WISSELDIER

gevangen

Adele Scholten

Wisseldier: Gevangen

Dystopian YA

Verschijningsdatum: 18 februari 2022

© 2022 Adele Scholten,

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208900

NUR-code: 285

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

“

De grootste uitdaging

is om jezelf te zijn

in een wereld

waarin iedereen probeert

je iemand anders te laten zijn.

Ralph Waldo Emerson

Het verbindingsritueel van het zeventienfeest.

Uit het handboek: Richtlijnen voor Cambio’s.

Opgesteld door mevrouw de president Victoria Andrea Mammoet King.

Vóór de paring mag plaatsvinden, moet de mannelijke Cambio de vrouwelijke Cambia wettig de zijne maken door het verbindingsritueel uit te voeren.

Dit ritueel vindt plaats na de zeventiende verjaardag (het zeventienfeest) van de Cambia. De Cambio ruikt, met grote eerbied en respect, aan haar gezicht, legt zijn handen op haar buik en spreekt de volgende woorden uit: Ik, hij noemt zijn volledige naam, accepteer je als mijn wettige Cambia. Zij zegt daarop: Ja, ik wil van jou zijn. Het paar mag zelf de plek en het moment uitkiezen.

De Cambio meldt de verbintenis bij de burgerlijke stand.

Het verbindingsritueel is een feestelijke gebeurtenis. Aangemoedigd wordt dit na afloop met vrienden te vieren door middel van een bescheiden feest.

1

Nee! Beland ik opnieuw in de hel?

Vlug verstop ik me tussen de bomen en struiken en wat naar beneden gevallen rotsblokken van het gebergte dat achter mij ligt. Mijn hart gaat tekeer. Hoe hebben ze me gevonden?

Ik gluur over een rots en zet mijn gehoor op scherp. Een man, gekleed in het donkerblauwe officiersuniform van de luchtmacht, komt uit het laadgedeelte van het luchtschip en loopt richting de boerderij. De officier is niet alleen, een groep jongens, allemaal in uniform, volgt hem. Bevend haal ik adem: drie jongens herken ik, ze komen net als ik uit de roedel van Erik Madonna. Laat hem alsjeblieft niet hier zijn; hij kan mijn geur tot op honderd meter ruiken. Behendig scan ik met mijn ogen de afstand van deze boom tot aan de boerderij; dertig meter, dat is te dichtbij, ik moet vluchten. Een van de jongens kijkt mijn kant op, snel laat ik me op de grond zakken. Er komt geen reactie. Hij heeft me niet gezien.

Met mijn handen leun ik op de vochtige aarde tussen de struiken en probeer na te denken. Mijn impuls om te vluchten zwakt langzaam af; ik wil weten wat ze van plan zijn. Het konijn dat ik gedood heb voor de avondmaaltijd, duw ik samen met mijn rugzak onder een geel bloeiende bremstruik. Dan kruip ik dichterbij om de boerderij te begluren. Ik zie een tweede groep militairen op het erf naast het huis staan, ze lijken op iets te wachten.

Iemand trekt de houten voordeur achter zich dicht en zegt met een nasale stem: ‘Ik ben klaar. Laten we gaan.’

Geschrokken duik ik weg. Abel Hunter? Is Abel Hunter op strooptocht? Ik druk mijn rug zo hard tegen een rotsblok dat het pijn doet. De geuren van vochtige aarde, geitenkeutels, dennen en bosjes met arnica, ruiken scherper dan eerst. Een strak gevoel maakt zich meester van mijn kaken en mijn handen jeuken. Wachten, wachten, niet nu in een brulhond veranderen; ik bal mijn vuisten en haal diep adem in een poging mijn instinct te onderdrukken.

‘Heb je haar gevonden?’ hoor ik een man met een cynische klank in zijn stem vragen.

‘Bijna,’ antwoordt hij.

‘We verspillen onze tijd. Ruim drie maanden geleden verdween ze, die zit al lang en breed aan de andere kant van de oceaan.’

‘Denk even na. De andere kant van de oceaan is bijna tweeduizend kilometer van ons verwijderd. Nee, onderduiken bij een boerenechtpaar in de Vierde Rand is de perfecte schuilplaats; ver van Erik Madonna’s neus en zo dichtbij dat we niet denken dat ze hier zit. Waarschijnlijk heeft ze die boeren verteld dat ze een wees is.’

Mijn spieren spannen zich opnieuw. Hoe kan hij dit weten?

‘Ik wil bewijs,’ zegt de officier. 

‘Vertrouw me. Ze is hier. En wat mij betreft morsdood.’

Wat? Wil hij mij doden? Is hij zo kwaad over wat ik hem heb aangedaan? Voorzichtig probeer ik een glimp van de pratende mannen op te vangen.

‘Het is niet de bedoeling dat we haar vermoorden. De instructies zijn dat we haar lichaam moeten meenemen, mochten we het ergens dood aantreffen,’ zegt de officier. Hij loopt over het stenen pad richting de groen geverfde voordeur van de boerderij.

Hunter pakt hem bij zijn elleboog vast. ‘Ik weet wat ik doe.’  

De man trekt zich los en strijkt de mouw van zijn officiersjasje glad. ‘Dat mag ik hopen. Ik heb weinig zin om in het bijzijn van mijn vrouw slachtoffer van kolonel Madonna’s agressie te worden. Jij hebt geen kinderen. Ik heb vier dochters. Hoe moeten ze hun hoofd boven water houden als hun vader iets overkomt?’

‘Kalmeer, man. Hij doet ons niets.’

‘En dat manke been? Heeft hij je dat niet bezorgd?’ 

‘Hoe kom je daarbij?’

‘Het past bij hem.’

‘Zeg dat wel.’

De officier draait met zijn schouders en strekt zijn nek. ‘Ik begrijp absoluut niet waarom mijn dochters hem een lieverdje vinden, zeker een meidending.’

‘Meiden. Wat weten die ervan? Arrogante tiran is een betere omschrijving. Achttien jaar oud en dan denken dat je iedereen kunt rond commanderen. Het wordt tijd dat hij een toontje lager blaft.’

‘Sst. Zachter praten. Zijn maatjes horen je misschien en vertellen het tegen hem of mevrouw de president.’

‘Ja, ja,’ zegt Hunter. ‘Ik vind gewoon dat mevrouw de president hem strenger moet aanpakken; raakt ze haar macht kwijt, dan zijn we overgeleverd aan zijn roedel. En het laatste wat ik wil, is mijn voorrechten en vrijheden verliezen. Ik vraag me af wat er in hun hoofd omging, toen ze deze kinderen creëerden. Een hond moet onderdanig zijn aan zijn baas, niet andersom.’

De officier doet zijn pet af en strijkt zijn donkere haren glad. ‘Ik vind het prima dat onze  grote leider Edward King, zijn ziel rust in vrede, zich negentien jaar geleden niet liet tegenhouden in zijn wetenschappelijk onderzoek naar een superras. De Antrax-Eterna bacterie heeft praktisch alles en iedereen op aarde verwoest. Ostramare heeft veel geluk gehad. Het ligt ver van alle andere landen vandaan en de wind was ons gunstig gezind. Toch gaan we het niet redden als we de aarde grotendeels niet meer kunnen gebruiken. Die kínderen, waar jij zo min over denkt, moeten de wereld redden. Ze bezitten quantumkrachten en beheersen die nieuwe geneeswijze. Bovendien heeft hun brein grotere vermogens dan die van ons, hun gemiddelde IQ is boven de 200!’

‘Denk je dat ik dat niet weet? Ik bedoel dat het een slechte zaak is dat we afhankelijk zijn van een stelletje eigenwijze, egoïstische, verwende snotneuzen.’

‘Tja, daar zit een kern van waarheid in. Ze vinden zich heel wat met hun talenten en vaardigheden,’ zegt de officier.

Hunter steekt zijn handen in de zakken van zijn jas. ‘Het zijn heus niet alleen resistente engeltjes. Let op mijn woorden. Erik Madonna neemt op een dag met zijn roedel de macht over. Smerige wisseldieren.’  

‘Ze heten Cambio’s. De jongen is een Cambio en het meisje een Cambia.’

‘Belachelijke naam.’

‘Het is Spaans voor transformatie, verandering, wissel.’

‘Wissel? Zie je wel.’

‘De rebellen noemen hen wisseldieren. Jij bent hopelijk geen rebel?’

