SIEM BRANDT

HAAN

Zonder Hennen

Polyamourie als anekdotisch waagstuk

in het leven van Seppe Toorop

Een opmerkelijke ROMAN

Siem Brandt - HAAN zonder Hennen

Omslagontwerp, foto & bewerkingen:

Uitgever: De Kameleon

ISBN/EAN: 978-94-6443-125-4

NUR : 343

© 2021

Van Siem Brandt verschenen eerder als eboek:

- Natte Dijen, deel 1, (2020) - ISBN 978-94-6406-403-2

- Natte Dijen, deel 2, (2020) - ISBN 978-94-6406-404-9

Alles uit deze uitgave is het verveelvoudigen, openbaar maken en/of drukken of kopiëren meer dan waard, maar is niet toegestaan zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever/auteur. Hetzelfde geldt voor delen ervan.

HAAN zonder Hennen:

De liefde van zijn leven is hij verloren. Nadat hij daarvan is hersteld flierefluit Seppe Toorop een tijdje naar volle tevredenheid op het amoureuze pad. Dan besluit hij zijn privéleven op dat punt anders in te richten; polyamourie wordt het streven. Daar past een toevallig hernieuwd contact met Pleun, een vroeger studievriendinnetje, heel goed in. Want Seppe wil zich wel binden, maar met die polyamoureuze inslag dus niet aan haar alleen. Zij aanvaardt dat, zoals zij dat destijds ook had aanvaard. Toorop neemt zijn werk als consultant serieuzer dan zijn leven in privé, maar dat kan niet voorkomen dat de persoonlijke verwikkelingen langzaam maar stevig doorsijpelen in de zakelijke sferen. Dat gaat aanvankelijk allemaal in betrekkelijke en vrolijke harmonie, totdat een dame in zijn werkomgeving haar kans schoon denkt te zien om Toorop aan haar monogame haak te slaan. De anekdotische ravage die daarna in het leven van Seppe en zijn ogenschijnlijk paradijselijke kippenhok ontstaat zet zijn streven naar een harmonieuze polyamourie volkomen op de helling. Als dieptepunt daarvan ervaart hij de gevolgen van zijn uitmuntende tip aan de onvoorwaardelijk trouwe Pleun. Dankzij zijn zonnige kijk op de liefde lijkt hij het pakketje dramatiek zijn leven door te zeulen in een vermakelijke verpakking.

De *) in de tekst van dit boek verwijzen naar de verhalenbundels ‘Natte Dijen’, deel 1 of 2.

Inhoud

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

Epiloog

1

Uit hoeveel scherven bestaat een hart?

Voor het antwoord op die vraag, een antwoord waar je een béétje fatsoenlijk mee voor de dag kan komen, is goed onderzoek vereist. Duidelijkheid over het doel zou ook wel makkelijk zijn. Dus bedoel je het aantal scherven als het hart één keer breekt, twee keer breekt of drie keer?

Basta! Aan de slag! Ik ga nu al verraden dat ik in die zoektocht een heel eind kom en daarvoor hoef ik niet eens heel erg mijn best te doen. De ontknoping komt eigenlijk in de loop van de tijd zó op me af.

Moet ik er blij mee zijn?

Een eufemisme is een stijlfiguur die iets onaangenaams taalkundig verzacht. ‘Benthe had weinig affiniteit met mij’ klink een stuk milder dan ‘Benthe haatte me’. Maar aan de werkelijkheid verzacht zo’n taalfoefje weinig. Nou geloof ik niet dat ze me haatte, maar in elk geval moest ze níets van me hebben en dat ventte ze tamelijk onomwonden naar mij uit. Beschaafd, dat wel.

Misschien omdat ik mij wijsmaakte niet erg geïnteresseerd te zijn in haar oordeel over mij, liet ik het erbij zitten. Laat ik van mijn kant zeggen dat áls ik reserves jegens haar zou hebben, haar naam er niet aan bijdroeg om die opzij te zetten. Benthe; wie noemt zijn dochter nou toch Benthe!

Een laffe afweging, ik weet het. Maar de naam riep verkeerde associaties bij me op, overigens zonder te weten waar die hun fundament vonden. Van alles zal hier de revue passeren, maar het antwoord op díe vraag zal ik niet zoeken.

Alle teamleden waren bekend onder elkaar, maar nieuw voor mij. Voorafgaand aan een algemene introductie van mijzelf leek het mij wijs om een rondje handen te schudden. Niet iedereen daar zat namelijk te wachten op versterking van het team met een bemoeial, de functie waarmee ik hier nadrukkelijk was belast.

De opdrachtgever van dit project, het ministerie van Sociale Zaken, zou de opdracht aan Kuest Projects BV verlenen mits ik als diens vertegenwoordiger aan dat team zou worden toegevoegd. Eerder had ik voor hem een aantal projecten met succes begeleid en hij zag mij als versterking voor het welslagen van dit project, dat precaire elementen in zich borg. Over mijn opdracht daartoe was ik net zo verbaasd als het team geërgerd. De directeur-generaal van het betreffende ministerie was van oordeel dat “iedereen in de diverse werkvelden maar een eind weg knoeit, daarbij gedekt door het geknoei van alle anderen”. Controle en kennisinbreng was daarom voor hem onontbeerlijk. Daar vond ik veel voor te zeggen, al was het maar omdat het mijn eigen belang diende.

De ergernis en de argwaan van de Kuest-teamleden jegens mij in deze functie vond ik begrijpelijk. Met een persoonlijke handdruk probeerde ik daarom bij hen op voorhand wat kou uit de lucht te halen. Aangekomen in dat rondje handdrukken bij een jongedame die zich voorstelde als Benthe voelde ik dat met de handdruk niet de kou eruit werd gehaald maar de warmte erin. Van schrik drong haar naam niet tot me door. Op microniveau wisselden wij iets uit dat verder ging dan de beleefdheid vereiste. De handdruk was net zóveel langer dat ik daarna een lichte bloos voelde opkomen en ik meende te signaleren dat deze ‘speciale vibratie’ wederzijds was. Iets in onze kruisende blikken verried gerichte hebzucht.

Het duurde een paar weken voor ik mijn vergissing inzag. Na een vriendelijke start begon Benthe me na het derde overleg te negeren waar ze kon en waar dat niet kon was ze hautain. Het vereiste een schakeling van mijn kant. Onze zakelijke verhouding verdroeg afstand, maar plaatsen kon ik het niet. Daarom moest ik mij er aanvankelijk een beetje toe dwingen om er als verdediging vooral niet in mee te gaan. De neiging is er: jij mij niet zien, ik jou niet zien.

Benthe bleek in de tijd die volgde vakmatig niet gek te zijn. Lang niet gek. Verdomd goed zelfs. Wij ontkwamen niet aan kruisgesprekken waar meningsverschillen aan ten grondslag lagen. Toen ik eenmaal de omgangsstatus quo onder de knie had, hem erkende en wist dat ik daar niet aan ging zitten knutselen, had ik er vrede mee en kon ik het van afstand bezien. Dat hielp me in een natuurlijke vrijblijvendheid om met de ‘Benthesiaanse negatie’ te kunnen omgaan. Een noodzaak, want wij zouden twee jaar lang aan eenzelfde opdracht werken en zagen elkaar in dat verband doorgaans maandelijks tweemaal, soms intensiever.

Op een paar kleine obstructies na verliep het project voorspoedig en prettig. De aanvankelijke terughoudendheid van de overige teamleden was snel ingewisseld voor hartelijke bejegening en dat leidde er ook toe dat de leden van het team zich makkelijker uitdrukten.

De afronding kwam in zicht en over het collectief behaalde resultaat waren de opdrachtgever en wijzelf erg te spreken.

Kuest Projects BV was in hoofdzaak werkzaam op sociaal-cultureel en sociaaleconomisch terrein en kreeg haar opdrachten voornamelijk uit de publieke sector, de overheid of semioverheid dus, waar het een naam had opgebouwd. De BV was vernoemd naar haar oprichter en directeur, Maaike van ’t Kuest.

Op opdrachtgeversniveau had de afsluiting plaatsgevonden na de presentatie door een delegatie van Kuest en het gebruikelijke circus dat er op volgde.

Kort daarna nam Maaike van ’t Kuest, die vrijwel alle overlegronden had voorgezeten, het initiatief om het project met alle Kuest-medewerkers en mij af te sluiten met een borrel in een etablissement, niet ver van haar kantoor. Het was een erg gezellig bruin café, waarvan er te weinig zijn overgebleven.

Als extern adviseur dien je een opdrachtgever en de praktijk is dat als het allemaal goed is gegaan die opdrachtgever publiekelijk de credits opstrijkt. Is er kritiek, dan verschuilt hij zich achter zijn consultant. Dat is niet erg, want juist dát aspect maakt, naast kennisinbreng, mijn inschakeling voor hem aantrekkelijk.

Zo was het nu ook verlopen. De Directeur-Generaal had zich via de minister vice versa het welslagen toegeëigend en voor dat de BV Kuest bij de afrondingsreceptie aan de beurt was lagen alle ambtenaren die daar nog tussen hadden gezeten en in afnemende mate ook waren bewierookt al laveloos achter de coulissen.

