DE GEEST VAN

Versailles

EMMELIE ARENTS

Hamley Books

DE GEEST VAN VERSAILLES

Eerste druk: 18 oktober 2023

© 2023 Emmelie Arents

© 2023 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley, Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Designs by Lotte

ISBN 9789464208979

NUR-code: 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Dit verhaal is een hervertelling van Notre-Dame de Paris, een Franse gothic roman geschreven door Victor Hugo (1802 – 1885)

‘Le jour est à tout le monde. Pourquoi ne me donne-t-on que la nuit?’

‘De dag is voor iedereen. Waarom geven ze mij alleen de nacht?’

––––––––

(Notre-Dame de Paris, Victor Hugo)

Nec pluribus impar

Parijs, 1687

1

Noâm

Terwijl de zon onderging in de Rue de la Coutellerie, overstemde het vrolijke geraas van de Parijzenaren het plechtige luiden van de nabijgelegen kerkklokken. Hun gejoel en gelach penetreerde de glas-in-loodramen van de zolderkamer. Vandaag was het Mardi Gras, de laatste dag van carnaval. Kinderen dartelden tussen de benen van hun ouders, zwaaiden met kleurrijke maskers en schreeuwden van plezier. Muzikanten speelden deuntjes op fluiten en trommels. De lucht geurde naar gebraden vlees en zoet gebak – macarons, éclairs en pains au chocolat. Straatverkopers verkochten hun waren uit versierde karren.

Allen waren gehuld in maskers en volumineuze capes. Er hing een voelbare vreugde en kameraadschap in de lucht. Vreemden hielden elkaars hand vast en dansten samen op het plein, waarbij hun gelach werd overstemd door de loeiende toeters en de trommels van de passerende praalwagens.

De feestgangers waren zich niet bewust van de ogen die hen gadesloegen, van het monsterlijke gezicht dat erbij hoorde. Als de bevolking zou ontdekken waartoe hij in staat was, zouden ze het huis tot de grond toe platbranden. Mensen haatten lelijkheid, maar bovenal verafschuwden ze alles wat ze niet konden begrijpen.

Een opmerkzame ziel zou hem weleens kunnen hebben opgemerkt langs de Seine, op een ondegelijk uur in de nacht als zijn pijn de slaap op afstand hield. Zij die hem zagen sloegen een slordig kruisteken en maakten dat ze wegkwamen. Zelfs onder een sterrenloze hemel en een zwak schijnende maan was hij niet in staat om te verbergen wat hij was.

Hij was de geest van Parijs.

Noâm was zes jaar oud toen het woord naar hem werd toe geslingerd: hideux. Afzichtelijk. Men sloeg een hand voor de mond, staarde hem langer aan dan de beleefdheidsvorm het toeliet of mompelde iets naar God. Alsof de goede Heer een hand had gehad in zijn mismaaktheid. Als er al iemand verantwoordelijk voor was, dan moest het de duivel zelf zijn.

Het leven van een geest was het beste leven voor hem.

Dankzij de Sluier kon hij overdag ongezien rondzwerven. Het was bijna alsof hij niet bestond. Hij bleef gezichtsloos voor hen die te onkundig waren om te zien. Het was beter zo. Zien deed men te vaak met de ogen en te weinig met het hart.

De zolderkamer was een cadeau geweest van de meester – zijn veilige oord in een stad die hem zijn afzichtelijkheid nooit zou vergeven.

Op neerslachtige dagen wenste hij dat zijn ouders hem hadden omgebracht. In plaats daarvan legden ze hem te vondeling.

Hij begreep het heus. Hoe konden zijn ouders ooit van hem houden, van een kind dat meer gelijkenissen vertoonde met de stenen monsters van de Notre-Dame-kathedraal dan met een mensenjongen? Hij verdiende zijn liefdeloze en eenzame leven.

Sommigen zouden beweren dat hij niet gaf om zijn monsterlijke uiterlijk, maar het zien van zijn zolderkamer zou hen op andere gedachten brengen. De spiegels waren afgedekt met versleten linnen doeken die na zonsondergang een spookachtige indruk nalieten. Zijn gordijnen bleven gesloten, want in de omhelzing van de duisternis voelde hij zich op zijn best. Naast het bed ademden duizenden papieren, leefden stapels boeken. Hij gebruikte verhalen, gedichten en fabels om zichzelf te vergeten.

De Parijzenaren vermeden dit huis en zijn meester. Velen noemden hem een tovenaar en genoten ervan om leugens tot leven te fluisteren.

‘Het is de gewoonte van mensen,’ had de meester ooit gezegd, ‘om vriendelijkheid te veinzen wanneer ze hulp nodig hebben. Zodra ze hebben wat ze willen, steken ze je een mes in de rug.’

Noâm kwam tot de conclusie dat hij valse vriendelijkheid verkoos boven blikken van afschuw. Hij had liever geveinsde liefde dan helemaal geen.

De honger om naar buiten te gaan groeide naarmate het gejuich aanzwol. Het was een andere klank nu, extatisch en... rauw. Hij dwong zijn voeten tot beweging en trok het gordijn opzij. Een groep mensen had zich verzameld rond een artiest op de Place de Grève, het plein waarop hij neerkeek. Het was een aanzienlijke afstand naar beneden. Toch zag hij naar wie ze keken, naar wie ze wezen en wie ze aanbaden. De violiste.

Zijn hart haperde van herkenning. Zij was het, de straatmuzikante wiens talent hij maanden geleden had ontdekt. Doorgaans speelde ze in de buurt van de Pont Neuf. Toen hij de violiste voor het eerst had horen spelen, was hij zijn omgeving vergeten. Vervolgens was hij haar blijven opzoeken om naar haar te luisteren. Haar muziek balsemde zijn onzichtbare wonden.

Hij opende het raam. Ze was te ver weg om de noten behoorlijk te kunnen absorberen.

‘Wat doe je daar?’ De meester stond in de deuropening van de zolderkamer. Zijn grijzende haren waren de enige bijzonderheid aan de altijd sombere, zwartgerokte verschijning van een geneesheer.

Noâm stapte met wild bonkend hart bij het raam vandaan. Hij wilde niet dat de meester ontdekte dat hij een meisje bestudeerde, als een van zijn boeken. ‘Het carnaval van een veilige afstand bekijken,’ zei hij.

De meester liep de kamer in. ‘Beter hier dan daarbeneden.’

De goedkeuring in zijn stem bevredigde hem meer dan woorden dat konden.