‘Natuurlijk niet,’ zegt Hunter met een nijdige blik op zijn gezicht.

De officier zet zijn pet weer op. ‘Toch denk ik dat je kolonel Madonna met de rebellenleider verwart; hij wil mevrouw de president haar macht niet ontnemen. Integendeel. Hij is haar volledig trouw. En wat is eigenlijk jouw probleem met Tessa Livia? Waarom heb je zo de pest aan haar?’

Hunter kijkt hem nors aan. ‘Dat is te persoonlijk om aan jouw neus te hangen.’

‘Bedoel je dat ze jouw troep niet meer wilde opruimen in het Militaire Detentiecentrum?’ vraagt de officier grijnzend.

Hunter lacht honend. ‘Vijf maanden heeft ze voor me gewerkt en in die vijf maanden heb ik meer ruzie met haar gehad dan met mijn vrouw in de afgelopen vijftien jaar.’ Hij slaat tussen zijn handen een wesp dood die voor zijn gezicht zoemt. ‘Mevrouw de president had haar moeten doden in de verstikkingsruimte.’

Intuïtief leg ik mijn hand op mijn borst. Vergast worden in de verstikkingsruimte, je huid voelt alsof er duizend naalden in steken, terwijl je ogen uit je kassen knallen. Dat wens je je ergste vijand niet toe. De mannen praten verder en ik spits mijn oren weer om niets te missen.

‘Kan kolonel Madonna de verstikkingruimte een tweede keer voorkomen?’ vraagt de officier.

‘Een twintigste keer zal je bedoelen.’ Hunter spuugt zijn woorden bijna uit. ‘Hij houdt zijn hand al boven haar hoofd sinds dat voorval in de gevechtsruimte van het Cambio Instituut. Als ik hem was, had ik het allang opgegeven; de mooiste meiden uit het Centrum staan voor hem in de rij. Wat wil een man nog meer?’

De officier lacht hardop. ‘Zelfs mijn oudste dochter was helemaal hoteldebotel van hem nadat hij een kop koffie bij haar in Coffeebar Caputo besteld had. “Die grijze ogen, pa, ik viel bijna flauw toen hij naar me glimlachte,”’ zegt hij met een hoog stemmetje. ‘Zijn het die uit de kluiten gewassen spieren, of is het zijn hoekige kaak met die zwarte stoppeltjesbaard, wat meisjes zo aantrekkelijk vinden?’ Hij trekt zijn donkerblauwe uniformjasje recht. ‘Kolonel Madonna is inderdaad behoorlijk geobsedeerd door die Tessa. De laatste paar keer dat ik hem sprak had hij het steeds over haar zeventienfeest en dat het ontzettend belangrijk is dat we haar vinden. Is dat soms een soort initiatie waar wij niets van afweten?’  

Ik voel een koude rilling over mijn rug glijden. Vandaag ben ik zeventien geworden, we zouden het vanavond vieren. Het is dus geen toeval dat Hunter en zijn mannen hier rondlopen. Heeft iemand me verraden?

Hunter veegt met een zakdoek het zweet van zijn voorhoofd. ‘Mevrouw de president wil weten of haar transgene ras zichzelf kan voortplanten. Kennelijk kan dat na de zeventiende verjaardag van de meisjes.’ Hij knikt traag. ‘Erik Madonna heeft zijn bruid nodig om kleine Cambio’s te maken.’

Ik krimp in elkaar.

De officier lacht nogmaals hardop. ‘Wil hij haar om die reden terughalen? Dat kun je hem onmogelijk kwalijk nemen. Ik heb haar gezien op het jaarlijkse benefietbal van het Medisch Instituut, dat meisje is bloedmooi met die warrige haren, dat smalle gezichtje, die perfecte, rechte neus, dat parmantige kinnetje en een lichaam met mooie rondingen op de juiste plaats. Ik wilde dat mijn vrouw er zo uitzag.’

Hunter kijkt hem strak aan. ‘Jouw vrouw is tenminste handelbaar - dat kun je van haar niet zeggen. Dat voorval in de gevechtsruimte waar ik net over sprak, was typisch zo’n stijfkoppig moment. Ze weigerde bij de afsluiting van de jachttest een gevangengenomen rebel op te jagen. Erik Madonna werd erbij gehaald. Ze mocht kiezen: gehoorzamen of met hem vechten. Toen ze daar niet op reageerde, veranderde hij in zijn brulhondgedaante en daagde haar ter plekke uit. En wat deed zij? Ze bood hem haar keel aan. Een maand later werd zijn roedel gevormd en maakte hij haar zijn alfa. Begrijp jij dat?’ Hunter maakt een rochelend geluid en spuugt een dikke klodder speeksel op de grond. ‘Laten we inderdaad geen tijd meer verspillen, het huis is er klaar voor. Roep je mannen terug.’

‘Eerst wil ik weten of de Cambio’s iets gevonden hebben.’ De officier houdt zijn skyPhone vlak onder zijn lippen en begint door het drie millimeter dunne mobieltje, dat rond zijn pols zit, te praten.

Behendig kruip ik naar een plek aan de andere kant van een aantal rotsblokken waar de beek langs stroomt. Hijgend zak ik op mijn knieën. Voor Erik ben ik een fokmachine en Hunter wil me doden. Heilige hondenhel!

Ik draai me om en kijk naar wat er zich op het erf afspeelt. Twee jongens uit de roedel veranderen in brulhonden.

Mijn maag knijpt samen. Begint alsnog de jacht?

Ze rennen, met hun scherpe tanden en klauwen, grommend rond. Snuffelen opgewonden aan plekken waar ze mijn geur vinden; in de schuur; bij de waterput; op het houten bankje naast het keukenraam; onder het wapperende wasgoed aan de lijn. Ze sprinten naar de bomen en struiken. Brullen als wilde stieren wanneer ze mijn rugzak en het dode konijn onder de bremstruik vinden; het spoor is vers. De derde jongen beveelt ze te wachten op nieuwe instructies voordat ze verdere actie ondernemen.

Hunter hinkelt naar de plek, zijn been bezorgt hem nog steeds last.

De jongens zijn opgetogen over de ontdekking van mijn achtergelaten spullen. Hunter niet, hij tiert van kwaadheid.

Nu moet ik echt maken dat ik wegkom. Stefan en Felicia zijn vast nog op het land, ze hebben het luchtschip natuurlijk ook gezien en blijven daarom weg.

Toch wil ik ze zoeken.

Op het moment dat ik het toelaat, verandert mijn lichaam in een brulhond met een witte vacht. In de hoop dat de jongens mijn geur niet makkelijk oppikken, laat ik me in de beek glijden; in water kun je niets ruiken. Bovendien verwart vers bloed onze reukzin minstens een uur lang. Ik weet dat ze aan het dode konijn hebben geroken – een onweerstaanbare geur voor mijn soort – dus hoop ik dat ze de verkeerde kant op rennen.

De stroom voert me mee. Een kilometer of twee verder klim ik over de glibberige stenen de oever op en kijk achterom. Tegen een groep bloeddorstige brulhonden ben ik kansloos. Ik zie en ruik de jongens niet. Ik schud het water uit mijn vacht.

Op het veld waar de maisplanten groeien, verander ik weer in een meisje. Het veld is leeg, op een paar naar voedsel pikkende kraaien na. In de verte zie ik het luchtschip opstijgen. Hebben ze het opgegeven?

Dan is het alsof mijn hart stilstaat, hun snelle vertrek is een slecht teken, een erg slecht teken. Zijn Stefan en Felicia soms gevangengenomen? Zitten zij in het luchtschip? Dat moet haast wel.

Mijn nagels maken een diepe afdruk in mijn handpalmen. Erik zal hen gebruiken om mij op te sporen. De alfa van mijn roedelleider zijn, dat leven wil ik niet. En Stefan en Felicia aan hun lot over laten kan ook niet, niet na wat ze voor mij hebben gedaan.

Het luchtschip verdwijnt uit het zicht. Ik verander mijn lichaam weer in mijn brulhondgedaante en ren over de akkers terug naar de boerderij, in de hoop dat ik het bij het verkeerde eind heb. Dat ze me daar opwachten met warme geitenmelk en worstenbroodjes, zoals ze de afgelopen drie maanden iedere dag hebben gedaan. Dat Felicia me moederlijk omhelst en me knuffelt, omdat ik voor haar de dochter ben die ze nooit gekregen heeft. Dat Stefan grapjes met me maakt en zegt hoe leuk hij het vindt dat ik hen zogenaamd geadopteerd heb in plaats van andersom, wat niet gekund had. En dat ze me het gevoel geven een normaal meisje te zijn en niet het enge monster dat ik in werkelijkheid ben.

