Terug

Mel Hartman

TERUG

Tunnels boek 2

Young Adult

Eerste druk: 5 februari 2023

© 2024 Mel Hartman

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464208825

NUR-code: 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be 

Dit boek draag ik op aan alle buitenaardse wezens die we nog niet kennen, maar daar ergens zijn.

En aan Mulder en Scully – you both still rock!

1.

Goed, een korte flashback voor degenen die nu pas in het verhaal aansluiten. Mijn naam is George Borg, sinds vandaag zestien jaar oud. Aangenaam kennis met je te maken. Ik hoop dat je van mijn verhaal zult genieten, want hoewel je het niet meteen zult geloven, is alles waargebeurd.

Ik ben een Matroos, een Kapitein in opleiding, en nee, niet bij de zeevaart. Het ligt iets ingewikkelder dan dat. Blijkbaar bestaan er Tunnels; doorgangen tussen de Aarde en planeten in andere dimensies. Die Tunnels ontstaan spontaan en zijn eenrichtingsverkeer. Buitenaardse wezens kunnen dus wel bij ons aanspoelen (zo noemen we het, om in zeetermen te blijven), maar omgekeerd niet. Eenmaal hier aangespoeld, zitten ze vast. Kapiteins – altijd vrouwen die de gave hebben om de Tunnels aan te voelen – verwelkomen deze verdwaalde wezens en maken ze wegwijs in onze wereld. Ik krijg met aangespoelde kinderen les over de verschillende werelden, verdedigingslessen (niet alle wezens zijn goedaardig), meditatie en nog veel meer.

Omdat mijn moeder me als baby bij een weeshuis achterliet, ontdekte ik pas een paar weken geleden dat ik ook die gave bezit en dat er buitenaardse wezens tussen ons leven. Ik zou dus voortaan tot Kapitein worden opgeleid. Daarnaast bleken mijn moeder en ik de enigen die een Tunnel konden betreden en de andere planeten konden bezoeken. Voor ons waren ze dus wel tweerichtingsverkeer. Kortom: binnen één dag tijd stond mijn leven op zijn kop.

En zo komen we uit op vandaag. We waren met de klas op bezoek in een zoo-Ark voor gevaarlijke dieren en aangespoelden.

Toen er plots een Tunnel verscheen en mijn moeder er doodleuk uit stapte.

Over verrassingen gesproken.

Zowel voor haar als voor mij.

‘Mam?’

‘George?’ Haar ogen werden groot. ‘O mijn god, George.’

Ze keek om zich heen en fronste, alsof ze verbaasd was dat ze in een zoo-Ark terecht was gekomen. Misschien was dat wel zo, misschien had ze geen controle over waar een Tunnel eindigde.

Alles rondom me bevroor. De andere kinderen, de begeleidende leerkracht, iedereen hield zijn adem in, durfde niet te bewegen. Ik evenmin. Was het een hallucinatie? Droomde ik? Stond ze hier, na zestien jaar hevig verlangen naar een moeder, zomaar ineens voor me? Mijn ogen werden droog van het staren, maar ik durfde niet te knipperen, bang dat ze zou verdwijnen.

Het was tenslotte de andere Kapitein die als eerste in beweging kwam. Sofie stapte naar voren.

‘Ellen Hansen, dat is lang geleden. We dachten dat je overleden was.’

Ellen keek vluchtig naar Sofie en richtte haar aandacht toen weer op mij. ‘Hoi, Sofie. Ik had het even druk.’ Ze had het even druk? Dat was alles? Dat was haar verklaring voor het dumpen van haar dochter en haar verdwijningstruc die zestien jaar had geduurd?

Ellen zette een paar stappen naar mij toe, behoedzaam, alsof ze bang was dat ze me weg zou jagen of dat ik haar zou aanvliegen. Ja, natuurlijk, nadat ik zoveel moeite had gedaan om haar te vinden, zou ik het nu opeens op een hollen zetten. Maar dat wist ze uiteraard niet. Nee, eigenlijk had ik inderdaad meer zin om haar de huid vol te schelden, om haar te slaan. Frack, ik voelde de woede in me opborrelen en de aanvankelijke schok en blijdschap ruw opzij duwen.

Op dat moment vond de enge wambot, een afschuwelijk aapachtig wezen uit Wanië dat met zijn prooi speelde alvorens het op te peuzelen, het nodig om hard op het glas van zijn kooi te kloppen. Ik gilde het uit. En de anderen eveneens. Ellen niet. Ze verpinkte niet eens, keek zelfs niet naar waar het geluid vandaan kwam. Ik was boos op haar omdat ze me in de steek had gelaten, maar ik voelde me ook wel trots. Ik had werkelijk een bad-ass moeder.

‘Ellen,’ zei Sofie, met zoveel achterdocht in haar stem dat zelfs ik haar aankeek. ‘Hoe komt het dat jij uit die Tunnel komt?’ Ze kneep haar ogen samen. ‘Kon jij dat altijd al?’

Mijn moeder zuchtte diep. Ze was betrapt. Er waren maar een handjevol mensen die wisten dat mijn moeder en ik dat konden. Tunnelen noemde ze het. Maly, mijn huisdiertje dat in de draagzak op mijn borst lag te slapen, werd wakker. Ze maakte schattige knorgeluidjes en bewoog. Ellen trok haar wenkbrauwen op, maar vroeg niet wat daar op mijn borst zat te friemelen. Arend,  mijn beste vriend en een meta, kwam naast me staan en pakte mijn hand beet. Hij gaf er een zacht bemoedigend kneepje in, wat ik heel erg waardeerde. Bij de aanraking van zijn geschubde, koele huid voelde ik pas hoe klam mijn hand was.

Ellen keek weer naar Sofie, streek met een hand door haar haar en zei: ‘Ja, ik kon altijd al Tunnelen.’

Sofies mond klapte open, alsof ze iets wilde zeggen, maar ze schudde toen haar hoofd.

‘Sofie, ik kan en wil er nu niet op ingaan. Mijn dochter, die ik niet meer heb gezien sinds haar geboorte, staat daar.’

Sofie gooide haar armen in de lucht en draaide zich om, iets mompelend van ‘ongelooflijk’ of iets in die strekking.

‘George.’ Ellen kwam voor me staan. Ze streek weer door haar haar en zei toen hakkelend: ‘Ik kan niet geloven dat je hier bent.’

Eindelijk loskomend uit mijn verbijstering, beet ik haar toe: ‘Waar had je me dan verwacht? In het weeshuis? Bij een adoptiegezin?’

Mijn blijdschap haar eindelijk te ontmoeten dolf nu helemaal het onderspit. Opgekropte en opeengestapelde razernij en verdriet spoten uit een diep gat van zestien jaar slaap omhoog, recht in haar gezicht. ‘Nou? Waar had je me dan verwacht? Overal, behalve in een Ark, durf ik te wedden. Als het aan jou lag, had ik een leven in onwetendheid en eenzaamheid geleefd. Dan kreeg ik regelmatig heftige buikkrampen door het verschijnen van Tunnels, zonder de oorzaak ervan te kennen! Je hebt me verlaten! De enige Kapitein die ooit haar dochter in de steek liet! Hoe denk je dat ik me mijn hele leven heb gevoeld? Nou?’ Ik merkte nu pas dat ik ieder woord schreeuwde, waardoor de wezens in de kooien onrustig werden of in een hoekje kropen, en iedereen me aangaapte alsof ik een van de gevaarlijke dieren was. Bij iedere zin die ik in haar gezicht gooide, kromp ze iets meer in elkaar. Goed zo. Ze verdiende niet beter; ik was nog veel te mild. En ja, het deed me plezier dat ik de onbevreesde, de grote avonturierster, een Kapitein, klein kon maken. Ik hapte hijgend naar lucht en boorde de nagels in de palm van mijn hand om mijn opkomende tranen tegen te houden. Ik wilde niet huilen waar de anderen bij stonden, maar vooral niet bij Ellen. Dat gunde ik haar niet.

‘George,’ zei ze zacht, ‘ik ─’

Maar ik was nog niet klaar. ‘Je liet me op de stoep van een weeshuis achter notabene! Alsof ik niet meer was dan een postpakketje of een hondendrol. Frack! Heb je enig idee wat dat met mijn zelfbeeld deed?’

Een beweging naast me. Kati, de andere Matroos uit de Ark, legde zacht haar hand op mijn schouder. Hoewel we als vijanden begonnen waren, begreep ze me. Haar moeder was wel in haar leven aanwezig, maar ook niet meer dan dat. Ze kreeg geen liefde en aandacht, tenzij in een uiterst kille vorm. Haar steun en die van Arend gaven me kracht en tegelijk kalmeerde het me. De aangespoelden en mensen uit de Ark waren nu mijn familie.

Mijn ogen vlamden nog steeds, en mijn brein kookte, maar ik sprak iets zachter en ijskoud: ‘Je bent te laat, Ellen.’ Ik keek opzij en knikte naar achteren waar de anderen stonden. ‘Ik heb een nieuwe familie met een heleboel moeders en vaders en broers en zussen.’

‘George,’ zei Ellen. ‘Laat het me uitleggen.’

Het hadden evengoed mijn woorden kunnen zijn, maar het was Arend die zei: ‘Er zijn geen excuses die kunnen rechtvaardigen wat u hebt gedaan, mevrouw.’

Ellen knikte. Goed, over één punt waren we het alvast eens.

‘Heb je,’ Ellen slikte. ‘Heb je Turid al ontmoet? Herkende ze je? Zij werkt hier.’

Door het noemen van mijn grootmoeders naam stak de boosheid weer op. ‘Nee,’ beet ik haar toe. ‘Ik heb haar nooit ontmoet, dankzij jou! Ze is gedood door een rotspeck. Was je zo lang weg dat je dat niet eens weet? Dat je eigen moeder gestorven is?’

Ik kon ze niet langer binnenhouden. Mijn ogen schoten vol met tranen en ik voelde mijn hele lijf van de ingehouden emoties trillen.

Ellen streek een haarlok achter haar oor en slikte hoorbaar. Ik had dan wel haar haarkleur, maar mijn haar was dun en kort, in tegenstelling tot haar volle, golvende bos. Ze was alles wat ik niet was: slank, knap en zelfverzekerd. Dat werd me nu nog meer duidelijk dan toen ik een foto van haar had gezien. Wat haatte ik haar op dit moment. En toch zou ik het liefst haar armen om me heen voelen, haar horen zeggen hoeveel ze me had gemist, dat ze een grote vergissing had begaan door me te verlaten. Maar dat zou ze natuurlijk nooit zeggen, want ze had al die tijd geweten waar ik was en had nooit de moeite genomen om me op te zoeken.

‘O mijn god,’ zei Ellen, snakkend naar adem. ‘Dat wist ik inderdaad niet. O, George, het spijt me zo.’ Haar ogen werden glazig, wat aantoonde dat ze dus toch gevoelens had.

Ik wilde naar haar schreeuwen, met mijn vuisten op haar inhakken, maar ik voelde me plots zo ontzettend moe. Ik haalde mijn schouders op en knipperde mijn tranen weg.

Dat leek voor de begeleidende leerkracht, Vadir Roekens, het moment om tussenbeide te komen. ‘Mevrouw, het spijt me, maar we moeten zo weer naar de Ark vertrekken. U bent welkom om mee te rijden.’

Wat wilde ik dat graag, en anderzijds ook weer niet. Ik had tijd nodig om dit alles te laten bezinken voor ik een gesprek met haar aankon.

‘George?’ Ze keek me verwachtingsvol aan. ‘Zou je dat goed vinden?’

Ik stond in dubio. Wat als ik met een afwijzing haar gevoelens zou kwetsen en ze me daarna nooit meer wilde zien? O kom op zeg, háár gevoelens kwetsen? Ik leek wel niet goed wijs. Zij had me zestien jaar lang gekwetst!

Dus schudde ik mijn hoofd. ‘Nog niet,’ bracht ik zacht uit en ik hoorde mijn stem overslaan.

Ze knikte. ‘Dat begrijp ik.’

Ik keek haar aan.

‘Werkelijk, dat begrijp ik, George.’

Ik draaide me om en liep weg. Ik kon niet geloven dat ik dit deed. Als je me gisteren had verteld dat ik mijn moeder de rug toe zou keren, had ik je heftig tegengesproken. Maar ik deed het, zonder omkijken, en hoorde hoe de anderen me volgden. Ik voelde me sterk en schrok zelfs niet toen de wambot weer op het raam sloeg, maar draaide mijn hoofd met een ruk naar hem toe. En serieus, hij deinsde ietsje achteruit.

Kati en Arend haastten zich om naast me te lopen. Ik vroeg me af of Kati met me meeleefde of dat het pure nieuwsgierigheid was toen ze vroeg: ‘Gaat het?’

‘Nee,’ en dat was zo. Ik voelde me als een leeggelopen ballon. ‘Maar het komt wel goed.’

‘Heftig zeg.’

Ik knikte. Maly piepte met haar kleine varkensachtige kopje vanuit de draagtas en knorde zangerig, waardoor ik in de lach schoot. Dat kleine wondertje was een levensredder. Ik aaide haar kopje. ‘Je bent een lieve gekkerd, Maly.’

Dat leek haar tevreden te stemmen, want ze ging weer liggen.

‘Hé, George, kijk hier, je grootmoeder.’ Arend wees naar een foto aan de muur.

2.

Ik had de foto’s de eerste keer dat we door de gang liepen wel vaag opgemerkt, maar er geen aandacht aan gegeven. Daarvoor was ik te opgewonden geweest om de gevaarlijke dieren te ontmoeten. Ik bleef staan en las het onderschrift bij de foto: Onze geliefde Turid Hansen, gestorven tijdens wat ze het liefste deed en als een van de besten kon; het liefdevol verzorgen van onze verdwaalde dieren. We zullen haar missen.

Ik drukte mijn neus bijna tegen het glas om haar goed te kunnen bestuderen. Haar haren waren grijs en ze had fijne lijntjes rond haar mond en ogen, maar verder waren Ellen en Turid evenbeelden. Het was wel duidelijk dat ik het meest op mijn vader leek, wie hij ook was. Dat zou ik nu misschien te weten komen, tenminste, als Ellen het me wilde vertellen. Nou, ze moest, als ze het ook maar een beetje met me goed wilde maken. De andere kinderen stonden om ons heen. Vadir Roekens spoorde ze aan om verder te lopen en liet ons met rust. Hij begreep dat dit voor mij belangrijk was.

‘Je lijkt niet op je moeder of grootmoeder,’ zei Kati.

Ik wilde haar een gemeen antwoord teruggeven, maar besefte toen dat ze het niet uit kwaadwilligheid had gezegd. Het was gewoon een opmerking geweest, en terecht ook.

‘Nee,’ zei ik. ‘Ik zal wel vooral mijn vaders genen hebben.’ Dat bracht me op de volgende vraag: ‘Weet jij wie je vader is?’

Kati schudde haar hoofd. ‘Het is een gewoonte onder de Kapiteins dat vaders buiten beeld worden gelaten, zodat ze zich niet met de opvoeding en de opleiding kunnen bemoeien.’

‘Maar ben je dan niet nieuwsgierig?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Niet echt. Trouwens, al smeekte ik mijn moeder om zijn naam te zeggen, ze zou het me niet vertellen, al was het maar om dwars te liggen.’ De woorden kwamen er grimmig uit. Wie had kunnen vermoeden dat ik zoveel gemeen had met het meisje dat eerst mijn leven zuur had gemaakt.

‘Ehm,’ begon Vadir en hij schraapte zijn keel om aan te geven dat we ons terug bij de groep moesten voegen.

Ja, goed, het was tijd om op te stappen.

In stilte vervolgden we onze weg. Ik voelde me rot, want door mij was de vrolijke stemming ver te zoeken. We leken wel een begrafenisstoet tot we plaatsnamen in het busje. Ik voelde de heimelijke blikken van de anderen en begreep dat ze boordevol vragen zaten, vooral over dat Tunnelen.

Goed, dan begon ik maar. Vadir startte de bus en zodra we door de poort heen reden, ging ik in het gangpad staan. ‘Jullie hebben vast vragen over het feit dat mijn moeder een Tunnel kan gebruiken, en hoe zij van een andere wereld hierheen kon komen en naar een andere wereld kon gaan.’

Ik keek achterom en zag dat Vadir zijn hoofd scheef hield zodat hij ieder woord kon opvangen. Arend wist al dat ik kon Tunnelen, maar voor de anderen was het groot nieuws.

Svens blauwe, geschubde huid leek licht af te geven en zijn slangachtige ogen fonkelden. Hoewel hij er nog knapper door werd, verraadden zijn woorden dat boosheid dicht onder de oppervlakte lag. ‘Je moeder kan ons terugbrengen! Ze had dat al die tijd gekund, maar heeft het stilgehouden. We hadden naar onze eigen wereld terug kunnen keren!’

Ik wist dat zijn boosheid niet op mij was gericht, maar toch stak het me. ‘Nee, zo werkt het niet. We kunnen niet bepalen waar we heen gaan.’

‘We?’ zei Lisa. Ze zat naast Sven en ze leken wel een koppeltje chagrijn, wat ik natuurlijk heel goed begreep. ‘Zei je nou “we”? Kan jij het ook?’

Kati keek me recht aan en haar blik stond niet meer meelevend, eerder neigend naar wantrouwen.

Ik nam een diepe zucht. ‘Ja, ik kan het ook.’

Elias sprong op. Het leek wel of de donkergroene aderen die op zijn groene huid lagen nog donkerder dan anders waren. Misschien was het bij wanen een teken van hoop, want dat lag in ieder woord van hem verscholen. ‘Breng me naar mijn mama en papa. Dat kun je, toch?’

Ik ging met blubberbenen zitten, want al die priemende blikken gaven me een ongemakkelijk gevoel. ‘Ik heb net pas ontdekt dat ik kan Tunnelen.’

‘Tunnelen?’ zei Kati.

‘Zo noemt mijn moeder het. Voor zover we weten zijn wij de enigen die het kunnen. Maar,’ zei ik snel, ‘echt, ik weet het nog maar pas en ik moest van de Admiraal beloven het geheim te houden tot we wisten hoe het precies zat.’

Elias stapte op me af en ik verwachtte dat hij me zou schoppen of zoiets, maar hij pakte mijn hand teder met zijn beide handen vast. ‘Breng je me terug naar mijn wereld?’

‘Elias, ik kan niemand meenemen. Ik ben de enige die erdoorheen kan. Iemand probeerde al met me mee te liften, maar hij brandde zijn hand. Hij kon de Tunnel niet in.’

Elias maakte een geluidje dat tussen een snik en een zucht in lag en ging naast Arend zitten. Ik vond het vreselijk die kleine kerel zijn hoop te ontnemen, maar het was nou eenmaal de waarheid. Althans, dat had de ervaring me geleerd. Ik hoopte dat Ellen me meer kon vertellen over het Tunnelen, wanneer ik eraan toe was om haar weer te zien.

Het voelde vreemd aan dat ik niet meteen de hele tijd bij haar wilde zijn. Misschien omdat ik nu wist dat ze nog leefde en dat ze van mijn bestaan op de hoogte was, dat ze wist waar ik woonde. Ik wilde haar terug kwetsen, hoe kinderachtig het ook was. De kans was echter groter dat het haar onverschillig zou laten dat ik haar de rug had toegekeerd en ik er alleen maar mezelf nog meer mee pijnigde. Frack, wat was het een zooitje.

Het was stil, wat ik nog erger vond dan de vragen die ze op me af hadden gevuurd. De meesten staarden naar buiten, waar het landschap snel aan ons voorbijtrok.

Tot Kati een terechte opmerking maakte waar ik nog helemaal niet bij stil had gestaan. ‘Waarom kun je het dan, als je er aangespoelden niet mee kan helpen? Wat heeft het dan voor zin dat je kan... Tunnelen, als je niemand terug kan brengen?’

Ik voelde een zweem van haar oude jaloezie de kop opsteken. Alleen de kruin ervan, maar het beviel me allerminst. We hadden nog maar recentelijk een soort staakt het vuren, een fragiele tolerantie naar elkaar toe, en het nieuws dat ik kon Tunnelen zou dat aan het wankelen kunnen brengen. Het was uniek en iets wat Kati waarschijnlijk nooit zou kunnen.

‘Ik weet het werkelijk niet, Kati. Tot voor kort wist ik niet eens af van de Arken en Kapiteins. Vergeet niet dat ik er niet mee opgegroeid ben.’

Kati snoof. ‘Ja, oké. Je moeder zal er vast meer over weten. Vertel je het ons daarna?’

‘Ja, natuurlijk!’ En dat meende ik ook. Ik ging zitten, want ik voelde me nog steeds slap en overmand door emoties.

Kati knikte en ik voelde dat haar eerdere afgunst en achterdocht zijn scherpe randjes verloor. Oef, daar was ik enorm opgelucht om. Maar Lisa, die blijkbaar doorhad dat haar beste vriendin me niet langer het vuur onder de schenen zou leggen, deed een smerige duit in het zakje.

‘Hoe weten we dat je ons alles vertelt? Je hebt al tegen ons gelogen, je kan het nog eens doen. Luistervinken en liegen, je bent geen oprecht persoon, hè?’

Wat een gemene opmerking! Lisa keek Kati voor bijval aan, maar ze wendde haar hoofd af.

Voor ik Lisa van een weerwoord kon dienen, zei Arend: ‘Alsof jij nog nooit iets hebt verzwegen! Doe niet zo schijnheilig.’ Arends wangen kleurden donkerblauw, wat betekende dat hij zich opwond.

Sven viel bij: ‘Lisa, niet erg aardig van je.’

Lisa stamelde: ‘Maar het is in ieder geval zo.’ Ze haalde haar schouders op en keek naar buiten.

Ik leunde achterover en sloot mijn ogen. Uiteraard spookte mijn moeder door mijn hoofd. Ze was net zo verrast geweest om mij te zien als omgekeerd. Had ze blij gekeken? Nee, eerder verbaasd en overdonderd, maar niet blij. Waar was ze geweest? Uit welke wereld kwam ze? Zou ze me op komen zoeken in de Ark of afwachten tot ik met haar contact zou opnemen?

O, frack! Ik kon haar niet bereiken! Ik wist niet waar ze verbleef wanneer ze op Aarde was. Het angstzweet brak bij me uit. Wat was ik stom en koppig geweest! Nu was ik haar weer kwijt en dit keer was het mijn eigen schuld. Ik bleef de rest van de rit, tot we bij de Ark aankwamen, boos op mezelf.

Voor we uitstapten had Vadir Roekens nog een leuke mededeling, maar niet heus. ‘Bij de volgende biologielessen van Metamorpho, Wanië, Miko en Hexia krijgen jullie vragen over de dieren die jullie in de zoo-Ark hebben gezien.’

Verontwaardigde kreunen stegen op.

Ik zei: ‘Ik dacht dat er geen algemene toetsen waren.’

‘Dit is een uitzondering en het geldt niet als een toets. Nu alles nog fris in het geheugen zit, willen we het nog eens doorlopen.’

We stapten mompelend uit.

Arend kwam naast me lopen toen we de trap uit de garagekelder naar boven namen. ‘Gaat het? Dat was me nogal een verrassing, zeg. Je moeder, wauw.’

‘Het gaat wel.’ Ik vertelde hem mijn zorgen.

‘Ik weet zeker dat je moeder contact met je zal opnemen.’

Ik trok mijn schouders op. ‘Gebaseerd op haar eerdere gedrag en persoonlijkheid, zal ze eerder de eerste de beste Tunnel terugnemen naar waar dan ook.’

In de woonkamer kwam de Admiraal ons tegemoet.

‘George, je hebt telefoon. Het is Lila Engels, ze had al een paar keer gebeld.’

Mijn hart maakte een sprong, nee, zeg maar gerust: een salto.

Vadir Roekens zei: ‘Admiraal, kan ik je zo snel mogelijk even spreken?’ Hij wierp me een heimelijke blik toe.

Eenmaal raden waar dat over zou gaan.

3.

Arend gaf me een por. ‘Je zou je gezicht moeten zien. Het lijkt wel alsof je een kudde pecoro’s hebt gewonnen. Je hebt rode wangen en je mondhoeken komen tot aan je voorhoofd.’

Ik stond inderdaad als een idioot te grijnzen. Kati wierp me een scheve glimlach toe, alsof ze doorhad hoe ik me voelde. Nou gefeliciteerd dan, want ik wist het zelf niet eens.

Ik gaf Arend een por terug. ‘Overdrijver. Trouwens, wat moet ik nou met een kudde pecoro’s?’

‘Op Metamorpho is dat een fortuin waard, hoor.’

‘Hier zeggen we: het lijkt alsof je de lotto hebt gewonnen.’

‘Wat is een lotto, een gevaarlijk beest?’

‘Heel erg, hij vreet geld.’

Ik volgde de Admiraal naar haar kantoor. Waarom zou Lila me bellen? Ze kon onmogelijk weten dat het mijn verjaardag was. Maakte niet uit, ik popelde om haar stem te horen.

‘Ik geef je wat privacy,’ zei de Admiraal, waarna ze me alleen in haar kantoor achterliet.

Mijn hele lijf gierde van de zenuwen toen ik de logge hoorn van de draaischijftelefoon opnam. Ik schraapte mijn keel en zei zo vast als ik maar kon: ‘Hoi, Lila, wat leuk dat je belt.’

‘Gefeliciteerd met je verjaardag!’ gilde ze, waardoor ik de hoorn een stukje van mijn oor moest houden.

Zelfs Maly schrok ervan wakker en stak nieuwsgierig haar kopje boven de draagzak uit.

Ik grinnikte. ‘Dank je. Hoe wist je het?’

‘Een klein stemmetje van Arend fluisterde het me in.’ Ik voelde haar glimlach in ieder woord.

Wat ontzettend lief van Arend. Al verbaasde het me een beetje, ik dacht dat hij haar niet zo aardig vond. Ik mocht hem niet vergeten te bedanken.

Lila zei: ‘Ik heb een verrassing voor je.’

Alsjeblieft, zeg dat je hierheen komt.

‘Aankomend weekend kom ik naar je toe.’

Yes!

Ik beet op de knokkels van mijn vrije hand, want ik zou het anders zeker uitgegild hebben. ‘Jee, wat geweldig!’

Ze grinnikte. ‘Wat denk je van twee hele dagen? Mijn ouders gaan bij de Admiraal op bezoek. We vertrekken vrijdagmiddag. Als het oké is voor jou, blijf ik vrijdag- en zaterdagavond op de slaapzaal slapen. De Admiraal zei dat het kon, omdat er nog vrije bedden genoeg waren.’

Frack, wat had ik zin om een vreugdedansje te doen. ‘Geweldig!’ Jee, kon ik geen ander woord verzinnen? Ik leek wel op repeat te staan.

‘Dus je vindt het goed?’

Meer dan goed! Fantastisch! ‘Ja, natuurlijk. Zie ik je dan al op vrijdagavond? Misschien kunnen we een film kijken.’

‘Ik heb mijn rijbewijs; we kunnen een hapje in de stad gaan eten. Ik trakteer je voor je verjaardag.’

‘Geweldig!’ Ik beet op mijn onderlip. ‘Sorry, normaal is mijn woordenschat iets uitgebreider.’

‘Geweldig is prima,’ zei Lila zacht. ‘Ik kijk er enorm naar uit, George.’

Frack, en ik dan! ‘Ik ook.’

‘Overmorgen.’

‘Ja,’ mijn onderbuik tintelde. ‘Nog twee nachten.’

‘Tot dan, George.’

Hoe ze mijn naam zei met dat leuke Waanse accent van haar. Smelt!

‘Tot dan, Lila.’

Ik wachtte tot zij het gesprek zou beëindigen, want ik kon met de beste wil ter wereld de hoorn niet neerleggen. De klik kwam maar niet.

‘Lila?’

‘Ja, George.’

‘Ehm, niks. Tot overmorgen.’

Een hartgrondige zucht. ‘Ja.’

En toen hoorde ik de klik. Ik merkte pas dat mijn hand klam was toen ik met veel moeite de hoorn op de haak legde.

Ik staarde nog even naar de telefoon, alsof Lila er op magische wijze uit zou stappen. Uiteindelijk verliet ik na een diepe zucht het kantoor van de Admiraal. De Admiraal en Vadir Roekens stonden iets verderop te smoezelen. De Admiraal knikte naar Vadir, en zodra ze me zag, liepen ze beiden haar kantoor in.

Maly begon te knorren op een harde, snelle manier. Ze had honger, en ik trouwens ook. Het was dan ook bijna lunchtijd. Maar eerst liet ik haar nog in de tuin om haar behoefte te doen. Peppie, de pecoro uit Metamorpho, kwam meteen aanwaggelen. Maly trippelde naar haar toe en ze snuften aan elkaars snoet, wat een glimlach bij me ontlokte. Ze werden al vriendjes.

Iets verderop hoorde ik zachte stemmen en ik meende mijn naam te horen. Ik liep iets dichterbij terwijl ik uit het zicht probeerde te blijven achter een gigantische rozemarijnstruik, die heerlijk rook, maar ook mijn neus prikkelde. Ik kneep op mijn neusbrug om een nies in te houden en spitste mijn oren. Ja, ik weet het, het was nou al de tweede keer dat ik aan het luistervinken was, maar dan hadden ze het maar niet over mij moeten hebben, toch? Ik durfde te wedden dat het over mijn moeder zou gaan. In een kleine gemeenschap zoals de Ark ging de tamtam nogal snel. Ik herkende de stemmen van Ilsa Merel en Melma Varen en zoals ik verwacht had, hadden ze het over Ellen.

4.

Melma vroeg: ‘Wat denk jij ervan?’

Ilsa antwoordde: ‘Het moet een vreselijke schok voor George geweest zijn.’

Zelfs wanneer ze zacht sprak klonk Melma nors. ‘Ik durf te wedden dat als George daar niet was geweest, ze haar nooit opgezocht zou hebben.’

Dat stak, maar ze had waarschijnlijk gelijk.

Ilsa: ‘Wel vreemd dat ze in de Atomium-Ark terechtkwam.’

‘Toeval. Ze kan waarschijnlijk niet bepalen waar een Tunnel haar op Aarde heen brengt.’

‘Jammer dat ze ons niet terug naar onze wereld kan brengen.’

O, zelfs dat had al de ronde gedaan.

Een snuif. ‘Ik zou het niet eens meer willen.’

‘Denk je dat Ellen zal aanbieden om hier als Kapitein te komen werken?’

‘We hebben al twee Kapiteins.’

‘Ja, maar haar dochter is hier.’

‘Alsof dat haar zal uitmaken, Ilsa. Ze heeft haar dochter lang geleden verlaten, weet je nog.’

‘O, ik hoop niet dat ze George hier weghaalt.’

Daar had ik niet eens bij stilgestaan, maar het was natuurlijk mogelijk. Zou ik het willen? Nee, dat wilde ik niet. Dit hier was nu mijn thuis, Ellen kon naar de hel lopen als ze dacht me hier weg te halen. Ze had me zestien jaar lang niet gewild, dus had ze helemaal niets over me te zeggen. Toch hoopte ik ergens dat ze me wilde leren kennen en dat ze genoeg van me hield om me het voorstel te doen. Ah, wie hield ik hier voor de gek.

Ik hoorde het geknor van Maly en voor ze zou verraden dat ik aan het luistervinken was, pakte ik haar snel op en liep de tuin uit.

In de woonkamer zaten al een paar leerkrachten aan de tafel te eten. Helen Herbert, die zo meteen wiskunde gaf, en Sam Goderis, de Kapitein die me aan het opleiden was en tevens de theorieles over Tunnels gaf. Ik kon al raden waar de les deze keer over zou gaan. Helen, die me zag, knipoogde glimlachend naar me. Goed, zij nam het me dus niet kwalijk dat ik het Tunnelen had verzwegen. Waarschijnlijk had Sam, die er wel van op de hoogte was, haar uitgelegd dat ik geen keuze had. Ik glimlachte terug naar Helen en repte me naar de keuken. Ik had een vreselijke honger, alsof het weerzien van mijn moeder me helemaal uitgehold had.

Uit de keuken kwam voldoende rumoer om de hele Ark te vullen en de radio te overstemmen. Parkus en Markus waren weer goed op dreef. Ik herkende het nummer niet dat Markus aan het zingen was; misschien was het een lied uit zijn thuiswereld Miko.

Ik trof er niet alleen de broers Weeks aan, maar ook de andere kinderen, behalve Lisa en Kati. Meteen draaiden alle hoofden in mijn richting en verstomden de gesprekken. Zelfs Markus hield op met zingen. Ik slikte en liep meteen door naar de tafel waar de lunch op uitgestald stond.

‘George!’ brulde Parkus. Ik kromp ineen. ‘Ik wist wel dat je bijzonder was. Tunnelen, jeetje.’ Met een paar daverende stappen kwam hij naast me staan en gaf me een zachte por tegen mijn bovenarm. ‘Gaat het? Ik hoorde het over je moeder.’

Ik blies opgelucht mijn adem uit. Hij was dus ook niet boos. ‘Ja, ik weet niet, ik denk het.’

Arend voegde zich bij ons. ‘Het was zo vreemd en onwerkelijk. Gaat het met je?’

Markus liep naar ons toe met een kom in zijn handen. ‘Hier, voor het kleintje.’ De stank die uit de kom opsteeg, prikkelde mijn neus, maar Maly was gek op afval en bedorven restjes.

Ik pakte de kom aan. ‘Dank je, Markus.’

‘Gaat het?’

Oké, ik vond het ontzettend lief dat iedereen zo begaan met me was, maar onderhand had ik er genoeg van dat ze dat vroegen.

‘Iedereen, luister, het gaat met me. Mijn moeder is er weer en ja, dat is even slikken en vreemd, maar ik ben oké, echt.’

‘Goed, hoor,’ zei Elias.

Sven knikte naar me.

Opnieuw een por van Parkus. ‘Je bent een sterke meid, George.’

Dat was ik niet, maar wat kon ik anders? Ik schepte wat sla op mijn bord en pakte een paar sneetjes brood en twee plakjes kaas. Terwijl ik naar de eetkamer liep vroeg ik me af hoelang het zou duren eer andere Arken op de hoogte zouden zijn van het Tunnelen. Ik veronderstelde dat de Admiraal nu niet anders meer kon dan iedereen in te lichten. Mijn al niet zo rustige leventje zou nu wel helemaal een chaos worden.

Sam draaide zich naar me om toen ik aan de tafel plaatsnam. Maar voor ze haar mond opende, was ik haar voor: ‘Het gaat met me, als je dat wilde vragen.’

‘Oké, goed,’ zei ze, en ze draaide zich weer om.

Ik haalde Maly uit de draagtas en zette haar voorzichtig op de vloer neer, met de kom voor haar. Ze viel er meteen op aan en schrokte het in een paar happen op. Arend nam naast me plaats. Op zijn bord lagen rauwe, bloederige stukken vlees waar een intense geur vanaf kwam.

‘Wat is dat?’ vroeg ik hem.

‘Niertjes.’

Ik weerhield mezelf ervan mijn neus op te trekken, want ik wilde hem niet beledigen. Op Metamorpho bestond het dieet namelijk uitsluitend uit rauw dierenvlees.

Kati en Lisa liepen ons voorbij naar de keuken. Lisa negeerde me volkomen, maar Kati wierp me een glimlach toe. Daar was ik haar dankbaar voor. Aangezien ik sommige lessen alleen met haar had, als enige Matrozen in de Ark, vond ik het wel zo fijn dat we op vriendschappelijke voet stonden.

Toen iets later iedereen die in de Ark woonde of die dag lesgaf aan tafel zat, kwam de Admiraal naar ons toe. Ze schraapte haar keel voor ze begon.

5.

‘Goed,’ zei de Admiraal, ‘jullie hebben inmiddels vast gehoord dat Georges moeder op ongebruikelijke wijze is opgedoken.’

Dat was pas het understatement van de eeuw.

‘Laat me een paar dingen duidelijk maken.’ De Admiraal wierp me een warme blik toe. ‘Eerst en vooral: gefeliciteerd met je verjaardag, George.’

Ik kreeg er een zachte ‘dank je’ uit.

‘En ja, het is inderdaad waar dat George en haar moeder, Ellen, Tunnels op Aarde kunnen ingaan.’

Je kon een speld horen vallen, zo stil was het in de eetkamer.

‘George heeft dit recentelijk ontdekt en het was op mijn aandringen dat ze dit stil zou houden. We wilden eerst nagaan wat het precies betekende. We weten inmiddels dat het niet lukt om iemand mee te nemen. Boris Tromp probeerde George daartoe te dwingen en hij hield er een verbrande hand aan over.’

De stilte werd verbroken door hier en daar verontwaardigde uitroepen. Het feit dat Boris Sam had verdoofd en mij onder schot had gehouden zodat ik hem mee zou nemen in een Tunnel was natuurlijk nieuws voor iedereen.

‘Trouwens,’ de Admiraal schoof haar bril omhoog. ‘Boris is nog steeds onvindbaar. Dat terzijde, ik heb contact opgenomen met alle Arken, die nu op de hoogte zijn dat Ellen en George kunnen Tunnelen, zoals Ellen het noemt. Het is een jammerlijk gegeven dat niemand de Tunnel mee in kan gaan. Ik kan me voorstellen dat velen hoopten weer naar huis te kunnen, maar dat is dus geen optie.’

Kjell Damnas, de leerkracht die les gaf over Hexia en die tevens soms bij de receptie zat, schraapte luid zijn keel. ‘Ik zou voor willen stellen om Ellen hierheen te laten komen, zodat zij ons erover kan vertellen. Wellicht heeft ze inmiddels al meer ontdekt over het Tunnelen, wat wel en niet kan, en hoe het werkt. En misschien kunnen we iets ontwikkelen waardoor anderen ook de Tunnels kunnen betreden.’ Hij keek me terloops aan. ‘Als George het goed vindt natuurlijk dat haar moeder hierheen komt.’

Ik knikte. Het zou egoïstisch van me zijn als ik daar niet mee akkoord zou gaan.

De Admiraal knikte. ‘Dat wilde ik ook al met George bespreken.’

‘Weet iemand waar ze is?’ vroeg Sam. ‘Misschien is ze inmiddels weer verdwenen.’

De Admiraal antwoordde: ‘Ze heeft de Atomium-Ark laten weten waar ze verblijft, dus ja, ik ben van haar verblijfplaats op de hoogte.’ Ze keek me aan. ‘Ze zit in een hotel hier in de stad, George.’ Aangezien ik niet reageerde, vervolgde ze: ‘Dat zou ze niet doen als ze je niet wil ontmoeten.’

Ik staarde naar mijn bord en haalde mijn schouders op. Nerveus friemelde ik aan mijn muts, om na te gaan of hij mijn te grote oren nog helemaal bedekte.

De Admiraal kwam naar me toe en legde een hand op mijn schouder. ‘Vind je het goed als ik haar vraag om deze avond langs te komen?’

‘Prima.’ Het kwam er hees en onduidelijk uit, dus kuchte ik en zei nogmaals: ‘Prima.’

‘Goed, dan zal ik zorgen dat alle leerkrachten, en de aangespoelden die in de omtrek wonen, hier ook kunnen zijn.’ Ze richtte zich weer tot iedereen. ‘Vanavond om acht uur in de sportzaal.’ De Admiraal liep naar haar kantoor en de anderen bespraken wat er net verteld was of ze brachten hun vaat naar de keuken.

Arend keek me behoedzaam aan en opende zijn mond.

‘Laat dat,’ zei ik. ‘Riskeer het om te vragen of het met me gaat, want dan sta ik niet voor mezelf in.’ Maar nadat hij me beteuterd aankeek, zei ik snel: ‘Sorry, zo bedoelde ik het niet.’

‘Ik begrijp het,’ zei hij met strakgespannen kaken. Hij stak een laatste niertje op een van zijn klauwen, waarna het in één hap in zijn mond verdween. Maly trok mijn aandacht door met haar pootjes tegen mijn been aan te gaan staan. Ik tilde haar op mijn schoot en gaf haar een knuffel.

In het klaslokaal, voor de volgende les zou beginnen, kwam Vadir Roekens binnen om de toets over de zoo-Ark af te nemen. Hij was het dus jammer genoeg niet vergeten. Ik kon er amper mijn aandacht bij houden, want telkens wanneer ik dacht aan de gevaarlijke dieren, zag ik mijn moeder weer uit de Tunnel lopen. Het verliep al niet veel beter tijdens de les wiskunde. Gelukkig waren alle lessen op individuele basis en viel het niet op dat ik maar een beetje doelloos naar mijn computerscherm staarde.

Wat begonnen was als een leuke verjaardag zou niet zo eindigen, dacht ik wrang. En meteen daarna berispte ik mezelf, want wat was ik een draaikont! Jarenlang hoopte ik mijn moeder te ontmoeten en nu het zover was, deed ik moeilijk. Wat had ik toch! Was ik wel normaal? Ik wilde dat ik er met Lotte over kon praten. Ik nam me voor haar straks te bellen. Dat idee vrolijkte me al een beetje meer op. Of zou ik Lila bellen? Nee, onze vriendschap was nog te pril; ik wilde haar niet al meteen met mijn problemen opzadelen. Ik concentreerde me op een ingewikkelde wiskundige formule waar ik al gauw koppijn van kreeg.

Nadat de les voorbij was, stapte Sam het lokaal binnen.

‘Kati, George, de les ‘Theorie over Tunnels’ gaat niet door, aangezien je moeder toegezegd heeft om straks over het Tunnelen te komen vertellen. Jullie kunnen dus die tijd vrij invullen. De les Engels daarna gaat wel door.’

Dat was een mooie gelegenheid om Lotte op te bellen, wat ik dan ook meteen deed. Arend liep alvast met Maly naar de tuin zodat ze haar behoefte kon doen. Ik klopte op de deur van het kantoor van de Admiraal, maar er kwam geen reactie. Zou ik naar binnen mogen gaan?

Parkus Weeks zat op een van de banken in de woonkamer geconcentreerd te breien aan een zoveelste muts voor mij of Elias.

‘Ze is er niet,’ zei hij zonder op te kijken.

‘Mag ik naar binnen om te bellen?’

‘Waarom niet? Ga je gang.’

Het kantoor was gelukkig niet afgesloten. Ik ging naar binnen en nam plaats aan het grote, houten bureau. Een blik op mijn horloge vertelde me dat het half drie was, maar aangezien het woensdag was, wist ik dat Lotte geen les had. Ik draaide haar nummer en ze nam bijna meteen op.

‘George, mijn dierbare vriendin! Wat leuk je te horen!’

‘Hoi, Lotte.’

‘O jee, wat is er aan de hand? Ik hoor dat je op het punt staat in huilen uit te barsten. Deden de meiden weer gemeen tegen je?’

Ik schraapte mijn keel en slikte een snik in. ‘Nee, dat is het niet. Mijn moeder...’ Bij dat laatste woord brak mijn stem. O, kom op, George, verman je.

‘Lieverd, wat is er met je moeder?’ vroeg ze zacht.

‘Ze... Ze is opgedoken.’

‘No way!’

‘Ja way.’ Ik beet op mijn onderlip en na een diepe zucht vertelde ik haar alles.

Het bleef stil aan haar kant van de lijn, wat voor Lotte totaal ongebruikelijk was.

‘Lotte? Ben je er nog?’

‘Sorry, ja. Jee, ik ben er even niet goed van. Gaat het wel met je? Nee, stop, niet antwoorden. Natuurlijk gaat het niet met je. Wat een domme vraag.’

Ik glimlachte haperend. ‘Het valt wel mee.’

‘En je liep zomaar weg? Heb je haar niet eens omhelsd?’

‘Haar hele houding leek uit te stralen dat ze daar niet op zat te wachten.’

‘Maar ze verblijft in een hotel vlak bij je. George, ze wil je dus wel zien.’

‘Ja, zo ziet het ernaar uit.’

‘Zal ik naar je toe komen? Ik krijg Bart vast zover dat hij me brengt.’

‘Nee, dat hoeft niet. Trouwens, ik denk niet dat ze je hier al binnen zullen laten. Daar is het waarschijnlijk nog te vroeg voor. Ik ben al blij je stem te horen.’

‘Dit weekend dan?’

‘Dan komt Lila. We zullen het hele weekend samen optrekken.’

Ik hoorde de glimlach in haar stem. ‘Een heel weekend? Dat klinkt alsof jullie relatie serieus wordt.’

Snel, misschien te snel, zei ik: ‘Ze is gewoon een vriendin, hoor.’

‘Goed, kan ik die gewone vriendin dan zondag ontmoeten? Ik moet haar natuurlijk wel keuren voor jullie in het huwelijksbootje stappen.’

‘Lotte!’

Ze giechelde. ‘Sorry, sorry, maar hé, heb ik je nu niet een beetje aan het lachen gekregen?’

‘Je bent onverbeterlijk. En ik zal het aan Lila vragen.’

‘Prima, doe dat. Ik hou van je, gekke meid met grote oren.’

‘En ik van jou, Bigfoot.’ Dat deed me eraan denken, en al kon ze het niet zien, ik kon een grijns niet onderdrukken. ‘O, en Lotte. Ik heb je overgrootvader ontmoet.’

‘Dat lijkt me sterk, want ik weet niet eens wie mijn ouders zijn.’

‘Hou je vast, Bigfoot bestaat echt.’

‘No way!’

Ik vertelde haar dat het een wezen uit Wanië was: de yaka, en dat ze vermoeden dat de verhalen over Bigfoot hierop gebaseerd zijn.

‘En,’ zei ik tot besluit, ‘er is er één die in de Atomium-Ark verblijft. Een groot, log beest, met inderdaad immense voeten, maar superlief en met een groot knuffelgehalte.’

‘Ja, dat klinkt als familie van mij.’

‘Zeker weten, vooral die immens behaarde voeten.’

‘Oké, genoeg, George, zo kan het wel weer. Vlieg maar naar buiten met die oren van je, Dumbo.’

Ik giechelde. ‘Misschien tot zondag.’

‘Je zorgt er maar voor. Kus kus, vriendin.’

‘Kus kus.’

Ik legde de hoorn neer. Mijn blik viel terloops op een paar vellen papier die op het bureaublad lagen. Op één ervan stond mijn naam, dus las ik wat er stond, ook al wist ik dat het niet hoorde. Het was een brief gericht aan Linda Visser. Ik wist inmiddels dat de Admiraal zo heette. Mijn ogen vlogen over de tekst.

What the frack!

6.

Ervan overtuigd dat ik het niet goed had gelezen, las ik de brief nogmaals. Goed, niet netjes van me. Maar inmiddels weten jullie dat mijn nieuwsgierigheid het altijd wint en bovendien: het ging over mij!

In de brief stond dat ik bij de Schoonmaker ontboden werd. Er zou een auto met chauffeur naar de Ark worden gestuurd om me op te pikken, morgenochtend om zes uur stipt. Hiervan mocht niet afgeweken worden. De brief was ondertekend met: de Luitenant.

Wie was die Schoonmaker? En die Luitenant? Waarom werd ik ontboden? Het leek me vreemd dat iemand die in naam lager in rang stond dan de Admiraal, haar kon verplichten mij naar hem of haar te sturen. Wat een vreemde brief!

Ik hoorde voetstappen naderen en de klink van de deur bewoog. Te laat om het kantoor te verlaten. Ik pakte snel de hoorn van de telefoon op en zodra de deur openging, zei ik: ‘Tot later, Lotte,’ en legde de hoorn weer neer. Het was de Admiraal en ze zag er zorgelijk uit. Even leek ze me zelfs niet te zien zitten en was ze met haar gedachten overal behalve in haar kantoor. Pas toen ik vanachter het bureau vandaan kwam, zag ze me.

‘Ah, George.’

‘Dag, Admiraal, ik heb net mijn vriendin Lotte gebeld.’

Ze wuifde met haar hand. ‘Dat is goed.’ Haar armbanden maakten een vrolijk geluid wat helemaal niet bij haar stemming paste. ‘Ik moet je trouwens spreken, dus het komt goed uit dat je hier al bent. Ga maar weer zitten, George.’

De Admiraal nam plaats achter haar bureau en pakte de brief op die ik net had gelezen. Ze keek me vluchtig aan. Peilde ze of ik de inhoud ervan al kende? Maar ze vroeg het niet en zuchtte hartgrondig.

‘George, er is een brief voor je aangekomen.’

Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘O?’

Ze zuchtte nogmaals voor ze verderging. ‘Heb je al gehoord hoe dit hier alles gefinancierd wordt? Alle Arken, bedoel ik dan.’

‘Kati vertelde me dat er geruchten zijn dat het een erg rijke familie is die liever anoniem wil blijven. En verder, dat er ook aangespoelden zijn die regelmatig donaties doen. Vooral hexen, omdat die vaak uitvindingen hebben die veel geld opbrengen.’

De Admiraal knikte. ‘Dat klopt allemaal.’

‘Ook van die rijke familie?’

‘Ja.’

‘Wie zijn ze?’

‘Dat weten maar zeer weinigen.’

‘Maar ─’

‘Ze blijven liever anoniem. Slechts een handjevol mensen en wezens weten wie ze zijn.’

‘Waarom ─’

‘Ze liever anoniem blijven?’

Ik knikte.

De Admiraal duwde haar bril op haar neus. ‘Daar hebben ze een goede reden voor en het is niet iets waar jij je druk om hoeft te maken. De grote baas, man of vrouw, laat zich de Schoonmaker noemen.’ Ik opende mijn mond en opnieuw wuifde ze met een hand. ‘Ik weet het, een schoonmaker is nou niet meteen het hoogste in rang in de scheepvaart, maar het is nu eenmaal zo. Anderzijds, bij problemen wordt vaak een schoonmaker om hulp gevraagd, misschien dat hij of zij daarom zo heet.’ Ze schoof haar bril op haar neus omhoog. ‘Je wordt bij de Schoonmaker ontboden.’

‘Hoezo? Ben ik een probleem dan? Je zegt net dat ─’

‘Ik weet wat ik net zei.’ De Admiraal sprak al de hele tijd snel, alsof ze geen tijd had. Ik was het niet van haar gewend dat ze me zo vaak onderbrak en ik had haar nooit eerder zo ongeduldig gezien. Het feit dat ik naar de Schoonmaker moest, bracht haar duidelijk van haar stuk. ‘Misschien hangt het samen met het Tunnelen.’

‘Wanneer word ik er verwacht?’ Dat wist ik natuurlijk al.

‘Morgenochtend om zes uur komt een auto je oppikken. Het is oké, George, ze steunen het Ark-project al eeuwenlang.’

Ik was niet bang, alleen ontzettend nieuwsgierig. Nou ja, oké, ik was een klein beetje ongerust, want wie weet brachten ze me niet meer terug en werd ik aan allerlei experimenten onderworpen.

‘Waarom is het niet algemeen bekend dat de Schoonmaker de grote pief is?’