Opnieuw klonk er een uitbarsting van applaus en gejuich.

Tot Noâms spijt liep de meester naar het raam. Zijn lange, magere figuur blokkeerde het licht en zijn ogen roestten zich vast op het tafereel daarbeneden.

Noâm wist op wie ze zo gretig bleven rusten.

‘Een muzikante,’ zei de meester uiteindelijk zonder zijn blik van haar af te wenden. Zijn stem klonk ver weg, een klank die bij een oude herinnering paste. ‘Je keek naar haar.’

‘Ja,’ zei Noâm. Liegen was een zonde.

De meester liet het gordijn weer voor het raam glijden. ‘Ze zou voor je terugdeinzen als voor de duivel zelf, jongen.’

Dat zou ze. Geen ziel in Parijs zou ooit kunnen geven om iemand zoals hij. Toch vroeg hij zich af hoe het zou voelen om in iemands ogen te zien wat hij voor zichzelf nooit kon voelen: acceptatie. Het maakte niet uit. Hij was niet geboren om van te worden gehouden. Hij was geboren om te dienen. Te helpen.

‘We hebben werk te doen,’ zei de meester.

Werk betekende pijn. Noâm doofde de kaars naast de stapel boeken op het bureau en volgde de meester de trap af. Hij verliet het huis steeds als een man, maar zodra ze de hoek voorbij waren, activeerde hij de Sluier en werd een geest. Het stond hem toe te ontsnappen aan ongewenste aandacht en spottende blikken. Aan mensen die naar hem wezen. Het voelde veiliger zo.

Ze vermeden de drukste straten en bereikten het huis na een stevige wandeling. De lucht in deze buurt was bezoedeld met een afschuwelijke stank. De meester klopte aan.

Binnen werd er geschreeuwd. ‘Maurice!’

Zware voetstappen naderden. ‘Onderweg,’ riep de man op het moment dat hij de deur opentrok. Hij kneep zijn ogen samen bij het zien van de meester.

De meester stak zijn dokterstas omhoog. ‘Ik ben de arts waarnaar u hebt gevraagd, Monsieur Briant.’

Monsieur Briant zette een aarzelende stap opzij en onderzocht de straat met nieuwsgierige ogen. ‘U bent Claude Chardin?’ zei hij zacht, alsof de naam zelf een vloek was.

Geruchten over tovenarij en duivelskunsten maakten de meeste mensen te angstig om de hulp van de meester in te schakelen. Sinds de Gifaffaire van enkele jaren terug stonden er zwaardere sancties op alles wat met hekserij en vergiftiging te maken had. De meester had Noâm erover verteld; het was een moordschandaal waarbij zelfs de aristocratie betrokken was geweest. De ingewanden van de nobelen bleken bij de autopsies zwart en aangevreten. Vergif was overal. De verontruste koning wilde een einde maken aan alchemisten, moordenaars en gifmengers, die hard zouden worden aangepakt.

De meester faalde in het verbergen van zijn ongenoegen. ‘Wie zou ik anders zijn? Hebt u een zieke zoon of niet?’

De man stapte opzij en gebaarde. ‘Alstublieft, kom binnen. Allez-y.’

Noâm volgde het tweetal in de veilige onzichtbaarheid van de Sluier.

Op de bank lag een jongeman, wiens klamme gezicht glansde in het licht van het haardvuur. Over zijn lichaam waren lakens gedrapeerd; oude door motten aangetaste stof met vlekken die zich door de jaren heen moesten hebben verzameld.

De meester wachtte niet op een uitnodiging, een stuk beleefde maar gedwongen dialoog of een ongemakkelijke glimlach. Hij pakte een stoel en nam plaats naast de zieke. Noâm hield zich klaar.

De jongeman draaide zijn gezicht opzij. Het duurde een poosje voor hij de wasem van de koorts leek te kunnen doorbreken om te spreken. ‘De duivel komt me halen.’

‘Ik ben hier om u te genezen,’ zei de meester. Als hij al beledigd was, liet hij er niets van blijken.

‘Te laat. Geen enkele arts...’ Hij hoestte, een rauw en pijnlijk geluid. ‘Niemand kan me helpen.’

‘Wat is uw naam?’ 

‘Guillaume.’ Zijn stem klonk als van een oude man die zijn laatste woorden sprak.

De meester bekeek zijn ogen, zijn mond en betastte zijn keel en lichaam. Toneel. Hij pakte zijn tas, haalde er een doos uit en koos een flesje uit de verzameling.

De ogen van Guillaume bleven intens op het gezicht van de meester gericht. ‘Ik weet wat ze over u zeggen.’

De meester goot het flesje leeg in een beker en mengde de inhoud met water. Het was niets meer dan dat. Water bij water. Hij stak het de jongeman toe. ‘Drink.’

Guillaume pakte de beker met trillende handen aan en dronk.

‘Kunt u de kamer verlaten, Monsieur Briant?’ vroeg de meester aan de vader van de jongeman, die gespannen toekeek.

De oude man slikte. ‘Wat gaat u doen?’

‘Ik zal uw zoon genezen. Gun me een beetje ruimte, s’il vous plaît.’

Briant liep aarzelend weg.

De meester boog zich naar Guillaume toe. ‘Het zal een beetje pijn doen.’

‘Wat moet ik doen?’ 

Hij schoof dichterbij. ‘Sluit uw ogen.’

De jongen gehoorzaamde.

De meester legde zijn hand op zijn arm. Het was Noâms signaal om ook zijn hand op het lichaam van Guillaume te leggen, onder die van de meester. Met zijn speciale talent tastte hij naar de ziekte. Hij wist zelf niet helemaal hoe het mogelijk was dat hij mensen kon helen.

Het was een ernstige koorts. Hij concentreerde zich op de infectie en dwong de koorts naar beneden. De jongen kreunde tijdens de Zuivering.

De wangen van de jongeman hervonden hun kleur en zijn ogen waren niet langer troebel.

De pijn bonsde, eerst zacht, toen met een brandende intensiteit. Noâm liet los, zweet parelend op zijn voorhoofd. De pijn versterkte zijn controle over de Sluier. Het werd makkelijker om zijn onzichtbaarheid vast te houden. Als er iets was waarop hij kon vertrouwen, dan was het de pijn. Die kwam onmiddellijk, bleef lang nazinderen en was onmogelijk af te schudden. 

‘Adem rustig in en uit,’ zei de meester tegen zijn patiënt.