Maar hoe dichter ik bij de boerderij kom – en ze nergens hoor of aan het werk zie – hoe kleiner mijn hoop wordt.

Buiten adem plof ik naast het rode bankje onder het keukenraam neer. Ik verander te gehaast in mijn menselijke gedaante; mijn botten kraken als takken die breken en een kreun ontsnapt mijn lippen.

Ik zet mijn ultragehoor aan en concentreer me. Wat voor gevaar heeft Hunter achtergelaten? Is hij echt zo kwaad op me dat hij me wil vermoorden? Hij verdiende het dat ik hem in zijn been heb gebeten. Hunters hart is koud, ijskoud. Ik liet hem mijn tanden zien, of beter gezegd voelen, zodat hij begreep dat hij niet zo wreed moet zijn. Maar ik denk niet dat het veel geholpen heeft. 

Voorzichtig duw ik de voordeur open. Er is niets anders te horen dan het tikken van de antieke klok op de schoorsteenmantel.

‘Hallo! Zijn jullie hier?’

Geen antwoord.

Meubels liggen op hun kant; kasten zijn leeg getrokken – het huis is een puinhoop. 

De antieke klok ligt aan diggelen op de vloer, dat ding kan helemaal niet tikken, besef ik.

Mijn nekharen gaan overeind staan.

Wat ben ik een idioot. Een tikkende bom. Hunter heeft een bom geplaatst en het openen van de deur heeft hem geactiveerd. Met een sprong sprint ik weg.

Er klinkt een daverende knal.

De luchtdruk duwt me een aantal meters verder tegen de vlakte tussen de vertrapte roze dahlia’s en ik zak weg – een donkere leegte in.

***

Langzaam open ik mijn ogen. Wat is er gebeurd? Waar ben ik? Heeft Hunter me naar een of andere nare plek gebracht?

Mijn neus wordt geprikkeld door een sterke hondengeur. Meteen ben ik klaarwakker. Mijn hand raakt een glad, koud, leerachtig iets aan. Het is een rasechte vintage behandelbank, die heb ik ooit op oude afbeeldingen in de digitale databank van het Medisch Instituut gezien, schiet me in een flits te binnen.

Ik kijk tegen de rug van een man met een grijs paardenstaartje aan, die door een skyPhone praat. ‘Vertel hem dat ze in orde is. Haar kleren zijn op sommige plekken verschroeid en kapot, verder heeft ze geen verwondingen, gebroken botten of brandwonden. Misschien had ze daarvoor al een flinke bloedneus of kreeg ze die toen ze viel, want ik heb geen idee waar al dat bloed op haar kleren vandaan komt. Wat? Ja, heel bijzonder, dit meisje moet minstens tien beschermengelen hebben.’

Beschermengelen? Mijn zelfhelend vermogen zal hij bedoelen. Op het moment dat de man zich omdraait, sluit ik snel mijn ogen.

Een ruwe hand streelt mijn wang. ‘Wakker worden, liefje.’

Liefje? Ben ik niet door Hunters mannen opgepakt?

Ik open mijn ogen weer. Een vriendelijk gezicht met een kort, grijs baardje kijkt me aan. Deze man heb ik eerder gezien.

‘Ik ben dokter Werner. En jij bent dat meisje dat bij Stefan en Felicia Loveland woont. Was je naam niet Tessa?’

Aarzelend knik ik.

‘Misschien weet je niet meer wie ik ben. Stefan had mij laten komen toen hij je bewusteloos bij de beek vond. En nu vinden wij je bewusteloos naast hun boerderij, daar moet je geen gewoonte van maken.’ Hij glimlacht. Dan gaat hij op een hoge leren kruk naast de behandelbank zitten. ‘Goed, Tessa, welke dag is het vandaag?’

‘Weet u dat zelf niet?’

‘Jawel. En jij? Weet jij het?’

‘Het is donderdag, de vijftiende dag van de derde maand in de elfde week van het jaar...’ Ik maak mijn zin niet af, want de dokter begint te lachen. ‘Mooi, de schade valt mee,’ zegt hij grinnikend. ‘Stefan had me al verteld dat je een bijzonder portret bent.’  

Hij helpt me overeind. ‘Een groep verkenners is op pad gegaan nadat ze een niet geplande explosie op hun meetapparatuur registreerden. We zitten in een mijngebied, alles wat verdacht is, checken ze na. En omdat je ernstig gewond leek, hebben ze je meegenomen naar onze schuilplaats.’

Schuilplaats? Ben ik... nee... ben ik bij een groep rebellen? Ik onderdruk een glimlach – bij rebellen, het kon niet beter.

‘Hier. Drink wat, dat zal je goed doen.’ Een kleine, plastic fles wordt in mijn hand geduwd, ik neem een paar slokjes. Het is water, lauw, niet koud.

Ik kijk de kamer rond. Tegen de muur staat een grote metalen kast vol verbanddozen, potjes, pillen, flesjes, medische instrumenten en een paar fotolijstjes. In de hoek naast de kast staat een antiek bureau met aan de ene kant een leren fauteuil en aan de andere kant twee leren stoelen. Dan richt mijn aandacht zich op iets dat onder het bureau ligt en op een platgedrukt vloerkleed lijkt. Het is een zwarte hond; meer dood dan levend. Daar komt dus die indringende hondengeur vandaan. Ik scan het dier met mijn ogen, het is ziek.

‘Ik heb opnieuw geprobeerd je medische gegevens te vinden met mijn irisscanner. Helaas lukt het me nog steeds niet,’ zegt de arts op gefrustreerde toon.

Mijn wangen voelen plotseling warm. Iedereen krijgt op vierjarige leeftijd een meting van zijn biometrische eigenschappen. Op die manier identificeren ze je en registreren ze je gegevens. Bij mijn soort en bij begaafde studenten is die informatie echter streng beveiligd.

‘Mag ik het nog een keer proberen?’ Hij houdt zijn irisscanner al voor mijn oog voordat ik toestemming geef.

‘Niets te zien. Hoe komt dat?’

Die arme man zou doodsbang worden als hij wist dat hij niets op zijn scanner ziet omdat ik in een laboratorium ben gefabriceerd. Dus dreun ik de leugens op die ik in eerste instantie tegen Stefan en Felicia heb verteld. ‘Mijn ouders zijn verongelukt toen ik vier jaar oud was. Ik werd meteen naar het Centrum gebracht, men vermoedde dat ik hoogbegaafd was.’

‘Ach, arme schat, zo jong al wees. Maar nu begrijp ik het, begaafde studenten uit het Centrum zijn verboden toegang voor mijn irisscanner.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Het is niet te bevatten wat ze daar allemaal doen: begaafde kinderen verplicht studies laten volgen, genetische experimenten uitvoeren en weet ik wat voor enge dingen nog meer. Gelooft mevrouw de president nu echt dat ze de wetten van de natuur heeft ontdekt? De mensen kunnen beter in een god geloven, dan dat ze denken dat móéder Victoria alle problemen oplost. Groot gelijk dat je hem gesmeerd bent.’ Hij kucht. ‘Weten Stefan en Felicia dat hun boerderij opgeblazen is? Waar zijn ze eigenlijk?’

‘Ze zijn door militairen opgepakt.’

‘Wat? Dat is rampzalig.’ De scanner rolt op de grond. Grommend bukt hij zich en raapt het ding op. ‘Verdulleme, mijn maagzuur speelt op.’ Hij wrijft over zijn buik.

Ik zend met mijn ogen helende energie naar zijn maag, hij zal zich snel beter voelen.

‘We moeten dit zo gauw mogelijk aan Wilson vertellen,’ zegt hij zuchtend.

‘Wie is Wilson?’

‘De herbergier van het dorp, hij kan helpen. Iemand brengt je naar hem toe en dan moet je direct vertellen dat ze zijn meegenomen.’

Er wordt op de deur geklopt. De hond reageert zelfs daar niet op. De arts draait zijn hoofd naar de deur en roept: ‘Kom binnen.’

