Walls have ears.

Doors have eyes.

Trees have voices.

Beasts tell lies.

Beware the rain.

Beware the snow.

Beware the man,

You think you know.

― Catherine Fisher, Incarceron

PROLOOG

Zijn schoenen laten bloederige vlekken achter op de versleten houten vloer van de kamer, maar dat deert hem niet. De vloer is wel vaker bedekt met vloeistoffen. Sommige daarvan zitten er al zo lang dat schoonmaken geen zin meer heeft. Hij heeft het geprobeerd, echt waar. De stank is, voor zover dat kan, verdwenen, maar de vlekken zijn niet meer weg te poetsen.

Toch maakt hij zich er niet druk om. Niet meer, althans. Toen hij zich hier in het begin had gevestigd, had hij nog panisch uit het raam gestaard, zeker wetend dat er ieder moment een agent zou binnenlopen. Dat gebeurde niet. Nog steeds niet. Niemand zal hier ooit kijken, naar hem zoeken. Niet bewust, tenminste.

Buiten hoort hij de regen op het dak vallen. Snel, onregelmatig. Het is noodweer. Perfect. Dit is gewoonweg uitstekend. Dit maakt de hele sfeer.

Opgewonden loopt hij naar het dressoir dat net als de vloer is besmeurd met donkere substanties. Het oppervlak is nog vochtig, maar ook dat hoort erbij. Dit is kunst. Dit is puur genot.

Enthousiast trekt hij de bovenste lade open. De flesjes in de lade rammelen tegen elkaar door de kracht waarmee hij dat doet. Hij pakt een naald en het eerste flesje waarop zijn ogen vallen, en strijkt het etiket glad om zijn elegante handschrift te kunnen lezen.

Unlikable.

Buiten is een oorverdovende knal te horen en een zilverachtig licht schiet tussen de kieren van de deur en ramen door. Bliksem. Nog beter. Hoe duisterder de sfeer, hoe meer hij hiervan kan genieten.

Haastig loopt hij naar de andere kant van de kamer, waar een zetel staat. Alleen een zetel, waar zijn favoriete boek op rust: Frankenstein. Hij zal zorgen dat hij klaar zal zitten als degene die hij elk moment verwacht de kamer betreedt.

Hij pakt het boek van de zetel, legt dit op zijn schoot en neemt plaats.

En wacht.

Er hangt geen klok in de kamer. Hij draagt geen zakhorloge. Intuïtief voelt hij hoe laat het is. Even sluit hij zijn ogen om naar de regen te luisteren, te genieten van de bliksem, het noodweer. De vingers van zijn vrije hand strijken hypnotiserend over de kaft van het boek dat hij wel tientallen keren heeft gelezen, de inhoud is voor eeuwig opgeslagen in zijn brein.

Dan... het verwelkomende geluid van paardenhoeven, in combinatie met houten wielen van een kar die wordt getrokken.

Ze is er.

Hij opent zijn ogen, slaat zijn benen elegant over elkaar en strijkt daarbij zijn met bloed en zweet bevlekte overhemd glad. Het wordt er niet beter op, maar het gaat om het idee. Hij maakt zichzelf klaar. Als die deur zo opent, moet hij ogen als een koning. Zijn vingers klemmen zich nog iets steviger om het flesje en het boek heen.

Kom maar, meisje, kom maar vlug, zingt hij in gedachten het lied dat zijn leermeester vroeger zong tijdens het werken aan zijn briljante experimenten. Je weet dat je wilt, je weet dat je moet.

Nog een donderslag.

Kom maar, meisje, snel en vlug.

Voetstappen naderen. Er wordt aangeklopt. Het aankloppen klinkt wanhopig. Het is nergens voor nodig, want de deur zit niet op slot. Niemand met een gezond verstand zal hier namelijk ooit gaan zoeken. Alleen de slachtoffers waarvan hij wil dat ze hem vinden, zullen hier komen.

Zijn bezoeker stopt met kloppen. Even valt het stil. Zelfs de regen lijkt zich in te houden.

Nu begint hij toch een beetje ongeduldig te worden. Zijn linkervoet tikt verveeld op en neer op de krakende vloer.

Kom maar, meisje, ’t duurt niet lang. Kom nu snel, snel en vlug.

Met een luid gekraak en op een nieuwe donderslag zwaait de deur open, knalt tegen de muur en schiet bijna uit zijn scharnieren. Een afzichtelijk schepsel staat in de opening. Ze staat krom, komt houterig vooruit en kan niet stoppen met huilen.

‘Wat heb je met me gedaan?!’

Hij kantelt zijn hoofd en grijnst triomfantelijk.

Want op het eind kom je toch wel terug.

1

Ze stinkt, alleen kan ik de walm die van haar afkomt niet vergelijken met een bekende geur. Ik heb nog nooit een dood persoon gezien, laat staan geroken. De geur is een mengeling van rotte vis en een kamer waarvan de ramen en deuren al jarenlang potdicht zitten. Muf. Ja, muf en verrot. Zo ruikt de dood.

Mijn tante ligt er ook niet bepaald fraai bij. Haar rechtermondhoek is naar beneden gezakt en blijft daar hangen in een afkeurende pruil. De diepe rimpels in haar voorhoofd lijken erin te zijn gehakt met een grove bijl. Ooit was Colette Huxley vol leven geweest. Ze lachte het grootste gedeelte van de dag en floot daarbij de mooiste melodieën, tot grote ergernis van mijn vader, die dat maar vervelend en niet vorstelijk vond.

Ik zet een stapje dichter bij de kist. Niet voor de geur, maar om mijn tante Colette nog iets beter te bestuderen. Ze lijkt totaal niet meer op zichzelf. Ze ziet er stijfjes uit. Eigenlijk lijkt ze nu meer op mijn vader, want die ziet er altijd zo uit. Stijfjes.

Ik kijk naar hem, naar mijn vader. Hij staat wat te snotteren in een gestreken zakdoek. Zijn ogen zijn waterig en tranen lopen in zijn lichtgrijze baard, om daar vervolgens in te verdwijnen.

‘Ik ga haar echt niet missen,’ zegt hij tussen het snotteren door, zijn stem is hees, alsof hij de hele dag heeft lopen schreeuwen. ‘Ze was een schande voor de familie.’

‘Is dat zo, vader?’ Ik leg een hand op zijn schouder en haal mijn neus op, waardoor ik moet kokhalzen. Snel wend ik mijn blik af, zodat ik niet naar het levenloze lichaam van mijn tante hoef te staren. In plaats daarvan vind ik de muur plotseling erg interessant. Het mahoniehout glanst alsof het net is gepoetst en ik vraag me af hoeveel doekjes daar op een dag overheen worden gehaald. Hoeveel personeelsleden alleen al de muren van mijn tantes vertrek poetsen.

‘Maar ze was wel de zus van je moeder,’ gaat mijn vader verder, net nu ik denk dat hij geen stem meer overheeft. ‘Je moeder was zo dol op haar.’