De pluimen voor het team werden daarom door Maaike van ’t Kuest zelf in de meer intieme sfeer van deze kroeg uitgedeeld.

Hoewel Maaike daar beslist niet op aanstuurde moest toch iemand van ons daarna de directeur zelf een pluim bezorgen. De meest daarvoor in aanmerking komende aanwezige was ik, die die pluim ook nog zou kunnen geven namens het ministerie, ook al was daarover niets kortgesloten.

Presentaties geef ik veel, maar van speechen hou ik niet, omdat bijna alle speechers voornamelijk speechen voor zichzelf. Maar nu voelde ik dat ik er niet aan kon ontkomen en ik betrapte me erop dat ik het van harte zou doen. Maaike had zich een uitstekende trekker van het project betoond, pragmatisch, creatief en stimulerend en het was mij een plezier om haar dat mee te geven. Maar behalve dat ontleende ik het plezier van speechen nu ook aan de mogelijkheid om mijn waardering voor Benthe uit te spreken, om daarmee haar pantser open te breken. Dat moest ik verpakken dus schetste ik kort een historisch overzicht van het project vanuit mijn positie daarin, complimenteerde het hele team namens onze opdrachtgever, liet weten dat ik het een prettig team had gevonden om mee samen te werken en dat ik de sportieve en snelle adaptatie van mijn bemoeienis gewaardeerd had. Natuurlijk gaf ik dan Maaike een meer dan gemeende pluim voor haar ‘expressieve voorzitterschap’ en kwam daarna eindelijk aan bij mijn ‘target’, Benthe. Ik complimenteerde haar met haar onmisbare bijdragen, maar de kapstok waarmee ik haar apart kon bejegenen was natuurlijk het gegeven dat het in de loop van de tijd niemand was ontgaan dat onze onderlinge omgangsvorm niet van warme hartelijkheid had overgelopen. Daar maakte ik een heel kort theatertje van dat ertoe leidde dat er zelfs bij Benthe zelf een mondhoek werd opgetrokken. Ik zag het en ik zag ook dat zij haar best deed om er niet twee mondhoeken van te maken.

Nog steeds onwillig dus, maar dit barstje in haar pantser verried ruimte.

We hieven daarna allemaal het glas, er werd een mij onbekende soort strijd-yell aangeheven en de gezelligheid barstte groepsgewijs los. Praatje hier, praatje daar en het viel mij op dat Benthe net als ik ongedwongen maar doelgericht en stapsgewijs onze toenadering voorbereidde. Beetje bij beetje schuifelden we richting elkaar en na een half uurtje worstelen nodigde Benthe mij met haar blik en haar houding uit tot het inzetten van de aanval.

Ik opende met een meesterzet, de open-deurenvaststelling dat wij een soort contrasymbiose hadden, maar dat dit niet in de weg had gestaan aan de prestatie die wij met elkaar enzovoort. Teiltje. Wat moest ik anders. Niet heel hartveroverend, bij gevolg waarvan zij me beleefd maar onbewogen liet uitpraten.

‘Sportief’, kon ze nog murmelend uitbrengen.

‘Mag ik je wat aanbieden?’ zei ik als volgende meesterzet. Onze consumpties werden namelijk betaald door haar baas, dus goedkoper kon het geestig bedoelde aanbod in tweeërlei opzicht niet zijn. “If you don’t have the gimmicks don’t try to be funny”, hield mijn grootvader zaliger mij dikwijls voor. Het bewijs van zijn gelijk werd mij direct in haar antwoord geleverd: ‘Ik zorg voor mezelf.’

‘Daar heb ik geen twijfels over. Het is een gebaar en, niet onbelangrijk, vriendelijk bedoeld.’

Zwijgend keken we elkaar aan tot het moment waarop zij haar rug rechtte, alsof zij zich er plotseling van bewust werd dat ze in haar broek stond te plassen. Met het lege glas tegen haar kin gedrukt wendde zij haar hoofd af.

Pfff…, het schoot niet op, op deze manier.

‘Goed…,’ zei ik, ‘geef me je glas dan haal ik een nieuwe.’

Terwijl ik de drankjes haalde hoopte ik dat zij zich zou voegen bij haar collega’s, want dit hangen-en-wurgen van ons leek niet het vooruitzicht te hebben om in iets zinnigs uit te monden.

Wachtend op mijn bestelling had ik vanaf de toog even gelegenheid om haar te beschouwen.

Door haar persoonlijkheid was Benthe, ook als ze zweeg, tijdens de vergaderingen flink aanwezig, maar ze was geen opvallende verschijning.

Haar gezicht was zacht gevormd. Zij was iets kleiner dan ik, ‘halfvol’ slank met een redelijke boezem en een mooi kontje, dat goed tot zijn recht kwam door haar iets holle rug. Gek genoeg moest je voor allebei toch wat bewuster kijken om de harmonieuze welvingen waar te nemen. Door haar wat ongeïnteresseerde kleedwijze wist zij dat schoons te verhullen. Als zij in haar stoel naar voren kwam, spande door de tafelrand haar trui of blouse een beetje aan, waardoor ‘een zekere omvang’ van haar tieten zich duidelijker aftekende. Ze had een volle bos donkerbruin haar, waarvan de lome krullen tot net boven haar schouders reikten. Anders dan aan haar kleedstijl besteedde ze aan het onderhoud van die mooie bos haar zichtbaar veel aandacht.

Door de vorm van haar donkere ogen leken zij ergens iets oriëntaals te hebben, vooral als ze lachte, wat zij overigens in mijn bijzijn weinig deed.

Haar stem was ingetogen en ze articuleerde vrij zorgvuldig. Soms leidde dat ertoe dat ze de weg in haar verhaal kwijtraakte, hoewel ik veel vaker getroffen was door haar straffe zinnen; geen woord te veel en de zinnen systematisch aaneengeregen. Knap!

Altijd was ze gestoken in een donkere broek, maar het type varieerde. Daarboven droeg ze een vaak donkerblauwe slobbertrui of een losse blouse, soms een T-shirt eronder. Een keer zag ik haar gekleed in uitgaanstenue, mooi afgewerkt en op hakken. Ze had elders overleg gehad. Een heel andere verschijning.

Ik pakte de glazen van de bar. Ze was in eenzaamheid op me blijven wachten en ook was er niemand geweest die haar had verlost, en mij erbij.

Wat zou haar ervan hebben weerhouden om deze gelegenheid te baat te nemen om zich van mij los te maken?

Nadat ik haar het glas had gegeven ‘klonken’ wij verrassend op haar initiatief met de glazen, maar zonder er een heilwens overheen te gooien.

Dat zwijgend klinken, waarbij wij elkaar wel aankeken, bracht me op een mooie aanzet tot ontspanning,

Met de vriendelijkste uitdrukking die ik, zonder dat er één rimpel waarachtig van was, op mijn gezicht kon toveren zei ik: ‘Zou ik prijzen mogen uitdelen dan zou ik je er één voor je werk willen geven, maar die voor je toegankelijkheid blijft geloof ik nog even in mijn koffer.’

Beng! Nee… dit is lachen. Als je een vrouw een verbale optater wilt geven is dit het recept. Het was niet mijn bedoeling geweest.

Geholpen door mijn valsig grijnsje dat daarop volgde dreigde een escalatie van mijn grappenmakerij. Daar ben ik goed in, om mijn grappen te laten escaleren. Niet alleen omdat ik ze zelf tamelijk serieus neem, mijn grappen, maar meer nog omdat ik ze tamelijk serieus bréng. En dat wil de grap via vertwijfeling bij de geadresseerde nog wel eens naar een overtrokken serieus plan tillen. De grap wordt ernst en dan is het uit met de pret. Dan volgt een herstelfase, die wat zijn desastreuze gevolgen betreft vaak niet onderdoet voor de schade toebrengende grap zelf.

Ik zag meteen mijn vergissing in en woog snel af hoe erg escalatie zou uitpakken. Op een conclusie daarvan hoefde ik niet te wachten.

‘Flikker op!’ en Benthe maakte aanstalten om beledigd weg te lopen.

Ik slaagde er niet in om mij van mijn eerder ingezette valsig lachje te ontdoen toen ik in een reflex haar arm greep om haar van een vlucht te weerhouden. ‘Benthe, sorry, het is onhandigheid.’

‘Van wie!’

‘Van mij…’ haastte ik me en ik slikte - natuurlijk - in, want dat zou tot het volgende misverstand kunnen leiden.

‘Ik probeer een opening te forceren, maar ik geef toe, behendig ben ik daar niet in geweest. Díe prijs gaat aan míjn neus voorbij’, en daar lachte ik zelf het hardst om, als formaliteit.

‘Laat ik wat anders proberen. Het lukt me niet een hekel aan je te krijgen, (ooooh…. dat wilde ik helemaal niet zeggen…) dus ik kies een andere ingang; waar heb jij je rechtenstudie doorlopen?’

Het was geforceerd allemaal, dat begreep Benthe ook, maar het werkte wel. Een lichte dooi zette daarna in, maar niet zo licht dat ik ergens het moment rijp achtte om de vraag te stellen over de oorzaak van haar afstandelijkheid.