Ze knipperde met haar ogen, alsof ze over die vraag nadacht. ‘Normaal worden alleen de Admiralen hiervan op de hoogte gebracht. Op verzoek van de Schoonmaker zelf. Natuurlijk gaan er geruchten en vermoedens rond, dat is nou eenmaal altijd zo.’

‘Heb jij hem of haar ooit ontmoet?’

Ze schudde haar hoofd, waardoor haar bril bijna van haar neus afviel, en blikte daarna op haar computerscherm. ‘Je Engelse les begint zo, ga nu maar.’

Frack, ik had er absoluut geen zin in. Te veel dingen stonden er te gebeuren: mijn moeder, de Schoonmaker. Maar ik stond op. ‘Admiraal?’

‘Ja?’ Ze keek me over haar bril aan.

‘Komt Ellen vanavond?’

‘Ja, daar was ik net. Ze komt. Is dat goed?’

‘Prima.’

Ik aarzelde of ik meer over Ellen zou vragen, besloot het niet te doen en verliet het kantoor.

Arend kwam net de tuin uit met Maly in zijn armen. ‘Dat was een lang telefoongesprek.’ Hij zag vermoedelijk mijn flabbergasted gezichtsuitdrukking, want hij voegde eraan toe: ‘Wat is er gebeurd? Je ziet eruit alsof je een graan hebt ontmoet.’

Ik pakte Maly van hem over en legde haar in het draagzakje. Ze likte mijn hand en krulde zich toen behaaglijk op. ‘Een graan?’

Hij fronste zijn voorhoofd en tuitte zijn lippen. ‘Ik denk dat jullie dat een spook noemen.’

‘Misschien is hij of zij dat wel. Ik word morgenochtend bij de Schoonmaker verwacht.’

Arend fronste zijn voorhoofd. ‘Iedereen maakt hier toch schoon?’

Ik legde het hem uit terwijl we de trap naar de eerste verdieping namen.

‘Je meent het!’ was zijn conclusie.

‘Zeker.’

‘Vast doordat je kunt Tunnelen.’

‘Zou Ellen,’ ik kon haar nog niet mama noemen, ‘dan ook verwacht worden?’

Het was niet echt een vraag, maar Arend antwoordde: ‘Vast wel.’

‘Stom, had ik aan de Admiraal moeten vragen.’

We namen plaats op de zitzakken. Marion Moore, de lerares, kwam zoals altijd glimlachend en met kwieke tred binnen. Ze wilde de deur sluiten toen Sven er net doorheen glipte.

‘Sven Carmi, zoals altijd te laat of nipt op tijd.’ In tegenstelling tot de meeste leerkrachten leek Marion het alleen maar amusant te vinden.

‘Sorry, mevrouw Moore.’

Sven grijnsde naar me en rolde met zijn ogen – wat er door zijn rode ogen met zwarte streeppupillen grappiger uitzag – en plofte neer op zijn zitzak. Ik grijnsde terug.

Marion Moore zei: ‘Jullie weten wat te doen, meisjes en jongens.’

De computerschermen verschenen en we openden ieder onze individuele module. Gelukkig was ik vrij goed in Engels, dus het was geen ramp dat ik maar wat aanmodderde en slechts de helft van wat gebruikelijk was in me opnam. Ik vroeg me af wanneer ik het rustiger zou krijgen, zodat ik wat vaker Lotte en Lila zou kunnen zien. O nee, dat deed me eraan denken. Morgen was het donderdag en vrijdagavond zou ik Lila zien. Ik hoopte dat de Schoonmaker me niet langer dan een dag bij zich zou houden, want ik keek enorm uit naar mijn etentje met Lila. Frack, al had ze me meegenomen naar een moddergevecht, dan zou ik er nog naar uitkijken. Ik grijnsde, misschien nog wel meer.

Arend gaf me een zachte por. ‘Grappige les?’

‘Nee, ik dacht... Laat maar.’

‘Je dacht aan Lila.’ Hoorde ik nou teleurstelling in zijn stem?

‘Eigenlijk wel, ja. Hé, nog bedankt dat je haar over mijn verjaardag hebt verteld.’

Hij haalde zijn schouders op.

‘Arend, George, niet praten,’ zei Marian Moore, gevolgd door een knipoog. Volgens mij kon niks of niemand haar boos krijgen.

Na de les klampte ik Kati aan. ‘Heb jij ooit over de Schoonmaker gehoord?’

Ze keek me aan alsof ik haar had gevraagd om de vloer met een wattenstaafje te schrobben. ‘Waar heb je het over?’

We liepen de trap af.

‘Nee, dus.’

‘Wie is dat dan?’

Arend, die achter ons liep, zei: ‘Zou je het wel vertellen?’

Ik blikte achterom. ‘Waarom niet?’

Daar had hij geen antwoord op, dus vertelde ik het Kati.

‘Heet hij zo?’ vroeg ze. ‘Wat raar.’

‘Hij of zij,’ zei ik.

‘Het is dus waar. Er is een grote, rijke weldoener die anoniem wil blijven.’

‘Daar lijkt het wel op.’

We ploften allemaal - behalve Elias, die de tuin in ging - neer op de banken in de woonkamer.

Sven zei: ‘En jij gaat hem of haar ontmoeten. Maar dan is hij niet meer anoniem.’

Kati greep mijn arm beet. ‘Jij kunt ons daarna vertellen hoe hij eruitziet!’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Misschien draagt hij wel een masker of zo. Zelfs de Admiraal heeft hem nog nooit ontmoet.’

‘Of misschien word je er voor altijd gevangengenomen,’ zei Lisa.

Ik keek haar met een ruk van mijn hoofd aan. ‘Zou je wel willen, zeker?’

‘Nee, dat zou ik niet willen,’ zei ze scherp. ‘Maar het is een mogelijkheid, toch?’

‘Sorry.’ Ik meende het. ‘Had ik niet moeten zeggen. Het lijkt me sterk dat dat gebeurt; veel mensen weten dat ik er heen ga.’

Arends schubbenhuid kreeg een bleekblauwe kleur. ‘George, niemand weet waar het is. Je wordt door een auto opgehaald, zei je. Lisa kan gelijk hebben.’ Dat laatste kwam er moeizaam uit en zijn gezicht kreeg een door zorgen gekwelde uitdrukking.

O frack, juist. Ik deelde Arends ongeruste gevoelens, maar ik zei: ‘Nee, joh, dat gebeurt alleen in films en boeken. Ik kom terug, hoor. Je bent nog lang niet van me verlost.’

Hoopte ik.

7.

Er hing een vreemde stemming tijdens het avondeten. Ik kon er niet precies de vinger op leggen, misschien omdat het een mengelmoes van emoties was: spanning, verwachting, angst, hoop. Het leek alsof er een kleurenpalet aan gevoelens, waarbij de kleuren in elkaar overliepen, boven de tafels hing. Ik werd er een beetje misselijk van en niet voor het eerst vond ik het knap vervelend dat ik zo makkelijk emoties bij anderen kon lezen. Was er maar een manier om me daarvoor af te schermen. Zou Ellen dit ook kunnen? Ik hoopte van wel, want dan kon zij me mogelijk vertellen hoe ik het kon blokkeren.

De gesprekken gingen vooral over Ellen, over wat ze te vertellen zou hebben.

Kati vroeg me: ‘Ga je met je moeder mee, als ze dat vraagt?’

Lisa keek meteen alsof ze de lotto had gewonnen. Arend verslikte zich in een stuk vlees.

‘Nee, dat ben ik niet van plan.’

Kati hield haar hoofd scheef, dus zei ik: ‘Dit hier is mijn thuis. Ze wilde me niet, dus waarom zou ik dan met haar meegaan?’

‘Daar heb je gelijk in,’ zei Kati.

‘Je moet hier blijven, hoor,’ zei de kleine, lieve Elias.

‘Nou,’ Lisa rechtte haar schouders, ‘als ik jou was, zou ik het liefst bij mijn moeder zijn.’ Het klonk alsof ze het zei omdat ze me weg wilde hebben, maar ik pikte iets anders op: een scherpe heimwee. Dus hield ik mijn vinnige antwoord voor mezelf en prikte een stuk vis op mijn vork.

Arend echter zei: ‘Maar ze is jou gelukkig niet.’

Lisa boog haar hoofd en staarde naar haar bord.

Ik zou alles opgeven om mijn moeder te zien.

Hé, waar kwam dat nou vandaan? Ik had de gedachte duidelijk gehoord, maar ze kwam niet van mij. Ik keek naar de anderen. Lisa legde haar hand achter in haar nek en wreef op die plek, alsof ze er pijn had.

Ik snap George niet. Eerst deed ze er alles aan om haar moeder te vinden en nu houdt ze afstand.

Lisa hief haar hoofd met een ruk op en keek om zich heen. ‘Iemand leest mijn gedachten! Wie is het?’

De gesprekken vielen stil, ook bij de volwassenen. Helen en Kjell, de enige hexen in de ruimte die dit konden, wisselden een blik.

‘Ik niet,’ zei Kjell.

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei Helen.

‘Maar ik voelde het!’ hield Lisa vol.

Ilsa draaide zich in haar stoel om. ‘Lisa, misschien is het iets anders. Een spierverrekking of zo. Kom na het eten naar de verpleegpost, dan kijk ik ernaar.’

Lisa perste haar lippen op elkaar, maar zei uiteindelijk: ‘Oké.’

Ik verborg mijn gezicht door naar mijn bord te kijken en me op het eten te concentreren. Ik hoopte dat ik niet bloosde of dat mijn gezichtsuitdrukking me zou verraden. Had ik Lisa’s gedachten gelezen? Maar dat kon ik helemaal niet. Ik was geen hex! Gevoelens van anderen waren een open boek voor me, maar niet hun gedachten. Wat was er met me aan de hand? Ik moest het er met iemand over hebben.

‘Zullen we na het eten in de tuin gaan zitten?’ vroeg ik Arend, en ik keek hem veelbetekenend aan.

‘Tuurlijk, we hebben nog wel even tijd voor je moeder hier is.’

Ik schrokte de rest van mijn maaltijd naar binnen. Arend, die mijn haast opmerkte, deed hetzelfde. Nadat we de vaat naar de keuken hadden gebracht, repten we ons naar het verste gedeelte in de tuin. De zon was al onder, maar er hingen honderden lichtjes in de bomen en struiken, waardoor het gezellig en sfeervol in de tuin was. Ik hoorde het olifantachtige getoeter van de stekkernekkers die ’s nachts het actiefst waren, maar ik zag ze niet. Ik wist inmiddels dat ze planteneters waren en er door hun getoeter lekkere, sappige bladeren van de bomen vielen. Arend en ik gingen op het zachte gras zitten.

‘Dat was vreemd, hé, met Lisa,’ begon Arend.

Maly kroop de draagzak uit en trippelde snuffelend rond.

‘Ik denk dat ik het was.’

Arend keek me aan alsof ik een lampenkap op mijn hoofd had staan. ‘Las jij Lisa’s gedachten?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik hoorde iets terwijl niemand het zei, dus ja, ik vermoed van wel.’

‘Maar... Jij bent geen hex.’

Ik zuchtte diep. ‘Dat weet ik ook wel. Weet je, ik kan al zolang ik me kan herinneren de emoties van anderen aanvoelen. Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen, maar ze verschijnen als kleuren voor me en intussen kan ik ze heel goed plaatsen.’

‘Je bent empathisch.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik denk dat het meer dan dat is. Daardoor weet ik ook meestal wanneer iemand tegen me liegt.’

‘Heftig. Heb je ooit eerder iemands gedachten kunnen lezen?’

‘Nee, nooit, voor zover ik me kan herinneren.’

‘Probeer het eens bij mij.’ Arend draaide zich naar me toe.

Ik keek hem aan. De zwarte streep in zijn rode ogen pulseerde en ik zag dat het rood daaromheen meerdere tinten had. Ik concentreerde me, maar er kwam niks. Nou ja, behalve dan dat ik in de lach schoot, en hij ook.

‘Je hebt gewonnen,’ zei ik grinnikend.

‘Hoezo? Met wat?’

‘Het spelletje staren.’

‘Is dat een spel?’

‘Hier wel.’

‘Heb je iets opgevangen?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Niks. Waar dacht je aan?’

‘De dichtbegroeide bossen op Metamorpho en hoe graag ik ze weer zou willen zien.’

In de verte hoorden we tumult, alsof er een grote groep mensen bij elkaar was. Ik keek op mijn horloge: het was half acht.

‘Vermoedelijk zijn de onafhankelijke aangespoelden er,’ verklaarde Arend. Het waren aangespoelden die niet in een Ark woonden.

Ik knikte. ‘Gaan we?’

‘Wacht. Wat ga je aan je nieuwe gave doen?’

Ik krabbelde overeind. ‘Blijkbaar heb ik me vergist. Misschien beeldde ik het me alleen maar in dat ik Lisa’s gedachten opving.’

Arend kwam overeind. ‘Maar Lisa voelde duidelijk iets.’

‘Toeval? Kom, laten we gaan.’

Ik liep naar Maly die zich tegoed deed aan... hè, jak. Was dat stront?

‘Nee, Maly, niet doen.’

Arend grinnikte. ‘Waarschijnlijk van Peppie of van de stekkernekkers.’

Maly knorde verontwaardigd toen ik haar oppikte en in de draagzak deed. Terwijl we de tuin uit liepen, trok mijn hart meer en meer samen. Ik ademde diep in en uit om de spanning te verdrijven. Het hielp niet echt.

Ik zou Ellen voor de tweede keer zien.

Zou ze er al zijn?

8.

Ellen was er nog niet, al kon ik dat niet met zekerheid beweren. De woonkamer was propvol met aangespoelden die hun vermommingsarmband uitgezet hadden, nu ze in de veilige omgeving van een Ark waren. Meta’s met blauwe schubben wisselden af met de groenkleurige huidtinten van de wanen, en er waren ook heel wat miko’s met hun typerende rode staarten en hoornen. Ik genoot even van de aanblik van al die prachtige wezens. Alleen de hexen waren saai, met hun menselijke uiterlijk.

Toen hoorden we de stem van de Admiraal. ‘Iedereen, willen jullie je naar de eerste verdieping begeven? Daar is iets meer ruimte.’

De woonkamer liep langzaam leeg.

Ik stootte Arend aan. ‘Ben je nog nooit een familielid of bekende tegengekomen?’

‘Ik niet, maar het gebeurt wel eens. De hexen van alle Arken houden nauwgezet een database van aangespoelden bij. Als iemand in, zeg maar Engeland, familie blijkt te zijn van een aangespoelde in Frankrijk, worden ze herenigd, als ze dat willen.’

En toen zag ik haar.

Ellen.

Ze stond naast de Admiraal, die tegen haar sprak, maar ze kreeg me meteen in het oog en glimlachte aarzelend naar me.

In me ontbrandde een vuur van woede en van verlangen, die streden om de eerste plaats. Ik bleef staan waar ik stond, kon me niet in haar richting verplaatsen, alsof ze me met een blik in een standbeeld had veranderd. Zij was de eerste die bewoog en behoedzaam naar me toe kwam. Arends hand gleed in die van mij en ik greep hem beet alsof het een reddingsboei in een woeste zee was, waarna hij me een bemoedigend kneepje gaf.

‘Dag, George.’

‘Dag, Ellen.’

Heel even vertrok haar gezicht, maar ze herstelde zich snel. ‘Ik ben blij je terug te zien.’

‘Hm.’

‘Kom je zo luisteren?’

‘Ja.’

Waar ik normaal bij zenuwen aan één stuk door ratelde, moest ik er nu ieder woord uitpersen, door de brok in mijn keel. Ik beet op mijn onderlip en friemelde aan mijn muts met mijn vrije hand. De spanning in mijn borst dreigde de tranen eruit te stuwen, alsof een dam dreigde te breken, en dat wilde ik absoluut niet. Dus liep ik haar voorbij de trap op. Haar teleurstelling en verdriet beukten als golven op mijn rug in, walmden als donkergrijze slierten om me heen. Ik negeerde het, anders zou ik vast en zeker in huilen uitbarsten en er nooit meer mee stoppen. In plaats daarvan concentreerde ik me op iedere stap die ik zette en blies zacht mijn adem in en uit.

In de sportruimte was het een drukte van jewelste en iedereen sprak door elkaar heen. Arend en ik wurmden ons tussen de massa door naar voren. De harde schubben van de meta’s schraapten af en toe langs mijn blote armen.

‘Daar staan de anderen,’ wees Arend.

Sven, Kati, Lisa en Elias leunden tegen een muur. Dat leek me een prima plek om mijn... Om Ellen aan te horen, dus worstelden we ons door de massa.

‘Spannend hoor,’ zei Sven, zodra we bij ze stonden.

Ik haalde mijn schouders op, maar natuurlijk vond ik het ook spannend. Ook omdat ik hoopte dat Ellen met antwoorden zou komen, maar nog meer dat ze de aangespoelden goed nieuws zou kunnen brengen.

Sommige aangespoelden wierpen me terloopse blikken toe en anderen keken me ongegeneerd aan. Ik probeerde het te negeren, maar dat was moeilijk wanneer sommigen me regelrechte vlagen van achterdocht of nieuwsgierigheid stuurden. Een ruimte vol wezens, zoals dit, was voor mijn emo-sensor een regelrechte ramp, als woeste golven die me telkens kopje onder trokken.

Dat is ze, haar dochter, die ook kan Tunnelen.

Ze ziet er niet anders uit.

George, heet ze, geloof ik. Hoe heette haar moeder ook alweer?

Ik plaatste mijn handen op mijn oren, maar dat hield de stemmen niet tegen. Nu wist ik het zeker. Ik hoorde de gedachten van anderen, maar van wie kon ik niet bepalen, daarvoor waren het er te veel.

‘Gaat het?’ vroeg Arend.

Ik haalde mijn handen van mijn oren en fluisterde: ‘Ik hoor weer die stemmen.’

Arend zette grote ogen op en wilde iets zeggen, maar Ellen kwam eraan. Haar gezicht vertrok, alsof ze door pijnscheuten werd belaagd. Zou ze ook de emoties van de anderen kunnen voelen? Had ik dat ook al van haar geërfd?

Het geroezemoes viel zo abrupt stil dat het leek alsof iemand de tijd had stilgezet. Alleen een kuchje hier en daar en het geschraap van schoenen over de vloer verraadde dat de tijd nog doorging.

Ellen streek een lok achter haar oor, ademde diep in en uit, keek me aan en richtte zich toen tot de groep. ‘Ik ben Ellen Hansen, een Kapitein, zoals jullie wellicht weten. Lange tijd heb ik voor de Ark in Amsterdam gewerkt en daarna ben ik een poos van de radar verdwenen, tot vandaag.’

Iemand riep, en aan het accent te horen was het een waan: ‘We willen alleen weten waarom jij wel een Tunnel in omgekeerde richting kunt betreden en andere Kapiteins dat niet kunnen.’

Anderen zorgden voor bijval met hun geroezemoes.

‘Zo is het.’

‘Inderdaad.’

‘En kun je iemand meenemen?’

De Admiraal wurmde zich tussen een paar aangespoelden door en ging naast Ellen staan. Ze hief haar armen in de lucht. ‘Even rustig allemaal. Ellen zal vertellen wat ze weet als jullie haar even laten uitspreken.’

De menigte viel stil.

Ellen knikte en schraapte haar keel.

9.

Ellen begon opnieuw: ‘We weten dat de Tunnels wormgaten zijn of zoals ze ook worden genoemd: Einstein-Rosenbruggen. Ze zijn eigenlijk niets meer dan twee met elkaar verbonden zwarte gaten. Dergelijke wormgaten zorgen voor een kortere afstand tussen twee plekken in het universum, om binnen de ruimtetijd sneller dan het licht te kunnen reizen. Voor de mensen van Aarde is dit hoofdzakelijk een theorie, maar wij weten inmiddels wel beter. Alleen zorgen de Tunnels niet voor een snellere methode om te reizen binnen ons universum, maar voor een kortere afstand tussen twee dimensies. Menselijke wetenschappers speculeren al lang dat er in theorie twee soorten wormgaten bestaan. De eerste is het wormgat dat slechts één richting opgaat en dat we kennen. Een Tunnel waardoor je slechts in één richting kunt reizen en die je kunt zien als een kamer met twee deuren die je alleen van buitenaf kunt gebruiken. Die deuren zijn de twee zwarte gaten aan weerszijde van het wormgat. Door die Tunnels kunnen wel dingen naar binnen komen, maar je kunt er daarna niet meer doorheen. Ze bestaan uit een materie die een negatieve energiedichtheid heeft. Wormgaten of Tunnels in de ruimte blijven bestaan, maar op Aarde en de andere werelden niet, wat met de zwaartekracht te maken heeft.’

‘Ja ja, dat weten we al allemaal,’ riep er iemand.

Ellen ging onverstoorbaar verder: ‘Wat ik Tunnelen noem, is eigenlijk de tweede soort wormgat. De variant waar je wél doorheen kunt reizen. Mensen weten tot nu toe nog steeds niet of die variant lang genoeg kan blijven bestaan om dat ook daadwerkelijk mogelijk te maken, aangezien het voor hen nog steeds theoretisch is. Ik heb ontdekt en bewezen dat het wel kan, de tweede variant bestaat. Maar...’ Ze pauzeerde en dat deed ze duidelijk niet om een dramatisch effect te creëren. Ze had het moeilijk met wat ze vervolgens wilde vertellen.

‘Maar dat geldt alleen voor mezelf. En,’ ze keek me aan en ik meende trots in haar blik te herkennen, of misschien hoopte ik dat, ‘mijn dochter kan het ook.’

‘Waarom is dat zo? Waarom alleen jullie?’ vroeg een vrouwelijke stem.

Ellen trok haar schouders op. ‘Geen idee. Op een of andere manier verandert de Tunnel van de eerste naar de tweede variant zodra ik erin stap, alsof hij mijn energie voelt of erop reageert.’

De Admiraal mengde zich in het gesprek. ‘Ellen en ik hadden het er eerder uitgebreid over. We vermoeden dat het een anomalie is, een afwijking in de genen van haar bloedlijn, een nieuwe evolutie in de gave van de Kapiteins, als het ware. Misschien zullen er in de toekomst meer Kapiteins opduiken die dit kunnen.’

De vraag die op ieders lippen brandde kon nu niet meer lang uitblijven, en inderdaad.

‘Kun je iemand mee terugnemen?’

En nog een ander: ‘Kun je bepalen waar je terechtkomt?’

Werkelijk, ken je die uitdrukking: je kan een speld horen vallen? Dat was hier nou heel erg op van toepassing. Iedereen keek Ellen vol spanning aan.

Ellen antwoordde: ‘Nee, ik kan jammer genoeg niemand meenemen. Zodra een aangespoelde met me mee probeert te gaan, houdt de Tunnel hem tegen. Op een jammer genoeg pijnlijke manier... de huid schroeit weg. Je verbrandt dus.’

Er volgden kreten van teleurstelling.

Ellen vervolgde: ‘Andere Kapiteins verbranden niet wanneer ze het proberen, maar een onzichtbaar veld houdt ze tegen. Waarom dit zo verschillend is, weet ik niet, misschien omdat Kapiteins sowieso een sterke band met de Tunnels hebben. Ik heb zelf ook nog steeds meer vragen over het Tunnelen dan antwoorden, en dat spijt me.’ Weer keek ze mij even aan en glimlachte me vaag toe. Doordat de ruimte volgepakt was met zoveel verschillende gevoelens, kon ik me moeilijk op die van Ellen focussen en kon ik dus niet nagaan of ze de waarheid sprak.

Een vraag van eerder werd herhaald. ‘Maar kun je bepalen waar je terechtkomt?’

‘Ik heb besloten om eerlijk te zijn, al zullen velen me hierna veel kwalijk nemen. Ja, dat kan ik. Dat heb ik mezelf met vallen en opstaan aangeleerd. Ik kan gericht reizen en beslissen of ik op Hexia, Metamorpho, Aarde, Wanië of Miko wil zijn. Alleen is dat niet precies. Ik bedoel, ik kan niet bepalen wáár op Aarde of Hexia ik terechtkom.’

Een diepe baritonstem met een Hexiaans accent zei: ‘Maar dan had je wel al die tijd boodschappen van ons aan familie kunnen doorgeven, zodat ze gerustgesteld zouden zijn.’

‘Ja!’ zei iemand scherp. ‘Of geliefden van ons eventueel hierheen kunnen halen.’

Ellen zag er nu ronduit verslagen uit; haar schouders zakten en ze durfde de groep nog amper aan te kijken. Haar schuldgevoel had een modderige kleur en was rafelig aan de randen, en voor het eerst had ik medelijden met haar. Het was erg dapper dat ze dit voor zo’n grote groep toegegeven had. Ik weet niet of ik het had aangedurfd. Waarschijnlijk niet. De bagger die ze voortaan over zich heen zou krijgen, zou immens zijn.

‘Dat realiseer ik me,’ begon ze, nadat de Admiraal de groep weer stil had gekregen. ‘Maar denk je eens in wat dat voor mij betekent zou hebben, en voor mijn dochter, en later haar dochter. We zijn maar met zijn tweeën. Hoe zie je dat voor je?’ Naarmate ze sprak werden haar woorden weer vaster, alsof ze haar moed terug had gevonden. ‘We zouden postbodes zijn voor honderdduizenden aangespoelden. Wie eerst? Uit welk land? Het is onbegonnen werk, dat realiseren jullie je toch wel?’

Er steeg hier en daar een aarzelende instemming van begrip op.

‘En ik wil niet sommige aangespoelden voortrekken op anderen. Dat zou niet eerlijk zijn. Ik heb erover nagedacht, geloof me, en het heeft me vaak wakker gehouden. Zou ik een lotto kunnen opzetten waarbij één aangespoelde per dag een boodschap mag meegeven? Er zijn slechts driehonderdvijfenzestig dagen in een jaar, dat zijn dus driehonderdvijfenzestig aangespoelden per jaar die ik kan helpen, áls ik iedere dag werk, wat niemand kan. Hoeveel duizenden en duizenden zou ik nooit kunnen helpen? Vergeet niet dat het veel van me vergt. Het is een uitputtende onderneming. De pijnen vooraf, het betreden van een onbekende wereld en niet weten waar ik moet zijn. Daarna ben ik dagen moe en lusteloos.’ Ellen stopte en zoog lucht naar binnen, alsof ze al die tijd haar adem had ingehouden.

Het was duidelijk dat ze met haar argumenten de meesten had overtuigd. De groep leek zich al milder op te stellen en keek haar niet meer met onverholen woede aan. Ik kon het niet helpen; ik was trots op haar. Ja, trots dat ze mijn moeder was. Als ze ook zulke goede redenen naar voren kon brengen waarom ze me ooit in de steek had gelaten, zou ik haar misschien, heel misschien, kunnen vergeven.

De Admiraal vroeg: ‘Zijn er nog vragen?’

‘Heb je werkelijk alles verteld?’ vroeg iemand achteraan in de groep, maar het klonk niet achterdochtig.

Ellen knikte. ‘Ja, dat heb ik. Meer weet ik ook niet, maar zodra ik iets ontdek, zorg ik dat de Arken op de hoogte worden gebracht.’

‘Ik heb nog een vraag!’ Die persoon had nog een zweem van woede in haar stem. ‘Waarom kom je er nu pas mee? Omdat je op heterdaad betrapt bent?’

Toen ze antwoordde, hield Ellen haar blik op mij gericht. ‘Ja en nee. Ik was van plan om mijn dochter te zoeken, daarom ben ik terug op Aarde. Ik vond het eerlijk gezegd niet erg dat ik betrapt werd bij het Tunnelen, want het zou vroeg of laat toch uitkomen. Of via mij, of via mijn dochter, George. Nogmaals, waarom ik het zo lang verzwegen heb, is omdat ik niet iedereen kan helpen, en wat niet weet, niet deert.’

‘Nog vragen?’ herhaalde de Admiraal.

Het bleef stil.

‘Goed, dan stel ik voor dat iedereen weer naar huis gaat. Een algemeen rapport van deze bijeenkomst zal naar alle Arken verzonden worden. Ellen, bedankt dat je hiervoor tijd hebt vrijgemaakt.’

Ellen knikte en stapte meteen op me af.

‘George, kan ik je onder vier ogen spreken? Alsjeblieft? Ik weet dat je me niet wilt zien en je hebt alle recht om boos op me te zijn. Mijn hemel, wel meer dan dat. Maar ik hoorde dat je morgen naar de Schoonmaker wordt gestuurd en daar wil ik het met je over hebben.’

Ellen had advocaat moeten worden; ze kon volgens mij nog een muis overhalen om op zijn rug vlak voor een kat te gaan liggen. Bovendien klonk het alsof ze geen tegenspraak duldde, dus knikte ik en liep met haar mee de sportruimte uit.

10.

‘Ik heb hier een kamer voor vannacht,’ zei ze, terwijl we de trap op liepen naar de hoogste verdieping waar de slaapkamers van de inwonende volwassenen zich bevonden. Ze liep door de hal en als het niet waar was; ze had dezelfde kamer als Boris Tromp gekregen, haar vroegere stalker. De ironie!

Ik volgde haar naar binnen waar ze een jutezak van het bed schoof, ging zitten en een zacht klopje op de matras gaf. Ik pakte de stoel die bij het bureau stond en nam daarop plaats, niet naast haar. Als ze mijn kleine daad van verzet erg vond, liet ze daar niks van blijken.

Ze glimlachte, maar haar ogen deden hier niet aan mee. ‘George, je gelooft me misschien niet, maar jou afstaan was het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb moeten doen.’

Ik kauwde op de binnenkant van mijn mond. ‘Ik geloof je inderdaad niet.’

Ze zuchtte. ‘Het is zo, ik deed het om je te beschermen.’

‘Tegen een normaal leven? Een leven met een moeder, waarin ik me niet afvroeg waarom ik niet gewild was?’ Mijn woorden hadden een scherp randje, maar het lukte me niet ze anders te brengen.

‘Noem je dit alles normaal?’ Ellen spreidde haar armen. ‘De Ark, het leven van een Kapitein?’ Ze schudde haar hoofd. ‘Dat is allesbehalve normaal.’

‘Dat bepaal jij niet voor mij!’ Mijn stem zakte een octaaf. ‘Alles was beter geweest dan opgroeien zonder ouders, dan te denken dat ik het niet waard was om te leven, omdat mijn moeder me niet eens wilde.’

‘Dat begrijp ik. Heus, George.’

Verbeten zei ik: ‘Dat denk ik niet.’

‘Kunnen we opnieuw beginnen?’

In plaats van antwoord te geven, vroeg ik: ‘Was je van plan me op te zoeken? Of zei je dat om jezelf in een beter daglicht te plaatsen? Omdat je niet anders meer kon, nadat je voor het oog van vele anderen uit een Tunnel verscheen.’

Weer een diepe zucht. ‘Ik was het van plan. Misschien niet zo snel, maar wel ergens in de toekomst. Ik... Ik moest alleen nog moed verzamelen.’

Ik stootte een cynisch geluidje uit. ‘Moed verzamelen? Ah, kom op, Ellen. Afgaande op wat ik over je heb gehoord, ontbreekt het je het misschien aan veel, zoals moederliefde en empathie, maar niet aan moed.’

Maly, die mijn opgewonden staat detecteerde, stak twijfelend haar kopje boven de draagzak uit en keek me aan. ‘Alles in orde, kleintje, ga maar weer slapen.’

‘Het zijn lieve beestjes, die floepers,’ zei Ellen met een vertederde uitdrukking. ‘Ik heb er altijd een zwak voor gehad. Toevallig dat jij er nu één als huisdier hebt. Je liefde voor dieren heb je zeker van mij en... je grootmoeder. Het zijn uiterst intelligente dieren die meer begrijpen dan je vermoedt.’

Ik hoopte dat mijn plots ijskoude blik de reden was dat ze ietsje achteruitdeinsde. ‘Hou op, Ellen, hou op met over onbeduidende zaken praten, en vertel me waarom je me hebt afgestaan.’

Ze vertrok haar gezicht in een grimas. ‘Dat is niet eenvoudig uit te leggen, George.’

‘Doe je best. Eenvoudig of ingewikkeld, het maakt me geen frack uit.’

Ze vouwde haar handen in elkaar en wreef met haar ene duim continu over de andere. ‘Goed, de eenvoudige versie, maar beloof me dat je je best zal doen om me te geloven en ervoor open te staan.’

‘Als jij belooft de waarheid te spreken, wat ik nog maar moet zien.’ Ik verzweeg dat ik een menselijke leugendetector was. Ik wilde dat ze uit zichzelf eerlijk was en niet uit angst dat ik haar op een leugen betrapte. Tot nu toe had ze de waarheid gesproken.

Ze knikte. ‘Ik moet allereerst toegeven dat ik eigenlijk nooit kinderen heb gewild, ik was niet in de wieg gelegd voor het moederschap.’

Waarheid, al had ik daar mijn detector niet voor nodig.

‘Maar het wordt van Kapiteins verwacht. Het is een onuitgesproken verplichting. We zijn niet met bijster veel en we zijn uiteraard belangrijk. We moeten zorgen dat er regelmatig nieuwe Matrozen zijn om op te leiden. Om de aangespoelden op te vangen en om hun geheimen te bewaren voor de menselijke buitenwereld.’

‘Wil je nu zeggen dat je met tegenzin zwanger werd?’

‘Nee, het gebeurde gewoon.’

‘Nooit gehoord van voorbehoedsmiddelen?’

‘De pil werkt niet bij ons, we zijn te vruchtbaar, en... nou ja, dat andere moet gescheurd zijn.’

Ik trok mijn neus onwillekeurig op. Dit gesprek ging een richting op die ik te vertrouwelijk vond om te voeren met een vrouw die ik nog lang niet als mijn moeder zag.

‘Weet je,’ vervolgde ze, ‘dat de meeste Kapiteins geen geboren moeders zijn? Op een of andere manier lijkt het hormoon dat aanzet tot voortplanting bij ons niet actief te zijn.’

‘Probeer je je gedrag nu goed te praten door alle Kapiteins over één kam te scheren? Ik durf te wedden dat Sam wel een goede moeder zou zijn en ze haar kind wel zou willen.’

Mentale notitie: vragen aan Sam of dat inderdaad zo was.

‘Nee, daarom zeg ik het niet, het is helaas zo.’

Ik snoof. ‘Zelfs al was dat waar, je was de eerste Kapitein die haar kind afstond. Kati haar moeder is dan misschien een kil mens, maar ze dumpte haar baby tenminste niet.’

‘Zij kunnen niet Tunnelen, wij wel. Ik wilde je een normaal leven geven, zonder continu lastiggevallen te worden door aangespoelden die je om gunsten zouden vragen.’

‘Ja, dat klinkt beter dan regelmatig gekweld worden door tunnelalarmen waar geen dokter de oorzaak van zou vinden.’

Ze hield iets achter, kleine witte plekjes in haar verder blauwe uitleg. ‘Dat was niet de enige reden waarom je me achterliet, toch?’

Haar ogen schoten even naar links. ‘Nee, het was ook een stuk uit egoïsme. Ik wilde niet voor een Ark werken als Kapitein. Zodra ik ontdekte dat ik kon Tunnelen wilde ik de werelden verkennen. Ze ongeboeid en ongehinderd exploreren, zonder verdere verplichtingen.’

‘Zoals een baby.’

‘Ja, en zonder de typische taken van een Kapitein.’

‘Wie is mijn vader?’

11.

Ellen wuifde met haar hand. ‘Wacht. Geloof je me dat ik het voornamelijk deed omdat ik je een ingewikkeld leven wilde besparen?’

Er zat nog een spikkeltje wit in haar uitleg, maar ze had tot nu toe de waarheid gesproken, dus ik knikte.

Ellen vouwde haar lippen tot een stralende glimlach die dit keer wel haar ogen bereikte. ‘Dank je.’

Ik herhaalde: ‘Wie is mijn vader?’

‘Dat weet ik niet.’

En daar had je het, haar eerste leugen.

Ik kneep mijn ogen samen. ‘Wat je nog niet over me weet, omdat je me niet opgevoed hebt, is dat ik leugens kan ruiken en zien, en je liegt dat je barst.’

‘Dat kan ik ook. Heb je al gedachten van anderen opgevangen?’

Dat bracht me even van mijn à propos. Stamelend zei ik: ‘Ehm, ja, soms.’

‘Ja, dat dacht ik wel. We kunnen het niet zo goed als hexen, maar heel soms sijpelen er flarden van gedachten door.’

Ik knikte beduusd. ‘Kan ik me afschermen voor de gevoelens en de gedachten? En kan jij dat ook?’

Ze knikte. ‘Ik kan het je leren als je wilt.’ Ze klonk zowaar hoopvol, alsof ze blij was dat er iets was waardoor ik dan wel vaker bij haar zou moeten zijn.

‘Waarom kunnen wij dat? En andere Kapiteins niet?’

Ze haalde haar schouders op en ontweek verdacht mijn blik. ‘Misschien hangt het samen met de gave om te Tunnelen.’

Wacht even. Wat had ze me slinks op een zijspoor gezet, zeg. ‘Je weet wel wie mijn vader is.’

‘Nee, niet honderd procent zeker.’

Het was deels de waarheid. ‘Verklaar.’

‘Dit zal je niet graag horen, maar wanneer we...’ ze schoof op het bed heen en weer. Oké, dit zag eruit alsof het een ongemakkelijk gesprek zou worden. ‘Wanneer een Kapitein... Goed, de menselijke variant van loopsheid bij een hond. Dan... Dan hebben we een intense behoefte om...’

Ik kon raden wat ze bedoelde, maar ik wilde haar niet uit de brand helpen.

Ze vervolgde. ‘Heeft Sam het er nog niet met je over gehad?’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Tijdens zo’n periode moeten we het bed delen, zo vaak als het kan, het is... Het is ronduit onbeheersbaar. Je bent jong, je hebt het nog niet, maar het zal niet lang meer op zich laten wachten.’

‘Dus je hebt seks gehad met meerdere mannen en daardoor weet je niet wie mijn vader is.’

‘Ja, zo verloopt het voor alle Kapiteins. Soms weten we niet eens hun namen, dat is dan ook niet van belang op dat moment. Ik zou niet eens meer weten waar ik ze zou kunnen vinden.’

Oké, ik zag mezelf als feministe en gelijke rechten voor beide geslachten vond ik een belangrijk item. Ik had er dus geen moeite mee dat vrouwen, net als mannen, soms zin in seks hadden, zonder verdere verplichtingen, zelfs met meerdere partners. Zolang het maar met instemming van beide partijen gebeurde. Maar om het te horen van de vrouw die je biologische moeder is... Dat is net iets... ehm, gênanter. Ik wilde dat ik het laatste gesprek kon uitgommen. Wat me ertoe bracht het volgende te vragen. ‘Je wilde het met me over de Schoonmaker hebben. Hoe komt het dat jij van hem op de hoogte bent, terwijl de Admiraal me vertelde dat alleen Admiraals daarvan op de hoogte zijn?’

‘Linda vertelde me dat je morgen wordt opgehaald. Ze vond dat ik het als je moeder hoorde te weten.’ Ze zei het snel, te snel.

‘Je bent mijn moeder alleen in biologische zin, Ellen, meer niet.’

Ze beet op haar onderlip. ‘Ja, oké, maar ik hoop ooit meer te kunnen zijn.’

Ik schokschouderde. ‘Wat weet je over de Schoonmaker?’

‘Alleen dat je moet oppassen.’

‘Hoezo? Is het een kannibaal of zo?’

‘George, maak hier geen grapjes over. De Schoonmaker heeft over je gave tot Tunnelen gehoord. Ze gebiedt nooit iemand om bij haar te komen.’

‘Ze? Het is dus een vrouw?’

‘Of hij,’ zei Ellen snel. ‘Ik gebruikte ‘ze’ toevallig, omdat ook de Kapiteins en Admiraals altijd vrouwen zijn.’

Ik probeerde het waarheidsgehalte van haar uitleg te peilen, maar stootte op... Eigenlijk, niks.

‘Scherm je je op dit moment af?’

Ellen knikte. ‘Niet omdat ik lieg, maar om je te laten zien hoe eenvoudig het is. Luister, het enige wat ik weet is dat de Schoonmaker heel veel invloed heeft en ontzettend rijk en machtig is. Hij of zij is een grote speler op wereldvlak, al is het dan achter de schermen. Wees gewoon voorzichtig, dat is alles wat ik van je vraag, en laat je niet door hem overhalen om iets tegen je zin te doen, want dat zal hij proberen. Misschien vraagt hij je wel om daar te blijven, doe dat dan alsjeblieft niet.’

‘Waarom moet ik gaan? En als het is vanwege mijn gave, waarom jij dan niet?’

‘Omdat... De Schoonmaker maakt dit alles hier mogelijk, daar zeg je geen nee tegen. Het zou zijn als ‘nee’ zeggen tegen God als die je opdraagt om naar haar toe te komen. En ik weet niet waarom ik niet gevraagd ben.’ Ze keek van me weg.

‘Frack, dat klinkt gewichtig, zeg. Je weet er blijkbaar meer over dan je eerder toegaf.’

‘Geruchten verspreiden zich snel.’

Ik friemelde aan mijn muts, trok hem strak over mijn oren. Maar! Ik trok mijn muts af en wees op mijn oren. ‘Dit zou een indicatie moeten zijn van wie mijn vader is, niet?’

Ik meende een flits van herkenning in haar ogen te zien, maar het was snel weg.

‘Niet echt,’ zei ze. ‘George, het is niet van belang wie je vader is. Dat weten Matrozen nooit.’

‘Was jij er dan nooit benieuwd naar?’ Gefrustreerd zette ik mijn muts weer op.

‘Geen seconde.’ Ik geloofde haar, het paste wel bij haar koele karakter. ‘En je grootmoeder zou het me zeker niet hebben verteld, zelfs al wist ze het.’

Blijkbaar hoorden onverschilligheid en egoïsme bij de gedragskenmerken van Kapiteins. Lucy Merkel, de moeder van Kati, en nu ook mijn moeder. Hoewel ik Lucy nog niet had ontmoet, kwam de beschrijving die Kati me over haar had gegeven met mijn moeder overeen. Sam die me tot nu opgeleid had, had me altijd vriendelijk behandeld, maar warm kon je haar nou ook weer niet noemen. Ik hoopte dat ikzelf nooit zo zou worden. Nee, ik wist dat ik dat niet zou zijn, ik zou het anders doen.

Ellen vroeg: ‘Hoe... Hoe is ze gestorven? Mijn moeder?’

‘Door een rotspeck.’

Ellen slikte hoorbaar en wreef met een hand over haar gezicht. ‘Weet je waarom ze een zoo-Kapitein is geworden?’

Bijna wilde ik een vinnige opmerking maken in de trant van: hoe kan ik dat weten, je hebt me nooit de kans gegeven om haar te leren kennen. Maar de zachtheid in haar stem, het kwetsbare, weerhield me ervan.

‘Nee, waarom?’

‘Omdat ze net als jij en ik gek was op dieren. Als ze geen Kapitein was geweest, was ze zeker dierenarts of marinebioloog geworden. Ze begreep dieren meer dan anderen en omgekeerd: ze deden meestal wat ze aan hen vroeg.’

‘Ik wil dierenarts worden, althans, dat wilde ik voor ik hier terechtkwam. Misschien moet ik ook maar opteren voor zoo-Kapitein.’

Ellen keek me aan. ‘Het is gevaarlijk werk, veel gevaarlijker dan de andere taken van een Kapitein.’

‘Het is niet alsof iemand me zou missen.’

Ellen kromp in elkaar. Goed zo.

‘Dat geloof ik niet,’ zei ze.

‘Nou ja, Lotte, mijn beste vriendin uit het weeshuis misschien, en Arend en Lila.’

‘Arend is de meta die bij je stond?’

Ik knikte. Zie ons hier nou zitten, schoot het door me heen, een normaal moeder-dochtergesprek voerend. Het voelde zuur aan; ik vond niet dat ze daar al recht op had.

‘En Lila? Wie is dat?’ vroeg ze.

Ik stond op. ‘Ik ben moe. Ik ga naar bed.’

Ik liep naar de deur.

‘George, beloof me dat je morgen voorzichtig doet en dat je terugkomt. Laat je niet overhalen om daar te blijven. Hij of zij zal je misschien als zijn persoonlijke Kapitein willen.’

‘Ik zal mijn mond houden en braafjes knikken. Zo goed?’ Ik opende de deur en stoof, zonder op antwoord te wachten, naar buiten.

Nadat ik Maly nog in de tuin had uitgelaten, mompelde ik een goedenacht aan degenen die nog in de woonkamer aanwezig waren en sleepte mezelf weer de trap op. Arend kwam achter me aan.

‘Hoe was het?’

‘Zou je het erg vinden als ik het morgen vertel, ik voel me uitgeteld.’ En dat was absoluut niet gelogen. De emotionele stress had er de hele dag behoorlijk ingehakt. Ik gaapte.

‘Jee, George, ik zie het huigje van je keel. En nee, natuurlijk, dat begrijp ik. Slaap lekker.’

Hij draaide zich om.

‘Arend? Het ging over het algemeen goed, maak je maar geen zorgen.’

Hij glimlachte. ‘Oké, goed om dat te horen. Tot morgen.’

‘Ja.’

Nadat ik mijn tanden had gepoetst en mijn blaas had geleegd, was ik nooit eerder zo blij geweest het kussen onder mijn hoofd te voelen. Ik was bang dat ik door alle gebeurtenissen van de afgelopen dag, en hetgeen me morgenochtend te wachten stond, de slaap niet zou kunnen vatten.

Dat bleek een terechte angst te zijn, maar niet door mijn malende gedachten.

Een hevige pijnscheut doorkliefde mijn lichaam van top tot teen.

Tunnelalarm!

12.

Ik weet niet hoe Ellen het zo snel voor elkaar had gekregen, maar een tel later stond ze aan mijn bed. ‘Meekomen, George.’

Ik trok snel een broek, trui en schoenen aan.

Kati zat rechtop in bed, haar armen over haar buik geslagen, door dezelfde krampen geplaagd die ik had. Ze kneep haar ogen dicht en kreunde. ‘Schieten jullie een beetje op?’

Ik legde Maly bij Arend in bed. ‘Blijf hier,’ fluisterde ik.

Arend was al diep in slaap en merkte er niks van, zelfs niet toen Maly een nestje in zijn deken begon te bouwen.

‘Kom op, George,’ zei Ellen amechtig. ‘Sam vond het goed dat ik deze Tunnel met jou zou verwelkomen.’

Ik volgde haar de trap af. Hoewel het bij mij eerder stommelen was doordat de buikkrampen me een elegante afdaling beletten. Ellen leek, net als Sam, weinig of minder last te hebben van het tunnelalarm. Hoelang zou het duren voor Kati en ik er ook beter mee om konden gaan? Ik hoopte niet al te lang.

‘Succes,’ zei Helen Herbert, die bij de receptie zat. ‘De buurt van Steendorp.’

Ellen knikte en opende de deur naar de kelder. In het laboratorium was Kjell nog aan het werk. Hij zat voor een zwevend computerscherm en stak zijn beide duimen in de lucht toen we hem voorbijliepen. Ik beantwoordde het met een glimlach die er als een grimas uitkwam.

Even later reden we in de Volkswagen op hoge snelheid de kelder uit en de buitenlucht in. Het was pikdonker, want in dit gebied waren zelfs geen lantaarnpalen. Maar Ellen reed behendig en ik was niet bang. Nou ja, tenzij voor wat we bij de Tunnel konden aantreffen. We zigzagden door de straten van de stad.

Door mijn tranen van pijn heen, merkte ik iets op. ‘De verkeerslichten staan telkens op groen.’

Ellen keek ingespannen voor zich uit. ‘Klopt, zorgt Helen voor, maar dat kan ze alleen wanneer het rustig is, zoals nu of ’s nachts.’

Handig. Door de omslag in mijn lichaam wist ik dat we dichterbij kwamen. De pijn was weggeëbd en had de warmte binnengelaten. Zweetdruppels parelden op mijn bovenlip en eindelijk zag ik ook bij Ellen tekenen van het tunnelalarm. Ze haalde puffend adem en had rode wangen.

‘Daar.’ Ze parkeerde en stapte uit.

De hitte verliet mijn lichaam als een waterval. Oef, ik kon weer beter ademhalen en volgde haar de auto uit.

‘Verdorie,’ zei Ellen. Met haar heup duwde ze het autoportier dicht.

Ik keek naar het punt wat haar verontrust had en begreep haar zorg. Een groepje jongeren was op een grasveld aan het voetballen vlak bij waar de Tunnel zich aan het openen was. Uiteraard was de Tunnel voor hen niet zichtbaar, maar dat wat eruit zou komen – als dat gebeurde – konden ze wel in volle glorie zien.

Ik dacht aan de mogelijkheden. We konden geen illusie rondom de Tunnel leggen, want dan vroegen de toeschouwers zich af waar we plots waren gebleven. Vermoedelijk dacht Ellen hetzelfde, ik zag haar verwoed van de Tunnel naar de jongeren heen en weer kijken.

Ze waren met zijn vieren, drie jongens en een meisje, en hadden ons nog niet opgemerkt. Ze waren trouwens niet het enige obstakel. Hoewel het al behoorlijk laat was, liep er een man met een hond voorbij. Hij nam plaats op een houten bank en liet de hond ravotten. Hij zag ons nog niet omdat hij met zijn rug naar ons toe zat.

Intussen was de Tunnel al de grootte van een autoband. Als we geluk hadden, zou er helemaal niks uitkomen, maar daar mochten we niet van uitgaan. We moesten het groepje voetballers voorbij om bij de Tunnel te komen en ook de man met zijn hond zou ons dan spotten.

‘Wat nu?’ fluisterde ik.

Ellen kneep haar ogen samen.

‘Er zit niks anders op.’

Ze graaide in de binnenzak van haar zwartlederen jasje terwijl ze met haar andere hand haar pistool nam.

Ik zette grote ogen op. ‘Ga je ze verdoven?’

Ze knikte en plaatste kogels in het pistool. ‘Wat heb je liever? Dat er een chupa of een glowling uit komt en ze oppeuzelt? Ik kan niet én hun verdedigen én een gevaarlijk beest verdoven.’

‘Maar misschien komt er niks door, of alleen maar een goedaardig wezen.’

‘Wil je werkelijk dat risico nemen? En wat als er een miko of meta uit komt? Daar schrikken ze behoorlijk van. Publiciteit is het eerste wat vermeden moet worden.’