Ondertussen zend ik helende energie naar het dier. Jammer dat ik hem niet kan aanraken; de geneeskracht die uit mijn handen stroomt is vele malen sterker, maar ik wil niet dat ze argwaan krijgen.

Een lange man met een donkere huid steekt zijn hoofd naar binnen. ‘Kan ie al, dok?’

‘Jazeker. Tessa, dit is Malcolm, Wilsons rechterhand. Hij brengt je naar hem toe. Niet bang zijn, liefje. Bij ons ben je veilig.’

Ik laat me van de behandelbank afglijden. De hond rent kwispelend naar me toe en springt op. Hij likt mijn handen en blaft, het enthousiasme spettert in het rond.

‘Krijg nou wat,’ zegt de arts. ‘Ik dacht dat hij de avond niet meer zou halen. Jij moet wel een heel speciaal meisje zijn, dat hij zo vrolijk doet.’ Met zijn hand klopt hij op de bast van het dier. ‘Een hond is je trouwste vriend.’ Dan loopt hij voor ons uit de gang in.

Malcolm en ik stappen de schemerige avond in.

Voor me ligt een dal met een typisch bergdorp. Grote en kleine houten chalets die met elkaar verbonden zijn via smalle wegen. Uit de huizen komen flikkerende streepjes licht, alsof er tientallen vuurvliegjes in de vallei en op de berghellingen ronddansen. Ik ruik de geur van verbrand hout uit de openhaarden, voel de kou van de nacht het dal in sluipen.

We lopen een stukje de helling af.

Malcolm wijst naar een chalet van vijf verdiepingen. ‘De herberg. Daar gaan we heen.’

‘Heeft die Wilson over wie de dokter sprak me gevonden?’

‘Hij heeft opdracht gegeven je mee te nemen,’ zegt hij traag.

‘Dan moet ik hem bedanken.’

‘Hij heeft vragen.’

‘Vragen? Ik hou niet van vragen.’

Hij trekt een wenkbrauw op. ‘Hij wil weten wat er gebeurd is en of je zijn hulp nodig hebt.’

‘De dokter vertelde me dat dit jullie schuilplaats is.’

Malcolm verstijft. ‘De dokter kletst te veel. We moeten daar naar boven.’ Hij wijst naar een trap in de rotsen, zijn leren jasje valt daarbij open. Een gordel, schuin over zijn borstkas en rond zijn heupen gedrapeerd, waaraan een pistool en meerdere handgranaten zijn bevestigd, wordt zichtbaar.

‘Standaard uitrusting?’ Ik wijs naar de wapens.

Met een ruk trekt hij zijn jasje dicht en kijkt me grimmig aan. ‘Nooit gehoord van wisseldieren? De explosie van een handgranaat of bom maakt hen bewusteloos.’

Abrupt blijf ik staan.

Dus dat is de reden waarom Hunter een bom achterliet en ervandoor ging. Hij hing natuurlijk ergens in de buurt te wachten om me na de explosie op te rapen.

Maar de rebellen vonden mij eerder dan hij. Hoe kan dat?

Malcolm maakt een beweging met zijn kin naar de berghelling. ‘Doorlopen graag.’ 

We bewegen ons zwijgend langs de rotsachtige wand en gaan de stenen trap op.

Naast de rotsmuur, die steil omhooggaat, ligt een landingsplateau voor luchtschepen. Er staan twee rammelbakken van jetfly’s, model X15, totaal verouderd. Ik ril; dat ze daar nog mensen mee durven te vervoeren.

Aan de herberg zit een bijgebouwtje van twee verdiepingen vast. We lopen over het landingsplateau naar de bovenste verdieping en komen via een deur in een controlekamer.

Twee jongens staren gebiologeerd naar een van de zes ultradunne, doorzichtige computerschermen die boven een lange tafel hangen. Ik scan ze vlug, de blonde is twintig, de rode net negentien.

De roodharige draait zich met een kalme beweging om. Twee amberkleurige ogen kijken me nieuwsgierig aan. Hij ziet er interessant uit. Als hij een wisseldier was, had hij beslist het DNA en de genen van een leeuw gekregen in plaats van een hond. Met zijn linkerhand duwt hij een pluk van zijn warrige, halflange haar uit zijn gezicht. Ik hoor hoe zijn hartslag stijgt en vraag me af hoe dat komt. Is hij ziek? Nee. Hij is kerngezond.

Malcolm fluistert in zijn oor: ‘Dit is die Tessa. Weet je zeker dat we het juiste doen?’

De leeuw geeft hem geen antwoord. Hij staart minstens drie lange seconden naar me voordat hij tegen me zegt: ‘Je ogen.’

Ik schrik van zijn woorden. Kan hij zien dat ik ze gebruik om mensen mee te scannen?

‘Ik heb nog nooit zulke amandelvormige ogen gezien. Ze zijn mooi.’ Hij wijst naar een tafel met stoelen. ‘Neem plaats.’

De schrik die ik voelde, vloeit uit mijn lijf door zijn ontspannen houding. Ik ga tegenover hem zitten. Is dit Wilson? Ik had een ouder iemand verwacht.

‘Hoe voel je je?’ Hij kijkt me met een warme, bezorgde blik aan.

Even weet ik niet wat ik moet zeggen. Vragen over wat ik fout heb gedaan. Waarom ik niet gehoorzaamde. Of ik niet weet welke regels er in het handboek Richtlijnen voor Cambio’s staan. Dat soort vragen ben ik gewend, niet hoe het met me gaat.

‘Goed,’ zeg ik schor.

‘Dus je naam is Tessa?’

‘Tessa Livia. Livia is mijn achternaam.’

Hij veegt zijn handen af aan zijn legergroene cargobroek en steekt zijn rechterhand naar me uit. Ik schud zijn hand, hij voelt klam en het valt me op dat zijn hartslag opnieuw stijgt.

‘Welkom, Tessa. Ik ben Wilson. Dat is mijn achternaam. Mijn voornaam gebruik ik niet. Mag ik vragen hoe oud je bent?’

‘Twintig,’ lieg ik. Ik wil niet als een kind behandeld worden zeker niet door hem.

Hij kijkt me ernstig aan. ‘Kun je me vertellen wat er gebeurd is?’

Ik vertel wat ik in de afgelopen uren heb meegemaakt.

Er verschijnt een frons op zijn gezicht. ‘Vreemd. Waarom pakt Hunter hen op en plaatst hij daarna een bom?’

Ik voel mijn wangen warm worden. Kan de bom verraden wat ik ben?

‘Ze zitten bij de TOM,’ fluistert Wilson te zacht voor gewone oren. Ik hoor het luid en duidelijk.

Ik ga overeind zitten. Zijn Stefan en Felicia lid van de rebellenpartij Tegen Onderdrukking en Machtsmisbruik? Dat hebben ze me niet verteld.

Hij wrijft over zijn kin. ‘Wat denk jij Malcolm? Waarom laat Hunter een bom achter?’

Malcolm buigt zich naar Wilson toe. ‘Misschien hoopte Hunter dat we eropaf kwamen, en is deze jongedame een val waar we in zijn getrapt. Een wisseldier val.’

Ik, een val? Nooit. Ik steek mijn kin de lucht in. ‘Zie ik eruit als een allesverslindende moordenares? Of heb ik gevraagd of jullie mij hiernaartoe wilden brengen nadat ons huis ontplofte? Niet te geloven.’ Ik sta op van de stoel om te vertrekken.

Wilson pakt mijn pols beet. ‘Hij bedoelt het niet kwaad. Ga zitten. Alsjeblieft.’ Hij laat me los.

Ik doe wat hij zegt.

Hij glimlacht. ‘Iemand hier wil weten of je een wisseldier bent.’

‘Handig, hoor,’ fluistert Malcolm.

Ik kijk hem venijnig aan. Hij staart terug met een ondoorgrondelijke uitdrukking op zijn gezicht. Ik voel dat hij boos is.

Wilson zit nog steeds glimlachend op zijn stoel te wachten op mijn antwoord.

Ik kuch. ‘Luister, kunnen we dit gesprek een positievere wending geven? Ik wil namelijk zo snel mogelijk iets doen om mijn ouders te bevrijden.’

‘Dat begrijp ik. Ben je al lid van de TOM? Je komt nogal strijdlustig over, dat is de mentaliteit die ze daar zoeken,’ zegt Wilson.

