Bestemming onbekend

Inge Sleegers

Bestemming onbekend

Roman

Verschijningsdatum: 25 februari 2022

© 2022 Inge Sleegers

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464208917

NUR-code: 340

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Vlucht

Ze staarde uit het raam. Een continue stroom van dorpen, weilanden en graffitimuren wisselden elkaar af. Haar vingertoppen gleden over de dunne stof van haar zomerjurk, die geen geweldige combinatie vormde met de versleten combatboots aan haar voeten. Ze knoopte afwezig haar veters, wreef over haar armen en vervloekte zichzelf dat ze geen jas had meegenomen. De andere passagiers dachten vast dat ze gek was. Een oudere dame keek haar aan met een diepe frons tussen haar wenkbrauwen.

Ze negeerde haar vragende blik en keerde zich weer naar het raam, dat bedekt was met bruine vegen en vingerafdrukken. Quasi-nonchalant bedekte ze met haar hand de zichtbare kant van haar gezicht. Hoeveel concealer ze ook opsmeerde, zijn sporen bleven zichtbaar. De blauwgroene vlekken op haar wang manifesteerden zich hardnekkig onder de bruine smurrie, die ze snel in het stationstoilet had aangebracht en niet eens bij haar teint paste. De kneuzingen op haar lichaam bleven gelukkig haar geheim.

Tegenwoordig liet zelfs de kleinste opmerking of oogopslag hem ontvlammen. Dit keer was het de uitnodiging van haar beste vriendin.

‘Wat is dit?’ vroeg hij. Hij zwaaide met het kaartje dat ze op de buffetkast had neergelegd. Ze had het beter meteen in haar handtas kunnen stoppen.

‘Karin verjaart,’ antwoordde ze langs haar neus weg.

‘Je was toch niet van plan om te gaan?’

Ze deed alsof ze hem niet gehoord had en waste haastig verder af. Misschien liet hij het varen?

Zijn handen grepen haar benige schouders. Een huivering trok door haar ruggengraat. Een theekopje glipte bijna tussen haar vingers door. Hij haatte het wanneer ze dingen stukmaakte.

‘Ik vroeg je wat.’

‘Ik... ik weet het niet.’ Karin had haar gesmeekt te komen. In een achteloos moment had ze ja gezegd. Haar excuses waren op. Ze kon het aantal keren dat ze ziek was, een familiefeest had of moest overwerken, niet meer tellen.

Hij draaide haar met een ruk om. Het vuile sop liet vlekken achter op haar nieuwe shirt. Ze wist beter dan hem daarop te wijzen. ‘Je gaat niet.’

Ze aarzelde even. ‘Het is het verjaardagsfeestje van mijn beste vriendin. Ik kan haar toch moeilijk in de steek laten.’

‘En ik dan? Mij kan je wel in de steek laten?’ Zijn eekhoornbruine ogen boorden zich in de hare.

Ze sloeg haar blik neer. ‘We zien elkaar elke dag. Je kan me toch wel een avondje missen?’

‘Zodat jij met andere kerels kan flirten?’

‘Het is gewoon een verjaardagsfeestje, met de meisjes.’

‘Dat moet ik geloven? Ik ken die hoeren wel, die jij je vriendinnen noemt. Je gaat niet.’

Haar natuurlijke reflex spoorde haar aan in te stemmen met wat hij ook maar zei. Iets in haar vocht tegen die reflex. Het schreeuwde, luider en luider, tot de woorden uit haar mond rolden. ‘Ik... ik ga wel.’

Ze deed een stap naar achteren en zette zich schrap tegen het aanrecht. Het gemorste afwaswater maakte haar rug nat. Frank torende boven haar uit, ze kromp in elkaar. Zijn grimas veranderde in een grijns. Dat beloofde nooit veel goeds. Hij drukte zijn lippen op de hare. Huiverig beantwoordde ze de kus.

Zijn vingers streken over haar wang. ‘Je blijft hier. We maken het lekker gezellig met zijn tweetjes.’ Hij liet haar los en speurde de keuken af. ‘Wat eten we?’

Ze trilde op haar benen en klemde zich harder vast aan het aanrecht. Ze verzamelde alle moed die ze over had. ‘Ik ga, Frank, wat je ook zegt. Ik ben je vriendin, niet je gevangene.’

De woorden kwamen er harder uit dan ze gepland had. Ze klonken als een overwinning in haar oren. Bijna verdrongen ze zelfs de angst. Haar voorzichtige triomf werd doorbroken door een luide krak in haar kaak. Het aanrecht sneed in haar rug. Franks vuist trilde na op haar gezicht.