Haar antwoorden op mijn wel gestelde vragen drongen nauwelijks tot me door. Terwijl zij haar verhaal deed dook uit het diepe onze eerste handdruk op; de vibratie van toen is nimmer herbeleefd en dus is de herinnering getransformeerd in de vraag: waarom? Waarom voelde ik toen wat ik voelde, waarom meende ik dat dit wederzijds was en waarom blijkt niet alleen dat ik me daarin vergiste, maar dat zelfs sprake was van het tegenovergestelde?

Bij haar afstandelijkheid had ik me snel neergelegd en waarom zouden wij die rustgevende status quo niet gewoon vredig handhaven? Wat drijft mij ertoe om te proberen haar pantser te doorboren? Want het was mij duidelijk dat ik dát aan het pogen was. En wat drijft háár ertoe om die kenbare poging nu mondjesmaat toe te laten? Nu pas!

Omdat mijn overpeinzingen langzaam van de tweede naar mijn eerste hersenlaag waren opgeschoven schoten tal van vragen voorbij zonder te wachten op ook maar een begin van een antwoord. Ver op de achtergrond hoorde ik Benthe haar verhaal doen, terwijl ik uit automatisme mijn aandacht voor haar met bevestigende hummetjes liet blijken.

Aan het slot van mijn overpeinzingen concludeerde ik: laat ik stoppen met deze onzin. Laat ik deze dooi op het bereikte niveau aanvaarden zonder diepere te bewerkstelligen. Hou toch op man!

Toen wij weer toe waren aan een nieuw gevuld glas stelde ik haar voor om dat voor haar te gaan halen en ons dan gezamenlijk te voegen bij een van haar collegiale clusters.

Aldus vond de bevrijding plaats.

2

Twee weken verstreken. Wegens onbegrijpelijkheid had ik Benthe opgeborgen in de doos ‘voorbereiding grofvuil’. Voorbereiding, omdat ik nog een of twee keer met haar zou moeten verkeren tijdens de afrondende vergaderingen die op stapel stonden. Helemaal het grofvuil in kon ze dus nog niet, formeel gesproken.

Na die twee weken kwam ik mijn kantoor binnen en informeerde Jane, een van de beide secretaresses van mijn kantoor, me in het voorbijgaan dat mevrouw Van Rede mij tijdens mijn afwezigheid op kantoor had gebeld, Benthe dus. Omdat het én onverwachts was én exceptioneel herhaalde ik verbaasd en argwanend of ik het goed had gehoord. Dat had ik. Waarover het ging had zij niet aan Jane willen vertellen.

In het verleden at Benthe nog liever de hakken van haar schaars gedragen pumps op dan dat zij op zo’n manier zou aangeven dat zij mij ergens voor nodig had. Blijkbaar had het gesprekje in het café toch iets gebroken.

Ik belde haar de volgende dag terug en toen zei ze, met de haar zo eigen hautaine intonatie niet dat hét te laat was, maar dat ík te laat was.

Maar natuurlijk. De trend is gezet.

Zij had in de avond een ‘meeting’ gehad waarvoor zij voorafgaand in de middag die dag even met mij had willen overleggen.

Ik lag bijkans naast mijn stoel; was dit haar overgave? Had zij met míj willen overleggen? Het werd nog erger: ‘Maar nu wij elkaar toch spreken, hoe is het met je? Al aan het afkicken van ons project?’

Nou ja! Nog nooit vertoond!

Razendsnel zochten mijn hersens hoe orde te scheppen in de aangebrachte ravage. Hart en hersens streden om het primaat.

‘Ehm… tja, uitstekend, maar…’ weinig te melden dat haar zal boeien, dacht ik, maar wat meld ik haar wel?

Ze was me voor.

‘Is het misschien een idee om eens met elkaar te lunchen of, als jouw thuissituatie het toelaat, te dineren?’

Zelden ben ik van mijn stuk te brengen en al helemaal niet in zakelijke aangelegenheden, maar Jezus, hoe moest ik hier nu mee omgaan? Mijn thuissituatie liet van alles toe, maar de vraag die veel belangrijker was, luidde wat ikzélf toeliet.

Benthe voelde mijn aarzeling.

‘Het is een voorstel hoor. Feel free om nee te zeggen natuurlijk. Maar ik dacht, dan kunnen we wat dingetjes doornemen terwijl we ons tegoed doen aan…’

‘Oké-oké… wat stel je voor?’ antwoordde ik haastig terwijl ik door mijn eigen antwoord volkomen nodeloos peinsde of ik dit een goed idee vond.

‘Nee joh, het was een voorstel. Maar ik kan mijn tijd ook beter gebruiken, dus laten we het niet forceren. Weet je, we spreken elkaar volgende week donderdag weer. Er is nog wel het een en ander voor te bereiden. Heb ik vragen dan neem ik even contact met je op.’

Ze draaide er een mooie punt aan en ik vond het prima, hoewel ik zeker wist dat zij dat laatste niet zou doen, nu ik haar toenadering om zeep had geholpen. We hingen op en ik verzonk in gepeins.

Het was een opvallende wending in haar doorgaans naar mij afhoudende opstelling. Het leek erg op het spelletje ‘aanhalen en afstoten’ dat in de liefde links en rechts flinke kwetsuren teweeg kon brengen. In de liefde. Van liefde was hier echter geen sprake, maar van het spelletje wel en slachtoffer daarvan was ene Seppe Toorop, consultant in doordeweekse sectoren.

Ze had me potverdomme in verwarring gebracht. Het maakte me duidelijk dat mijn eigen wankelmoedigheid over wat ik nu wel en wat ik nu niet met haar wilde er de oorzaak van was. Dat stelde me voor een dilemma waarover ik moest nadenken.

Voor het ministerie was de opdracht weliswaar afgerond, intern bij Kuest moest er nog het een en ander worden geordend, afgehandeld en geëvolueerd. Daarvoor was nog een beperkt aantal overlegronden voorzien, die in de nabije weken zouden plaatsvonden. Tussen Benthe en mij heerste er weer kilte. Stille, maar wel beleefde kilte. Haar dedain was aanzienlijk verminderd en dat alleen gaf al een heel andere lading aan ons contact.

Wat me verder opviel was, dat zij zich met meer zorg kleedde. Haar gezicht leek meer expressie te hebben dan voorheen en het duurde even voor ik ontdekte dat make-up het middel daartoe was. Heel licht had ze haar ogen aangezet en een nauwelijks zichtbaar kleurtje accentueerde de vorm van haar mond. Weken later zag ik op de televisie een kort fragment over Maria Callas en toen zag ik een treffende gelijkenis van haar mond met die van Benthe. Voor Maria was het echter te laat om het haar te melden, Benthe zou waarschijnlijk niet eens weten wie M. Callas was.

De tussen ons ontstane nieuwe vorm van onverschilligheid en ongeïnteresseerdheid viel ook anderen op. Het bracht een van haar collega’s aan tafel ertoe om mij een betekenisvolle knipoog te geven, waarvan nu juist die betekenis mij ontging, zodat ik mij er even geen raad mee wist. Ik knikte haar vriendelijk terug.

Bij de voorlaatste vergadering was mij iets te binnen geschoten waarmee ik de door ieder begeerde ‘onvergetelijke laatste indruk’ kon achterlaten, in mijn geval bij Benthe.

Een paar jaar eerder kocht ik in Deventer op de boekenmarkt een ongelezen boekje met de titel Sprakeloze Communicatie, van de Amerikaanse psychopater Dr. Herbert Langweil. Een waardeloos en slecht vertaald verhaal over “het voorkomen van misverstanden zonder het misverstand zelf als zodanig te benoemen”. Een naar binnen gerichte onmogelijkheid, maar afijn. Dat leek mij een uitgelezen cadeautje als afscheid van Benthe. Ik zocht het boekje op, werd snel weer bevestigd in mijn oordeel erover en schreef er een op haar naam gestelde boodschap in, waarna ik het verpakte in een mooi papiertje. Ik wilde het van het verloop der dingen laten afhangen of en hoe ik het haar zou geven. Complicerende factor was de uitnodiging van Maaike tijdens het voorlaatste overleg om na afloop van het finale overleg samen “niet zakelijk” te lunchen om de afsluiting van het project en van onze samenwerking gepast vorm te geven. Ik had daar enthousiast op gereageerd, het leek me een gezellig vooruitzicht. Hoe de overgave van het ‘cadeautje Benthe’ daar viel in te passen was de vraag, want ik wilde niets forceren. Kon het dan kon het, kon het niet dan niet.

3

Het zat er helemaal op! Het afsluitende overleg bestond uit een financiële afronding en een evaluatie, die wat nuttige informatie opleverde voor volgende projecten. Maaike, de directeur, was bijna alle keren voorzitter geweest en verontschuldigde zich voor haar vroegtijdige vertrek wegens verplichtingen elders. Twee dagen eerder had zij me al laten weten dat die lunch moest worden uitgesteld dus ik was voorbereid in mijn teleurstelling. De afzegging vergemakkelijkte de rituele overhandiging van het slotakkoord aan Benthe, het boekje. Waarom ik daar zo naar uitkeek was mij toen een raadsel, het zal met bewijslust te maken hebben. Ik had tussen de overleggen door niets meer van haar vernomen, haar oprisping van toen had kennelijk een weg naar buiten gevonden en was opgelost.