Een ongewenste brok vormt zich in mijn keel bij het horen van het woord ‘moeder’, waardoor het voelt alsof ik zand heb ingeslikt. Langzaam laat ik mijn hand van mijn vaders schouder glijden en zet ik een stapje bij de kist vandaan, plotseling vechtend tegen de tranen. Vader spreekt nooit over moeder, werkelijk nooit. Als ik ooit over haar wil praten, dan vermijdt hij het onderwerp alsof haar naam alleen al vergif is voor zijn oren, en vaak roept hij dan mijn gouvernante, mevrouw Harris, om haar vervolgens te bevelen mij naar mijn kamer te brengen.

Godzijdank is mevrouw Harris drie maanden geleden met pensioen gegaan en is ze naar Ierland vertrokken om haar familie te bezoeken. Die vrouw gaf me de kriebels.

Mijn vader mist mijn moeder ontzettend. Soms betrap ik hem erop dat hij naar haar portret staart, dat groots boven de openhaard in de eetkamer hangt, als een soort trofee. Alsof moeder een prijs is die hij ooit heeft veroverd, maar die tussen zijn vingers door is geglipt.

Ziektes zijn verschrikkelijk, al helemaal als de dood aan het eind van die ziekte op je staat te wachten.

‘Vader,’ begint mijn oudere broer, Everett, voorzichtig. Hij staat aan de andere kant van de kist en al die tijd heeft hij geen teken van emotie getoond.

Ik schenk mijn broer een waarschuwende blik met mijn ogen. Vraag niet verder naar moeder, probeer ik hem te vertellen met die blik. Vader zal woedend worden omdat hij over moeder is begonnen en zal zich realiseren dat hij het verboden onderwerp heeft aangekaart.

‘Zullen we een stuk gaan lopen voordat het eten wordt opgediend?’ vraagt Everett. ‘Even wat... frisse lucht.’ Bij de laatste twee woorden kijkt hij verontschuldigend naar mijn tante, die hem waarschijnlijk met opgetrokken wenkbrauwen zou hebben aangekeken als ze nog leefde, waarna ze in lachen zou uitbarsten.

Mijn vader snuit nog een laatste keer in zijn zakdoek en vouwt deze netjes op om hem vervolgens in zijn jasje te stoppen. Hij trekt zijn gezicht terug in de plooi, alleen zijn rode ogen verraden dat hij zonet nog heeft gehuild. ‘Juist, dat was dat.’ Hij schraapt zijn keel. ‘Laten we gaan.’ Zijn hand op mijn onderrug is een teken dat we de kamer gaan verlaten, iets wat me enorm oplucht. Ik denk niet dat ik het langer had volgehouden om in dezelfde kamer te zijn als het lijk van mijn moeders oudere zus. In het ergste scenario had ik de open kist ondergebraakt en dat is niet wat een dame doet.

Everett loopt naar de deur die naar de lange hal leidt en houdt deze voor ons open. In de hal loopt hij voor ons uit, een meter of twee, alsof hij niet kan wachten om uit het huis te ontsnappen. Het voelt ook zo verlaten hier zonder de aanwezigheid van mijn tante.

Het is een warme herfstdag en ik voel de zon op mijn huid branden als we de tuin betreden. De tuin is niet zo groot als die van ons huis in Canterbury, maar je kan er wel een goed uur in ronddwalen. Het doolhof achter huize Huxley is niet meer te gebruiken. De heggen zijn een ongesnoeide bende.

‘Het is hier een zooitje,’ merkt mijn vader afkeurend op, starend naar de tuin die er vroeger altijd zo mooi bijstond. Overal liggen takken en bladeren. Het onkruid steekt hoog uit boven de kinderkopjes.

Everett sluit zich aan bij vader, terwijl ik achter hen blijf lopen. Ik dwaal met mijn gedachten af naar de tijden dat Everett en ik hier als kleine kinderen door de tuinen renden. We speelden hier altijd verstoppertje in het doolhof, samen met de enige zoon van mijn tante, die helaas op jonge leeftijd is gestorven aan de griep. Mijn oom heb ik nooit gekend. Hij stierf tijdens een veldslag in de Anglo-Ashanti oorlog, toen ik nog in mijn moeders buik zat. Mijn tante heeft nooit laten doorschemeren of het haar verdriet deed, maar ze vertelde wel altijd dat mijn oom een goede man was, met het hart op de juiste plaats.

Ik staar naar mijn broer en mijn vader. Van de achterkant lijken ze veel op elkaar. Ze hebben hetzelfde loopje en dezelfde statige houding. Alleen heeft mijn broer echt het gezicht van mijn moeder. Hij heeft scherpe jukbeenderen waar je een vinger aan zou kunnen snijden, dunne lippen en dezelfde neus als zij, recht en eindigend in een ronding. Dezelfde neus als ik heb. Everetts halflange blonde haar draagt hij altijd in een lage paardenstaart, waar een satijnen lint omheen is gebonden. Mijn haar daarentegen is mahoniebruin en zo lang dat Cecile, mijn kamermeisje, soms een halfuur nodig heeft om de klitten eruit te borstelen.

Ik hoor mijn vader en Everett mompelend een gesprek voeren, maar ik luister niet, niet echt. Hun stemmen verdwijnen naar de achtergrond terwijl ik probeer te bedenken hoe mijn moeder er nu uit zou hebben gezien. Ze was pas vijfentwintig jaar toen ze stierf, dat is slechts acht jaar ouder dan ik nu ben. Ik heb haar handen en haar oogkleur geërfd: blauwgroen.

Lijk ik op haar toen ze even oud was als ik?

‘Het wordt me een beetje te warm,’ klinkt mijn vaders stem plotseling, waardoor ik uit mijn gedachten word gehaald. ‘Laten we terug naar binnen gaan, het eten zal wel klaar zijn ondertussen.’

Everett en ik brengen daar niets tegenin. We gehoorzamen, zoals we altijd doen. We zijn de kinderen van Philip en Mary Prime. Daar gedragen we ons naar.

***

HET IS AKELIG STIL in de enorme eetkamer van mijn tante. Everett en vader zitten tegenover elkaar met acht meter tafelblad tussen hen in. Ik zit in het midden en prik wat met mijn vork in het gemarineerde vlees, dat bijna dezelfde geur heeft als het lijk van mijn tante.

‘Je eten koelt af,’ zegt vader zonder zijn blik van zijn eigen bord af te wenden. ‘Is het niet naar wens?’

Ik kijk op en ontmoet de ogen van de bediende die stilstaat voor het raam. Hij kijkt angstig, bang dat ik het eten inderdaad niet lekker vind en vraag om een nieuw bord. Het is verleidelijk om gewoon te zeggen dat het niet smaakt, om hem vervolgens in paniek naar de keuken te zien snellen, maar ik doe het niet. Mijn honger was simpelweg verdwenen toen ik mijn tante zo in die kist zag liggen.

‘Het is prima,’ antwoord ik dus maar en ik stop een geroosterde aardappel in mijn mond om die vervolgens met moeite weg te kauwen. De bediende haalt opgelucht adem.

In tegenstelling tot mij is Everett al klaar met zijn bord, hij likt de kruimels er nog net niet van af. Met een kuchje legt hij zijn bestek netjes bij elkaar en dept zijn mond met een servet. ‘Hoe laat arriveert meneer Clifton, vader?’

‘Morgenochtend. We hebben dus nog genoeg tijd om ons klaar te maken voor vertrek. Alhoewel ik verwacht dat de bedienden onze koffers hebben gepakt wanneer we arriveren. Er is geen moment te verliezen. Hoe eerder ze aan de renovatie kunnen beginnen, hoe beter.’