Noâms lichaam voelde zwaar. Hij werd omlaag getrokken, als een steen die naar de bodem van de Seine zonk. Het duurde altijd even voor hij weer boven water kwam, smachtend naar lucht. Hij zocht steun aan een van de stoelen.

‘Ben ik genezen?’ vroeg Guillaume, die de meester vol ongeloof in zich opnam.

Hij knikte. ‘U bent gered.’

‘Ik voel me... Ik voel me goed...’ Zijn stem won aan kracht en klonk niet langer als die van een oude man.

‘De betaling?’

Guillaume wees naar de leren buidel op de tafel. ‘Attendez,’ zei hij toen de meester het geld nam en zijn weg naar de deur zocht. ‘Wacht.’ Door de transformatie die hij had doorgemaakt leek hij wel een andere man. ‘Wat eh... wat hebt u gedaan? Was dat tovenarij? Hemel, het is waar wat ze over u zeggen.’

‘Ik heb u behandeld, Monsieur Briant.’ De zak munten verdween in zijn binnenzak.

Noâm volgde de meester de straat op. De deur viel dicht.

‘Waar ben je?’ vroeg de meester. ‘Maak jezelf zichtbaar. Ik haat het als ik je niet kan zien.’

Hij liet de Sluier zakken en trok de capuchon van zijn tuniek over zijn hoofd. Hij bleef liever onzichtbaar.

Ze keerden terug naar het huis. De meester vermeed de Pont Neuf, de brug die de linkeroever van de Seine met de Île de la Cité verbond. Op de brug waren steeds acrobaten, dichters, dansers, predikanten en zakkenrollers actief.

De violiste zou misschien nog aan het spelen zijn op de Place de Grève, en meer dan waarschijnlijk zou Noâm zichzelf vervloeken als hij haar nog een keer gadesloeg. Ze verdiende het niet om te worden bekeken door een onzichtbaar monster, een geest.

De pijn die de Zuivering had veroorzaakt klauwde aan hem. Eindelijk bereikten ze het huis.

Jean zat aan de tafel en leek hen te hebben opgewacht. Zijn vermoeide ogen en ongeschoren gezicht lieten een ruwe indruk achter. Hij leek wel van de straat te zijn geplukt.

De meester nam hem wantrouwend op. ‘Wat nu weer?’

Jean ging staan. ‘Ik heb geld nodig. Wacht, wacht!’ Hij liep achter zijn vluchtende broer aan, zijn handen gevouwen alsof hij de meest vrome man was. ‘Een klein beetje!’

‘Je krijgt geen denier meer,’ zei de meester. ‘Ik weet waaraan je het uitgeeft. Het wordt tijd dat je een vrouw voor jezelf zoekt, Jean. Eenentwintig jaar en nog steeds geen greintje fatsoen. Ik ben niet van plan om je voor eeuwig onderdak te bieden, begrepen?’

‘Schop je me eruit? Je geeft meer om dat monster dan om je eigen broer!’

Hij zuchtte. ‘Slaap je roes uit. We praten als je nuchter bent.’

Jean gromde iets en botste bijna tegen Noâm op. Zijn respectloze gedrag jegens de meester maakte hem woedend.

Jean wierp hem een geërgerde blik toe en duwde hem opzij. ‘Uit de weg, kreupele.’

Noâm greep Jean bij de kraag en pinde hem tegen de muur. Zijn hoofd botste harder tegen de wand dan hij had bedoeld. Hij stonk. Zijn kleding leek te zijn ondergedompeld in alcohol.

‘Noâm. Laat hem los,’ zei de meester vanuit de deuropening van de keuken, ijzig kalm.

Hij liet los, geschokt dat hij zich niet beter had weten te beheersen.

Jean drukte zijn hand tegen zijn achterhoofd en staarde Noâm met afschuw aan. Hij liep het huis uit, de deur hard achter zich dichtslaand. Jean had alles wat hij maar kon wensen: een knap gezicht, een goede gezondheid, een dak boven zijn hoofd. Noâm begreep niet hoe hij zijn leven zo moeiteloos kon verpesten.

Doorgaans lukte het Noâm prima om zijn emoties onder controle te houden. Hij moest zichzelf straffen.

Woordeloos verdween hij naar de zolderkamer, ontblootte een van de spiegels en dwong zichzelf om te kijken.

2

Catalina

––––––––

Catalina legde de laatste hand aan haar muziekstuk, een compositie die was voortgevloeid uit slapeloze nachten en onverwerkte gevoelens. Misschien was het wel haar beste werk dat ze tot op heden had geschreven.

Ze hield het muziekpapier bij de kaars en kauwde op haar lip. ‘Wat denk je, Gavroche?’

De kat knipperde loom met zijn ogen en likte zijn pootje. 

‘Zou het geschikt zijn voor château de Versailles?’ Catalina staarde uit het raam. ‘Voor de koninklijke oren van Zijne Majesteit?’ Ze krabde op zijn kopje. Hij spinde als om haar aan te sporen. ‘Ik heb het niet over jou,’ zei ze terechtwijzend.

Soms durfde ze te dromen dat haar composities in de prachtigste kamers tot leven werden gewekt, gebracht voor een publiek dat veeleisender was dan de voorbijgangers op de straat. Ze wilde gezien en gehoord worden, doen waarvoor ze was gemaakt: muziek spelen. Componeren. Lesgeven, misschien.

‘Lina?’

Zij en Gavroche keken allebei op naar haar vader die in de deuropening stond. Ze wist dat hij de hele nacht op pad was geweest. Tijdens het componeren van de staccato-sectie op de derde pagina had ze de voordeur zachtjes in het slot horen vallen. Voor een moment had ze haar toen al vermoeide ogen gesloten, in een stil gebed dat hij weer snel naar huis zou komen. Ze was ervan overtuigd dat ze ooit vaderloos zou ontwaken. Dat hij neer zou zakken in een verlaten steegje om pas te worden ontdekt bij het eerste ochtendlicht, gedood door de drank die hem verlichting bracht.

‘Papa?’ Ze keek hem afwachtend aan.

‘Ik moet je iets vertellen.’ Hij nam plaats op het bed. Zijn blik viel op het muziekstuk dat ze met haar armen probeerde te bedekken. ‘Ben je de hele nacht wakker geweest?’ 

‘Niet de hele nacht.’ Ze kneep haar ogen samen. ‘Maar jij wel. Ik maak me zorgen om jou en het atelier. Je bent –’ 

‘Het atelier zit in de problemen,’ zei hij. ‘We verkopen te weinig.’ Hij liet zijn hoofd zakken en leek plots tien jaar ouder. ‘Ik ben geld verschuldigd aan enkele mensen.’

