Duik in het diepe

En andere verhalen

Britt van der Jagt

Duik in het diepe en andere verhalen

Verhalenbundel

Verschijningsdatum: 7 januari 2022

© 2022 Britt van der Jagt

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464208863

NUR-code: 303

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Duik in het diepe

Ik neem een duik in het heerlijke water en zie de vissen om mij heen zwemmen. Helaas zie ik ook genoeg plastic. Mensen denken dat plastic in de oceanen belandt doordat het op de straat wordt gegooid. Vele vuilnisbelten dumpen jammer genoeg hun afval in de oceaan. Dat is waarom we juist zo min mogelijk afval moeten hebben. Kort uitgelegd is dat mijn werk: ik zoek uit hoe producten het beste kunnen worden verpakt, zodat er haast geen afval overblijft.

Ik zwem weer door, het water is heerlijk. Na een tijdje zie ik in de verte iets vreemds.

Het lijkt wel... O nee, het is een walvishaai, verstrikt in een visnet! Daarstraks was er nog geen boot te zien. Snel zwem ik naar het arme dier toe. Van dichtbij is duidelijk te zien dat het om een verloren visnet gaat dat niet bij een boot uit de buurt hoort. De haai zit erin vast. Ik kan niet te dichtbij komen. De haai is een wild dier en ik heb geen idee hoe hij reageert op de aanwezigheid van een mens. Ik kan in mijn eentje niets voor het dier doen.

Ik duik naar de bodem en neem mijn GPS-tracker uit mijn duikgordel. En leg hem onder het zand op de bodem, zo vind ik deze plek straks gemakkelijk terug.

Snel zwem ik terug naar de boot, daar staat Ishaan als het goed is op mij te wachten. Wanneer ik boven water kom, staat Ishaan verbaasd naar mij te kijken.

‘Waarom ben je nu al terug?’ Hij helpt me terug aan boord te komen.

‘Er.. Er is daar... Daar een haai,’ probeer ik buiten adem uit te leggen.

Ishaan kijkt me vragend aan. ‘Lola, haal eens even diep adem, ik begrijp je niet. Zei je nou iets over een haai?’

Ik knik en wijs naar verderop in de oceaan. ‘Hij zit vast in een net. Ik heb mijn GPS daar achter gelaten, maar ik kwam terug om hulp te vragen want dit lukt me niet alleen.’

‘Ik ga meteen even voor hulp bellen, laten we dat arme beest maar bevrijden.’ Ishaan rent naar de andere kant van de boot met zijn telefoon in zijn handen.

Even later komt hij terug. ‘Ze komen er zo snel mogelijk aan, ik heb onze coördinaten doorgegeven. Als ze hier zijn vertellen we wel waar de haai is. Goed idee, dat van je GPS tracker, anders hadden we die haai never nooit meer gevonden.’

Ik glimlach, hij geeft altijd complimentjes. Het is zijn manier van praten en één van de redenen dat we al bijna drie jaar elke dag met elkaar optrekken. Ishaan is als mijn grote broer. De eerste dag dat ik hier aankwam ging ik meteen naar de oceaan, ik moest het zien. Daar kwam ik Ishaan voor de eerste keer tegen en sindsdien zijn we eigenlijk onafscheidelijk.

Het heeft nooit gek gevoeld tussen ons, het leek wel voorbestemd. We kochten samen met nog wat anderen een boot en zijn sowieso één keer per week op zee te vinden.

Mijn baan en Ishaan zijn de twee redenen dat ik hier blijf. Ik mis mijn familie in Nederland enorm, maar ik ga vaak genoeg op bezoek.

Na dertig minuten zie ik hulp aan komen varen. Logisch dat het even duurde want we zitten ver in de oceaan. De boot stopt naast de onze en ik loop naar de rand. Daar leg ik uit wat er precies is gebeurd en geef ze ook een briefje mee waar ik de coördinaten van mijn GPS-tracker op heb geschreven.

‘Weet je ook hoe de haai verstrikt zit? Dan kunnen we daar rekening mee houden,’ vraagt één van de mannen.

Daar heb ik eigenlijk niet echt opgelet. ‘Euhm, ik weet het niet zeker, maar volgens mij zit het dier met de vin vast. Ik durf het alleen niet met zekerheid te zeggen.’

Hier op de Malediven praat iedereen Divehi, maar ik ben echt heel slecht in talen. Dus ik spreek Engels, ook al probeer ik de taal wel te leren. Gelukkig gaat het steeds beter, ondanks dat het best een ingewikkelde taal is.

‘Omdat jij de haai gevonden hebt, zouden we je willen vragen om met ons mee te varen. Zie je dat zitten?’