Omdat ik na afloop van dit finale overleg van iedereen persoonlijk afscheid nam was het niet toevallig dat ik als een van de laatste in de ruimte achterbleef. Eén van de laatsten, want de tweede laatste was… Benthe, en dat was wel toevallig. Een gelukkig toeval.

Terwijl ik na al het handen schudden en schouderkloppen mijn papierwerk bijeen schoof en in mijn tas borg probeerde ik zo ‘en passant’ mogelijk met haar nog een praatje te maken.

‘Zo, nou, het zit erop!’ probeerde ik opgewekt. ‘Ik heb je bijdrage inhoudelijk erg op prijs gesteld, maar dat heb ik al vaker geventileerd.’

Ik klipte mijn tas dicht, trok mijn colbert aan en het bleef stil.

‘Inhoudelijk!’ zei Benthe eindelijk. Ik twijfelde acuut over het boekje.

‘Inhoudelijk ja. Ik veronderstel voorzichtig dat het geen verrassing voor je zal zijn dat het in de persoonlijke omgang wat mij betreft wat… hartelijker had kunnen zijn. Maar ja, je kunt niet met iedereen vrienden zijn, nietwaar.’ Zo, alles wat ik twee jaar lang daarover had opgespaard was nu prijsgegeven.

Mijn handen hadden bij het grondvesten van deze uitsmijter geleund op mijn tas die op tafel stond en ik keek haar vriendelijk aan. Wat bracht mij ertoe deze afstand te creëren en wat weerhield mij ervan de kans te grijpen om het cadeautje te overhandigen?

Zij keek met opeengeperste lippen terug, alsof ze peinsde.

Ik had niets te verliezen dus eindelijk dacht ik, ik gooi hem erin.

‘Kijk, qua prestatie vrees ik’, ik opende mijn tas en haalde het boekje tevoorschijn, ‘dat ik geen onvergetelijke indruk op je heb gemaakt. Om dat enorme gebrek op te vangen hoop ik dat dit kleinood daarin kan voorzien, als afscheid.’

Ik liep naar haar toe en overhandigde haar met een twee-maal-dubbelpositief gevoel het ingepakte boekje.

‘Voor mij?’

Ik keek ostentatief om me heen en fluisterde met een brede grijns: ‘Ik zie effe niemand anders en ik had het nu eenmaal in mijn tas.’

Benthe pakte het aan, keek ernaar of het van Pluto kwam en keek naar mij of diezelfde planeet mijn thuisbasis was.

‘Voor mij-hij?’

‘Ja Benthe, voor jou, en met opzet, voorbedachte rade, zo je wilt.’

‘Oh? …wat lief…’ ze schrok, ‘…wat vriendelijk!?’.

Een inkoppertje: ‘Ja, die kant van mij heb je misschien niet kunnen ontdekken, maar ik geef mezelf nog één kans.’

‘Nou dank je wel. Ik ben er een beetje… tja, dit had ik niet verwacht, als gebaar.’

Goed zo, als gebaar! De boel niet groter maken dan het is.

Ze legde het op haar stapel overlegpapieren en gaf me een hand om te bedanken.

Er zeeg een vleug liefde in me. Mijn hart begreep het allemaal eerder dan ikzelf. Vanuit dat orgaan kwam mijn insmijter: ‘Benthe, bij mij in de familie, die ik niet heb, is het gebruik dat cadeautjes bij overhandiging worden uitgepakt…’

Verontschuldigingen en… niks hup-hup-papiertje-eraf, nee, zorgvuldig werd het plakband losgetrokken zodat het papiertje hergebruikt kon worden. Ik dacht aan de Willem Drees-mythe: één koekje bij de koffie.

‘Het mag scheuren, ik geef je een nieuw papiertje als je eraan hecht.’

Ze láchte!

‘Zenuwen.’ zei ze en griste het papier, net aangekomen bij het laatste plakbandje, aan flarden.

‘Wat zonde zeg! Nou scheur je het papier!’ Ik kon me niet inhouden, ik vond het steeds spannender worden.

Ze lachte weer.

De titel! - Sprakeloze communicatie -.

‘Oóh??’… en jaaa!!!! ze keek als vanzelf meteen naar de eerste bladzijde, waar ik mijn boodschap had verwoord. Moest ik het overdoen, die boodschap, dan had ik er een hartje achter getekend: “Voor Benthe. Vergeet de inhoud (van het boekje), maar herinner ons aan de hand van de titel. Jammer dat ik je gemist heb!”

Een heftige zucht naar binnen volgde, een hik eigenlijk.

‘Wat ontzettend aardig, dank je’ en in een onnadenkende reactie drukte zij het boekje aan haar hart. ‘Het spijt me dat ik niets voor jou heb.’

‘Mij niet. Ik zou me geen raad weten!’ grapte ik. ‘Ik was de gast in jullie gezelschap. Zie het als een blijk van persoonlijke waardering. En dan nu…!!! Het afscheid, Benthe. Het is zover!’

‘Ja, ik ben helemaal beduusd, maar… ehm… ik… Maaike en jij zouden lunchen en… misschien kan ik de honneurs waarnemen. Voel het niet als een plicht, maar als een geste.’

Mijn hart sprong een meter hoog, ikzelf bleef echter onbewogen, nogal ongemakkelijk die combi, en woog af of het verstandig was. BAH!

Wat wilde ik nou. Wat was de reden dat ik dit, uiteindelijk, heb gewild en wat was de reden dat ik mij ertegen verzette. Verzet met de kracht van een scheet in chique gezelschap. De hunkering tegenover de twijfel, de aarzeling.

‘Ehm… ik zie het zeker niet als plicht, ik zou het leuk vinden, mits jij het zelf niet als plicht voelt.’ O ja, dat vaatje. Vragen om knuffels. WEES TOCH EENS RANDLOOS ENTHOUSIAST MAN!!!!

Ze keek steeds naar het boekje. ‘Misschien kunnen we de communicatie toch van spraak voorzien.’

Ze keek me nu verwachtingsvol aan.

‘Het lijkt me erg gezellig.’ Ik wachtte even maar er gebeurde niets.

‘Kom, wegwezen hier!’ Ik pakte haar vriendschappelijk bij haar bovenarm en duwde haar met dezelfde vriendschappelijkheid maar dwingend de deur uit om uiteindelijk het pand te verlaten.

Dat ging haar te vlot, ze wilde haar paperassen eerst nog naar haar kamer brengen.

Ik wachtte beneden bij de entree op haar, nadat ik mijn tas in mijn auto had gelegd. Het miezerde buiten.

Het werd me duidelijk dat ik bezig was in mijn eigen val te lopen. Ik wilde dit niet en toch zo graag en waarom wilde ik het toch zo graag en waarom wilde ik het niet? Het was het geheim van ‘de existentie’ van Benthe. Dat moest ik bij haar zien te ontfutselen.

Het duurde even maar eindelijk zag ik haar afdalen over de stalen spiltrap aan de achterhoek van de overbemeten ontvangsthal.

Toen ze naderbij was zag ik verse gloed op haar lippen en… nog meer naderbij rook ik een geurtje.

Met elkaar in hetzelfde compartiment van de draaideur snoof ik ostentatief en liet mijn instemming blijken met een goedkeurend ‘hmm’.

‘Hou je van parfum?’

Klere, meteen in het diepe?

‘Alleen niet van Choco Canèl. Wanneer is het Moederdag?’ probeerde ik lollig ter afleiding. ‘Jij weet hier vast een vooral gezellig etablissement waar we kunnen lunchen!’

Benthe bleef even staan, het leek een beetje verschrikt.

‘Hoeveel tijd heb je?’

‘Pfoe…’, ik hield - een heel leven - net op tijd voor me, ‘… zo lang we nodig hebben.’

‘Nodig?’ zei Benthe met een beetje vies gezicht.

‘Ach Benthe, je moet misschien niet al mijn woorden op je letterlijke juridische weegschaaltje leggen.’ Zowel vrijpostig als saamhorig legde ik mijn hand in haar hals. ‘Ik flap er wel eens dingen uit die je op twee of drie manieren zou kunnen uitleggen. Maar beloof me, dat je voortaan de vriendelijkste versie daarvan neemt omdat die het dichtst bij mijn bedoeling ligt.’

Deze raad behelsde een toekomst. Een lange toekomst.

Ik wierp haar als toegift nog een amicaal lachje toe en een knipoog. Het was trefzeker gezegd, maar Benthe had wel gelijk. Ik lette met haar erg op mijn woordgebruik om verkeerde uitleg te voorkomen en ja, dan kies je bijna altijd de verkeerde woorden die weliswaar tot de bijpassende uitleg leiden, maar daarom ook de verkeerde uitleg zijn.

Maar de vraag bleef wat de bedoeling van haar vraag over mijn beschikbare tijd beoogde.

‘Kom,’ zei ze, ‘we nemen mijn auto, ik weet iets aardigs.’

Hè!? Nou, nou, een stroomversnelling. Ikzelf had iets zonder auto-vereiste voor ogen, maar ik liet me blij verrast leiden.