Er zat een druk op haar longen. ‘Schulden? Hoeveel?’

‘Een heleboel.’

Ze had geen idee wat ze hoorde te zeggen. De financiële stand van zaken werd nooit met haar besproken.

‘We kunnen spullen verkopen, misschien wat geld inzamelen,’ zei ze. ‘Er zijn nog violen die we zouden kunnen –’

‘Ik wil dat je trouwt.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Kijk me niet aan alsof ik de duivel ben, Catalina. Ik heb het goed met je voor.’

Ze kwam zo snel overeind dat haar hoofd duizelde. ‘Met wie?’

‘Monsieur Monet. Zijn vader heeft een drukkerij. Hij gaat akkoord met een huwelijk.’

Ze trok haar wenkbrauw op. ‘Weet hij eigenlijk wel wie ik ben?’ 

‘Zijn vader vindt het een goed idee.’ Hij kwam overeind en pakte haar handen vast.

Ze liet hem begaan. ‘O, zijn vader vindt het een goed idee. Ik hoop dat hij geen al te grote bruidsschat verwacht?’

‘Het is geregeld.’

Ze kon de drank ruiken, al leek hij nu wel nuchter te zijn. Als ze trouwde, zou ze haar droom nooit kunnen waarmaken. ‘Momenteel heb ik andere plannen, papa.’

Zijn gezicht verhardde. ‘Even koppig als je moeder. Denk je op een betere plek te kunnen spelen dan de straten?’ Hij griste de partituur van haar schrijftafel. ‘Je dromen zijn te groot, lieverd.’ Zijn blik verstrakte op het papier. ‘Zijn dat dubbele stops?’ Hij krabde in zijn volle, witte baard en draaide de pagina om. ‘Linkerhand pizzicato?’

Ze probeerde haar werk terug te stelen.

Haar vader was een goede violist geweest. De pest en hongersnood in Cremona hadden hen naar Parijs geleid. Na de dood van haar moeder had de alcohol hem in zijn greep gekregen. Hij was halfblind geworden aan zijn linkeroog. Bladmuziek lezen ging alleen nog met grote moeite.

Het liefst wilde ze het stuk met hem bestuderen, hem laten horen wat ze had geschreven.

‘Ziet er goed uit,’ mompelde hij. ‘Uitdagend. Maar het maakt niet uit hoe goed je bent als je niemand kent met de juiste connecties.’

Ze wist waar hij heen wilde. ‘En mijn toekomstige echtgenoot kan daarbij helpen, neem ik aan.’

‘Misschien is deze obsessie niet gezond meer. Je moet de juiste keuzes gaan maken, Lina.’

Ze fronste. ‘Het juiste huwelijk sluiten, bedoel je? Ik verdrink nog liever in de Seine, papa.’

Zijn ogen vlamden op. ‘Zeg zulke dingen niet. Wil je meer dan alleen de straten?’

Ze zuchtte, pakte de papieren en legde ze weer op de schrijftafel. Ze keek uit het raam om zijn indringende blik te ontlopen. ‘Ik wil meer.’

‘Dan is Monsieur Monet een goed begin,’ zei hij zelfvoldaan. ‘Een knappe jongeman van drieëntwintig. Heeft zelfs al zijn tanden nog.’

Ze rolde met haar ogen. ‘Geweldig.’

‘Verdomd eigenwijs.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Soms moet je enkele toegevingen doen om kans te maken op een beter leven.’

Ze balde haar vuisten. ‘We hádden een goed leven!’ De kleur trok uit zijn gezicht. Ze slikte de verontschuldiging die ze voelde opwellen weg. Schulden. Als die er niet waren, dan hoefde ze helemaal niet te trouwen met deze man waar ze nog nooit van had gehoord.

‘Je hebt gelijk,’ zei hij. ‘Het is voorbij. Ik zal boeten voor mijn fouten.’

Hij zou in de cellen wegrotten tot zijn schulden waren afbetaald. Catalina had het geld niet. Ze had gehoord hoe het er in de schuldengevangenis aan toeging. Er waren vlooien en ratten en de meeste gevangenen stierven aan de slechte omstandigheden, ziekte of uithongering. De gedachte dat haar vader daar langzaam doodging maakte haar lichthoofdig.

‘We lossen dit op. Je moet me alleen beloven dat je geen stomme dingen meer doet,’ zei ze.

Hij knikte. ‘Geen stomme dingen meer.’

Ze kon maar beter vertrekken als ze vandaag wat geld wilde inzamelen. Tijdens het spelen zou ze nadenken over het huwelijk, de schulden en hoe ze dit allemaal zou oplossen.

Ze pakte haar viool in, trok haar cape stevig om zich heen en liep de straat op. Het was kouder dan het doorgaans was rond deze tijd van het jaar. Ze haatte het wanneer ze met door de kou verstijfde vingers moest spelen. Het maakte haar bewegingen houteriger en het belette haar om allegretto- en prestostukken te spelen.

Een grote menigte had zich verzameld rondom het Palais du Luxembourg, waar men voor twee sous een brood kon kopen. Catalina had geen zin om zich tussen het gejoel te begeven, ook al had ze honger en was er vast niets meer in huis. De voedselschaarste vloeide voort uit de verhoogde taxaties en de oorlogen die de koning steeds zo graag voerde.

De verkoop van brood was een idee geweest van een of andere man wiens naam ze was vergeten.

Ze positioneerde zich tussen een rij bomen in de hoop de guurste wind te blokkeren en besloot haar nieuwe werk te spelen. Met gesloten ogen zette ze het stuk in. Ze stelde zich voor dat ze in een prachtige kamer voor een tot stilte gemaand publiek speelde. Haar dagdroom drukte de herrie naar de achtergrond.

Toen ze haar ogen weer opende stond er een groepje mensen te luisteren. Sommigen applaudisseerden, anderen keken haar als betoverd aan. Een vrouw streek over haar betraande wang. 

Iets verderop stond een man naast zijn paard. Hij droeg het uniform van een luitenant. Catalina’s hart schoot in haar keel. Aanvankelijk dacht ze dat hij haar zou arresteren, maar hij maakte geen aanstalten en bleef haar met een neutrale uitdrukking aankijken.