Ik knik enthousiast. Ik mag erbij zijn als ze een haai gaan redden, hoe vet is dat! Ik spring over op de andere boot, zwaai even naar Ishaan en vaar weg met het reddingsteam.

We stoppen een aantal meter voor de plaats waar mijn tracker ligt en de duikers springen in het water, ik blijf op de boot zitten. Een walvishaai kan wel tien meter lang worden dus we kunnen hem niet op de boot leggen als er iets mis is. Daarom hebben we onder de boot een soort net waarin we het dier mee kunnen nemen.

Ondanks dat de mannen weten wat ze doen, ben ik toch een beetje bang. Het is en blijft een enorme haai en in de buurt komen van zulke dieren brengt altijd een risico met zich mee.

Plotseling zie ik het hoofd van een van de reddingswerkers boven water komen. Een paar mannen komen weer aan boord, een van hen komt naast me zitten en vertelt me wat er aan de hand is. ‘Wat je hebt gevonden is een walvishaai pup, hij zat al minstens een paar dagen in dat net en ademt nauwelijks. Omdat de pup nog wat kleiner is, kunnen we hem aan boord nemen. Er is geen grote kans dat hij overleeft, maar we gaan er alles aan doen.’

Ik knik begrijpelijk, maar van binnen breekt mijn hart. Dit is de fout van de vissers, mensen die seaspiracy hebben gekeken begrijpen precies hoe dit is gebeurd. De documentaire heeft mijn ogen verder geopend. En dan een paar weken na het kijken van die documentaire gebeurt dit, het is niet te uit te leggen hoe erg ik dit vind.

De walvishaai pup wordt rustig en makkelijk op de boot gelegd, alsof ze dit elke dag doen. Bij die gedachte breekt mijn hart nog een stukje meer.

Voor ik het weet zijn we weer aan land en wordt de walvishaai naar de haaienopvang gebracht. Hopelijk kunnen ze nog wat voor hem doen.

Vol bewondering kijk ik naar de mensen die zijn leven willen redden. Dan hoor ik achter me mijn naam. Ik herken de stem meteen, Ishaan.

Hij komt naar me toe gelopen. ‘Ik ben achter jullie aangegaan. Hoe gaat het met de haai?’

‘Ik weet het niet, het is alleszins niet goed. Ze weten niet of hij het gaat halen. Het is nog maar een pup...’ Ik laat mijn hoofd vallen en kijk naar de vloer. Ik ben overdonderd, door wat er vandaag is gebeurd.

Ishaan slaat zijn armen om mij heen. ‘Zullen we even rusten en later terugkomen? We kunnen nu toch niks doen,’ stelt Ishaan voor.

Ik knik. ‘Goed idee.’ En we lopen de opvang uit, naar het strand toe.

Wanneer ik met mijn blote voeten over het strand loop, voel ik me meteen al een beetje beter. Het strand weet mij altijd te kalmeren, ik kan hier uren rondlopen.

Wanneer de zon ondergaat lopen we nog over het strand te slenteren. We beginnen aan de route terug naar de opvang. Misschien hebben ze al nieuws over de walvishaai. Tijdens de weg terug verzin ik een naam, als hij, ondanks de kansen, het toch overleeft moet hij een naam hebben. Ik besluit hem vanaf nu Larry te noemen, vernoemd naar de haai in de film Shark Tales.

De reddingsploeg ziet dat we er aankomen en de mannen lopen naar ons toe. Met een lach op hun gezicht, waardoor het sprankeltje hoop dat ik heb groeit.

De man die mij net ook al had verteld wat er aan de hand was, begint te vertellen. ‘Je hebt een sterke haai gevonden, het was even moeilijk. Maar zoals alles er nu uitziet, gaat hij het redden.’

Ik slaak een opgeluchte zucht. Er valt een gigantische last van mijn schouders. De mannen lopen weg, maar ik roep nog even wat naar ze. ‘Ik heb hem trouwens de naam Larry gegeven.’

De mannen kijken om, lachen en steken hun duim op. Dan lopen ze echt weg.

Ik lach en loop terug naar mijn huis.

Ik pak wat restjes uit de koelkast, warm het op en plof op de bank. De televisie zet ik aan, ik weet precies wat ik wil kijken, Shark tales.

Wanneer het eten op is spring ik onder de douche, en daarna meteen naar bed. Het was een lange dag met een goed einde.

De beltoon van mijn telefoon zorgt ervoor dat ik wakker word. Slaperig neem ik op. Vanaf de andere kant hoor ik de enthousiaste stem van Ishaan.

