ANN ALAERTS

De zaak DELFOSSE

Tien jaar geleden werd een juwelier vermoord.

Niet lang daarna werd de echtgenoot van de rechercheur die op de zaak zat, om het leven gebracht.

De rechercheur is vastbesloten de moordenaar te vinden.

Eerste druk, mei 2022

© 2022 Ann Alaerts

Omslag en binnenwerk: Haags Bureau | Boekenmakers

Beeld omslag: Shutterstock

Druk: Pumbo.nl

isbn 978-94-46209655 (print)

isbn 978-94-46209648 (e-book)

nur 332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Proloog

Hanne Fierens was al jaren gelukkig getrouwd. Ze werkte als moordrechercheur in het politiekorps van Antwerpen en was erg goed in haar vak. Haar echtgenoot, de intelligente Dirk Fierens, was bankdirecteur. Hij werkte bij een bank dicht bij huis en maakte lange dagen, maar elke avond kwam hij goedgemutst terug. Hij zag er altijd heel gedistingeerd uit. Zijn korte bruine haar deed zijn slanke gezicht en getrainde lichaam goed uitkomen. Hanne zelf mocht er ook zijn, met haar lange donkerblonde haar, haar iets ronde gezicht en een vrouwelijk lichaam met mooie rondingen.

Ze zag haar man na al die jaren dat ze samen waren, nog elke dag even graag. Tot hij plotseling op een gewelddadige manier uit haar leven werd weggerukt. Sindsdien moest ze het doen met de herinneringen. Ze zag hem in gedachten nog elke dag naar haar lachen, en op die momenten kreeg ze een warm gevoel. Als zijn beeld daarna verdween, gleed ze in een soort van depressie. Ze huilde zich elke avond in slaap. God, wat wilde ze graag dat hij nog leefde!

Verward en badend in het zweet schrikt ze wakker. Ze gaat rechtop in haar bed zitten. Ze beseft dat ze weer heeft gedroomd. Het is steeds weer dezelfde nachtmerrie.

Hanne en haar man lopen in het park. Hij vertelt een grap en Hanne begin te lachen. Op een gegeven moment … pang. Dirk grijpt naar zijn borst en … Hanne kijkt hem aan … ze ziet zijn ogen staren, Ze vraagt nog: “Gaat het?” Hij kan niet meer antwoorden, hij zakt in elkaar. Hanne begint hysterisch te huilen en om hulp te roepen.

Nog steeds als Hanne wakker wordt en haar ogen opent, weet ze even niet waar ze is. Dan herinnert ze het zich weer. Ze is in haar eigen slaapkamer, in het tweepersoonsbed dat ze vroeger met Dirk deelde. Ze slaakt een diepe zucht en telt langzaam tot tien om zichzelf te kalmeren. Dat werkt. Haar hart begint minder hard te bonzen en ze kan weer wat helderder denken.

1

Het was inmiddels al meer dan een jaar geleden dat Dirk doodgeschoten werd. Nog steeds wist Hanne niet wie de dader was en het onderzoek naar de toedracht van de moord was inmiddels stilgevallen. In de tussentijd waren er zelfs alweer nieuwe moorden gepleegd. Kort na de dood van Dirk was Hanne weer gaan werken als rechercheur, maar na een paar maanden bleek dat ze niet uit de depressie kwam waar ze door het overlijden van Dirk in terecht was gekomen. Het gevolg was ontslag. Het lukte haar gewoon niet om uit de oneindige gedachtencirkel te ontsnappen. Uiteindelijk besloot ze om naar een psycholoog te gaan.

Ze werd daar iedere dag verwacht; de sessies zouden in het begin dagelijks gevoerd worden, had de psycholoog besloten. Ze had immers al zoveel tijd verloren door haar gevoelens opzij te drukken, die eerste maanden na Dirks overlijden. Maar dat steeds maar weer praten en praten over hoe ze zich voelde, elke dag maar weer opnieuw vertellen over hoe ze haar dagen sleet, vond Hanne echt onzin. Dat kon die psycholoog zelf toch ook wel zien, wat ze met haar dag deed: iedere dag bij hem op de bank zitten.