Hij ging gekleed in een traditioneel rood en blauw, droeg stevige laarzen die op de dij waren omgeslagen en een vilten hoed. Langs zijn heup blonk een zwaard. De wind speelde met zijn met lint vastgebonden haar, donkerbruin en golvend. Zijn knappe gezicht had zachte, ronde trekken en werd gekenmerkt door een fijne snor.

Ze zette een volgend stuk in.

Meer mensen verzamelden zich om haar heen, en tien minuten later stond de luitenant van de Franse Gendarmerie nog steeds op dezelfde plek. Uiteindelijk vertrok hij zonder haar een aalmoes te geven. Ze verbeet de teleurstelling.

Na het voltooien van het volgende stuk merkte ze dat de luitenant helemaal niet was vertrokken. Hij stond enkele meters verderop en hield haar nog steeds in de gaten. Ondanks de kou gloeiden haar wangen.

Ze stak de verzamelde munten weg, borg haar viool op en liep recht op hem af. Haar vingers omklemden de koffer zo hard dat de pijn door haar handpalm schoot. ‘Wilt u mijn vergunning zien?’

Hij nam zijn gepluimde hoed af. ‘Mijn excuses. Het was niet mijn bedoeling om u te bestuderen. Ik kon niet vertrekken zonder u te vragen wie deze muziek heeft geschreven. Ik heb nog nooit zoiets prachtigs gehoord.’

Hij ging ervan uit dat ze stukken van andere muzikanten speelde. Ze probeerde de ergernis uit haar stem te houden. ‘Ik ben bang dat u de componist niet zult kennen.’

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘U onderschat mijn kennis. Probeert u maar.’

‘Catalina Amati.’

‘Hm.’ De luitenant streek over zijn snor. ‘Nog nooit van gehoord.’

‘Ze probeert al jaren hogerop te komen. Ik denk dat ze het zal moeten opgeven.’

‘Ik hoop dat ze dat niet doet. Als ze u zou horen spelen, zou ze ontroerd zijn. Ik heb het gezien. U wekt heel wat emotie op.’

Dat kon ze niet ontkennen. Ze had in korte tijd een mooie hoeveelheid munten verzameld. Ze herinnerde zich waarom ze hier was, waarom ze zo nodig geld moest verdienen. ‘Mijn excuses, ik moet gaan.’

Zijn paard snoof. Hij streek over de neus van zijn dier. ‘Ik hoop dat ik u nog een keer hoor spelen, Mademoiselle...’

Ze liep langs hem heen. ‘Amati.’

Op haar weg naar huis stelde ze zich voor hoe verbaasd hij haar moest hebben nagekeken. Ze had zijn uitdrukking graag gezien – liever dan ze wilde toegeven – maar ze had hem geen enkele kans willen geven om zijn excuses aan te bieden. Een aarzeling zou een uitnodiging zijn geweest. Geen aarzelingen, geen excuses, geen uitnodigingen.

Misschien had ze toch een brood moeten kopen. Ze verstijfde. Brood... Ovens... De luitenant!

‘Aan de kant!’ brulde een koetsier boven de herrie van paardenhoeven. Hij vloekte.

Ze besefte dat ze de weg blokkeerde en week net op tijd uit. Ze herinnerde zich wie de luitenant was. De tevredenheid over haar overwinning tijdens hun woordenwisseling verdronk in een golf van schaamte. Nicolas de Villon. De man die dertig ovens voor de armen had laten bouwen om er tegen goedkopere prijzen brood uit te delen, die door de koning werd verkozen tot luitenant-generaal van de politie. Hij maakte van een door criminaliteit geïnfecteerd Parijs een veiligere en schonere stad. En zij had hem onvriendelijk behandeld!

Ze liep door de steegjes alsof de duivel haar op de hielen zat en stak de straten zonder nadenken over. Twee keer raakte ze bijna onder een koets. Haar gedachten volgden haar hart, nooit andersom. Haar vader noemde haar regelmatig een dromer, een meisje dat met haar hoofd in de wolken leefde. Als het in de wolken beter was, waarom dan genoegen nemen met de grond?

Nicolas de Villon. God!

Ze verstijfde toen ze een gefriemel langs haar heup voelde.

‘Dief!’ werd er in de verte geschreeuwd.

Met een ruk draaide ze zich om. Haar buidel was gescheurd en de munten kletterden op de grond. Degene die haar buidel had opengesneden – een jongeman met blond haar dat in krullen op zijn schouders rustte – trok grote ogen vlak voor ze haar vioolkoffer tegen zijn hoofd knalde.

Hij viel op de kasseien en drukte zijn hand tegen de zijkant van zijn gezicht. ‘Merde!’

De dief lag midden in haar welverdiende munten, uitgestrooid in de modderige steeg. Ze hief haar koffer om opnieuw uit te halen.

‘Wacht!’ Hij beschermde zijn gezicht. ‘Duivelse vrouw. Genade. Genade!’

Verwachtte hij médelijden? De man was gek. Ze zette haar laars op zijn borst. ‘Hoe dúrf je?’

Hij keek naar haar voet en slikte. ‘Het was deel van een test. Ik wilde niet... Het was niet mijn bedoeling om –’

‘Betrapt te worden?’

‘Jawel, dat was het hele idee. Ik moest op tijd wegkomen. Dat was de test!’

Misschien had ze hem te hard tegen het hoofd geslagen. Met een zucht draaide ze zich om en raapte de munten bij elkaar. Ze wierp het geld in haar vioolkoffer, aangezien er met haar kapotgesneden beurs niets meer aan te vangen was.

De dief krabbelde overeind en begon zelf munten te verzamelen. Hij gooide ze in haar koffer.

Haar handen waren al snel smerig van het slijk op de munten. Ze keek hem giftig aan. ‘Wat doe je?’

‘Helpen.’

Ze snoof. ‘Ik heb genoeg hulp gehad voor vandaag, merci.’ 

De dief drukte zijn hand op zijn besmeurde vest. Die zag er ondanks de modder kostbaar en van degelijk vakmanschap uit. ‘Ik bied mijn diepste verontschuldigingen aan.’

Catalina fronste. Hij leek het oprecht te menen, en ook al was ze nog steeds woedend, het feit dat ze hem had betrapt maakte de gebeurtenis minder zuur. ‘Je bent een belabberde dief.’

‘Hm.’ Hij wreef weer over de zere plek. ‘Dat is duidelijk.’

Ze klapte haar koffer dicht en streek haar handen af aan haar jurk.