Ja, oké, ze had gelijk. Ellen stapte op de man af en ging naast hem zitten. Hij draaide zijn hoofd naar haar toe en in het licht van een lantaarnpaal zag ik dat hij zijn wenkbrauwen optrok. Waarschijnlijk vond hij het vreemd dat een vrouw op dit late uur zonder hond hier was en zomaar naast hem kwam zitten. En terecht. Plots viel de man opzij met zijn hoofd op Ellens schouder. Snel zette ze hem rechtop. De jongeren waren intensief met hun spel bezig en zagen pas dat Ellen ze naderde toen ze op een paar meter afstand stond. Hoe zou ze dat klaarspelen? Ze kon ze onmogelijk alle vier tegelijk verdoven. Maar dat deed ze wel en het ging zo snel dat de laatste pas doorhad wat er gebeurde, waarom zijn vrienden op de grond vielen, toen hij getroffen werd. Ik was intussen Ellen genaderd. Ze legde de vermommingsapparaatjes rondom de Tunnel en de jongeren, zodat toevallige voorbijgangers een leeg grasveld te zien zouden krijgen. De hond snuffelde aan het been van zijn baasje en jankte zachtjes.

‘Hoelang blijven ze slapen?’ vroeg ik.

‘Een klein half uurtje, ik heb een lage dosis gebruikt.’

‘Wat als de hond wegloopt?’

Ik moest er niet aan denken dat de man wakker zou worden en zijn hond kwijt zou zijn. Bovendien was het ook zielig voor de hond.

‘Kijk dan,’ zei Ellen. De hond was op de bank gesprongen en had zijn kop op de schoot van zijn baasje gelegd. ‘Honden zijn trouw en beschermend, ze lopen niet zomaar weg.’

Gerustgesteld keek ik naar de Tunnel die nu zijn maximale grootte had – dat wist ik inmiddels al van ze af.

Met schouders stijf van de spanning hield ik mijn adem in. Ik keek Ellen zijdelings aan. Voelde zij de aantrekkingskracht net zo hard als ik? Wilde ze net zo graag in die Tunnel springen en door het uitnodigende licht omgeven worden? Of wilde ze nog meer en er aan de andere kant uitstappen, weer verdwijnen net als jaren geleden? Maar ik zag en voelde niks van dit alles, tenzij ze het goed verborg. Ze hield het pistool voor haar uit en staarde strak naar de Tunnel.

Een schaduw tekende zich in het licht af.

Er kwam iets of iemand aan.

13.

Een oudere man – zo te zien een hex, want hij zag er menselijk uit – stapte uit het licht van de Tunnel. Een nauw aansluitende broek en shirt zetten zijn gespierde lichaam extra in de verf en het was alleen zijn zoutkleurige haar en de diepe rimpels in zijn voorhoofd die verraadden dat hij niet meer piepjong was. Hij glimlachte alsof hij een trip had gemaakt en eindelijk op zijn bestemming was aangekomen. Het verwarde me; er was geen spoortje angst of verbazing te bekennen. Hij hield zijn blik op Ellen gericht en knikte. Haar pistool verdween in de holster en ze blies haar adem uit. Ik zette mijn armband op Hexiaans.

‘Bazal,’ zei ze.

Eerst dacht ik dat ik mijn armband op de verkeerde taal had gezet, maar toen zei de man: ‘Ellen.’

Ze kenden elkaar! En Bazal zou vast zijn naam zijn. Ik had me voorgenomen om mijn arm weer eens door het tunnellicht te laten strelen, maar was te verbouwereerd door het hele gebeuren, en toen was het te laat: de Tunnel loste op. Frack!

Bazal had nog steeds een speelse glimlach om zijn lippen, alsof het allemaal heel amusant was.

‘Wat doe je hier?’ vroeg Ellen.

‘Ik heb een boodschap voor je.’

Bijna onmerkbaar schudde Ellen haar hoofd. Bazal keek daarop mij aan. Aangezien hij ons verstond, had hij vast een armband om. En inderdaad, ik zag iets glinsteren onder de mouw van zijn shirt. Mijn hersenen trokken gelijk conclusies. Dan waren ze op Hexia op de hoogte van de andere soorten. Wat goed mogelijk was als Ellen daar al vaker naartoe was gegaan.

Bazal zette een stap voorwaarts, waarop Ellen zei: ‘Je weet dat je nu nooit meer naar Hexia kunt?’

Bazal knikte. ‘Ik ben een oude man die nog wel zin heeft in een avontuurtje. Bovendien, en dat kun je wel raden, Ellen, heb ik niemand meer die me zal missen.’

‘Betekent dit?’ Ellens stem sloeg over. Nieuwsgierig keek ik haar aan en ik meende even ontzetting in haar ogen te zien, maar ze had zich snel herpakt.

Bazal knikte opnieuw, maar zijn glimlach was verdwenen.

Ellen zuchtte hartgrondig. ‘Goed, kom maar mee.’

Voor ze de vermommingsapparaatjes uitzette en in haar zakken stopte, keek ze behoedzaam om zich heen. De man sliep nog en het zag ernaar uit dat ook de hond diep in slaap was. Verder konden geen andere mensen opgemerkt worden, behalve het groepje slapende tieners. We liepen naar de auto en stapten in.

Bazal nam meteen op de achterbank plaats. Ik ging op de passagiersstoel zitten. Ik was nieuwsgierig naar de man en waarom Ellen hem blijkbaar goed kende. Hoelang zou Ellen op Hexia gewoond hebben? Was ze daar al die jaren geweest? Of had ze haar tijd verdeeld tussen de verschillende werelden? Ik kwam steeds op nieuwe gedachten over haar afwezigheid en wilde er meer over weten, maar dat kon alleen als ik haar vaker zou ontmoeten. Ellen zette de motor aan en reed de donkere nacht in.

Ik voelde een lichte prik in mijn nek en sloeg ernaar omdat ik dacht dat het een insect was. Ellen, die dit zag, zei: ‘Bazal, ophouden. We doen dat hier niet zonder toestemming, net als op Hexia.’

Ik draaide me om en foeterde: ‘Probeerde u mijn gedachten te lezen?’

‘Het spijt me, dat had ik niet mogen doen.’ Hij boog zijn hoofd en toen hij me weer aankeek had hij iets berekends in zijn blik.

Frack, hij zou toch geen tweede Boris Tromp zijn! Ik wierp hem een naar ik hoopte vernietigende blik toe voor ik me weer omdraaide.

‘Bazal is oké, George,’ zei Ellen, die vast mijn ongerustheid had aangevoeld.

Ik haalde mijn schouders op en staarde uit het raam naar de voorbijtrekkende rij huizen. Het enige wat ik nu nog wilde was mijn bed. Ik had nog slechts een paar uur voor ik door de Schoonmaker opgepikt zou worden. Mijn vragen voor Ellen zou ik wel tot later bewaren, ik voelde me er nu te uitgeput voor.

Zodra we weer bij de Ark waren, liep ik richting mijn slaapplek, terwijl Ellen en Bazal met Helen overlegden. Er was nog één slaapkamer vrij en die zou Bazal vast krijgen. In de slaapzaal tilde ik voorzichtig Maly op. Ze sliep door, net als Arend. Ik sloop naar mijn bed en nadat ik mijn pyjama had aangetrokken, plofte ik neer en nam niet eens de moeite om de deken over me heen te trekken. Ik was meteen weg.

14.

Ik trilde over mijn hele lijf en dat niet alleen door de ochtendkou die mijn huid ongenadig prikte. In de verte zag ik de lichten van een auto die de afzwakkende duisternis doorboorden. Hij kwam snel dichterbij. Nadat ik mijn muts dieper over mijn oren had getrokken, kruiste ik mijn armen beschermend voor mijn borst. Mijn adem produceerde wolkjes en ik trappelde ter plekke om warm te worden. Ik verlangde naar de warmte van de auto, maar het liefst nog naar mijn bed. Hoewel ik nieuwsgierig was naar de Schoonmaker, verraadde mijn droge keel hoe angstig ik was.

Ellen had me die ochtend wakker gemaakt. Stil was ik uit bed gekropen, vreemd genoeg beter uitgerust dan in lange tijd, had een vlugge douche genomen en me met laagjes kleding ingepakt. Voor ik de ruimte verliet, hoorde ik een ‘pst’. Arend zat rechtop in bed. Ik sloop dichterbij.

‘Succes vandaag,’ zei hij zacht.

Ik fluisterde. ‘Komt goed, ik zie je straks.’

‘Moet ik voor Maly zorgen?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik neem haar liever mee.’

Hij knikte en ging weer liggen.

Nadat ik Maly had laten plassen in de tuin, liep ik naar de keuken voor een snelle hap. De woonkamer was uitgestorven, iedereen lag nog diep in slaap, maar Ellen wachtte me op in de keuken. Ze had een paar boterhammen voor me gesmeerd die ze op een bord naar me uitstak. Jee, om weer moeder van de maand te worden zou ze wel meer moeten doen dan een paar boterhammen smeren. Ik mompelde een goedemorgen en liep haar straal voorbij naar de bio-afvalemmer. Ik hield mijn adem in terwijl ik wat stinkende restjes in een kommetje schepte en dat voor Maly op de vloer plaatste.

Ellen had het bord op het aanrecht gezet en wees er nu naar. ‘Je moet wel wat eten, George.’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Ben je niet een beetje te laat met moedertje spelen?’

Ze beet op haar onderlip. ‘Hoelang ga je het me nog onder mijn neus wrijven, George?’

‘Zestien jaar? Zo lang als jij me niet hoefde.’

‘Ik heb je ─’

‘Ja ja, laat maar.’ Ik liep naar het bord toe, want ondanks mijn zenuwen voor de Schoonmaker had ik een enorme honger.

‘Wil je sinaasappelsap of iets anders?’ vroeg Ellen, terwijl ze naar de koelkast liep.

Ik schudde mijn hoofd en nam een hap van de boterham. Voor ik er erg in had flapte ik eruit: ‘Dit is lekker.’

Ellen glimlachte. ‘Het is mijn favoriete combinatie en ik dacht,’ ze haalde haar schouders kort op, ‘dat jij het daarom ook wel lekker zou vinden.’

Ik trok mijn wenkbrauwen op en at smakelijk verder.

‘Het is pickles met chocoladepasta,’ voegde Ellen eraan toe.

‘Wie was die Bazal en waar ken je hem van?’

Ellen draaide zich om en begon een boterham voor zichzelf te smeren. ‘Gewoon, iemand die ik ooit eens op Hexia heb ontmoet.’

‘Wat was zijn boodschap?’

Ze keek me nog steeds niet aan. ‘O, niks bijzonders.’

‘Dan kun je het toch zeker wel vertellen,’ drong ik aan.

‘Het was persoonlijk, George.’

‘Als het persoonlijk was, zal het wel bijzonder zijn geweest. Hij zou toch niet zomaar zijn wereld verlaten?’

‘Hou op met me te ondervragen,’ zei ze iets feller.

Ik wierp een blik op mijn polshorloge. ‘Ik moet gaan. Maly, kom.’

De trippelpasjes kwamen de hoek van het hakblok om. Ik bukte en stopte haar in de draagtas.

Ellen leek te twijfelen. Ze keek me aan, zette een stap naar voren, en zuchtte toen diep. ‘Nogmaals, wees voorzichtig.’

Ik knikte en verliet de keuken.

Nog voor de auto de poort was genaderd, gleden de deuren open zodat hij meteen door kon rijden. Ook Kjell Damnas, die op dit moment de receptie bediende, had me succes gewenst, alsof ik een sportwedstrijd zou gaan spelen. Blijkbaar was het hoogst ongebruikelijk dat een Matroos bij de Schoonmaker werd geroepen. Wat ik me afvroeg, terwijl de auto voor me stopte en een achterportier openzwaaide, was waarom ze me dan niet in het geheim hadden laten komen. Nu wist iedereen in de Ark, en vermoedelijk daarbuiten ook, dat ik een ontmoeting met de Schoonmaker had.

De ramen van de limousine waren donker getint, zodat ik niet zag wie erin zat. Aangezien er niemand uitstapte, liep ik naar het open portier en tuurde naar binnen. Er zat een jonge vrouw met een strak naar achteren gekamd blond kapsel. Ze droeg een bruine broek met daarop een stijlvolle, witte blouse. Met een perfect gemanicuurde hand wenkte ze me en zei: ‘Stap in de auto, George, het is koud buiten.’

‘Wie bent u?’ vroeg ik, met mijn hand op het portier rustend. Ik kon altijd nog het portier dichtgooien en ervandoor gaan. Waarheen, George? Doe niet zo mal.

‘Ik ben de rechterhand van de Schoonmaker.’

‘De dweil?’

Ze trok een wenkbrauw op. ‘Ik ben de Luitenant, maar noem me gerust Elisabeth. Ik zal u naar haar toe brengen.’

Aha, de Schoonmaker was dus een vrouw en Elisabeth was degene die de brief naar de Admiraal had gestuurd.

Elisabeth zuchtte toen ze mijn aarzeling opmerkte. ‘We zullen u niks doen, George. Dat zou wel erg stom zijn met zoveel getuigen. Daarom doen we het op die manier, zodat u met een gerust hart mee zou komen.’

Al wist de hele wereld het, een gerust hart zou ik wel niet krijgen. Maar goed, ik kon niet anders en ik voelde ook dat Elisabeth de waarheid sprak, dus stapte ik in. De warmte van de limousine voelde weldadig aan en ik zakte dieper in de zachte achterbank. Ik was nog steeds op mijn hoede, maar iets geruster. Sluiks bestudeerde ik Elisabeth. Ze was geen schoonheid, maar wel mooi, met sprekende ogen en een neus die misschien iets te scherp was, maar wel paste bij haar driehoekige gezicht. Ze opende een koelkast en keek me vragend aan. ‘Iets fris? Of chocolademelk?’

Ik knikte, want ik had nog steeds een gortdroge keel. ‘Chocolademelk graag.’

Na een paar slokken realiseerde ik me te laat dat ze er misschien wel iets in hadden gedaan, waarna ik mezelf meteen tot de orde riep. Waarom zouden ze dat in hemelsnaam doen, George, doe niet zo paranoïde, je bent niet in een of andere James Bond-film beland.

‘Wat zit daar in uw draagtas?’ vroeg Elisabeth, nadat ik haar het lege flesje overhandigd had.

‘Maly, een floeper.’

‘Leuk.’ Ze grijnsde breed.

‘Bent u een hex?’

Alsof ik haar een vreemde vraag had gesteld, knipperde ze met haar ogen en toen ze me antwoordde, kwamen de woorden er in een drassig groen uit. ‘Nee, een mens.’ Een leugen dus. Waarom zou ze daar over liegen?

‘U kunt beter uw ogen dichtdoen, het wordt een lange rit,’ zei ze snel.

Hm, duidelijk een afleidingsmanoeuvre. Oké, prima, als ze een probleem met haar afkomst had, was dat haar zaak.

‘Waar gaan we heen?’

‘Daar kan ik u geen antwoord op geven, George.’

‘Kan of wil?’

Ze glimlachte, maar het was een verwrongen glimlach, alsof iemand aan haar mondhoeken trok en ze tot aan haar ogen uitrekte. Er leek zich ook een mist in de auto gevormd te hebben, waardoor Elisabeth er plots onscherp uitzag. Wat was hier aan de hand? Waarom kon ik mijn arm niet optillen?

‘Www gebrrr memme,’ zei ik, hoewel het de bedoeling was geweest dat ik: ‘Wat gebeurt er met me,’ zou zeggen.

‘Ga nou maar slapen,’ antwoordde Elisabeth.

Dus toch een slaapmiddel.

Daarna ging het licht uit.

15.

Een bonkende koppijn maakte me ruw wakker. Ik voelde het natte tongetje van Maly op mijn wang en hoorde haar ongerust in lage en hoge tonen knorren. De achterkant van mijn oogbollen werd door honderden fijne naaldjes geprikt waardoor ik met een kreun van pijn mijn ogen opende. Even herinnerde ik me niet waar ik was of waarom ik er zo beroerd aan toe was, maar toen kwam het allemaal terug: Elisabeth en de verdoving. Ik schoot overeind, wat ik beter niet had kunnen doen, want een felle duizeling overviel me, alsof ik zeeziek was.

‘Rustig aan, het duurt een poosje voor het slaapmiddel uitgewerkt is,’ zei een vrouw. Niet Elisabeth, een oudere, krakende stem.

Ik schudde de duizeligheid van me af en zag dat ik in een woonkamer op een spierwitte bank zat. Een snelle blik om me heen vertelde me dat de hele ruimte in verschillende tinten wit was ingericht. Functioneel modern en oersaai, en zo fel dat het mijn hoofdpijn alleen maar versterkte. De eentonige inrichting werd alleen door kussens in beige kleuren en een metershoog wandtapijt doorbroken. O, en door een houten standbeeld zonder herkenbare vormen dat in een hoek stond. De woonkamer was enorm en het plafond, dat zich op minimaal vijf meter boven me bevond, bestond uit witgeschilderde houten balken. De hoge ramen met houten latten die het glas in vierkante stukken verdeelde en de ruwe muren deden me al vermoeden dat dit huis ontzettend oud was. Maar het was vooral de open haard waar minstens tien personen in konden staan die het weggaf. Misschien was dit een kasteel of zo. Het binnenvallende zonlicht baadde de ruimte in een warme gloed en verdreef daar een beetje de kilheid van het interieur mee.

Recht tegenover me op een bank zat een kleine, grijze vrouw in een wit mantelpak.

Een snelle en onoprechte glimlach, waarna ze zei: ‘We moesten je wel verdoven, zodat je mijn locatie niet zou weten. Gaat het?’

Ik reageerde niet, nog steeds woedend omdat ze me gedrogeerd hadden. De vrouw keek me met ijskoude ogen aan en tuitte stijf haar lippen. Alles in haar houding schreeuwde dat ze niet gewend was aan ongehoorzaamheid.

‘Wie bent u?’ vroeg ik. ‘De Schoonmaker?’

Ze knikte. ‘Dat ben ik.’

Ik probeerde haar gevoelens te peilen, maar ik stootte tegen een muur van gehard staal. Zij kon dus ook haar emoties afschermen. Vreemd.

Er kon me niks gebeuren, stelde ik mezelf gerust, daarvoor waren er te veel mensen op de hoogte van waar ik was. Hoewel.... Niemand wist waar ze woonde. Zou mijn moeder naar me op zoek gaan? Nee, vast niet. Dan eerder Arend. Maar wat kon een vijftienjarige jongen nou helemaal doen? Ik negeerde de angst die langzaam mijn woede verdreef, en rechtte mijn rug. Ik zou me niet laten kennen. Gelukkig ebde de hoofdpijn langzaam maar zeker weg.

De Schoonmaker keek me onderzoekend aan. Net als ik haar. De huid van haar gezicht vertoonde een kaart van diepe rimpels. Ze was slank, op het pezige af, en droeg hoge naaldhakken onder een rok die tot op haar knieën kwam. Ze leek op een ijssculptuur hoe ze daar zat, met gekruiste benen en haar handen in haar schoot gevouwen. Er schoot me iets te binnen en meteen werd mijn mond droog van ongerustheid. De Schoonmaker liet zich zelden aan iemand zien, betekende dit dat ze me zou doden als ze eenmaal van me had wat ze wilde?

‘Drink wat water,’ zei ze, nog steeds onbeweeglijk. ‘Dat zal helpen om de toxische stoffen te verdrijven.’

‘Niet gedrogeerd worden zou ook geholpen hebben,’ zei ik vinnig. Voor me op de glazen salontafel stond een glas water. Voor geen geld ter wereld zou ik het aanraken.

Alsof ik niks had gezegd – geen spiertje in haar gezicht bewoog. Leefde ze wel? Ja, volgens mij zag ik een minieme beweging bij haar buik; ze ademde dus.

‘George, je zult je vast afvragen waarom ik je naar me toe heb laten komen.’

‘Nee, hoor, het gebeurt me wel vaker dat ik door een limousine wordt opgehaald om naar een onbekende plek en onbekende mensen gebracht te worden. Dagelijkse kost.’

Zelfs mijn sarcasme gleed van haar af. Voor me zat het toppunt van onbewogenheid, of ongevoeligheid. Met haar zou ik geen poker durven spelen.

‘Maar eerst,’ ging ze verder. ‘Heb je honger?’

Ik schudde mijn hoofd. Mijn maag was nog steeds overstuur van de verdoving en ik was ervan overtuigd dat ik geen hap binnen zou kunnen houden.

‘Dat komt wel. Je bent nog misselijk, maar dat gaat snel over.’

Het aaien van Maly, die op mijn schoot lag, hielp me om me opnieuw te gronden. ‘Wat wilt u van me? Het is niet gebruikelijk dat een Matroos of wie dan ook bij de Schoonmaker geroepen wordt. En waarom al die geheimzinnigheid? Waarom mag niemand de locatie weten? Wat hebt u te verbergen?’ Ik had nog meer vragen, maar ze snoerde me de mond door haar hand op te steken.

‘Je zult moeten leren jezelf in de hand te houden, je ratelt, George, en je bent veel te impulsief.’

Ik balde mijn vrije hand. ‘U hebt niks over mij te vertellen. U bent mijn moeder niet, en zelfs al was u dat wel, moeders staan bij mij niet zo hoog in aanzien, weet u.’

Eindelijk bewoog het standbeeld. Ze glimlachte fijntjes en boog zich naar me toe. ‘Nee, dat klopt, ik ben je moeder niet, maar we zijn wel familie.’

16.

We zijn wat?! Ik dacht dat ik het hardop had gezegd, maar niet dus, daarvoor was ik te verrast. Met open mond staarde ik haar aan.

Voor ik erop in kon gaan, werd er op de deur geklopt.

‘Binnen,’ zei de Schoonmaker.

Elisabeth stapte de kamer in en liep regelrecht naar de Schoonmaker met een iPad in haar hand. Ze wierp me een glimlach toe en knikte, alsof er niks was gebeurd, alsof ze me niet had gedrogeerd. Ik keek haar met een hopelijk woedende blik aan.

‘Mevrouw, waar we het eerder over hadden. De Amazone-Ark heeft budget nodig om een faciliteit bij te bouwen en om hun kooien te renoveren. Hoeveel mag ik vrijmaken?’

De Schoonmaker nam de iPad over. Ik strekte mijn hals in de hoop te zien waar ze naar keek, maar daarvoor zat ze te ver weg. Ze swipete van het ene beeld naar het andere, nam wat ze zag in snel tempo in zich op, en knikte toen.

‘Dertig miljoen euro zou moeten volstaan als maximum, dus geef ze maar als limiet vijfentwintig, Luitenant,’ zei ze ten slotte, alsof het geen duizelingwekkend hoog bedrag was.

‘Goed, mevrouw.’ Elisabeth pakte de iPad weer aan. Ik meende nog net een foto op te vangen van vermoedelijk de zoo-Ark in het Amazonegebied. Een grijs gebouw overwoekerd door vegetatie, meer kon ik niet zien.

Elisabeth tikte razendsnel op de iPad waarna ze hem voor de Schoonmaker hield, die eveneens iets aantikte, waarschijnlijk de overschrijving van het geld.

Elisabeth leek nog iets te willen aankaarten, want ze bleef staan en schraapte haar keel. Ik wilde dat ze voortmaakte; mijn volgende vraag brandde op mijn lippen. Familie? Van die kleine, oude, koele vrouw? Van die ijskoningin?

De Schoonmaker keek naar haar op. ‘Wat, Luitenant? Is er nog iets?’ vroeg ze scherp.

‘Ehm, doordat Ellen terug is, is er een verhoogde activiteit van tunnelvorming in de directe omgeving. De Ark zal niet alle aangespoelden kunnen opvangen. Er zal meer dan gewoonlijk transport geregeld moeten worden.’

De Schoonmaker wuifde met haar hand. ‘Regel dat dan! Waar heb ik jou anders voor?’

Elisabeth knikte en haastte zich de kamer uit.

Dat betekende dat Kati, Sam en Ellen hun handen vol kregen.

‘Ik moet ze gaan helpen,’ zei ik.

Een kille blik keek me aan. ‘Je moet niks.’

‘Maar Kati’s moeder is nog niet terug en ─’

‘Lucy Merkel is sinds deze ochtend in de Ark. Er zijn dus momenteel drie Kapiteins aanwezig en één Matroos. Lijkt me ruimschoots voldoende.’

Frack, ik vroeg me af hoe het Kati verging; ze had een haat-liefdeverhouding met haar moeder. Ik kon me voorstellen dat Kati liever met Sam of zelfs met Ellen op pad was gegaan.

De Schoonmaker zuchtte en stond op. Met vaste tred liep ze naar een andere deur dan die waar Elisabeth uit was gekomen.

Toen ze zag dat ik geen aanstalten maakte haar te volgen, draaide ze zich met een grimmige trek om haar mond om en zei: ‘Kom je nog?’

Aanvankelijk twijfelde ik, wilde ik tegendraads zijn, maar wat zou ik ermee bereiken? Dus legde ik Maly in de draagtas en volgde haar schoorvoetend de kamer uit. We daalden een trap af die maar bleef draaien, als een helix. In de muren waren vele afbeeldingen gebeeldhouwd van een hagedisachtig dier. De Schoonmakers hakken weergalmden hard op de stenen trap. Toen we eindelijk op de begane grond aankwamen, liep ze naar een deur.

‘Wat bedoelde u dat u familie van me bent?’

De vraag bevroor op mijn lippen toen ik zag wat er zich in de andere kamer bevond.

Voor de tweede keer in korte tijd viel mijn mond open.

17.

Voor ons stond een gigantisch aquarium, al dekte de term ‘gigantisch’ het absoluut niet. Het was alsof ik midden in een oceaan stond en ik hapte naar lucht om na te gaan of ik me niet daadwerkelijk onder water bevond. Het was hallucinant, zowel adembenemend mooi als angstaanjagend. In een ruimte zo groot als een balzaal was er alleen het aquarium. Ik werd aanvankelijk zo in beslag genomen door de omvang dat ik niet meteen op zijn bewoners lette.

En op de kleur van het water.

Een troebel grijs, bijna zwart, verre van helder dus.

Met haar handen op haar rug gevouwen keek de Schoonmaker naar de bonte variëteit van zeewezens. De meesten gaven licht in allerlei kleuren. Vissen in verschillende formaten en inktvissen, of iets wat daarop leek. Ik kende bitter weinig van onze zee-biologie, maar was dat niet een... de naam schoot me niet te binnen, maar ik meende dat het een wezen uit Hexia was. Wat uiteraard niet kon.

Zeewezens uit de andere werelden spoelden hier nooit aan, omdat Tunnels zich zelden in oceanen of zeeën openden en als ze het al deden, waren ze te schuw om naar de lichtgevende, waterloze opening te zwemmen, laat staan erdoor. Maar hoe had de Schoonmaker het dan voor elkaar gekregen? Want het leed geen twijfel, het inktvisachtige wezen dat me nieuwsgierig in zich opnam, was zondermeer een... Protanon. Dat was het!

Hij had een bolvormig lijf dat zachtgeel gloeide en tussen de twintig en dertig armen die op dit moment een grijze kleur hadden, maar die felgeel werden zodra hij een prooi beethad. Geen zuignappen aan zijn armen, maar fijne haartjes die elektrisch geladen konden worden en een prooi meteen uitschakelden. Ze waren razendsnel en voelden trillingen op kilometers afstand, wat nodig was, want ze waren verder blind en doof. Al leek het alsof het mij aanstaarde, zoals het zich daar roerloos tegen het – hopelijk – stevige raam van het aquarium bevond.

Ik was de Schoonmaker compleet vergeten, tot ze zei: ‘Een replica van de oceaan op Hexia.’

Met schorre stem zei ik: ‘Frack.’ Ik kuchte. ‘Allemaal wezens uit Hexia?’

‘Dat zei ik toch.’

Oké, geduld had ze dus niet veel.

Ik wees. ‘Dat daar is een... ehm.’ Een kruising tussen een kwal en een kogelvis zwom langs de protanon. Omdat deze soort scherpe tanden had, lieten protanonen ze meestal met rust, tenzij ze uitgehongerd waren.

‘Een koravis. Je moet beter opletten tijdens de lessen, George.’

Ik snoof. ‘Door Ellen heb ik heel wat achterstand. Ik weet niet of u het weet, maar ik woon nog niet zo lang op de Ark.’

‘Ik weet alles.’

Het klonk zo pedant en anderzijds zo natuurlijk dat ik met mijn mond vol tanden stond.

Ik herpakte me snel. ‘Als u wist dat ik in een weeshuis opgroeide, waarom hebt u me daar dan niet eerder uit weg laten halen, zodat ik eerder als Matroos kon worden opgeleid?’

De Schoonmaker draaide zich naar me toe. Zelfs al was ze minstens een kop kleiner dan ik, haar onwankelbare air, autoritaire blik en hoge hakken lieten haar groter lijken dan ze was. ‘Laat ik mezelf corrigeren. Zodra je voet zette in de Ark, was ik van je bestaan op de hoogte. Ellen heeft je goed verborgen weten te houden. Jou een andere achternaam geven, was een uitstekende zet. Bovendien wist ik niet dat Ellen zwanger was.’

‘Waarom zou je dat moeten weten?’

Ze keek weer naar het zwemmende en drijvende leven in het aquarium. ‘Het is jammer dat de bevolking van Hexia haar wateren zo heeft laten vervuilen. Dat is al tientallen eeuwen gaande en het is te laat om het tij te keren.’ Frack, van een ommekeer in gesprek gesproken. ‘Bovendien, ze willen het niet eens. Ze hebben de technologie om hun milieu weer schoon te krijgen, maar ze vertikken het.’ Ze schudde haar hoofd en ik meende een zweempje van emotie te zien. Maar net als bij een vluchtig gas was het verdwenen voor ik er mijn vinger op kon leggen. ‘Het leven dat zich nog in de oceanen, meren en zeeën bevindt heeft zich intussen weten aan te passen, maar dat zijn nog bitter weinig soorten. Vijfennegentig procent van alle fauna en flora is door hun technologische samenleving opgeslokt, opgevreten en uitgespuugd. Ze hechten meer waarde aan het in stand houden van hun comfort en vooruitgang, dan aan het leven zelf. Zo zonde, zo wreed.’

Ik had dit al in mijn lessen opgevangen, maar dan zonder de bittere woorden die de Schoonmaker erbij gebruikte. Ze had dus emoties, al waren die nog steeds met een ijslaag bedekt.

Ik wilde net mijn vraag herhalen met wat ze bedoelde met familie, toen ze verderging: ‘We gaan hier op Aarde dezelfde richting op. Jammer dat we de mensen niet kunnen wijzen op de gevolgen, dat we ze Hexia niet kunnen laten zien. En het goede voorbeeld van Wanië, waar ze wel in harmonie met de natuur leven zonder daarbij aan comfort in te boeten.’

‘Hoe komt u hieraan?’

‘Wat denk je zelf, George? Je bent slim genoeg om hier zelf het antwoord op te geven.’

‘U hebt ze hierheen gehaald. U kunt ook Tunnelen.’

Het leek me het enige logische, aangezien ze beweerde dat ze familie van me was. Als Ellen en ik het konden, dan zij waarschijnlijk ook.

‘Tunnelen?’ De Schoonmaker trok heel subtiel haar wenkbrauwen op.

‘Wat Ellen en ik kunnen, via een Tunnel naar een andere wereld gaan.’

Ze knikte. ‘Dus zo noemt Ellen het. Ik noem het eenvoudigweg reizen. En ja, zo heb ik dit aquarium stukje bij beetje opgebouwd, maar ik niet alleen. Ook voorgaande familieleden. Ik heb in dit huis ook een zoo-Ark.’

Dit huis moest enorm groot zijn en ik vroeg me weer af hoe groot wel niet.

De Schoonmaker vervolgde: ‘Sommige dieren konden we redden van extinctie, want zoals ik zei had Hexia ooit een weelderige en diverse fauna en flora. We klonen de dieren en laten ze daarna op natuurlijke wijze voortplanten. Ik kan ze echter niet weer naar Hexia brengen. In de voor hen nu toxische lucht zouden ze al gauw sterven en bovendien is het ecologische systeem in die mate aangetast dat ze geen vijanden meer hebben, maar ook geen prooien. De herbivoren zouden niet eens voldoende kunnen eten om het een maand vol te houden.’

Ik wachtte even, hopende dat ze uitgesproken was, want haar onderbreken leek me niet aan te raden. Maar nu wilde ik wel het antwoord op de vraag: ‘Wat bedoelde u toen u zei dat u familie van me bent?’

‘Ik ben je overgrootmoeder, George. De grootmoeder van Ellen.’

18.

‘Dat meent u niet. Mijn overgrootmoeder? Maar waarom heeft Ellen me daar niets over verteld?’

Ik besefte meteen hoe dom die vraag eigenlijk was, want wat had Ellen me wel al verteld? Bitter weinig en nu bleek dat dat nog minder was dan ik aanvankelijk dacht.

‘Kom mee.’ Weer dat gebiedende.

De Schoonmaker liep kordaat weg en ik volgde. Ze liep verbazingwekkend snel met die korte benen van haar en ondanks haar – tja, hoe oud zou ze dan zijn? Minstens tachtig, veronderstelde ik.

We liepen de hal door, voorbij de enorme wenteltrap, naar een andere deur die blijkbaar naar een kantoor leidde. Aan het strakke interieur met veel glas, witte glanzende oppervlakten en metaal te zien, was het vast haar kantoor. Deze ruimte was eveneens immens en kon makkelijk plek aan wel tien bureaus bieden, al stond er maar één, en ook hier weer een houten plafond en hoge ramen. De muren hingen vol met foto’s en terwijl we erlangs liepen meende ik kenmerken te zien van Hexia, Metamorpho, Miko en Wanië.

‘Ga zitten,’ gebood de Schoonmaker.

Ik nam plaats op een stoel die geheel doorzichtig was en uit stevig plexiglas bestond. Zelf ging ze achter haar bureau zitten; een hoog witleren modern geval waar net zo’n ouderwetse telefoon op stond als bij de Admiraal. Achter haar stond een volière met – kom op nou, George. Hoe heette dat dier ook alweer? Een half-vliegend duifachtig wezen van Metamorpho. Hij was net zo groot als een duif, maar had gigantische klauwen die wel een big konden optillen. Daardoor kon hij niet zo hoog vliegen, maar dat had hij ook niet nodig. Zijn lange, scherpe bek en de vlijmscherpe toppen van zijn vleugels beschermden hem tegen vijanden. Ik boog me iets opzij om de bodem van de kooi te zien en zag er karkassen in liggen. Ik wilde niet weten wat ze de – hoe het ook heette – gaven om zijn honger te stillen. Mijn hoofd liep over met vragen die ik voor de Schoonmaker had, waardoor ik nergens anders meer aan kon denken en mijn geheugen op non-actief stond. Nou ja, dat was op dit moment ook niet belangrijk.

Kaarsrecht en met haar handen in elkaar gevouwen op het bureaublad zei de Schoonmaker: ‘Noem me nooit oma. Je mag me aanspreken met Carol.’

Ik knikte en hield me niet meer in. ‘Carol, waarom heeft Ellen me niets over u verteld? Ze wist dat ik naar u toe zou komen.’ En nou maar hopen dat ze iets openhartiger was dan Ellen.

‘Ik kan niet in haar hoofd kijken, kind.’

Kind! Ik was zestien! Ik beet op mijn onderlip.

‘Ellen en ik.’ Carol zuchtte. ‘We hebben een moeilijke relatie.’

‘Waarom?’

‘Dat moet je aan haar vragen.’

‘Ik vraag het aan u.’ Het kwam er harder uit dan de bedoeling was. Maar frack, zeg, zo grootmoeder zo kleindochter; beiden gaven ze dezelfde vage antwoorden.

Even leek Carol geen antwoord te zullen geven en keek ze me alleen maar aan met een blik die de grootste leugenaar de waarheid kon laten vertellen. ‘Ellen heeft me op jonge leeftijd reeds duidelijk gemaakt dat ze niets met me te maken wil hebben. We hebben onverenigbare meningen.’

‘Ziet u haar nog wel eens?’

Carol schudde haar hoofd. ‘Niet meer sinds ze hier vertrokken is.’

‘Maar wat is er dan gebeurd?’

Er gleed een waas over haar blik, maar ik kon het niet definiëren, en aangezien ik evenmin haar gevoelens kon lezen, kon ik niet nagaan of ze de waarheid sprak of niet. Hoogst vervelend.

‘Er is niks gebeurd, we zijn gewoon te verschillend.’

Zo eenvoudig kon het niet zijn, daar was ik van overtuigd. Maar Carol zou niks meer vertellen, dat was in alles aan haar te zien, het weerspiegelde zich in haar stugge houding en in de afgesloten blik. Goed, dan zou ik het over iets anders hebben, het was nu niet zo dat ik een tekort aan vragen had.

De trolmie – zo heette de vogelachtige! – maakte een krassend geluid dat mijn trommelvliezen deed trillen. Maly piepte angstvallig in de buideltas. Ik gaf haar een zacht klopje. ‘Het is oké, lieverd.’ Ze zag de trolmie, dook ineen en keek me toen angstvallig aan.

‘Mooie floeper heb je daar, George.’

‘Ze heet Maly.’

Carol knikte. ‘In onze familie houden we heel erg van dieren, van welke planeet dan ook.’

‘Ik overweeg om later in een zoo-Ark te werken, net als grootmoeder.’

‘Dus daar ben je al van op de hoogte,’ constateerde Carol. ‘Mijn dochter,’ ze slikte, ‘mijn dochter was dapper, maar soms roekeloos, wat eveneens in onze genen lijkt te zitten, al neemt het met het ouder worden wel af.’

Maly krabbelde aan mijn borst en ik hield haar beschermend in mijn armen. Ze trilde over haar hele lijfje en hield haar oogjes krampachtig dicht. Toen de trolmie nogmaals schel kraste, beefde Maly zo erg dat ik haar nog amper beet kon houden.

‘Kunnen we ergens anders heen?’ vroeg ik.

Terwijl ik het vroeg, was Carol al opgestaan. ‘Voedsel zal haar rustiger stemmen en haar angsten wegnemen,’ zei ze.

We liepen de hal in die zo breed was als een autosnelweg en kwamen voorbij wat ik veronderstelde dat de voordeur was; een metershoge dubbele houten deur. Carol sloeg rechts af een gang in die zich eindeloos leek uit te strekken, en weer de hoek om rechts. Hier was de kamer typisch middeleeuws. Met hoge wandtapijten, een ruwe vloer en schilderijen. Toen ik ze beter bekeek – zo goed als mogelijk, want Carol stapte kwiek door – zag ik dat het schilderijen van vrouwen waren. Sommigen leken op mij, anderen op Ellen of Carol. Goed, mijn voorouders dus, of beter gezegd: voormoeders (was dat een woord?). Geen afbeeldingen van mannen – ook hier werden ze dus buitengesloten. In het midden een antieke fauteuil en dat was dan ook het enige meubelstuk. Ze liep door naar een volgende kamer.

Een kakafonie van vrolijk geknor kwam me meteen tegemoet. In het midden van de ruimte was een patio zo groot als een klein park, met vegetatie tot aan het plafond. Het omspande minstens twintig vierkante meter en de geluiden kwamen daarvandaan. In een hoek stonden banken. Maly hield meteen op met beven en draaide opgewonden haar kopje in de richting van de geluiden.

‘Hier leven mijn floepers,’ verklaarde Carol onnodig.

Ik hurkte, Maly sprong uit de draagtas en hupte meteen naar de vegetatie toe. Ik zag de floepers niet; ze verstopten zich waarschijnlijk.

‘Ik hoop maar dat ze nog naar me terugkomt, nu ze verenigd is met haar soort,’ zei ik.

Pas toen Carol antwoordde, besefte ik dat ik het hardop had gezegd. ‘Floepers zijn ontzettend trouw. Als ze zich eenmaal aan je gehecht hebben, blijven ze bij je.’

Andere floepers verschenen toen ze de geur van Maly hadden opgepikt. Hoewel Maly’s staartje opgewonden heen en weer zwiepte, hield ze nog wat afstand. Tot één van de floepers haar huppelend naderde en aan haar snoetje rook. De roze huid was nagenoeg helemaal bedekt met een groen-bruinachtige smurrie. Modderpoelen! Natuurlijk. Dat deed me eraan denken dat ik voor Maly in de tuin van de Ark nog een modderpoel moest aanleggen.

‘We kunnen daar zitten, want ik veronderstel dat je niet ver bij haar vandaan wilt zijn.’ Dat had Carol goed geraden, dus ik knikte bevestigend.

We liepen naar de groene designerbanken en namen plaats. Hoewel Carol tot nu toe vooral een koude-kikker-attitude had, mocht ik haar ergens wel. Misschien omdat ze ook een hart voor dieren had of misschien omdat Ellen haar niet mocht.

‘Ik wil je een voorstel doen, George.’

Ik wachtte af.

‘Wat zou je ervan vinden om hier te blijven, bij mij? Er woont hier een Kapitein, ze heet Sarah, die je een opleiding kan geven. Ook in deze omgeving openen zich namelijk wel eens Tunnels, al is het alleen al doordat wij hier zijn. Tunnels voelen zich tot ons aangetrokken, tot degenen die kunnen reizen of Tunnelen.’

Bij haar blijven? En Ellen dan? En Arend? Frack, en Lila! Ik kon ze niet allemaal achterlaten. Ellen had me hiervoor gewaarschuwd. Maar waarom? Zou het zo erg zijn om hier een tijd te blijven? Maar ik had nog maar net mijn leven in de Ark opgebouwd en begon me daar thuis en geliefd te voelen. Ik kon dat niet nu al de rug toekeren. Toch? Anderzijds, Carol was familie, en in tegenstelling tot Ellen, had ze me niet in de steek gelaten. Ze was nog maar net van mijn bestaan op de hoogte en al droop ze nou niet bepaald van hartelijkheid, misschien was het een façade en zou ze nog ontdooien.

Alsof ze mijn gedachten had gelezen – kon ze dat? – glimlachte ze warm en zei: ‘Denk er maar eens over na. Ik vraag dit namelijk niet zomaar, George.’ En door wat ze vervolgens zei, was ik blij dat ik zat. ‘Ik wil dat je me als de Schoonmaker opvolgt.’

19.

Mijn ontsteltenis was groot, zeg maar gerust: immens! Mijn ogen popten nog net niet – zoals bij een tekenfilmfiguur – uit hun kassen.

‘Jou als de Schoonmaker opvolgen?’

‘Wie anders?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Mijn dochter is overleden en mijn kleindochter, jouw moeder, heeft er geen interesse in. Dat maakte ze me al snel duidelijk.’

‘Wat houdt het in? Ik veronderstel niet het schrobben van het dek.’

Ze wapperde met haar hand en negeerde mijn flauwe grap. ‘Daar is het nog te vroeg voor. Ik moet je eerst zien te vertrouwen, George, ik moet erop kunnen rekenen dat je onze geheimen zult bewaren en er niet net als je moeder plots vandoor gaat.’

‘Welke geheimen?’ Oké, ja, stomme vraag; ze heetten niet voor niks geheimen.

Carol trok een wenkbrauw op. ‘Er zijn andere, slimmere, vragen waar ik wel antwoord op kan geven. Stel me niet teleur, George.’

Auw, die stak. Ik beet op mijn onderlip en trok mijn muts strakker over mijn oren. ‘Kan iedereen in onze familie Tunnelen?’

Ze knikte, maar leek teleurgesteld in mijn vraag, want ze zuchtte zachtjes.

‘Wat heeft het voor zin dat we kunnen Tunnelen, als we niemand terug kunnen brengen?’

Een snel knipperen van haar ogen deed me vermoeden dat ze van deze vraag schrok. ‘Hoezo? We kunnen wel iemand meenemen.’

‘Wat? Werkelijk?’

‘Waarom zou ik daarover liegen?’

‘Volgens Ellen kan dat helemaal niet.’

‘Heeft ze dat aan jou wijsgemaakt?’

‘Aan iedereen in de Ark en aan de aangespoelden die niet in de Ark wonen.’

Carol knikte. ‘Dat moest ze wel. Het is al erg genoeg dat door haar onbezonnenheid de Arken nu op de hoogte zijn van de mogelijkheid tot reizen.’

‘Waarom mag niemand dit weten?’

‘George, je bent niet alleen boekenslim, mag ik hopen.’

Als ze zo doorging met complimentjes geven, kon ze wat mij betreft een opvolger op haar buik schrijven.

Ik verbeet een vinnig antwoord en zei: ‘Omdat we dan geen rust meer kennen. Omdat we dan overspoeld worden met smeekbedes om ze terug te brengen.’

‘We zijn maar met ons drieën, George. We kunnen niet de hele populatie van aangespoelden redden en terugbrengen. Zelfs al waren we met tientallen, zou het onbegonnen werk zijn.’

‘Maar ─’

Carol hief een hand op. ‘Daarom heeft onze familie het op zich genomen om goed voor de Arken te zorgen, om ze te voorzien van alle nodige middelen, financieel en op andere manieren. Om het de aangespoelden zo aangenaam mogelijk te maken. Het is het tweede juiste wat we voor ze kunnen doen.’

Ik gromde: ‘Zou het niet eenvoudiger zijn om een oplossing te vinden die het openen van Tunnels tegen zou gaan?’ Ik spreidde mijn armen uit. ‘Het ontbreekt u niet aan financiële en wetenschappelijke draagkracht.’

Carol schudde haar hoofd. ‘Dat je dit voorstelt, George, geeft wel aan dat je nog heel wat te leren hebt. Tunnels zijn een natuurlijk fenomeen; we zijn geen goden.’

Ik weet niet waar ik het lef vandaan haalde, maar de woede raasde door mijn kop en knaagde aan mijn hart. ‘U beslist er anders wel over om die arme kinderen zonder ouders te laten opgroeien. Maar je hebt gelijk, dat zou niet het werk van een god zijn, maar van de duivel.’

Ik was te ver gegaan. Carol stond op, zette een stap in mijn richting en torende boven me uit. ‘Je bent nog een kind, George, een kind dat nog geen benul heeft van de wereld om haar heen. Je komt nog maar net kijken en hebt al meteen een oordeel klaar.’

In plaats van me intimideren, wakkerde ze mijn woede nog meer aan. ‘Daarom misschien, overgrootmoeder.’ Ik benadrukte het laatste woord. ‘Juist omdat ik niet in een Ark opgegroeid ben, omdat het nieuw voor me is, zie ik het met een frisse blik. En het lijkt mij ontzettend oneerlijk en vreselijk voor al die aangespoelden.’

Haar wangen kleurden rood, nou ja, eerder lichtroze, wat me voor haar al een hele prestatie leek. ‘George, het is dat je mijn achterkleinkind bent.’ Ze slikte haar volgende woorden in.

Ik was op dreef en was niet van plan om te stoppen. ‘Hebt u wel eens in een Ark gewoond? Tussen de aangespoelden? De kinderen die kapot van verdriet zijn, omdat ze hun ouders nooit meer zullen zien? Of hun zusjes en broertjes? Of de moeders die hun kinderen nooit zullen zien opgroeien? Nou, ik wel, en het breekt mijn hart. En ik weet bovendien uit eigen hand hoe het is om zonder ouders en familie op te groeien.’

Ze wankelde achteruit en zakte op de bank neer. ‘Ellen verweet me hetzelfde.’ Het leek alsof ze dit eerder tegen zichzelf zei, want ze had het zo zacht gezegd dat ik het amper had verstaan. ‘Maar aangezien ze het aan niemand heeft verteld, veronderstel ik dat ze mijn mening nu deelt.’

Plots leek ze veel ouder en kwetsbaarder. Ze had haar schild laten zakken, want er golfde een blauwachtig verdriet mijn richting op.

‘Het spijt me, Carol. Ik... Ik had het niet zo moeten zeggen.’ Ik slikte. ‘Was dat de reden dat jij en Ellen ruzie kregen?’

Ze keek me aan, streek over haar rok en rechtte haar schouders. Daar was de koude Carol weer. ‘Onder andere, ja.’

Frack, ik had iets met mijn moeder gemeen! We vonden beiden dat het niet eerlijk was dat we aangespoelden niet terug mochten brengen, dat het een geheim was. Nee, daarom mocht ik haar niet opeens. Zo makkelijk zou ik het haar niet maken, al moest ik aan mezelf toegeven dat ik het wel leuk vond dat we iets gemeenschappelijks hadden, dat we een mening en gevoelens deelden.

Ik besloot Carol een adempauze te gunnen. ‘Kunt u ook de emoties van anderen peilen?’ Zodra die vraag over mijn lippen was gerold, voelde ik dat ze een scherm om zich heen trok.

‘Een beetje, maar naar wat ik opgevangen heb, lang niet zo goed als jij.’

Ze had zich blijkbaar in korte tijd heel goed in me verdiept. Betekende dit dat er een mol in de Ark was? Zo ja, wie dan? De Admiraal? Goed, een probleem voor later.

‘Vangt u gedachten van anderen op?’

‘Ja, hoewel niet bij iedereen, en daar is een reden voor.’

Ik boog me naar haar toe. ‘Welke dan?’

‘We kunnen het alleen bij hexen.’

Dat leek zo ongeveer te kloppen met mijn ervaring. ‘Waarom?’

Ze wachtte even met het geven van een antwoord en klonk uitgeput toen ze zei: ‘Je moeder heeft je weinig verteld. We kunnen het, omdat we deels hex zijn, George, en alleen bij hexen omdat we deels mens zijn.’

20.

‘Wat zegt u nu, Carol?’

‘Onze bloedlijn is half hex en half mens,’ herhaalde ze onbewogen, alsof ze niet zojuist mijn wereld nog iets meer op zijn kop had gezet. Nog even en ik zou ervanaf tuimelen.

Op dat moment kwam Maly naar me toe, misschien had ze mijn verbazing opgepikt en kwam de lieverd me nu troosten. Naast haar trippelde een floeper waar ze continu knorgeluidjes mee uitwisselde. Blijkbaar had ze al een vriendje of vriendinnetje gemaakt. Ze stopten voor me en Maly keek met een scheef kopje naar me op. Ze zat helemaal onder de drassige smurrie en stonk verschrikkelijk. Voor ze bij me op bed mocht, zou ik haar grondig moeten schoonpoetsen.

‘Kom je je nieuwe vriend voorstellen?’ vroeg ik.

Maly knorde. Ja duh, dat zie je toch? Ik vulde haar antwoord weer eens zelf in.

‘Hoi vriend,’ zei ik, en ik aaide zijn of haar kopje.

Haar partner knorde. Werkelijk, volgens mij begrepen floepers alles wat je tegen ze zei, in welke taal dan ook.

‘Wil je op mijn schoot?’

Maly en company draaiden zich om en liepen terug naar de binnentuin.

Met een zucht leunde ik achterover in de bank. ‘Hexen,’ zei ik. ‘Dus ooit heeft een mens een kind met een hex gekregen?’

‘Wat uitzonderlijk is,’ beaamde Carol. ‘De soorten kunnen zich niet mengen, daarvoor verschilt ons DNA te veel. Zwanger worden lukt meestal niet.’

‘Waarom bij ons dan wel?’