Ze was al een tijd depressief, dat klopte, maar daar elke dag over te moeten praten maakte het wat Hanne betreft alleen maar erger. Haar leven was een chaos. Ze was alles kwijt: haar echtgenoot van wie ze zielsveel had gehouden, haar baan die ze zo graag deed. Ze had geprobeerd om afleiding te zoeken van de zich steeds herhalende gedachten, want ze was bang een dwangneurose te ontwikkelen. Telkens als ze de straat op ging, keek ze eerst schichtig naar links en rechts. Ze telde de tegels en probeerde niet op de voegen te stappen. Ze was de wanhoop nabij. Zou dit gevoel ooit nog voorbijgaan?

Op een dag vroeg dokter Janssens, die een beetje mollig was maar toch een fijn gezicht had - zeg maar Bert, had hij gezegd - of Hanne nog voor zichzelf kookte.

Ze schudde haar hoofd. “Nee, ik kan de moed niet opbrengen,” gaf ze eerlijk toe. Ze vertelde dat ze ’s avonds meestal een boterham voor de televisie at en af en toe een kant-en-klare maaltijd uit de supermarkt haalde, samen met een paar bakken ijs en andere zoetigheden.

De psycholoog vertelde dat een eenzijdig voedingspatroon tot vitaminetekorten en obesitas kon leiden, en dat dit haar depressie zou verergeren. Hanne probeerde naar hem te luisteren, maar zijn woorden drongen niet tot haar door. Ze voelde zich verdoofd. Alsof er watten in haar hoofd zaten die verhinderden dat ze informatie opnam.

Bert Janssens keek op van zijn notitieblok en zei op ernstige toon: “Hanne, ik maak me heel veel zorgen over je. Je leeft in het verleden, je vereenzaamt en je laat jezelf gaan.”

Hanne keek hem aan. Haar ogen begonnen te prikken door opkomende tranen. Ze wist dat hij gelijk had, maar zag geen uitweg.

De psycholoog knikte en krabbelde iets op een papiertje. “Hier. Bel dit nummer en laat haar komen.”

Hanne nam het papiertje aan en zag een naam en het telefoonnummer staan. De psycholoog vertelde dat hij haar de naam van een dame had gegeven die als een soort tijdelijke huishoudhulp en gezelschapsdame werkte, en dat hij haar persoonlijk kende. “Ze is een hele goede verpleegster, ze heeft vroeger voor mij gewerkt. Ze heeft een kind, haar man is eind vorig jaar gestorven aan kanker.”

Uit beleefdheid stopte Hanne het briefje in haar jaszak. Zodra ze buiten zou staan, zou ze het in de eerste de beste vuilnisbak smijten die ze tegen zou komen, nam ze zichzelf voor. Eenmaal buiten, iets hield haar tegen om de voorgenomen actie uit te voeren. Wie weet, dacht ze, heel misschien kan die vrouw mij helpen, met koken of boodschappen doen ofzo.

Heel langzaam liep Hanne naar huis. Ze trok haar capuchon over haar hoofd en stopte haar handen diep in haar zakken, tegen de gure herfstwind. Onderweg begon ze te denken. Ga ik die vrouw bellen, of niet? Ik weet het niet echt, wat moet ik doen? Ergens wil ik hulp, maar is dit de hulp die ik nodig heb? God, waarom moet zo’n een beslissing toch zo moeilijk zijn. “Dirk, lieve schat, geef me een teken, wat ik moet doen?” vroeg Hanne zich hardop af. Maar net zoals andere keren dat Hanne haar man had aangeroepen, kwam er niks. Geen antwoord, geen teken. Ach, wat had ze ook verwacht. Ze begon nu echt aan zichzelf te twijfelen, of ze ze allemaal nog wel op een rijtje had door hardop met Dirk te lopen praten, maar langzaamaan kwam ze tot het besef dat Bert Janssens weleens gelijk kon hebben. Ze had hulp nodig. Niet alleen op mentaal vlak, maar haar huis zag er ook al maanden niet op zijn properst uit. Op de hoek van de straat voelde Hanne een eerste regendruppel op haar neus.

“Pfff, wat een weer!” zuchtte ze terwijl ze de voordeur opende.