We reden de stad uit, de rivier over en sloegen kort daarna een weggetje in dat voerde naar een café aan de oever van diezelfde rivier, waar ook lunches werden geserveerd en zelfs avondmaaltijden, zo bleek, als daarvoor het tijdstip was aangebroken.

Net binnen keek ik rond, keek Benthe naar mij en vroeg ‘Of had je iets chiquers gewild?’

‘Benthe, dit is fantastisch, helemaal mijn sfeer.’

Ze keek of ik het meende en dat deed ik dus zetten wij ons aan een tafel met uitzicht over het water naar de stad. Vijf van pakweg tien tafels bezet.

Benthe was een stevig wijf, qua persoonlijkheid. Maar zoals zij nu tegenover mij zat met twee vingers aan haar onderlip te pulken en me zo zat op te nemen leek het een verlegen schoolmeisje. Ik wist inmiddels zeker dat zij ergens mee zat, ze straalde het aan alle kanten uit.

Wat mijn gevoel betreft zat ik in een soort vacuüm. Ik wist niet alleen niet waar het heenging, dat gevoel, maar ook niet waar ik het wilde hébben. Laat ik het nemen zoals het komt.

Ik babbelde wat ontspannen vraagjes over het café en haar verhouding daartoe en zo werd het ontspannen genoeg om een glas wijn te bestellen.

De lunchkaart was eenvoudig en beperkt, dus lang hoefden we over de keuze niet te doen.

Tijdens de lunch vroeg zij naar mijn privésituatie waar ik behoedzaam en beperkt inzicht in gaf.

Ik had een vrijheid-blijheid vriendin, Pleun, waar ik veel van hield en waar ik niet mee hokte. Pleun zelf zou er niet aan in de weg staan om met iemand anders ook een relatie aan te gaan, maar het leek mij om onduidelijke redenen niet handig om dit al in het huidige stadium met Benthe ten tonele te voeren.

Die vraag bracht mij daarom mijn spagaat weer in beeld.

Was de reserve die ik jegens Benthe voelde gaandeweg omgebogen naar een uitdaging? Als de gelegenheid zich zou voordoen om… wat zou ik dan doen?

De vraag naar mijn privésituatie beantwoordde ik daarom losjes en hij vroeg om een soortgelijke wedervraag.

Benthe woonde al heel lang samen met Pier en had twee kinderen in de late puberfase.

Was ik opgelucht of teleurgesteld?

Ik vroeg haar of haar leven haar wat dat betreft had gebracht wat ze wenste, maar in stilte was ik meer benieuwd naar haar drankgebruik. Als Benthe geen drankprobleem had, verried het tempo waarmee zij de wijn tot zich nam misschien een behoefte om zich naar ontspanning te drinken.

Ze leek iets van die gedachte bij me te lezen, want voordat zij antwoord gaf op mijn vraag meldde ze dat ze ‘uitgedroogd’ en tegen de dorst beter water had kunnen bestellen.

Ik seinde de ober op afstand onze waterwens in en Benthe vertelde.

Het gesprek liep niet echt… spontaan. Bij mezelf voelde ik ook een soort rem op openhartigheid en ik besloot de boel los te gooien om wat meer sfeer te krijgen. Ik vertelde kort een privédingetje en vroeg haar daarna hoe zij was opgegroeid en gekomen was op de plek waar zij qua werk nu was. Ik probeerde daarmee mijn nieuwsgierigheid naar een te persoonlijke inkijk te verdoezelen.

De drank verrichtte wonderen, want gaandeweg werden we allebei losser en openbaarde ze van alles en nog wat.

Pfff… hè hè, eindelijk kwam het op gang.

Het werd zo gezellig dat we tot het einde van de middag doorhaalden en onze voeten elkaar steeds regelmatiger onbedoeld troffen onder de tafel, in de laatste fase zonder dat er een verontschuldiging op volgde. Door de gewijzigde verhoudingen zat ik haar steeds te scannen, onbewust, maar toen ik me daar bewust van werd leverde dat positieve resultaten op voor de verwerking ervan: langzaam begon het beeld fysiek maar vooral met betrekking tot haar persoon te kantelen. Er leek zich een leegte op te vullen.

Aan het einde zat ik met haar hand in de mijne en leek het Benthe soms verstandig om in een kleine-meisjes-rol te schieten om haar onschuld te versterken en haar ondeugende plannetjes in een mix van opportunistische omleidingen te verontschuldigen.

We zaten elkaar op te geilen. En flink ook. Onder de tafel lagen onze voeten nu zijwaarts tegen elkaar, behalve als zij de behoefte niet kon onderdrukken om er met één te wiebelen.

Ik had haar voorzichtig nog eens in overweging gegeven haar drankgebruik wat te matigen, want haar limiet leek zich aan te dienen.

Ik had gelijk.

Wat? Zei ze nou dat ik gelijk had? Om dit meteen onderuit te halen kreeg ik een speels tikje tegen mijn wang waarvan ik blij was dat het ‘slechts’ speels was, want was haar intentie serieuzer geweest dan zouden zich mogelijk delen van mijn gebit aan hun behuizing hebben ontworsteld.

Lachende verontschuldigingen volgden en haar eerste ‘ôhôo-tje’ was eruit.

Ik bestelde op mijn weg naar de plee nog een karaf water en omdat ik in alcoholisch opzicht ver bij haar achterlag, een cognac voor mijzelf.

Kort daarna was het moment waarop ik mijn vraag lanceerde waarom zij mij twee jaar lang niet heeft willen zien en waarom dat nu toch plotseling wel het geval was. Ik zweeg over de eerste vibraties bij kennismaken, alles op zijn tijd.

Ze begreep mijn vraag maar het antwoord zou ze misschien later nog wel eens vertellen. In plaats van dat antwoord vertrouwde zij me toe dat mijn cadeautje niet de aanleiding was geweest voor haar voorstel om de plaats van Maaike voor de lunch in te nemen. Het was een gelukkige samenloop geweest. Zij had er bij Maaike op aangedrongen dat zij mee zou gaan lunchen, maar dat had Maaike niet gewild. De verhindering van Maaike kwam dus als een geschenk. En mijn cadeautje zorgde ervoor dat zij haar voorgenomen leugentje dat Maaike haar gevraagd had om haar honneurs waar te nemen niet hoefde in te zetten.

De tijd om dit verrassingspakket fatsoenlijk te laten indalen werd me niet gegund.

‘Ik woon hier vlakbij.’ plopte ze er direct achteraan.

Het was even stil, na deze uit de lucht vallende reeks bommen.

‘En je zult inmiddels wel weer honger hebben.’

Ik schoot in de lach. Elke vijf minuten dacht ik hoe het mogelijk was dat haar aversie zich zo plotseling laat ombuigen naar, tja, een begin van affectie? Of was het al verder dan een begin?

We keken elkaar aan en ik voelde mij kijken alsof ik geen mening had. Moeilijk was dat niet want het was precies wat er aan de hand was. Ik wist niet wat ik wilde en evenmin wat ik voelde en nog minder wat ik wilde voelen, laat staan wat ik moest doen of juist laten.

Ik vond haar leuk, erg leuk, leuker dan ik eerder had gezien, leuker om te zien en leuker om mee te zijn. Maar verdomme, wat moest ik hiermee. Weer kwam dat eerste kennismakingsmoment in mijn gedachten en vooral, mijn gevoel.

In mijn overpeinzing werd ik gestoord.

‘Kom, ik reken af, ik trakteer. En dan ga ik eieren met spek voor je bakken, mijn specialiteit. Tenminste, nú!’

Ehm… vond ik dat een leuk idee? Het vooruitzicht dat ik kennis zou maken met Pier en die naar alle waarschijnlijkheid vreselijke “blagen”, zoals zij ze had aangeduid, weerhielden mij ervan om toe te geven aan de hormonale aandrang die zich beetje bij beetje was gaan aandienen. ‘Zet mij maar af bij mijn auto dan ga ik naar huis.’ was mijn tegenbod, ‘Ik hou niet zo van familiereünies.’

Niks daarvan. Zij zou mij niet afzetten bij mijn auto en het was een heel eind lopen ernaartoe en Pier en de blagen zou ik niet te zien krijgen.

Ik had een beetje de tering in toen ik in haar auto stapte, vooral vanwege het gebrek aan keuzemogelijkheden, maar dat was van korte duur want ik werd meteen door haar overvallen waardoor ik me al snel mijn gram niet meer herinnerde. Ze zoende en zoende, maakte mijn overhemd los, aaide hier en wreef daar en als vanzelf deed ik hetzelfde bij haar.

Zoenen, ik ben daar kritisch op. Dat ongenuanceerd gemangel met tongen tussen elkaars kiezen vind ik weerzinwekkend; ‘rustig met die tong’ meld ik sussend bij te enthousiaste nieuwlikkers, waarna ik probeer aan te geven wat wel lekker is. Het gaat zelfs bij hartstochtelijk gezoen om delicate bewegingen en signalen. Benthe hoefde ik op dit gebied geen instructies te geven.

Hoe bestaat het, deze vrijage! Daar wil ik nu niet aan denken. DOEN, NU!