***

Het zorgeloze getjilp van vogels teisterde haar bonkende hoofd. Zijn dronken gesnurk drong haar oren binnen. Ze opende haar ogen en liet haar blik even rusten op de bebloede knokkels van zijn arm, die over haar heen gedrapeerd lag. Voorzichtig pelde ze de arm van zich af, het gesnurk zwol onheilspellend aan. Ze bleef even verstijfd liggen en wachtte tot zijn ademhaling terug de regelmaat van de slaap vond. Ze dwong zichzelf op te staan en baande zich een weg door zijn spoor van achtergelaten kleren naar beneden. Haar ogen gleden naar de ingebouwde kast in de gang, waar de rode koffer van haar grootmoeder lag. Tijd om in te pakken was er niet. Zo stil mogelijk greep ze een kledingstuk van het wasrek en stapte in het eerste paar schoenen dat ze tegenkwam. Ze greep haar handtas, drukte de deurklink naar beneden en begon te lopen.

Karin

De tijd gleed langzaam voorbij. Ze liet haar hoofd rusten tegen het koele raam, met elke verstreken kilometer werd haar hoofd leger en werden haar gedachten rustiger. Ze verloor de perceptie van tijd, ruimte, locatie. Zelfs haar identiteit werd minder zeker naarmate de trein verder denderde. Ze had geen idee hoe laat het was en waar ze zich bevond, toen door de luidspreker op monotone toon ‘eindstation’ weerklonk.

Ze greep haar handtas en verliet de lege coupé. Het stationsgebouw kwam haar vaag bekend voor. Jongeren haastten zich met zwaarbeladen tassen richting vertrekklare treinen. Twee meisjes liepen haar gillend voorbij en sprongen nog net op tijd door de laatste geopende deur, het schrille gepiep van het conducteursfluitje deerde hen niet. Ze vielen elkaar lachend in de armen, alvorens de deuren sloten en de trein zich in beweging zette. Ze herinnerde zich nog die jeugdige onbezonnenheid, hoe zij en Karin door het leven stormden, telkens op zoek naar nieuwe avonturen. Die tijd leek lang vervlogen.

Ze verliet het stationsgebouw, een lege vlakte staarde haar aan. Het stationsplein was quasi-verlaten, hier en daar mengden studenten zich met de laatste pendelaars die zich naar de start van hun weekend haastten. Er waaide een venijnige wind. Ze sloeg haar armen over elkaar. Een groepje meisjes fezelde wanneer ze haar passeerden. 

Ze bestudeerde de verwassen punten van haar combatboots, die wellicht dateerden van de laatste keer dat ze hier was. Wat deed ze hier eigenlijk? Ze had geen idee waar ze naartoe moest, kende niemand in deze stad. Ze herinnerde zich vaag dat in een van de omliggende straten het kot van Karin lag. Dat was jaren geleden. Haar vriendin had inmiddels werk en woonde allang niet meer in Leuven. Karin. Het verjaardagsfeestje. Ze ritste haar tas open en haalde er haar smartphone uit. Een kras liep overlangs het scherm. Niet alleen haar gezicht had het gisteren moeten ontgelden. Ze hoopte maar dat het ding nog werkte, en dat ze nog batterij had. Een schok ging door haar heen toen ze de telefoon ontgrendelde. Veertig gemiste oproepen en mogelijk nog meer berichten. Ze had de gewoonte om haar geluid uit te zetten. Frank kon niet tegen lawaai en werd achterdochtig als ze te veel berichten kreeg. Ze hoefde niet te raden wie haar had proberen te contacteren. Hij had ontdekt dat ze weg was. Nu was er geen weg terug.

Met trillende vingers scrolde ze door haar contacten. De telefoon ging over.

‘Clara?’ Karins stem klonk vertrouwd, maar er lag iets van onrust in. ‘Clara, waar ben je?’ Zij wist het dus ook al.

‘Ik... Ik...’ De woorden haperden in haar keel en werden teruggedrongen door de tranen, die als een waterval over haar gezicht stroomden en alle andere lichaamsfuncties blokkeerden.

‘Clara? Clara, wat is er?’

Ze wilde alles vertellen, maar had geen idee waar te beginnen. ‘Ik ben... in Leuven.’

‘Leuven? Wat doe je daar in hemelsnaam?’

‘Weet ik niet.’

‘Liefje... Wat is er aan de hand?’

‘Ik kan het niet vertellen.’

Er viel een korte stilte. ‘Wil je dat ik je kom ophalen?’

Clara wist niet wat ze wilde. ‘Ja.’

‘Oké, ik vertrek nu. Waar vind ik je?’

‘Voor het station.’

‘Blijf waar je bent.’

Ze knikte, al kon Karin dat niet zien. ‘Ik ga nergens naartoe.’

‘Tot dadelijk.’