Vader wil het huis renoveren. Er zijn veel lekkages, hoewel ik er nog geen een ben tegengekomen. Ook zou het dak wat werk nodig hebben en de muren opnieuw moeten worden geschilderd. Tenminste, dat is wat de inspecteur mijn vader vertelde. Volgens hem moet er het hoognodige gebeuren aan het huis, omdat het anders zelfs te gevaarlijk zou zijn om in te wonen. Vader stemde in, waarna hij zijn oude vriend van de universiteit een brief schreef met wat hij van plan is en met de vraag of we de herfst bij hem kunnen doorbrengen, zodat ons huis goed kan worden gerenoveerd. Ik ken de beste man niet en ik vind het maar niks dat ik deze herfst in een ander bed moet slapen dan het mijne.

‘Laten we het hier dan snel afronden en terug naar huis gaan,’ stelt Everett voor, starend naar de manchetknoop die aan zijn mouw bungelt. ‘We kunnen het ons niet veroorloven om alsnog te laat thuis te zijn, waardoor meneer Clifton op ons moet wachten.’

‘Precies,’ stemt vader in. ‘De priester kan ieder moment hier zijn en dan kunnen we dit afronden.’ Hij klinkt zo zakelijk, alsof hij over aandelen spreekt in plaats van over zijn overleden schoonzus. Het is typisch iets voor mijn vader. Hij doet niet aan het tonen van emoties en als het toch gebeurt, dan herpakt hij zich snel en doet hij alsof er nooit iets is voorgevallen, of hij verhult de pijnlijke emoties met een grapje.

Ik leg mijn bestek op mijn halfvolle bord en glimlach naar mijn broer, die vervolgens met zijn ogen naar me rolt. Alsof hij wil zeggen dat we vaders stemmingswisseling maar met een korreltje zout moeten nemen.

De priester arriveert na het eten, precies op tijd. We laten hem zijn werk doen en bedanken de man voor zijn zegen. Het lichaam van mijn tante wordt begraven in de kleine kapel achter in de tuin en ik vraag mezelf af of de nieuwe bewoners zo respectvol zullen zijn om het lichaam daar te laten rusten.

Het rijtuig wordt voorgereden om ons naar het station te brengen. De herfstzon begint te zakken en zorgt voor een goudkleurige schemering. Ik ruik de bekende paardenlucht wanneer ons vervoer voor ons tot stilstand komt. Mijn broer helpt mij in het rijtuig en neemt plaats naast vader, waardoor ik de bank ertegenover voor mezelf heb. Ik moet een paar keer op mijn plek verschuiven voor ik een beetje comfortabel zit. Ondanks het feit dat ik niet veel heb gegeten, lijkt mijn korset strakker te zijn gaan zitten. Ik zoek naar mijn handwaaier, die ik in het rijtuig had laten liggen, en zucht van opluchting als mijn vingers het ding omsluiten. Met een ‘rits’ klap ik het ding open en begin zachtjes op en neer te waaien. Ik ontspan een beetje als ik de lauwe lucht op mijn gezicht voel.

‘Gaat alles wel goed, Eleonora?’ vraagt Everett met een scheve glimlach. ‘Komt je diner naar boven?’

‘Ik denk dat het door alle emoties komt,’ zeg ik maar snel, want ik begin te vermoeden wat er gaat gebeuren. Ik voel de eerste kramp in mijn onderbuik al opspelen. Ik klem mijn kaken op elkaar en waai rustig verder. Om mezelf wat af te leiden, schuif ik het gordijntje voor het raam wat opzij om naar buiten te turen.

‘Misschien moet je je handschoenen even uitdoen, het is al zo warm,’ dringt Everett aan.

Ik schenk hem een blik die zegt dat hij beter zijn mond kan houden.

‘Hoe laat heb jij het op je horloge, Everett?’ vraagt vader droog, het gesprek van mij en Everett negerend, godzijdank.

Everett haalt zijn gouden zakhorloge tevoorschijn en klapt het open. De manier waarop hij dat doet ziet er heel mannelijk uit. ‘Kwart over zeven, vader. We doen er een kwartier over, zo ongeveer. De trein vertrekt om acht uur.’

Een nieuwe kramp vormt zich in mijn onderbuik en ik moet op mijn wangen bijten om het niet uit te kreunen van de pijn. Ik waai nog wat sneller met mijn waaier. Nog drie kwartier voor de trein vertrekt, dan nog een half uur met de trein en dan nog tien minuten met het rijtuig terug naar ons landgoed. God, sta me bij. Waarom moet ik uitgerekend nú mijn maandelijkse bloeding krijgen? Dat is twee dagen te vroeg.

‘Eleonora?’ Mijn vaders stem klinkt ver weg. ‘Gaat het?’

Ik knik, nog steeds uit het raam starend.

‘Vrouwen,’ mompelt hij en dan begint hij een gesprek met Everett over de renovatie van ons huis. Uiteindelijk ontstaat er een felle discussie tussen de twee. Everett is het niet eens met vaders berekeningen van de renovatie en vader dringt aan op het feit dat Everett meer moet studeren in plaats van bordelen te bezoeken. Ik heb deze discussie al zo vaak moeten aanhoren en er komt nooit een zinnige conclusie uit.

De dood van mijn tante lijkt allang weer te zijn vergeten.

Het verbaast me daarom ook niet dat uiteindelijk iedereen stilvalt en we zwijgend onze rit vervolgen naar het station. Het enige geluid komt van de paardenhoeven.

Wanneer het rijtuig tot stilstand komt en het portier wordt geopend, weet ik niet hoe snel ik uit het ding moet klimmen. Everett biedt me nog zijn hand aan, maar ik sla hem weg en til mijn rokken op om te voorkomen dat ik struikel. Niemand moet me op dit moment aanraken, dan barst ik in gillen uit, dat weet ik zeker. De krampen zijn bijna niet meer te houden.

Onze bagage wordt uit het rijtuig gehaald en overgeplaatst in het ruim van de trein. De ietwat sterke herfstwind blaast de stoom van de locomotief de menigte in, waar mensen afscheid van elkaar nemen of elkaar weer begroeten.

Everett pakt mijn gehandschoende hand en ik durf hem deze keer niet af te wijzen, er zijn ogen op ons gericht. We zijn overduidelijk van rijke afkomst met onze duur uitziende kledij. Ik moet mezelf zo ook gedragen, wil ik mijn eer hooghouden.

Een conducteur controleert onze instapkaarten en maakt er een knipje in met zijn machinetje, waarna we de trein in stappen. Vader loopt voor ons uit naar de eerste klas. Ons coupénummer is aan het eind van de hal en we moeten onszelf langs enthousiaste reizigers wringen om er te komen. Wanneer vader de deur van onze coupé opent, ik neerplof op de donkerbruine fluwelen bank en Everett de deur sluit, slaak ik een kreun van opluchting en pijn tegelijkertijd.

Everett kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. Hij zit naast mijn vader en wederom heb ik de bank voor mezelf alleen. ‘Zusterlief, weet je echt zeker dat...’

‘Excuseer me even,’ piep ik terug. Ik haal mijn waaier tevoorschijn en begin weer te wapperen.