Even denk ik dat hij een grapje maakt, maar aan zijn gezicht te zien, is hij bloedserieus. ‘Nee, dat ben ik niet.’

Malcolm leunt met twee handen op de tafel en kijkt me strak aan. ‘Het is vreemd dat je een bomaanslag hebt overleefd zonder verwondingen.’

‘Misschien is dat ook iets wat ze bij de TOM zoeken,’ zeg ik.

‘Wat ze in ieder geval niet zoeken, is een spion uit het Centrum die infiltreert,’ zegt hij nors.

Wilson kijkt hem geërgerd aan. ‘Laat haar met rust. Ze zit al een paar maanden bij Stefan en Felicia Loveland ondergedoken nadat ze het Centrum is ontvlucht. Ze hebben haar min of meer geadopteerd. Ze vertrouwden haar. Lees het rapport van dokter Werner.’

‘Rapport of niet, je bent veel te goedgelovig, dat kun je je in jouw positie niet permitteren.’

Wilson schuift zijn stoel naar achteren. ‘Ik heb niet om deze positie gevraagd, vriend. De raad heeft me ondanks mijn protest gekozen.’

Malcolm geeft hem een klap op zijn schouders. ‘Ik weet wat we gedaan hebben. Juist jij lijkt niet op wat je werkelijk bent. Je kunt deze taak het beste van iedereen volbrengen.’

‘En ik denk dat dit meisje geen gevaar voor me is.’

Helemaal juist, wil ik tegen hem zeggen. Ik val mensen niet aan zonder een goede reden. Die Malcolm moet zijn mond dichthouden. Straks sluiten ze me nog op en kan ik vandaag niets meer doen voor Stefan en Felicia, zonder dat ze merken dat ik een wisseldier ben. En dat is iets waar ik absoluut niet mee te koop loop.

Malcolm trekt een bedenkelijk gezicht. ‘Voorzichtigheid is...’

‘Kan iemand me vandaag nog naar het Centrum brengen?’ onderbreek ik hem. 

Wilson kijkt me verbaasd aan. ‘Je was gevlucht. Waarom wil je terug?’

Ik leg mijn handen plat op tafel. ‘Luister, Wilson zonder voornaam. Ik wil mijn ouders redden, ik dacht dat ik dat had uitgelegd.’

Hij trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Hoe wil je dat doen?’

‘Door naar het Centrum te gaan en uit te zoeken waar ze zijn.’ Maar ik weet allang waar ze zijn en daarom is er haast bij.

Hij brengt zijn hand weer naar zijn kin en wrijft er met zijn wijsvinger en duim over. ‘Hunters Hok. Daar ga je heen.’ Dan buigt hij zich naar me toe. ‘De dokter zegt dat je een lichte hersenschudding hebt, ik stel voor dat je vannacht hier blijft en uitrust.’

‘Morgen heeft Hunter ze al vermoord.’

‘Wat denk je dat ouders willen dat hun dochter in deze situatie doet?’

Ik antwoord niet. Hoe moet ik weten wat ouders willen? Ik heb mijn zogenaamde pa en ma niet langer dan drie maanden gehad.

Wilson praat verder. ‘Ouders worden liever zelf vermoord dan dat hun dochter iets overkomt, zelfs een geadopteerde dochter. En het feit dat Stefan en Felicia Loveland jou zo liefdevol verzorgd hebben, vertelt mij dat ze iets goeds in je zien, iets dat moet blijven, iets dat niet om zeep geholpen moet worden door roekeloos gedrag.’

Ik bal mijn vuisten onder de tafel. ‘Wat als het jouw ouders waren, zou je er niet alles voor overhebben ze uit de handen van Hunter of een wisseldier te redden?’

Hij sluit zijn ogen even en zegt zacht: ‘Ik zou er inderdaad alles voor over hebben.’

‘Breng me er dan naartoe.’

‘Waarvoor? Weet jij niet dat uit Hunters Hok ontsnappen nog nooit iemand gelukt is? Niet dat ik je wil teleurstellen.’

Dit werkt duidelijk niet. Ik moet een andere strategie bedenken. ‘Waar ben ik eigenlijk?’

‘In Vendels.’

‘Wat?’

‘In mijn herberg in Vendels. Nooit van gehoord? Vendels is een van de bergdorpen rond de Ceres-mijn, waar die stadslui hun thoriumvoorraad vandaan halen.’

Ik hoor zijn woorden niet. Ben ik in Vendels? Ik kom te laat. En in het donker is het sowieso onmogelijk de bergen af te komen. Ik zou het risico lopen mijn nek te breken.

‘Vannacht ben jij hier te gast, schoonheid. Gratis en voor niks,’ zegt hij met een glimlach op zijn gezicht.

‘Vertrekt er vanavond nog een luchtschip of een hoverbus naar de Vierde Rand? En noem me geen schoonheid, mijn naam is Tessa Livia.’

Zijn glimlach verdampt. ‘Je bent net te laat voor de hoverbus, Tessa Livia.’

‘En die jetfly’s die buiten staan? Kan iemand me daarmee naar de Rand brengen, of zijn die rammelbakken kapot?’

‘Die rammelbakken functioneren prima. Onze piloten vliegen niet in het donker, uit voorzorgsmaatregelen. En even voor alle duidelijkheid; ik leid geen zelfmoordcommando’s. Ik help mensen die willen overleven.’

Ik pak zijn arm vast. ‘Hunter is een ziekelijke sadist.’

Zijn wangen en hals kleuren vlekkerig rood. ‘Wees blij dat ze niet in handen van die Erik Madonna zijn gevallen.’

Ik laat mijn hand zakken. Mijn kaken verstrakken. Ik kan hem geen ongelijk geven.

‘Dit soort gebeurtenissen houden me uit mijn slaap,’ zegt hij zacht. ‘Het is verschrikkelijk en ik zou hen echt wil helpen. Kom met een goed plan, dan ondernemen we actie. Zolang het geen zelfmoordactie is.’ Hij veegt met zijn hand langs zijn neus. ‘Vind je het erg om bij ons in de logeerkamer te slapen? De herberg is vol. Darla kan ieder moment hier zijn, ze zal je verder helpen.’

Wie is Darla? Zijn vriendin?

‘Moet je horen,’ zegt de blonde jongen opeens. ‘Ik krijg een melding dat de ULIKÓ van Hunter een technisch mankement had.’

Wilson staat op en loopt naar het computerscherm. ‘Zijn ze neergestort?’

Mijn maag draait bijna om, Stefan en Felicia zitten daar aan boord.

‘Hij heeft zijn luchtschip tijdelijk ergens op de grond moeten zetten, nu vliegt hij naar het Centrum,’ zegt de jongen.

Ik haal diep adem. Dat is dus de reden waarom Hunter me niet heeft opgepakt.

Morgenvroeg zal ik naar een hoverrailstation in de Vierde Rand rennen, zodat ik snel met een trein naar het Centrum kan reizen. Hopelijk houdt hij zich tot die tijd gedeisd.

Ik kijk naar Wilson, Malcolm en de blonde jongen, die me nu volledig negeren.

‘Hunter en zijn maten zijn weg,’ zegt de blonde jongen. ‘Dan ga ik verder met mijn koepelmissie. Met deze codes lukt het beslist.’

‘Ik denk dat je beter niet hardop kunt praten,’ zegt Malcolm. Hij kijkt over zijn schouder mijn kant op.

‘Hebben jullie al iets van de thoriumcentrale gehoord?’ vraagt de blonde jongen.

‘Nog even en niets is meer geheim,’ sist Malcolm gepikeerd. 

Thorium? Een handvol thorium is genoeg om de hele stad een week lang van elektriciteit te voorzien. Ik strek mijn hals in een poging erachter te komen wat hij aan het doen is. Die jongen had het over een koepel. Willen ze een thorium-afweerschild? Dit moet een belangrijke rebellenpost zijn.

‘Ik weet hoe je een afweerschild... uh... koepel moet maken,’ zeg ik.

Wilson kijkt me verrast aan. ‘Je weet hoe het moet?’

‘In het Centrum was dat de training die ik volgde,’ lieg ik.

‘Dit is Owen. Kun je hem helpen?’

‘Hier kan ik niet meer tegenop,’ zegt Malcolm chagrijnig. Hij laat zich met een kwade blik op een stoel zakken.