‘Je zult het misschien niet geloven, maar ik ben nooit van plan geweest om mijn leven in handen te stellen van een bende dieven,’ zei hij. ‘Ze zullen me vermoorden voor ik het opkomen van de zon zal meemaken. De kosten van mijn onkunde zijn groter dan de opbrengst in uw koffer, juffrouw.’

Nog nooit had ze iemand op deze manier horen praten, alsof zijn woorden op papier hoorden in plaats van te worden gezegd. ‘Je had je kansen beter ingezet als dichter.’

‘Je had het niet beter kunnen raden.’ Hij stak zijn hand uit. ‘Pierre, dichter en auteur.’

‘Ik denk dat je carrière niet al te succesvol is als je je bezig moet houden met stelen.’ Ze liep bij hem vandaan.

‘Wacht!’ Pierre volgde. ‘Waar ga je heen? Kan ik je gezelschap bieden?’

Catalina kneep haar ogen samen. ‘Het gezelschap van een dief? Nee, bedankt.’

Hij keek schichtig om zich heen.

De nieuwsgierigheid werd haar te veel. ‘Waarom ben je zo bang?’

Pierres blik werd met de seconde wanhopiger. ‘Ik kan alles uitleggen. Niet hier. Ergens waar het veilig is.’

Met zijn verhalen over testen en moord voedde hij haar angst om alleen naar huis te lopen. ‘Ik kan me niet inbeelden dat die uitleg me zal interesseren.’

‘Dat durf ik tegen te spreken.’ Hij lachte zijn tanden bloot. ‘Heb je ooit al gehoord van het Hof der Mirakels?’

3

Noâm

Het was het moeilijkste dat hij in lange tijd had gedaan. Zijn linkeroog was zijn kleur verloren als een in de zon gebleekt kledingstuk. De andere pupil had een normale, donkere tint. Een doodgewoon bruin.

Langs zijn wang liep een s-vormig litteken; het ontsprong bij zijn wenkbrauw, krulde rond zijn vervloekte oog en eindigde bij zijn mondhoek. 

Zijn schouderlange, donkere haar viel doorgaans als een sluier voor de gemutileerde helft van zijn gezicht. Door de constante pijn was het moeilijk om de schouders recht te houden, om niet mank te lopen als een bedelaar. 

Hij bedekte de spiegel. De misselijkheid die hij voelde was de reden dat hij nooit keek. Zijn lelijkheid zou duivels doen zingen en engelen tot tranen roeren. Hij moest kijken, als straf voor hoe hij Jean had behandeld. Na al die jaren hoorde hij gewend te zijn aan Jeans losse tong, aan het venijn in zijn ogen. Jean stelde het geduld van zijn broer voortdurend op de proef.

Noâm haalde het boek dat hij aan het lezen was vanonder zijn kussen tevoorschijn. Hij omringde zich met kaarslicht, hongerig naar woorden waarin hij zich kon verliezen.

––––––––

Die nacht kon hij de slaap niet vatten. De Zuivering had hem koortsig gemaakt. Er klonk een harde klap beneden. Hij daalde de trap af. Jean strompelde naar binnen, verwikkeld in een kus met een onbekende dame. Noâm trok de Sluier op, zichzelf gelukkig prijzend dat Jean te afgeleid was om hem op te merken of het gekraak van de trap te horen.

Het korset van de jongedame duwde haar boezem omhoog. Haar blonde haar was opgestoken en een losse krul rustte op haar linkerborst. Ze beet op haar lip en keek in het rond. ‘Is dit het huis van de alchemist?’ De opwinding in haar stem had duidelijk niets met Jean te maken.

‘Mijn broer is geen alchemist.’ Zijn hand verdween onder haar rokken. ‘Geloof niet blindelings wat de mensen vertellen.’

Ze giechelde. Noâm drukte zijn rug hard tegen de muur en wendde zijn blik af. Hij wilde naar de zolder vertrekken, maar de trap zou kraken.

‘Ik wil zijn werkplaats zien,’ zei ze. ‘Waar behandelt hij zijn patiënten?’

‘O, mon amour. Ik weet niet of dat zo’n goed idee is.’ 

Ze pruilde. ‘Je hebt het beloofd.’

Het was verboden terrein. Alleen de meester en Noâm mochten de ruimte betreden. Jean was duidelijk dronken, terwijl de heldere blik van de vrouw erop wees dat ze geen druppel had gehad.

‘Als jij je belofte niet nakomt, dan blijf je met je handen van mijn lijf,’ zei ze fijntjes.

‘Goed dan,’ snauwde hij. ‘Kom mee.’ 

Noâm hield zijn adem in. Hij volgde het tweetal naar de werkplaats.

Jean rammelde aan de deur. ‘Zie je? Hij zit op slot.’ 

‘We kunnen de sleutel stelen.’ Ze grijnsde. ‘Waar zit die verstopt, Jean?’

‘Mijn broer draagt die bij zich. Ik geloof dat zijn idiote dienaar er ook een heeft.’ 

‘Zijn dienaar?’ De interesse fonkelde in haar ogen. ‘Wie mag dat wezen?’

‘Een kreupele. Hij is niemand.’ Jean drukte zijn lippen in haar hals. Ze duwde hem weg. Hij reageerde door haar hard tegen de deur te duwen.

Haar ogen vlogen open. ‘Hou op!’ Ze probeerde zijn handen van haar lichaam te houden.

‘Hou je mond, Louise.’

Noâm draaide zich om. Ze waren intussen toch te ver weg om de trap te horen kraken. Dit waren zijn zaken niet. Bovendien interesseerde Jeans zondige leven hem geen zier.

Louise snikte. Paniek verboog het geluid dat uit haar keel ontsnapte. Zichzelf vervloekend keerde hij terug en liet de Sluier zakken.

‘De dame geeft duidelijke signalen dat ze dit niet wil,’ zei Noâm tegen Jeans rug.

Hij draaide zich met open mond om. Louise bleef verstijfd tegen de deur staan.

Jean lachte zijn tanden bloot. ‘Wat weet jij over de signalen van een vrouw, mankepoot?’

‘Kennelijk meer dan jij.’

Hij kneep zijn ogen samen. ‘Ah. Woorden. Het enige wat je hebt.’

‘Eruit,’ zei Noâm.

‘Jij hebt mij niets te bevelen.’

‘Ik heb het tegen de dame.’ Noâm richtte zich tot Louise. ‘Eruit.’

Ze vluchtte naar de deur zonder haar ogen van Noâm af te wenden. Louise was banger voor hem dan voor Jean. Het besef veroorzaakte een nieuwe pijn.