Everett en vader wisselen een blik. Het maakt me niets uit, laat ze maar vreemde dingen denken. Ze mogen van geluk spreken dat ze als man zijn geboren. Niet alleen hebben mannen veel meer voordelen in dit oneerlijke leven, ze begrijpen de maandelijkse krampen van een vrouw gewoon niet. Daar praten we nooit over, dat is taboe.

Ik weet nog heel goed dat ik voor de eerste keer bloedde daarbeneden. Ik lag in bed en ik dacht dat ik doodging. Niemand had me ooit verteld dat dit zou gebeuren. Ik kreeg schone stoflappen van mijn bediende, die me vertelde wat ik ermee moest doen. Oké, dat kon ik nog wel accepteren. Als alle vrouwen dit meemaken in hun leven dan was ik trots dat ik erbij hoorde. Wat me echter het meest choqueerde, was toen mijn bediende me vertelde dat dit maandelijks zou terugkeren.

Ik was toen twaalf jaar en ik heb twee weken gehuild. Tot het moment dat mijn vader mij een tik in het gezicht gaf en schreeuwde dat het wel mooi geweest was zo. Ik was vanaf toen een vrouw en zo hoorde ik me te gedragen.

Er was geen andere oplossing dan het maar gewoon te accepteren. Toch... op dat soort momenten miste ik mijn moeder ontzettend. Nog steeds.

Buiten blaast de conducteur op zijn fluitje, waarna de laatste fluit van de locomotief over het perron galmt. Een golf van rust valt over me heen.

Oké, Eleonora, kalm blijven. Je kunt nu nergens naartoe, je hoeft er voorlopig niet uit. Probeer er het beste van te maken.

Dan begint een of andere dwaas buiten de trein plotseling te schreeuwen en kabaal te maken. Geërgerd kijk ik door het raam, om vervolgens de conducteur ruzie te zien maken met een jongeman. De jongeman lijkt wel dronken te zijn, het is schandalig en uiterst ongepast.

‘Wat gebeurt er?’ vraagt vader, maar hij kan vanuit zijn plek aan het raam niet zien wat er buiten speelt.

‘Iemand schopt herrie en wil de trein in,’ antwoord ik met lichte irritatie in mijn stem, mijn ogen nog steeds op de jongeman gericht. Hij draagt nette kleding en ziet er rijk uit. Ik kan alleen zijn gezicht niet zien.

‘Belachelijk.’ Vader snuift en vraagt Everett weer naar de tijd.

Ik blijf uit het raam kijken en merk dat ik me steeds meer begin te ergeren aan de jongeman.

Schiet op, schiet op. Ik wil weg hier.

Met grote ogen kijk ik toe hoe de jongen een flink pak geld in de handen van de conducteur duwt, waarna hij instapt. Nou ja, struikelen is een beter woord. Een andere jongen met een donkere huidskleur volgt hem op de voet.

Niet veel later begint de trein te trillen en komen we langzaam in beweging.

2

Ongeduldig sta ik te wachten voor de deur van het toilet. Het was niet mijn intentie om mezelf te verschonen in een wankelende trein, maar toen ik merkte dat ik begon te druppen, had ik geen keuze meer. Een trein uitstappen met bloed dat langs je benen loopt, is iets wat je het liefst probeert te voorkomen.

Voor de derde keer klop ik op de deur, die al dicht is sinds ik hier arriveerde. Ik weet dat het toilet niet leeg is, want drie keer antwoordde er een stem dat ik maar netjes op mijn beurt moet wachten.

Een nieuwe kramp vormt zich in mijn onderbuik en ik kreun van de pijn. Ik voel me smerig en hulpeloos. Nogmaals klop ik op de deur, dit keer iets harder en langer.

Geen antwoord.

‘Het is uiterst ongepast een dame zo lang te laten wachten!’ zeg ik met een dringende toon in mijn stem. ‘Maak onmiddellijk de deur open, ik zweer dat ik anders...’

Er klinkt een harde ‘klik’, waarna de deur wordt geopend. Niet helemaal, slechts een klein stukje. Opgelucht recht ik mijn rug, tot ik zie wie er in de deuropening verschijnt. Hij is het, de dronken jongen van het perron. Ik herken zijn lange jas en zijn zwarte haar, dat tegen zijn slapen krult. Zijn felgroene ogen zijn doffig, alsof de alcohol nog steeds zijn werk doet.

‘Of anders wat?’ snauwt hij, mij van top tot teen in zich opnemend. Aan zijn gezicht te zien, is hij niet veel ouder dan ik.

Beledigd en sprakeloos zet ik een stap naar achteren, tot mijn rug de wand van de trein raakt. ‘Ik...’

De deur wordt iets meer geopend. Een muffe lucht komt daardoor naar buiten. Een slanke vrouwenhand omsluit de deur, waarna er nog een gezicht tevoorschijn komt.

‘We zijn bezig,’ giechelt het meisje dat naast de jongen verschijnt. Haar rood gestifte lippen zijn opgezwollen en haar haren zitten in de war. Haar wangen hebben roze blosjes, alsof ze een marathon heeft gerend.

Ik draai afkeurend mijn hoofd weg en voel mijn gezicht warm worden. ‘Nou, het spijt me dat ik jullie moment verstoor, maar ik zou toch echt even gebruik willen maken van...’

‘U kunt ook gewoon uw achterste over de reling van de trein gooien,’ grijnst de jongeman en schraapt dan zijn keel, waardoor zijn stem iets vaster klinkt als hij vraagt: ‘Of kan het nog wel even wachten?’

‘Dit is absurd,’ breng ik uit. ‘Heeft u enig idee wie ik ben?’

Hij snuift. ‘Wil ik dat weten?’

Het meisje bij hem in het toilet neemt mijn kledij in zich op en kijkt dan weer terug naar haar gezelschap. ‘Weet je, het was leuk, maar ik moet ook weer terug naar mijn man voordat hij vreemde dingen gaat denken.’ Ze duwt de deur wat verder open, corrigeert haar rokken en drukt dan nog een laatste kus op de wang van de jongen. Haar rode lippenstift laat een afdruk achter. ‘Ik hoop dat ik je nog eens tegen mag komen.’ Ze giechelt en als ze het hokje uit stapt, knikt ze uiterst beleefd in mijn richting, waarna ze wegloopt en uit het zicht verdwijnt.

Ik knipper met mijn ogen en probeer te relativeren wat er zojuist is gebeurd. Veel tijd om daarover na te denken heb ik niet, want een nieuwe kramp speelt op en doet me half vooroverbukken van de pijn.

‘Nou, u hoeft niet voor mij te buigen, hoor,’ lacht de jongen spottend.

Ik recht mijn rug en schenk hem een flauw lachje. Ik heb zo geen zin om een weerwoord te geven en een nieuwe discussie te starten.

De jongen zet een stap buiten het hok, maar lijkt zich dan razendsnel te bedenken. Hij draait zich terug naar binnen en gooit zijn hele maaginhoud eruit. De geluiden die uit hem komen zijn walgelijk en het idee dat ik mezelf moet verschonen in dat hok waar hij net heeft staan vozen met die trien en zijn etensresten heeft achtergelaten, maakt me misselijk.

Ik kan dit niet. Ik kan mezelf hier niet...