We negeren hem.

Wilson wijst naar het scherm. ‘Maak dit tot de beste dag van mijn leven, schoonheid.’

‘Ik probeer een elektromagnetisch veld te creëren,’ zegt Owen.

Ik ga naast hem staan. ‘Het is een plasma schild gevormd door elektromagnetische golven die in een lage frequentie worden uitgezonden en op die manier een onbreekbare koepel vormen die bescherming biedt tegen alle soorten micro en macro indringers. Hebben jullie een lifter geïnstalleerd en aangesloten op het computersysteem? De reactor gevuld met het aardmetaal thorium? De diameter getest?’

‘Ja,’ zegt hij.

‘Mag ik?’

Hij schuift opzij, dat geeft me genoeg ruimte om mijn vingers voor het scherm te bewegen en de verkeerde codes aan te passen. ‘Ik geef je meteen een goede beveiliging. Tot nu toe is het niemand gelukt om met deze beveiliging het schild ongevraagd te deactiveren.’

Owen wappert even later kort met zijn hand voor het doorzichtige beeldscherm en zegt: ‘Activeer.’ Het proces wordt in werking gezet. ‘Oh, wauw. Oh, wauw. Oh, wauw!’ roept hij alsof hij zojuist gehoord heeft dat de hoofdprijs in de Victoriaanse loterij op zijn lot gevallen is. President Victoria laat ieder jaar een loterij organiseren voor goede doelen, een groot deel van dat geld steekt ze in haar eigen zak.

Wilson reageert heel anders. Hij pakt mijn gezicht tussen zijn handen en kust me vol op de mond. Een ontelbare hoeveelheid zuurstofmoleculen zoeven mijn lichaam in. Mijn hart fladdert alle kanten op en mijn bloed tintelt als champagne. Ik heb me nog nooit zo levendig gevoeld. En ook nog nooit zo in de war. Ik begrijp absoluut niet hoe een aanraking van zijn lippen zo een bizar gevoel veroorzaken kan.

Hij laat me los en zegt: ‘Je hebt geen idee hoe graag ik dit wilde.’

Wat wilde hij graag? Een functionerend afweerschild of mij op mijn mond kussen? Een antwoord op mijn onuitgesproken vraag krijg ik niet.

‘Wilson?’ In een deuropening van de controlekamer aan de andere kant van de ruimte staat een tenger meisje.

Zijn gezicht wordt zo rood als zijn haar. ‘Darla! Tessa heeft de koepel gefikst.’

Ik probeer haar te scannen met mijn ogen, maar mijn hersenen functioneren niet meer. Hoe oud zou ze zijn? Elf jaar misschien? 

‘Nieuwe kleren?’ vraagt ze.

‘Alles wat nodig is,’ zegt Wilson.

De deur sluit zich als ik op de gang sta.

‘Af en toe spoort hij niet,’ zegt ze.

‘Wie?’ vraag ik nog steeds verward.

‘Mijn broer.’

‘Oh.’ Ik leg mijn vingers even tegen mijn nog tintelende lippen en loop achter haar aan. ‘Waar gaan we heen?’

‘Naar het plein, daar zijn de winkels. En ze gaan over een uur dicht.’

We lopen over de vide - een soort balkon binnenshuis. Ik kijk over de balustrade de kantine van de herberg in en voor de tweede keer vandaag stap ik honderd jaar terug in de tijd. Geen mensachtige robotten, geen comfortabele stoelen die zich aan je lichaam aanpassen, geen ramen met visuele effecten en zachte natuurgeluiden. Een man die met een stok met iets borsteligs eraan loopt te vegen, tientallen houten tafels met harde stoelen, ramen waardoor je naar buiten kunt kijken en een vieze geur van etensresten gemengd met goedkope koffie. Mijn vertrouwen in deze rebellengroep zakt naar het absolute nulpunt. Ik denk dat Wilson helemaal niets voor mij kan betekenen. En dan die Malcolm, straks ontdekt hij dat ik inderdaad leugens vertel. De computer is niet meer dan een hobby van me, in werkelijkheid ben ik een van de beste helers uit het laboratorium van Victoria.

Het is me duidelijk. Stefan en Felicia uit de handen van Hunter redden gaat een moeilijke klus worden.

***

Darla koopt een broek voor me, een warme sweater en een paar t-shirts die zo dun zijn dat je er bijna doorheen kijkt. Ook smeert ze me, ondanks mijn protest, een armoedig, lichtblauw jurkje aan voor de dansavond – iedere zaterdagavond treedt Wilsons band Fireflies op in de kantine, legt ze uit.

Dan ben ik allang vertrokken.

We lopen terug naar de herberg. Darla klets de oren van mijn hoofd. Ze praat over het dorp, de herberg en vooral over haar broer. Die Wilson schijnt een of andere held hier te zijn.

Met de lift gaan we naar de vierde verdieping en komen uit in een kleine hal. Dan moeten we een smalle trap op, want de lift gaat niet tot aan de zolderverdieping. Ze opent de voordeur van hun appartement door een code in te tikken. We gaan naar binnen.

Rechts in de gang is een deur. ‘Hier slaap jij,’ zegt ze. ‘Je moet je hand even op het paneel leggen, dan stel ik in dat de deur voor je opengaat.’

Ik leg mijn hand op het glas, ze drukt een code in. De deur glijdt open. Het eerste wat me opvalt is het bed. Er ligt een lapjesdeken op met bontgekleurde harten, geen wit dekbed van zachte zijde, niet dat ik dat hier verwachtte.

‘Wil je de rest van ons appartement zien?’

Ik leg mijn spullen op het bed en volg haar.

Ze wijst naar de kamer naast de mijne. ‘Daar slaap ik.’

De muur achter het bed is beschilderd met een meertje tussen struiken en bomen, waarin twee witte zwanen hun halzen in de vorm van een hart naar elkaar toe buigen.

‘Dat heeft mijn broer geschilderd,’ zegt ze trots.

Ik staar als betoverd naar de muurschildering. Het is niet wat geklieder met verf; de zwanen stralen iets magisch uit, hebben iets sprookjesachtigs. De kleuren sprankelen, de dieren lijken te leven Ik heb nog nooit zoiets moois gezien.

‘Dit is de badkamer,’ roept ze opeens vanuit de gang. ‘En daar slaapt mijn broer.’

Ik kijk zijn kamer in, op de grond ligt een afgetrapte sportschoen, een gitaar leunt nonchalant tegen een grenen kast en zijn bed is onopgemaakt. Een zin uit Richtlijnen voor Cambio’s, ofwel het RvC, schiet door mijn hoofd. ‘Kamers en andere leefruimten dienen vlekkeloos opgeruimd en in orde te zijn. Chaos is te allen tijde streng verboden.’ Beter zien de verzorgers van het Cambio Instituut deze rommel niet. Voor straf droge hondenbrokken eten is geen pretje.

‘Heb je honger?’ vraagt Darla.

‘Niet echt.’

Ze neemt me mee naar de kantine op de begane grond.

Even later schept een vermoeid uitziende vrouw een zuur ruikende aardappel, een lepel tomatensaus, een handvol sperziebonen en een piepklein in broodkruimels gewenteld balletje voor me op. Mijn ontbijt is allang verteerd, toch heb ik geen trek. Ik denk aan Stefan en Felicia. Ik moet ze bevrijden voordat Hunter aan zijn lugubere praktijken begint.

In het midden van de kantine, vlak naast de houten trap die naar boven leidt, staat de tafel waar Darla naartoe loopt. Er zijn nog twee lege plekken. Op de andere drie stoelen zitten Malcolm, Owen en Wilson.

Haar broer gebaart naar me dat ik op de stoel naast hem moet komen zitten. Op het moment dat ik op de lege stoel plaatsneem, verschijnt er een glimlachje op zijn gezicht. Hij pakt het laatste stukje stokbrood uit het mandje dat voor hem op tafel staat, smeert er kruidenboter op en geeft het aan mij. ‘Dus je hebt gestudeerd aan de universiteit voor slimme jongens en meisjes? Ik heb altijd al willen weten wat ze daar precies uitvoeren. Vertel eens.’ Hij leunt met een ontspannen houding naar achteren in afwachting van mijn relaas.

‘Je gaat naar je klas, je woont intern en je wordt op je talent gedrild.’ Ik hoop dat hij genoegen neemt met die informatie, de waarheid is te ingewikkeld.