Terwijl ze haar jas aan de kapstok hing, herinnerde ze zich het papiertje dat de psycholoog haar gegeven had. Weer twijfels. Met het papiertje in haar hand liep ze naar de telefoon. De eerste stap was gezet, maar toen aarzelde om het nummer in te toetsen. Waarom zou ik het doen? Anderzijds … waarom zou ik het niet doen?

Hanne begon heen en weer te lopen terwijl ze de pro’s en contra’s tegen elkaar afwoog. Zou ik wel, zou ik niet? God, wat moet ik doen? Zal ze me wel kunnen helpen? Wil ze mij wel helpen? Zo overdacht Hanne zeker wel tien minuten wat haar volgende handeling zou zijn. En dan weer zakte ze terug in haar oude gedachtenpatroon. Mijn God, waarom moest Dirk doodgeschoten worden en moest ik blijven leven? Mijn leven is zo zinloos zonder hem. Samen waren we een eenheid. Dirk maakte mijn zinnen af en ik de zijne.

Hanne begon te huilen en haar gedachten maalden nu echt helemaal rond en rond bij hoe het geweest was en hoe het nooit meer zou worden. Ze droogde haar tranen en kwam tot de conclusie dat het zo echt niet meer verder kon.

Als Hanne eerlijk naar zichzelf was, moest ze toegeven dat ze echt hulp nodig had. Haar huis was een warboel en het rook er niet al te fris. Daarvan alleen al werd een mens depressief. Ik bel, besloot ze gedecideerd.

Ze liep terug naar de telefoon, toetste het nummer in dat op het briefje van de psycholoog stond en wachtte.

Hanne hoorde de pieptonen, maar er kwam geen verbinding tot stand. Er werd niet opgenomen. Waarschijnlijk is ze niet thuis, dacht ze. Net op het moment dat Hanne wilde opleggen, hoorde ze een klik, en toen een stem aan de andere kant van de lijn. Haar hart begon te bonken.

“Hallo, met Kate Versavel. Met wie spreek ik?”

“Hanne Fierens,” zei Hanne zachtjes. “Ik heb je telefoonnummer gekregen van Bert Janssens.”

Er volgde een stilte.

“Waarom heeft hij je mijn nummer gegeven?” zuchtte de vrouw aan de andere kant van de lijn.

“Hij denkt dat je mij kunt helpen,” antwoordde Hanne bedeesd.

“Wel, denkt hij dat. Waarom denkt hij dat?”

“Mijn man is een jaar geleden doodgeschoten. Omdat jouw man gestorven is aan kanker, denkt hij dat je mij kunt helpen.”

“Heeft Bert jou verteld dat mijn man gestorven is aan kanker? Dat recht had hij niet, om mijn privézaken aan jou te vertellen. Wat als ik je nu zou zeggen dat ik niet wil? Hoe zou je dan reageren?”, zei ze quasi-kwaad.

Hanne keek verbaasd naar de telefoon en vroeg twijfelend: “Wil je me niet leren kennen? Misschien kunnen we elkaar wel helpen.”

Het bleef een tijdje stil, maar na een tijdje antwoordde Kate: “Pff. Ik zal komen. Wat denk je van morgen rond tien uur?” Kates stem klonk gelaten, maar niet onvriendelijk.

“Perfect,” antwoordde Hanne verrast, maar ook content. In haar binnenste begon er iets te borrelen. “Ik zie je morgen.”

Ze gaf haar adres door en ging, ineens doodmoe, op de bank zitten. Die nacht was de eerste nacht sinds lange tijd dat Hanne weer eens goed had geslapen. Ze voelde zich voor het eerst sinds lange tijd niet doodmoe bij het wakker worden. Ze kleedde zich aan en at zelfs iets. De deurbel ging iets voor tien uur. Hanne bekeek zichzelf even in de spiegel in de gang. Ja, ik ga het doen, knikte ze zichzelf toe.