Opnieuw voel ik de binnenkant van mijn bovenbenen vochtig worden.

Ik kreun. Ik moet wel.

Een paar seconden later stapt de jongen het hok uit. Hij wendt zijn ogen af en veegt met zijn mouw langs zijn mondhoeken.

Ik aarzel. De geur die vanuit dat hok komt schreeuwt gewoon dat ik terug naar mijn coupé moet gaan.

‘Waar blijf je nou?’ klinkt plotseling een onbekende en zware stem. De jongen met de donkere huidskleur verschijnt in de hal. Hij ziet er bezorgd uit. ‘We zijn er bijna, je ziet er niet uit.’

‘Ik kom al, Jonathan,’ zegt de andere jongen terug.

Zijn medereiziger, Jonathan dus, lijkt me dan pas op te merken en knikt aarzelend maar beleefd in mijn richting.

Ik knik al net zo aarzelend terug, waarna ik mijn adem inhoud en het toilethok in stap. Ik draai de deur op slot en doe mijn best om niet te braken als ik de omgeving in me opneem. Het is ontzettend smerig. Er zit een gat in de vloer waar je je behoefte kunt doen. Om en op de randen van dat gat zitten resten van uitwerpselen, vermengd met stukjes maaginhoud.

God, waar heb ik dit aan verdiend?

Ik zoek om me heen naar papier dat ik kan gebruiken. Niks. Alles op. Fantastisch.

Ik dwing mezelf mijn verstand op nul te zetten, til mijn rokken omhoog en scheur met brute kracht een lap stof van de onderste af. Haastig veeg ik wat langs mijn benen. O, dit is zo niet vrouwelijk.

De lap gooi ik door het gat naar buiten toe, waarna ik nog een reep stof van mijn onderste rok scheur en oprol tot een bal. Mijn geïmproviseerde menstruatielap stop ik in mijn onderbroek, waarna ik snel het hok verlaat. Net op tijd, want de trein mindert vaart en als ik door het raam kijk, zie ik dat we het station van Canterbury West binnenrijden.

***

MIJN OPLUCHTING IS groot wanneer we door de westerpoort van Canterbury rijden. We passeren St. Peters hoofdstraat, waar winkeliers hun deuren al hebben gesloten. Inmiddels is het donker buiten. Kaarsen worden ontstoken en ouders roepen naar hun kinderen dat ze naar binnen moeten komen. Ons rijtuig komt een paar keer tot stilstand om andere rijtuigen voor te laten. Ter hoogte van St. George’s straat kom ik weer een beetje tot bedaren. We zijn er bijna, nog maar een paar straten en dan rijden we ons landgoed op.

Everett kijkt me glimlachend aan. ‘Hou je het nog vol, zusje? Ik kan me niet herinneren dat ik je ooit zo opgelucht heb gezien. Was de reis vermoeiend?’

Ik knik. ‘Ik bespaar je de details.’

Niet veel later laten we de kinderkopjes achter ons en gaan we over op zand en kiezels. De paarden lijken plotseling meer energie te krijgen nu ze weten dat ze bijna thuis zijn. Ik begrijp hun blijdschap maar al te goed.

Bij het zien van de groteske, smeedijzeren hekken die ons landgoed omheinen, krijg ik altijd een warm gevoel. Dit is het landgoed waar ik ben opgegroeid. Waar moeder gelukkig is geweest in de weinige jaren die ze heeft geleefd.

De fakkels die het pad naar het huis verlichten branden verwelkomend. Ik ga iets rechterop zitten en strijk mijn rokken glad. Gelukkig kan je niet zien dat de onderste rok compleet is geruïneerd. Wat zouden de bedienden wel niet van me denken als dat wel zo was?

Vader ontgaat mijn vreemde gedrag niet. ‘Haast?’ vraagt hij met een zucht.

‘Ik kan niet wachten om een bad te nemen,’ leg ik uit, en als het rijtuig tot stilstand komt, het portier wordt geopend en de koetsier zijn hand uitsteekt om mij eruit te helpen, barst ik bijna in huilen uit van opluchting en vermoeidheid. De frisse en schone avondlucht dringt mijn neus binnen en lijkt me te omarmen. Mijn voetenstappen maken geluid in het grind en ik beklim de traptreden die naar de grote, dubbele voordeur leiden.

Bij de voordeur staat Gemma Jones, de hoofdbediende van ons huis. Naast haar staan nog vier andere bedienden, waaronder mijn kamermeisje Cecile. Ze zien er allemaal uit alsof ze al dagen niet hebben geslapen, behalve mevrouw Jones, zij ziet er nooit moe uit. Ik weet dat mevrouw Jones ontzettend hard werkt, naast het geven van bevelen, maar het lijkt wel alsof die vrouw nooit slaap nodig heeft. Ze is al eind vijftig en heeft het uithoudingsvermogen van een racepaard.

‘Heren en juffrouw Prime,’ groet mevrouw Jones ons en ze knikt naar de andere bedienden, die meteen in beweging komen en onze spullen uit het rijtuig halen. ‘Heeft u een goede reis gehad?’

Vader knikt kort en raakt met haar in gesprek over de tijdelijke verhuizing.

‘Geen zorgen, meneer Prime. Ik heb de spullen gesorteerd en ik zorg dat alles wat u nodig heeft met u mee vertrekt naar het landgoed van meneer Clifton.’

Everett blijft ook staan om zich in het gesprek te mengen. Ik niet. Ik heb betere dingen te doen, dus haast ik me naar binnen, waar de enorme hal is verlicht met olielampen en vol staat met kratten met spullen. Sommige kamers moesten worden ontruimd voor de renovatie en een deel van de spullen moet mee naar het landgoed van meneer Clifton. Ik moet er namelijk niet aan denken dat mijn viool hier achterblijft of dat ik straks mispak op bepaalde kledingstukken.

Cecile komt mij achterna gesneld met mijn reiskoffer en sleept deze de marmeren trap op naar boven.

‘Wil je een bad voor me klaarmaken, Cecile?’ vraag ik als ik boven ben en naar de badkamer loop. ‘Ik ben er zo aan toe.’

‘Uiteraard, vrouwe. Enige voorkeur voor een aroma?’

Ik draai me naar haar om en schenk haar een glimlach, wat me veel moeite kost dankzij een opspelende kramp. ‘Je weet wat ik lekker vind.’

‘Lelies, vrouwe?’

‘Zoals altijd.’

Cecile maakt meteen het bad voor me klaar. Ze brengt met gas het water op temperatuur en helpt me uit mijn korset en vele rokken. Ze zegt niets over de scheuren in de onderste rok, maar ik zie wel dat haar blik er even op blijft hangen.

‘Gooi die maar weg, Cecile.’

‘Ja, vrouwe.’ Ze slikt en propt de stof tot een bal. Mijn geïmproviseerde menstruatielap pakt ze tussen haar duim en wijsvinger. Als ze dit gênant of vervelend vindt, weet ze dat goed te verbergen.

Cecile begint de speldjes uit mijn haar te verwijderen. Dat lijkt een eeuwigheid te duren. Uiteindelijk valt mijn haar als een vettige sluier over mijn schouders en kriebelt mijn rug.

‘Ik zal uw koffer alvast uitpakken en uw bed opmaken.’