Het duurde niet lang, abrupt stopte zij haar intimiteiten, plopte de tiet naar binnen, knoopte haar blouse iets dicht en zei ‘Haast! We gaan!’ en even later ‘o god, ik heb te veel gedronken, o god…’

Aha, dacht ik. Geen haar op mijn hoofd die daar dan naast blijft zitten en bovendien heeft ze morgen spijt van haar in zekere staat ondernomen vrijpostigheden. ‘Ik rij!’ zei ik dwingend. ‘Stop daar maar dan ruilen we.’ Ik wees op de eerste stopgelegenheid in zicht. Ondertussen zat ik te bedenken hoe ik haar daartoe zou kunnen dwingen, want haar voorzienbare reactie zou ontkennend zijn. Maar ze stopte inderdaad, ik stapte uit de auto en liep naar haar kant, deed de portier open en nodigde haar uit om achter het stuur weg te gaan. Waarom zij was blijven zitten was mij niet duidelijk maar zonder enig gebaar van protest gaf Benthe gehoor aan mijn uitnodiging.

Maak dat een keer mee in je leven en meer verbazing zal u in het vervolg ervan niet ten deel vallen. Nu deed zich de vraag voor of ik naar mijn auto zou rijden om daar over te stappen en alsnog naar huis zou rijden. Maar dan moest Benthe van daaraf alsnog zelf rijden, dus weg met dat idee. Met open ogen was ik in haar eerste valkuil gesodemieterd.

‘Je bent doortrapt, klein serpent!’ zei ik lachend.

‘O ja, ik heb nog véél meer hele leuke eigenschappen.’

Ik besloot me maar over te geven aan wat komen zou en veel verrassends voorzag ik niet meer; ik kon het uittekenen.

Niet lang daarna betrapte ik haar ook op het volgende leugentje, namelijk dat zij vlakbij het zojuist verlaten etablissement zou wonen. We waren nu ruim twintig minuten onderweg en daar is de grens van vlakbij toch al wel met tien autominuten overschreden en nog steeds waren wij er niet. Het leek mij ook al vreemd dat zij dicht bij haar woonplek onder het oog van de net zo dichtbije barman met een voor hem onbekende disgenoot opzichtig snode en vooral romantische plannen ging zitten bebroeden.

Het was donker in haar woning, niemand thuis kennelijk. Hoe het zat met dat samenwonen en die kinders zou ze me later uitleggen, had zij eerder aangegeven. Later? We hadden nu al twee onderwerpen die ons ‘later’ zouden opvullen. Vervelen zouden we ons dus niet.

Benthe had haast en de vanzelfsprekendheid dat we zouden vrijen stond niet ter discussie, ook bij mij inmiddels niet meer. Wat ook niet ter discussie stond was de romantische vormgeving van het aanvangsritueel; geen zwijmelgezoen en ondertussen gehannes aan te strakke knoopjes en ritsen en onwillige behabandjes en uiteindelijk zelf de schoenveters via in de knoop trekken los pulken… nee, niks van dat al. We smeten de kledij in eigen beheer haastig uit, ze wierp me een handdoek toe, we poedelden snel in gezamenlijkheid alsof het gewoonte was, ik borstelde mijn tanden met tandpasta aan mijn wijsvinger terwijl Benthe, ondanks haar kennelijke staat, in een paar vloeiende, behendige streken haar schmuck verfriste en hup, onder de lakens en rollebollen. Het tempo zat er goed in. Allebei waren we erg bewegelijk en druk met niets te missen. Hijgen en steunen over en weer. We rolden over het bed en weer terug. Ze was opvallend bewegelijk en behendig en behoeftig en allebei waren we gulzig; alsof we twee jaren moesten inhalen.

Het leek of haar drankaanval geweken was, ondanks haar aangeschoten lachje dat ze losliet toen wij eindelijk even in rust op onze zij naar elkaar toegedraaid in elkaars ogen keken. In een impuls schoof ik verder tegen haar aan, sloeg mijn armen om haar bovenlijf en klemde haar liefdevol tegen me aan. Potverdomme, dat voelde goed zeg, dat lijf. Zij had, net als ik bij haar, meteen ook haar arm onder mij doorgeworsteld en samen lagen we ons zachtjes te beklemmen, zonder bewegen.

De bij eerste kennismaking gevoelde vibratie voelde ik nu over mijn hele lichaam, heel bijzonder, of ik na jaren in haar mijn eigen lijf terugvond. Ik werd er prettig warm van. Ik liet het lang op me inwerken voor ik in haar oor fluisterende wat ik voelde.

‘Ssst.’ antwoordde ze heel zachtjes.

Mijn piemel was inmiddels terug in ruststand, want die vibraties waren vooral sensueel richting hart en minder seksueel richting geslacht. Nou… dat valt te nuanceren. Want toen Benthe haar been optrok en hem over mijn heup legde en de boel daar voorzichtig met haar heupen begon te bewerken herrees het enthousiasme aldaar geruisloos. Dat ontging haar niet. Het ritme van onze ademhaling werd een beetje sneller en oppervlakkiger en nu keken wij elkaar weer aan en zoenden daarna zo teder dat ik van alles in mijn buik voelde gebeuren dat daar al een tijdje niet meer had plaatsgevonden.

De dynamiek van onze start was vrij abrupt overgegaan in tedere genegenheid. Door de volslagen onverwachte wending die een einde maakte aan een tweejarige afstandelijke samenwerking tussen ons was ik wat verward. Want wat ik voelde was niet alleen geiligheid, basale drift, het was bewondering voor dit stevige wijf en verwondering over dit stevige wijf, dat een pallet aan geheimen bleek te verbergen. Het was ontluikende liefde wat ik voelde.

4

Na een tijdje worstelde ik me voorzichtig los, zette me op mijn knieën en kantelde Benthe op haar rug waarna ik zachtjes haar buik en haar tieten masseerde. Daarna nam ik haar bovenbenen daarin mee. Benthe zweeg met kleine pufjes, maar genoot zichtbaar en kronkelde langzaamaan mee met mijn bewegingen. Haar armen had ze naar boven haar hoofd gelegd, waar het hoofdkussen lag dat zij bij de punten strak in haar handen geklemd hield. Ze verlegde haar benen wat meer uit elkaar waardoor ik ook de binnenkant van haar dijen kon masseren. Even beroerde ik de buitenkant van haar vulva in haar liezen, wat een schokje en een lachje teweegbracht. Zacht beschaafd krulhaar entoureerde haar lippen tot aan een driehoekje daarboven. Het was beslist geen verplicht nummer; ik genoot van de zachtheid van haar lijf en de schoonheid ervan. Prachtige tieten, stevige tepels en een heerlijke, zachte buik die zich tot in haar liezen met plezier liet masseren.

Benthe trok een been op en boog hem naar opzij. Haar poes… ik kreeg een steek in mijn buik.

Ik schoof wat op en baande me, onder aanmoedigende kleine zuchtjes, kussend over tiet en buik traag een weg naar die prachtpoes. Traag maar gewillig spreidde Benthe een van haar mooie benen nog verder. Wandelstelten waren het, stevig gespierd. Die benen had ik eerder al eens aangekleed in stilte zitten bewonderen, sinds ze in de laatste fase haar broeken had verruild voor rokjes.

- Haar poes, haar geur, die warme flamoes die ongegeneerd uitwasemt dat er een overvloed aan hunkerend vochtig vlees ligt te wachten op geslobber. Ik zal het proeven en laten smaken naar alle hitsigheid die ik in mijzelf voel koken.

Ze laat mij een tijdje begaan, trekt nu ook haar andere been op waarna ik er mijn onderarmen overheen steun. Daardoor kan zij de boel ontspannen en kan ik met mijn vingers makkelijker bij alles waar het in de wereld van dit moment om draait. Haar schaamlippen zijn een beetje vlezig, gevuld met ongeduldig bloed en daartussen veel vocht en veel warmte. Ik lik zacht het vocht ertussen op en trek ze wat uiteen om met mijn tong een heel klein beetje dieper in haar te komen. Het ruikt onwaarschijnlijk sensueel. Benthe legt haar handen nu op mijn hoofd en beweegt haar heupen met kleine kreuntjes licht mee in mijn ritme. Ik strijk met mijn tong rond haar clit, ze laat een stuipje los en duwt even op mijn hoofd, mijn mond ertegenaan. Ik word gretiger en mijn bewegingen worden heftiger. Benthe gaat erin mee en laat met kleine kreetjes, zuchtjes en duwtjes weten hoe zij eraan toe is.

Na wat omtrekkende bewegingen zuig ik haar clit zachtjes tot bijna achter in mijn hersenpan, bij wijze van lustig spreken. Het is een mooi exemplaar dat een duidelijke boodschap uitseint bij het belikken en zuigen en is niet gericht op behoedzame omgang. Ik lik nu beestachtig gretig maar nu ik mij van die gretigheid bewust word, lik ik trager van onder naar boven naar haar clit en kringel daar even met mijn tong. Weer duwt Benthe mijn hoofd op dat knopje alsof ik er moet blijven wonen. Heerlijk als een vrouw haar wensen zo kenbaar maakt.

Zachte kreetjes, of zuchtjes eigenlijk, geven aan dat ze het een goed idee heeft gevonden om samen te lunchen. Voor een binnenvettertje is ze opvallend vrij in deze tak van sport.

