Vind ik niet leuk

Elliot Hyland

Vind ik niet leuk

Jeugdboek - novelle

Verschijningsdatum: 21 januari 2022

© 2022 Elliot Hyland

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs By Lotte

ISBN 9789464208887

NUR-code: 284

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

1

Als Laura had kunnen kiezen, dan had ze liever een tennisbal tegen haar gezicht gekregen.

Ze staarde verbouwereerd naar het kleine scherm. De glimlach om haar mond doofde uit en haar hand verkrampte rond de smartphone. 

‘Wat scheelt er met jou?’ vroeg Tess gniffelend. ‘Valt het aantal likes tegen?’

Het duurde even voordat Laura antwoord wist te geven, alsof iemand haar keel dichtgeknepen hield.

‘Nee,’ zei ze langzaam. ‘Dat is het niet.’

‘Ik wil anders wel ruilen,’ pruilde Alice. ‘Ik krijg er bijna nooit.’

‘Hoe zou dat toch komen?’ Fee deed alsof ze diep nadacht. ‘Misschien wil niet iedereen zien hoe je slang een muis opeet.’

Laura was de enige die niet in de lach schoot. Haar aandacht werd volledig opgeëist door haar mobiele telefoon. Of meer bepaald: door een van de reacties op de foto die ze zonet had gedeeld. Haar gloednieuwe sneakers met lovertjes hadden succes. De likes stroomden binnen, maar toch was Laura blind geworden voor de stortvloed aan hartjes. Het enige wat ze nog zag, was het commentaar dat een onbekende had achtergelaten.

––––––––

Dat zijn de afschuwelijkste schoenen die ik ooit heb gezien. Precies wat je van zo’n aanstellerige trien als jij kunt verwachten.

‘Dat meen je niet!’ riep Tess uit toen Laura het hun voorlas. ‘Wat een sukkel.’

Ergernis kleurde het gelaat van haar vriendin, maar dat was niet hoe Laura het ervaarde. Ze was helemaal niet boos, wel verdrietig. Het voelde net alsof die jongen haar hart uit haar borst had gerukt en het had vertrappeld voordat hij de scherven had teruggestopt. Ze was het gewend om overladen te worden met complimentjes en begreep niet waar ze dit aan had verdiend. Waarom had hij het nodig gevonden om zoiets gemeens te schrijven? Als hij haar sneakers echt zo lelijk had gevonden, had hij haar foto toch kunnen negeren? Wat maakte het hem uit welke schoenen ze droeg?

‘Geef hier.’ Tess strekte haar arm uit naar Laura’s smartphone en griste hem uit haar handen voor ze kon reageren. Ze tikte wat op het scherm en wreef haar duim herhaaldelijk over het toestel.

‘Wat doe je?’ vroeg Laura ademloos.

‘Uiteraard heeft hij geen foto’s van zichzelf gepost. Behalve deze hier.’

Ze zoomde in door haar duim en wijsvinger uit elkaar te schuiven.

‘Wazig beeld, maar moet je kijken: hij staat vol pukkels. Waar haalt hij het lef vandaan om te bepalen wat lelijk is en wat niet? Hij ziet er zelf ook allesbehalve uit als een mode-icoon.’

‘Waarmee je wil zeggen dat Laura er evenmin een is?’ reageerde Alice schamper.

Met een simpele blik legde Tess haar het zwijgen op, waarna ze verwoed op het verschenen klavier begon te typen. ‘Dit zal hem een lesje leren.’

Laura keek over Tess’ schouder mee en hapte naar adem.

‘Dat ga je toch niet versturen?’ pruttelde ze tegen, maar dat viel, zoals wel vaker bij Tess, in dovemansoren. Laura keek gespannen toe hoe de zwart-op-witte letters uitdagend onder haar foto verschenen, waar de hele wereld ze kon lezen.

––––––––

Niemand heeft jou wat gevraagd, etter. Ga je puisten tellen.

––––––––

‘Dat is wreed,’ zei Alice.

Tess haalde haar schouders op. ‘Niet minder erg dan wat hij geschreven heeft. Bovendien moet je dat soort haters kordaat van antwoord dienen. Anders gaan ze nog geloven dat ze zich alles kunnen permitteren.’

Vertwijfeld stopte Laura haar smartphone weg.

‘Kunnen we het nu weer over Aaron hebben?’ zeurde Tess. ‘Ik heb jullie nog niet verteld over die keer dat hij naar me gluurde tijdens de les wiskunde. Volgens mij vindt hij me leuk.’

Fee rolde met haar ogen, maar Laura was dankbaar voor de verandering van gespreksonderwerp.

2

Zodra de bel voor de middagpauze luidde, haalde Laura haar mobiele telefoon tevoorschijn. Ze werd er niet vrolijk van. ‘Je bent bedankt hoor, Tess.’

Niet alleen had die ene jongen kwaad gereageerd, er was nu ook nog iemand anders die haar en haar sneakers belachelijk maakte.

‘Amai, ze zijn blijkbaar niet van plan om het snel op te geven,’ zei haar bestie en Laura zag tot haar verbazing dat ze dat amusant scheen te vinden.

Tess stroopte gretig haar mouwen op alsof ze zich klaarmaakte voor een bokswedstrijd. ‘We zullen hun eens laten zien wat we daarvan vinden.’

Laura snapte niet wat ze er zo plezierig aan vond. Zelf voelde ze zich rot en gekwetst sinds ze het mikpunt van spot was geworden.