De deurbel ging nog eens. Hanne deed open en bekeek de vrouw die voor haar deur stond. Kate bleek nogal klein van stuk en had een nogal stug gezicht, maar haar ogen straalden gek genoeg toch iets vriendelijks uit. In Hannes ogen leek ze even oud als zij, maar je zag dat de dood van haar man haar jaren ouder had gemaakt als dat ze was. Hanne kon zich inbeelden dat zij er zelf ook flink ouder uitzag dan ze was. Ze kreeg nog niet de indruk dat Kate openstond voor het contact, Hanne kreeg zelfs het idee dat de vrouw weer weg wilde gaan. Maar iets in haar zei Hanne dat ze Kate niet mocht laten gaan. Hanne bekeek de vrouw nogmaals aandachtig en ze vroeg aan haar man in alle stilte: zie jij haar zitten? Hanne deed haar ogen dicht en zag Dirk voor haar staan. In gedachten liep naar hem toe, maar hij verwijderde zich steeds verder van haar af. Net voor hij verdween, sprak hij: neem haar aan, mijn schat. Je gaat zien. Je gaat er geen spijt van krijgen. Hanne zuchtte eens diep en gebaarde Kate dat ze door kon lopen naar de woonkamer. Kate keek rond en schudde haar hoofd.

“Hier is veel werk aan de winkel,” zei ze gedecideerd.

Hanne kon niet anders dan instemmend knikken.

Ze bekeek Kate nog eens goed. Ze zag er streng, maar vriendelijk uit. Je kon zien dat ze het niet makkelijk heeft gehad met de dood van haar man. Toch zag ze er beter uit dan ik, dacht Kate. Dat kwam misschien omdat ze een kind op te voeden had.

“Oké, vertel eens,” zei Kate, die noch dik noch mager was en zwart haar en blauwe ogen had. Hanne zag ook een klein wipneusjes en een volle mond. Het haar viel over haar oren, wat haar gezicht iets voller deed lijken dan het in werkelijkheid was, realiseerde Hanne zich. Zittend in de diepe fauteuils haalde Hanne diep adem en begon te vertellen.

“Ruim een jaar geleden is mijn man neergeschoten.” Ze begon te snikken en heen en weer te schuiven in de zetel.

Kate stond op, deed een stap en legde een arm over Hannes schouders. “Ik begrijp het,” zei Kate troostend tegen Hanne. “Ook ik heb nog dagen dat ik mijn man enorm mis.”

Hanne haalde een tissue tevoorschijn, er stonden meerdere dozen door het huis verspreid, en snoot haar neus. “Ik heb me er nog steeds niet overheen kunnen zetten,” zei ze met horten en stoten, en begon weer hartverscheurend te huilen. Kate knikte, omarmde Hanne, en zei troostende woorden. Ze hadden een verrassend kalmerend effect op Hanne, die stopte met huilen.

Toen zei Kate vastberaden: “Dat begrijp ik als geen ander. Ik kan je helpen en ga dat ook doen.”

Hanne begon aarzelend te glimlachen en was blij dat Kate zoveel begrip toonde. Hoe ze haar zojuist getroost had, deed haar veel goed, het gaf haar kracht om door te gaan. Hanne bood Kate een kop koffie aan, die ze dankbaar aannam.

“Als je wilt, kan ik morgen beginnen,” stelde Kate voor.

Ze laat er duidelijk geen gras over groeien, dacht Hanne. De daadkracht van Kate beviel haar. Even later namen ze afscheid.

De volgende dag belde Kate iets voor negen uur aan. Haar stiptheid wekte een betrouwbare, plichtsbewuste indruk. Ze deed haar schort al om terwijl ze Hanne nog aan het begroeten was.

IJverig is ze ook, dacht Hanne goedkeurend. De schoonmaakspullen had ze de avond voordien al klaargezet en Kate ging meteen aan de slag. Ze werkte snel en efficiënt.

Eindelijk zag Hanne weer eens hoe haar huis eruit had gezien voordat alle rommel er bezit van had genomen. Kate had blijkbaar gezien dat Hannes koelkast en diepvries zo goed als leeg waren en stelde voor om inkopen te gaan doen.