‘Ik kreeg net een telefoontje van de opvang. Ze vroegen of we het leuk zouden vinden om vandaag even langs te komen. Je moet trouwens, want ik heb al ja gezegd.’

‘Euhm, ja is goed. Hoelaat?’ Ik ben nog steeds wat slaperig en antwoord met een ochtendstem.

‘Dat maakt niet uit, app maar als je klaar bent om te gaan.’ Ishaan hangt meteen op.

Snel stap ik uit bed en kleed me aan, ik kan niet wachten om even bij Larry te gaan kijken. Hopelijk gaat het al wat beter.

Wanneer ik naar buiten loop, zie ik Ishaan al op de parkeerplaats staan, hij heeft er zin in. Ik stap in aan de bijrijderskant. Meteen begin ik te praten.  ‘Je hebt er zin in hè? Ik heb je nog nooit zo vrolijk gezien.’

‘Ik kan die vraag beantwoorden, maar ik kan jou ook een vraag stellen,’ antwoord hij.

Ik kijk hem benieuwd aan.

‘Waarom ben jij niet zo vrolijk?’

Ik kijk naar zijn serieuze gezicht en schiet in de lach. ‘Begrijp me niet verkeerd, ik heb enorm veel zin om Larry te zien. En ik hoop ook echt dat het weer goed met hem gaat. Maar ik ben niet zo vrolijk als jij vanwege een bezoek aan de opvang.’

Hij zucht. ‘Oke, oke, misschien ben ik niet alleen daarom zo vrolijk. Ik heb vanavond een date.’

Mijn mond valt open. ‘Neejoh, gek! Waarom zeg je dat niet meteen? Wie is het?’

‘Ik dacht dat jij de slimme was van ons twee, hoe denk je dat ze bij de opvang aan mijn telefoonnummer zijn gekomen?’

Mijn mond zakt nog een stukje verder open. ‘Je hebt een date met één van die mannen? Good for you! Welke is het? Nee, laat me raden, die ene met die baard. Nee, die met die gespierde armen. Nee, ik weet het niet.’

Ishaan pakt mijn schouder. ‘Rustig, je had het wel goed, degene met de baard!’

En dat is het moment waarop we allebei enthousiast gillen.

‘Ish, ik ben zo blij voor je. Dit is je eerste date na je weet wel. Dat is anderhalf jaar geleden!’

Ishaan probeert me wat rustiger te krijgen, maar dat lukt hem niet echt.

‘Rustig nou maar, het is gewoon een date. Ik ben volledig over Maran heen. Maar ik heb geen zin om nu over hem te praten.’

Ik kijk hem trots en lacherig aan. ‘Je kunt zijn naam weer uitspreken, ik ben zo trots op je.’ We schieten allebei weer in de lach en Ishaan start de auto.

Vol goede moed loop ik de opvang in, ik voel gewoon dat alles goed gaat met Larry. We staan bij de ingang wanneer ik Ishaans date al aan zie komen. Snel tik ik Ishaan aan en knik met mijn hoofd in de richting van de man. Hij wilt ons meteen mee naar binnen nemen, maar we hebben ons nog niet aan elkaar voorgesteld dus ik steek mijn hand uit. ‘Mijn naam is Lola.’ Hij accepteert mijn hand. ‘Nazril, aangenaam.’ Hij geeft me een knipoog.

Stiekem kijk ik Ishaan goedkeurend aan, hij schudt zijn hoofd en geeft me een duw in de richting van Nazril.

We volgen Nazril naar binnen en dan zie ik Larry in een enorm aquarium. ‘Hij ziet er goed uit. Dat betekent dat het goed komt, toch?’

Hij knikt zijn hoofd. ‘Ik kan natuurlijk niks beloven, maar zoals het er nu uitziet, gaat het de goede kant op.’

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Dan komt er een jongen onze kant op lopen die ik nog niet eerder heb gezien. Hij zegt iets in het Divehi wat ik niet kan verstaan. Ishaan zegt wat terug en dan gaat de vreemde man over op het Engels.

Ik kijk Ishaan aan. ‘Ik neem aan dat je iets hebt gezegd over dat ik de taal niet spreek. Thanks.’

Hij wuift mijn bedankje weg.

De man vertelt ons iets over Larry’s toestand, en het klinkt heel positief. Hij steekt zijn hand naar me uit. ‘Ayu,’ zegt hij.

‘Lola.’ Snel laat ik zijn hand weer los, het werd een beetje ongemakkelijk.

‘Zouden jullie het misschien leuk vinden om Larry te voeren? Het is aan jullie te danken dat hij überhaupt nog leeft.’