Ik kijk haar na tot ze de kamer heeft verlaten en de deur achter zich dichttrekt, waarna ik mijn voeten een voor een in het warme water dompel. Ik geef mijn lichaam de tijd om te wennen aan de temperatuur. Even maar, want ik wil liggen. Met een opgeluchte zucht laat ik mezelf zakken in het water, om vervolgens mijn ogen te sluiten.

‘God, hier was ik zo aan toe,’ fluister ik voor me uit. Ik beweeg mijn benen op en neer om het wat warmer te krijgen. Het gekletter van druppels die terug in het bad vallen is hypnotiserend.

Wat een reis. Deze dag staat niet bovenaan mijn lijstje met beste dagen allertijden. Het was vermoeiend, zowel psychisch als fysiek. Het feit dat mensen zo onbeleefd kunnen zijn is werkelijk waar afschuwelijk.

Mijn gedachten dwalen onbedoeld af naar de jongen en het meisje die om elkaars nek hingen. Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen, open mijn ogen en ga rechtop in het water zitten. Niet aan denken, Eleonora. Dat zijn heel verkeerde en ongepaste gedachten.

Een tijdlang blijf ik zo zitten. Normaal kan ik uren genieten van een bad, maar er zijn te veel gedachten in mijn hoofd die dat deze keer tegenhouden.

‘Cecile?’

De deur wordt geopend en het vriendelijke gezicht van mijn kamermeisje komt tevoorschijn. ‘Ja, vrouwe?’

‘Ik ben klaar met baden.’

‘Nu al, vrouwe?’

Ik zwijg en kom overeind. Cecile richt haar blik op de grond terwijl ze naar me toeloopt, een handdoek van de plank pakt en deze om mij heen wikkelt. Wanneer ik uit bad stap en de koele tegels onder mijn voeten voel, begint er weer bloed te druppen.

‘Moment, vrouwe.’ Cecile kijkt haastig om zich heen en pakt dan een krant van de kruk die naast het bad staat. Ze legt deze op de grond en kijkt me dan verontschuldigend aan. ‘Ik heb uw spullen al bijna allemaal ingepakt. Zo ook uw...’

‘Geen zorgen,’ glimlach ik stijfjes. Ik stap op de krant en haal bibberig adem. Dan vallen mijn ogen op de tekening die op de voorpagina van de krant staat. Mijn maag draait zich om.

Het is een tekening van een vrouw. Een dode vrouw. Is ze nog wel een vrouw te noemen? Ze oogt bejaard, maar tegelijkertijd ook jong. Haar ogen zijn uit haar gezicht verwijderd. De kop boven de tekening luidt: ‘Wederom lichaam gevonden van een jonge vrouw. Dader onbekend. Een patroon lijkt zich te ontwikkelen. Moeten we vrezen voor een tweede Jack the Ripper?’

Ik kijk weg van de krant, in de ogen van Cecile, die vervolgens ook naar de tekening staart en een gilletje slaakt. ‘Hemel, het spijt me, vrouwe! Ik had totaal niet gezien dat...’

‘Van wanneer is deze krant?’

‘Van vandaag, vrouwe.’

‘Breng deze naar mijn kamer.’

Cecile perst haar lippen op elkaar. Haar wangen kleuren rood.

‘Is er een probleem?’

‘Het is gewoon...’ Ze schraapt haar keel. ‘Uw vader zou niet willen dat u dit leest. Hij heeft u verboden om de krant te lezen.’

Dat klopt. Maar dat is al mijn hele leven zo. Ik kan lezen, pianospelen, vioolspelen, schrijven, noem maar op. Lezen is mij aangeleerd zodat ik de teksten in de kerk kan meelezen, zodat ik gedichten kan voordragen in gezelschap, maar niet om meer kennis op te doen van de wereld. Dat is een taak voor mannen, zo is mij verteld.

En ik ben een voorbeeldige dochter, dus gedraag ik me en doe ik wat er van mij wordt gevraagd. Wanneer mensen kijken, tenminste. Ik weet dat de boeken onder de plank in mijn kamer weg moeten. Ik weet dat ik er niet eens aan mag denken om deze open te slaan. Ik weet dat ik Cecile niet langer kan belasten door gunsten te vragen om mij van nieuw leesvoer te voorzien, maar het is die drang in mijn hart die mij vertelt, nee, smeekt om ermee door te gaan. Om mezelf te ontwikkelen.

Bij nader inzien ben ik een verschrikkelijke dochter.

Ik weet dat ik mezelf voor de gek hou zolang ik denk ‘wat niet weet, wat niet deert’.

‘Mijn kamer, Cecile,’ dring ik beleefd aan. Ik wikkel de handdoek wat strakker om me heen en verlaat de badkamer met mijn benen tegen elkaar gedrukt.

***

THE SOUTH EASTERN GAZETTE

MAIDSTONE GAZETTE, KENTISHE COURANT, SURREY NIEUWS, EN ADVERTEERDER VOOR KENT, SURREY, EN SUSSEX

WEDEROM LICHAAM GEVONDEN VAN EEN JONGE VROUW. DADER ONBEKEND. EEN PATROON LIJKT ZICH TE ONTWIKKELEN. MOETEN WE VREZEN VOOR EEN TWEEDE JACK THE RIPPER?

Canterbury, 3 november 1889 – De afgelopen maanden zijn er negen lichamen opgedoken van vermiste vrouwen in en rondom het gebied van Canterbury. De leeftijden van deze vrouwen variëren tussen de 15 en 28 jaar. Het motief van de dader is vooralsnog onbekend. Een terugkerend patroon is dat de ogen van de vrouwen zeer nauwkeurig zijn verwijderd. Om deze reden vermoeden de autoriteiten dat de dader kennis heeft van operatieve handelingen.

Hoewel de lichamen telkens werden gevonden op niet drukbezochte plaatsen, zoals rivieren, bermen en afgelegen paden, is dat bij dit lichaam niet het geval. Het lichaam van de vrouw, inmiddels geïdentificeerd als Felicity Johnson (23), werd gevonden op de vroege ochtend van 2 november in het hart van Canterbury, voor de ingang van The Duke’s Head, de meest geliefde pub van onze stad. De eigenaar van de pub heeft geen goed woord over voor deze gruweldaad.

Onderzoekers viel op dat juffrouw Johnson, in de paar weken die zij vermist werd, een transformatie heeft ondergaan. Haar lichaam is aan zowel binnen- en buitenkant jaren verouderd en is te vergelijken met het lichaam van een 70-jarige vrouw.

Johnson is het negende slachtoffer van deze moordenaar. Politie gaat uit van één dader, afgaand op de uiterlijke toestand waarin de vrouwen worden teruggevonden. Over een motief wordt nog altijd gespeculeerd. Onder de burgers van Canterbury heeft de moordenaar de naam ‘Jack the Ripper 2.0’ gekregen. Ofwel: Junior R. De politie vraagt iedereen om bij schemering zijn vrouw en dochters van de straat te houden en de oren en ogen op scherp te stellen. Zolang Junior R vrij rondloopt, is geen enkele vrouw veilig.