Hanne vond het allemaal prima. Ze begon te mijmeren: mijn man en ik gingen vaak samen boodschappen doen. We namen altijd de wagen om te gaan winkelen. Hij reed altijd, Hanne kon namelijk niet met de auto rijden. Ze was weliswaar naar de autorijschool geweest, maar had problemen met haar ogen en zodoende was het nooit opportuun dat ze met de wagen reed. Haar man vond dat nooit erg. “Dan gaan we toch lekker altijd samen winkelen,” antwoordde hij dan. Altijd als hij dat zei, kwam er een glimlach op Hannes gezicht. Nu nog kreeg ze er een warm gevoel van.

Even later kwam Kate terug met boodschappentassen vol gezonde voeding. Vers fruit, bruine rijst, groenten … het was alsof er een frisse wind door haar huis waaide, sinds de dood van haar man. Toen de koelkast gevuld was, stelde Kate voor om te gaan koken.

Hanne knikte, ze kon het nog niet opbrengen om voor zichzelf te koken. Kate rommelde in de keuken en Hanne zag dat ze vleesbrood met frietjes en sla ging maken. Het water stond Hanne in de mond. Het was lang geleden dat ze dat nog eens normaal gegeten had. Toen het vleesbrood in de oven stond, zei Kate: “Ik zie je ogen glunderen. Het is blijkbaar lang geleden dat je normaal gegeten hebt.”

“Sinds de dood van mijn man heb ik niet meer normaal gegeten. Een boterham voor de tv, veel zoetigheden … zo zag mijn ‘dieet’ eruit.”

“Hanne toch. Tja, ik zie aan je lijf dat het je ook geen goed heeft gedaan. Van nu af aan eet je weer zo gezond mogelijk. Af en toe eens een wijntje, maar voor de rest veel water,” zei Kate.

Hanne keek beteuterd, maar Kate hief haar hand: “Het lijkt misschien een straf, maar je zult zien dat je buik er zich beter bij gaat voelen. Je humeur gaat ook verbeteren.”

Hanne wilde iets zeggen.

“Tut, tut. Geen gemaar en geen gemor. Je wilt dat ik je ga helpen en dat ga ik ook doen. Willen of niet!”

Hanne keek quasi-beteuterd maar iets later begon ze te lachen. Hannes lach werkte blijkbaar aanstekelijk, want ook Kate begon te lachen. Niet veel later was het eten klaar. God, wat rook dat heerlijk. Hanne at met veel smaak. Na het eten kon ze geen boe of bah meer zeggen. Kate begon de tafel af te ruimen en de potten en pannen in de afwasmachine te zetten.

Hanne vroeg haar of ze nog eventjes wilde blijven. “Sorry, dat kan niet,” zei Kate, “ik moet mijn zoontje gaan halen, maar ik zie je morgen weer.”

Hanne keek spijtig, maar liep met haar naar de voordeur en nam afscheid. Hierna overviel het lege huis haar.

Nou moe, ze was weeral eens alleen. Helemaal alleen met haar gedachten. Ze begon terug somber te worden. De stilte in huis viel haar zwaar. Ze begon te zuchten. Waarom kan ze nou niet blijven wonen bij mij? Dit monterde haar wel op, maar toen herinnerde Hanne zich dat Kate een zoontje had. Hanne begreep waarom dat Kate voor haar kind moest zorgen, maar ze vond het niet heel erg leuk. Hanne had haar liever bij zich, maar ze werd opnieuw blij van de gedachte dat ze haar de volgende dag terug zou zien. Hanne besloot een uitgebreid bad te nemen. Ze voelde zich loom worden. Na een tijdje badderen kwam ze er volkomen ontspannen uit en besloot een lekker boek te gaan lezen.

Nadat Kate een aantal dagen langs was geweest, bleek dat haar actieve houding en haar enthousiasme aanstekelijk werkten voor Hanne. Ze merkte dat ze eindelijk weer eens positief begon te denken. Het was alsof Kate niet enkel orde schiep in haar huis, maar ook in haar leven. Hanne voelde zich alsof ze ontwaakte uit een lange winterslaap en weer zin kreeg om dingen te ondernemen.

Hoe langer Kate bij Hanne werkte, hoe beter ze elkaar leerde kennen. Ze vertelde Hanne dat ze vaak naar het graf van haar man ging.

“Wat doe je dan ginder?” vroeg Hanne.

“Ik praat over alledaagse dingen met mijn man. Over de fratsen van onze zoon. Dat lucht op.”