Ik knik hevig met mijn hoofd, wat geweldig!

We lopen naar de bovenkant van het aquarium, er staat al een emmertje vis klaar.

‘Ga maar op dat randje zitten, hang de vis voor een stukje in het water. Larry komt het zelf wel pakken.’

Ik pak het eerste visje en ik doe precies wat Ayu net verteld heeft. En inderdaad, Larry komt het visje pakken.

Vanbinnen ben ik trots wanneer ik hem zie. Ik heb het gevoel dat ik echt iets belangrijks heb gedaan. En dat heb ik ook, ik heb deze haai gevonden. Ik sta op en geef Ishaan het plekje op de rand, nu is het zijn beurt.

Achter me hoor ik Ayu praten. ‘Als hij zo doorgaat kan hij al heel snel weer terug naar de oceaan.’

‘Fijn,’ is het enige wat ik kan uitbrengen. Maar ik vind het niet gewoon fijn, ik vind het geweldig.

‘Hij moet nog wat aansterken en de breuk in zijn vin moet nog wat verbeteren maar ondanks dat gaat het heel goed met hem. Jullie hebben hem echt precies op tijd gevonden.’

Ishaan staat op en steekt zijn handen in de lucht. ‘Ik heb niks gedaan, Lola heeft hem gevonden. Ik heb alleen het telefoontje gepleegd.’

‘Willen jullie nog even blijven kijken? Ik kan jullie ook een rondleiding geven. We noemen onszelf wel een haaienopvang, maar in de afgelopen jaren zijn er ook zoveel andere dieren in nood. Daarom hebben we hier nog veel meer zeedieren.’

‘Hebben jullie ook schildpadden? Ik ben dol op schildpadden.’ Mijn vrolijkheid is moeilijk te bedwingen. Ik zie dat Ayu en Ishaan dat ook merken.

Ayu knikt. ‘Die hebben we zeker, kom dan laat ik het je zien!’

Wanneer we bij een aquarium aankomen met schildpadden raak ik helemaal opgewonden. ‘Wat een lieverds! Wat is er met hen gebeurd?’ Waarschijnlijk wil ik het antwoord helemaal niet weten.

‘Dat is een zielig verhaal, de meeste die hier zitten zaten ook verstrikt. Andere zijn meer dood dan levend aangespoeld. Maar voor nu zien ze er allemaal goed uit. Over een week gaan de meeste al terug de oceaan in.’

‘Wat goed, zoeken jullie nog vrijwilligers? Ik ben echt zo enthousiast over het werk dat jullie hier doen! Het is nu een hele rustige periode op mijn werk omdat al mijn ideeën eerst worden uitgewerkt voordat ik verder mag werken.’ Ik lijk wel een klein kind, zo enthousiast ben ik.

‘Ik ben blij met je enthousiasme! Ik maak de rondleiding nog even af en dan kunnen we kijken of je hier vrijwilliger kunt worden.’

We lopen weer verder en komen van alles tegen. Roggen, walvissen, dolfijnen, noem maar op. Vanaf de buitenkant had ik geen idee dat dit gebouw zo groot was.

Ik krijg steeds meer bewondering voor deze opvang, ik dacht dat ik met mijn werk goed bezig was voor de oceaan. Maar naast dit valt het in het niets.

We komen weer aan bij het aquarium van Larry. Dit gebouw is nu echt mijn lievelingsplek op dit eiland, al die prachtige dieren. Bij het idee dat deze dieren bijna dood waren breekt mijn hart opnieuw. We moeten hier echt wat aan veranderen.

Ik heb alle formulieren ingevuld en kan niet wachten om in deze prachtige opvang te gaan werken. Omdat ik nog geen diploma’s heb mag ik de dieren alleen maar voeren, maar wie weet. Misschien ga ik wel een opleiding volgen waardoor ik meer mag doen. Eerst maar even kijken of ik hier op mijn plek ben. Ik kan in ieder geval niet wachten om te beginnen in dit prachtige gebouw en met deze geweldige mensen.

‘Hoe was je date?’ Is het eerste wat ik vraag wanneer Ishaan binnenkomt.

‘Geweldig, ik denk wel dat dit wat gaat worden. Nazril is echt een leuke vent. Larry heeft ons beide veel geluk gebracht en dan bedoel ik niet alleen je vrijwilligerswerk. Hoe gaat het met Ayu? Jaja, jij dacht dat ik het niet zag, maar ik zie alles.’ Ishaan geeft me een overdreven knipoog waardoor ik in de lach schiet. Ik geef hem een stomp en uiteindelijk geef ik Ishaan een knuffel.