‘De dame is kort van stof,’ zegt Malcolm.

‘Zeker een zus van je,’ zegt Owen.

Wilson negeert hen. Hij kijkt me aan met een blik alsof hij zeker weet dat ik hem nog veel meer ga vertellen. ‘Ze zeggen dat je nooit meer het Centrum uitkomt na je studie. Is dat zo?’

‘Je moet voor de regering werken. De meeste mensen hebben daar geen moeite mee.’

‘Maar jij wel.’

‘Ik wel.’

‘Daar hou ik van. Ik hoop dat je een baan zoekt. Je kunt met Owen samenwerken.’

‘Dat is niet volgens mijn planning.’

Owen kreunt. ‘Heb ik weer. Komt er een bloedmooie griet met verstand van IT, wil ze niets met me te maken hebben. Waar ligt dat aan?’

‘Aan je zweetlucht,’ zegt Malcolm.

‘Stink ik?’ Owen ruikt aan zijn oksels.

‘Is deze jongedame het vrouwelijk schoon dat ieders hoofd op hol brengt?’ Een krullenbol met een driedagenbaard kijkt nieuwsgierig mijn kant op. ‘Iedereen heeft het over je, vooral de jongens.’

Ik heb geen zin om hem te scannen. Morgenochtend vertrek ik en vergeet ik hun namen en gezichten. En altijd dat gezeur over dat ik mooi ben, ik voel me niet mooi, integendeel.

‘Ouders opgepakt door Hunter en de wisseldieren heb ik gehoord? Vreselijk.’ Hij zet een nieuw mandje met stokbrood op tafel. ‘Kunnen we hier iets voor je doen?’

‘Me naar de Rand brengen,’ zeg ik mat.

‘En wat wil je daar doen? Achter ze aanrennen?’ vraagt Wilson.

Ik wil reageren op zijn woorden, maar Owen trekt zijn mond open voordat ik iets zeggen kan.

‘Smerige wisseldieren,’ zegt hij boos. ‘We moeten ze vergiftigen met een langzaam werkend vergif.’

Mijn vork valt uit mijn hand. Wat? Ik zal jou eens vergiftigen.

‘Of een of ander gemeen virus op ze loslaten,’ zegt hij sissend.

Ik raap mijn vork op. Zinloos, blondje. Ik ben resistent tegen ieder virus en elke bacterie, dat is de reden van mijn bestaan.

Malcolm maakt een honend geluid richting Owen. ‘Onder de koepel hebben ze geen last van dat soort dingen.’

‘Ze hebben last van andere dingen.’ Wilson zet zijn glas met zo’n klap op tafel dat het water over de rand gutst.

‘Vertel,’ zeg ik, nieuwsgierig naar wat hij bedoelt.

‘Ik dacht dat jij uit het Centrum kwam?’

‘Moet je dan automatisch alles weten?’

Tussen zijn wenkbrauwen, vlak boven zijn neus, verschijnt een rimpel, dan haalt hij diep adem. ‘Wat dacht je van Victoria Mammoet King? Sinds zij aan de macht is, is dit geen democratie meer. De reden dat we steeds armer worden, is niet de antraxbesmetting op de aardbodem van de rest van deze wereld. De reden is dat de rijkdom van het land, de mijnen, de landerijen en wat enige economische waarde heeft in haar handen is beland. Kijk naar de wijngaarden op de heuvels in het westen, de wijn gaat naar het Centrum. Zelfs niet één druif komt onze kant op. Kijk naar de vee-industrie. De geslachte runderen, schapen en lammeren gaan naar het Centrum. De mensen in de Randen hebben haast geen vlees op hun bord; het is niet te betalen of te krijgen.’

Ik knik. ‘Het is super onrechtvaardig.’

‘Precies,’ zegt Wilson. ‘Victoria is niet de moeder van het land die weet wat goed voor je is. Ik vecht voor onze vrijheid, eerlijke lonen, geen uitbuiting. Dat is waar ik in geloof. In wat je zelf kiest dat je pad is en niet dat een gestoorde wetenschapper die de macht heeft gegrepen je leven bepaalt.’ 

Darla tikt tegen mijn arm en vraagt: ‘Wat vind je van de wisseldieren? Ze zijn aan de buitenkant bloedmooi. Net als jij. Ik... ik bedoel niet dat jij een wisseldier bent. Ik bedoel... ik bedoel...dat je heel erg mooi bent.’

Mijn wangen beginnen te gloeien.

‘Darla,’ zegt Wilson net iets te luid. ‘Lukt het je straks je sommen te maken, of moet ik het nog een keer met je doornemen?’

Ze trekt een gezicht. ‘Ik haat wiskunde. Ik wilde dat ik een wisseldier was, dan hoefde ik niets te leren.’

Niets leren? Ik ben mijn hele leven intensief onderwezen en getraind!

‘Praat geen onzin, zwaantje, wisseldieren zijn monsters, zo wil je niet zijn,’ zegt hij.

‘Ze kunnen zieke en gewonde mensen genezen,’ zeg ik zacht.

‘Nadat ze gemarteld zijn door Hunter,’ zegt Malcolm. ‘Uit dank zal ik persoonlijk een handgranaat in het achterwerk van ieder wisseldier duwen.’ Hij maakt een bijpassend handgebaar.

Owen prakt driftig met zijn vork zijn aardappels plat. ‘Genetisch gemodificeerde monsters zijn het. We moeten ze vertrappen voordat ze ons vertrappen.’

‘Ik breek hun poten,’ zegt Malcolm.

‘En daarna rukken we die er één voor één af,’ zegt Owen.

Ik voel me hondsberoerd worden. Waar ben ik terechtgekomen? Ik dacht dat de rebellen verstandige, intelligente mensen waren. Die Wilson klinkt wel slim. Maar zijn vrienden? Ik weet niet of ik die kan vertrouwen.

Wilson schuift zijn bord opzij. ‘Moeten we echt aan tafel over wisseldieren praten?’

De mannen zwijgen abrupt. 

Voor mij is het al te laat. Mijn bestek leg ik op het bord. Ik vrees dat ik ieder moment mijn maag over tafel leeg ga sproeien. Of flauw val. Wilson legt zijn hand op mijn arm. Ik verschuif. Weg wil ik – weg van deze moordlustige inboorlingen.

‘Ik ga naar mijn kamer,’ zeg ik.

‘Je moet iets eten,’ zegt hij op een vriendelijke, kalme toon.

‘Misselijk.’ Ik schud mijn hoofd en voel een steek die me duizelig maakt.

‘Probeer een paar hapjes te nemen. Je hebt te lang niet gegeten, daar word je beroerd van.’ Hij pakt mijn vork en prikt in een stuk aardappel.

O, nee, hij wil me voeren, ik draai mijn gezicht weg.

‘Eén hap moet van mij, anders daalt je bloedsuiker te veel en ga je je nog zieker voelen.’

Het kan me niet schelen wat van hem moet, of hoe laag mijn bloedsuiker is.

Malcolm kucht. ‘Morgenavond eerste wedstrijd Kangaroo’s versus Baanbrekers.’

Darla houdt haar hand voor haar mond en doet alsof ze gaapt. ‘Airscooterbal. Saai, saai, saai.’

‘Wisseldieren wurgen is niet saai,’ fluistert Owen te zacht voor anderen om het te horen. In mijn oren klinken zijn woorden als een ontploffende handgranaat uit het jasje van Malcolm. Ik schuif mijn stoel bruusk naar achteren en loop zonder iets te zeggen naar het appartement op de vijfde verdieping.

Hopelijk word ik vannacht niet in mijn slaap vermoord. Waarom dacht ik dat rebellen nuttige wezens zijn die me kunnen helpen Stefan en Felicia te bevrijden? Ze verafschuwen mijn soort nog erger dan ik voor mogelijk hield.

In de keuken van het appartement zoek ik naar een glas. Ik heb dorst. Ik hoor gerommel.

Wilson komt binnen. ‘Alles goed? Je liep zo snel weg.’

Ik zet het lege glas op het aanrecht neer. ‘Ik was misselijk, nu gaat het weer.’

Zijn ogen bestuderen mijn gezicht. ‘Je hebt een flinke klap tegen je hoofd gehad. Heb je pijn?’

‘Een beetje,’ lieg ik. Mijn zelfhelend vermogen heeft allang zijn werk gedaan.