Carol trok haar schouders op. ‘Geen idee, maar het is altijd zo geweest. Daarom kunnen we ook door de Tunnels reizen. Althans, dat vermoed ik. We staan met één voet aan de ene kant van het wormgat en met de andere voet aan deze kant. Ons gemengde bloed heeft er ook voor gezorgd dat nakomelingen meer kunnen dan de menselijke Kapiteins; de empathie en telepathie.’

Ik was deels hex. Weer iets wat ik een plaatsje moest geven in mijn al zo chaotische brein dat door alle nieuwe informatie in overdrive stond. Wacht eens even!

‘Dus mijn vader is een hex?’ Oké, ik had dit misschien eerder kunnen raden.

Carol rolde niet met haar ogen, maar het licht trekken van een wenkbrauw was blijkbaar haar equivalent ervan.

‘Weet u wie het is? En waarom bent u er zo zeker van dat hij een hex is, als u niet eens wist dat Ellen zwanger was?’

Ze aarzelde slechts een ogenblik en toen ze antwoordde tuimelden haar woorden over elkaar heen. ‘Je hebt de gave van het Tunnelen en je kunt gedachten van hexen lezen, dat zijn de bewijzen.’ Ze keek heel even weg en al werkte mijn leugendetector niet bij haar, ik vermoedde dat ze me niet de hele waarheid vertelde.

Frack, ik had heel wat te vertellen aan Arend en Lotte en Lila. Lila!

‘Carol, als ik besluit om hier mijn opleiding te voltooien, wat ik absoluut nog niet heb gedaan, kan ik dan mijn vrienden nog zien?’

Ze antwoordde niet meteen, keek me alleen aan. Ten slotte zei ze: ‘Dat zal moeilijk gaan, maar het zou moeten lukken. Zoals ik eerder al zei, moet ik je eerst vertrouwen en moet je me beloven dat je me zult opvolgen. Je kunt je vrienden ook niks vertellen.’

Ik schoot overeind. ‘Maar ze zullen me zoeken, de bewoners van mijn Ark weten dat ik bij jou ben!’

‘Het bericht zal uitgaan dat je hier blijft, zogenaamd omdat we jouw mogelijkheid tot rei ─, tot Tunnelen willen onderzoeken.’

‘Ellen zal wel beter weten.’

‘Ellen zal zich erbij neerleggen.’

‘Kent zij deze locatie?’

Carol zuchtte. ‘Ja, maar ze zal hier niet naartoe komen.’

‘Dus u houdt me dan weg bij mijn moeder?’

‘Als ze je wil zien, is ze hier welkom, dat weet ze.’

‘Hoelang voor ik mijn vrienden mag zien? En hoe vaak? Ik heb morgenavond een afspraak met een goede vriendin, om mijn verjaardag te vieren.’

‘Dat weet ik nog niet.’

‘Laat u me erover nadenken? En heb ik wel een keuze?’

Carol stond op. ‘Je hebt tot morgen.’

‘Zo lang,’ zei ik sarcastisch.

Voor ze wegliep zei ze: ‘Luister, George, ik kan je leren jezelf af te schermen voor emoties. Ik weet dat ik kil en emotieloos overkom, maar dat heb ik mezelf aangeleerd. Wij zijn veel gevoeliger dan andere Kapiteins omdat we alles heel intens aanvoelen en daardoor gemakkelijker gekwetst kunnen worden. Een muur om je heen bouwen en jezelf harden is nodig om mentaal te overleven. En ik kan je ook leren om je gedachten voor anderen te blokkeren en hoe je gericht kunt Tunnelen, gerichter dan Ellen ooit kon, en je meenemen naar die andere werelden; ik ken er mijn weg en ik heb er contacten.’

Dat klonk aanlokkelijk en avontuurlijk, maar niet voldoende om afscheid van mijn vrienden te nemen, van mijn prille relatie met Lila. Relatie? Nou ja, misschien wel.

En toen zei ze het enige juiste om mijn beslissing naar haar kant over te laten hellen.

21.

‘We kunnen je vader opsporen, George.’

Ik staarde haar aan.

‘Op Hexia hebben ze een uitgebreide DNA-database. Het is een eitje voor ze om hem te vinden. Het is niet gebruikelijk dat Matrozen hun vader leren kennen, maar,’ ze zuchtte, ‘ik ben bereid om voor jou een uitzondering te maken.’

Was ze zo wanhopig naar een opvolger op zoek dat ze haar eigen regels zou breken? Blijkbaar. Tenminste, als ze de waarheid sprak, misschien was het alleen maar een lokmiddel.

‘Goed,’ zei Carol. ‘Ik laat je nu alleen. Als je iets nodig hebt, roep je Elisabeth.’ Ze wees naar een apparaat dat aan een muur hing. ‘Overal in dit huis zijn de intercoms met elkaar verbonden. Je zegt haar naam terwijl je op de knop drukt. Zij kan alles voor je regelen en zal je je slaapkamer wijzen. We zien elkaar morgenochtend bij het ontbijt. Ik heb nog een heleboel werk te doen. Neem de juiste beslissing, George.’

‘Wat als ik nog vragen heb over het werk van de Schoonmaker?’

‘Daar kan de Luitenant op antwoorden, maar tot je beslissing zal ook zij hierin vaag blijven. Zij is mijn rechterhand en zal ook die van jou worden.’

Oké, leuk, degene die me gedrogeerd had zou mijn vertrouwenspersoon worden. Als ik zou beslissen om mijn overgrootmoeder op te volgen.

Carol verliet de ruimte. Ik ging op mijn rug op de bank liggen en staarde naar het vlekkeloze plafond. Dit zou een moeilijke beslissing worden en ik had er niet veel zin in. Mijn vrienden heel lang niet zien, de Ark die ik als mijn thuis was gaan beschouwen verlaten en weer helemaal opnieuw beginnen. En dat alweer in een korte tijd. Gelukkig paste ik me snel aan, dat moest ik wel als wees. Je hield rekening met levensveranderende gebeurtenissen, aangezien je ieder moment geadopteerd kon worden en het weeshuis meestal maar een tijdelijke halte was.

Ik hield van verandering en besefte maar al te goed dat dat alleen kon wanneer dingen eindigden. Mijn gelukkige tijd in het weeshuis hoorde te eindigen om mijn nieuwe Ark-familie te kunnen ontmoeten en daaropvolgend ook mijn moeder. Het was dus onvermijdelijk dat mijn tijd in de Ark eindigde om een nieuwe, mogelijk boeiende, verandering toe te laten. Toch, zoveel zo snel na elkaar zou niemand te verwerken moeten krijgen.

Ik hield nu al van de Ark, van de bewoners, en ik had er een goede vriend in Arend bij gekregen. En Lotte, zij zou hemel en hel verplaatsen om me te kunnen zien. Het zou me niet verbazen als ze me zou zoeken, al zou dat haast een onmogelijke opgave zijn. Ik wist niet eens in welk land ik me nu bevond.

Frack, ik kon nog altijd niet goed bevatten dat ik half hex was. Van alle vreemde dingen die ik de laatste tijd te horen had gekregen, sloeg die wel het meeste in als een bom. Nog meer dan het nieuws dat er buitenaardsen tussen ons leefden. Dit kon ik nog enigszins plaatsen. Ik bedoel: hallo, alsof wij zo bijzonder zijn en er in het hele heelal of in al die dimensies geen andere levende wezens dan wij zijn. Van een flinke dosis arrogantie gesproken.

Anderzijds. Mijn vader. Werelden verkennen, onaardse werelden. Het zou net zijn als een sci-fifilm of -boek, maar dan werkelijkheid. Kon ik daar nee tegen zeggen? De gedachte alleen al bezorgde me opgewonden kriebels in mijn buik en mijn bloed leek te koken. Was dat wat Ellen voelde bij het vooruitzicht weer eens op avontuur te vertrekken? Nieuwsgierigheid die mijn oren deed gonzen, een snellere hartslag, een onrust die zich van mijn tenen tot in mijn hersenen nestelde. Bijna was ik opgesprongen en had ik Elisabeth gevraagd om me naar Carol te brengen, om haar te vragen of we nu meteen konden vertrekken naar een van de andere werelden.

En mijn vader ontmoeten. Ik zou de enige Matroos zijn die dat ooit zou doen. Kon ik daar nee tegen zeggen?

Ik ging zitten met mijn hoofd steunend op mijn handen. Van al dat denken en piekeren kreeg ik honger. Hoelang was het geleden sinds ik gegeten had? Ik blikte op mijn polshorloge. Het was al bijna avond. Dan was ik een behoorlijke tijd bewusteloos geweest. Meteen knorde mijn maag en voelde het licht in mijn hoofd. Een beetje duizelig stond ik op en liep naar de intercom. Ik had voedsel nodig en door het opstaan merkte ik dat ik ook moest plassen.

Ik drukte op de knop. ‘Elisabath?’

Ze antwoordde vrijwel meteen. ‘Ja, George?’

‘Ik wil graag naar mijn kamer en kan ik daar iets te eten krijgen?’

Maly had haar buikje al volgegeten in het floepers leefmilieu waar ze zo-even was.

‘Zeker, ik kom eraan.’

Ik sloot het gesprek af. ‘Maly?’

Haar roze snoetje kwam tevoorschijn. Dat was ook het enige dat nog een beetje roze aan haar was, want de rest van haar lijfje leek wel gebruind door de zon.

‘O, Maly, ik moet je wassen, dat begrijp je toch?’

Ze trok zich langzaam terug in het struikgewas.

Ik grinnikte. ‘Ik neem je zo echt niet mee in bed. Of wil je liever hier blijven?’ Al zou ik haar bij me missen, haar geluk ging natuurlijk voor.

Ze verscheen weer en trippelde langzaam naar me toe, met haar kopje een beetje hangend, alsof ze zich schaamde.

‘Ik ben niet boos op je en ik beloof je dat het wassen niet lang zal duren, en dat ik voor een modderpoel zal zorgen in ─’ Ik slikte de laatste woorden in, want zou ik teruggaan naar de Ark?

Nog een pluspunt als ik hier zou blijven. Maly kon wanneer dan ook bij haar soortgenootjes zijn. Het zou me niet verbazen als Carol me opzettelijk hiernaartoe had gebracht om Maly met haar eigen soort in contact te brengen. Als extra motivatie, zeg maar.

Ik zuchtte hartgrondig en op dat moment kwam Elisabeth breed glimlachend binnen. Buiten het feit dat ze me verdoofd had – in opdracht natuurlijk – leek ze wel oké. Ik had geen idee wanneer Carol wilde dat ik haar opvolgde, maar het zou toch vreemd zijn als ik orders zou geven aan iemand die minstens tweemaal zo oud was.

Ik pakte Maly op mijn armen waardoor ikzelf ook onder de modder kwam te zitten.

‘Er ligt schone kleding op uw slaapkamer, George,’ zei Elisabeth. ‘Komt u maar mee.’

‘Zeg maar ‘‘je’’, hoor, Elisabeth.’

‘Bij mijn meerdere kan ik dat niet maken. Volgt u me?’

‘Ik ben nog lang niet uw meerdere. Misschien wel nooit,’ zei ik terwijl we de trap op liepen. Ik had moeite haar bij te houden.

Ze keek achterom, maar ze zei niks. Ik volgde haar door een wirwar van kamers, de een na de ander. Hoe zou ik hier ooit de weg vinden? Het leek wel een doolhof. We liepen de spiraaltrap op.

‘Elisabeth?’

‘Ja, George?’

‘Kunt u me een plattegrond van dit huis, kasteel, gebouw of wat het ook is bezorgen?’

‘Dat zal ik aan mevrouw moeten vragen. Ik kan u alvast vertellen dat dit gedeelte de donjon wordt genoemd, het is het centrum van het huis.’

Prima, dat zou helpen als ik wist waar de rest zich bevond. Ik was opgehouden met het tellen van de kamers; het waren er te veel.

‘Elisabeth, wat houdt het werk van de Schoonmaker in? Waar staan de schoonmaakproducten en zo, en de dweil? Kan ik zelf het merk stofzuiger kiezen?’

Ze keek me zijdelings vragend aan, zag toen aan mijn grijns dat ik een grapje maakte, en zei: ‘Ik kan u hier lang of kort over informeren. Kort: u overziet alle Arken op deze wereld en verdeelt de fondsen waar nodig. U houdt de Arken geordend. Daarvoor kunt u putten uit uw eigen financiële middelen en dat zijn er heel wat. U hebt aandelen in alle grote tech-bedrijven en u bent ook bestuurslid van sommige. U bezit een groot aantal patenten van heel wat uitvindingen, samen met de hexen die de uitvindingen met sponsoring van u realiseerden. Daarnaast is er het Ark-fonds. Geregeld storten succesvolle of vermogende aangespoelden vrijwillig bedragen in dat fonds. U zorgt dat de Arken en de zoo-Arken efficiënt functioneren en ─’

‘Oké, Elisabeth, voor een korte versie nog behoorlijk lang. Het is dus een fulltime baan met veel lezen, bellen en rapporten inlezen.’ Saai, dus.

Ik vermoedde dat we ons ergens op de derde verdieping bevonden, al was dat door die vreemde draaitrap moeilijk te zeggen. Ze stopte voor een dubbele, houten deur. ‘Wel meer dan dat, George.’

‘Heb ik dan nog wel tijd om aangespoelden op te vangen?’ Of om die andere werelden te ontdekken, maar dat laatste zei ik niet hardop.

Elisabeth opende de deuren. ‘Dat doen Kapiteins, niet de Schoonmaker.’

‘Maar ik vind het leuk om te doen!’ Ik klonk als een zeurderig kind, zuchtte en probeerde opnieuw. ‘Dus dan promoveer ik meteen van een Matroos naar de Schoonmaker.’

‘Klopt.’ Elisabeth stapte de kamer binnen.

‘Ik weet niet of het middenmanagement het daarmee eens ─’

Wat? Was dit mijn slaapkamer? Dan hoorden ze het woord ‘slaapkamer’ alleen al voor deze ruimte een nieuwe definitie te geven.

22.

De ruimte was net zo groot als een verdieping in de Ark. De hele kamer was in gebroken-wit-tinten en zachte gele kleuren gehuld. Er stond een hemelbed waar met gemak drie personen in konden slapen zonder elkaar aan te raken. De vele kussens en het fluffy donsbed van een halve meter dik, in wit en gele strepen, zagen er uitnodigend uit. Witgelakte nachtkastjes met lampjes die een warme gloed uitstraalden in de schemerige kamer, want de zon was inmiddels een stuk gedaald. Elisabeth knipte de kroonluchter aan die in het midden hing. Daaronder stonden drie banken met hetzelfde patroon als het beddengoed. Tegen een muur stond zelfs een kaptafel – niet dat ik daar behoefte aan had. Een zwaar eikenhouten bureau met een comfortabel uitziende stoel tegen de andere muur. Tegenover het bed, en dan spreek ik van minstens twintig meter ver, stond een Victoriaans bad op goudkleurige leeuwenpoten.

De grote ramen met zware, velours gordijnen gaven een wijds uitzicht op de omgeving. Ik liep ernaartoe en staarde naar buiten. Onder me bevond zich een tuin die zich kilometers ver uitstrekte. Er kronkelde een oprit doorheen met aan weerszijden buksbomen in allerlei formaten, strak en netjes gesnoeid. Hier en daar plantsoenen met rozen en andere bloemen. Zelfs in deze tijd van het jaar bloeiden ze alsof de herfst geen vat op ze had. Daar hadden wanen vast de hand in gehad, of we bevonden ons in een warm land. Nergens zag ik herkenningstekens van waar we konden zijn. Ik kon me in ieder land bevinden. Ik opende het raam en een warme bries streelde mijn gezicht. Ik sloot even mijn ogen en keek toen om me heen. Mijn slaapkamer bevond zich inderdaad op de derde verdieping van een... Frack, het wàs een kasteel!

‘Mag ik tenminste weten in welk land ik ben?’ vroeg ik Elisabeth, zonder me om te draaien. Er waren zoveel torentjes en ik kon, noch links noch rechts, het einde van het kasteel zien.

‘We namen een privévliegtuig om hier te komen, dat is alles wat ik u voorlopig mag vertellen.’

Ik draaide me naar haar om. ‘Deze kamer is alleen voor mij?’

Ze knikte. ‘Het hele huis is van u, George.’

Ik liep naar een bank toe en plofte neer. Dit was zo onwerkelijk. Alweer. Als ik ooit mijn verhalen zou publiceren, zou ik ze de titel geven: Toen George zonder ophouden van de ene verbazing in de andere viel.

‘Ik laat u zo dadelijk iets te eten brengen,’ zei Elisabeth. ‘Hebt u anders nog iets nodig?’

‘Is hier een douche? Ik ben niet zo van de baden.’

Elisabeth wees naar een plek in de muur. Daar hing een schilderij, of eerder een stuk muurbehang. Het was zo’n trompe-l’oeilafbeelding van een brug over een zee, heel realistisch, alsof je door een raam keek. Dus daar zat een deur achter verborgen die naar de badkamer leidde.

‘Nog iets anders?’ vroeg Elisabeth. ‘U vindt schone kleren in de aangrenzende kleedkamer van de badkamer.’

Ik knikte, nog een beetje beduusd van dit alles. ‘Nee, alles verder oké.’

Voor zover dat kon als je van de ene op de andere dag tot de mogelijke baas van alle Arken gebombardeerd werd. Elisabeth verliet de kamer en ik liep met Maly naar de badkamer toe. Ik vroeg me af waarom ze het bad in de slaapkamer hadden geplaatst, maar begreep het meteen toen ik de ruimte binnenstapte. De douche was gigantisch en met zijn vele soorten douchekoppen meer op zijn plek in een openbaar zwembad dan in een huis. In tegenstelling tot de slaapkamer waar alles zacht en warm aanvoelde, was hier Carols stijl meer aanwezig. Strak, wit en functioneel. Twee grote wastafels, een Turks stoombad en zowaar nog een bad, maar dan een jacuzzi. Ze hadden ook aan alle gemakken gedacht. Frack.

Ik besloot Maly in het bad in de slaapkamer te wassen, de douches kwamen te intimiderend over. Ze liet zich gewillig wassen en afdrogen, al knorde ze continu op een misnoegd toontje. Daarna douchte ik. Ik kon kiezen uit een hele verzameling shampoos en douchegels, en gebruikte van ieder een beetje. Simpelweg omdat het kon. Ik droogde me niet af, maar omhulde me met een dikke, superzachte badjas.

In de slaapkamer stond op het salontafeltje een dienblad klaar. De geuren die eruit opstegen deden me meteen watertanden. Ik schonk mezelf een groot glas water in en besefte toen pas hoe dorstig ik was. Maly zette ik naast me neer en ze viel meteen in slaap. Het kleine ding had vandaag natuurlijk heel wat meegemaakt. Ik haalde het warmhouddeksel van het bord en klapte verheugd in mijn handen. Spaghetti! Yes!

Ik schrokte het eten, amper kauwend, naar binnen en leunde voldaan achterover. Nu mijn basisbehoeften bevredigd waren, trad de moeilijke beslissing weer keihard op de voorgrond. Ik wilde dat ik er met iemand over kon praten. Met Arend of Lotte, maar ik zag geen computer of telefoon in de kamer. Dat zou ook te makkelijk zijn geweest. Hoewel ik geen gevangene was, voelde het een beetje zo aan. Had Carol wel vriendschappelijke relaties of werden haar contacten beperkt tot haar personeel? Was ze misschien eenzaam onder die harde kern van haar? Wilde ze daarom dat ik bij haar kwam wonen?

Maly legde haar kopje op mijn schoot en duwde tegen mijn hand.

‘Jaja, je wilt geaaid worden.’

Wat moest ik doen? Kon ik doen alsof ik haar zou opvolgen als de Schoonmaker, maar zodra ik mijn vader had ontmoet, zeggen dat ik van gedachte was veranderd? Misschien, al zou het niet eerlijk tegenover haar zijn en bovendien vermoedde ik dat niemand Carol ooit wat kon wijsmaken. Soms leek het alsof ze zo in mijn hoofd kon kijken.

Die nacht sliep ik, ondanks het zalige bed, erg onrustig.

Maar de volgende ochtend had ik een beslissing genomen.

23.

Het liefst wilde ik nog uren in bed blijven liggen, maar vandaag was een belangrijke dag. Niet alleen omdat ik mijn beslissing aan Carol zou meedelen. Ik zou ook Lila vanavond zien, en daar zou niks of niemand tussen kunnen komen. Dat had ik me tijdens de woelige nachtelijke uren ten stelligste voorgenomen.

Ik sloeg mijn benen over de rand van het bed en mijn voeten raakten het witte, hoogpolige tapijt. Ik had de gordijnen tijdens de nacht opengelaten en genoot nu van mijn zonovergoten slaapkamer, waarbij het zonlicht de gele kleuraccenten in een gouden gloed zette. Ik kon het nog steeds niet bevatten dat dit alles van mij was. Van een sobere kamer met de grootte van een kleerkast was ik naar een slaapzaal verhuisd om nu hier te eindigen; een balzaal met een bed. Ik schudde mijn hoofd. Het voelde aan als een droom.

Maly werd wakker en rekte zich uit.

‘Downward floeper, hè,’ zei ik, toen ze haar voorpootjes voor zich uitstrekte terwijl ze haar rug kromde, zoals de yogapositie.

Aan haar tevreden geknor te horen had ze haar nieuwe slaapplek goedgekeurd. Wat niet verwonderlijk was, want in dit ruime bed werd ze in haar slaap niet meer door mijn gestamp en gewoel gestoord. Er werd aangeklopt.

Aarzelend zei ik: ‘Ja?’

Een meisje kwam binnen. Ze droeg een blauwe rok met een witte blouse, had haar donkere haar in een losse knot in haar hals gebonden en zag er niet veel ouder uit dan ik.

‘Goedemorgen, George. Ik ben uw kamenierster. Mijn naam is Sila.’ Ze kwam op me af.

Vergeleken met haar stijlvolle, frisse verschijning voelde ik me slonzig, in mijn pyjama en met mijn haar dat alle kanten op stond. Ik reikte naar mijn muts die op het nachtkastje lag en trok hem snel over mijn oren. Misschien niet de meest modieuze outfit aller tijden, maar mijn oren en wilde haren waren tenminste verborgen.

‘Hoi,’ zei ik en ik hoopte dat ze van die afstand mijn ochtendadem niet kon ruiken. ‘Kamenierster?’

Ze knikte. ‘Als u iets nodig hebt, wat dan ook, trek dan aan die bel.’ Ze gebaarde naar een koord dat aan de muur hing.

Aha, daar was het ding dus voor. Niettemin, ik zou niet weten waar ik een kamenierster voor nodig zou hebben.

‘Heel erg kasteelachtig,’ zei ik dan maar.

Ze glimlachte. Je kon haar niet knap noemen, maar ze had zeker iets aantrekkelijks. Misschien kwam het door haar scheve glimlach of door die grote ogen die niks anders dan vriendelijkheid uitstraalden. Zou ze een hex zijn of een mens? Ik probeerde haar gedachten te lezen, maar kon niks vinden.

‘Kan ik uw bad laten vollopen voordat u naar het ontbijt gaat?’ vroeg Sila.

‘Ehm, dat hoeft niet, dat kan ik zelf ook wel,’ zei ik onwennig. ‘En zeg alsjeblieft ‘je’.’

Ze knikte. ‘Ik zal uw kleding alvast klaarleggen.’

Voor ik kon protesteren had ze zich omgedraaid en liep ze naar de badkamer. Ik zuchtte diep, aan de kamer zou ik kunnen wennen – wie niet? – maar aan personeel? Nee, dat was een brug te ver. Ik zou het daar met Carol over hebben.

Ik moet bekennen dat Sila me juist had ingeschat. Op de witleren bank, die in het midden van de badkamer stond, had ze een losse jeans met een effen zwart T-shirt klaargelegd. Daarnaast eenvoudig wit ondergoed en witte sokken, en op de vloer stond een paar sneakers. Dat zou prima voldoen. Vreemd, ik had eerder verwacht dat Carol me in maatpakjes en rokken zou willen zien, net zoals zij droeg, maar blijkbaar had ze haar research gedaan en had ze mijn kledingkeuze gerespecteerd. En ongelooflijk, er lag zelfs een schone draagtas, aangezien degene die ik van Arend had gekregen door de modder vuil was geworden. En een muts! Oké, hij was lang niet zo mooi als de kleurrijke gevallen die Parkus voor me had gebreid, maar toch: punten voor Carol. Na de snelle douche kleedde ik me aan en zag dat alles wat ik droeg van designermerken was. Pff, dat had nou ook weer niet gehoeven, al moest ik toegeven dat ze erg lekker zaten.

Sila wachtte me op in de slaapkamer en blijkbaar had ze mijn bed zelfs al opgemaakt. Ik kon een lach niet onderdrukken toen ik zag hoe ze met Maly aan het stoeien was. Maly rende al knorlachend om de banken heen en Sila deed alsof ze haar wilde pakken. Ze hadden blijkbaar de grootste lol, die twee.

Sila merkte dat ik er stond, rechtte meteen haar rug en zei: ‘Bent u klaar om naar het ontbijt te gaan?’

Ik knikte. ‘Kan ik wel gauw mijn andere draagtas voor Maly terugkrijgen? Ik heb hem van een dierbare vriend voor mijn verjaardag gekregen en ook deze muts zou ik graag opnieuw dragen.’

Ze pakte de muts van me over. ‘Natuurlijk, alles zal deze avond gewassen en gestreken voor u klaarliggen.’

Als ik hier dan nog ben, dacht ik.

Ik zag wel een beetje op tegen het gesprek met Carol, maar het moest gebeuren. Ik tilde Maly in haar draagtas. Ze woelde heen en weer en snuffelde aan de stof. Het duurde langer dan gewoonlijk voor ze haar draai had gevonden. Ze miste duidelijk haar vertrouwde tas.

Ik volgde Sila. Wederom duizelde het me; we namen zoveel trappen en gangen dat ik al meteen de tel kwijt was. Als je hier niet op tijd vertrok, at je volgens mij een avondmaal in plaats van een ontbijt.

‘Hoeveel kamers zijn er in dit kasteel?’ vroeg ik.

‘Geen idee, George. Honderden. Het is één van de grootste kastelen in Eu ─’ Ze hield zich net op tijd in.

Dus ook zij had instructies gekregen om haar mond te houden. Frack, je zou denken dat ik voor de geheime dienst werkte. Hoewel, tja, logisch, de Arken werden strikter geheim gehouden dan wat dan ook op Aarde. Maar goed, we waren dus nog in Europa. Of was Eurazië ook een mogelijkheid? Maar daar hoorde Europa volgens mij ook bij.

Na tientallen kamers te hebben doorkruist, de een al meer kasteelachtig dan de ander, stopte Sila voor een normale, houten deur. De keuken, of waarschijnlijker in dit kasteel: één van de keukens. Ik had er meer van verwacht, maar op zich vielen zowel de grootte als het interieur een beetje tegen. Het zou net zo goed een keuken in een moderne villa kunnen zijn. Gelakte, witte kasten met gouden knoppen en industrieel uitziende lampen boven een ruim kookeiland. Ik had iets meer... kasteelachtigs verwacht: bakstenen muren en koperen pannen aan het plafond of zo.

Achter het fornuis stond een meta, dat maakten de blauwe schubben en de scherpe klauwen waarmee hij een pot vastgreep wel duidelijk. Ik kon niet meteen zien of het een man of een vrouw was. Maar toen ze zich naar me omdraaide om me goedemorgen te wensen, zag ik dat het een vrouw was met heel kort stekeltjeshaar, nog korter dan dat van mij. Het deed me meteen beseffen hoezeer ik Arend miste.

‘Tot later, George,’ zei Sila en ze verdween.

Carol zat aan het kookeiland met haar blik op een iPad voor haar gericht. Ze keek op toen ik naar haar toe liep.

Ze droeg net als de dag ervoor een mantelpak, maar dit keer in een saaie, grijze tint. Ik viel met mijn gemakkelijk zittende kleding enorm uit de toon tegenover haar en deze stijlvolle omgeving, maar er school geen misprijzen in haar blik toen ze me inspecteerde. De hoge ramen naast haar toonden een helblauwe lucht waar platte, lage wolken aan hingen.

‘Ga zitten,’ zei ze.

‘Ook een goedemorgen,’ mompelde ik.

Ik nam naast Carol plaats, haalde Maly uit de draagtas en zette haar op het eiland. Geen idee of dit toegelaten werd, maar dat zou ik dan wel horen.

‘Dit is Markane, één van de koks,’ stelde Carol de meta voor.

‘Hoi,’ zei ik.

‘Dag, George, en welkom.’

‘Hoi, Markane.’

‘En George, wat is je beslissing?’ vroeg Carol. Wel ja, meteen met de deur in huis vallen, maar eigenlijk had ik van Carol niks anders verwacht.

Markanes blik gleed over Maly, toen liep ze naar wat waarschijnlijk de afvalemmer was en schepte een kom vol. Maly viel er gelijk op aan.

‘Dank u,’ zei ik.

Markane knipoogde en ging verder met het bakken van de eieren. Ik mocht haar meteen. Zou ze een match zijn voor Markus of Parkus?

‘Nou?’ drong Carol aan.

Ik rolde met mijn ogen. ‘Kan ik niet eerst wat koffie krijgen?’

De zin was nog niet uitgesproken of Markane had al een kop voor me neergezet. Carol nipte zuinig van de hare. Het was gemeen van me, maar ik genoot ervan haar nog wat langer in het ongewisse te laten. Nadat ik een paar slokken van de beste koffie ooit had genomen, draaide ik me naar Carol om.

Onder die gepleisterde, strakke gezichtsuitdrukking zag ik een spiertje bewegen, waarvan ik vermoedde dat die door haar ongeduld kwam.

‘Ik heb een beslissing genomen, Carol.’

Ze zweeg, al kon ik me niet van de indruk ontdoen dat ze me het liefste door elkaar had gerammeld om het antwoord uit me te schudden.

‘Nou?’

24.

‘Allereerst,’ begon ik, ‘heb ik een aantal voorwaarden.’

‘Voorwaarden,’ herhaalde Carol op een achterdochtige toon.

Ik knikte. ‘Ik ben bereid bij u te blijven en hier opgeleid te worden tot de Schoonmaker.’ De uitdaging die het me bood, het nieuwe en onbekende hadden me over de streep getrokken. En natuurlijk de mogelijkheid om mijn vader te ontmoeten.

De emotie ‘opluchting’ kon zelfs Carol niet verbergen. Haar schouders zakten en er verscheen zowaar een vage glimlach op haar gezicht.

‘Maar dan moet u me beloven, uw woord geven, dat u alles in het werk stelt om me met mijn vader in contact te brengen.’

‘Dat beloof ik,’ zei ze snel.

‘Ik kan het ook aan mijn moeder vragen, weet u.’

‘Zij zou dat nooit doen.’ Het klonk stellig en ik meende Carol te geloven. Ellen had al eerder duidelijk gemaakt dat ze me niet wilde vertellen wie mijn vader was. Dat ze dit niet wist, geloofde ik niet. Ze wilde het gewoon niet. ‘En bovendien heeft ze op Hexia waarschijnlijk niet de contacten die ik hier nu heb.’

‘Dat is niet alles,’ ging ik verder. ‘Ik zei voorwaarden, meervoud.’

Carol trok een wenkbrauw op; dit had ze niet verwacht.

Markane zette voor ieder van ons een bord neer. Ze had me niet gevraagd wat ik het liefst lustte en toch had ze de spijker op zijn kop geslagen. Ik likte mijn lippen; roereieren met beboterde toast en twee plakken doorbakken spek. Carol kreeg twee sneetjes toast met marmelade en een halve grapefruit.

Carol knabbelde aan haar toast terwijl ik die van mij royaal met eieren belegde en daarbovenop een plak spek legde.

‘Nou?’ vroeg ze weer.

‘Deze avond heb ik een afspraak met een vriendin, en voor je wat dan ook zegt: ik moet haar zien. Als dat niet kan, is het gelijk een dealbreaker.’ 

Carol verborg haar gezichtsuitdrukking achter haar kop koffie. De stilte duurde voort en ik genoot intussen van mijn ontbijt.

‘Goed,’ zei ze ten slotte.

Ik keek haar verbaasd aan. Misschien had ik ergens gehoopt dat ze niet zou toegeven, dan zou de moeilijke beslissing mij uit handen genomen worden. Want ik zou de Ark en Arend ontzettend missen, dat wist ik nu al.

‘En dan nog ─,’ begon ik.

‘Stop,’ zei Carol. ‘Daar houdt het op.’

Ik had me hierop voorbereid. De slapeloze nacht was niet helemaal voor niks geweest.

‘Nee,’ zei ik vastberaden. ‘Daar houdt het niet op. Wat u van me vraagt is een grote levensverandering. Ik ben nog maar pas gewend aan mijn nieuwe leven, nog niet eens helemaal zelfs, en dan rukt u me daaruit weg. U beseft volgens mij niet wat u van me vraagt. Ik ben niet iemand die makkelijk vrienden maakt, doordat ik me altijd een buitenbeentje heb gevoeld. De Ark beschouw ik als mijn nieuwe familie. En poef, plots stond Ellen daar, en ook daar moest ik weer mee leren omgaan. En dan komt u op de proppen en weer staat mijn wereld op zijn kop, weer moet ik me aanpassen en nieuwe informatie en mijzelf een plek geven. Mijn hele verleden blijkt binnen een paar weken tijd een grote leugen te zijn geweest. Dus nee, ik ben nog niet klaar.’

Ik had het allemaal in één snelle woordenstroom vol bittere woede en onderdrukt verdriet gezegd. Gelukkig had Carol me dit keer niet onderbroken, want dan zou ik niet voor mezelf ingestaan hebben. Maly kroop op mijn schoot en ik aaide haar lijfje.

Carols oceaankoude ogen verraadden niks, maar ik wendde mijn blik niet af.

Toen zei ze: ‘Wat wil je nog meer?’

‘Ik wil de Ark voor een laatste keer zien, fatsoenlijk afscheid van iedereen nemen, en mijn beste vriendin Lotte wil ik ook zien. Geloof me, als ik zomaar van haar radar verdwijn zal ze hemel en aarde bewegen om me te vinden.’

Carol keek me aan alsof ze wilde zeggen: dat zou haar in ieder geval niet lukken.

Maar dan kende ze Lotte nog niet.

Carol porde met een lepel in haar grapefruit. ‘Goed, maar dan op mijn voorwaarden.’

‘En die zijn?’

‘Je mag niemand vertellen dat je tot de Schoonmaker opgeleid wordt. Dat jij mijn opvolger bent.’

‘Waarom niet eigenlijk? Waarom al die geheimzinnigheid?’

‘Als ik je dat vertel, krabbel je misschien terug.’

Ik gaapte haar aan. ‘Als u A zegt moet u B zeggen. Ik weet nu dat u iets verzwijgt en als u het me niet vertelt, wens ik u veel geluk met het vinden van een opvolger. Er kan geen contract getekend worden als niet alle voorwaarden bij beide partijen bekend zijn.’

Hé, hoor mij nou! Ik was al een heuse zakenvrouw! Mijn eerste zakendeal en dan nog wel met mijn overgrootmoeder.

‘Dat is zo, je hebt gelijk, George.’

Markane pakte de borden weg en vulde onze kopjes nog eens bij. Zag ik nu een zweem van medelijden in haar blik?

‘Er is een grondige reden waarom we ons gedeisd moeten houden, waarom slechts een aantal mensen weten dat we de Schoonmaker zijn.’

Carol zuchtte en haar al bleke huid kreeg een nog lichtere tint. Ze slokte de verse koffie in één keer naar binnen.

‘Wel, wat is het?’ Mijn stem klonk piepend.

25.

Carol kuchte door het te snel drinken van de hete koffie en zei: ‘We hebben vijanden.’

‘Vijanden? Hoe Batman-achtig.’ Geloof me, dit kwam er minder stoer uit dan ik had gehoopt.

‘Er zijn aangespoelden die het niet eens zijn met mijn beleid.’

‘Welk beleid?’

‘Dat we ons verstoppen, dat we in de schaduwen blijven. Ze willen in hun natuurlijke vorm tussen de mensen kunnen leven.’

‘En daar heb je dan de X-men. Laat me raden: is het Magneto en zijn bende?’

Carol was even van slag. ‘Ik ken hun namen niet.’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Ga verder.’

‘Het is een groepering die in al zijn vormen vrijheid wil. Ze willen niet dat de Schoonmaker alle touwtjes in handen heeft.’

‘Waarom hebben ze zich dan nog niet openbaar gemaakt? Ik veronderstel dat ze geen deel uitmaken van een Ark, maar onafhankelijk daarvan wonen en leven?’

‘Dat is zo. We vermoeden dat ze zich nog niet gemanifesteerd hebben, omdat hun groep nog te klein is. Ze benaderen regelmatig pas aangespoelden en proberen ze te overtuigen om zich bij hun groep aan te sluiten. Soms lukt dit.’

‘Hoe weet u dat?’

‘Af en toe zet ik een mol in een Ark. Zogenaamd is dit dan een nieuwe aangespoelde, terwijl hij of zij al heel lang op Aarde is.’

‘Sluw.’

Weer dat optrekken van een wenkbrauw, ik was het ondertussen als haar handelsmerk gaan zien. Ze leek wel een vrouwelijke versie van Roger Moore.

‘Hij of zij wordt dan benaderd zodra hij de Ark verlaat en krijgt een preek over hoe oneerlijk het is dat ze zich moeten vermommen, hoe ze zich als mensen moeten voordoen.’

‘Ik begrijp dat ergens wel,’ gaf ik toe. ‘Hoe zou u het vinden als u zichzelf continu anders voor moest doen dan u bent?’

Ze negeerde mijn vraag. ‘Volgens die groepering zijn alle aangespoelden, ongeacht waar ze vandaan komen, een stuk sterker. Ze vinden mensen nietige wezens die amper iets kunnen.’

‘Wel, ook daar hebben ze ergens wel gelijk in. Ik bedoel: wat hexen, miko’s, wanen en meta’s kunnen, dat kunnen de mensen niet. Gedachtelezen, de natuurelementen beïnvloeden, al die hoogstaande technologische uitvindingen.’

Carol knikte. ‘Veel van de technologische vooruitgang hier op Aarde is grotendeels te wijten aan hexen, maar dat betekent niet dat de mens niet net zo belangrijk is.’

‘Ja, natuurlijk niet, maar ik probeer me in hun gedachten te verplaatsen. Hoe heet die groep?’

‘Ik denk niet dat ze een naam hebben en ze zijn heel voorzichtig met het delen van informatie. Pas als je hebt bewezen dat je toetreding serieus is, word je ingewijd. Maar ze worden overmoedig. De laatste tijd sturen ze online boodschappen de wereld in. Degene die het woord neemt, draagt een zwart en rood masker zodat hij onherkenbaar blijft.’

Ze pakte de iPad die voor haar lag op en tikte erop, waarna ze me hem overhandigde.

In beeld verscheen een man met inderdaad een rood en zwart masker. Wacht eens even! Ik herkende hem! Ik groef diep in mijn geheugen en ja, ik herinnerde het me weer. Ik had hem eerder op het scherm van Helen gezien, ik geloof toen ik van mijn eerste tunnelervaring terugkwam.

De man op het scherm zei: ‘Ons aantal volgers wordt iedere dag groter. De dag van de openbaring komt steeds dichterbij.’

Nou wist ik het zeker. Die hese, diepe stem vol haat zou ik uit duizenden herkennen. In het kantoor van de Admiraal had ik hem ook op haar computerscherm gehoord, vlak voor ze hem uitzette.

‘Dus,’ ik nam een slok van mijn inmiddels lauwe koffie en legde de iPad weer neer, ‘als ze weten wie u bent en waar u woont, wat dan?’

‘Dan vermoorden ze me.’

Ik hapte naar lucht.

‘En als ze weten dat jij mijn opvolger bent, vermoorden ze jou ook, nog liever dan mij. Waarschijnlijk weten ze inmiddels al dat je hier bent, al is het onder het mom dat we jouw bijzondere gave willen onderzoeken. Als je nu terug naar de Ark gaat, zullen ze je waarschijnlijk opwachten. Deels omdat ze je willen ondervragen – en dat misschien niet op een zachtzinnige manier – en deels omdat ze denken dat je ze naar hun wereld terug kunt brengen.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ellen heeft heel duidelijk gemaakt dat dat niet tot de mogelijkheden behoort. Dat die persoon dan in de Tunnel verbrandt.’

‘Misschien, maar ze zullen hoe dan ook hopen dat je ze meer informatie over mij kunt geven en over waar ik me bevind.’

‘Maar dat weet ik niet!’ En meteen daarna: ‘Wat zij niet weten.’

‘Juist.’

Ik blies mijn adem langzaam uit, want ik werd plots overspoeld door een angstaanval. ‘U wist dit alles toen u mij hiernaartoe bracht.’

Carol glimlachte bedroefd – of beeldde ik me dit in? – toen ze zei: ‘Het spijt me, George.’

‘U wist dat ik mijn vrienden nooit meer kon zien. U wist dit!’ Mijn vuist sloeg op het eilandblad, waardoor Maly piepknorrend haar kopje ophief. ‘Sorry, lieverd.’

‘Het spijt me,’ herhaalde Carol stoïcijns.

‘Dus die voorwaarden van me? Die kan ik van tafel vegen?’ Tranen prikten in mijn keel. ‘Dit kan niet, dit mag niet.’

Blijkbaar klopte er nog een hart in dat bevroren lichaam van Carol, want ze zei: ‘Misschien wel, maar niet helemaal zoals jij het je had voorgesteld.’

Hoopvol keek ik naar haar op.

Ik had niet eens gemerkt dat Markane zich niet meer in de keuken bevond, want ik had nog wel wat koffie gewild. Ik had een enorme behoefte aan het versterkende, zwarte goedje. Wel wel, ik was nou al aan het bediend worden gewend geworden. Ik stond op en liep naar het ingewikkelde apparaat dat blijkbaar koffiebonen vermaalde. Geen idee hoe dat ding functioneerde. Carol kwam naast me staan en deed het me voor.

‘Ik laat je vriendin... Hoe heette ze ook alweer?’

‘Lila.’

‘Ik laat Lila hierheen komen. Uiteraard zal ze, net als jij, verdoofd worden.’

Grimmig zei ik: ‘Kun je niet een zak over haar hoofd trekken?’

‘Hier doe ik geen concessies in.’

‘Het was een grapje, Carol. Maar dan moet ik haar wel eerst bellen, haar op de hoogte brengen. Ze moet ermee akkoord gaan, anders gaat het niet door.’

‘Uiteraard. Ik laat je in mijn kantoor bellen. Vergeet niet, George, je mag haar niks over je nieuwe situatie vertellen. Zogenaamd ben je hier in verband met het reizen.’

‘Begrepen, Carol.’

Weer geheimen voor mensen waar ik van hield. ‘Kunnen we hetzelfde later met Arend en Lotte doen? Ik bedoel, zij zijn ook belangrijk voor me.’

Ze knikte, al was het duidelijk met tegenzin.

‘Kom, volg me en bel je vriendin. Zeg haar dat ze – waar woont ze?’

‘Amsterdam, maar ik ken haar precieze adres niet. En misschien is ze inmiddels al vertrokken naar mijn Ark.’

‘Goed, ik loop mee, want ik moet weten waar ze zich bevindt zodat ik een chauffeur kan sturen.’ Carol liep naar een parlofoon. ‘Elisabeth, kom naar mijn kantoor.’

‘Alsjeblieft,’ mompelde ik, maar Carol had het gehoord. Ze herhaalde het echter niet en zei: ‘En zoek het nummer op van een Lila.’ Ze keek me vragend aan.

‘Engels,’ zei ik.

‘Een Lila Engels uit Amsterdam.’

Daarna liep ze kordaat de keuken uit met mij in haar kielzog.

Naarmate we het kantoor naderden groeide mijn hunkering om Lila’s stem te horen. En vanavond zou ik haar zien! Mijn hart jubelde, maar toen temperde ik het, want misschien zag Lila al die heisa en geheimzinnigheid niet zitten, wat ik volkomen zou begrijpen.

26.

Toen we bij Carols kantoor aankwamen, stond Elisabeth ons al op te wachten. Ik liep meteen door naar de draaischijftelefoon. Elisabeth draaide het nummer voor me en gaf me de hoorn.

Ik voelde diepe opluchting toen er na een paar keer overgaan opgenomen werd.

‘Hallo, met Miriam Engels.’

‘Hoi, Miriam, met George. Kan ik Lila spreken?’

‘O, hallo, George, alles goed? We stonden net op het punt om te vertrekken.’

‘Ja, alles prima.’ Ik slikte. ‘En met u?’

‘Goed, hoor. Wacht, daar is Lila.’ En wat gedempter. ‘Lila, het is George.’

Een seconde later: ‘George, alles goed? Waarom bel je? We gingen net naar jou vertrekken.’

Ik beet op mijn onderlip: ‘Wel, het zit zo. Heb je het nog niet gehoord?’

‘Wat gehoord?’

‘Over het Tunnelen.’

‘O, dat, ja. Waarom?’

Mijn hart kneep samen; ik wilde niet tegen haar liegen, maar ik moest wel. Niet alleen voor mijn veiligheid, maar ook voor die van haar en Carol. Dus vertelde ik dat ik bij de Schoonmaker was, omdat ze wilden onderzoeken waarom ik kon Tunnelen. Ik smeekte bijna of ze alsjeblieft hierheen wilde komen in plaats van naar de Ark. Dat wilde ze wel, maar toen ik vermeldde dat ze de hele reis onder zeil zou zijn, aarzelde ze.

‘Het is voor jouw veiligheid, en die van mij,’ haastte ik me te zeggen. ‘De locatie moet geheim blijven.’

Mijn keel vernauwde zich en ik moest een geluidje gemaakt hebben, want ze zei: ‘Niet huilen, George, als je me nodig hebt, dan kom ik natuurlijk naar je toe.’

De onderdrukte snik kwam eruit. ‘Dank je,’ piepte ik.

Carol gaf de ophaalinstructies aan me door, die ik vervolgens aan Lila doorgaf.

‘Je weet wat te doen, Elisabeth,’ zei Carol.

Ze knikte en liep het kantoor uit.

‘Dank u,’ zei ik tegen Carol, en ik meende het.

Hoewel ze me hier onvoorbereid naartoe had gehaald en daar mijn leven mee in gevaar had gebracht, en hoewel de rol van ijskoningin in een Disney-tekenfilm haar niet zou misstaan, was ik haar toch dankbaar voor alle moeite die ze nu deed.

‘Ik moet me klaarmaken,’ zei ik, met een hart dat overliep van enthousiasme.

Carol zei droog: ‘Je hebt nog de hele dag. Ik zag je niet aan voor iemand die uren in de badkamer spendeert.’

‘Maar ik moet nog zoveel doen, het eten voorbereiden, aangezien we nu niet uit eten gaan, de tafel dekken, douchen, andere kleding aantrekken,’ zei ik in één ademteug.

Carol grijnsde zowaar. ‘Om het eten voor te bereiden hebben we personeel, George.’

‘Over personeel gesproken, ik heb geen kamenierster nodig.’

‘Waarom niet?’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Omdat ik mezelf wel kan wassen en aankleden. Ik ben niet hulpbehoevend of zo.’

‘Dan zal Sila zonder werk komen te zitten.’

‘Wat? Nee, dat nou ook weer niet. Geef haar een andere functie.’

‘Afstoffen, stofzuigen en dweilen?’

Ik gromde. ‘Oké, u hebt uw punt gemaakt, laat haar maar mijn kamenierster zijn.’

De rest van de dag hing ik een beetje rond en dwaalde ik door gangen en kamers. Ik had een kladblok en een pen meegenomen en probeerde zo goed en zo kwaad als het kon een kaart van het huis te tekenen, wat niet eenvoudig was. Ruimtelijk inzicht was nooit mijn sterkste punt geweest en bovendien was het best een ingewikkelde constructie. Carol had me niet verboden om het kasteel te onderzoeken – betekende het dat ze me al iets meer vertrouwde?

Maly was in haar Eden in de patio waar ze met haar soortgenootjes kon stoeien.

Eén van de deuren kreeg ik niet open en ik begreep al snel waarom. Naast de deur hing een bordje met daarop: ‘zoo-Ark’ en daaronder een toetsenbord met een cijfercode. Jammer, want die zou ik wel erg graag willen zien en ik was benieuwd wat voor aangespoelde dieren hier onder waren gebracht.

Achter me hoorde ik het geritsel van kleding en voetstappen. Het was een oudere vrouw. Ze droeg een wijd T-shirt en groene cargobroek met daaronder motorlaarzen en ze hield een emmer vol krioelende maden vast. Jakkes, maar daardoor vermoedde ik dat ze in de zoo-Ark werkte of een dierenverzorger was. Ik klampte haar vast.

‘Sorry, maar kunt u de zoo-Ark voor me openen?’

‘Het spijt me, maar dat mag ik niet zomaar,’ zei de vrouw vriendelijk glimlachend. Ze had vol krullend haar waarvan het bruin hier en daar grijze strepen bevatte en haar dikke hoornen bril leek wel met haar neus vergroeid. ‘Daar moet de Schoonmaker toestemming voor geven.’

‘Ik ben haar opvolger.’

‘Dat weten we.’ Zo, zo, de tamtam ging hier snel. ‘Maar ik moet toch de toestemming van de Schoonmaker hebben.’

‘Ik vraag het haar. Dank u.’

Ze knikte en liep verder.

Nadat ik weer voor een zoveelste keer verdwaalde en met rode wangen een personeelslid om de weg vroeg, besloot ik de tuin te verkennen, waar er minder risico was om te verdwalen. Bovendien had ik door de ramen gezien dat het een schitterende dag was met een zon die hoog aan de hemel stond en die alle ochtendwolkjes verjaagd had.

Zodra ik een voet buitenhuis zette, was ik ervan overtuigd dat we ons ergens in het zuidelijke deel van Europa bevonden. De kille herfsttemperaturen van thuis hadden hier geen vrij spel gekregen; het voelde aan als een warme lentedag. Ik snoof de zoete lucht diep in me op en glimlachte. Nog een paar uurtjes en ik zou Lila zien!

Ik draaide me om en overzag voor het eerst het immense bouwwerk, en mijn mond viel open. Ik was voorbereid geweest toen er maar geen eind leek te komen aan de hoeveelheid gangen en kamers, maar dit! Het was niet zomaar een kasteel, het was een gigantisch kasteel! Ik moest mijn hoofd in mijn nek leggen om de bovenste verdieping met zijn vele torentjes te kunnen zien waaruit het midden bestond. Links en rechts strekte het bouwwerk zich heel ver uit met op de uiterste hoeken eveneens torens. Het aantal ramen duizelde me en ik weerhield me ervan om ze te tellen. Wat maakte in dit geval een raam meer of minder nou uit? Tenzij je de ramenwasser was uiteraard.

