Blue Honey

en andere verhalen

Stef Van Overstraeten

Blue Honey en andere verhalen

Verhalenbundel - novelle

Verschijningsdatum: 11 februari 2022

© 2022 Stef Van Overstraeten

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464208894

NUR-code: 301/303

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Bella Donna

De grasrobot zweefde over het strakke gazon, de Europese versie van de kanarie kwetterde lustig en ik stond tevreden met mijn handen in mijn zij ons Italiaanse eigendom te overschouwen. Uit een ooghoek zag ik ze met een wastobbe onder de arm haar tuin inwandelen.

‘Hoe doen de tomaten het dit jaar?’ Meer hoefde ik niet te vragen, donna Isabella stortte zoals gewoonlijk een woordenvloed over me heen. Ik begreep dat de San Marzano’s altijd formidabel zijn, maar dat de Liguria’s tegenvielen.

Ze waggelde naar het einde van het tuinpad op haar korte beentjes en moest op de tippen staan om het wasgoed over de draad te hengelen. Onze buurvrouw werd door de hele straat la mamma genoemd.

We waren bij de gelukkigen en konden een huis kopen voor 1 euro in Italië. Ze was zowat de enige die niet wegliep van de economische toestand in haar geboortedorp. En ze zorgde met hart en ziel voor ons nieuwkomers. Uit alle windstreken kwamen we afgezakt naar het midden van Sicilië. Het deerde haar geen centimeter. In haar onnavolgbare ijver probeerde ze ons in te wijden in het plaatselijke leven. Tussen de renovatiebeurten door vonden we onze weg daar naartoe.

‘Calma’ was zowat het eerste wat ik van haar begreep, ook al volgde ik, ter voorbereiding van onze definitieve verhuizing naar La grande bellezza, avondles Italiaans. Met de gekende handgebaren alsof ze iets platduwde, maakte ze duidelijk dat het leven hier op een rustige manier zijn gangetje gaat. Zonder stress, zonder gejaagd gedoe.

Daar kon ik me ongelooflijk in vinden. Annick en ik besloten in te zetten op onze webshop die we in België al eerder uit de grond hadden gestampt. We wilden er nog een tweede opzetten met Italiaanse wijn: mijn domein. Zo konden we beiden rondkomen en vooral van thuis uit werken. Het beviel ons geweldig, het uitzicht op de Siciliaanse heuvels in ons typisch plattelandsstadje. Ons paradijsje omgeven door velden en groen, we genoten met volle teugen. Van alles wat het land, het eiland te bieden had.

Al was het ook wel even zwoegen, want vooraleer ons huisje, door velen in Vlaanderen vooral gezien als Krot met een dikke vette hoofdletter K, klaar was, was het stof vreten. Het verbouwen lieten we aan de plaatselijke aannemers. Soms, heel soms pakten we ook een hamer of iets anders vast. Meer voor de vorm, ik wist van mezelf dat ik over twee linkse handen beschikte.

Ik knipte een artikel uit de weekendkrant een half jaar voor we toehapten. Het ging over 1-eurohuisjes. Een semester lang lag het te beschimmelen onder in een la. Tot ik het weer had opgegraven, bij het horen van een verhaal op de radio over mensen die de sprong hadden gewaagd. Het was het bewijs dat ik zocht, nadat ik eerst vond dat het een droom was die nooit kon uitkomen. Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Ik vertoefde opnieuw in de wolken en kon Annick overtuigen mee in het bad te springen. Stante pede vlogen we naar Palermo.

Dat van die wetten en praktische bezwaren viel reuze mee. Een makelaar met een immense bos sleutels draalde met ons door de straten en steegjes. Tot de klik er was. Met ons huisje en dat ernaast. Het ene kostte een euro, het andere iets meer dan 5.000. Op slag verliefd. Ook Annick. En ik weer meer op haar.

‘Wat ben jij toch een topgriet, omdat je dit avontuur met mij wil aangaan,’ liet ik me ontsnappen. Ze gooide een kusje en greep mijn hand. Het was alsof we door een zomerse filmset wandelden, onze eigen biografie. En of we daar blij mee waren. We zagen het allemaal voor ons: daar de keuken, daar de kleine, daar de grote badkamer, de gastenkamer. En een groot terras. Een welgekomen opportuniteit die de makelaar ons kon bieden, de aankoop van nog een lapje grond voor een schamele euro extra, namen we er gretig bij. ‘Een groot terras en daar een zwembad,’ zo zag ik het. Annick ging akkoord.