Hanne knikte en ze dacht misschien moest zij dat ook maar eens gaan beginnen doen. Zodoende ging ze vanaf dat moment regelmatig naar het graf van haar man. De eerste keer viel het haar nog zwaar. Naarmate ze vaker en vaker naar het graf ging en steeds meer en meer begon te vertellen tegen het graf waar Dirk in lag, moest ze toegeven dat ze minder depressief werd. Kate had gelijk, het hielp om tegen je overleden man te praten.

Hanne had inmiddels aan Kate verteld dat ze als rechercheur bij de moordbrigade had gewerkt. Op een dag vroeg Kate aan Hanne: “Wat zou je ervan vinden, om je job terug te doen? Je collega’s terug te zien? Kortom gewoon er terug bij te zijn?”

Hanne kon hier niet direct op antwoorden. Ze besloot er een aantal nachten over te slapen. Misschien, misschien niet. Hoe meer ze er over nadacht, hoe meer het begon te kriebelen om haar oude baan weer op te nemen. Dezelfde dag waarop ze had besloten haar werk terug op te nemen, belde Hanne naar het politiekantoor waar ze vroeger werkte. Er nam een vrouw op: “Hallo, met het kantoor van Antwerpen. Wie heb ik aan de lijn?”

Hanne slikte. “Met Hanne Fierens. Ik zou graag met commissaris Dewit een afspraak willen hebben. Wanneer kan ik komen?”

De secretaresse keek in de agenda van de commissaris. “Morgen, gaat dat?”

“Goed. Tot morgen,” antwoorde Hanne.

De volgende dag ging Hanne met een klein hartje naar het politiekantoor. Ze was er immers een hele tijd tussenuit geweest en vroeg zich af of ze nog welkom was op de recherche.

Zij was een van de beste agenten van het korps geweest en had altijd goed kunnen opschieten met Dewit. Hanne beschouwde hem als een vriend. Toen haar man nog leefde, werden ze regelmatig bij hem thuis uitgenodigd. Dat waren nog eens leuke avonden. Hanne begon te glimlachen en te dromen bij deze gedachte.

De deur van het bureau van commissaris Dewit stond open. Hij was zo geconcentreerd aan het werk dat hij haar aanwezigheid eerst niet opmerkte. Dat gaf Hanne de kans om hem eens goed te bekijken voor hij haar zag. Haar voormalige overste leek verouderd. Zijn gelaatstrekken waren scherper en zijn rimpels dieper. Mijn God, ben ik zo lang weggebleven, vroeg Hanne zich in stilte af.

Ze raapte haar moed bij elkaar en klopte aan. De commissaris keek op en Hanne zag hoe zijn ernstige blik meteen milder werd.

“Hanne!” riep hij verrast. “Dat is lang geleden. Hoe gaat het ermee?” Zijn stem klonk hartelijk.

“Beter,” antwoordde Hanne gemeend. “Ik zou graag weer komen werken.” Commissaris Dewit aarzelde even voor hij antwoord gaf. Gezien de omstandigheden begreep Hanne dat hij bedenkingen had. Toen haar echtgenoot nog leefde, was ze een van zijn beste rechercheurs, maar na zijn overlijden was ze zichzelf niet meer. De commissaris had met eigen ogen gezien hoe Hanne van een zelfverzekerde, daadkrachtige vrouw afgleed naar een zielig hoopje ellende. Hij had haar met spijt in zijn hart moeten laten gaan.

“Kun je de stress wel aan?” vroeg hij bezorgd. Hanne antwoordde naar alle eerlijkheid dat ze het antwoord daarop schuldig moest blijven. “Je moet weten dat ik nog steeds naar een psycholoog ga. Maar intussen werkt er een huishoudster voor mij. Zij en ik kunnen het goed met elkaar vinden. Door haar goede zorgen en raad ben ik erop vooruitgegaan.”

“Hoe heeft ze dat gedaan?”

“Dat is het rare. Ik heb er eigenlijk geen antwoord op. Haar opgewektheid werkt gewoon aanstekelijk. We praten veel over koetjes en kalfjes.” Hanne begon na te denken over Kate.