Achter me lag een enorm grasveld dat aan een riviertje grensde, maar ik besloot eerst de omtrek van het kasteel te volgen, want dat zou me al een behoorlijke tijd kosten, en inderdaad, nog meer dan ik vermoedde. Ik had verwacht dat het kasteel uit een rechthoekig bouwsel bestond, maar dat bleek niet zo te zijn. Of althans niet helemaal. Voor ik de zijkant afgelopen had, waren er al ettelijke minuten voorbijgegaan. Waar de voorkant vijf verdiepingen telde, de torentjes niet meegerekend, bestonden de zijkanten en achterkant uit één verdieping, maar dan wel een hoge. Toen ik een eindje van het kasteel vandaan stond, zag ik een binnenplaats met middenin een vierkantachtige uitstulping die ook weer vijf verdiepingen telde. Wat was dit voor kasteel? En waar de frack bevond het zich?

De achtertuin, die vol stond met allerlei geurige kruiden, was nog groter dan de voortuin. Hier kon je een stevige wandeling in maken, maar een blik op mijn horloge vertelde me dat ik daar de tijd niet meer voor had. Nou maar hopen dat ik een ingang en mijn slaapkamer kon vinden. Ik rende het hele stuk terug en hijgde alsof ik een marathon had gelopen toen ik weer binnen was.

Alsof ze het had aangevoeld stond Sila me op te wachten.

Met een stralende glimlach vroeg ze: ‘Wilt u naar uw kamer gebracht worden voor de voorbereidingen?’

‘Graag,’ bracht ik buiten adem uit. ‘Dank je.’

Ik probeerde de route in mijn geheugen te prenten, en ik kreeg de indruk dat ik al een paar punten in het kasteel herkende. De zon was al aan het dalen waardoor de warme verlichting de slaapkamer een uitnodigende sfeer gaf. Het voelde zelfs al een beetje vertrouwd. Zoals ik eerder vertelde: ik had geleerd om me snel aan nieuwe omstandigheden aan te passen.

‘Uw kleding ligt klaar in de badkamer,’ zei Sila.

‘Dank je, Sila.’ Ik betwijfelde of ze wel wist wat ik aan zou willen trekken, maar wilde haar niet beledigen. ‘O, zou je het erg vinden om Maly voor me op te pikken? Ze is... Ik weet niet hoe het heet.’

‘In de floepertuin. En uiteraard, ik ben zo meteen terug.’ Ze draaide zich om en verliet de kamer.

Ik nam een lange, hete douche en zeepte me uitvoerig in met een duur uitziende zeep die heerlijk rook naar warme stranden en koele oceanen.

Ik twijfelde toen ik de kleding zag die Sila voor me klaar had gelegd, maar besloot haar het voordeel van de twijfel te gunnen. Met de woorden van Lotte in mijn achterhoofd dat ik me vrouwelijker moest kleden, trok ik de satijnzachte jurk over mijn schouders. Hij viel elegant en los om mijn lichaam heen en voelde superlekker aan. Ik bekeek mezelf in de manshoge spiegel en gaf toe dat Sila’s keuze mijn goedkeuring kon wegdragen.

De zwarte jurk omvatte mijn wat vollere vormen op een flatterende wijze en voelde comfortabel aan, nergens te strak of te ongemakkelijk. Ik trok een grimas naar mijn spiegelbeeld toen ik mijn hoofd zag. Ik was verre van een schoonheid, maar blijkbaar vond Lila me leuk en dat was het belangrijkste. Ik kamde mijn stugge haren naar achteren en streek ze met een kwart pot gel glad. Een muts zou op deze jurk enorm uit de toon vallen en zelfs de minst modebewuste personen laten gruwen. Zou ik het riskeren zonder? Ah jee, George, Lila was een waan, geen mens. Misschien waren grote oren op haar wereld wel een schoonheidsideaal. Ik gniffelde. Ja, hoor, vast, en waarom schoten al die dingen door mijn hoofd? Bovendien kon ik mijn oren niet eeuwig voor haar verstoppen, want ik had me al voorgenomen om Carol onder druk te zetten om Lila hier vaker heen te laten komen. Als ze dat ook zelf wilde.

Eerst maar eens deze avond afwachten en zien wat er zou gebeuren.

Ik nam plaats op de stoel voor de kaptafel. Er stonden allerlei make-upspulletjes, crèmepjes en poedertjes. Ik rook aan de parfumfles die er stond. Niet slecht. Ik had nog nooit parfum opgehad, maar het was een speciale avond. So, why not. Ik spoot een subtiel wolkje in mijn hals. Ik reikte naar de mascara die er lag. Zou het mijn donkerblauwe ogen beter tot hun recht laten komen? Ik waagde het er maar op, al had ik meerdere pogingen nodig voor ik het goed had en daarbij had ik mezelf een paar keer flink in de ogen geprikt.

Wauw, ik herkende mezelf amper.

Er werd op de deur geklopt en mijn hart schoot in een nanoseconde naar mijn keel toe.

Ik draaide me om. ‘Ja,’ zei ik hees.

Sila stapte naar binnen. ‘Uw vriendin is er, George.’

‘Dank je.’

In haar armen had ze Maly die opgewonden knorde toen ze me zag. Ze was zelfs schoongewassen, waar ik Sila uitvoerig voor bedankte.

‘Het was leuk om te doen, George, Maly is heel erg lief.’

‘Dat is ze. Oké, ga me maar voor.’

Met bonkend hart, trillende ledematen en een droge mond volgde ik Sila de slaapkamer uit.

27.

Sila bracht me niet naar een eetkamer, zoals ik verwacht had, maar naar de binnenplaats in het centrum van het kasteel. Er stond een tafel, al helemaal gedekt. Het servies had een patroon van rode rozen en gouden randen, en zag er superduur uit, alsook de mooie, grote wijnglazen. Een prachtig rozenboeket in allerlei kleuren stond in het midden van de tafel en een paar kaarsen vervolmaakten het romantische plaatje. Boven de tafel hingen rode, sfeervolle lampionnen aan nauwelijks zichtbare kabels van de ene muur naar de andere. Hoge rozenstruiken in grote bloempotten waren rondom de tafel geplaatst. Ik slikte mijn verbazing in; het zou mij nooit gelukt zijn om het zo magisch te krijgen.

Lila stond ietsje verderop en keek op naar het kasteel met zijn vele ramen, waarvan de meeste een gezellige gloed verspreidden. Ze had mijn aanwezigheid nog niet opgemerkt en even genoot ik van wat ik zag. Mijn adem stokte en ik wilde dit beeld van haar heel stevig in mijn geheugen verankeren. Ze leek op een bosnimf; bovennatuurlijk mooi, met lange, donkergroene haren die op haar rug golfden. Ze droeg een ragfijn, wit gewaad, dat fraai afstak tegen het warme bruin van haar huid en het diffuse maanlicht omringde haar fijne lichaam met een wit aureool. Ik wilde niets liever dan die huid met mijn vingers aanraken. Haar etherische verschijning benam me de adem en tranen vulden mijn ogen. Hoe kon een prachtig wezen zoals zij iemand zo lomp als ik leuk vinden? Want dat ik voor haar gevallen was, kon ik niet meer ontkennen.

Maly knorde. Lila schrok op en draaide zich naar me om, en toen verscheen op haar gezicht de mooiste glimlach die ik ooit had gezien. Mijn lendenen stonden meteen in vuur en vlam.

‘Hoi,’ zei ik schaapachtig.

Met ogen die schitterden als zwarte opalen, kwam ze op me af en omhelsde me meteen.

Ik snoof de citrusachtige geur van haar zo diep in me op dat het me duizelde.

‘Hoi, George,’ zei ze, en toen zoende ze me vol op de mond.

Ik verstijfde, wist me geen raad, maar daar liet ze zich niet door afschrikken. Haar lippen beroerden de mijne zo zacht dat ik al gauw helemaal slap werd, bijna inzakte en vol overgave haar kus beantwoordde. Een boos geknor haalde me uit mijn roes.

Ze giechelde. ‘We hebben bijna die arme Maly geplet.’

Wat? De schroeiende begeerte had me nog steeds in zijn macht. Ze wees naar mijn buik. Natuurlijk, Maly!

Ik probeerde te glimlachen, wat me moeite kostte omdat ik alleen maar kon denken aan haar zoen. ‘Woeps,’ was het enige wat ik uit kon brengen.

‘Nogmaals een gelukkige verjaardag.’ Ze streek met haar hand langs mijn wang. ‘Je voelt warm aan.’

‘Dit was mijn eerste zoen,’ flapte ik eruit.

Nou ja, buiten die met Lotte gerekend, maar dat was alleen maar om te oefenen.

Lila glimlachte ondeugend. ‘Het was toch oké dat ik je zoende?’

‘Ja, natuurlijk, het overviel me alleen een beetje,’ bracht ik er stamelend uit. ‘Maar een positief overvallen, hoor. Ik bedoel, het was heerlijk.’ Hou op met ratelen en geluiden en woorden gebruiken, George, nu!

‘Je ziet er prachtig uit.’

‘Jij ook, je bent... Je bent adembenemend.’

Ze legde haar hand op mijn wang en mijn adem stokte.

Met hese stem bracht ik uit: ‘Het is de eerste keer dat ik een jurk draag.’

‘Speciaal voor mij?’

Ik knikte en wist me geen houding te geven. Daarom zette ik Maly maar op de grond, die meteen misnoegd weg trippelde. Ik overwoog om Lila opnieuw te zoenen, maar ik durfde het niet. Gelukkig – of niet? – kwam op dat moment een dienstmeisje naar buiten. Ze hield een dienblad vast waarop twee hoge glazen met een sprankelende vloeistof stonden.

‘Alcoholvrije champagne,’ verklaarde de vrouw toen ik haar vragend aankeek.

Lila en ik namen plaats aan de tafel en brachten een toost uit.

‘Op ons,’ zei ze.

‘Op ons.’

‘George, wat is dit hier voor plek? Het is ongelooflijk.’

Ik nipte van mijn glas. ‘Ehm, hier woont de Schoonmaker.’

‘Ja, dat had ik al begrepen. Maar alle zonnen nog aan toe; dit is niet zomaar een optrekje. De Schoonmaker is degene die alles regelt, toch? Hij is de hoofdsponsor van de hele organisatie?’

Ik knikte en besloot haar niet te verbeteren. Het maakte ook niet uit of het een man of vrouw was en bovendien: hoe minder ze wist, des te veiliger ze zou zijn. Lila’s vrije hand die niet om de steel van het glas zat, lag op tafel. Waar ik het lef vandaan haalde, begreep ik niet, maar ik legde mijn hand op de gehandschoende van haar. We keken elkaar een poosje aan en voor mij had dit moment eeuwig mogen duren. Kon ik de hele avond maar in een tijdlus gevangenzitten.

‘En je bent hier omdat je kunt Tunnelen?’

‘Ja, dat willen ze onderzoeken.’ Gelukkig zaten we in een schemerige omgeving, anders had ze vast mijn blozende wangen gezien. Liegen ging me niet zo goed af, maar het moest, hield ik mezelf voor.

‘Hij moet wel superrijk zijn om dit te kunnen bekostigen, om dit te kunnen onderhouden,’ zei ze, terwijl ze vol bewondering om zich heen keek.

‘Ja, klopt.’

Lila hield haar hoofd scheef. ‘Ik heb de indruk dat je me niet veel kunt vertellen.’

‘Dat klopt, ook niet wie de Schoonmaker is.’ Ik twijfelde of ik het volgende mocht vertellen, maar besloot dat het geen kwaad kon. ‘Er is een groepering van aangespoelden die hem vermoorden als ze zouden weten wie hij is.’

Lila zette grote ogen op. ‘Waarom dat dan?’

Ik vertelde het haar terwijl ons veganistische voorgerecht werd opgediend. Wanen aten namelijk geen dierlijke producten en ik vond het niet erg om me hierbij aan te sluiten. Het gerecht bestond uit een bolvormig ding met een harde schaal dat er heel futuristisch uitzag. Zodra je erop beet, knapte het open en verspreidde het een smakenpalet dat hemels was. Maar... Best pittig, waardoor mijn ogen traanden. Lila had er geen last van; wanen waren gekruid eten gewend.

‘Maar dan ben jij hier ook in gevaar,’ concludeerde Lila terecht.

‘Niet zolang ze niet weten waar hier is. Daarom werd je verdoofd, zodat je de locatie niet zou kennen. Je hebt toch aan niemand verteld dat je mij zou opzoeken?’

‘Nee, alleen aan mijn ouders, maar ze beloofden me het niet rond te bazuinen. Ze weten alleen dat ik door jou opgepikt zou worden en dat we niet naar de Ark gingen. Ik zei dat je een verrassing voor me had, en,’ ze tuitte haar lippen, ‘ik heb gezegd dat het met overnachting is.’

Mijn hart sprong op en nam meteen daarna een vrije val. ‘Ik weet niet of dat mag.’

‘Waarom niet? Zolang ik maar uit de buurt van de Schoonmaker blijf, toch?’

Het dienstmeisje ruimde de borden af.

Ik richtte me tot het meisje. ‘Kun je Elisabeth vragen om even te komen?’

Ze knikte en vertrok.

Lila stond op. ‘Vind je het goed als ik naast je kom zitten?’

Ik knikte en meteen kreeg ik een gortdroge keel. Lila verschoof haar stoel en kwam zo dicht bij me zitten als mogelijk was. Het zweet brak me uit, vooral toen ze een hand op mijn knie legde. Het was alsof er helemaal geen stof tussen onze aanraking zat, want ik kon haar hitte voelen. Langzaam, met lome cirkelende bewegingen, liet ze haar hand omhoog dwalen. Tintelingen verspreidden zich over mijn hele lichaam en ik sloot even mijn ogen.

Ik hoorde voetstappen en Lila trok snel haar hand weg. Elisabeth stond voor onze tafel. Had ze dan nooit vrij, of woonde ze op dit domein? Dat leek me waarschijnlijker. Niets uit haar houding liet blijken dat ze wist wat er zich zonet afgespeeld had of het kon haar niet schelen.

‘Elisabeth, zou... Zou de Schoonmaker het goed vinden als Lila bleef slapen?’

‘In een logeerkamer of bij u?’

Mijn wangen gloeiden alsof er kooltjes op lagen.

‘Ehm.’

‘Ja, bij haar,’ antwoordde Lila in mijn plaats. ‘Tenminste, als dat oké is voor George.’

‘Jaja, natuurlijk, dat vind ik prima,’ bracht ik hortend en stotend uit.

Elisabeth draaide zich glimlachend om. ‘Ik vraag het de Schoonmaker.’

‘Vind je het werkelijk goed?’ vroeg Lila, met de meest verleidelijke glimlach ooit. Ja, oké, ik had het goed te pakken, heel erg goed.

Ik knikte en nam snel een slok van mijn nepchampagne, want mijn keel leek vol zand te zitten.

Wonder boven wonder keurde Carol het goed. Ze was wel erg wanhopig om me hier te houden.

De rest van de maaltijd ging aan me voorbij. Ik kon alleen maar denken aan Lila’s lichaam, dat zich tegen me aan zou vlijen, aan haar lippen die me misschien op plekken zouden kussen die nooit eerder door iemand waren beroerd. Ik moet antwoord hebben gegeven op haar vragen en ik herinner me vaag dat we af en toe in de lach schoten. Buiten dat had mijn lichaam het van me overgenomen en mijn hersenen grotendeels uitgeschakeld.

28.

Ik rekte me uit en voelde me heerlijk ontspannen en gelukkig. Ik opende mijn ogen en keek naar de reden van mijn geluk: Lila. Wondermooie Lila. Ze was nog diep in slaap en haar groene haren waaierden alle kanten uit. Ik wilde een lok voor haar mond weghalen en mijn lippen op die van haar drukken, maar genoot eerst nog van haar aanblik. Haar gladde huid, die me aan chocolade deed denken en zigzag door zachte aderen werd doorkruist waardoor het op een herfstblad leek, haar fijne mosgroene wimpers die trilden, de geleidelijke overgang van haar oorlellen naar haar lange, fijne hals. Het was allemaal prachtig en mijn hart zwol op van genegenheid en adoratie. Hoewel we anatomisch iets anders in elkaar zaten, was ons liefdesspel perfect geweest; zacht, teder en vooral liefdevol. Een hemelse ontdekking. Daarna had ze haar handschoenen aangetrokken, zodat ze tijdens de nacht niet per ongeluk over mijn toekomst zou dromen wanneer ze me aanraakte. Gelukkig konden wanen tijdens het vrijen hun handen onbeschermd laten; beelden werden dan blijkbaar niet doorgegeven.

Maly kwam knorrend tussen ons in liggen, krulde zich op en sliep verder. Ik glimlachte, we waren net een gezinnetje. En dan als bij een donderslag daalde een triestheid op me neer. Dit kon niet lang duren, niet als ik Carol zou opvolgen. Ik balde mijn handen tot vuisten. Waarom zou de Schoonmaker geen persoonlijk leven mogen hebben? Het is nu niet zo dat we een gelofte van een celibatair leven aflegden! Omdat Carol het niet wilde, of kon, gold dat toch niet voor mij? Al was het niet de gewoonte bij Kapiteins, daar kon in ieder geval van afgeweken worden. Ik zou Carol ernaar vragen. Trouwens, als ik degene zou zijn die de regels bepaalde, kon ik ze evengoed veranderen. Voortaan mochten Kapiteins, Admiralen en Schoonmakers wel met een partner samenwonen.

Was ik nu naïef? Wat als het in de praktijk niet mogelijk was? Ik begreep ergens wel dat de mannen die de kinderen hadden geschonken beter in het ongewisse werden gelaten. Hoe meer mensen op de hoogte waren van de Arken, hoe meer risico dat het bestaan ervan uitlekte. Maar Lila was een aangespoelde, ze was overal van op de hoogte. Nou ja, bijna dan. Mijn hoop flakkerde op. Ja, met Lila samenwonen moest kunnen.

Frack, George, loop je nu niet te hard van stapel? Jullie kennen elkaar nog maar net, je bent net zestien geworden en je denkt al over samenwonen!

‘Wanneer je piekert frons je je voorhoofd heel erg.’ Lila keek me glimlachend aan. ‘Goedemorgen, lieverd.’

‘Goedemorgen, schoonheid.’ Ik plantte een vlugge zoen op haar mond, want ik wilde niet dat ze mijn ochtendadem zou ruiken. ‘Zo terug.’

Ik gleed voorzichtig het bed uit en liep naar de badkamer.

‘Zelfs in een eenvoudig T-shirt zie je er sexy uit,’ zei ze.

Ik keek vluchtig om en hoopte dat ze mijn blozende wangen niet had gezien. In de badkamer poetste ik snel mijn tanden, probeerde mijn haar wat te fatsoeneren en holde terug naar het bed. Lila aaide Maly die er zichtbaar van genoot.

‘Hé kleintje, wil je een beetje opschuiven?’ vroeg ik.

Ik pakte Maly op en wilde haar aan het voeteneind leggen, zodat ik Lila kon omarmen. Maar nee, mevrouwtje pikte dit niet en trippelde meteen terug naar de plek waar ze lag, sneller dan gewoonlijk.

Lila giechelde. ‘Ze wil duidelijk tussen ons in liggen.’

Ik gromde. ‘Aandachtstrekker, dat is ze.’

‘Deze slaapkamer is prachtig, licht en zo ruim.’

‘Ja, het is ongelooflijk.’

Lila keek plots ernstig. ‘Hoelang moet je hier blijven?’

‘Ehm, dat weet ik nog niet.’ Frack, wat zou ik haar graag de waarheid vertellen. Elke cel in mijn lijf schreeuwde om haar in vertrouwen te nemen.

‘Wanneer zie ik je terug?’

Ik slikte de kriebel in mijn keel door. ‘Ik...Ik weet het niet.’

‘George,’ zei ze zacht. ‘Je kunt me vertrouwen, dat weet je toch? Je kent mijn moeder, je kent mij.’

Was dat zo? Een beetje misschien, maar maakte liefde niet blind? Wat ik als ik haar alles zou vertellen en dan bleek ze een spion te zijn voor die haatgroepering?

Alsof ze mijn gedachten had gelezen, zei ze: ‘Ik ben hier niet om je uit te horen of om te weten te komen wie de Schoonmaker is. Hoe kon ik weten dat je bij de Schoonmaker geroepen zou worden toen ik je leerde kennen en op slag verliefd op je werd?’

Ik knipperde met mijn ogen. Had ik het goed gehoord? ‘Verliefd?’ bracht ik raspend uit.

‘Ja, al sinds de eerste dag toen je het kantoor van de Admiraal binnenstapte.’

Ik wendde mijn blik af. ‘Ik denk dat ik toen ook al voor je viel.’

Ze boog zich over Maly heen en zoende me lang en intens. Haar hand gleed over de zijkant van mijn heup, baande zich een weg omhoog en streelde mijn borst. ‘Dat zijn ronduit mooie dingen,’ zei ze.

Ondanks het vuur dat hoog in me oplaaide, proestte ik het uit. ‘Dingen? Ze heten borsten.’

‘Die hebben vrouwelijke wanen niet.’

‘Nogal wiedes, jullie hebben ze niet nodig. Jullie leggen eieren. Ik vind jouw oren mooi, hoe ze elegant overgaan naar je lange hals. Prachtig.’

Ze bleef strelen. ‘Zo zacht, zo mooi.’

‘Jij bent mooi,’ zei ik hees, schoof een fel protesterende Maly opzij en gleed naar Lila toe.

Even later, in elkaars armen, werd er op de deur geklopt. Ik bedekte mijn bovenlijf met de deken en riep dat de persoon binnen mocht komen.

Ik verwachtte Sila, maar het was Elisabeth, wat me enigszins verbaasde. Ze stapte voorzichtig de kamer binnen. ‘Willen jullie ontbijt op bed of in de keuken? De Schoonmaker is niet aanwezig deze ochtend.’

‘Waar is ze heen dan?’ Ik was in de veronderstelling dat ze dit domein nooit verliet.

Elisabeth keek verschrikt, alsof ik iets verkeerds had gezegd. Frack! Ik had ‘ze’ gezegd, dus nou wist Lila dat de Schoonmaker een vrouw was. Had ze het gehoord? Als dat zo was, liet ze daar niets van blijken.

‘Naar een Ark,’ antwoordde Elisabeth aarzelend.

Ik sprong het bed uit, helemaal vergetend dat ik naakt was. Elisabeth leek het niet eens te merken of deed alsof ze het niet zag. Ik griste snel de badjas van de vloer, sloeg die om me heen en troonde Elisabeth mee de slaapkamer uit.

‘Maar dan zien ze haar toch?’ vroeg ik zacht, toen we in de hal stonden.

‘Het is voor een besloten gezelschap.’

‘Dan nog, die Ark weet dat het de Schoonmaker is.’

‘Ze moest, George. Het was een dringende kwestie. Ze hebben Boris Tromp gevonden en hij moet berecht worden. Daar beslissen de Schoonmaker en een geselecteerde groep Admiralen over in de rechtbank-Ark. Nogmaals, het is een kleine groep die er aanwezig zal zijn.’

Boris Tromp! Ze hadden hem! De opluchting en blijdschap die ik voelde werd snel opzij geveegd door mijn ongerustheid voor Carol. Koele kikker of niet, ze was tenslotte mijn overgrootmoeder.

‘Dat kon toch evengoed online gebeuren? Waarom in persoon?’

‘Het is het enige dat de Schoonmaker persoonlijk moet doen om een zo eerlijk mogelijk oordeel uit te spreken. Ze vindt het belangrijk om de veroordeelde te zien, zodat ze zijn ware gevoelens kan oppikken. En aangezien hij een hex is, kan ze ook zijn gedachten lezen. Online kan dit niet.’

‘Is het veilig?’

‘Ze heeft lijfwachten bij zich, miko’s en meta’s, en zelf kan ze ook haar vrouwtje staan. Geloof me, George, er zal haar niks overkomen.’

Ik knikte en grijnsde. ‘Oké, ontbijt op bed.’

Ik wilde me net omdraaien om de slaapkamer weer binnen te gaan, toen Elisabeths gezicht een angstige uitdrukking kreeg, alsof ze een monster zag. Mijn hart sloeg een slag over en ik volgde haar blik. Haar armband, dezelfde als die van alle aangespoelden en Ark-bewoners, lichtte rood op.

‘Elisabeth?’ vroeg ik schor.

‘Blijf hier,’ zei ze en ze stoof ervandoor.

29.

Blijf hier? Wat de frack! Haar gezichtsuitdrukking en die onheilspellende rode gloed van haar armband waren duidelijk indicaties dat er iets verkeerd was gegaan.

Ik stormde de slaapkamer binnen en liep linea recta door naar de badkamer, Lila negerend, waar ik snel mijn kleding aantrok.

‘George?’ Lila stond in de deuropening met Maly in haar armen. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Ik weet het niet,’ zei ik, terwijl ik mijn sokken en sneakers aantrok. ‘Maar er is iets goed fout.’

‘Ik ga met je mee,’ zei ze zo resoluut dat ik de moeite niet nam om haar tegen te spreken.

Ze zette Maly op de vloer en trok haar jurk en pumps aan.

Waar zou Elisabeth zijn? Ik meende me te herinneren dat haar kantoor niet ver van de woonkamer gelegen was. Maar welke woonkamer en kon ik die terugvinden? Ik liep naar het koord waarmee ik Sila kon bellen en trok er een paar keer aan. De zenuwen gierden door mijn lijf en alles in me sloeg alarm. Mijn intuïtie gilde dat er iets met Carol gebeurd was. Nee, niet weer! Ik had haar net ontmoet! Zou pech me dan blijven achtervolgen? Ging iedereen die ik kende en zelfs niet had gekend dood? Ik berispte mezelf meteen. Zelfmedelijden was hier niet aan de orde, niet als Carol in gevaar verkeerde.

Sila stond haast meteen in de slaapkamer.

‘Breng me naar het kantoor van Elisabeth,’ zei ik. ‘Alsjeblieft,’ voegde ik er nog aan toe. ‘En breng daarna Maly naar de floepertuin.’

Sila knikte en we volgden haar. Ik ademde een paar keer diep in en uit voor ik flauw zou vallen. Lila greep mijn hand beet en ik keek haar dankbaar aan. Het kon me niet schelen dat ze alle geheimen zou kennen; ik kon haar steun nu goed gebruiken.

Ik herinner me niet meer hoelang de wandeling naar Elisabeths kantoor duurde, maar toen we er waren, hoorde ik meteen haar stem.

Sila tilde Maly uit de draagtas en liep door naar de floepertuin. Ik gebaarde Lila dat ze stil moest zijn en luisterde in de deuropening.

‘Maar hoe kon dit gebeuren?’ vroeg Elisabeth paniekerig.

Ik piepte om de hoek van de deur en zag dat ze aan de telefoon hing.

‘Een val? Hoe bedoel je?’ Ze klonk scheller dan anders.

...

‘Waar waren haar bewakers dan?’

...

Kreunend vroeg ze aan de persoon aan de andere kant van de lijn: ‘Hoeveel gewonden?’

...

‘Dat... dat is verschrikkelijk.’

...

‘En die Boris Tromp?’

...

Elisabeth gromde: ‘Net goed.’

...

‘Goed, hou me op de hoogte van haar toestand, Meks.’

Elisabeth legde de hoorn neer en ik liep haar kantoor binnen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik.

Elisabeth keek naar Lila.

‘Ze mag alles horen.’

‘George,’ zei Elisabeth zacht. ‘Dat mag niet.’

‘Is de Schoonmaker hier? Nee, en als haar opvolger bepaal ik op dit moment de regels. Tot ze terug is. Ze komt toch terug?’

Elisabeth keek naar haar handen. Het intense verdriet en de hevige angst die als onzichtbare waterstromen op me af golfde, verraadde het antwoord al.

‘Leeft ze nog?’ fluisterde ik, bang voor het antwoord.

Elisabeth knikte. ‘Maar haar toestand is kritiek, zeer kritiek.’

‘Waar is ze?’

‘Ze wordt naar de dichtstbijzijnde Ark gebracht waar wanen aanwezig zijn.’

‘Als ze gewond is, moet ze naar een ziekenhuis!’

‘Je weet wat ze is, George. Wanen kunnen haar beter verzorgen dan welke arts ook.’

Ik had al die tijd mijn ogen niet van Elisabeth afgehaald, zodat ik haar woorden naar waarheid kon polsen en om haar emoties op te pikken. Nu keek ik zijdelings naar Lila, waar de verbazing in haar grote ogen te lezen stond. Frack. Ze had gehoord dat ik de opvolger van de Schoonmaker zou zijn.

‘Wie vielen haar aan?’ vroeg ik Elisabeth.

‘Dat weet je, George.’

‘En Boris?’

‘Die is dood. Hij werkte met ze samen en was al een poosje lid van hun groepering. Hij was het lokaas om de Schoonmaker naar buiten te lokken. Ze weten dat ze alleen voor een rechtszaak haar woonplek verlaat. Ze stonden haar en haar lijfwachten op te wachten. Het was overmacht, George, ze waren met ontzettend veel.’

‘Hoe wisten ze dat ze die rechtszaak zou voorzitten? Ik dacht dat alles in het grootste geheim zou plaatsvinden.’

Elisabeth boog haar hoofd. ‘Er zat een mol van de groepering tussen de Admiraals.’

Overvallen door emotionele uitputting zakte ik neer op de stoel voor haar bureau. Lila legde een hand op mijn schouder en kneep er zachtjes in. Ik graaide naar mijn muts, mijn geruststellingsgebaar, maar greep naar lucht. In mijn haast had ik die niet opgezet.

‘Frack,’ zei ik.

We schrokken alle drie op toen de telefoon schel overging. Elisabeth nam meteen op en luisterde. Haar ogen werden waterig en ze friemelde nerveus aan haar halsketting.

‘Dank je, we zullen de nodige maatregelen treffen.’

...

‘Dat weet ik!’ viel ze plots uit, gevolgd door een diepe zucht. ‘Ik weet wat ik moet doen.’

Ze hing op.

Elisabeth slikte een paar keer, kneep haar ogen samen en zei: ‘Er is nooit eerder een Schoonmaker van zo’n jonge leeftijd geweest, maar vanaf vandaag hebt u de functie, George.’

30.

Verdoofd zat ik in de keuken aan het kookeiland, met Lila naast me. Ik voelde... Ik wist niet hoe ik me voelde. Het was alsof iemand mijn hart aan het fijnknijpen was. Betekende dit dat ik aan het rouwen was? Had ik verdriet om Carol? Ik kende haar nog geen vierentwintig uur en had nog geen affectie voor haar gevoeld, maar ze was wel familie. Weer een familielid dat uit mijn leven verdween. Een moeder die me in de steek had gelaten, een grootmoeder die ik nooit had gekend en een overgrootmoeder die ik na amper één dag alweer verloor. Er rustte vast een vloek op onze familie. Een Borg-vloek, nee, een Hansen-vloek, want het betrof de vrouwelijke kant. Tenzij mijn vader ook niet meer in leven was. Frack, misschien egoïstisch van me om te denken, maar nu zou ik mijn vader ook niet meer kunnen opsporen.

‘George?’ Lila onderbrak de neerwaartse spiraal van gedachten voor die nog dieper kon zinken.

‘Hm?’

‘Zal ik een pot thee voor ons zetten?’

Ik knikte.

Ze stond op en opende een voor een de keukenkasten. ‘Had je een nauwe band met de Schoonmaker?’

Ik had noch de energie noch de zin om te blijven liegen. Het kon me niet meer schelen. ‘Ze was mijn overgrootmoeder.’

Lila schrok zichtbaar. ‘Het spijt me voor je.’

Ik schokschouderde. ‘Ik heb haar gisteren pas voor het eerst ontmoet.’

‘Dan nog.’ Lila vond een pan en vulde die met water. ‘Dus jij moet het nu van haar overnemen?’

Ik knikte. Frack, daar had ik nog niet bij stilgestaan, maar dat was wat Elisabeth had gezegd. Daarna had ze ons verboden om het domein te verlaten. Mogelijk had één van de lijfwachten onder marteling de locatie van Carol verraadden, al achtte ze die kans klein, want ze waren getraind en het waren bikkelharde mannen en vrouwen. Toch, om geen enkel risico te nemen, had Elisabeth ons op het hart gedrukt om ons gedeisd te houden, en dat was voor mij prima. Ik moest alles nog een plek weten te geven.

‘Als ik je ergens bij kan helpen,’ zei Lila, terwijl ze twee kopjes vond, ‘zeg het me dan alsjeblieft. Ik ben er voor je.’

Ik glimlachte haperend. ‘Dank je. Je zit hier nu wel voor onbepaalde tijd vast.’

Ze grijnsde. ‘En dat vind ik helemaal niet erg, maar ik moet mijn ouders op de hoogte brengen, anders zullen ze doodongerust zijn.’

Ik knikte. ‘Regel het via Elisabeth. Zij weet hoe dat op een veilige manier kan. Wat ga je hun vertellen?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Ik verzin wel iets.’

Ik streek met mijn handen door mijn haren. Ik voelde me kaal zonder muts, onvolledig, maar dat was het minste van mijn zorgen. Nu moest ik Carol wel opvolgen. Wilde ik dat wel? Kon ik eronderuit komen en Elisabeth in mijn plaats aanstellen? Als rechterhand was ze net zo op de hoogte van alles als Carol was geweest. Anderzijds, ik had het Carol beloofd en ik was niet iemand die haar woord brak om de makkelijke weg te kunnen inslaan.

Toch voelde ik me er allesbehalve klaar voor. Ik was zestien en zat nog op school! Bovendien was ik tot voor kort niet eens op de hoogte geweest van Arken en alles wat erbij hoorde. Vandaag was zelfs voor het eerst dat ik hoorde dat er een rechtbank-Ark was.

Lila zette een kop hete thee voor me neer. ‘Drink op, ik heb wat kruiden gevonden die helend en verzachtend werken.’

Ja, natuurlijk, ze was een waan, vergelijkbaar met menselijke herboristen, maar dan een paar trappen hoger omdat ze zich er veel meer in verdiept hadden. Ik nam een slok en trok een grimas. Nog te heet.

‘Ik maak een ontbijtje voor ons klaar,’ zei Lila.

Ik glimlachte grimmig. ‘Daar hebben we koks voor.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik wil het voor ons doen.’

‘Ik weet niet of ik iets binnenkrijg.’

‘Dat zien we dan wel weer.’

Terwijl ze in de weer was met het klutsen van eieren en het professioneel verbranden van brood, kwam Elisabeth de keuken binnen.

‘George, gaat het?’

Het sierde haar dat ze ernaar vroeg. Ik antwoordde met een schouderophalen.

‘Wilt u ook een ontbijt?’ vroeg Lila aan Elisabeth.

Ze schudde haar hoofd en nam naast me plaats. ‘Het is natuurlijk heel wat, George, en dat in zo’n korte tijd. We hebben veel te doen en een hoop beslissingen om te nemen. We moeten volmachten voor u regelen, ik moet alle procedures uitleggen en we moeten plannen maken voor noodsituaties, en... Gaat het wel met u? U ziet bleekjes.’

Ik trok een wenkbrauw op. Bedankt overgrootmoeder, dat trekje heb ik snel van je overgenomen.

Elisabeth zei: ‘Goed, ik loop van stapel. Luister,’ ze friemelde aan haar ketting, ‘ik zal de begrafenis regelen, ik weet wat haar wensen waren.’

Ik zei schor: ‘Dank u.’

Ze gaf een aarzelend klopje op mijn hand. ‘Ik zal u begeleiden, u staat er niet alleen voor.’

Ik zuchtte hartgrondig. ‘Ik ben nog niet eens Kapitein. Ik weet zo weinig.’

Elisabeth knikte. ‘Alles zal met de tijd duidelijk worden. Ik sta aan uw zijde en anderen ook, bij elke stap. Iedereen hier is een vertrouwde en toegewijde medewerker.’ Ze keek terloops naar Lila die peper over de eieren aan het malen was.

‘Ze is te vertrouwen,’ zei ik. ‘en alsjeblieft zeg ‘je’ tegen me. Ik ben te jong om met ‘u’ aangesproken te worden. Ik sta erop.’

‘Goed, George. Ik kan denk ik niet anders dan Lila vertrouwen. Ze weet al te veel en ze kan hier voorlopig nog niet weg.’

Lila zette het bord met eieren voor me neer en begon aan een salade voor zichzelf. ‘Elisabeth, ik weet dat u me nog maar net kent, maar ik ben geen mol. Ik had geen idee dat die groepering bestond en bovendien: ik hou van George.’ De warme, oprechte blik die ze me toewierp, moest Elisabeth wel overtuigen van haar eerlijkheid.

Ze zei: ‘We zien wel, maar ik geef je het voordeel van de twijfel.’

Ik nam een hap van de eieren die overheerlijk smaakten. Het wakkerde mijn honger en zin in eten meteen aan.

‘Elisabeth, Carol zou me in contact met mijn vader brengen, dat had ze me beloofd.’

‘Dat weet ik. Ik kan daarbij helpen, maar niet zo goed als de Schoonmaker kon. Zij had meer persoonlijke contacten op Hexia.’

‘Dank u.’

Ze haalde een vel tevoorschijn en schoof het naar me toe. ‘De plattegrond van dit kasteel. Iets beters heb ik niet.’

Ik staarde naar de kaart. Goed, het hielp me nog niet veel verder, omdat de bovenverdiepingen er niet op stonden, maar het was in ieder geval iets. Lila keek mee over mijn schouder.

‘Kijk,’ wees Elisabeth aan. ‘De ‘S’ is jouw slaapkamer, echter op de derde verdieping. De ‘K’ is de keuken waar we ons nu in bevinden, maar er zijn nog meer keukens. Deze hier wordt... Werd echter het meest gebruikt door,’ ze slikte. ‘Door Carol. De ‘W’ staat voor de woonkamer waar je Carol voor het eerst zag, maar dan wel op de tweede verdieping. De ‘F’ staat voor de floepertuin en die ‘Z’, daar begint de zoo-Ark die zich over bijna de hele lengte uitstrekt.’

‘De B?’ vroeg ik.

‘Dat was het kantoor van de Schoonmaker. Mijn kantoor is ernaast.’

‘Waar staat dit kasteel?’ Ik keek Elisabeth doordringend aan. ‘Dat mag ik nu toch weten, aangezien ik de volgende Schoonmaker ben. Trouwens, hier is iets zwart gemaakt.’

Elisabeth wierp een snelle blik op Lila en zei: ‘Dat is het woord Salamandre, Château de Salamandre, en het kasteel bevindt zich in Zuid-Frankrijk.’

‘Salamander? Wat een vreemde naam voor een kasteel.’

‘Vandaar dat je dat dier overal op de muren en plafonds ziet afgebeeld,’ verklaarde ze.

‘Elisabeth, kunt u Carol niet opvolgen?’

Ze schudde resoluut haar hoofd. ‘Nee, George, het moet iemand van uw, van jouw bloedlijn zijn. Zo is het altijd geweest.’

‘Hoe Europees koninklijk. Maar waarom?’

‘Omdat ─’

Mijn vork viel kletterend op het bord toen de deur bruusk openzwaaide.

Ellen.

Ook dat nog.

31.

Ellen zag er verwilderd uit, alsof ze het hele eind hierheen gelopen had. Haar gezicht was opgezwollen en ze had rode ogen. Had ze gehuild?

‘Dag George, hallo Elisabeth.’

‘Hoe bent u binnengekomen?’ vroeg Elisabeth zonder haar terug te groeten. Aan de grimmige trek rondom haar lippen mocht ze mijn moeder niet erg.

‘Het personeel kent me, Elisabeth. Ik ben nog steeds een Hansen en ik heb het recht om hier te zijn.’

Elisabeth snoof en gleed van de kruk af. ‘George, kan ik je zo in mijn kantoor spreken?’

Ik knikte.

Ellen keek naar Lila die staand haar salade aan het verorberen was. ‘Sinds wanneer eet het personeel met ons samen? Je komt me trouwens bekend voor.’

Ik rolde met mijn ogen. Wat een arrogante opmerking! ‘Ellen, dit is mijn vriendin, Lila. Ze is de dochter van Miriam Engels en werkt hier niet. Lila, dit is Ellen, mijn... Mijn biologische moeder.’

Ellen streek haar haren achter haar oren en nam naast me plaats. ‘Ah zo, mijn excuses, Lila. Ik ken je moeder goed.’

‘Goedemorgen, Ellen.’ Ze keek me vragend aan. Natuurlijk, ze was nog niet op de hoogte van het feit dat mijn moeder opgedoken was. Ze wist dat ik naar haar op zoek was gegaan, maar meer niet.

‘Ik vertel het je nog wel,’ zei ik tegen haar en tegen Ellen: ‘Wat doe je hier?’ Het kwam er precies bits genoeg uit.

‘Ik hoorde dat de Schoonmaker, dat Carol dood is.’

‘Jouw grootmoeder die je net als ik in de steek hebt gelaten. Het is wel een patroon, niet?’

Even flikkerde er boosheid in haar ogen. ‘Ik had daar mijn redenen voor.’

‘Dat heb je altijd, alleen zijn het geen goede redenen.’

‘Je hebt geen idee hoe het was om hier op te groeien, George.’

‘Nee, door jou weet ik dat inderdaad niet!’

‘Wees blij, het was allesbehalve plezierig. Ook daarom heb ik je bij het weeshuis achtergelaten.’

Haar redenen konden me gestolen worden. Woede kolkte door mijn aderen; ik was haar excuses meer dan zat.

‘Je had met me weg kunnen lopen, naar de andere kant van de wereld. Frack, zelfs naar een andere dimensie!’

‘Carol zou ons hebben gevonden, dat doet ze meestal, en jou hiernaartoe hebben meegenomen.’

Lila, die de groeiende spanning vast aanvoelde, kwam tussenbeide. ‘Ellen, kan ik koffie of thee voor u maken?’

‘Koffie, graag, en dank je, Lila.’

Ze knikte en ging aan de slag.

Met opeengeklemde kaken vroeg ik aan Ellen: ‘Waarom heb je me niet verteld dat de Schoonmaker mijn overgrootmoeder is? We hadden een gesprek voor ik hiernaartoe kwam, dus je had alle mogelijkheden om me hiervan op de hoogte te brengen. Het is nu niet bepaald een klein detail. Frack, ik had me erop kunnen voorbereiden! Wat bezielde je om dat voor me te verzwijgen?’

Ellen zag er nu ronduit kwaad uit. ‘Alles wat ik doe, doe ik met een reden. Om je te beschermen, om je een normaal leven te geven. Maar wat ik ook doe, het is nooit goed.’

Ik stond abrupt op, waardoor de kruk omviel. ‘Nooit goed? Hoor jezelf!’ Ik gilde niet, maar het scheelde niet veel. ‘Bijna alles wat je me tot nu toe hebt verteld, is een leugen, of je verzwijgt dingen voor me. Waarom, Ellen? Heb je me niet al genoeg aangedaan?’

Ik was razend, mijn blikveld vernauwde zich en de enige die ik zag was Ellen. En frack, wat had ik zin om haar een stomp te verkopen.

‘George,’ zei ze plots rustiger. ‘Luister.’

‘Ik luister! Zolang je me maar geen onzin verkoopt en eerlijk bent zonder eromheen te draaien.’

‘Ik hoopte dat Carol niet wist dat je haar achterkleindochter was. Ik weet het, heel erg stom en naïef, want ze weet alles. Maar dat kleine beetje hoop wilde ik behouden. Geloof me, je wil niet door haar opgeleid en opgevoed worden.’

‘Tja,’ zei ik snerend. ‘Dat is nu helemaal van de baan, niet?’

‘Ik vind het vreselijk dat ze dood is, George, en dat je haar al zo snel verloren bent. Al... Al was ze hardvochtig, ik hield van haar. Ik kon alleen niet met haar leven.’

‘Trouwens, het is een zwak excuus wat je net gaf, want juist omdat ik kan Tunnelen wist ze dat ik familie was.’

‘Dat is niet helemaal waar, George.’

Ik bond in, want dit antwoord had ik niet verwacht. ‘Hoe bedoel je?’

Ellen zuchtte en nam een slok van de koffie die Lila haar voorzette. ‘Carol heeft je verteld dat we half hex zijn?’

Ik knikte en keek zijdelings naar Lila die haar mond opende en me wederom vragend aankeek.

‘Ik heb je nog heel wat te vertellen, Lila, en dat doe ik vandaag nog. Beloofd. Ik weet het meeste ook nog maar net.’

Ze knikte en ging verder met het vullen van de vaatwasser.

‘Ja, dus,’ antwoordde ik Ellen. ‘Ik weet dat we half-hexen zijn.’

‘Lange tijd was onze bloedlijn de enige, maar er zijn geruchten dat het al vaker is voorgekomen.’

Ik dacht hierover na, want er klopte iets niet volgens mij. ‘Carol vertelde me dat voortplanting tussen de verschillende soorten niet mogelijk is, behalve in onze familie.’

‘En toch zijn er waarschijnlijk nog meer gevallen, maar alleen tussen hexen en mensen, omdat de fysionomie het meest op elkaar lijkt.’

Was dat weer een leugen van Ellen om haar daden goed te praten? Het was mogelijk, want waarom had Carol me hierover niks verteld? Anderzijds, waarom zou het alleen in onze familie lukken? En bovendien leek geheimen houden wel een tweede natuur te zijn bij de Hansens.

‘Carol wist dit, George,’ vervolgde Ellen. ‘Dus ik hoopte dat ze dacht dat je één van hen was, aangezien ze nooit heeft geweten dat ik zwanger was.’

Er daagde me iets. ‘Maar hoe kon ze het dan zeker weten?’

‘Dat komt door mij, ben ik bang. Ze zal opgevangen hebben dat de moeder van George opgedoken is en mijn naam hebben gehoord.’ Ze beet op haar mondhoek. ‘Al die jaren dat ik je aan je lot heb overgelaten, dat ik er niet voor je was, het heeft niks uitgehaald. Hier zit je uiteindelijk dan toch, in het hol van de leeuw.’ Ze greep mijn bovenarm beet. ‘George, heb je haar beloofd om haar op te volgen?’

‘Ehm, ja.’

‘Maakt niet uit,’ zei ze snel. ‘Ze is er niet meer, dus je kunt eronderuit komen.’

‘Ik heb het beloofd, Ellen! We hadden een deal. Tenzij jij het van me overneemt, ik ben veel te jong om de leiding over alle Arken te hebben.’

Ellen keek me stellig aan. ‘Nooit. Ik wil vrijheid, ik wil niet het doelwit zijn van die haatgroepering en de rest van mijn leven hier opgesloten doorbrengen.’

‘Elisabeth wil ook niet, ze zegt dat het iemand van onze familie moet zijn. Waarom trouwens?’

Ellen gaf niet meteen antwoord. Ze nam nog een slok koffie en keek naar een punt ergens achter me, alsof ze mijlenver weg was met haar gedachten.

32.

‘Ellen,’ zei ik ferm, ‘geef me voor één keer eerlijk antwoord op mijn vraag. Ik kom er hoe dan ook achter.’

Ellen zuchtte hartgrondig. ‘Dat komt door ons gemengde bloed, omdat we gevoelens en gedachten van anderen kunnen oppikken. Omdat we door leugens heen kunnen prikken.’

Ik fronste mijn voorhoofd. Ik begreep niet wat dat ertoe deed en het kon toch niet de enige reden zijn?

Ellen vervolgde: ‘Je bent al op de hoogte van de rechtbank-Ark. Ja,’ zei ze zonder op antwoord te wachten, ‘dat moet wel, aangezien Carol daar vermoord is. Het gebeurt niet vaak, maar heel af en toe vindt er een rechtszaak plaats omdat een aangespoelde buiten de lijntjes heeft gekleurd. Omdat we levende leugendetectors zijn, worden we als rechter aangesteld. In samenspraak met een aantal Admiralen, vellen we een vonnis op basis van de gedachten en gevoelens van de veroordeelde.’

Oké, dat begreep ik, het leek me wel handig om te vermijden dat er onschuldigen bestraft zouden worden. Maar!

‘Ellen, als er nog meer kinderen zijn die half hex half mens zijn, dan kunnen zij de volgende Schoonmaker worden.’

Ellen schudde haar hoofd. ‘Er is meer. Onze bloedlijn heeft het hele systeem van Arken opgezet, eeuwen geleden. We waren toen al een zeer welvarende familie met haast onbeperkte financiële middelen en dat is in de loop van de tijd alleen maar gegroeid door slimme investeringen en patenten op uitvindingen gedaan door aangespoelde hexen. Aangezien we kunnen Tunnelen, namen we ook vaak ideeën uit Hexia mee naar Aarde. We zijn de enigen met voldoende financiële draagkracht om het hele systeem draaiende te houden. Het is trouwens geen dankbare baan, de Schoonmaker zijn. Ik denk niet dat er veel hiervoor willen solliciteren.’

‘Wacht eens even. Er zijn dus nog meer half mensen die kunnen Tunnelen? En weten die kinderen dat hun vader of moeder een hex is?’

‘Ik denk niet dat ze op de hoogte zijn en nee, alleen wij kunnen Tunnelen. Ze hebben de gave om gevoelens en gedachten te lezen, maar meer niet. Althans, als wat ik heb opgevangen juist is. Ik reis nogal veel, niet alleen naar die andere werelden, en vang hier en daar wel eens wat op.’

Ellen zou een uitstekende spionne zijn. Koelbloedig, avontuurlijk en sluw.

En weer had ik haar op een leugen betrapt. ‘Ellen, als we de enigen zijn die kunnen Tunnelen, dan wist Carol wel dat ik haar achterkleinkind was, en dus heb je het opzettelijk voor me verzwegen. Je wist dat ze me hier zou willen houden en me zou vragen om haar op te volgen. Waarom? Waarom blijf je me telkens voorliegen? Hoe dom denk je dat ik ben?’

Ellen keek van me weg. ‘Ik... Ik kon het niet. Ik had geen zin om het verleden op te rakelen, om je te vertellen dat ze mijn grootmoeder was en waarom ik haar zo lang niet had opgezocht.’

Ellen mocht dan dapper zijn wanneer ze Tunnelde of wanneer ze onbevreesd gevaarlijke dieren benaderde, op het gebied van emoties was ze een grote lafaard.

Er schoot me nog iets te binnen. ‘Carol vertelde me dat je wel iemand mee kunt nemen tijdens het Tunnelen.’

Lila had tot nu toe het gesprek met groeiende verbazing stilzwijgend gevolgd, maar toen ze dit hoorde, kon ze haar verontwaardiging niet voor zich houden. ‘Wat? Ellen, u zei dat dit niet kon, dat ze dan verbranden, zoals die... Dat is wat er in de Ark-nieuwsberichten stond.’