Zo nu en dan rilt ze strak gespannen en laat dan weer de spieren heel even vieren om dan meteen weer aan te spannen.

Ondertussen staat mijn stijve lid in de ruimte te dansen. Niet eens opdringerig, omdat ik met al mijn aandacht en lust ben gericht op dit mooie en heerlijke tussenbeense gebied van mijn gastvrouw. Benthe schuift nu met haar beide handen het hoofdkussens dat zij eerder vastgeklemd had gehouden onder haar hoofd en blijft het met beide handen vasthouden. Na minutenlang geslobber draai ik me met mijn onderlijf naar haar bovenstel om haar boeltje eens andersom te benaderen en hup, daar voel ik mijn lid in haar mond verdwijnen. Pijpen is een kunst, goed pijpen een hele kunst en het wordt me langzaam duidelijk dat Benthe precies die hele kunst verstaat, met een argeloos soort gemak.

Aan geluiden is het allemaal wat onsamenhangend, elk van ons draait zijn eigen repertoire, dat beurtelings wordt opgeroepen door wat er vanonder plaatsvindt en wat er van boven plaatsvindt. Het is levensgevaarlijk. Ze schuift het hoofdkussen weg en ik steun gestrekt op mijn tenen en mijn onderarmen, zodat zij bij haar hoofd en mijn pik wat speelruimte krijgt. Ik ben zo gespannen als een katapult en het genot dat ze mij bezorgt met haar mond en het genot dat ik beleef bij haar poes zijn te veel van een mooi duo om er zonder gevaar van een vroegtijdige eindstreep aan toe te blijven geven. Ik maak me voorzichtig los en zeg haar dat zij het te goed doet om lang vol te kunnen houden.

‘Geeft niet, kom, kom, spuit me vol, kom, ik wil …’ ‘Nee echt niet. Ik heb nog een hoop te genieten van je en ik wil niet…’, O jezus, wat moet ik me inhouden als ze daarna mijn pik boven haar hoofd aftrekt met een zeldzaam gevoel van druk en ritme. Wat meespeelt in mijn spuitnood is de verrassing van het contrast, dat stapsgewijs groter en groter is geworden. Vanmiddag nog afweer, kilte, dan langzame dooi, voetjevrijen, dan een zoenaanranding in haar auto en dan de vurige geilheid van dit moment. Na twee jaar ijsbergsla!

‘Hou op!’ fluisterschreeuw ik lachend.

Benthe misbruikt de pijp- en rukruimte die we in saamhorigheid geschapen hebben om onder me vandaan te schuiven en zich omgekeerd weer terug te leggen, met haar hoofd bij het mijne. Ze lijkt van elastiek.

We zoenen heftig en ongeduldig, natuurlijk van geilheid, maar ik voel veel meer dan dat en hup, daar zit ik onder begeleiding met mijn lul in haar kut. Kut! want een liefkozend verkleinwoord doet geen recht aan deze uitnodigende werkelijkheid. Wat een vleselijk genot!

Er ontschiet haar een kreet met overslaande stem die alle voorgaande overstijgt, maar nog steeds zullen de pannen er niet door van het dak vliegen. Tot dusver is zij van de minimalistische uitingen waar het het volume betreft, maar er lijkt gestage vooruitgang op dat vlak.

Ik pomp langzaam om zelf een beetje in het ritme te komen. Met haar halfopen ‘Callasmond’ en naar binnen getrokken onderlip lacht ze me geconcentreerd toe. Wat een leuke meid. Een scheut liefde, wat is het, een scheut geluk, overvalt me. Ik lach een klein lachje terug.

Traag verhogen we samen het tempo en ik zie hoe haar tieten uitdagend liggen te schommelen.

Een beeld verschijnt op mijn netvlies.

> Vergadering, openvallende tas van Benthe, papieren op de grond, Benthe slobbertrui, Benthe buigt en bukt en raapt papieren op, Benthe geeft inkijkje in haar ondertruitjes-geheimen. Denkbeeldig voel ik de warmte die eruit opstijgt en in gedachten hersnuif ik een sensuele warme lichaamsgeur van een vijf jaar oudere geile nicht toen ik puberde. De jongens van Benthe in haar truitje zijn niet gegeseld door twee cups aan een string die ze in bedwang moeten houden. Ze beieren in vrijheid de zwaartekracht tegemoet. Vergadering neemt een aanvang. <

En nu, nu aanschouw ik ze, als lome uiers vertraagd zwengelend over haar borst op het ritme van de wip met daarboven een heel tevreden, intens belevend koppie dat ik nooit eerder zo heb bewonderd.

Zal ik haar melden dat die tieten mij bekend voorkomen? Hm, ik voorzie een verstoring van de hedense idylle, dus nee, het blijft geheim.

Over en weer hijgen we zo nu en dan elkaars namen terwijl we elkaar blijven aankijken. Er is een verbond, een verbintenis en ik moet, hersens staan nooit stil, denken aan een vriendin die mij er lang geleden bewust van maakte hoe bijzonder het is dat een vrouw een “lichaamsvreemde” haar lichaam laat binnendringen. Bravo, die korte schets maakte toen alles op dit gebied voor de rest van mijn leven duidelijk, wat niet wil zeggen dat ik mij er altijd van bewust ben.

Nu voel ik dat privilege in alle hevigheid wel en dat wordt versterkt door het idee dat Benthe mentaal zo’n stevig wijf is, die niet met zich laat spotten of, in dit verband beter, sollen. Een privilege, dat is het!

Benthe trekt me naar zich toe om me te zoenen.

Een klein moment in haar blik brengt mij bij het volgende beeld dat zich tijdens de papierraping door Benthe in de vergaderruimte had geopenbaard: het timide, schalkse lachje naar mij van Maaike, haar baas en voorzitter van het overleg, die zich mocht verheugen in blikken op hetzelfde speelse tafereeltje. Ik keek van truitje Benthe naar Maaike, trok mijn mond in een bewonderende grimas met bijbehorende hoofdknikjes en likte toen snel en kort over mijn bovenlip. Maaike proestte een korte lach, tot ergernis van Benthe, die dat met een korte blik te kennen gaf; ze meende dat zij om haar papierbende in de maling werd genomen.

Díe blik was het, nu met een andere boodschap. -

Terug naar nu, in de sponde van Benthe.

Ik pompte en pompte en stopte, trok mijn leuter uit haar gleuf om niet klaar te komen, maar Benthe zwaaide haar benen verder omhoog langs me heen en ramde zich om mijn paal, klemde zich van boven aan mij vast om zo te kunnen mee wippen en samen zagen we niet lang daarna de sterren in een heel andere configuratie dan dat Aristoteles ze ooit beschreven had.

Benthe was niet erg luidruchtig; het verbale vertoon reikte niet verder dan het voeteneind van het bed. Maar in haar expressie tussen de lakens was zij intens. Fantastisch om te zien! Ik bleef me verbazen over de verborgen aantrekkelijkheden van deze binnenvetter.

Onbewust paste ik het volume van mijn verbale expressie aan bij dat van haar; bij het bereiken van mijn hoogtepunt kneep ik mijn keel een beetje, waarmee het volume gesmoord werd. Dat heeft ook wel wat; het maakt het gehalte ‘stiekem’ wat groter en hoe stiekemer hoe lekkerder.

Ik moest op adem komen, want het was aan alle kanten een krachttoer geweest. Benthe bleef echter doorwippen, zachtjes maar doeltreffend, telkens steun zoekend aan mijn schouders.

Dat had vrij snel effect. Het was van haar en mijn sappen een geweldige natte boel in en rond haar spelonk dus het sopte zo’n beetje de bedrand over.

Heerlijk voelde het en mijn leuter vond dat verstikkende moeras zo’n walhalla dat hij zich halverwege de terugtrekking bedacht en de bloedsomloop keerde, om hem weer in paraatheid te brengen voor de volgende homerun.

Benthe voelde het. Ze trok zich nu op tegen mij aan om me te knuffelen. Ik zakte door mijn armen en lag nu helemaal over haar heen met mijn pik nog steeds in haar poes, maar zonder dat ze nog kon wippen.

We zoenden liefdevol. Echt liefdevol. Teder en met aandacht en met streeltjes over elkaars gezicht.

Liefde?

Het leek er wel op.

‘Benthe, hoe kan dit, hoe kan ik voor je voelen wat ik nu voel!’ was eerder een constatering dan een vraag.

Zij begreep het. ‘Straks, later’, fluisterde ze en ze omarmde mijn rug om ons met een aanloop in een omgekeerde positie te rollen. Mijn lul was er duizelig van, maar niet voor lang.

Benthe trok zich terug, zette zich op handen en knieën en meteen wist ik welke aflevering van Biljarten met kromme keu zou worden afgewerkt.

O god… geef me de kracht om hier verstandig mee om te gaan. Hoe heb ik haar twéé jaren kunnen weerstaan! Dit, wat ik nu zag, die reet, die formidabel mooie, sensuele reet, die heeft al die tijd tegenover mij de zitting van de stoel waarop zij zat zitten opwarmen. Wat een verlies aan tijd!