“Weet je wat?” vroeg Dewit ineens.

“Neen,” antwoordde Hanne beduusd.

“Je blijft naar de psycholoog gaan totdat je er helemaal bovenop bent.”

Hanne was teleurgesteld.

“Maar,” voegde hij eraan toe, “in de tussentijd kom je hier werken als adviseur.”

Als adviseur, dacht Hanne, dat was niet wat ik in gedachten had. Ze zei tegen de commissaris dat ze er een nachtje over wilde slapen.

“Neem rustig je tijd om de juiste beslissing te nemen,” antwoordde hij en hij gaf haar een welgemeend schouderklopje. Voor het eerst zag Hanne dat de commissaris iets vaderlijks had. Dat was haar voordien nooit opgevallen.

Hanne bezag hem altijd als een vriend. Nu ze er meer over nadacht, dacht ze dat hun relatie toch iets dieper was dan gewone vriendschap. Ze herinnerde zich dat de commissaris haar op een dag bij zich had geroepen. Het was op haar verjaardag geweest.

Ze liep zijn kantoor binnen. Alles was stil, en hij was er niet. Tot opeens … “Gelukkige verjaardag!” Ze verschoot, maar er was ook een glimlach op haar gezicht verschenen. Typisch iets voor de commissaris. Zo’n man was hij nou ten voeten uit. Hij herinnerde zich alle verjaardagen van al zijn agenten.

Hanne ging enigszins verward naar huis. Ze was geneigd om het aanbod om voorlopig als adviseur terug te komen, te accepteren. Het was begrijpelijk dat de commissaris haar na zo’n lange afwezigheid niet meteen naar haar oude positie wilde laten terugkeren.

Hanne besprak het dilemma met Kate. “Wel, dat is geweldig!” zei Kate enthousiast. “Je kunt de stress nog niet volledig aan, dat herken ik wel. Op die manier kun je inwerken en als het eens een dag niet gaat, kom je terug naar huis. Wat geweldig! Als je wilt, begeleid ik je.”

“Huh, huh,” was het enige dat Hanne kon uitbrengen. Het leek wel alsof Kate op alles een pasklaar antwoord had.

De volgende dag ging Hanne naar dokter Janssens.

“Wel, wel, als dat niet mijn geliefkoosde patiënt is. Wat is er allemaal gebeurd in de afgelopen dagen?”

Hanne glimlachte en zei: “Ik voel me beter in mijn vel en overweeg zelfs om weer aan de slag te gaan bij de politie. Ik heb al met de commissaris gesproken en hij heeft mij een baan als adviseur aangeboden.”

De psycholoog was aangenaam verrast door deze positieve ontwikkelingen in zo’n korte tijd.

Hanne vervolgde: “Ik weet echter niet goed of ik zijn aanbod zal aannemen. Kan ik het wel aan?”

“De vraag is niet …” de psycholoog pauzeerde kort om zijn boodschap beter te laten doordringen, “… of je het aan kunt. De vraag is: wil je het doen? Dat is een vraag die ik niet in jouw plaats kan beantwoorden. De enige persoon die dat kan, ben jij zelf. Wat wil jij doen?”

“Ik weet het niet. Enerzijds wil ik het wel, maar anderzijds vraag ik me af of ik er wel klaar voor ben,” gaf Hanne eerlijk toe.

“Denk er nog maar eens rustig over na. Zoals gezegd, alleen jij weet het antwoord op deze vraag! Je kunt me altijd bellen. Je weet dat ik er altijd voor jou ben, net als Kate, ook zij is er voor jou. Meer kun je van mij als dokter en van Kate als hulp niet verwachten,” antwoordde de psycholoog.

Verward en lichtjes geërgerd verliet Hanne de praktijk. Ze had verwacht dat haar psycholoog haar een duidelijk antwoord zou geven. Ja, je kunt het aan, of neen, het is nog te vroeg. Maar zo’n vaag antwoord, wat heb ik daar nu aan, mompelde ze tegen zichzelf terwijl ze uit frustratie een leeg blikje frisdrank wegtrapte.