Ze keek niet eens betrapt toen ze antwoordde: ‘Dat moest ik wel, om nog enigszins rust in mijn leven te hebben. En voor George. Stel je voor wat een heisa er zou uitbreken. We zouden continu door bijna alle aangespoelden belaagd worden.’

Lila perste haar lippen op elkaar.

‘Ik weet het pas sinds gisteren,’ zei ik snel.

Lila’s oren trilden. Een teken van boosheid? Daar was een redelijk grote kans toe. ‘Maar je had het me tijdens het etentje kunnen vertellen,’ zei ze koel.

‘Dan had ik je alles moeten vertellen, dat ik haar opvolgde, en dat mocht ik niet. Ik beloofde Carol dat ik zou zwijgen, vooral om je te beschermen.’

Zodra de woorden uit mijn mond gerold waren, besefte ik dat ik net als mijn moeder had gehandeld. Dat ik net als Ellen excuses had voor het achterhouden van informatie voor mijn geliefden. ‘Het spijt me,’ zei ik. ‘Ik beloof je dat ik vanaf nu open en eerlijk tegen je zal zijn.’

Ze stond even in tweestrijd en ik hoopte dat mijn smekende blik haar zou ontdooien. ‘Goed, ik geloof je, en accepteer je excuses,’ zei ze ten slotte.

‘Ik hou van je,’ zei ik.

Ellen leek in de war. Ze keek van mij naar Lila en terug. ‘Ze is meer voor je dan een gewone vriendin, niet?’

Ik knikte. ‘Ja, meer.’

‘Wist Carol dit?’

‘Ik denk het niet.’

‘Het zou haar niet zijn bevallen, dat is zeker.’

Ik keek Ellen fel aan. ‘Hoezo?’

‘Nee, helemaal niet, het zou haar plannen danig in de war hebben gestuurd.’

‘Welke plannen?’ vroeg ik. ‘Ik kan me niet voorstellen dat het uitmaakt of je met een man of een vrouw samen bent om het werk als de Schoonmaker uit te voeren.’

‘O, maar dat maakt wel uit.’

33.

Voor ik om verduidelijking kon vragen, stapte Elisabeth met haastige stappen de keuken in. Was de onderbreking opzettelijk? Had ze aan de deur staan luisteren? Frack, dat was wel heel erg paranoïde van me.

‘George, kun je nu meekomen naar mijn kantoor?’

Ik ving de waarschuwende blik op die ze met Ellen wisselde. Nog meer geheimen!

Ik stond op het punt haar te volgen, maar zei toen resoluut: ‘Nee. Eerst wil ik antwoord op mijn vraag. Waarom zou Carol er een probleem mee hebben gehad dat ik een relatie met een meisje heb?’

Ellens grijns zag er heel voldaan uit. ‘Ja, Elisabeth, waarom?’

Het was de eerste keer dat Elisabeth er ongemakkelijk uitzag. Ze staarde naar haar pumps, toen naar Lila, een punt in de hoek van de keuken en ten slotte richtte ze haar blik op mij. ‘Omdat... Ehm.’

‘Laat me je helpen, Elisabeth,’ zei Ellen. ‘George, je moet voor een dochter zorgen, zodat de Hansen bloedlijn blijft voortbestaan.’

‘Wat?’ riep Lila uit. ‘Wat een achterbaks, ouderwets gedoe is dat? Trouwens, we hebben nog maar net wat samen.’

Het stak me een beetje dat ze dat zei, maar ze had natuurlijk wel gelijk. ‘Dan adopteer ik toch,’ zei ik.

‘Zo simpel is het niet, George,’ zei Elisabeth, die nog steeds wangen als rode boeien had. ‘De voort... de voortplanting moet met een hex gebeuren. De gaven mogen niet verloren gaan en daarom mag er geen enkel risico worden genomen.’

Ik plaatste mijn handen op mijn heupen. ‘Dus, met andere woorden, jullie verplichten me om met een hex naar bed te gaan? Nooit van consent gehoord? We leven niet meer in de middelleeuwen. Frack, zeg.’

‘George,’ zei Ellen. ‘Er zijn tegenwoordig andere methoden, dat zou je moeten weten. In vitro, onder andere.’

Voor ik daarop in kon gaan, sloeg ik dubbel. Ook Ellen trok een pijnlijke grimas.

‘Tunnelalarm,’ bracht ik hijgend uit.

Uiteraard, het kon niet lang uitblijven, temeer omdat zowel Ellen als ik hier waren. Twee tunnelversterkers op één plek; dat was vragen om moeilijkheden.

‘O jee,’ zei Elisabeth. ‘Onze Kapitein zal wel al onderweg zijn.’

‘Roep haar terug!’ schreeuwde Ellen. ‘Mijn dochter en ik handelen hem af.’

Elisabeth uitte een verbolgen kreetje, maar verliet in allerijl de kamer.

Mijn maag leek zich in mijn buik om te draaien, waarbij felle pijnscheuten naar alle kanten in mijn lichaam schoten.

Lila stond naast me en legde haar hand op mijn gebogen rug. ‘Gaat het?’

‘Nee, maar dat komt wel.’ Ik blies een paar keer in en uit en rechtte mijn rug.

‘Ik had geen idee dat het zoveel pijn deed,’ zei ze.

‘Kom,’ zei Ellen terwijl ze uit het raam keek. ‘Ik zie waar hij is.’

Ellen opende de glazen deur in de keuken en we volgden haar. Lila wilde me ondersteunen, maar dat vertraagde ons alleen maar, dus wimpelde ik het af. Hoe sneller we bij de Tunnel waren, hoe beter. De pijn ebde al weg toen de hitte het overnam. Maar ook dat verdween al snel, want de Tunnel, zo groot als een voetbal, bevond zich slechts op zo’n honderd meter van ons.

Ellen greep haar pistool uit de holster en ging wijdbeens staan. Ik probeerde er net zo stoer uit te zien, maar slaagde daar volgens mij absoluut niet in.

Lila zei zacht: ‘Waar kijken jullie naar?’

Juist, op Aarde zagen alleen Kapiteins en Matrozen een Tunnel.

Ik wees hem aan. ‘Daar is hij zich aan het vormen, maar dat kun je niet zien. Wij wel.’

‘Dus,’ zei Lila een beetje kortademig, ‘er kan ieder moment een aangespoelde of een dier uit springen?’

‘Eruit stappen, maar ja, dat is het zo’n beetje. Het kan nu niet lang meer duren.’

‘Ben je bang?’

Als ze haar hand op mijn hart legde, kon ze het antwoord daarop voelen. ‘Ja, heel erg.’

‘Ik ook,’ fluisterde ze. ‘Ellen ziet er niet bang uit.’

‘Ben ik ook niet,’ zei ze, zonder haar blik van de Tunnel af te wenden.

Nee, klopt, dat was ze alleen wanneer ze de waarheid hoorde te vertellen of haar fouten moest toegeven.

Wat bracht de Tunnel ons? Daar hoefde ik niet lang op te wachten, want een donker silhouet tekende zich tegen het licht af.

Frack! Wat was dat?

34.

Ik wilde gillen, maar doordat ik zo verbaasd was, vond ik er de adem niet voor.

In mijn ooghoek zag ik dat Ellen haar pistool in de holster stak. Een goed teken, het was dus geen gevaarlijk wezen. Naast me gniffelde Lila. Ik keek haar vragend aan.

‘Dat is een wambos van mijn thuiswereld.’

‘Wambot?’ vroeg ik geschrokken, terugdenkend aan het enge wezen dat ik in de Atomium-Ark had gezien.

‘Nee, wambos, met een ‘s’ aan het einde.’

Ik diepte mijn kennis van de flora en fauna over Wanië op, maar vond niks. En ja, ik zeg opzettelijk fauna én flora, want het wezen kon zowel één van beide zijn als allebei. De Tunnel verdween; weer een kans gemist om hem te voelen, frack.

Ellen glimlachte. ‘Een vreedzaam wezen, al zal het moeilijk zijn om met hem te communiceren.’

Voor ons stond een... Ehm, hoe omschreef ik hem het best? Een omgekeerde boomstam? Een wandelende, levensgrote tak? Een struik met poten? Een rechtopstaande, houten spin?

Zijn ‘kop’ bestond uit uitsteeksels die op wortels leken, daaronder een dun, takachtig lichaam met links en rechts meerdere ‘takken’ waaraan doorzichtige bladeren hingen, als ze dat waren. Zijn hele lijf had een fluorescerend groene kleur, behalve zijn rode ‘kop’. Hij of zij – hadden ze wel een geslacht? – stapte wankel op het plantsoen en zakte toen op zijn vele ‘poten’ neer.

Als een krab kwam hij langzaam mijn richting uit. Ik zette een stap achteruit. Vreedzaam of niet, hij leek te veel op een enorme spin en daar had ik nu eenmaal geen positieve associaties mee.

‘Niet bang zijn,’ zei Lila. ‘Ze zijn net zo mak als floepers. Ze zijn heel intelligent en ze zien en horen via hun sensoren, die bladachtige dingen. Communiceren doen ze via gebaren, met hun armen en benen. Ze zijn tam en sociaal.’

De wambos stond nu vlak voor me en richtte zich op. Hij was twee koppen langer dan ik en één van zijn armen bewoog hij in de richting van mijn gezicht.

‘Hij ruikt aan je om na te gaan wie je bent.’ Ellen was zonder dat ik het gemerkt had naast me komen staan. ‘Lila’s soort kent hij, maar ons niet.’

Ik slikte. Alles in mijn lijf wilde het op een rennen zetten, maar misschien beledigde ik de wambos daar wel mee, en ik moest op Ellen en Lila vertrouwen. Nou ja, vooral op Lila dan. Heel zacht fladderden de blaadjes tegen mijn wang. Ik zag nu dat ze hele fijne, pulserende nerven hadden en er kwam een aangename geur vanaf, een beetje zoals zoethout. Er daalde een rust op me neer, mijn hartslag werd langzamer en ik voelde me meteen ontspannen.

De wambos zette een stap achteruit en begon toen te... Dansen? Daar leek het in ieder geval op. Hij wapperde met zijn uitsteeksels, kromde zijn lijf rechts en links en huppelde op en neer.

Ik schoot in de lach. Het zag er ook zo grappig uit.

Lila grinnikte. ‘Hij is aan het praten.’

‘Wat zegt hij?’

‘Hoi.’

Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Hoi? Dat is alles?’

De wambos was nog steeds aan het springen en kronkelen, hoewel nu een stuk langzamer, bijna in slow motion, wat het nog komischer maakte.

‘Ja, dat is alles.’

‘Lila, ken jij hun taal?’ vroeg Ellen.

‘Ja, mijn vader heeft het me een beetje geleerd. Hij had zich erin verdiept.’

‘Weinig wanen begrijpen de wambostaal. Het is de ingewikkeldste taal op Wanië. Ik ben onder de indruk.’

‘Als al dat dansen alleen maar ‘hoi’ betekent, zal het inderdaad geen makkelijke taal zijn,’ merkte ik op.

Lila trok haar schouders op. ‘Ze houden het graag kort,’ zei ze droog.

Ik proestte het uit.

Ellen vroeg haar: ‘Kun je ook antwoorden?’

‘Dat is een stuk moeilijker, want ik heb maar twee armen en twee benen. Wambossen gebruiken tien uitsteeksels bij hun communicatie, maar simpele woorden kan ik wel aan.’

‘Doe je best maar, leef jezelf uit,’ zei Ellen.

Lila keek me streng aan. ‘Niet lachen jij.’

‘Ik zou niet durven,’ zei ik, waarna ik mijn lippen op elkaar perste.

De wambos was eindelijk klaar met zijn begroeting en hield zijn kop scheef, alsof hij op een antwoord wachtte of misschien wel op een koekje als beloning.

Lila zuchtte en begon. Ze zwaaide met haar armen hoog boven haar hoofd heen en weer en hield haar rechterbeen gebogen in de lucht en daarna haar linkerbeen. En ja, natuurlijk hield ik het niet meer en gierde ik het uit van het lachen. Ze wierp me een boze blik toe, maar ging door. Ellen keek haar met groeiende verbazing aan.

Na minstens een volle minuut hield Lila op. Ze ademde snel en ging op de grond zitten, waarna de wambos weer aan het praatdansen ging. Als het zo nog lang doorging, wisten we zijn naam pas over een maand of drie.

‘Is hij niet bang?’ vroeg ik Lila. ‘Dit is een onbekende omgeving voor hem.’

‘Wambossen kennen geen angsten. Ze hebben geen natuurlijke vijanden, want voor vleeseters zijn ze niet sappig genoeg en voor planteneters zijn ze te snel.’

‘Dan nog.’

‘Ze zijn heel erg... Hoe zeggen jullie dat hier op Aarde ook alweer? Heel erg... Zen! Dat is het woord.’

‘Wat zegt hij nu?’ vroeg Ellen.

‘Slaap lekker.’

‘Ehm, watte?’ zei ik.

De wambos staakte zijn ‘gepraat’, boog zich voorover en boorde zijn kop in de aarde.

‘Zo slapen ze,’ legde Ellen uit, ‘en ondertussen halen ze energie uit de grond. Ik vond het al vreemd dat er op klaarlichte dag een wambos door de Tunnel kwam. Dan slapen ze meestal.’

‘En nu?’ vroeg ik.

Ellen schokschouderde. ‘Weer naar binnen. We kunnen niks meer voor hem doen.’

Ik gebaarde naar de geaarde wambos. ‘Moet er niet iemand bij hem blijven? We kunnen het niet hebben dat hij in een nabijgelegen dorp gaat dwalen.’

‘Ik blijf wel hier,’ stelde Lila voor.

‘Nee,’ zei ik. ‘Ik leg het aan Elisabeth voor, misschien heeft zij een betere oplossing. Er zijn nog andere wanen in het kasteel.’

‘Misschien,’ zei Lila, ‘maar die kennen de taal niet.’

‘Ze kunnen ons komen halen wanneer hij wakker geworden is. Zo snel zal hij niet van dit domein verdwijnen, het is hier net zo groot als een kleine stad.’

We liepen dus gezamenlijk terug naar de keuken.

Elisabeth stond ons voor het raam op te wachten. ‘Ik zal de stalmeester opdragen een oogje op de wambos te houden,’ zei ze nog voor ik haar iets had opgedragen. ‘Hij is een waan.’

Ze was ronduit geweldig als rechterhand!

‘Kan hij hier blijven?’ vroeg ik. ‘Is dat mogelijk?’

Elisabeth knikte. ‘Ja, natuurlijk, waarom niet? Het is geen gevaarlijk wezen en er is hier ruimte zat.’ Voor ze de keuken verliet vroeg ze: ‘George, kan ik je zo even spreken in jouw kantoor?’

‘Mijn kantoor? O, je bedoelt...’

‘Ja.’

‘Prima.’ Ik keek Ellen aan. ‘Misschien kan ik nog een wambosje voor hem halen op Wanië, hij zal zich vast eenzaam voelen.’

‘Nee, George,’ zei Ellen, ‘wambossen hechten zich aan eender welk wezen; ze hebben niet per se een andere wambos nodig om zich gelukkig te voelen. Een beetje vergelijkbaar met honden.’

Ik nam plaats aan de keukentafel. ‘Goed, om verder te gaan met waar we gebleven waren voor de Tunnel verscheen. Hoe zit dat met die voortplanting?’

35.

Ellen en Lila namen eveneens plaats aan de tafel.

Ellen zuchtte diep. ‘Goed, dat deel had ik je sowieso ooit wel verteld, dus dan hebben we dat maar gehad. Het is een van de redenen waarom ik Carol niet als de Schoonmaker wilde opvolgen en waarom ik zwoer nooit meer een voet op domein Salamander te zullen zetten.’ Ze beet op haar onderlip. ‘Toen ik achttien werd, vertelde Carol me dat ze een hex voor me had uitgekozen en dat ze verwachtte dat hij de vader van mijn kind werd.’

‘Wacht even! Dus je wist wie ─,’ begon ik.

‘George, laat me uitpraten.’

Markane kwam de keuken binnen en herkende blijkbaar Ellen, want de verbazing was duidelijk op haar gezicht te zien.

‘Ellen! Ik hoorde al dat je terug was. Ik kom de lunch voorbereiden.’

‘Dag Markane, leuk je te zien, maar kun je ons even alleen laten?’

Markane keek ons een voor een aan en zag de ernst op onze gezichten. Ze knikte en verliet de keuken.

‘Goed, waar was ik,’ ging Ellen verder. ‘Ik was altijd al een opstandig kind en puber, en ik ging meteen in tegen het aanbod van Carol. Ik wilde zelf bepalen wie de vader van mijn kinderen werd, als ik ze al nam. Carol wilde hier niets over horen. Ze zei dat het mijn plicht was als volgende Schoonmaker om een kind van een hex te krijgen. Waarop ik haar vertelde dat ik het vertikte om haar op te volgen. Ze dreigde met een onterving, dat ik geen cent van haar zou krijgen. Het kon me niet schelen, ik vond wel een Ark die me opving, gaf ik als antwoord. Carol lachte daarom. Geen Ark zou me willen, daar zorgde zij wel voor. En toen dreigde ik dat ik iedereen zou vertellen wie de Schoonmaker was. Daarop barstte ze in woede uit.’

Ellen hield hier even op. ‘Lila, vind je het erg om een kop koffie voor me te zetten?’

Lila, die blijkbaar blij was dat ze iets omhanden had, sprong op. ‘Natuurlijk, ik zet een kop voor ons alle drie.’

Ik zei: ‘Carol leek me niet iemand die van dreigementen hield en al zeker niet van tegenspraak.’

Ellen knikte. ‘Ze sloot me in mijn kamer op.’

‘Wat?’ Dat had ik nou ook weer niet verwacht. Ze was een harde, koele tante, die het gewend was om bevelen te geven en gehoorzaamd te worden. Maar dit! ‘En toen?’

‘Toen ontsnapte ik. Aanvankelijk wilde ik meteen naar een andere wereld overstappen, maar ik besloot eerst wat meer kennis en ervaring op te doen op een Ark. Ik was dan wel theoretisch goed opgeleid, maar Carol had me verboden om tunnelervaring op te doen. Dat stelde ze steeds uit.’ Ellen snoof. ‘Ze was natuurlijk altijd al bang dat ik dan meteen zou verdwijnen, en daar had ze gelijk in.’

Lila zette drie kopjes koffie op tafel en nam weer plaats. Ik glimlachte dankbaar, waarna ze me een knipoog toewierp.

‘De Ark in Amsterdam verwelkomde me met open armen,’ vervolgde Ellen, nadat ze een slok had genomen. ‘Ik deed er praktijkervaring op en Tunnelde af en toe. Hoezeer ik me ook had voorgenomen om geen kind te krijgen, bang dat ze hetzelfde lot als mij zou ondergaan, het lichaam wil wat het wil. De behoeftes zijn op een gegeven moment niet meer te negeren. Ik deed zo voorzichtig mogelijk, maar we zijn nu eenmaal bijzonder vruchtbaar, zoals ik je al vertelde, George.’

Ik knikte.

‘Ik deelde het bed met zowel mensen als de andere soorten, behalve hexen. En toen, tijdens één van mijn tripjes naar Hexia, werd ik verliefd.’

‘Op een hex,’ zei ik.

‘Op notabene een hex inderdaad.’ Ze trommelde met haar vingers op het tafelblad. ‘Het was sterker dan mezelf en ik deelde het bed met hem. Hij was een stuk ouder dan ik, maar we waren gek op elkaar en ik bezocht hem zo vaak mogelijk. Ik deelde alles met hem, mijn zorgen en mijn dromen, wat me gelukkig of verdrietig maakte. We konden uren met elkaar praten en hij wist alles over me. Ik had geen geheimen voor hem. Maar toen werd ik zwanger. De lucht op Hexia is ongezond, dus besloot ik om tot aan je geboorte op Wanië te verblijven. Ik heb hem daarna niet meer gezien. Volgens zijn vader was zijn hart gebroken toen ik niet meer terugkwam. Hij vertrok zonder aan iemand te vertellen waar hij heen ging.’

‘Dus je weet wel wie mijn vader is,’ zei ik zacht. On-ge-loof-lijk, als het niet waar was.

‘Ja.’

‘Frack, Ellen!’ Ik keek haar steenkoud aan. ‘Breng me naar hem.’

Een traan drupte uit haar oog en rolde langzaam over haar wang tot hij op de tafel neerkwam. ‘Hij is er niet meer, George.’

Ik was opgestaan en zeeg meteen weer op de stoel neer. ‘Wat zeg je?’

‘Bazal, hij is je grootvader. Hij kwam me vertellen dat zijn zoon blijkbaar jaren geleden gestorven was, al vernam hij het net van zijn zoons huidige partner.’

Ik hoorde haar al niet meer na ‘grootvader’.

‘George? Het spijt me.’

Heel langzaam draaide ik mijn hoofd naar Ellen toe. Tranen prikten in mijn ogen, maar mijn hart voelde als een steen aan en mijn aderen tintelden van de ingehouden woede. ‘Door jou,’ beet ik haar toe, ‘door jou heb ik bijna al mijn familie gemist. Rust er een vloek op ons? Waarom gaat iedereen in onze familie dood?’

Ellen zweeg.

‘Hoe heette mijn vader?’

‘Peter Borg.’

‘Ik wil mijn grootvader zien.’

‘Dat zal voorlopig niet gaan, George,’ zei Elisabeth, die als een geest in de deuropening was verschenen.

‘Luisterde je ons af?’ snauwde ik.

‘Nee, ik hoorde alleen het laatste. Je mag het domein nog niet verlaten, George, dat weet je, het is nog te gevaarlijk op het moment tot we weten wat er gaande is.’

Ik had het zo gehad met geheimen en familie en geboden en eisen en... Nou, alles wat met de Arken te maken had. Toen ik wenste dat ik deel zou uitmaken van een gezin, dat ik mijn ouders zou leren kennen, had ik dit scenario in mijn ergste nachtmerrie niet kunnen bedenken. Mijn wens was danig vergiftigd uitgekomen.

Was ik nog maar in het weeshuis, mijn leven was er zoveel simpeler.

Ik kon niet langer bij mijn leugenachtige moeder blijven, dus stond ik op en stormde de keuken uit.

Ik botste bijna tegen Sila op in de hal. Toen ze mijn gezicht zag, verstijfde ze.

‘Breng me naar de floepertuin,’ gebood ik en ik liet deze keer de ‘alsjeblieft’ achterwege. Ik was te boos, nee, eerder furieus. Het was niet fair dat ik me op Sila afreageerde, maar het kon me niet meer verdommen.

Ik volgde Sila naar de floepertuin, waarbij ze af en toe steels een blik op me wierp, maar geen vragen stelde. Daar aangekomen ging ik de tuin in en nam plaats op het zachte mos. Meteen dribbelde Maly naar me toe en legde ze zich op mijn schoot neer.

‘Hoi lieverd.’ Mijn stem sloeg over en de steen in mijn hart baande zich een weg naar boven. Al gauw griende ik, stroomden de tranen als watervallen uit mijn ogen.

Lila kwam stilletjes naast me zitten en sloeg een arm om mijn schouders. Ik leunde tegen haar aan, mijn hoofd tegen haar borst en ik liet me helemaal gaan. Ze streelde mijn haren, wat me een beetje kalmeerde.

Toen het huilen in sniffen was overgegaan, zei ze: ‘Het komt goed, George.’

‘Nee,’ zei ik. ‘Mijn leven is een hel. Ik heb geen controle over mijn leven en mijn familie liegt tegen me of gaat dood.’

‘George, als je een grootvader op Hexia hebt, heb je vermoedelijk nog meer familieleden.’

Ik keek naar haar op. ‘Denk je?’

‘Vast wel,’ zei ze glimlachend.

‘Ga je met me mee?’

‘Naar Hexia?’

‘Waarom niet? Als Ellen me leert hoe ik iemand mee kan nemen, kan dat toch? En dat moet ze! Frack, dat is het minste wat ze voor me kan doen, na al die leugens en geheimen.’

Lila hield haar hoofd scheef. ‘Tja, je hebt gelijk, waarom niet. Ik ga met je mee. Maar George, ik ben wel bang, niet om Hexia te zien, maar om te verbranden in een Tunnel.’

‘Dat zal ik niet toelaten. Ik ga niet tot ik honderd procent zeker weet dat het veilig is.’

‘Goed dan. Had mijn moeder niet ooit in jouw toekomst gezien dat je met iemand een Tunnel in ging? Misschien was ik dat wel.’

‘Ja! Klopt! Ik dacht toentertijd dat het Boris Tromp was, maar hij was er niet helemaal in gegaan, slechts met zijn arm. Ze kan dus jou hebben gezien.’

De opwinding van het vooruitzicht om met Lila op avontuur te gaan en om mijn familie te zoeken, duwde mijn verdriet langzaam opzij. Een tintelende energie vulde mijn lichaam en ik kon niet meer blijven zitten, dus krabbelde ik overeind. Maly trippelde de struiken in. Ik wilde meteen naar Ellen hollen en eisen dat ze me zou inwijden in het geheim hoe ik een passagier mee kon nemen, maar eerst wilde ik Elisabeth spreken. Niet alleen omdat zij me blijkbaar dringend wilde zien, maar ook omdat ik een prangende vraag voor haar had.

Waarom had Carol me niet verteld dat er buiten onze bloedlijn nog meer half hexen waren? Wat kon haar reden daarvoor geweest zijn?

36.

In het kantoor van Carol – nee, in mijn kantoor – wachtte Elisabeth me ijsberend op. Uit haar anders zo netjes naar achteren gekamde haar staken hier en daar plukken en er tekenden zich donkere kringen onder haar ogen.

Lila en ik gingen op de witte bank, die tegen de muur stond, zitten.

‘Dat is jouw plek daar,’ gebaarde Elisabeth naar de stoel aan de overkant van het bureau. Zelfs haar stem klonk vermoeid.

‘Nog niet,’ zei ik, ‘en bovendien voel ik me niet helemaal op mijn gemak met een trolmie die in mijn nek ademt.’

‘Wil je dat ik hem naar de zoo-Ark verplaats?’

Ik knikte.

‘Luister, George.’

‘Wacht.’ Ik stak een hand de lucht in. ‘Zeg me eerst waarom Carol me niet vertelde dat er nog meer half hexen buiten onze familie rondlopen.’

‘Daar wilde ik het juist met je over hebben.’

Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Werkelijk? Het zou de eerste keer zijn dat iemand zelf met informatie komt, zonder dat ik het eruit moet trekken. Ongelooflijk.’

Elisabeth ving het sarcasme op, maar negeerde het. ‘Ik ben een half-hex, George.’

‘Frack, dat had ik nou ook weer niet verwacht. Dus jij kunt ook gedachten en gevoelens lezen?’

Ze knikte. ‘Carol heeft me als kind opgevangen. Je moet weten dat...’ Ze slikte en wreef over haar ogen. ‘Mijn ouders... Die zijn door de groepering vermoord.’

Ik hapte naar lucht. ‘Dezelfde die ─’

‘Dezelfde die Carol hebben gedood, ja.’

‘Wacht eens even. Betekent dit dat je daar dan opgegroeid bent, bij die groep?’

‘Heel kort, en ik herinner me er niet veel meer van. Ik was nog een kleuter toen de leider van de groep me mijn ouders afnam.’

‘Waarom?’

‘Omdat ze voor de Schoonmaker werkten en hij dat ontdekte. Mijn vader was een hex die in de groepering geïnfiltreerd was. Wat ik je nu zal vertellen, kan afgrijselijk overkomen.’

‘Sinds ik het weeshuis heb verlaten, kijk ik nergens meer van op.’ Niet helemaal waar, maar ik was nieuwsgierig.

‘Dit alles heeft Carol via haar mollen opgevangen. De leider pusht zijn hex-leden om zo vaak mogelijk met mensen het bed te delen, zodat zijn groepering sneller zal groeien. Maar ook omdat hij daar een sterk hybride ras mee zou krijgen dat makkelijker in de wereld van mensen kan binnendringen. Hij kreeg hier zo niet alleen sommige van de aangespoelden mee aan zijn kant, maar ook mensen. Dat was zijn eerste rebelse zet en daar gaat hij tot op de dag van vandaag nog steeds mee door.’

Ze had gelijk; het was afgrijselijk, alsof ze niet meer dan fokkonijnen waren. ‘Klinkt meer als een sekte dan als een verzetsgroep, vind ik. Maar dan waren er dus mensen op de hoogte van de andere werelden?’

‘Ja, de groepering heeft ook menselijke leden. Mijn vader werd verliefd op één van hen. Ik ben dus uit liefde geboren. Volgens de Schoonmaker was mijn moeder het al gauw met mijn vader eens; ze hielp hem zoveel mogelijk informatie te verzamelen. Tot de leider het ontdekte en ze om liet brengen. Ik heb het Carol echter nooit kwalijk genomen, mijn ouders deden het uit zichzelf, omwille van hun overtuigingen. Carol heeft ze nooit tot iets verplicht.’

‘Weet je nog hoe hij eruitzag?’

‘Nee, ik was nog maar een kind. Carol denkt dat ik het verdrongen heb, maar zelfs hypnotherapie bracht geen noemenswaardige herinneringen terug.’

‘Dus Carol heeft je in huis genomen? Wanneer was dat?’

‘Zo’n veertig jaar geleden. Ik was ouder dan Ellen, maar een tijdje groeiden we samen op, als zusjes.’

‘Ik zou verwachten dat zussen elkaar hartelijker begroetten als ze elkaar na zo’n lange tijd weer zien.’

Er trok een schaduw over haar ogen. ‘Toen Ellen weigerde om de Schoonmaker op te volgen en ze zo rebels deed, verwaterde de vriendschap. Ik was het niet met haar eens. Hoe kon ze zo’n functie nou weigeren! Het was haar plicht, zoals generaties voor haar. Ik vond haar ondankbaar en verwend. We zijn altijd heel verschillend geweest, Ellen en ik.’ Dat was nog mild uitgedrukt.

‘Maar goed, nu ik weet dat je ook een half-hex bent, kun jij Carol opvolgen.’

‘Ik kan niet Tunnelen en dat is een vereiste.’

‘Dat heb ik dus nooit begrepen. Wat is het verschil tussen jou en mij? Waarom kan ik het wel en jij niet?’

Elisabeth tuitte haar lippen en verschoof op haar stoel.

‘Nou?’ drong ik aan. ‘Je kent het antwoord, niet?’

‘Carol zou het je verteld hebben op je achttiende verjaardag.’

‘Waarom wacht jij dan niet?’

‘Omdat ik het niet eerlijk tegenover je vind en bovendien is Carol er niet meer. Jij bent nu mijn baas.’

Bij die gedachte voelde ik me oncomfortabel. Ik wilde niet iemands baas zijn, ik wilde een puber zijn, met vrienden omgaan, af en toe gek doen zonder de verantwoordelijkheid van de Arken op mijn schouders te voelen.

Ik zuchtte. ‘Ga door.’

‘Omdat je van de eerste bloedlijn van Kapiteins afstamt. De andere mensen die met een hex naar bed gaan, zijn gewone mensen.’

‘Je kunt me niet wijsmaken dat er nooit eerder een Kapitein zwanger van een hex is geworden.’

‘Klopt, en toch kunnen ze niet Tunnelen.’

‘Ja, dat zei je al, maar er moet een reden voor zijn. Het kan niet toevallig zo zijn, zo zit de natuur niet in elkaar.’

Elisabeth schrok op door een gil van de trolmie, waardoor haar afweerschild even zakte. Maar ik had het nog net opgevangen.

‘Je liegt,’ zei ik. ‘Frack! Als je me nu niet meteen de volledige waarheid vertelt, zweer ik je dat ik naar buiten loop en nooit meer omkijk, net als Ellen. De leugens moeten nu stoppen! Ik kan niet de Schoonmaker zijn voor leugenaars.’

Elisabeth stond op en ik dacht dat ze het hierbij zou laten. Nou, ik zou haar laten zien dat ik mijn woorden in daden omzette. Ik wilde al opstaan, maar ze hield me met een gebaar tegen.

‘Goed.’ Ze nam een diepe zucht. ‘Het is zo lang geleden. Het maakt ook niet meer uit.’ Ze blikte naar Lila die stilzwijgend het gesprek had gevolgd. ‘Maar zij moet de kamer verlaten.’

Ik kruiste mijn armen voor mijn borst. ‘Geen sprake van. Trouwens, anders vertel ik het haar toch later. Ik ben niet zoals jullie, ik haat geheimen.’

Ik knipoogde naar Lila. Ze stuurde me een kushand terug.

37.

‘Je weet,’ begon Elisabeth, ‘dat hexen eeuwen verder zijn dan mensen op het gebied van technologie, natuurwetenschappen, medisch, en nou ja, op alle gebieden eigenlijk.’

‘Draai er niet omheen, Elisabeth,’ zei ik streng en frack, ik klonk net als mijn overgrootmoeder.

‘Eén van jouw voorouders, een vrouw Margarita Hansen genaamd, was heel bedreven in het manipuleren van DNA. Terwijl we ons hier op Aarde nog in het renaissance-tijdperk bevonden en de medische wetenschap nog in zijn kinderschoenen stond, wist zij al hoe je het DNA naar wens kon aanpassen, hoe je er eigenschappen uit kon halen of juist in kon stoppen.’

Ik voelde me een beetje misselijk worden, want ik had al een idee waar het heen zou leiden. ‘Een vrouwelijke dokter Frankenstein dus.’

Elisabeth knipperde met haar ogen. ‘Tegenwoordig zijn ze er hier op Aarde ook ver in, vooral doordat veel wetenschappers hexen zijn, al weten de meeste mensen dat niet. Daarnaast was Margarita een specialist op het gebied van kwantumfysica en de wormgaten. Zij vond een manier om het DNA van haar pasgeborene aan te passen, zodat haar dochter de Tunnels in beide richtingen kon gebruiken.’

‘Walgelijk! Ze testte het zomaar op een onschuldig kind! Haar eigen kind nog wel!’

Elisabeth knikte. ‘En het lukte. Voortaan konden alle Hansen dochters Tunnelen.’

‘Dus het had niks met het hexenbloed te maken?’

‘Nee, dat geeft alleen een verhoogde mate van empathie en telepathie.’

‘Maar hoe dan?’

‘Dat geheim nam ze mee in het graf.’

Ik opende mijn mond, maar Elisabeth hief haar hand op. ‘Ik zweer het, lees mijn gedachten maar. Ik stel me open.’

‘Nee, ik zal je maar op je woord geloven.’

‘Snap je nu waarom het zo belangrijk is dat een Hansen de volgende Schoonmaker wordt?’

‘Niet echt, maar goed.’

Er werd aangeklopt, hoewel de deur openstond. Een vrouw met halflang, groen haar met zwarte strepen en een grasgroene huid stond afwachtend in de deuropening.

‘Ja?’ zei ik.

‘De wambos is wakker.’

Ik had niet eens gemerkt dat de schemer ingevallen was. Was het al zo laat? Maar de dagen werden snel korter nu de winter eraan kwam.

‘Ik ga ernaartoe,’ zei Lila.

‘Ik ga met je mee.’ Ik wilde even iets heel anders dan familiedrama’s en geheimen, en hoopte dat de wambos en Lila me weer aan het lachen konden brengen.

‘Je hoeft niet om het kasteel heen,’ zei Elisabeth. ‘Neem de eerste deur links en steek de binnenplaats over. Via de keuken kom je er sneller.’

We volgden haar raad. In de keuken zag ik door het raam de wambos. Met houterige stappen – misschien nog stram door het lang op één plek staan – naderde hij ons, waarna hij zijn rode kop tegen het glas aandrukte. Was hij ons aan het bekijken? Daar leek het wel op.

‘Wambossen zijn erg nieuwsgierige wezens,’ verklaarde Lila. Ze opende de glazen deur en stapte naar buiten.

Ik volgde haar en zag iets verderop Ellen. Ze was yoga aan het beoefenen en deed dit blijkbaar al lang, want haar lenigheid leek geen grenzen te kennen. Misschien waagde ik me daar ook ooit aan.

De wambos sprong op en neer – misschien verheugd om ons te zien? Of hij moest dringend plassen, wist ik veel. Zijn ledematen maakten krakende geluiden, als takjes die geknakt werden, en dat was dan ook het enige geluid.

‘Kun jij hem uitleggen dat hij op dit domein moet blijven, omdat deze wereld wezens zoals hij niet kent? Dat hij hier veilig is?’

Lila knikte. ‘Niet met zoveel woorden, maar wambossen zijn slim, dus hij zal het vast begrijpen.’

Lila begon aan een reeks ingewikkelde bewegingen die een combinatie leken van squats en dansen, met een vleugje aerobics. Zou ik de taal kunnen leren? Ik bedoel, dan hoefde ik niet meer te trainen; communiceren met een wambos was een sport op zich. Ik grijnsde en genoot van het schouwspel; wat was Lila bijzonder. Ellen kreeg ons in de gaten en stapte op ons af.

‘Hoe gaat het?’ vroeg ze me.

Ik trok mijn schouders op. ‘Voor een nakomeling van dokter Frankenstein best goed.’

Ellen trok haar wenkbrauwen op. ‘Elisabeth heeft het je verteld.’ Het was geen vraag, dus reageerde ik niet. ‘Ik zou het je ook hebben verteld.’

Vast wel. ‘Je moet me leren hoe ik iemand mee kan nemen naar die andere werelden.’

‘Daar ben je nog te jong voor.’

Ik uitte een sarcastisch geluidje. Lila keek me kort aan, maar ging toen door. Ze was nog steeds aan het gebaren wat ik haar opgedragen had. Misschien had ik beter een kortere zin voor kunnen stellen, in dit tempo was ze morgenvroeg nog bezig.

‘Maar om de Schoonmaker op te volgen ben ik niet te jong. Hou op, Ellen, hou nou maar op en doe wat ik vraag.’ Ik schrok van mezelf. Wat was er in me gevaren? Waar haalde ik het lef vandaan om haar zo toe te spreken? Misschien omdat ik nu wist dat ik deels hex was en deels een genetisch experiment, maar waarschijnlijk eerder omdat ik het zat was om van het kastje naar de muur gestuurd te worden, terwijl iedereen iets van me wilde. Dat ik mij misschien al in de rol van de Schoonmaker had gewurmd en op Carol begon te lijken, negeerde ik.

‘George!’ zei Ellen streng.

‘Schoonmaker,’ zei ik koel. ‘Ik ben de Schoonmaker, aangezien jij de functie niet wilt. Vanaf morgenvroeg leer je me hoe ik gericht kan Tunnelen en hoe ik iemand mee kan nemen.’

‘En wat als ik weiger?’

‘Dan laat ik je van het domein verwijderen.’

‘George!’

‘Ja, moeder?’

Ze zuchtte. ‘Goed, ik doe het.’

Ik knikte.

Eindelijk was Lila klaar. Ze hijgde en steunde met haar handen op haar knieën. De wambos begon aan zijn antwoord en ik had zo het vermoeden dat we hier nog wel een tijdje zouden staan. Mijn maag begon te rommelen en ik voelde me moe, maar ik wilde Lila niet alleen laten. Ook omdat ik me beter en sterker in haar nabijheid voelde.

Ellen had zich ongemerkt teruggetrokken. Ik vroeg me af waar ze zou slapen. In haar oude slaapkamer? Of had ik die toevallig gekregen?

Plots rende de wambos als een raket weg.

‘Hé!’ riep ik.

Lila grinnikte. ‘Dat is deel van zijn antwoord.’

Hij remde plots af, draaide een rondje en rende weer op ons af. Daarna maakte hij stootbewegingen met zijn ‘heupen’ en golfbewegingen met zijn uitsteeksels. Ik schoot in de lach en het voelde goed. Ik zou wel zien wat de toekomst me zou brengen, en eerlijk gezegd: zolang Lila bij me was, kon het me niet veel schelen wat er zou gebeuren.

‘Wat zei hij?’ vroeg ik, toen hij stilstond.

‘Oké.’

Ik keek haar aan, wachtend op meer. ‘O, dat was het dus. Alleen oké?’

Ze knikte. ‘Hij begrijpt dat zijn bewegingsvrijheid beperkt wordt tot dit domein. Gelukkig is het hier megagroot.’

‘Niemand heeft zo’n bijzondere struik in zijn tuin, durf ik te wedden,’ zei ik.

Lila grijnsde. ‘Op Wanië wel en technisch gezien is hij een dier, geen struik.’

‘Morgen beginnen mijn lessen,’ zei ik. ‘Vind je het niet erg om eerst naar Hexia te gaan?’

‘Nee, ik begrijp dat het voor jou belangrijk is.’

‘Lila,’ ik greep haar handen beet. ‘Als we naar Wanië gaan.’ Ik schraapte mijn keel. ‘Wil je daar dan niet blijven? Kom je dan nog wel mee terug?’

‘Lieverd,’ zei ze en ze keek me daarbij diep in de ogen. ‘Mijn leven is nu hier. Mijn ouders, jij. Waarom zou ik teruggaan? Ik heb het hier goed, ik ben hier geboren. De Aarde is nu mijn thuis.’

Ik voelde me helemaal warm worden, en dit keer niet door een Tunnel.

Ik keek weg naar de keuken, waar ik in het schijnsel van de lampen Ellen aan de keukentafel zag zitten. Markane was druk in de weer met het avondeten. Mijn hongerige maag maakte me duidelijk dat we de lunch overgeslagen hadden en ik had opeens een razende trek.

‘Oké,’ zei ik hees, nog steeds vervuld van een oneindige liefde voor Lila. ‘Laten we naar binnen gaan.’

Ze drukte een lange zoen op mijn lippen en zei: ‘Ik moet mijn ouders nog bellen. Ik zoek Elisabeth op.’

‘Het is de kamer naast het kantoor van... Naast mijn kantoor.’

Voor ze wegliep omarmde ik haar nog even. ‘Ik ben zo blij dat ik je ontmoet heb.’

‘Ik ook,’ zei ze.

Door haar afwezigheid zakte de avondlucht meteen een paar graden en ik rilde terwijl ik haar nastaarde. Ik kon alles aan met haar aan mijn zijde, dan voelde ik me onoverwinnelijk.

Ik snoof nog eens diep de zoete lucht in en liep toen naar de keuken. Binnenkort zou ik naar Hexia vertrekken om mijn familie op te zoeken. Bij die gedachte golfde er een opwindende angst door mijn lichaam. Ik was er klaar voor.

Dacht ik.

38.

De daaropvolgende dagen waren een aaneenschakeling van lessen, lessen en nog eens lessen. Elisabeth overspoelde me met informatie over mijn nieuwe functie. Waar de beleggingen zich bevonden, de bankrekeningen en de bezittingen (ik moest even slikken toen ik hoorde dat we drie jets en vier jachten hadden, en zelfs een paar vrachtschepen, een vliegtuigmaatschappij, maneges, boerderijen, fabrieken en transportbedrijven). Ik ontdekte hoeveel Arken er waren, wat mijn verantwoordelijkheden waren, de namen van alle Admiraals, wie er zetelde in de rechtbank-Ark (daar moest ik nu een paar nieuwe Admiraals voor aanstellen) en hoe de zoo-Arken gerund werden.

Daarnaast kreeg ik les van Ellen. Elisabeth was het er niet mee eens geweest, want daardoor liepen de hare vertraging op, maar toen ik haar eraan herinnerde dat Carol me beloofd had om me naar mijn familie te brengen, dat het een deel van de deal was geweest, bond ze in. Vooral toen ik haar als waarnemende-Schoonmaker aanstelde.

Iedere dag verscheen er minstens één Tunnel. Wanneer er een kind doorheen kwam, bracht Ellen hem meteen terug. De meeste waren leeg en eenmaal verscheen er een verbaasd kijkende yaka. Het tamme wezen werd al gauw naar Wanië teruggeleid. Soms bleef Ellen uren en zelfs dagen weg na het tunnelen. Elisabeth zorgde dan voor een zo’n snel mogelijk transport naar het kasteel. Ik kon nog niet mee op de tripjes. Ik was er volgens Ellen nog niet klaar voor.

Eerst leerde ze me hoe te focussen, hoe ik mijn hoofd leeg kon maken om hem daarna met één gedachte te vullen, en die vast te houden. Eigenlijk een vorm van meditatie dus, wat ik ook al in de Ark geleerd zou hebben. Zodra ik de Tunnel in zou stappen, hoorde ik me de hele weg naar het uiteinde op het beeld van de wereld die ik wilde bereiken te richten. De eerste keren zou Ellen me vergezellen, want ik had geen idee hoe ze eruitzagen, en dat was wel een vereiste.

Ik kreeg het focussen vrij snel onder de knie, omdat ik gemotiveerd was en ik geen tijd meer wilde verspillen. Lila voegde zich soms bij ons, maar vaker dook ze de gigantische bibliotheek in, waar makkelijk vijf gezinnen in konden wonen. In de rechthoekige bibliotheek stonden tegen iedere muur metershoge boekenkasten. Verschuifbare ladders brachten je naar de hoogste schappen en in het midden van de ruimte stond een antieke tafel met lederen stoelen. Het hoge, gewelfde plafond vertoonde ook hier afbeeldingen van salamanders.

Lila verdiepte zich in de medische boeken en verslond ze één voor één. Het waren er heel wat, vertelde ze me, want niet alleen waren er boeken over de menselijke fysionomie en anatomie, maar ook over die van de andere soorten. Tijdens de maaltijden zagen we elkaar en praatten we bij, maar ’s nachts was ik het gelukkigst, wanneer we in elkaars armen in slaap vielen en het eerst wat ik ’s ochtends zag haar feeërieke verschijning was.

Ze had haar ouders verteld dat ze me bij wilde staan in een moeilijke periode en daarom nog iets langer bij me bleef. Dat de nieuwe Schoonmaker, die Carol had opgevolgd, me ook wilde testen op het Tunnelen. Uiteraard geen woord over het feit dat ik het was. Pas toen ze haar ouders op het hart had gedrukt dat ze hier uitstekend kon studeren en over de bibliotheek en de uitgebreide computerdatabase vertelde, vonden ze het goed.

Op een ochtend stond de warme zon scherp afgetekend tegen een lichtblauwe, wolkeloze hemel. We besloten het ontbijt buiten te nuttigen, voor de keuken, waar we een stoel en tafels lieten neerzetten. Een parasol bood ons beschutting, maar kon niet verhinderen dat het bloedjeheet was, al was het nog vroeg op de ochtend.

Ik propte net de laatste hap van mijn croissant met kaas en augurk naar binnen, toen pijnscheuten als messteken roet in het eten kwamen gooien. Ik kreunde en boog voorover.

Tunnelalarm!

Ellen veerde op, alsof ze nergens last van had.

‘Kom op, George, tijd om je lessen Tunnelen in de praktijk te oefenen.’

Ik had te veel pijn om zelfs maar te beseffen wat dat inhield en angst te voelen, en strompelde achter Ellen aan. Wanneer minderden die pijnen nou, of werden ze beter te verdragen?

‘Succes, lieverd,’ zei Lila. ‘Wees voorzichtig.’

‘George, grijp een jas, we weten niet waar we terechtkomen wanneer we terugkeren.’

Elisabeth stond in de keuken en zei: ‘De Tunnel is bij de wenteltrap. Bel, waar jullie ook zijn, ik zorg weer voor privé-vervoer.’

Zodra we in de ruime hal stonden, nam de pijn af. Ellen graaide de jassen van een kapstok en gooide de mijne naar me toe. Gelukkig had de broeierige hitte amper tijd om zich te laten voelen, want de Tunnel opende zich op een paar meter van ons.

‘Klaar, George? We moeten eerst afwachten of er iemand doorheen komt.’

Nu ik niet meer door pijn overweldigd werd, sloeg de angst in volle hevigheid toe.

Frack! Ik zou naar een andere wereld gaan! Nee, ik ben niet klaar! schreeuwde mijn paniekerige helft. Maar dat zou ik toch nooit helemaal zijn. Ik kon mijn angsten het niet laten overnemen. Als ik nu niet zou gaan, zou ik het nooit meer durven.

Dus zette ik me schrap en zei met een klein stemmetje: ‘Ja, ik ben er klaar voor.’ Als mijn hart op zijn plek bleef zitten tenminste, want ik had het gevoel dat hij ieder moment uit mijn borstkas kon springen.

De Tunnel had nu voldoende omvang om een wezen door te laten. Ellen had haar pistool in de aanslag en ik hield mijn adem in.

Een paar seconden was het muisstil in de hal, zelfs geen dichtslaande deuren of voetstappen van het personeel, alsof de wereld stilstond.

‘Er komt niks uit, kom George.’ Ellen zei het op een toon alsof we een wandeling in het bos gingen maken en niet zomaar eventjes via een wormgat door ruimte en dimensies naar een andere planeet gingen. Maar ik volgde haar.

Zodra mijn lichaam door het felle, witte licht van de Tunnel omgeven werd, kalmeerde mijn hartslag en kreeg hij een normaal ritme. De angst verdween helemaal en ik voelde een rust op me neerdalen die met niks te evenaren viel. Niks deed er meer toe, problemen bestonden er niet, alles was relatief en noch goed noch slecht, het wás gewoon.

Ellen zag er als een hemelwezen uit, zoals haar lichaam door het licht omgeven werd.

Ze glimlachte en zei: ‘Heerlijk gevoel, niet?’

Ik knikte, tot meer was ik niet in staat, want het leek alsof mijn lichaam werd opgetild en op golven van liefde, acceptatie en op alle goeds dat het universum te bieden had meedeinde.

‘Oké, George, ik zal me nu op Wanië concentreren. Dat is de meest veilige wereld om als eerste te verkennen.’

Ik volgde haar de lange, witte Tunnel door. Het leek alsof hij zich kilometers ver uitstrekte, maar dat was een illusie, want plots eindigde hij. Aan het uiteinde zag ik rode, blauwe en groene kleuren. Voor Ellen de Tunnel verliet, haalde ze een zakmes uit haar broekzak.

Ze hield hem tegen de palm van haar hand en sneed zichzelf.

Wat deed ze nu?

39.

Ellen liet een druppel bloed vallen en sprong toen elegant de Tunnel uit, waarna ik volgde. De plek waar we terecht waren gekomen, was een bos. Ik herkende de flora uit de biologielessen in de Ark. Maar de theorielessen hadden me niet kunnen voorbereiden op wat ik zag.

We werden omgeven door struiken en bomen, maar het gebladerte had een felgroene kleur die ik niet goed kon plaatsen. Nooit eerder had ik deze intensiteit in de kleur groen gezien. Ik keek op naar het dek van de bomen. De stammen staken als strakke palen uit de grond en liepen eindeloos door waar ze eindigden in een kruin van bladeren in alle kleuren van de regenboog. De bomen hadden wel wat weg van gigantische lollies. Ik wist dat Wanië twee zonnen had, maar om het te zien! Het voelde onwerkelijk aan, buitenaards. En ja, dat was het natuurlijk ook.