‘Hoe durf je?’ zei Jean zodra de klap van de voordeur klonk.

Het maakte Noâm niet uit wat Jean zichzelf aandeed, maar de schade die hij anderen toebracht kon hij niet door de vingers zien. ‘Je bent misschien wel lelijker dan ik, Jean.’

Een stuk fruit kon niet bedorven zijn zonder dat iemand het zag – de kneuzingen en rotte plekken verraadden het. Noâm wenste dat het bij mensen ook zo was.

‘Je woorden doen me geen pijn.’ Jean kreeg zijn zinnen amper gevormd en klonk als een kleuter. ‘Grappig om je zo je best te zien doen.’

‘Ga slapen.’

‘We hadden vrienden kunnen zijn, weet je. Bondgenoten. Al sinds we kinderen waren duwde je me weg, negeerde je me als ik wat tegen je zei of deed je alsof ik niet bestond.’

‘Ik heb geen vrienden nodig.’

Jean schudde zijn hoofd. ‘Hoelang heb je ons eigenlijk staan begluren?’

Te lang. Nu had het meisje, Louise, hem gezien. Ze zou anderen ongetwijfeld vertellen over haar monsterlijke ontmoeting in het huis van de zogenaamde alchemist.

‘Ik heb niemand om mee te praten,’ zei Jean. ‘Jij evenmin.’

Het was niet Noâms probleem dat Jean geen vrienden had. ‘Laat me met rust.’

‘Blijf iedereen maar afstoten.’ Hij liep weg.

Het zou niet de laatste keer zijn dat Jean ernstige fouten beging. De meester bleef hem vergeven. De liefde voor zijn jongere broer was blijkbaar te sterk om hem op zijn plaats te zetten of uit het huis te schoppen.

Noâm verhitte een kom soep op het vuur, lepelde die uit en trok zich terug op zijn zolderkamer. Nog steeds zag hij de verschrikte uitdrukking van Louise voor zich. Hij hoorde er gevoelloos voor te zijn. Het was als het gewend raken aan de onophoudelijke pijn die aan zijn botten trok. Dat lukte niet.

Hij schoof het gordijn opzij. Zijn ogen gleden als vanzelf naar de plaats waar de straatmuzikante in het daglicht had gestaan. Het maakte niet uit hoe ver ze zich buiten zijn bereik had bevonden – ze had hem geraakt met haar muziek. Soms deed afstand er niet toe. Soms voelde je iemand tot binnen in je ziel, vooral op zwakke dagen, wanneer je alleen maar op zoek wilde naar verdoving.

Hij wilde dat er een manier was om de pijn te smoren. Deze was echter noodzakelijk om te kunnen verdwijnen, want zonder pijn bleef hij zichtbaar. Aanwezig.

––––––––

De ochtend kwam in gezelschap van een nieuwe golf misselijkheid. De Zuiveringen maakten hem altijd ziek. Het gevoel van gekneusde ribben zorgde ervoor dat hij in elkaar gedoken de trap afdaalde. Iedere ademteug was een verdriet. Hij was ooit op zoek geweest naar manieren om de pijn te doven. Het gebruik van opium had ervoor gezorgd dat hij zo verdoofd raakte dat hij de Sluier niet meer kon oproepen. Pijn was zijn redding en zijn vloek.

Hij ruilde zijn nachthemd in voor zijn gebruikelijke tuniek. De meester en zijn broer leken beiden het huis te hebben verlaten. In de veiligheid van de Sluier besloot hij ook te vertrekken. Hij ging op weg naar Pont Neuf, de brug die de verbinding vormde tussen ville, cité en université.

Daar was ze, gehuld in een kastanjekleurige jurk. Het instrument tegen haar kin, haar slanke vingers die de stok over de snaren begeleidden en grote emotie bij de toeschouwers ontlokten. Donker haar, gestreeld door de zwakke zon, golfde over haar schouders. Haar gezicht baadde in licht en het soort pijn dat alleen in een muziekstuk te verstoppen viel. In de opengeklapte vioolkoffer blonk een aanzienlijke hoeveelheid munten. Noâm bleef achterin de menigte. Ondanks de Sluier durfde hij niet dichterbij te komen.

Had hij zichzelf niet voorgenomen om nooit meer een blik op haar te werpen? Hij schaamde zich nog steeds voor het feit dat de meester hem naar haar had zien staren. Naar haar kijken gaf hem hetzelfde gevoel als het aanraken van een door ouderdom getekend boek. Ze was delicaat en tegelijkertijd straalde ze kracht uit. Haar muziek bracht wat hij zo hard nodig had: verdoving van de altijd aanwezige pijn.

Hij zorgde ervoor dat hij niemand aanraakte. Hoewel hij onzichtbaar was, kon hij zichzelf nog steeds verraden door geluid te maken of een arm aan te stoten. Als iemand ooit zou ontdekken wat hij kon... Ze zouden hem ophangen of levend verbranden.

Niet alleen de onzichtbaarheid kon problemen opleveren. Ook zijn Zuiveringen zouden onder tovenarij worden geklasseerd. Maar de meester had zijn talent nodig. Na het verlies van zijn functie als Premier médecin, lijfarts van Louis XIV, was Noâm in zijn leven verschenen. Het was nu twintig jaar geleden. Diegenen die de meester hadden gekend, merkten op dat het verliezen van zijn positie slechts een schaduw van een man had achtergelaten. Hij raakte verbitterd.

Noâms eerste genezing gebeurde per ongeluk. Sindsdien gebruikte de meester hem om mensen te genezen die ten einde raad waren, die hun angst voor de geruchten van tovenarij aan de kant konden schuiven in ruil voor het redden van hun leven. De meester schreef Noâms successen toe aan zijn eigen geneeskundige talenten. Noâm kende de details van zijn verbanning niet; de meester hield het een mysterie. Er waren natuurlijk geruchten. Sommigen zeiden dat hij in ongenade was gevallen door te veel gunsten van de koning te vragen.

De meester leerde Noâm lezen en schrijven, gaf hem toegang tot al zijn boeken en liet hem toekijken wanneer hij operaties uitvoerde of lichamen ontleedde. Hij werd de vader voor de zoon die hij nooit had gehad. Op latere leeftijd kreeg Noâm een beetje zakgeld, waarmee hij dan boeken kocht.

