op de etalage in sierlijke letters, met daaronder DROOMWINKEL.

Ik stap af om even te kijken, dat kan toch geen kwaad. Een winkel, terwijl ik aan heel andere dromen dacht. Soms sta ik versteld van mezelf. Ik kijk door het raam naar binnen. Achter de toonbank staat een jonge vrouw. Lange blonde haren, volle lippen, slank. Ze is gewoon mooi en jong, vooral jong. Als ze me ziet, opent ze de deur en zegt: ‘Kom binnen, het is zo vies buiten. Kijk even lekker rond.’ Ik wijs eerst naar mijn fiets en de tassen. Ze weet me echter naar binnen te lokken met haar fijne stem. Ze ziet er zo elegant uit en toch modern. Ik houd ervan dat mensen zich weten neer te zetten. Robert houdt ook van dit soort vrouwen. Daarom is hij ook verliefd op mij geworden, zegt hij altijd. Ik stap de winkel binnen.

‘Kijk gewoon even rond. Geheel vrijblijvend, maar misschien bent u nog op zoek naar een kerstcadeautje. Ik zit hier nog niet zo lang. Ik ben net afgestudeerd als edelsmid en heb nog niet zoveel opdrachten. Daarom ben ik dit winkeltje begonnen.’