Ik draaide me om, verwachtend dat de Tunnel verdwenen zou zijn, maar hij was er nog. Vreemd.

‘Wat deed je daar? Waarom sneed je jezelf?’ vroeg ik Ellen toen ik een beetje van mijn verbazing bekomen was.

‘Een druppel van ons bloed bindt de Tunnel aan ons, maar tijdelijk. We hebben dus niet zo lang.’

‘Hoelang?’

‘Een paar uur, maar ik was sowieso niet van plan om lang te blijven.’

‘En wat als je je bloed niet had gebruikt?’

‘Dan hadden we moeten wachten tot er ergens een Tunnel verscheen. Bij ons duurt dat gelukkig niet zo lang. Tunnels verschijnen veel vaker wanneer wij in de buurt zijn, maar dat weet je.’

Ik knikte.

Hoog in de bomen hoorde ik een bekend toeterend geluid.

‘Stekkernekkers,’ zei ik.

‘Klopt. Kom, ik ken het hier. George, hou je ogen goed open, zodat je de volgende keer de omgeving in gedachten kunt oproepen en je alleen hierheen kunt komen.’

Nou, dat zag ik me voorlopig nog niet doen. Zo dapper was ik niet.

Van het ene op het andere moment verlieten we de dichte begroeiing en kwamen we terecht in een laar. De zonnen schenen hier volop en zetten de omgeving in een schitterende gloed. Ik kreeg het warm met mijn dikke jas aan, trok hem uit en knoopte hem rondom mijn middel. Ellen deed hetzelfde met die van haar. Ik knipperde met mijn ogen tegen het felle licht en merkte toen de woningen op. Hoewel, er was niet werkelijk sprake van huizen, niet in de Aardse betekenis. Aan lianen hingen tussen de hoge bomen druppelvormige, doorzichtige dingen waar lichtjes in schenen. Silhouetten tekenden zich tegen de wanden af en er was eveneens beweging in te zien.

‘Alles op Wanië is uit organische materialen gebouwd,’ verklaarde Ellen. ‘De woningen bestaan uit de stevige, half doorzichtige bladeren van de sorkboom en de touwen zijn gemaakt van de prizusstruik. De vloeren in de huizen zijn van een soort hout vergelijkbaar met bamboe.’

Dat wist ik al, maar ik liet haar vertellen. Het was prachtig om te zien hoe de wanen in complete harmonie met de natuur leefden. Ze hadden hun plek op deze planeet niet opgedrongen, hadden de natuur hierbij geen geweld aangedaan, maar een manier gevonden om met respect voor hun omgeving comfortabel te leven. Hoe kon Lila dit alles niet missen? Anderzijds, ze was op Aarde opgegroeid. Zou ik haar hier wel mee naartoe nemen? Ik kon me voorstellen dat ze deze plek nooit meer zou willen verlaten. Frack, zelfs ik zou hier willen blijven.

Maar uiteraard zou ik haar Wanië laten zien; het zou wel erg egoïstisch van me zijn als ik uit verlatingsangst haar dit zou onthouden.

Een waan kwam op ons af. Ze droeg een lange jurk die niets aan de verbeelding overliet, want hij was doorzichtig en fladderde in de zachte wind om haar heen. Aan haar hals hingen meerdere kettingen waarvan de kralen uit kleine, gekleurde blaadjes bestonden. Ze liep blootsvoets en had haar lange, smaragdgroene haren los laten hangen.

Ik wilde mijn armband op Waans zetten, maar Ellen hield me tegen. ‘Ten eerste dragen ze hier de armbanden niet, dus zelfs al begrijp jij haar, zij begrijpt jou niet. Trouwens, ik heb Veria onze taal geleerd.’

Ze glimlachte en zei met een melodieus accent: ‘Dag Ellen, welkom terug.’

‘Dag Veria. Dit is mijn dochter, George.’

‘Hoi, Veria,’ zei ik.

‘Dag, George.’ De ‘r’ rolde van haar tong als golven op het strand. ‘Willen eten en drinken?’

‘Nee, dank je,’ antwoordde Ellen. ‘We zijn hier maar even. Dit is de eerste keer voor George dat ze een andere wereld ziet.’

Hé, ik had best wat willen eten. Ik bedoel, niet dat ik honger had, maar ik was nieuwsgierig naar wat ze hier aten en dronken. Ach, ik zou vast nog wel kansen krijgen, want hier wilde ik vaker heen.

‘Wil George woning zien?’ vroeg Veria.

Ik knikte snel voordat Ellen ook dat aanbod af zou slaan.

‘Goed dan,’ zei Ellen. ‘Maar eventjes, want ik wil op tijd terug bij de Tunnel zijn.’

Veria glimlachte en wenkte ons haar te volgen.

40.

Via een trap die bestond uit planken die met lianen aan een dikke stam waren bevestigd, kwamen we bij de woning van Veria aan. Vergis je niet, die druppelhuizen waren groter dan je zou denken. Ik denk dat je het kon vergelijken met een smal rijtjeshuis. Er waren twee verdiepingen die met hangladders te bereiken waren. Het eerste wat me opviel was dat het hierbinnen heerlijk koel aanvoelde. De warmte van de twee zonnen kwam amper door de bladwanden heen.

In de eerste ruimte waar we op uitkwamen lagen kussens op de houten vloer. Tegen één van de wanden stond een tafel. Los erop lagen diverse groente- en fruitsoorten en er stond een grote, houten kan op. Mijn blik viel op groene, dikke dingen; geen idee wat het waren.

Veria, die zag waar ik naar keek, verklaarde: ‘Dat boeken.’

Ellen voegde eraan toe: ‘Ze gebruiken hiervoor gevallen bladeren van de wilgaboom. Het materiaal is vergelijkbaar met ons papier.’

O ja, daar had ik inderdaad over gelezen. Veria toonde me ook de slaapruimte waar alleen een matras aanwezig was en een grote kom gevuld met water. Ik wist dat de woningen van wanen geen badkamers hadden. Het was nooit koud op Wanië, tenzij heel af en toe ’s nachts in de winterperiode, dus ze namen baden in aangrenzende vijvers of rivieren. De eenvoudige woning had geen opsmuk nodig om het gezellig te maken, want het groen van het bos scheen door de wanden heen. Bovendien leefden wanen vooral buitenshuis, behalve op het warmste moment van de dag.

‘Dank u voor het laten zien van uw woning,’ zei ik, nadat we weer in de woonkamer stonden.

‘Graag,’ zei Veria. Ze liep naar de tafel toe en pakte een oranje, ronde vrucht op die ze me toestak. ‘Proef, heerlijk.’

Ellen knikte. ‘Alles wat wanen eten, kunnen wij ook verdragen. Geloof me, ik heb het inmiddels allemaal getest.’

Ik beet in het sappige vlees en verwachtte een sinaasappelsmaak, maar wat werd ik danig verrast! Niet dat ik sinaasappels niet lustte, maar dit proefde naar... Eigenlijk naar zoete snoepjes. Het vruchtvlees prikkelde mijn tong op een aangename manier waarna het achter in mijn keel een suikerachtige smaak verspreidde, als knettersuiker. Deze vrucht zou wel eens mijn nieuwe verslaving kunnen worden.

‘Is pram,’ zei Veria. ‘Gezond.’

Als dat hier de smaak was van gezond, zou ik voortaan met gemak mijn hunkering naar snoep en chocolade kunnen onderdrukken.

‘We moeten gaan, George, normaal gesproken hebben we nog tijd, maar ik neem liever geen risico.’

Als Lila me niet op Aarde zou opwachten, zou ik hier best een tijdje willen wonen. Frack, misschien konden we hierheen verhuizen en af en toe haar ouders opzoeken. Nee, dat behoorde niet tot de mogelijkheden, ik had mijn verantwoordelijkheden als de Schoonmaker. Ik zuchtte diep.

Ellen die de zucht verkeerd interpreteerde, zei: ‘Volgende keer kun je langer blijven, als je wilt.’

‘Nee, het is goed. Ik vind het hier wel heerlijk, moet ik toegeven.’

Veria glimlachte breeduit. ‘Altijd welkom.’

‘Dank je, Veria. Volgende keer kom ik met mijn vriendin Lila. Zij is ook een waan.’

‘Goed,’ antwoordde ze.

Toen wreef ze over mijn oorschelp. ‘Tot keer.’

Ik deed hetzelfde bij haar, want dat was hoe wanen afscheid van elkaar namen.

De Tunnel was er nog en Ellen legde me uit dat ze zich nu op Aarde zou concentreren. Ik vroeg me af waar we terecht zouden komen, aangezien we de locatie niet konden kiezen, wat eigenlijk knap vervelend was.

Ik wilde het liefst in de Tunnel blijven, het voelde hemels aan. Beeld je je ideale vakantiebestemming in en verhonderdvoudig het gevoel dat die plek je geeft. Of zoals het moment wanneer je wakker wordt naast je geliefde met het vooruitzicht dat jullie de hele dag in bed zullen doorbrengen, ook weer keer honderd.

Ellen zag mijn aarzeling aan het eind van de Tunnel. ‘George, je kunt hier niet blijven. Nu merk je het nog niet, maar hoe langer je in een Tunnel bent, hoe meer je geheugen aangetast wordt. Na een poos zal je zelfs niet meer weten wie je bent.’

Oké, dat was voor mij genoeg motivatie om hem meteen te verlaten.

Na de hitte van Wanië sloeg de kou me meteen in het gezicht en ik rilde van top tot teen. Snel trok ik mijn jas aan en ritste hem tot helemaal bovenaan dicht. Gelukkig had Ellen eraan gedacht om de jassen mee te nemen, maar ze had dan ook al heel wat tunnelervaring.

Frack, waar waren we?

‘Ik denk dat we in Zwitserland zijn,’ zei Ellen.

We hoorden een gil. Ik keek naar waar het geluid vandaan kwam en zag een stel. Ze waren dik ingepakt, met wandelschoenen en rugzakken. De vrouw staarde ons met grote ogen aan. De man zei iets tegen haar, maar ze stonden te ver weg om het te horen. De vrouw wees ons aan en zei iets, waarop de man in lachen uitbarstte. Ik kon zo ongeveer raden waar het gesprek over ging. Zij had ons zien verschijnen, hij niet, waarna hij haar uiteraard niet geloofde.

Ellen stapte op ze af. De vrouw deinsde achteruit.

Ellen vroeg de man of hij Engels sprak, waarop hij knikte.

‘Waar zijn we precies?’ vroeg ze. ‘We waren aan het wandelen en ik vrees dat we een beetje verdwaald zijn.’

Zijn blik dwaalde over onze kleding en hij dacht vast: daarin?

‘U bent in het westelijke deel van Parc naturel régional Jura vaudois,’ antwoordde hij met groeiende verbazing, want tja, toch vreemd dat we niet wisten waar we aan het wandelen waren.

‘Vlak bij Geneve dus. Waar kan ik de dichtstbijzijnde weg vinden?’

Hij wees achter zich. ‘Een kilometer rechtdoor.’

‘Dank u.’

We liepen in de richting die hij aangewezen had. Ik voelde het stel ons nog lang nastaren en hoorde ze smoezelen.

‘Het valt nog mee,’ zei Ellen, die een tak opzij boog. ‘Ik ben ooit midden in een bos terechtgekomen. Het duurde dagen voor ik een mens tegenkwam.’

‘Wat at je dan?’

‘Ik zou maar alvast wat survivalboeken gaan lezen als ik jou was.’

‘Ben je ooit in zee terechtgekomen? Of op de Noordpool?’

Ellen schudde haar hoofd. ‘Dat gebeurt nooit. Ik heb het dagboek van één van onze voorouders gelezen – dat ligt trouwens in de bibliotheek van het kasteel. Ze had een theorie over waarom we niet op plekken terechtkomen met extreme temperaturen of midden in de oceaan. Het staat vast dat onze bloedlijn een symbiotische relatie met Tunnels heeft. Volgens die voorouder beschermt de Tunnel ons, weet hij wat ons lichaam aankan, waar we wel of niet kunnen overleven. Zo is het altijd geweest, je zal altijd in gematigde klimaten terechtkomen.’

Zo gematigd vond ik het hier niet. Zelfs met de dikke jas aan had ik het koud. We vonden al gauw een restaurant dat gelukkig open was. ‘La Trélasse’ was een chalet waar op de stoelen fluffy plaids lagen en achter de lange, houten toonbank stond de eigenares. Ellen belde meteen Elisabeth.

‘Elisabeth, we zijn in Zwitserland, vlak bij Geneve.’ Ze gaf het adres door van het restaurant.

Ik vroeg me af hoe Elisabeth het voor elkaar kreeg, maar nog geen half uur later stopte een auto voor de deur. Wanneer geld geen issue vormde, kon blijkbaar het onmogelijke gerealiseerd worden. De rit bracht ons naar het PrivatPort Geneva waar een privéjet ons warmdraaiend opwachtte. Het was mijn eerste reis met een vliegtuig, want de vorige naar Frankrijk had ik niet bewust meegemaakt, en ik keek dan ook de hele vlucht naar buiten.

‘Binnenkort vertel ik je hoe je iemand mee kunt nemen, George,’ zei Ellen. ‘Maar eerst moet je het Tunnelen goed onder de knie hebben.’

We hadden net een drankje aangeboden gekregen. Ik nipte van mijn Dr. Pepper en keek haar kortstondig aan: ‘Oké.’

Vandaag was echt wel een dag met uitzonderlijke hoogtepunten geweest, bedacht ik me terwijl ik naar de wolken keek die we doorkruisten. Toen we diezelfde avond in Kasteel Salamander aankwamen, was ik dan ook behoorlijk uitgeput. Toch vond ik nog de energie om mijn belevenissen aan Lila te vertellen. Ze leefde enthousiast met me mee en popelde om Wanië een bezoek te brengen.

Voldaan viel ik in haar armen in slaap, terwijl Maly gelukzalige knorgeluidjes maakte vanaf haar plek aan het voeteinde.

41.

De weken verstreken snel door de drukke dagen waarin ik leerde Tunnelen. Gelukkig bleven de meeste leeg, behalve die ene keer. We kregen een eigen pecoro! Wat ik geweldig vond, want ik had het lieve beestje uit de Ark gemist. Ik had Ellen overgehaald om het dier niet terug te brengen, waar ze schoorvoetend mee akkoord ging. Maly was opgetogen toen ze de pecoro, die ik ook de naam Peppie gaf, ontmoette.

Ik bleek bedreven te zijn in het Tunnelen en kon al gauw gericht op een wereld mikken. Het enige nadeel was dat we ons bij terugkeer telkens ergens anders op de wereld bevonden, waardoor we veel tijd verspilden.

Maar toen ik de eerste keer alleen een Tunnel in ging, ontdekten we iets fantastisch. Bij de terugkeer kwam ik op dezelfde plek uit als bij het instappen: in de tuin van het kasteel. Ellen grijnsde en vertelde me opgewonden dat ze als test een druppel van haar bloed in de Tunnel had laten vallen. Ze vermoedde dat hij daarom aan haar kant actief was gebleven. Het maakte het oefenen een stuk minder tijdrovend en minder omslachtig.

Hexia. Ellen had gelijk. Ik waande me in de film Bladerunner. De lucht rook er zo vies dat ik al na één ademteug mijn longen uit mijn keel hoestte. Het was alsof ik het schilderij van Helen Herbert tot leven zag komen. Vliegende dingen die voor auto’s doorgingen, torenhoge constructies bestaande uit glas en metaal en geen spettertje groen in de hele omgeving. Nooit eerder was ik zo opgelucht geweest om weer voet op Aarde te zetten. 

Ellen vertelde me dat Miko er niet zoveel anders dan het landelijke Schotland uitzag. Hoewel ik er nooit geweest was, kon ik me er een voorstelling van maken. Het landschap was er ruw en rotsachtig, met uitgestrekte weilanden en enorme bossen. Ik zag stenen huizen, maar besloot de bewoners ervan nog niet op te zoeken. In mijn eentje durfde ik nog niet te ver van de Tunnel af te dwalen. Een mowler, die zijn afstand bewaarde, observeerde me stiekem, verstopt achter een rotsblok. Ik herinnerde me dat ze naar mensen toe ongevaarlijk waren, een beetje zoals honden, en probeerde hem naar me toe te lokken. Het was echter blijkbaar een schuw exemplaar, want hij kwam niet dichterbij.

Metamorpho was donker en koud, wat me niet verbaasde, want een dag had er maar een paar uur zonlicht en door de bewolking was het ook nog schemerig. Tijdens één trip zag ik een kudde grazende pecoro’s op een ommuurd stuk grond. Die muur was er om hun te beschermen tegen rotspecken. Ik huiverde bij de gedachte er één te ontmoeten en bleef telkens slechts lang genoeg om een blik op mijn omgeving te werpen.

De groepering hield zich koest, er kwamen geen nieuwe video’s meer. We vroegen ons af of het niet meer was dan stilte voor de storm.

Op een vroege avond, tijdens de invallende duisternis, oefende ik met Ellen in de achtertuin. Het kasteel met zijn vele, verlichte ramen, hulde ons in een zachte gloed. We deden tai chi, omdat dit volgens Ellen mijn lichaams- en gedachtebeheersing bevorderde. Ik vond de bewegingen fijn om te doen. De wambos – die we inmiddels de naam ‘Takje’ hadden gegeven – sloeg ons gade. Ik zou zelfs durven zeggen: sloeg ons gefascineerd gade, want hij stond bijna onbeweeglijk, alleen zijn kopje hield hij af en toe scheef. De pecoro graasde iets verderop terwijl Maly plagend om haar heen drentelde.

Lila kwam naar buiten en in de rug beschenen door de verlichting van de keuken, zag ze eruit als een donkere, prachtige engel. Ik verloor mijn evenwicht en tuimelde voorover. Goed, daar ging mijn poging om haar te imponeren.

Ik krabbelde overeind, sloeg het gras van mijn joggingsbroek en zoende haar vol op de mond. Het kon me niet schelen dat Ellen ons zag.

‘Denkt Takje dat Ellen en ik aan het praten zijn?’ vroeg ik Lila, doelend op de tai chi bewegingen.

Lila grinnikte. ‘Nee, dat denk ik niet, want jullie zeggen beiden hetzelfde en onderbreken elkaar continu. Hij heeft vast door dat het iets anders is, iets wat andere soorten doen. Vergeet niet dat wambossen dicht bij de wanen leven en ze hen vaak observeren. Ze zien wanen dansen, zonder dat het betekenis heeft, behalve plezier maken.’

‘Hoe gaat het met de studie?’

‘Geweldig!’ Lila’s ogen schitterden. ‘Ik was aanvankelijk van plan om op Aarde medische studies te volgen en arts voor alleen mensen te worden, maar ik vind de fysionomie van de andere soorten net zo boeiend.’

‘Wist je,’ zei ik grijzend, ‘dat het domein ook een inwonende lijfarts heeft voor al het personeel?’

‘O, werkelijk?’

‘Ehum, je kunt door haar opgeleid worden. Elisabeth stelde me vandaag aan haar voor. Een oudere miko. Heel aardige vrouw, maar dicht bij haar pensioen volgens mij.’ Mijn wenkbrauwen gingen een paar keer veelbetekenend op en neer.

Lila staarde naar haar voeten. ‘Ik weet niet, hoor,’ zei ze, waardoor mijn hart ophield met kloppen.

Ik liet haar los. ‘Sorry, ik... Dat was stom van me. Zo bedoelde ik het niet. Ik begrijp dat je hier niet wilt blijven, ik bedoel ─’

Lila legde me met een vinger op mijn lippen het zwijgen toe. ‘Laten we eerst maar eens zien waar dit allemaal heen gaat, goed?’

Ik knikte. Ik begreep het, natuurlijk deed ik dat. Wat had ik me in mijn hoofd gehaald? Voor mij was Lila mijn eerste relatie, maar zij was iets ouder en ze had er waarschijnlijk al een paar op zitten. Frack, wat had ik me aangesteld. Bovendien, voor haar zou dit alles misschien als een gevangenis aanvoelen; zij was niet verplicht om hier te blijven. Momenteel wel, maar niet de rest van haar leven.

Lila legde haar hand op mijn wang. ‘George, je bent heel bijzonder voor me. Nooit eerder voelde ik me zo met iemand verbonden, maar we moeten niet te hard van stapel lopen. Ik ga voorlopig nergens heen, beloofd. Ik hou van je.’

Ik kuchte de prop in mijn keel weg. ‘Ik ook van jou.’

‘Zeg, tortelduifjes, we moeten verder met de les,’ kwam Ellen tussenbeide.

Ik gaf Lila nog een zoen, waarna ik naar Ellen toe liep. Ik nam de eerste positie in met mijn armen langs mijn zijden, klaar voor de openingsbeweging.

En toen kwam Elisabeth naar buiten gestormd.

‘George, er is een incident in jouw Ark.’

42.

De angst gaf me zo’n harde klap dat ik naar lucht hapte. ‘Hoe bedoel je, Elisabeth? Wat is er in de Ark gebeurd?’

‘Er staat een meisje aan de poort te roepen dat als ze jou niet meteen naar buiten laten komen, ze de hele wereld over de Arken zal vertellen.’

Lotte! O frack, ik zou haar een hele tijd terug, op zondag, ontmoeten. Dat had ik haar min of meer beloofd. Maar door alle heisa en drukte van de afgelopen weken en de uren volgepropt met lessen, was het me ontschoten. Lotte zou niet opgeven, daar kon ik gif op innemen.

‘Laat me haar bellen,’ zei ik.

‘Wie? Weet je al wie het is?’ vroeg Elisabeth.

‘Mijn beste vriendin, Lotte, uit het weeshuis waar ik opgegroeid ben.’

Elisabeth vernauwde haar ogen. ‘Hoe wist zij waar je woonde?’

Ik zuchtte diep. ‘Daar heb ik nu geen tijd voor. Ik moet haar bellen. Lotte is in staat de brandweer op te trommelen om de deur in te laten beuken. Geloof me, dat is niet overdreven.’

Ik liep naar binnen met Elisabeth en Lila in mijn kielzog, regelrecht door naar mijn kantoor.

Frack, wat moest ik haar vertellen? Ik besloot de waarheid, althans zoveel mogelijk. Lotte zou met minder geen genoegen nemen en ik vertrouwde haar.

Voor de zekerheid vroeg ik Elisabeth: ‘Deze lijn is veilig, niet?’

‘Natuurlijk, daarom gebruiken we draaischijftelefoons.’

Ik knikte.

‘Waarom? Je bent toch niet van plan haar over je nieuwe functie te vertellen?’

‘Dat ben ik wel, Elisabeth.’

‘Slecht idee.’

‘Je kent Lotte niet. Het is een slecht idee om haar voor te liegen, ze hoort het gegarandeerd in mijn stem. We zijn samen opgegroeid, ze kent me beter dan ik mezelf ken.’

‘Maar ─’

‘Stop, Elisabeth, ik heb mijn beslissing genomen,’ zei ik op mijn inmiddels schoonmakerstoontje. Toegegeven, een beetje zoals dat van Carol, maar een stukje milder.

Ik draaide het nummer van Lottes mobiele telefoon. Ze nam meteen op.

‘Waarom bel je me? Waarom kom je niet naar buiten?’

‘Ik ben niet in de Ark.’

‘Waar ben je dan? Je zou me nog bellen, we zouden elkaar weken geleden ontmoeten! Ik blijf maar op een telefoontje van je wachten, George, maar je belt nooit. Niet leuk.’

‘Sorry, echt. Maar er is van alles gebeurd.’

‘Goed, vertel, en ik hoop dat je een goed excuus hebt.’ Ze klonk al wat milder.

Ik bracht haar op de hoogte van Carol, dat ze mijn overgrootmoeder was en haar functie als de Schoonmaker. Over de haatgroepering en wat ze gedaan hadden. Dat laatste viel me moeilijker dan ik had gedacht, blijkbaar had ik toch iets voor Carol gevoeld.

‘Holy holy shit,’ was haar reactie. ‘Holy, holy, nou ja, duizendmaal shit.’

‘Ja.’

‘En waar ben je nu?’

‘Dat kan ik je beter niet vertellen, Lotte, voor je eigen veiligheid en die van mij.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik de volgende Schoonmaker ben. Zelfs dit zou je eigenlijk niet mogen weten.’

Het was de eerste keer dat ik Elisabeth met haar ogen zag rollen.

Lotte zei: ‘Je weet dat ik een kei ben in het houden van mijn mond. Maar George, holy shit, jij de volgende Schoonmaker. Waarom? Ben je daar niet te jong voor?’

Ik vertelde haar waarom en ik liet geen detail achterwege. Haar stilte duurde ditmaal lang, voor haar doen héél lang.

‘Je bent een hex?’

‘Half.’

‘En daarnaast heb je ook nog eens aangepast DNA?’

‘Ja.’

Weer een stilte.

‘Wat nog meer? Weerwolfbloed?’

Ik zuchtte.

‘Nee, toch, George?’

‘Nee, natuurlijk niet! Lotte, ik ben nog steeds de George die je altijd hebt gekend.’

‘Dat weet ik, lieverd, maar toch. Shit, zeg. Hoe voel jij je onder al dit nieuws?’

Ik haalde mijn schouders op, al kon ze dat niet zien. ‘Gaat wel, ik word momenteel door Ellen, mijn moeder, getraind en krijg ook lessen van Elisabeth.’

‘O, hé,’ zei ze plots luid. ‘Dan heb je ook je date met Lila moeten afzeggen.’

Ik wilde zeggen: het was geen date, maar inmiddels was het dat wel geweest. ‘Nee, dat is doorgegaan. Het was heerlijk.’

‘Waarom mag zij je wel zien en ik niet?’ klonk het licht verwijtend.

‘Wil je verdoofd worden? En hier vast komen te zitten? Want dat is wat er gebeurd is. Voorlopig moeten we ons hier gedeisd houden. Lila werd verdoofd hierheen gebracht. Carol, mijn overgrootmoeder, keurde het goed omdat ik haar anders niet wilde opvolgen.’

‘Maar nu ben jij de baas, toch?’

‘Ja.’

‘Wel, ik kom. En ik duld geen tegenspraak, George, dat je dat maar weet.’

‘Lotte...’

‘Nee,’ zei ze zacht maar resoluut. ‘Ik wil bij je zijn. Je weet dat ik je blijf zoeken tot ik je vind, en vinden zal ik je, al zit je op dit moment in Timboektoe. Ik heb de slaaprit ervoor over. George, je zou moeten weten dat ik heel wat meer dan dat voor je over zou hebben.’

Ik voelde de tranen in mijn ogen prikken. Wat had ik die gekke Lotte gemist.

Schor zei ik: ‘Ja, dat weet ik. Besef wel dat het erg gevaarlijk is wegens die bende die mij en iedereen om me heen wil doden. Dus als ze jou leren kennen, word je ook een doelwit.’

‘Kan me niet bommen.’

‘Oké, ik regel het. Maar wat zeg je dan tegen het weeshuis?’

‘Dat ik je op kom zoeken.’

‘En school dan?’

‘George, over een week is het kerstvakantie. Ik mis maar een paar dagen en dat haal ik later dan wel weer in.’

‘Ze zullen je niet laten gaan, hoor.’

‘Denk je?’ Ze zei het echter op een sarcastisch toontje.

Oké, ja, stom van me. Als Lotte iets in haar hoofd had, kon een leger goed getrainde soldaten haar nog niet tegenhouden.

‘Goed, tot later, Bigfoot. Kuskus.’

‘Later, Dumbo. Kussen terug.’

Ik legde met een grijns de hoorn neer en draaide me naar Lila om. ‘Nou, sneller dan voorzien zul je mijn beste vriendin leren kennen. Je zal haar vast wel mogen.’

Lila glimlachte. ‘Ik kijk er al naar uit.’

Elisabeth snoof. ‘Je hebt haar wel heel veel verteld.’

Ik negeerde haar opmerking. ‘Regel alsjeblieft het vervoer voor haar, zo snel mogelijk. Dank je, Elisabeth.’

Ze draaide zich op haar hakken om en beende de kamer uit.

Die avond bij het diner, dat we liever in de keuken nuttigden dan in één van de grote eetzalen, vertelde ik Ellen dat Lotte zou komen. Maly had zich op mijn schoot opgekruld en lag diep in slaap.

‘Jij bent de baas,’ zei ze. ‘Je weet wat voor risico’s je hiermee neemt voor jou, haar en ons allemaal.’

‘Inderdaad, ik beslis,’ zei ik.

Ellen keek me peilend aan en zei: ‘Nou, ik vind het wel leuk om de vriendin te ontmoeten waar je jaren mee hebt doorgebracht.’

Ik was ervan overtuigd dat Lotte daar anders over zou denken. Ze zou Ellen vast de wind van voren geven omdat ze me als baby bij een weeshuis had achtergelaten. Ik keek er eerlijk gezegd een beetje naar uit.

Ik nam een hap van de overheerlijke pasta pesto die Markane had bereid. ‘Vertel me nu eens hoe ik iemand mee kan nemen.’

43.

Ik had een ingewikkelde uitleg verwacht. Ik had zelfs verwacht dat ik een vinger zou moeten offeren of een pluk van mijn al weinige haar. Of dat Lila een brandwerend pak zou moeten aantrekken (ik wist al waar ik die kon bestellen, namelijk in één van onze eigen fabrieken), maar niet wat Ellen vervolgens zei: ‘Simpel, je houdt de hand vast van degene die je mee wilt nemen.’

Zowel Lila als ik lieten onze vork kletterend op het bord vallen.

‘Je maakt een geintje,’ zei ik.

‘Helemaal niet,’ zei Ellen.

‘Maar Boris Tromp verbrandde!’

‘Omdat hij niet welkom was. Tunnels leven, George, ze hebben dus ook een vorm van bewustzijn. Onze gedachten zijn gelinkt aan die van de Tunnel. Je kunt ons vergelijken met piloten, maar onze gedachten zijn het stuur en het gaspedaal. De Tunnel voelde dat Boris niet welkom was, dat hij je dwong, en daarom liet hij hem niet toe.’

Ik blies langzaam uit. ‘Frack.’

Dus het was mijn schuld dat Boris zijn hand had verbrand, de Tunnel had dit voor mij gedaan. Dat was zowel beangstigend als cool.

Lila glimlachte. ‘Dat is eenvoudig.’

Ja, daar had ze gelijk in, dus wat klaagde ik?

‘Ik wil mijn familie opzoeken. Zou je de volgende keer met me mee naar Hexia kunnen gaan?’ vroeg ik Ellen. ‘Jij kent er de weg.’

Ik zag er tegenop die stinkende, vieze wereld dieper in te gaan, maar het kon niet anders.

‘Ehm,’ zei Ellen, ‘er is verder niemand meer. Alleen Bazal en die is hier.’

‘Kom op, dat kan toch niet? Geen tantes, ooms, nichten of neven?’

Ellen schudde haar hoofd. ‘Lang geleden werd het op Hexia verboden om meer dan één kind te krijgen. De overbevolking dreigde uit zijn voegen te barsten, er was simpelweg geen plek meer om meer woonruimte te creëren, laat staan voedsel te verbouwen, en er waren toen al veel luchtverkeerfiles. Ze konden niet anders dan die regel invoeren. Er zijn zelfs beloningen voor degenen die kinderloos blijven.’

‘Is het een leugen om me bij mijn familie vandaan te houden?’

‘Nee, natuurlijk niet! Kijk niet zo, George, dit keer spreek ik de waarheid.’

Ik besloot haar te geloven. Temeer omdat ik me herinnerde dat Bazal iets in die richting had gezegd, dat hij op Hexia niemand meer had die hem zou missen. Bovendien; Hexia was nou niet bepaald mijn meest favoriete bestemming.

Lila legde een gehandschoende hand op mijn arm. ‘Lieverd, kunnen we dan alsnog als eerste trip naar Wanië gaan?’

De hunkering die ik in haar ogen zag deed mijn hart smelten. ‘Ja, doen we.’

Ze glimlachte stralend en at verder. De keukendeur ging open en Takje kwam binnen. Hij had al gauw door hoe deuren openden, al hadden ze die niet op Wanië. Takje was inderdaad een sociaal dier; zodra hij wakker was, zocht hij één van ons op. Meestal bleef hij bij Lila in de bibliotheek, vermoedelijk omdat ze van zijn thuisplaneet was en hem begreep.

‘Hoi, Takje,’ zei ik en ik zwaaide.

Hij wist inmiddels wat dat korte gebaar betekende en zwaaide terug. Voor hem waarschijnlijk het equivalent van een klinker of zelfs dat niet eens. Hij stapte op me af en boog zich krakend naar Maly toe. Heel voorzichtig aaide hij haar met één van zijn uitsteeksels waarbij de bladeren Maly’s flankje zacht beroerden. Hij was dol op haar en zij op hem. Maly vond het leuk om met hem te spelen of eerder: hem te plagen. Dan rende ze om hem heen terwijl hij probeerde haar aan te tikken.

Elisabeth kwam de keuken binnen met de iPad in haar handen. ‘George, heb je een momentje om wat documenten te tekenen?’

Ik zuchtte. Het besloeg een groot deel van mijn baan, waar ik niet onderuit kon.

Nadat ik wat digitale krabbels neer had gezet, zei Elisabeth: ‘Er is weer een videoboodschap van de groepering viraal gegaan.’

Ze tikte hem aan en legde de iPad op de keukentafel. Iedereen boog zich over het scherm.

De man met het zwart met rode masker verscheen.

‘Deadpool wannabe,’ gromde ik.

‘Ssst,’ zei Ellen.

De hese, diepe stem sprak in het Engels: ‘De Schoonmaker is dood en er is geen opvolger. Het systeem is gebroken. De grote revelatie komt eraan. We wachten niet langer. Onze mensen zitten op dit moment overal, in de politiek, in de multinational bedrijven, ze regelen je financiële transacties. Ze zijn jouw arts en de leerkracht van je kinderen. De tijd is aangebroken om de maskers af te werpen, om volwaardige burgers van deze wereld te worden. Wie zijn we? Dat zullen jullie te horen krijgen om klokslag twaalf uur deze nacht, Midden-Europese tijd.’

Het beeld floepte uit.

‘Frack,’ zei ik. ‘Dat is al over twee uur.’

‘O, mijn hemel,’ zei Elisabeth.

‘Dat is niet best,’ voegde Ellen eraan toe.

Lila wees op het getal onderaan de video. ‘Hij heeft inmiddels honderdvijfendertig miljoen views.’

Elisabeth ging zitten. ‘En dat zal alleen maar oplopen, want het wordt massaal gedeeld.’

Ik kreeg amper adem, alsof iemand op mijn borst zat. ‘Wat kunnen we doen? Wat zou Carol doen? Hij zal aangespoelden aan de hele wereld laten zien! Ze zullen niet meer veilig zijn. Er zal paniek uitbreken, chaos en ruzies, oorlog en genocide. Mensen zullen paranoïde naar iedereen in hun omgeving kijken.’

‘George, kalmeer,’ zei Ellen.

Elisabeth wreef over haar voorhoofd. ‘Er is niks wat we kunnen doen, we weten niet waar ze zijn, wie ze zijn.’

‘Maar Carol had toch mollen bij ze geplaatst?’ vroeg ik.

‘Ja, maar de leider en zijn aanhangers verhuizen telkens, hij blijft nooit lang op één plek. En de leden zitten over de hele wereld verspreid. De mollen zagen bovendien nooit wie de leider was. Hij draagt zijn masker continu, zelfs voor zijn meest trouwe volgers.’

‘Is er op dit moment een infiltrant bij hem?’

Elisabeth knikte.

‘Kan hij hem niet verdoven?’ Bijna wilde ik zeggen: vermoorden, maar dat zou een stap te ver gaan.

‘Wat zou dat voor zin hebben? Dan neemt één van de anderen het van hem over. Reken er maar op dat hij meerdere back-upplannen heeft. Wat we al over hem weten is dat hij ontzettend intelligent en strategisch sterk is. We vermoeden dat hij een hex of half-hex is, want hij doorziet anderen heel snel en hij lijkt iedereen altijd een stap voor te zijn.’

‘Zoals bij jouw ouders,’ zei ik zacht.

‘Ja, waarschijnlijk heeft hij de gedachten van mijn moeder opgepikt en zo ontdekt dat ze het niet langer met hem eens was en dat mijn vader een infiltrant was.’

Lila zei: ‘Kunnen we het internet niet stilleggen?’

‘Dat is onbegonnen werk,’ zei Elisabeth. ‘Trouwens, voor hoelang? Altijd? Dat kunnen we niet maken. Technisch is het mogelijk, er zijn hexen die het voor elkaar kunnen krijgen, maar het zou maar een tijdelijke oplossing zijn.’

Ellen liep naar de koelkast. ‘Ik heb behoefte aan een glas wijn.’ Ze haalde er een fles uit en schonk zichzelf een groot glas in. ‘Misschien is het inderdaad tijd dat de mensen weten dat er leven op andere planeten is.’ Ze dronk het glas in één teug leeg.

‘Mag ik er ook één?’ vroeg Elisabeth.

Ellen knikte en pakte nog een glas uit de kast.

Ik zei: ‘Dus straks breekt de hel los en er is niks wat we ertegen kunnen doen.’

‘Welke hel?’

Lotte stond in de deuropening. Mijn stoel viel kletterend om toen ik naar haar toe vloog en haar omhelsde. ‘Je bent er al!’

44.

We zaten in één van de woonkamers. Het vuur in de open haard, waar makkelijk een kleine auto in paste, verspreidde een aangename warmte en zette de omgeving in een gezellige gloed. Wat wel nodig was, want we voelden ons allesbehalve opgewekt en er had zich een kilte in me verzameld die ik maar niet van me af kon schudden. De inrichting van deze kamer paste beter bij het kasteel. Aan één wand hing een wandtapijt met een jachttafereel erop afgebeeld. Aan de andere wanden hingen toortsen en hertenkoppen met enorme geweien. Gelukkig bleken het geen echte dierenkoppen te zijn; Carol had ze vervangen door namaakexemplaren, wat ik eigenlijk even smakeloos vond. De zitbanken hadden bloemmotieven en waren nieuw, maar de houten salontafel was een robuust ding dat vast erg oud was.

Lila en Lotte konden het meteen goed met elkaar vinden, wat ik ook wel verwacht had. Lotte had niet vreemd opgekeken toen ze Lila’s buitenaardse verschijning zag. En bij het zien van Markane knipperde ze niet eens met haar ogen, alsof het doodnormaal was dat een kok rode hoornen had en een lange, rode staart. Daardoor hield ik nog meer van mijn gekke vriendin. Het enige waar ze maar niet aan kon wennen, was de grootte van het kasteel.

‘En dit is van jou?’ had ze me ongelovig gevraagd.

‘Ja.’

‘Holy macaroly, je bent in een sprookje beland, Assepoester.’

Zoals ik voorspeld had, gaf Lotte mijn moeder de volle laag toen ze aan elkaar voorgesteld werden. Ik zal niet herhalen wat ze haar allemaal toewierp, maar het was vreemd genoeg bevredigend om te zien gebeuren. Meteen daarna, wat typisch Lotte was, ging ze over op vergevingsgezindheid en kletste ze met Ellen alsof ze elkaar al jaren kenden.

Als er niet zo’n onheilspellende wolk boven ons had gehangen, had ik van dit moment kunnen genieten. Alle mensen en wezens die me dierbaar waren, bevonden zich in één ruimte – al miste ik wel nog Arend. Zelfs Takje had plaatsgenomen, weliswaar op een tafel, want hij begreep meubels nog niet helemaal. Maly, de overloopster, lag bij hem en hij aaide haar zachtjes.

We hadden Lotte net bijgepraat over de video en hem ook laten zien.

‘Holy shit,’ zei ze. ‘Er zal chaos uitbreken.’ Ze draaide zich naar me om. ‘Kent de leider de locatie van de Arken?’

Angst kneep met zijn vingers mijn hart samen. ‘Elisabeth?’

‘Vermoedelijk wel,’ antwoordde ze.

‘We moeten ze waarschuwen! Als de leider dat de wereld instuurt, gaan mensen de Arken massaal binnenvallen.’

‘Rustig, George. De Arken zijn al op de hoogte gebracht. De Admiraals nemen de nodige voorzorgen.’

‘Zoals wat?’ Ik gilde nog net niet. ‘Wat als het net is als met de heksenvervolgingen? Wat als de mensen als krankzinnigen de Arken binnenvallen?’

Elisabeth antwoordde: ‘Ze gaan op dit moment op slot. Iedere Ark heeft een bunkerstrategie waardoor er niemand in kan.’

‘En dan? Ze kunnen niet voor eeuwig opgesloten zitten.’

‘Wanneer de gemoederen gekalmeerd zijn ─’

‘Als dat ooit gebeurt,’ zei ik grimmig.

Lila schoot overeind. ‘Mijn ouders.’

‘Zolang ze hun menselijke vermomming aanhouden, kan ze niks gebeuren,’ zei Ellen snel.

Ik legde een hand op haar bovenbeen. ‘Wil je dat ik ze hierheen laat brengen?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, hoeft niet. Zoals Ellen zegt: ze moeten vermomd blijven en dan komt het wel goed. Maar dank je.’ Ze drukte een vlugge zoen op mijn mond.

Elisabeth voegde eraan toe: ‘De aangespoelden die niet in een Ark wonen zijn veiliger. Niemand weet wat ze zijn.’

‘Tenzij,’ en opnieuw sloeg de angst genadeloos toe.

‘Tenzij wat, George?’ vroeg Lila op hoge toon.

‘Wat als de leider vertelt hoe de vermommingsarmband eruitziet en ze aan de hand daarvan een aangespoelde kunnen herkennen?’

‘Zou hij zo wreed zijn?’ vroeg Lila, waarbij ze Elisabeth aankeek.

Elisabeth wriemelde aan haar halsketting. ‘Ik vrees van wel. Het is zijn bedoeling dat aangespoelden in hun ware uiterlijk tussen de mensen moeten kunnen leven.’

‘Beseft hij dan niet wat hij hiermee aanricht? Hiermee brengt hij hun juist in gevaar,’ riep ik.

‘Dat kan hem niet schelen.’ Elisabeth leek kalm, maar haar gedrag wees op onrust. ‘Hij weet natuurlijk dat wanneer hij de mensen confronteert met het feit dat er aangespoelden tussen hun leven er paniek zal uitbreken, maar vermoedelijk ziet hij geen andere manier dan een plotse overgang.’

‘Weet je, het kon niet lang meer duren,’ zei Ellen. ‘Het is een wonder dat er niet eerder iets uitgelekt is, zeker in deze tijd van sociale media en snelle communicatie.’

Ik blikte op mijn horloge. ‘Nog vijf minuten.’

Ellen sloeg haar glas wijn achterover. Elisabeth schonk zichzelf nog eens bij. Ik had Lottes hand beet aan mijn ene kant en die van Lila aan mijn andere kant. Op mijn schoot lag een iPad en ook Ellen en Elisabeth hadden er ieder een. Takje, die de gespannen sfeer blijkbaar aanvoelde, hield op met aaien, waarop Maly naar hem opkeek en misnoegd knorde. Op dit moment zaten vast alle aangespoelden aan een scherm gekluisterd, en ook miljoenen mensen.

Ik hield mijn adem in, de leider kwam in beeld.

45.

Zelfs met het masker op kon je zijn zelfgenoegzame grijns zien. Wat een drol!

‘Beste bewoners van deze Aarde,’ begon hij en pauzeerde. Wel ja, de drol wil lekker gewichtig doen. ‘Sommigen onder jullie denken dat jullie alleen zijn in dit universum, dat alleen deze planeet leven bevat. Vermoedelijk de meesten onder jullie, degene met enige intelligentie, weten wel beter. En ze hebben gelijk.’ Weer een pauze. ‘Op dit moment zijn er minstens vier andere planeten die intelligent leven bevatten. Ze heten Miko, Metamorpho, Wanië en Hexia. Ze bevinden zich in andere dimensies, dus niet in ons heelal, maar ze bestaan wel degelijk. Wormgaten bestaan ook en vormen een brug tussen deze dimensie en die andere. De wormgaten ontstaan spontaan en regelmatig, al kunnen jullie ze niet zien. En af en toe,’ hij grijnsde zijn tanden bloot. ‘Af en toe komt er een buitenaardse, die door een wormgat komt, hier op Aarde terecht. Ja, er leven buitenaardsen onder jullie en dat overal ter wereld. Ze worden aangespoelden genoemd.’

‘Holy shit,’ zei Lotte zacht. ‘Hij heeft het gezegd.’

De leider spreidde zijn armen. ‘Wat betekent dat voor jullie, vraag je je af? Wel, een collega kan een alien zijn, of je beste vriend, misschien je baas of je notaris. Iedereen kan een alien zijn. Waarom je ze niet herkent? Omdat ze zich vermommen en als mens doorgaan.’

‘Hij zal de armbanden noemen,’ fluisterde ik.

De leider wenkte naar iemand buiten beeld. ‘Ik begrijp dat jullie dit niet zomaar van me willen aannemen, maar ik heb bewijs.’ Naast hem kwam een jonge vrouw in beeld. Ook zij had een grijns op haar gezicht en ze keek de leider vol adoratie aan. Hij hield haar arm bij de pols omhoog. ‘Deze armbanden zijn niet zomaar sieraden. Het zijn technologische hoogstandjes die buitenaardse talen vertalen en een buitenaardse een menselijk uiterlijk geeft. Nadia, doe je ding.’

Nadia tikte op haar armband en zei: ‘Metamorpho.’

Meteen verscheen haar ware uiterlijk. Haar huid was niet langer glad en rozig, maar kreeg een blauwe kleur en een schubachtige structuur. De blauwe irissen waren nu rood met in het midden een zwarte streep. Ze zwaaide naar het beeld met een klauw in plaats van een hand. De leider wenkte weer naar anderen buiten beeld en toen verschenen er ook een miko en een waan.

Lila uitte een verschrikt kreetje.

‘Dit, beste mensen van de Aarde, zijn geen kostuums of maskers, dit is hoe buitenaardsen er in werkelijkheid uitzien. Eeuwen leven we al onder jullie, vermomd en niet geaccepteerd om wie we zijn. Uit angst voor hoe mensen op ons zullen reageren houden we ons verborgen. Maar niet langer! Als jullie ons niet accepteren, verklaren we jullie desnoods de oorlog, echter niet op de manier die jullie denken. We zijn met velen en we zitten op allerlei belangrijke posities. Onze krachten zijn groter dan jullie beseffen, dus ik raad jullie aan om ons te verwelkomen, om ons toe te laten in jullie maatschappij.’

Om zijn woorden kracht bij te zetten, vervormde de meta in een tijger die naar de camera grauwde. De miko maakte een handbeweging, waardoor er een kleine draaikolk van lucht voor hem verscheen. En toen verraadde de leider wat hij was door een bal voor zijn gezicht te laten zweven. Hij was dus geen half-hex, maar een volbloed hex, want hij kon voorwerpen met zijn gedachten laten bewegen.

‘Ik ben een hex,’ zei de leider, ‘en wij hebben de gaven van telepathie en telekinese. Wij zijn de enige soort die geen vermomming nodig heeft omdat onze fysionomie gelijkaardig is aan die van mensen. Internet, computers, nagenoeg alle grote uitvindingen danken jullie aan mijn soort. En daarom beloof ik jullie dit: accepteren jullie ons niet, dan leggen we wereldwijd het internet plat. Dit is geen dreigement, maar een feit, een belofte.’

De leider maakte aanstalten uit beeld te stappen, maar draaide zich toen om.

‘O, nog één ding. Aan alle aangespoelden die het niet met me eens zijn, die me op dit moment waarschijnlijk haten en trouw willen blijven aan de principes van de Schoonmaker. Weet dit: jullie ooit geliefde Schoonmaker had een groot geheim.’

‘Frack, frack, frack,’ zei ik. Hoeveel wist hij? Wat wist hij?

‘Wat krijgen we nu,’ zei Ellen.

De leider wees naar de camera alsof hij zich rechtstreeks tot ons richtte. ‘De bloedlijn van de Schoonmaker is dezelfde als die van Ellen Hansen en haar dochter George. Familie dus.’

Hij noemde onze namen! De hufter noemde onze namen! De meeste aangespoelden kenden die al, maar niet de mensen. Het weeshuis, wat dachten zij nu wel niet?

Ellen klakte met haar tong. ‘Verdorie.’

‘Hoe weet hij dat?’ vroeg Lila. Niemand antwoordde, want ja: hoe wist hij dat?

‘En,’ vervolgde de leider, ‘ze kunnen jullie wel terug naar huis brengen zonder dat er iets naars met je gebeurt.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ze willen het alleen niet doen. Stel jezelf dus deze vraag: waarom? Waarom zijn ze zo egoïstisch? Willen ze hun machtspositie behouden? Willen ze dat we van hun financiële hulp afhankelijk blijven? Ik ben niet van plan mijn moeizaam opgebouwde leven hier de rug toe te keren, en ik weet dat velen onder jullie op Aarde willen blijven, maar degenen die wel naar hun thuisplaneet willen terugkeren, ga op zoek naar Ellen en George Hansen.’ De leider eindigde zijn boodschap met: ‘En ten slotte: ik zal ook niet langer in de schaduwen leven.’ Hij ontdeed zich van zijn masker. ‘Openheid en eerlijkheid in alle vormen!’

46.

Iedereen leek hem te herkennen, behalve ik.

‘Wie is hij?’

Elisabeth antwoordde: ‘Eén van de oprichters van de grootste internetzoekmachines ter wereld: Peter Borg.’

Het beeld werd zwart, maar het bleef stil in de woonkamer.

Die naam... Ik keek Ellen vragend aan. Ze was wit weggetrokken en beet onophoudelijk op haar onderlip.

‘Ellen?’

Langzaam draaide ze haar hoofd in mijn richting. ‘Ja,’ zei ze en ze slikte, ‘hij is je vader.’

Iedereen staarde me aan.

‘Holy shit,’ zei Lotte.

‘Maar... Hij is dood, dat vertelde je me!’ stamelde ik.

Ze knikte. ‘Ik denk niet dat Bazal hierover heeft gelogen, dat zou hij niet doen.’

Ik vulde aan: ‘Dan moet mijn vaders partner tegen hem hebben gelogen.’

‘Ja.’

‘Nu begrijp ik waarom jullie het goed met elkaar konden vinden.’

Frack! Mijn vader was een psychopaat! En hij leefde nog! Ik hoorde blij te zijn, maar dat was niet het gevoel dat mij nu bezighield. Hij had verdorie mijn overgrootmoeder en anderen vermoord. Ik schaamde me vooral en was woedend. Maar wat hij ook bij me opriep, het moest wachten, er waren dringendere zaken.

De leider, mijn vader dus, had het heel slim gespeeld, dat moest ik hem nageven. Dreigen om het internet stil te leggen zou wereldwijd grote rampen veroorzaken. We waren afhankelijk van het internet: financieel, sociaal, op werkgebied, gezondheid, nou ja, op alle gebieden dus. Hij had er de kennis voor, hij was een hex, en de timing was perfect, want nagenoeg iedereen had wel een smartphone of een computer.