De dramatische accordeonmuziek vergezeld van een bijna knarsende mannenstem deed ons halt houden. We keken binnen en daar zat ze: donna Isabella, op een krukje, twee handen op schoot, in de ene vuist een katoenen zakdoek gekneld. Met haar ogen gesloten wiegde ze zachtjes mee op het pakkende deuntje. De plaat bleef hangen en er ontsnapte haar een vloek. Toen ze haar ogen opende en opkeek zag ze ons staan.

‘Euh, wij zijn uw nieuwe buren,’ zei ik.

Ze voelde zich allerminst betrapt. Isabella troonde ons mee door haar huisje. In de gang op de natuurstenen vloer stonden enkele lege flessen rode wijn, eentje omgevallen, er druppelde nog wat van het druivensap uit. Ze opende een nieuwe fles, haalde olijven uit een bokaal en kwam aandraven met bruscetta afgetopt met verse tomaten, basilicum en balsamico. Er hoorde een ijskoude limoncello bij. ‘Om alles extra kracht bij te zetten op het einde.’

We lichtten de donna in over onze plannen. ‘Hier is amper werk voor jongeren, ze hebben geen zicht op een toekomst met stabiliteit en laten alles achter. Met hele families verdwijnen ze,’ deed wijze Isabella het verhaal. ‘Daardoor zijn vele huisjes hier ruïnes geworden. Ik ben blij voor jullie. Maak er iets prachtig van. En maak maar veel lawaai bij de verbouwingen, dat brengt leven in de gemeenschap. Het kan een voorbeeld zijn voor de anderen, veelal luilakken met eelt op hun kont.’ Ze schaterde het uit.

We proostten op onze kennismaking. We informeerden voor we ons hotelbed opzochten voorzichtig naar de maffia-aanwezigheid in de buurt. Ze wuifde het weg. ‘Finito la maffia. De laatste jaren hebben hier amper drie diefstallen plaatsgevonden. Je kan hier met een gerust hart wonen en zelfs met de deur onafgesloten en de ramen wagenwijd open slapen.’ Daar hoefden we ons dus geen zorgen over te maken. Het was toch te laat, de aktes waren getekend.

Een wandeling door het dorp bleek goed voor de kuiten, door de steile straten en fors opklimmende steegjes. Af en toe waaide ergens een deur van een verlaten woning open, je zag dan dat alles van de bewoners er gewoon was blijven staan. Ik heb een keer gezien dat er zelfs nog eten op tafel stond. En toen wij bij ons alles leegmaakten werd duidelijk dat er nog kleren in de kleerkasten hingen.

Annick grapte door enkele jurken voor zich te houden. ‘Als ik deze houd zal ik snel mee zijn met de plaatselijke mode. Iets heel anders dan in Milaan toch.’

In de keuken was het stucwerk op meerdere plaatsen uit het plafond gevallen. Het vergrauwde pleister was gruis op het fornuis en op de scheve vloer. Naast het oude tv-toestel stond een kadertje met een zwart-witfoto van een lachende vrouw. Het was alsof de vorige bewoonster ons zei dat we welkom waren voor een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van het eiland met de Etnavulkan.

Wat een dikke meevaller was, de verbouwing - of eerder restauratie - kostte ons amper 30.000 euro. Daarvoor kregen we een pak luxe en een goedgevulde bankrekening na de verkoop van ons huis in België in de plaats. Binnen de drie jaar moest alles klaar zijn. Elektriciteit en water waren dan wel eerst afgesloten, om ze opnieuw in werking te stellen moest de weg van de bureaucratie bewandeld worden. En dat betekende zoals overal ter wereld: wachten, wachten en nog eens wachten. In het dorp konden we grote bidons en emmers met water vullen.

De eerste dagen waren superromantisch met alle kaarsen die we vonden aangestoken. Tot de pastoor het plezier kwam vergallen en ons aanbood om een kabel naar zijn woning te spannen en zijn elektriciteit te gebruiken. Handig natuurlijk, zo konden we toch beginnen met boren, kloppen en breken. De kaarsen bleven voor de sfeer zorgen ’s avonds.

Padre Mattia sloot ons in zijn hart. Ook nog nadat we de helft van zijn stroom hadden afgetapt. ‘Voor ongelovigen heb ik geen tijd,’ maakte hij duidelijk. ‘Jullie geef ik het voordeel van de twijfel. Ik leg het oordeel in Gods handen. Jullie zien er als schappelijke mensen uit.’