‘Helaas hebben wij in Vendels geen mensen met supersonische geneeskrachten, we zijn aangewezen op dokter Werner.’

‘Hij lijkt me een goede arts, maar ik heb niemand nodig, zelfs geen heler uit het Centrum.’

‘Dat geloof ik meteen. Wie wil er door zo’n wisseldierheler aangeraakt worden? Wist je dat er eentje in Hunters Hok werkt die mensen oplapt, op die manier is er geen bewijsmateriaal van de martelingen. Volgens mij doet ze het om hem een plezier te doen. Hij kan zich dan de volgende dag opnieuw uitleven, steeds vers vlees, begrijp je me. Ik verafschuw haar nog meer dan dat ik hém haat.’

Ik doe een stap naar achteren. Waarom zegt hij dat? Zou hij iets aan me gemerkt hebben?

‘Ik heb appeltaart in de koelkast. Wil je een stukje?’ Hij glimlacht naar me.

‘Nee, bedankt.’

Hij leunt tegen het aanrecht aan en zucht. ‘Ik wil dat alle mensen in vrede en vrijheid kunnen leven. Ik weet alleen niet hoe ik dat voor elkaar moet krijgen, zolang we het tegen een roedel wisseldieren moeten opnemen.’

‘Heb ik begrepen.’

Hij bloost opeens. ‘Sorry, dat ik je kuste, maar ik vind het gewoon te gek een afweerschild te hebben over Vendels. Wat mij betreft mag je de rest van je leven hier gratis logeren. Ik meen het. Jij bent altijd welkom.’

‘Fijn.’

‘Probeer wat te slapen.’

‘Doe ik.’

‘Als je iets nodig hebt, mag je me gerust wakker maken.’

‘Dank je.’ Niet dus.

Hij draait zich om en loopt het appartement uit terwijl hij zegt: ‘Slaap lekker, schoonheid.’

‘Mijn naam is Tessa Livia!’ roep ik hem na. Maar hij is al uit het zicht voordat ik uitgesproken ben.

Ik ga naar de logeerkamer. Het bed is onder de lapjesdeken niet opgemaakt, daarom pak ik de lakens en vouw ze uit. Ik prop het harde kussen in een sloop. Ik ben te moe om mijn tanden te poetsen. En gaatjes kan ik niet krijgen.

‘Gefeliciteerd met je zeventienfeest,’ mompel ik zachtjes als mijn hoofd het kussen raakt.

Voordat ik wegzink in een rusteloze slaap vol enge dromen, denk ik aan Stefan en Felicia. En of het me zal lukken hen te bevrijden, zonder dat ik zelf in de klauwen van Erik val. Of voordat Hunter me vermoordt. Misschien zelfs voordat Malcolm ontdekt hoe je op een simpele manier een wisseldier in bedwang houdt – zonder handgranaten.

***

De kantine is om half negen in de ochtend uitgestorven. Onwennig kijk ik rond. Wilson zie ik niet.

‘Mijn vaste kracht heeft zich voorlopig ziekgemeld. Ik kan best wat hulp gebruiken, twee handen zijn te weinig voor al het werk,’ zegt een prettige stem achter me.

Ik draai me om en kijk in de ogen van de krullenbol met de broodmandjes van gisterenavond. ‘Mijn naam is Adriaan. Ik ben de kok in deze herberg en regel het eten.’

‘Eigenlijk heb ik een ander plan,’ zeg ik.

‘Wat voor plan?’ Wilson komt in drie sprongen de trap, die midden in de kantine uitkomt, af gedenderd. ‘Heb je iets bedacht?’

‘Ik ga gewoon naar het Centrum en dan zie ik wel,’ zeg ik.

‘Slecht plan. Afgekeurd.’

‘Mijn hulp heeft zich ziekgemeld. Kan Tessa iets doen? Zoekt ze een baan?’ vraagt Adriaan.

Wilson opent zijn mond, sluit hem weer en zegt dan: ‘Ze kan Owen helpen, ze is superslim en handig met computers.’

‘Wil, ik heb echt een nieuwe hulp nodig.’

‘Ik zal kijken wat ik voor je kan doen, eerst moet ik Tessa iets laten zien, het is belangrijk.’

Zuchtend loop ik achter hem aan naar de controlekamer. Ik vraag me af wat er belangrijker is dan een ontbijtje en een reis naar het Centrum met de eerste hovertrein.

Er is niemand anders aanwezig in de controlekamer.

‘Hunter heeft zojuist een bericht rondgestuurd.’

Ik sluit mijn ogen – dat kan nooit iets goeds betekenen.

‘Alleen jij kunt het openmaken.’ Hij pakt mijn hand en trekt me naar het scherm.

Vraag alsjeblieft of ik alleen wil zijn.

Maar hij vraagt niets en blijft staan waar hij staat.

Op het doorzichtige scherm knippert een wit vlak met een zwarte X. In het midden van het kruis zit een rode doodskop; het zegel van Abel Hunter. Bovenaan staat: Tessa Livia. Ik houd mijn hand voor het scherm en het bericht opent zich.

Hunters hoofd verschijnt. ‘Je boerenvrienden zitten keurig opgeborgen in een celletje in mijn domein. Je krijgt tot maandagochtend acht uur de tijd om je te melden, ben je er niet, dan hak ik vingers af, daarna volgen de tenen en ga ik door tot alleen hun romp overblijft. Oei, dat is... pijnlijk.’ Hij knijpt zijn slangenogen tot een misselijkmakende grijns. ‘Hoe komt het dat ik niet vergeten kan wat je hebt gedaan?’ Zijn lichaam veert een beetje op. Hij steekt zijn wijsvinger in de lucht. ‘En nog iets. Er is hier iemand die niet wachten kan je weer te zien. Ik moet je wel waarschuwen: hij is slecht gehumeurd. Heel erg slecht gehumeurd. Dus wacht niet te lang, Tessa.’  

Het bericht verdampt in het niets. Ik grijp de rand van de tafel vast. Vuile, vuile rat.

Wilson staat met zijn armen over elkaar mij verwonderd aan te kijken. ‘Waar heeft hij het over?’

Ik draai mijn gezicht weg, ik ben allang blij dat Hunter niet verteld heeft wat voor griezel ik ben.

‘Nou?’ hoor ik hem vragen.

Ik draai me om en probeer zo’n onschuldig mogelijk gezicht te trekken. ‘Ik heb geen flauw idee.’

De spieren in zijn gezicht veranderen – het is duidelijk dat hij me niet gelooft. Het is ook niet logisch te zeggen dat ik het niet weet, maar ik heb tijd nodig om na te denken.

‘Goed. Ik vraag het nog een keer. Waar heeft hij het over?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Behalve dat Hunter de ledematen van mijn ouders wil afhakken, weet ik niet wat hij bedoelt.’

Zijn blik wordt donker. ‘Ten eerste, vertrekt er alleen op dondermiddag en maandagochtend een hoverbus uit Vendels, om de mijnwerkers naar hun huizen in de Randen te brengen. Ten tweede heeft Owen de codes van de wachtwoorden die je gemaakt had voor de beveiliging van de koepel gewijzigd. Ten derde, ik laat je zonder mijn toestemming ons dorp niet verlaten. Wil je mijn hulp, dan ben je op mij en mijn luchtschip aangewezen en dat vertrekt pas wanneer je me vertelt wat er werkelijk speelt.’ Hij opent de controlekamer en zegt: ‘Je mag Adriaan helpen in de kantine, Owen redt zich wel.’

Rillend loop ik de trap af. Hoe stom kun je zijn? Ik heb mijn eigen gevangenis gebouwd door deze mensen een beschermende koepel te geven. Hoe moet ik Stefan en Felicia nu nog redden? Drie dagen heb ik om me bij Hunter te melden en misschien drie uur om een goed, aannemelijk verhaal te bedenken voor Wilson. Maar wat moet ik tegen hem zeggen?  

De waarheid?

Nooit.

Als ik hem de waarheid vertel, kán ik ze niet eens bevrijden. Dan komt Malcolm met zijn handgranaten en word ik in bewusteloze toestand gewurgd, vertrapt, vergiftigd, mijn ledematen van me afgerukt. En als ik me bij Hunter meld, claimt Erik me als bruid.

Wat een geweldige vooruitzichten. Ik recht mijn rug en loop naar de keuken.