Ik lees het artikel maar één keer door, meer hoef ik niet te zien, meer wil ik niet weten. Er loopt een moordenaar rond in Canterbury en dit gruwelijke lot wat Felicity Johnson en acht anderen is overkomen, kan ook mij overkomen. Ik verfrommel de krant tot een prop om hem vervolgens onder de losse plank in de vloer te stoppen, bij mijn geheime stapel boeken. Wanneer ik de plank terug op zijn plaats heb geschoven, loop ik naar mijn bed. Er brandt nog een kaars op mijn dressoir bij het raam, maar geen denken aan dat ik de enige bron van licht zal doven.

Ik kruip op bed, trek mijn voeten snel het matras op en drapeer de lakens over me heen, bang dat een of ander monster mijn enkels grijpt als ik mijn voeten te lang op de grond laat staan. Ik luister naar het zachte getik op het raam; takken van de eikenboom. Hoewel ik weet waar het getik vandaan komt, word ik er bang van. Op dit moment beangstigt alles me.

Meerdere malen draai ik mezelf om, probeer me comfortabel te maken op mijn rug, mijn rechterzijde, mijn linkerzijde, mijn buik. Na een stuk of twintig keer draaien, val ik terug op mijn rug en steek ik mijn hoofd boven de lakens uit om naar lucht te happen.

Het doet me denken aan toen ik nog een kind was. Everett kon de engste verhalen vertellen voor het slapengaan en dat deed hij maar al te graag. Hij vond het leuk om mij de stuipen op het lijf te jagen. ’s Nachts sloop hij mijn kamer binnen met een kaars in zijn handen. De vlam hield hij onder zijn kin, zodat hij nog enger oogde. Het stomme was: ik wilde zijn verhalen horen, want ik was nieuwsgierig. Pas wanneer hij klaar was met zijn verhaal en de kamer verliet, sloeg de angst toe. Elke nacht weer.

Toen mijn moeder aan mij vroeg waarom ik bijna elke nacht huilend aan haar bed stond, biechtte ik op dat Everett mij spookverhalen vertelde. Ik ontving niet de troost die ik verwachtte. Ik kreeg slechts te horen dat nieuwsgierigheid goed is, maar dat de antwoorden die ik zoek niet altijd geruststellend zullen zijn. ‘Een onwetend mens is het gelukkigst,’ vertelde ze me dan.

Ik was vijf jaar oud toen ze dat tegen me zei. Toen begreep ik niet wat ze daarmee probeerde te zeggen. Ik vond het een stom antwoord. Het waren niet de woorden die ik zocht, niet troostend genoeg voor een vijfjarig kind met nachtmerries.

Het getik van de takken tegen mijn raam zwakt af. De wind gaat liggen. De vlam van de kaars brandt rustig door. Ik sluit mijn ogen en probeer de kramp in mijn onderbuik te negeren.

Nu snap ik maar al te goed wat ze bedoelde en kom ik erachter dat ik nog steeds niets heb geleerd op dat gebied. Mijn nieuwsgierigheid neemt nog altijd de overhand. Mijn obsessie met raadsels en verhalen blijft groeien. Ik vervloek mezelf vaak genoeg wanneer die nieuwsgierigheid zich van mij meester maakt, want telkens wanneer ik achter het antwoord kom, beangstigt het me. Zo ook nu. Moeder nu nog om advies vragen, is onmogelijk. Haar handen nu nog troostend op mijn kruin voelen, is slechts nog een fantasie. Moeder stierf vlak voor mijn zesde verjaardag en nam daarbij ook al het licht in de wereld met zich mee.

3

Dit begint te vervelen.

Hij had gehoopt dat als hij het lichaam deze keer op een openbare plek zou dumpen, de geschrokken reacties hem een grotere adrenalinestoot zouden geven.

Maar nee. Het wordt te saai. Te voorspelbaar.

De ogen van Felicity kijken hem aan vanaf de plank boven zijn dressoir. Ze staan op sterkwater in een glazen pot die naast andere potten staat. Die zijn, net als de pot van Felicity, gevuld met de ogen van zijn slachtoffers.

‘Kijk naar me,’ grijnst hij, terwijl hij contact maakt met elk slachtoffer dat hem ooit heeft afgewezen. ‘Wie lacht hier nu als laatst? Wie heeft voor altijd jullie blik?’

Stilte.

Hij verwacht geen reactie terug, geen geluid. Toch...

Het begint eentonig te worden.

De politie die te dwaas is om ook maar zijn kant op te kijken. Niemand die hem verdenkt.

Niemand die ooit aandacht aan hem schenkt.

En dat is het probleem. Dat is de reden waarom hij dit alles is begonnen.

‘Kijk naar me!’ roept hij nog een keer. Harder, dwingender.

Maar de ogen in de potjes draaien langzaam om in het water, alsof ze zelfs in de dood nog de spot met hem drijven.

Je zult nooit genoeg zijn.

Je denkt toch niet dat ik ook maar iets met je te maken wil hebben?

Heb je jezelf ooit gezien?

Hij schreeuwt het uit en rukt de bovenste lade van het dressoir open. De potjes rammelen en de naalden steken gevaarlijk zijn kant uit.

‘Niet veel meer,’ mompelt hij voor zich uit. ‘Ik moet meer maken.’

Want als hij hier in Canterbury niet meer de voldoening vindt, moet hij het hogerop zoeken. Dan moet hij naar de stad waar het bruist van het leven, waar politie hopelijk ietwat slimmer is en hem de spanning kan geven waarnaar hij zo verlangt.

Hij begint met het klaarzetten van lege potjes en loopt een paar rondjes door de kamer, op zoek naar de juiste ingrediënten.

Het kost hem een hele nacht om zijn voorraad aan te vullen. Het moet genoeg zijn, hij mag niet tekortkomen. Wie weet wat er allemaal rondloopt in Londen? Wie hem allemaal vol walging zullen aanstaren?

Wanneer het middel is gemaakt en is verdeeld over de nieuwe potjes, begint hij met het pakken van zijn spullen. Het is niet veel, maar veel heeft hij ook niet nodig. Hij regelt wel een plek waar hij kan blijven.

Hij is klaar voor vertrek. De krant met het artikel over zijn nieuwe moord ligt triomfantelijk voor de deur als een deurmat, dat vond hij wel een goed idee. Een mooie welkomstgroet voor zichzelf iedere keer als hij de kamer zal betreden.

Zijn blik valt op het artikel, dan kijkt hij nog één keer achterom naar wat hij achterlaat – niet veel – en grijnst. De ogen op de plank boven het dressoir kijken hem angstig aan.

‘Het spijt me, lieverds. Londen roept me.’

Hij opent de deur.

Ik kom eraan, Londen, ik kom vlug.

Hij zet een stap naar buiten.

’t Duurt niet lang, ik kom nu snel en vlug.

Hij sluit de deur.

Want op het eind kom ik toch wel terug.

Hij verlaat Canterbury.

4

‘Clifton is laat,’ verzucht mijn vader geïrriteerd. Hij staat voor het grote raam in de theekamer. Met zijn handen ongeduldig op zijn rug geslagen, tuurt hij naar buiten. De afgelopen tien minuten heeft hij wel twintig keer op zijn zakhorloge gekeken. Dat weet ik, omdat elke keer als hij dat doet, ik een streepje zet op het notitieboek dat op mijn schoot ligt.