Noâm bezat boeken gevuld met tekeningen, notities, soorten geneesmiddelen en planten. Zijn honger naar kennis was onstilbaar. Het was een afleiding. Wanneer zijn handen contact maakten met een patiënt, kon hij precies zeggen waar de ziekte zich bevond. Hij had al vaak geprobeerd de ziekte of infectie te genezen – als hij deze kon opsporen, waarom kon hij ze dan niet ongedaan maken? Met de juiste medische kennis werd het hem uiteindelijk mogelijk om dieper te tasten, naar het hart van de ziekte, en deze te verpulveren.

De violiste zette een nieuw stuk in. Noâm kon maar beter terugkeren. Hij rukte zich los van de muziek die hem in zijn greep hield, maakte nog een wandeling langs de Seine en ging naar huis.

Luitenant Nicolas de Villon was thuis op bezoek. Zijn paard wachtte buiten bij de deur. Hij had de gewoonte om langs te komen wanneer hij op een of ander onoplosbaar probleem stuitte. De Villon was ervan overtuigd dat hij een einde zou maken aan hekserij, tovenarij, en vooral het Hof der Mirakels. Dat was de opdracht die de koning hem had toevertrouwd. Gewoonlijk bespotte de meester de jonge politiechef zodra hij de deur uit was.

‘Nee, ik ben altijd in je blijven geloven,’ zei de Villon. ‘Ze weten verdorie niet waar ze aan het hof mee bezig zijn. Het is een wonder dat de koning nog ademhaalt.’

De deur stond nog open. Noâm wachtte buiten. Het ging vast over de ziekte van de koning. In Parijs ging de ene processie na de andere door en tijdens kerkdiensten werd er onafgebroken voor Zijne Majesteit gebeden.

Noâm zou buiten wachten tot de luitenant vertrok om narigheden te voorkomen. De meester hield er niet van als hij zich liet zien.

‘Louis overleeft het al jaren zonder mij,’ zei de meester.

‘Ik vrees dat het deze keer anders zal aflopen,’ antwoordde de Villon.

‘De symptomen?’

‘Koorts, buikpijn, constipatie, misselijkheid...’

‘En de aderlatingen?’

De Villon schudde zijn hoofd. ‘Baten niet. Hij bloedt leeg. Ik heb hem nog nooit zo zwak gezien. Ze raden hem de bronnen van Barèges aan, maar hij is te zwak om te reizen.’

‘Eis dat ze ermee ophouden,’ zei de meester. ‘Ze schaden hem.’

‘In zijn koortsige toestand heeft hij je naam al meerdere keren laten vallen, Chardin.’

Noâm verstijfde. De meester had bij zijn vertrek een verbod gekregen om de koning ooit nog te contacteren. Dit nieuws van de luitenant bracht hem duidelijk heel wat voldoening. De deuren van het château, die al die jaren onverzettelijk gesloten waren gebleven, stonden plots op een kier. Noâm kromp in elkaar nog voor de meester zijn antwoord had uitgesproken.

‘Ik kan de koning genezen,’ zei hij. ‘Zijn broer, Monsieur, heeft me altijd gemogen. Vertel hem dat ik een nieuwe behandeling heb ontdekt. Ik zal mijn positie heroveren, Villon. Ik zweer het je. Alles wat ik nodig heb, is één kans. Eén laatste kans.’

De luitenant trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ik weet niet of ik hen zal kunnen overtuigen.’

‘Wees slim met je woorden. Zorg ervoor dat Monsieur denkt dat hij zelf met de beslissing is gekomen.’

Noâm wist dat de meester hem zou gebruiken, dat híj de ‘nieuwe behandeling’ was. Hoeveel kracht zou een Zuivering van de koning van zijn lichaam vragen? Hoe zieker de patiënt, hoe groter de pijn was die erop volgde.

‘Kun je hem genezen?’ vroeg de Villon.

‘Ik zweer het,’ zei de meester. ‘Bij God, ik zál hem genezen.’

‘Ik doe wat ik kan.’ De Villon vertrok.

Noâm liep naar binnen.

De meester hield hem nauwlettend in het oog. ‘Hoelang stond je al te luisteren?’

‘Ik heb het gehoord,’ zei Noâm zacht. ‘Over Louis. Over Versailles.’

‘Eindelijk zal mijn geduld worden beloond.’

Noâm sloeg zijn ogen neer. ‘Ik blijf liever hier, in Parijs.’

‘Als je niet tevreden bent over je leven, dan heb je dat aan je ouders te danken. Zij wilden je niet.’ Hij pakte een appel uit de schaal op de tafel en liep in de richting van zijn slaapkamer. ‘Dat kun je hen onmogelijk kwalijk nemen.’

Hij kon niets tegen zijn woorden inbrengen. Het was even vruchtbaar als praten tegen steen, behalve dan dat steen geen zure opmerkingen terugkaatste. De meester had gelijk. Zijn lot was verstrengeld met dat van hem. Hij ging, Noâm volgde.

Hij wist wat het betekende als de meester welkom zou zijn aan het hof.

Noâm zou het meisje, het enige lichtpunt in zijn leven, nooit meer horen spelen.

4

Catalina

La Cour des Miracles.

Catalina zuchtte. ‘Een netwerk van criminelen en bedelaars in de sloppenwijken van Parijs. Meer niet.’

‘Dame, je hebt geen idee,’ zei Pierre. ‘In het Hof der Mirakels hebben ze een koning, een hiërarchie, mensen met bepaalde talenten...’

‘Talenten? Als auteur heb je vast moeite om realiteit van fictie gescheiden te houden,’ zei ze.

‘Ik kan je alles vertellen. Of het fictie is of niet, laat ik aan jou om over te beslissen.’

Ze liep stevig door. ‘Er bestaan heel wat geruchten over La Cour die wellicht overdreven zijn,’ zei ze. ‘Ga naar huis, waar dat ook mag zijn.’

Pierre was echter onmogelijk af te schudden. ‘Dat dacht ik ook, tot ik in een van hun steegjes belandde en ze me omsingelden als een horde wespen.’

Auteurs waren de beste in het verzinnen van verhaaltjes. Hij had het hele gebeuren ongetwijfeld aangedikt met onwaarheden om haar interesse vast te houden.

Ze snoof. ‘Een groepje bedelaars heeft je aangezet tot diefstal?’ 

‘Een groepje bédelaars?’ Hij maakte een keelgeluid. ‘Bedelaars, ja! Tot je ze ziet. Tot de tanden toe gewapend, zeg ik je.’

Ze bestudeerde zijn gezicht, op zoek naar een leugen.