Die avond liet ze een bad vollopen. Ze voelde zich suf van het piekeren en hoopte eindelijk te kunnen ontspannen. Terwijl ze met gesloten ogen in het warme water in de badkuip lag, leek alles plots helder te worden in haar hoofd. Ze knikte en besloot het aanbod van commissaris Dewit aan te nemen.

2

De moordenaar van Dirk stond op een afstandje naar Hanne te zien. Het was een schijnbaar sportieve man, hij droeg een trui met een capuchon diep over het hoofd getrokken.

Zie onze ‘grote’ politierechercheur nu eens. Ze was eens zo’n grote madam. Hoe de machtigen kunnen vallen. Ha, het enige dat ik moest doen, was haar man doodschieten. Pfff, ik zou het tien keer doen, zoals ik haar nu zo zie afzien. Ze waande zich veilig in haar huis en in de armen van haar geliefde. “Hahaha,” barstte de moordenaar in een gemene lach uit. Na de begrafenis is ze helemaal ingestort. Ze gaat naar een psycholoog, maar komt elke dag even slecht weer thuis. Ze zit alleen, eet alleen, slaapt alleen. Nu weet ze zelf ook eens hoe het voelt om je geliefde te moeten missen. Mijn vrouw is vermoord door haar toedoen. O, nee, niet dat zij de dodelijke kogel heeft afgevuurd. Neen, zo is ze niet gestorven.

Hij begon te mijmeren.

Mijn vrouw en ik waren gelukkig in onze eigen wereld. In onze ogen deden we niemand kwaad. We leefden allebei voor de drugs en de rock ’n roll. Iedere dag gebruikten we een mengeling van coke en andere drugs. We waren alle dagen de hele dag high. Dat was ook wel aan ons te zien. We zagen er grauw en grijs uit, uitgemergeld bijna. We woonden in een schamel drugskot, ergens in een achterafstraatje in het Antwerpse. Als onze drugs op waren, vonden we altijd wel een manier om snel aan geld te komen. We hadden geen vast inkomen, omdat we allebei geen baan hadden. Waarom zouden we gaan werken? Ons iedere dag van negen tot vijf uitsloven om aan het einde van de dag niet eens genoeg geld over te houden voor vrije tijd? Nee, ons niet gezien. We verdienden een pak meer met inbraken, de verkoop van de drugs en de prostitutie van mijn vrouw.

Morele bezwaren had ze niet. Ze kon liefde en betaalde seks perfect van elkaar scheiden, bedacht de moordenaar zich met trots. Iedere avond maakte ze zich klaar. Dan trok ze een korte rok, netkousen en hoge laarzen aan. Als het koud was, droeg ze een kort jasje van namaakbont over haar weinig verhullende topje. Ze wilde namelijk geen verkoudheid oplopen, omdat pijpen een stuk moeilijker gaat met een verstopte neus.

Soms had hij haar vanuit een ooghoek gadegeslagen terwijl ze zich opmaakte. Toen ze dat een keer merkte, had ze naar hem geglimlacht. Daarna was ze verdergegaan met haar routine. Eerst zwarte eyeliner die haar grote ogen nog sprekender deden lijken, dan mascara, vuurrode lippenstift en tot slot blush. Hij moest bekennen dat hij haar op dat moment ongelofelijk sexy vond. Hij kreeg vaak zin om met haar te neuken. Ze had vaak gezien dat hij op dat moment een stijve kreeg, maar rolde dan meestal met haar ogen en zei dan dat hij geduld moest hebben. Ze verdiende redelijk wat geld met haar getippel. Het was trouwens niet haar idee geweest om zich als hoer te verkopen. Toen hij het haar had voorgesteld, was ze wel direct akkoord gegaan. Ze hadden het geld nodig. In het begin voelde het voor hem echter niet echt goed, maar na verloop van tijd toen Yenthe, zijn vrouw zei dat ze de seks alleen maar zakelijk beschouwde, vloeide zijn jaloersheid weg. Ze vertelde hem ooit dat ze het liefst op z’n hondjes deed, omdat ze op die manier oogcontact met haar klanten kon vermijden. Ze maakte ze compleet gek en troggelde genoeg geld af om in hun dagelijkse behoefte aan drugs te voorzien. Hij was zo verliefd op haar geweest. En nog …