‘Misschien is er iets gebeurd op zijn reis hiernaartoe.’ Everett staat op uit de zetel naast mij en loopt naar vader, om met hem mee naar buiten te turen.

‘Ik zie geen andere reden om ons te laten wachten,’ denkt vader hardop. Hij kijkt weer op zijn zakhorloge en wederom zet ik een streepje op mijn notitieblok. Eenentwintig keer.

Everett snuift. ‘Wat schrijf je op, zusje?’

‘Ik controleer of ik alles bij me heb.’

‘Vrouwen en hun obsessie met controle.’ Hij werpt me een verveelde blik toe.

Ik steek mijn tong naar hem uit. Kinderachtig? Misschien. Maar ik ben nog steeds niet te genieten. De krampen zijn al minder, maar nog altijd aanwezig.

‘Heb je het laatste nieuws gehoord?’ vraagt Everett aan mijn vader. ‘Dat over Junior R.’

‘Het is een schande,’ reageert vader en zijn ogen glijden kort naar mij. Een angst vult zijn pupillen, maar hij wendt snel zijn blik van me af om weer uit het raam te staren. ‘Ik wil dat je goed op je zusje past. Ik moet er niet aan denken om... O, daar zal je hem hebben.’

Door het raam kan ik zien hoe een rijtuig, getrokken door twee sterke paarden, het pad voor het huis komt op rijden. Ik sta op, gooi mijn notitieboek terug op de zetel en loop naar vader en Everett, die als twee verdwaalde schapen naar buiten staren wanneer ze zien dat een jongeman uit het rijtuig stapt.

‘Dat is niet...’ begint Everett.

‘Nee,’ concludeert vader en hij beent zich een weg naar de deur die naar de hal leidt. ‘Mevrouw Jones, zeg uw kamermeisjes dat ze de spullen naar het rijtuig van meneer Clifton kunnen brengen. Hij is gearriveerd.’

Mevrouw Jones, die al die tijd stokstijf bij de deur heeft gestaan als een soort waakhond, knikt en opent de deur voor vader, waarna ze hem volgt.

Everett en ik blijven achter, starend naar de jongeman die een beetje verdwaasd om zich heen kijkt. Dan zie ik wie het is.

Het is de jongeman uit de trein. De schoft die me beledigde.

‘Je hebt een hele enge grijns op je gezicht, zusterlief.’

Ik schrik op en vang mijn broers blik, die me ietwat bezorgd aankijkt. ‘Alles oké?’

‘Kan niet beter, beste broer.’

Even later stapt ook de andere jongen van de trein uit het rijtuig, de jongeman met de donkere huidskleur. Hij kijkt onderzoekend om zich heen en dan blijven zijn ogen op Everett en mij rusten.

Ik voel dat mijn grijns nog breder wordt.

De jongeman tikt zijn vriend aan, die bezig is zijn jasje te fatsoeneren.

Ik duik weg achter mijn broer.

‘Wat doe je?’

‘Ik dacht iets te zien,’ fluister ik, bang dat de jongens mij horen, wat totale onzin is, dat weet ik heus wel.

Ik wil de blik van de jongeman van dichtbij zien wanneer ik hem ontmoet. Ik wil dat hij beseft dat hij met de verkeerde jongedame heeft geknoeid. Is dat gemeen? Nee, gewoon zijn verdiende loon.

Everett komt in beweging om naar de hal te lopen waar onze spullen momenteel worden verhuisd naar het rijtuig. De vier kamermeisjes, onder leiding van mevrouw Jones, tillen met een bezweet voorhoofd de zware kisten met boeken van mijn vader de hal uit. Mevrouw Jones staat erbij en kijkt ernaar. Hier en daar snauwt ze naar de meisjes dat ze moeten doorwerken.

De deur naar de veranda staat open en Everett en ik volgen de kamermeisjes naar buiten. Even twijfel ik om een doos mee te nemen, maar ik hou mezelf tegen. Dat is niet mijn werk, hoe slecht ik me af en toe ook voel als ik de meisjes zo uitgebuit zie worden. Ik weet dat dit hun werk is, dat ze betaald krijgen en dat ze dankbaar zijn dat ze mogen werken op ons landgoed. Maar toch... Ik kan me herinneren dat toen moeder nog leefde, de kamermeisjes nooit zo werden behandeld. Niet als honden, tenminste.

Ook Cecile sjouwt zichzelf wezenloos. Ze glimlacht me kort toe wanneer ze me ziet en loopt dan weer door. In haar handen draagt ze de koffer van mijn viool.

‘Clifton,’ hoor ik vader plotseling zeggen. ‘Maar dan de jonge versie. Felix Clifton, dat is lang geleden, mijn jongen.’

‘Meneer Prime,’ reageert de jongeman uit de trein, Felix, uiterst beleefd. Zijn stem is precies zoals ik me hem herinner; zwaar en met een licht vleugje van sarcasme, alleen spreekt hij niet meer met dubbele tong. ‘Het spijt mijn vader enorm, maar er zijn dringende zaken op het landgoed die hij moet afhandelen. Hij heeft mij en mijn bediende gestuurd om u op te halen en naar huis te escorteren.’

Vader knikt. ‘Goed dan. Daar is niets aan te doen. Zaken zijn zaken en tijd is geld, ik snap je vader volkomen.’

‘Het rijtuig is alleen niet groot genoeg voor alle spullen,’ merkt Felix rustig op. ‘Bent u van plan om bij ons in te trekken?’

Vader lacht. Een echte, hartverwarmende lach. Een geluid dat ik al heel lang niet meer heb gehoord. Ik zoek mijn broers blik en hij kijkt al net zo verbaasd naar me terug.

‘We kunnen een rijtuig van ons gebruiken,’ stelt vader voor. ‘Kan je bediende een rijtuig besturen?’

‘U zult nog versteld staan van wat mijn bediende allemaal kan, heer Prime.’

De bediende, de donkere jongeman, stapt naar voren en glimlacht mijn vader hartelijk toe, waarna hij een korte buiging maakt. Wanneer hij weer rechtop staat, zegt hij: ‘Jonathan Marlowe, heer Prime. Tot uw dienst.’

Het duurt even voordat vader antwoord geeft, want hij bekijkt de jongen van top tot teen. Ik kan de uitdrukking op mijn vaders gezicht niet zien, maar aan zijn plotseling gespannen schouders te zien, merk ik dat hij moeite heeft om zichzelf een houding te geven.

Ik klem mijn kaken op elkaar en tel de seconden.

Na zeven seconden schraapt mijn broer zijn keel. ‘Ik zal je naar het rijtuig brengen,’ zegt Everett en hij glimlacht naar Jonathan, die hem dankbaar en ietwat onzeker toeknikt. Ze lopen samen het tuinpad af en niet veel later slaan ze de hoek van het huis om, waarna ze uit het zicht verdwijnen.

Dan hoor ik iemand naar adem happen. Het is Felix, even was ik vergeten dat hij er was. Wanneer ik naar hem kijk, zie ik dat hij zijn blik op mij heeft gericht.

Maakt het mij een verschrikkelijk persoon als ik geniet van de geschrokken uitdrukking in zijn ogen?

‘Ah, juist,’ begint vader. ‘Felix, dit is mijn dochter, Eleonora.’

Ik zet mijn meest volmaakte glimlach op en maak een korte reverence.