‘Het is zelfs op sommige nieuwskanalen te zien, wereldwijd,’ zei Ellen, die over haar iPad swipete.

Ik zei: ‘Dat verklaart waarom de lei─ mijn vader zoveel over onze familie wist. Jij hebt hem alles verteld.’

Ellen knikte. ‘Ik dacht dat het geen kwaad kon, ik had nooit verwacht dat hij Hexia zou verlaten. Gelukkig kent hij deze locatie niet.’

‘Misschien wel,’ zei ik. ‘Als hij al zoveel over ons weet, dan vast ook waar de Schoonmaker woont.’

‘Dan zou hij hier al hebben gestaan,’ meende Ellen. ‘Het is duidelijk dat een deel van hem me nog steeds haat omdat ik hem heb verlaten.’

Ik legde de iPad op de salontafel. ‘Niet per se. Waarom zou hij? Hij hoeft dit adres maar te verspreiden en binnen de kortste tijd staat hier een meute aangespoelden om naar huis gebracht te worden. Wraak zat, want daarmee is jouw rustige leven voorbij.’ Ik keek naar buiten, waar de nacht dreigender dan ooit leek. Waren er al aangespoelden hiernaartoe op weg?

‘De beveiliging is hier optimaal, George,’ zei Elisabeth.

Ik keek haar aan. ‘Is dat zo? Want het personeel en de beveiliging bestaan uit aangespoelden, die dit bericht hebben gezien.’

‘Ze zijn trouw.’ Toch zag ik onrust in haar blik toen ze naar de deur van de woonkamer keek.

‘Frack,’ zei ik. ‘Wat nu?’

Waar was een Tunnel wanneer je die nodig had? Het liefst zou ik met iedereen in de kamer naar Wanië verdwijnen, waar het veilig en sereen was. Ik sprong op; de adrenaline raasde door mijn aderen en ik had het gevoel dat ik ieder moment onder de druk kon bezwijken.

Ik moest in beweging blijven en ijsbeerde achter de bank. Ook Ellen was opgestaan en liep onrustig heen en weer. Oké, dat had ik dus van mijn moeder. Mijn vader wist dat ik bestond, daar kon geen twijfel over bestaan. Waarom zocht hij geen contact met me?

De deur ging open. Met grote ogen wachtte ik angstig af wie er binnen zou komen.

Het was Markane, de kok, en iemand van het schoonmaakpersoneel. Cartane, heette ze, een meta. Ze stapten de woonkamer binnen en bleven vlak voor me staan.

Markane liet de beleefdheden achterwege en ging recht op het doel af. ‘Is het waar?’

Het zou onnozel geweest zijn om te vragen waarover ze het had, dus antwoordde ik: ‘Ja.’

‘Dus u kunt ons weer naar huis brengen.’

‘Ja.’

‘Doe dat dan.’

Er kwamen meer aangespoelden de woonkamer binnen. De chauffeur, de tuinmannen en -vrouwen, nagenoeg iedereen. Ze woonden in het kasteel en waren natuurlijk opgebleven om de leider te horen spreken en niemand had een vriendelijke blik. Sommigen zagen er zelfs beangstigend kwaad uit. En terecht.

Het begon al, en dat was nog maar het personeel van het kasteel. Ze zouden het bijna allemaal van Ellen en mij eisen, behalve misschien degenen die hier geboren waren en een leven opgebouwd hadden. We konden vast niet meer op hun loyaliteit rekenen, niet nadat we ze hadden voorgelogen. Als we ze niet terugbrachten, zouden ze hun mond voorbijpraten. Peter Borg had dit natuurlijk voorzien; hij moest op de hoogte zijn van het feit dat het personeel van de Schoonmaker aangespoelden waren. Ellen had gelijk: voortaan geen rust meer voor ons.

Nooit meer.

Niet zolang we hier bleven. Op Aarde.

47.

Het personeel keerde zich inderdaad tegen ons. Toen we aan hen duidelijk hadden gemaakt dat er eerst een Tunnel moest verschijnen, sloten ze ons in de woonkamer op. De beveiliging was er niet meer om ons veilig te houden, maar om ons te bewaken. We waren gevangenen.

Lotte was in slaap gevallen op de bank. Frack, waarom had ik haar hierheen laten komen? Door mij was ze in gevaar. Gelukkig was Lila een waan, het personeel zou haar niks doen. Ze lag met haar hoofd op mijn schoot en sliep. Ik kon geen oog dichtdoen, al was ik misselijk van de slaap; mijn gedachten raasden door en over elkaar heen. Takje was naast me komen zitten, met een arm rustend op mijn schouder, en Maly lag dicht tegen me aan. Ellen zat uitgeput op de bank, maar wakker, en Elisabeth hield, met oortjes in, de nieuwsberichten in de gaten.

‘De Arken zijn voorlopig nog veilig,’ zei ze zacht, om de anderen niet te wekken. ‘Blijkbaar heeft Peter de locaties niet, of nog niet, vrijgegeven.’

‘Hoe aardig van hem,’ zei ik grimmig.

Elisabeth keek op. ‘Beter dan niks, George.’

Ik rolde met mijn ogen.

‘Hoe reageren de mensen?’ vroeg Ellen.

‘Het is op alle sociale media te zien en te lezen, wereldwijd.’ Ze hield haar iPad naar ons toe en haalde haar oortjes uit. ‘Zulke berichten zijn altijd al aanwezig.’

Op het scherm waren twee jonge kerels te zien. ‘Kunnen jullie het geloven? Nee, toch? Aliens die onder ons leven! Dudes, wie had dat ooit gedacht? Ja, dat we niet de enige planeet zijn met leven lijkt me nogal wiedes, duh, maar dat ze buren kunnen zijn? Vrienden?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘No way! Maar way! Het is zo. En houd jullie vast, want ik herinnerde me een vermommingsarmband om de pols van mijn beste vriend te hebben gezien en dus belde ik hem. Hij gaf het toe. Dit is hem, hier.’ Zijn vriend knikte en liet de armband om zijn pols zien. ‘Een meta, dudes, een meta van de planeet Metamorpho, hier in mijn kamer! Show yourself, dude.’

De meta had nu zijn menselijke vermomming afgeschud.

‘Hoe vet is dat!’ zei de menselijke jongen. ‘Ik ken een alien!’

Elisabeth swipete het beeld weg. ‘Ze zijn niet allemaal zo positief, maar dat was te verwachten. Een volgend beeld liet een grijze vrouw zien. Ze keek woest in de camera, alsof ze haar kijkers wilde verslinden.

‘Wat komen ze hier doen? Ik zal het jullie vertellen. Ze komen de wereld overnemen, ze zullen slaven van ons maken. Als ze inderdaad overal geïnfiltreerd zijn, wie zegt dan dat de president van de Verenigde Staten geen alien is? Dat hij ieder moment nu atoombommen op ons neer kan gooien? Wie weet zijn die aliens wel ongevoelig voor een nucleaire aanval! Maar zelfs als dat niet gebeurt, ze stelen onze banen. En onze vrienden! Hoeveel half mensen, half aliens lopen er inmiddels rond? Ik zeg het je, ze willen de dominante soort op deze planeet worden, ons mensen onderdrukken!’

En zo ging het maar door. Ik was opgelucht toen Elisabeth het scherm uitzette.

‘Dit moeten jullie nog wel zien,’ zei Elisabeth en aan de toon van haar stem te horen, voorspelde het niet veel goeds.

Een straat kwam in beeld. Ik kon niet zien waar het was, maar het zag eruit als een grote stad. Mensen liepen door elkaar heen, sommigen gooiden de ramen van winkels in, anderen sprongen op geparkeerde auto’s. Elisabeth had het geluid uitgezet, maar het was niet moeilijk te raden wat ze schreeuwden. Er werd naar polsen gegrepen op zoek naar armbanden. Iemand had een potige man beet en hij dwong de arme aangespoelde te knielen op de grond. Blijkbaar had hij zijn kameraden erbij geroepen, want al gauw werd de aangespoelde omsingeld. Degene die het filmde wurmde zich tussen de groep door zodat we een goed zicht kregen op het gebeuren. Ik hield mijn ogen niet meer droog toen ik zag hoe de aangespoelde werd geschopt en geslagen. Dit was afschuwelijk!

‘Zet uit,’ zei ik schor en ik wendde mijn blik van het beeld af. ‘Elisabeth, zet alsjeblieft uit.’

‘Wacht, dit moeten jullie nog zien.’

De aangespoelde had zijn vermomming uitgezet; het was een miko en hij richtte zich op. De groep deinsde terug bij het zien van de enorme gestalte, de rode hoornen en de lange, zwiepende staart. De miko keek ze uitdagend aan en zodra een van de haatdragers een stap voorwaarts had gezet, werd hij achteruit geworpen.

‘Hij roept de wind op,’ verklaarde Elisabeth onnodig. Ze legde de iPad op haar schoot. ‘Zulke gebeurtenissen vinden overal ter wereld plaats. Iedereen checkt iedereen, gaat na wie er een armband draagt. Als de aangespoelden aangevallen worden, kunnen ze natuurlijk niet anders dan zichzelf verdedigen, waardoor de situatie alleen maar escaleert.’

Ellen zuchtte. ‘Het zal heel lang duren voor mensen aan het idee van buitenaardsen die tussen ze leven gewend zullen zijn. Kijk maar naar de geschiedenis, hoe we reageerden op buitenlanders, en nog steeds. Racisme binnen onze eigen soort is zelfs de wereld nog niet uit.’

‘Als incidenten, zoals daarnet, plaatsvinden, zal Peter het internet platgooien,’ zei ik. ‘Wat zou er dan gebeuren?’

Elisabeth wreef over haar voorhoofd. ‘Dat zou een catastrofale ramp zijn. Communicatie zou nog alleen via sms’jes en bellen kunnen gebeuren, geen e-mails meer, niet meer bellen via het internet. Nu gebruiken zelfs landbouwers een app voor weersvoorspellingen en marktprijzen. Webwinkels gaan failliet, maar alle financiële transacties gebeuren tegenwoordig in de cloud. Geen bankautomaten meer, geen betalingen meer via je telefoon. Dokters kunnen de medische dossiers niet meer inzien, geen pakketbezorging meer door de post en voor het luchtverkeer zou het desastreus zijn. Terug naar het plaatjes draaien, als je tenminste zo’n installatie hebt, want online muziek beluisteren mag je vergeten. Je kunt zelfs je bewaarde fotoalbums niet meer inzien. Nagenoeg alle bedrijven gebruiken internet voor hun zaken, dat zou dus ook niet meer kunnen. Kort gezegd: iedereen verliest zijn geld en baan, en de ontspanningsmogelijkheden verminderen drastisch.’

Frack, wat was ik moe van alles. Ik voelde me leeg en neerslachtig en verdrietig voor die arme aangespoelden en angstig voor de toekomst. Ik voelde dit alles zo intens dat een snik uit mijn keel ontsnapte. Lila had het gehoord en keek naar me op. ‘Schat, het komt goed.’

‘Nee,’ zei ik met verstikte stem. ‘Dat doet het niet. Het zal alleen maar erger worden.’ Ik keek naar buiten waar de duisternis vertrokken was en de dageraad zijn intrede had gedaan. Dag één van de hel op Aarde was begonnen.

‘Moet je zien,’ zei Elisabeth.

Maar wilde ik het wel zien? Wat het ook was, volgens mij had ik mijn portie ellende voor de dag al gehad.

Toch keek ik. Op het scherm smeekte de president van de Verenigde Staten de leider om het internet niet plat te leggen. De oproerkraaiers en racisten werden opgepakt en bestraft. Hij was niet de enige die Peter vroeg om geen overhaaste beslissing te nemen, leiders van andere landen deden hetzelfde.

En toen werd mijn blik wazig door het opkomen van een hevige buikkramp.

Ellen was plots een en al energie en sprong op. ‘Een Tunnel,’ zei ze, met een van pijn vertrokken gezicht.

Lila ging rechtop zitten. Ik stond ook op. De bewaker in de woonkamer opende de deur en riep: ‘Tunnel!’

Lotte schoot overeind. ‘Watte?’

Het personeel stoof meteen naar binnen. Hadden ze in de hal staan wachten?

Ellen keek door het raam. ‘Niet aan de achterkant.’

Elisabeth zei met haar blik op de iPad: ‘De oprit.’

48.

Ellen en ik konden de Tunnel tegelijk gebruiken. Wanneer Ellen iemand naar Wanië bracht, bracht ik iemand naar Hexia. We hoefden alleen te wachten tot de ander aan de overkant uit was gestapt, tot de Tunnel leeg was, voor de volgende erin stapte. Dat wisten we dan ook weer.

We hielden de Tunnel met ons bloed aan beide kanten open. Ik voelde me onderhand een speldenkussen; mijn vingertoppen vertoonden gaatjes en de kussens van mijn handen hadden meerdere schrammen. Ik vroeg me af of het wel veilig was om een Tunnel zo lang actief te houden, maar dat moesten we dan maar aan den lijve ondervinden, want het personeel gunde ons geen rust voor we iedereen hadden weggebracht.

Toen we eindelijk klaar waren, was de dag al een flink stuk gevorderd. Gelukkig had er zich nog geen meute op het domein verzameld, want als ze wilden konden ze zomaar naar binnen lopen. Een poort zonder bewaking zou ze niet tegenhouden. Maar hoelang konden Ellen en ik ons hier schuilhouden? Had één van de personeelsleden voor zijn vertrek deze locatie aan iemand prijsgegeven? De tijd zou het ons leren.

We stonden uitgeput in de centrale hal van de donjon. Hoewel het personeel haast ongezien door de kamers en gangen had gedwaald, voelde het kasteel verlatener aan, alsof het voelde dat bijna iedereen vertrokken was.

Twee personeelsleden hadden besloten om op Aarde te blijven. John, een zachtmoedige miko, die de tuinen verzorgde was er één van. Hij kreeg het niet over zijn hart om zijn geliefde bloemen en planten in de steek te laten. En Sofia, een dienstmeisje dat op Aarde geboren was. Haar gepensioneerde meta-ouders hadden hun hele leven in dit kasteel geleefd en gewerkt en Sofia was net zo trouw als hen. Ze verzorgde ook de floepertuin en was helemaal verknocht aan de beestjes.

Frack! Wie zou nu voor de zoo-Ark bewoners zorgen?

Ellen leek mijn gedachten te raden – of had ze ze gelezen? – want ze zei: ‘We zullen de dieren moeten herplaatsen of terugbrengen.’

Elisabeth nam mijn zorgen weg. ‘Terwijl jij en Ellen het personeel terugbrachten, ben ik aan de slag gegaan. Binnenkort staan hier een aantal vrachtwagens met speciaal voorziene kooien en Kapiteins om ze over te brengen naar de andere zoo-Arken.’

Elisabeth was fantastisch en vooruitdenkend!

‘Dank je,’ zei ik.

‘Zorg wel dat jij en Ellen uit het zicht blijven.’

‘Maar hoe verklaar je dit kasteel dan? Van wie het is?’

‘Ik zeg wel dat een hex hier woont en dat ze op dit moment niet aanwezig is. Dat ze wil verhuizen en daarom de dieren weg laat halen.’

‘Zijn er aangespoelden die gevaarlijke dieren in huis houden?’ vroeg Lila.

Elisabeth knikte. ‘Een paar superrijke hexen, maar niet veel.’

‘Dit kasteel is megacool,’ zei Lotte voor de zoveelste keer, met haar blik op het hoge gewelfde plafond gericht.

‘We kunnen hier niet blijven,’ zei ik. ‘Dit domein kan door ons alleen niet onderhouden worden en bovendien kan het ieder moment uitlekken dat we ons hier bevinden.’

‘Je kunt je niet in het openbaar vertonen,’ zei Lila. ‘Een aangespoelde kan je herkennen of iemand uit de groepering. Je vader zal vast je foto verspreiden, en die van Ellen.’

‘Wat een zooitje allemaal,’ zei Ellen met een diepe zucht. ‘Hij heeft van ons opgejaagd wild voor de hele wereld gemaakt.’

Even welde er zelfmedelijden bij me op omdat ik weer een thuis kwijt zou raken. Eerst het weeshuis, toen de Ark en nu dit kasteel. Was het mijn vloek om eeuwig onderweg te blijven, om nergens lang een thuisgevoel te kunnen ervaren? Maar toen dacht ik aan het lot van zoveel aangespoelde buitenaardsen, die ongewild verder moesten zonder hun familie, geliefden en vrienden. Bovendien, ik wilde in actie komen, in beweging blijven, een plan bedenken. We konden onmogelijk alle aangespoelden die dat wilden naar huis helpen. We hadden al bijna een dag nodig gehad voor alleen het personeel. Anderzijds, waarom niet? Peter had op één punt gelijk; het zou egoïstisch van ons zijn. Er broedde een idee in mijn hoofd en dat wilde ik aan hen voorleggen.

‘Ik heb misschien een oplossing,’ zei ik. ‘Maar ik wil eerst eten, ik sterf van de honger.’

Nu de adrenaline gezakt was, hadden het Tunnelen en een hele nacht opblijven me slap en extreem hongerig gemaakt.

In de keuken liep ik meteen door naar de intercom: ‘Elisabeth, kun je de vrachtwagens nog een halt toeroepen?’

‘Dat kan, maar waarom?’

‘Kom naar de keuken en ik leg het uit.’

49.

Iedereen greep wat te eten en nam er iets te drinken bij. Ik verorberde snel een stapel boterhammen met kaas en pickels. Ja, mijn moeder had me naar de dark side overgehaald. Ik betrapte mezelf erop dat ik haar al vaker in gedachten ‘moeder’ noemde. Er waren al genoeg problemen en verwikkelingen, ik vond het tijd worden om haar een kans te geven. Hoewel ik haar op afstand had gehouden, waren we de afgelopen weken tijdens de lessen dichter naar elkaar toegegroeid. Maar hardop sprak ik haar nog steeds met haar voornaam aan.

Elisabeth was de enige die niks te eten had genomen. Ongeduldig keek ze me aan.

‘Zeg, heb je nog nooit iemand zien eten?’ vroeg ik haar, nadat ik een laatste hap had doorgeslikt.

‘We hebben hier geen tijd voor, George. Wat is je plan?’

Ik nam een slok van mijn chocolademelk. ‘We kunnen hier blijven, dat is één.’

‘Hoe dan?’

‘Luister, de leider had gelijk toen hij zei dat het egoïstisch van Ellen en mij zou zijn om de aangespoelden niet te helpen.’

‘George ─,’ begon Ellen.

‘Nee, mam, wacht.’

Omdat ze stralend glimlachte, besefte ik dat ik haar voor de eerste keer ‘mam’ had genoemd.

Ik ging snel verder: ‘Wat als we het georganiseerd doen? We stellen het kasteel open, maar gestructureerd. Elisabeth kan de afspraken regelen en ze zo inplannen dat we bijvoorbeeld niet meer dan een paar aangespoelden per dag helpen. Op die manier zijn zowel de aangespoelden geholpen en blij en de mensen blij, want er zullen minder buitenaardsen tussen ze leven. Een win-winsituatie. En we voorkomen dat ze ons belagen of haatacties tegen ons ondernemen.’

‘Maar de Tunnels verschijnen niet op commando,’ zei Elisabeth. ‘Hoe wil je dat dan aanpakken?’

‘Ik weet niet of het je opgevallen is, maar doordat Ellen en ik op één plek samen zijn, is er iedere dag wel een Tunnel verschenen.’

‘Ja,’ zei Elisabeth, ‘wat eigenlijk geen goede zaak is, want daardoor komen er nog meer aangespoelden hier terecht.’

‘Het zijn meestal dieren en vaak zijn ze leeg. De buitenaardsen weten inmiddels wel beter, op af en toe een kind na, en die brengen we meteen terug, wat we tot nu toe ook deden. De dieren trouwens ook, verdoofd of niet,’ zei Ellen. ‘Ik vind het geen slecht idee.’

Mijn moeder was het met me eens? Dat had ik niet verwacht. Een tijd terug had ze duidelijk gemaakt dat ze het onbegonnen werk vond en nou pleitte ze in mijn voordeel.

‘Ik vind het geniaal,’ zei Lotte.

Elisabeth leek nog niet overtuigd, dus zei ik: ‘Als de nieuwe Schoonmaker zeg ik dat we het moeten doen. Geen geheimen meer, geen verborgen levens meer. Het oude systeem is kapotgemaakt en we kunnen niet meer terug, alleen nog vooruit.’ Frack, ik klonk bijna als de leider van de groepering. ‘Elisabeth, ik wil een boodschap de wereld in sturen. Kun jij ervoor zorgen dat het op meerdere kanalen tegelijk te zien is?’

‘Absoluut, we hebben contacten bij elke grote nieuwssite.’ Ze stond op en keek me aan. ‘Weet je het zeker, George? Er is geen weg terug meer. Iedereen zal je kennen.’

Ik knikte. ‘Heel zeker. We krijgen op die manier de teugels weer in handen. Zoiets zal Peter niet verwachten.’

‘Goed, maar dan sta ik er wel op dat we eerst voor beveiliging zorgen. Ik schakel een externe firma hiervoor in, met mensen, en ik regel zo snel mogelijk meer personeel. Ook om de aanvragen van aangespoelden op te vangen, want dat zal massaal zijn.’

Wederom dacht Elisabeth vooruit. Wat zou ik zonder haar moeten beginnen?

‘Prima. Dank je, Elisabeth, je bent super.’

Ze glimlachte en verliet de keuken.

‘Weet je al wat je wilt zeggen?’ vroeg Lotte.

O ja, dat wist ik, en ik wist ook hoe ik hem kon beletten om het internet plat te gooien.

Hoopte ik.

50.

Een uur later was het zover. Ik veegde mijn klamme handen aan mijn broek af en ademde een paar keer diep in en uit.

‘Je zal het goed doen, lieverd,’ zei Lila. Ze depte het zweet van mijn voorhoofd.

‘Je bent een superster,’ voegde Lotte eraan toe. ‘Trouwens, wat is nou een videootje opnemen vergeleken met andere werelden betreden? Peulenschil toch?’

Nou nee, dat vond ik niet. Er zouden miljoenen mensen en aangespoelden kijken, want alle grote en zelfs kleine nieuwszenders zonden het uit. Hoewel ik de kijkers niet zag, wist ik dat ze er waren, en dat was meer dan genoeg om mijn keel gortdroog te maken en mijn hart een paar versnellingen hoger te laten slaan. Ik hoopte dat mijn vader zou kijken, het was belangrijk dat hij mijn boodschap zou horen.

‘Hier,’ zei Elisabeth. Ze stak me een glas water toe die ik dankbaar leegdronk. ‘Klaar?’

‘Niet echt, maar goed.’

Elisabeth zette de camera aan en knikte.

‘Hoi, ik ben George B─ Hansen. George Hansen dus.’ Frack, dat begon goed. ‘Ik ben een... Ik kan de Tunnels zien en ik ben zelf ook... ehm... half buitenaards.’ De term aangespoelden kon ik hier niet gebruiken, want dat kenden de mensen niet. ‘Ik ben half hex en half mens. Hex met een x dus, van de planeet Hexia.’ Ik schraapte mijn keel. ‘Ehm, mijn moeder en ik hebben een beslissing genomen. We zullen de buitenaardsen die dit willen terug naar hun thuisplaneet brengen. We deden dit vandaag reeds en willen dit graag voortzetten. Hoewel we zijn methoden niet goedkeuren, en zeker zijn moorden niet, zijn we het met Peter Borg eens dat het niet fair zou zijn als we de gave niet ten goede gebruikten. Bovendien is het inderdaad tijd om eerlijk en open te zijn.’ Met ieder woord voelde ik me zelfverzekerder. ‘Geen geheimen meer, want op de lange termijn brengen ze alleen maar schade toe. De plek waar Ellen en ik wonen zullen we dus openstellen voor de buitenaardsen. Binnenkort zul je via een website de contactgegevens van ons vinden. Aangesp─ buitenaardsen zullen ons kunnen mailen om een afspraak te maken. Er zullen lange wachttijden zijn, daar kunnen we niks aan doen, we zijn slechts met zijn tweeën, om de waarschijnlijk duizenden en duizenden te helpen. Maar,’ ik keek net als mijn vader met een vaste blik recht in de camera, ‘er is een eis aan verbonden. Een tegenprestatie waar Peter Borg zich aan zal moeten houden. Het internet mag onder geen enkele voorwaarde platgegooid worden. Hij mag niet de hele bevolking straffen voor een paar individuen die alleen haat in hun hart dragen. Hij kan niet verwachten dat iedereen nou meteen kumbaya zal zijn met de aliens. De mensheid kreeg plots van de ene op de andere dag te horen dat ze tussen hun leven, een beetje gewenningstijd mag dan wel gegeven worden. Trouwens, als Peter Borg het internet stopzet, kunnen wij de aanvragen van de buitenaardsen niet meer behandelen. Dan is het jouw schuld, Peter, en niet die van ons, dat ze hier vastzitten. Dan is het jouw egoïsme dat velen ongelukkig zal maken. En nog iets, Peter Borg,’ ik spoog zijn naam uit en vernauwde mijn ogen, ‘je zal boeten voor het vermoorden van mijn overgrootmoeder, voor de moord op de ouders van Elisabeth en alle andere moorden die je begaan hebt. Die macht van ons, waar jij zo op neerkijkt, zal ik nu aanwenden om je te vinden, en dan draag ik je over aan de autoriteiten. Je hoort in de gevangenis, bij de andere moordenaars.’ Ik zuchtte. ‘Goed, en nu verder met de orde van de dag. De website zal heten...’ Ik keek Elisabeth aan. Ze tikte snel iets in op haar iPad en liet me het scherm zien. ‘De website zal heten www.tunnelsback.com. Wanneer alles in orde is, en dat zal in de komende dagen zijn, zult u via deze site een afspraak kunnen regelen. We geven voorrang aan kinderen en ouders met kinderen. De kinderen die alleen zijn, kunnen vergezeld worden door een medewerker van de Ark waar ze verblijven. Daarna komen de moeders en vaders aan bod. Dagelijks zal een nieuwe groep in ons huis verwelkomd worden. Transport moet zelf geregeld worden. Aangezien we niet kunnen voorspellen wanneer een Tunnel verschijnt, gelieve voor de zekerheid slaapgerief mee te brengen. Maaltijden worden door ons voorzien. Ik dank jullie voor de aandacht. En alsjeblief, wees aardig voor elkaar. We zijn allemaal levende wezens, allemaal in staat tot liefde en mededogen, we hebben allemaal een kloppend hart, hersenen die ons creativiteit en inventiviteit geven. Alleen ons uiterlijk is anders, maar innerlijk zijn we gelijk. Vergeet dat alsjeblieft niet.’ Ik knikte naar Elisabeth, die de camera uitzette.

‘Wauw!’ zei Lotte. ‘Hoe je dat zei, van dat wreken van de moord, zelfs ik werd bang van je.’

Lila gaf me een zoen. ‘Je hebt het geweldig goed gedaan, lieverd.’

Ik blies mijn adem uit en glimlachte. Dat was gelukkig achter de rug. Het stak me dat ik mijn vader had veroordeeld, al was het zijn eigen schuld. Hij had me kunnen opzoeken, maar heeft het niet gedaan. Hij was alleen mijn biologische vader; ik had tenslotte geen band met hem, en hij niet met mij.

51.

Elisabeth bewees eens te meer dat ze onmisbaar was. Ze had al snel extra personeel opgetrommeld. Er zaten dit keer mensen tussen, maar ook weer aangespoelden die niet van plan waren om naar hun planeet terug te keren. Het kasteel gonsde van de activiteit, ook omdat er kamers voor de gasten in gereedheid werden gebracht, een eetkamer tot eetzaal werd omgetoverd en de nieuwe bewakingsploeg geïnformeerd werd over hoe ze de toevloed van aangespoelden konden controleren.

Voor de poort van het domein had de pers zich intussen verzameld. Gelukkig was dat zo ver weg dat ik ze niet kon zien en er dus ook niet door gestoord werd. Ik vertikte het om ze te woord te staan, vooral omdat ik er de tijd niet voor had.

Een week later en het internet functioneerde nog. Peter Borg hield zich dus koest. Er waren nog steeds rellen hier en daar, maar die werden snel in de kiem gesmoord. Uit een enquête van CNN bleek dat het merendeel van de mensen geaccepteerd had dat er buitenaardsen onder hun leefden. Daaruit bleek maar weer hoe flexibel het menselijk ras was en dat de meesten een goed hart hadden. Ik voelde me trots ook half mens te zijn. Er was nog een lange weg te gaan, maar Rome was ook niet in één dag gebouwd.

Zodra de website online stond, stroomden de aanvragen binnen. Elisabeth had er een team van zestig mensen opgezet. Iedere acht uur waren er twintig actief en zo de klok rond. We hadden natuurlijk verwacht dat het er veel waren, maar het was overweldigend. De mails bleven komen en zelfs twintig man personeel was nog te weinig. Ellen en ik hadden echter besloten om ieder niet meer dan tien aangespoelden per dag terug te brengen. En dat zes dagen per week. Meer konden we niet bolwerken en dit zou al een behoorlijke uitputtingsslag worden.

Ik zat in mijn kantoor met Maly slapend bij mijn voeten om wat dringende documenten te tekenen. Lila was in de bibliotheek – waar anders? Ze deed eveneens medische praktijkervaring op bij de waan die we als nieuwe kasteelarts hadden aangesteld. Lotte volgde in de tuin een tai chi-les van mijn moeder. Ik kon ze door het raam zien en grinnikte toen Lotte bijna haar evenwicht verloor. Aan haar gezichtsuitdrukking te zien volgde er een stevige vloek op.

‘Mag ik binnenkomen?’ Elisabeth stond in de deuropening.

‘Natuurlijk.’

Ze legde de iPad voor me neer en wees op het scherm. ‘Kijk, je─  Peter gaf commentaar op jouw video.’

Ik las wat er stond.

From: freedomforeverybodyorelse66

Goed gespeeld, George. Ik ben trots op je, dochter.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Hij doet maar. Ik heb zijn goedkeuring niet nodig.’

Elisabeth knikte. ‘En dan nog dit. We kregen een e-mail van Elon Musk.’

Ik floot. ‘Je meent het.’

‘Hij wil een fors bedrag betalen als jij hem naar die andere werelden meeneemt.’

‘Is Elon een aangespoelde?’

‘Nee, een mens.’

‘Hm, ik had verwacht dat hij een hex was.’

‘Je bent in de war met Richard Branson. Wat doen we met die mail?’

Ik beet op mijn onderlip. ‘Laat me erover nadenken. Ik ben bang dat als we het voor hem doen, er meer mensen aan komen kloppen. We hebben amper tijd om de aangespoelden terug te brengen, dan lijkt het me niet eerlijk als we mensen tussendoor meenemen. Wat denk jij?’

‘Ik ben het met je eens.’

‘Antwoord hem dat we het in overweging nemen, maar dat het niet voor nu meteen zal zijn, zeker niet dit jaar. Maak er iets moois van zodat hij zich niet beledigd of afgewezen voelt.’

Elisabeth knikte en verliet het kantoor.

Morgen kwamen de eerste aangespoelden.

De rust zou helemaal voorbij zijn.

52.

De weken vlogen voorbij en de helft van de tijd wist ik niet eens wat voor dag of maand het was. Ellen en ik hadden amper tijd om te eten, maar gelukkig hadden we een uitstekende kok die gezonde snacks voor ons bereidde. Iedere avond viel ik uitgeput op bed neer, naast mijn geliefde Lila. Ja, ze was er nog steeds en haar steun en liefde sleepten me door de zware dagen heen. Ze had een eindeloos geduld en zorgde goed voor me. Onze band werd staalhard en onbreekbaar. Ze was niet alleen mijn geliefde, maar ook een dierbare vriendin die mijn geklaag voor lief nam en nooit zeurde wanneer ik in de put zat.

Inmiddels wisten haar ouders hoe het zat en dat ze bij me woonde. Omdat ze een medische opleiding in het kasteel kreeg, hadden ze er geen bezwaar tegen gehad dat ze bleef. Ik hoopte nog steeds dat ze de vaste functie van arts zou aannemen, maar ik had het er niet meer over. De beslissing zou van haar uit moeten komen en niet omdat ik erom smeekte. Lila’s ouders verbleven soms op het kasteel. Haar moeder Miriam vertikte het echter om niks te doen en stond erop de kok te helpen of de vaatwasser te vullen. En zelfs het strijken van Lila’s en mijn kleding nam ze voor haar rekening. Haar vader, Gregory, was net als Lila een boekenwurm. Vader en dochter brachten heel wat uurtjes in de bibliotheek door.

Lotte was na de kerstvakantie terug naar het weeshuis gegaan, maar we belden minstens tweemaal per week naar elkaar. Nu alles in de openheid was, had ik voor mezelf een smartphone aangeschaft en de antieke draaischijftelefoon was er alleen nog als decoratie – een souvenir aan andere tijden. Tijdens vakanties en in het weekend verbleef Lotte op het kasteel. Met haar charme had ze het personeel al gauw voor haar gewonnen, vooral de oude tuinman John. Ze had door hem een nieuwe passie ontdekt en hielp hem bij het tuinieren. Soms zat ze ook bij het team dat de afspraken voor de aangespoelden regelde en hielp ze daar een handje.

We probeerden om minstens eenmaal per dag met zijn vijven te eten, wat meestal ’s avonds was, en zelfs dat schoot er soms bij in.

De ene dag per week waarop er geen aangespoelden waren, bracht ik zo lui mogelijk door. Met Lila in bed een serie bingewatchen of in de tuin met een goed boek. Aangezien we een overvloed aan ruimte hadden in de tuin, hadden we het cricketspel opgepakt. Nou ja, niet met de correcte regels, we hadden eigen regels verzonnen en lachten daarbij heel wat af. Takje vond het maar een vreemd gedoe en volgde de bal nieuwsgierig. Soms gaf hij er zelf een tik tegen, waarop Lila een ingewikkeld dansje deed om hem duidelijk te maken dat hij het goed had gedaan. Uiteraard konden we daarna nog amper het spel spelen, want Takje wilde iedere bal wegkloppen.

Peppie, de pecoro uit Metamorpho, bleek net zo lief als haar naamgenoot in de Ark. Zij en Maly werden een hecht stelletje. Soms liet ze prinses Maly – zoals ik haar soms noemde – op haar flank meerijden. Ik zweer je dat Maly daarbij hooghartig om zich heen keek.

Doordat er zoveel aangespoelden werden geholpen, ging op de andere planeten al snel het nieuwtje rond dat verloren gewaande vrienden of familie terugkeerden. Plaatselijke communicatiemiddelen werden ingezet om kinderen te waarschuwen voor de witte Tunnels. Er zouden natuurlijk altijd dieren zijn die het gevaar niet inzagen of buitenaardsen die nieuwsgierig waren naar de Aarde. Maar het aantal dat de Tunnel uit kwam, verminderde gelukkig drastisch.

De Arken bleven bestaan en we bleven ze financieel en moreel steunen, zolang er nog Matrozen opgeleid werden. Uiteraard, nu er minder aangespoelden door de Tunnels kwamen, zouden op de lange duur de meeste Arken verdwijnen, met uitzondering van de zoo-Arken, en een enkele ark hier en daar met degenen die wilden blijven.

Na meerdere maanden – het was inmiddels ver in de lente – konden we niet anders dan het aantal werkdagen terugschroeven, want Ellen en ik waren intussen zowat zombies geworden. Onze handen waren beschadigd door het vele snijden en de concentratie verminderde. Vooral dat laatste was gevaarlijk, want zo waren we een wandelend recept voor fouten. Dus mochten er nog maar vijf dagen per week aangespoelden op het kasteel toegelaten worden.

Op een avond lukte het ons om met zijn vijven aan de keukentafel te zitten. Ik porde een beetje in mijn broccoli, want ik was te uitgeput om de vork naar mijn mond te brengen.

‘Zo kan het niet veel langer, George,’ zei mijn moeder. ‘We hebben geen leven meer. En wanneer we niet werken, zijn we te moe om te recupereren en te genieten van onze vrije tijd.’

‘Jullie zien er inderdaad niet uit,’ zei Elisabeth. ‘Wil je het aantal dagen naar vier terugbrengen?’

‘Het is niet alleen het aantal werkdagen,’ antwoordde moeder. ‘Het terugbrengen slurpt al onze energie op. Hoeveel hebben we er nou gehad, Elisabeth?’

Elisabeth pakte de iPad die op haar schoot lag beet en tikte erop. ‘Negenduizendtweehonderdnegenendertig.’

‘Frack,’ zei ik zacht. ‘Geen wonder dat ik me brak voel.’

‘Ik maak een nieuwe voorraad kruidenmengseltjes om jullie weerstand te verhogen,’ zei Lila.

Ik glimlachte dankbaar naar haar. ‘Schat, het enige dat ons nog wakker kan houden is een cafeïneshot rechtstreeks in de aderen, en zelfs daar twijfel ik aan.’

‘Zo kan het echt niet langer,’ herhaalde moeder.

‘We moeten. Als we stoppen, staat hier meteen een meute met hooivorken en toortsen voor de deur.’

Lila fronste haar voorhoofd. ‘Waarom hooivorken en toortsen?’

Ik grinnikte, al kwam het er eerder uit als een mislukte kuch, want zelfs daarvoor had ik geen fut meer. ‘Dat is iets uit de middeleeuwen. Niet belangrijk, het was ook bij wijze van spreken.’

Moeder legde haar vork neer, ook zij had amper een hap genomen. ‘Wat als er geen Tunnels meer verschijnen?’

Ik keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Maar dat kan toch niet? Het is een natuurverschijnsel; ze zijn niet tegen te houden.’

‘Heeft iemand het ooit al eens geprobeerd?’

‘Nee,’ zei Elisabeth. ‘O, het was een retorische vraag. Oké.’

‘Niemand heeft het ooit geprobeerd,’ zei Ellen, ‘omdat alle Kapiteins, behalve wij, de Tunnel niet in kunnen gaan.’

‘Maar hoe wil je het dan doen?’ vroeg ik.

‘Ik heb een idee. Waarschijnlijk lukt het niet, maar als we het niet proberen, weten we het nooit.’

‘Als het lukt, stellen we een heleboel aangespoelden teleur.’

Want hoe kapot ik me ook voelde, het voelde heerlijk aan om ze te helpen. Hun gezichten wanneer ze weer voet op hun thuisplaneet zetten, was goud waard, nee, diamant. De dankbaarheid waarmee ik overladen werd, alsof ik hun leven had gered, gaf me een fijn gevoel. Het gaf een beetje tegenwicht aan de zware dagen, maakte ze bijna draaglijk. Maar Ellen had gelijk, als we zo doorgingen, konden ze ons binnenkort opvegen. Onze gezondheid brokkelde iedere dag meer af en we leefden niet meer, we werden geleefd.

Ellen wendde zich tot Lila. ‘Wat denk jij?’

Lila keek mij aan en daarna weer Ellen. ‘Zelfs al kunnen jullie vijftienduizend aangespoelden per jaar terugbrengen, het aantal aanhoudend dat jullie nu doen, ben je nog minstens tientallen jaren bezig. Het was een goed en lief idee van je George, maar het is niet houdbaar. Hoeveel kilo ben je nou afgevallen? Tien?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Geen idee.’

‘Je bent vel over been, George,’ vervolgde Lila. ‘Ik weet dat je het fijn vindt om ze te helpen. Maar het moet ergens ophouden. Elisabeth, zijn er nog veel aangespoelde kinderen?’

‘Nogal wat, ja. Minstens twee maanden werk, als jullie opnieuw zes dagen per week aanpakken.’

‘Wat als jullie hen nog helpen, en er daarna mee stoppen?’

Ik knikte. ‘Oké, maar ook nog de moeders en vaders die een kind hebben achtergelaten.’

Elisabeth rekende uit. ‘Nog eens zo’n twee maanden.’

Ellen zuchtte. ‘Als mijn idee niet werkt moeten we op deze voet verder.’

‘Of we gaan op Wanië wonen,’ stelde ik voor, en ik meende het.

53. Bijna een jaar later

Wat er de afgelopen tijd gebeurd is, kan ik niet eens vertellen. Het is verdwenen in een waas van werken en slapen. Wat had ik me op de hals gehaald? En toch.

Wanneer een kind zijn armen om mijn benen sloeg en me met tranen in de ogen bedankte, wanneer een moeder haar peuter terug in de armen kon sluiten en me overlaadde met geschenken die ik weigerde. Wanneer een zus haar broer weer zag, al waren ze jaren ouder geworden, en ze lachend en huilend elkaar verhalen vertelden. Daarvoor hield ik het vol, en moeder ook.

Het enige wat me altijd zal bijblijven, was toen we te horen kregen dat de FBI Peter Borg te pakken had gekregen. Hij zou vervolgd worden, niet alleen voor de moord op Carol en Elisabeths ouders. Meerdere getuigen en een hoop bekeerlingen van zijn organisatie waren op komen dagen met afgrijselijke verhalen over zijn aanpak binnen de groepering. Al leefde hij nog, voor mij was hij dood.

Nog twee dagen en het was kerstavond. Het personeel had het kasteel prachtig versierd. Ik had op sneeuw gehoopt, al gebeurde dat in het zuiden van Frankrijk zelden, en er viel dan ook geen vlokje. In tegenstelling tot vorig jaar hadden we ons voorgenomen om dit jaar, ongeacht wat er ook gebeurde, een paar dagen vrij te nemen rond kerst. Elisabeth had erop gestaan en ze zelfs ingepland.

Het moment dat Elisabeth ons vertelde dat we alle kinderen onder de achttien jaar en de meeste moeders en vaders hadden gehad, was ik niettemin opgelucht.

Moeder en ik waren net in allerhaast een boterham aan het eten toen Elisabeth ons het goede nieuws kwam vertellen. Ze grijnsde en zei: ‘En vandaag staan er geen terugkeren op het programma. Jullie hebben de komende week vrij. Ik had het jullie nog niet verteld, omdat ik het als verrassing wilde houden.’

Ik kon haar wel omhelzen, zo blij was ik. Een last viel van mijn schouders en ik keek al uit naar een aantal onbekommerde, vrije dagen.

‘Nou, mam,’ zei ik grijnzend. ‘Ben je klaar om je theorie uit te testen?’

Ze had me al verteld wat het inhield en goh, ik had wel gekkere dingen gehoord. Of het kans van slagen had, betwijfelde ik echter.

De volgende Tunnel diende zich al snel aan, aan de rand van het bos dat bij het domein hoorde. O ja, had ik jullie al verteld dat de pijnen die ermee gepaard gingen inderdaad draaglijker geworden waren? Of mijn pijngrens lag door het vele Tunnelen hoger, dat kon ook.

We wachtten tot de Tunnel de gewenste grootte had. Hij was leeg, dus stapten we erin.

‘Daar gaan we,’ zei ze.

We sneden in de palm van onze handen en lieten ons bloed vallen. Daarna legden we de handen tegen het witte licht en sloten de ogen.

Tunnel, ik vraag u om niet meer op deze planeet te verschijnen. Ik hou van u, met heel mijn hart, maar we hebben geen leven meer. U hebt vast wel gemerkt dat we u en uw soortgenoten de laatste tijd vaak gebruikten om wezens terug te brengen. We zijn moe, ongelooflijk moe, en kunnen dit niet langer volhouden. Zou u zo goed willen zijn om ons rust te geven en deze boodschap ook aan uw soortgenoten door te geven? Ik smeek u, lieve Tunnel, gun ons rust.

Dat ging nog even zo door en moeder stuurde dezelfde smeekbede uit.

Plots ging er een elektrische schok door mijn hele lijf, van mijn voeten tot aan mijn hoofd. Het deed geen pijn, het voelde eerder alsof ik overal gekieteld werd. Bijna schaterde ik het uit, maar toen hield het op en werd ik zacht door een onzichtbare hand de Tunnel uitgeduwd.

Moeder en ik stonden weer voor de Tunnel die meteen uitfloepte, alsof iemand het licht had uitgeknipt.

We keken elkaar aan en toen tuimelden de woorden over elkaar heen.

‘Heb je dat ook gevoeld, dat getintel?’

‘Voelde je die kietel ook?’

‘Wat was dat? Iets duwde me achteruit.’

‘En dan die duw.’

We grinnikten.

Ik zei: ‘Dat was vreemd.’

‘Nogal. Nooit eerder heb ik zoiets in een Tunnel ervaren.’

‘Zou het gelukt zijn, denk je?’

‘Wel, hij heeft ons gehoord, daar ben ik van overtuigd. Of ze naar ons zullen luisteren en of het überhaupt kan, of ze het in hun macht hebben om hier niet meer te verschijnen, de tijd zal het leren.’

We liepen terug naar het kasteel waar Elisabeth en Lila ons opwachtten.

54.

De kok had zich uitgesloofd: het kerstdiner was overheerlijk. Ik at tot ik niet meer kon, tot zelfs de gedachte aan eten me buikpijn bezorgde. De lange tafel, in een van de eetkamers, was rijkelijk versierd met dennenappels, een rood fluwelen tafellaken, kerstrozen, rode en gouden kaarsen en een gouden servies. Alles blonk en schitterde, tot aan de prachtig versierde metershoge kerstboom in de hoek. Het hout in de open haard brandde en de buitenwereld was even helemaal onbestaand.

Lotte en de ouders van Lila waren de dag ervoor aangekomen. Zelfs grootvader Bazal was van de partij en zou een paar weken, of misschien wel voor altijd, op het kasteel doorbrengen. Hij schaamde zich net zo hard als ik om de daden van zijn zoon, en we besloten het zo weinig mogelijk over hem te hebben. Ik mocht mijn grootvader wel. Hij was cynisch als de pest, maar zijn droge humor was verrukkelijk en ik lachte vaak om zijn rake en scherpe opmerkingen. Lotte plaagde hem regelmatig, maakte hem dingen wijs over de Aarde, en hij deed op zijn beurt hetzelfde over Hexia. Ja, ze konden het prima vinden die twee. Takje zat ook op een van de stoelen aan de eettafel en volgens Lila amuseerde hij zich kostelijk. Zelfs Maly had een ereplekje gekregen, maar lang bleef ze niet op haar verhoogde stoel zitten. Ze maakte er een spelletje van om geregeld over de tafel te lopen, waarna een van ons haar dan zogenaamd boos weer naar haar plek stuurde. Als kers op de taart had ik Arend laten overvliegen. Hij dacht dat het niet opviel, maar iedereen had in de gaten dat hij verliefd was op Lotte. Hij kwijlde nog net niet als hij naar haar keek. Hoewel hij zijn familie en vrienden miste, had hij besloten om op Aarde te blijven.

De Tunnels hadden ons een prachtig kerstgeschenk gegeven: ze verschenen niet meer! Nergens meer, althans, niet op Aarde.

Ik had net de laatste hap van mijn stuk kerststol genomen en leunde kreunend in mijn stoel achterover.

Elisabeth zei: ‘Heb ik al verteld dat er een nieuwe wet aangenomen is, door zowat alle landen, voor een verbod op vermommingsarmbanden?’

Lila’s vader Gregory snoof. ‘Hoe kunnen ze dat controleren?’

Elisabeth nam een slok van haar wijn en haalde haar schouders op. ‘Kunnen ze niet, maar de wet is goedgekeurd.’

Moeder schonk haar glas bij. ‘Was te verwachten.’

‘En er is nog een wet bij gekomen,’ vervolgde Elisabeth.

‘Toe maar, plots kunnen de regeringen snel wetten maken,’ zei ik.

‘Aangespoelden die de wet overtreden, moeten voortaan door de menselijke rechtbanken terechtgesteld worden. Rechtbank-Arken zijn vanaf nu verboden.’

‘Mij best. Wat zal er nu met de Kapiteins en Matrozen gebeuren? En de Admiraals?’ vroeg ik Elisabeth. ‘Nu er geen Tunnels meer zijn en geen aangespoelden om te verwelkomen?’

‘Ik heb een bericht laten uitgaan, via de nieuwskanalen, dat er geen Tunnels meer verschijnen en alle aangespoelden die nog een afspraak hadden staan zijn op de hoogte gesteld. Ik veronderstel dat de Kapiteins een functie in een zoo-Ark kunnen aanvragen, want die zijn er natuurlijk nog. En de anderen? Die zullen in het Aardse leven moeten integreren.’

Ik vroeg me af of Sam Goderis, de Kapitein die me een tijdje had opgeleid, nu de tijd zou nemen om haar boek af te schrijven.

‘Lieverd,’ Lila legde een hand op mijn arm. ‘Geen Arken betekent ook op dat gebied minder werk voor jou.’

Ik knikte. ‘Er zijn natuurlijk nog de zoo-Arken, maar inderdaad, heel wat minder werk voor de Schoonmaker en ook voor jou, Elisabeth. Ik vraag me iets af.’

‘Ja?’ zei moeder.

‘Zouden we de zoo-Arken niet voor het publiek kunnen openstellen, ik bedoel voor alle mensen?’

‘Is dat niet gevaarlijk?’ vroeg Miriam Engels, Lila’s moeder.

‘Lijkt me cool,’ zei Lotte. ‘Het zou enorm populair zijn, ook bij de aangespoelden.’

‘Ik zou het kunnen organiseren. Er een plan voor opstellen,’ zei Elisabeth. Haar ogen blonken; ze had een nieuw been gevonden om haar tanden in te zetten.

‘Doe maar,’ zei ik. ‘Dan kunnen we nog altijd zien of het haalbaar is of niet. Ik wil me trouwens laten opleiden door de Kapitein die momenteel de zoo-Ark leidt. Nu ik meer tijd zal hebben, wil ik leren hoe ik de dieren moet verzorgen.’

Lila streelde mijn arm. ‘Wees je wel voorzichtig, lieverd?’

Ik gaf haar een zoen op de mond. ‘Tuurlijk.’

Arend zei: ‘Kan ik hier blijven, George? De beveiliging heeft me beloofd dat ze me verschillende vechtsporten zullen aanleren. Misschien kan ik later je persoonlijke lijfwacht worden.’

Ik grinnikte. ‘Ja, hoor, is goed.’

Er werd koffie geserveerd en met een gelukkig gevoel keek ik de tafel rond. Wie had kunnen denken dat mijn leven er zo zou uitzien. Wezens uit verschillende werelden genoten van elkaars gezelschap, alsof ze elkaar al jaren kenden. Wanen, een meta, een hex, half-hexen en een mens. Niet meer verborgen of vermomd, maar in de prachtige verschijning waarin ze geboren waren. Ik had een grootvader en een moeder. Mijn grote liefde zat aan de ene kant naast me en mijn twee beste vrienden aan de andere kant. En frack, ik woonde in een kasteel.

Het leven was eindelijk goed.