Ik uitte mijn bewondering voor het beeld dat mij ten deel viel.

‘Schiet nou maar op, erin met die paal!’ gelastte zij me terwijl zij achteromkeek met een klein lachje om haar inmiddels vaag gestifte lippen.

‘O Benthe, godverdee, wat doe je me aan!’ Ik schoot meteen in een ongeremd ritme dat de blarengrens zou overschrijden als er niet zoveel vloeistof voor koeling omheen lag te klotsen.

Het vocht liep haar gleuf uit langs mijn ballen en druppelde op het onderlaken. Ik zag het niet, maar ik voelde, toen ik het ritme naar een lager tempo had gebracht, het vocht de kriebelende tocht gedreven door de zwaartekracht naar het laagste punt maken.

Benthe gaf me nu aanwijzingen. Aanwijzingen over tempo en positie. Een laag tempo verhoogt de sensatie, het gevoel, bij elke millimeter beweging voelde ik de ruime omklemming van haar vermetele flamoes. Voor mijzelf was de hoek van beneden naar boven het prettigst, maar Benthe gaf aan dat in deze positie de hoek meer vanaf boven haar beter beviel.

- Ze knijpt en laat los. Ik trek mijn leuter er even helemaal uit en glij met de kop van boven naar beneden en weer terug tussen haar lippen.

‘Ohh…’, zuchten we zachtjes tegelijk en Benthe pakt achterlangs mijn pik en plopt hem weer in haar schuur. Ik moet geen praatjes hebben, lijkt het, en vooral niet afwijken van haar plaatjesboek.

Nu beweegt zij langzaam en ik beweeg in tegengestelde richting. Ik blaas mijn adem met gebolde wangen om het genot een weg naar buiten te bieden, ik ga wat omhoog om de door haar gewenste hoek van boven naar beneden te kunnen maken en dan hoor ik van Benthe zachtjes de oh’s aanzwellen en dan, dan grijpt ze het hoofdkussen en smoort er de minieme kreetjes in die zich makkelijk smoren laten. Ik voel hoe haar kut samenknijpt en weer loslaat op het ritme van haar kreetjes en onwillekeurig verhoog ik het tempo. Ik zie het kroontje van haar poepgaatje op en neer het ritme volgen van haar kutknijpjes. Wat een reet, wat een kut! Haar tieten liggen half geplet op de matras. Er is geen ruimte ze te grijpen maar het is ook te onhandig. Toch is de verleiding groot.

Benthe gaat maar door met haar gesmoorde oh’tjes in het hoofdkussen en het lijkt of ze hoger en benepener worden. Ik moet er alles aan doen om niet ook de boel te laten gaan, maar met wat ik zie, hoor, ruik en voel… nee, ik barst helemaal open. Terwijl ik haar volstamp met wat er nog aan sappen in me zit buig ik voorover en leg mijn arm onderlangs haar heen om haar stevig tegen mij aan te kunnen drukken om zo diep mogelijk in haar te pompen. Benthe zwaait het kussen weg en hapt agressief naar adem terwijl ik volkomen leegloop. Zij schreeuwt op haar manier gedempt het genot de kamer in, tot net voorbij de bedrand zelfs. Ik ben helemaal leeggezogen door deze warmvlezige monsterkut, de fut is eruit, maar Benthe neemt nu het pompen over en komt nog een keer klaar net voordat mijn leuter er helemaal de brui aan geeft.

Als we uitgewipt zijn laat ik me op haar zakken, strekt Benthe haar benen en lig ik op haar rug met mijn mond bij haar linkeroor, terwijl mijn lul zich afvraagt of dit het was. Nou, als ik iemand of iets níet hoef te vertellen of dit het was of niet dan is het mijn lul wel. Soms lijkt hij zo stupide verongelijkt! -

‘Jezus Benthe, wat hebben we laten liggen, de afgelopen tijd…’ fluister ik hijgend.

‘Straks, straks…’.

Ik kreeg de indruk dat ik vanavond niet meer de tijd zou hebben om naar huis te gaan, zoveel als er straks bezongen moest worden.

Eieren met spek… het kwam ineens in me op. Ze had het beloofd. Haar specialiteit, voor nu tenminste.

‘Een deel van mijn honger is gestild, maar je had me meer beloofd, herinner je het je nog?’

‘Meer beloofd? Viel het tegen!?’ Een bezorgde, misschien een beetje verwijtende ondertoon.

‘Benthe… positief, weet je nog? Ik zal je helpen; voorgespiegeld! Zoek het menu.’

Ze lachte verlegen. Ik zonk in een put van tederheid. Ben ik verliefd? Oh… spiegeleieren, ze begreep hem.

‘Ik ben verliefd.’ zei ik zonder omhaal, maar meteen vroeg ik me af of dat echt zo was. Ik liet het erbij. Het waren golven van intense tederheid en geluk.

Benthe greep me met haar rechterarm onhandig maar stevig vast en drukte me tegen zich aan alsof we één lijf moesten worden. Dat van haar denk ik. Ze haalde haar neus op en het leek of het traansnot betreft.

‘Huil je?’

Nog een ophaal. ‘Idioot! Huilen? Waarom zou ik huilen?’

‘Allergie...’ zei ik droog, ‘voor de liefde.’

Ik rolde van haar af; tijd voor de eieren.

‘Kom, ik help je met bakken.

5

De vraag of ik wel of niet verliefd ‘was gevallen’ op Benthe hield me toch even bezig. Verliefdheid voel je, dat vraag je je niet af. Zoveel wist ik er wel van. In het Engels is dat beter verwoord; daar ‘valt men in liefde’. Zo is het en als dat niet zo voelt ben je niet verliefd.

In haar keuken zaten we tegenover elkaar de eieren met spek, paprika en ui te verorberen. Voor zichzelf had zij er nog schijfjes banaan bij gedaan, waarvoor ik had gepast.

Ik had best trek en dat was ook zo’n signaal dat ik niet verliefd was. Hoewel, verliefdheid had maar één keer invloed op mijn eetlust gehad. Ik was toen veertien en verliefd op een uitgemaakte verkering met Vera. Geen hap kreeg ik door mijn keel.

Afijn, das war einmal.

Ik voelde enorme wallen onder mijn ogen. Fantoomwallen, want ze zaten er niet. Ik worstelde met deze liefde en probeerde er een scenario voor uit te vinden.

‘Vertel me over Pier en jullie kroost.’ zei ik om mezelf af te leiden.

Benthe zuchtte diep maar oprecht.

Ze dacht even na.

‘Zíjn kroost!’ corrigeerde ze. ‘Liever niet nu. Pier is er niet en dat treft even heel fijn. Dus we gaan hem ook niet introduceren nu.’

Stilte, kauw, kauw, nog een beetje peper strooien.

‘Kroost?’ peilde ik toen, heel voorzichtig, aftastend eigenlijk.

‘Idem!’ Het kwam eruit voor de punt was gezet achter mijn woord. Ze had er met spanning op zitten wachten.

‘Nou nou… zijt ge wel gelukkig, Frau Benthe?’

‘Ik ben even extreem gelukkig en dat wil ik zo lang mogelijk koesteren.’

‘Zeg, hoe lang heb jij die auto nou al?’ vroeg ik dan maar.

Ze taxeerde me en het duurde even voor ze begreep dat het antwoord me geen moer interesseerde. Ik had ook pompom-pom, pommer-de-pom kunnen zeggen. Daar zou niets aan zijn gelogen en zou misschien zelfs een beter begin van een nieuw gespreksonderwerp zijn geweest dan de duur van haar autobezit.

‘Blijf je slapen?’

Hallo, tja, ik snap de vraag en de aanleiding. Sodeknetter, ging dit mijn leven op zijn kop zetten of hoe zat dat?

Benthe dronk water, ik schonk mezelf bij met de wijn.

‘Slapen?’ zei ik, om wat denktijd te krijgen. ‘Is dat zoiets als met z’n tweeën op één matras of is het ook met je ogen dicht?’

Zij had de sleutel voor het antwoord in handen; mijn auto stond kilometers hiervandaan, bij het kantoor van Kuest.

‘Je was nogal cryptisch in je persoonlijke beschrijving; wacht er thuis iemand?’ Onverstoorbaar, die Benthe.

Ik nam een slok, zette het glas neer en ondersteunde mijn kaak met mijn andere hand om haar wat langer aan te gaan kijken.

Benthe steunde op haar beurt haar hoofd op haar hand, haar arm met de elleboog op tafel. Een beetje trieste, in zichzelf gekeerde blik had ze. Maar dat kan ook van de afpeigering van daarstraks komen. We spiegelden misschien fysiek elkaars gesteldheid.

Ik zag nu dat niet haar linkeroog wat gekanteld was, maar dat haar rechteroog er de oorzaak van was dat dit zo leek. Grappig. Hoe kan ik haar nu opeens mooi vinden? Of beter, aantrekkelijk. Wat zie ik nu wat ik eerder niet heb gezien, behalve die oogverhouding?

Nou ja, is dat wel zo? Zag ik alles eerst niet?

Ik wist het opeens. Haar kleren. De manier waarop zij zich kleedde voordat we in het Kuest-café toenaderde suste de fantasie in slaap en wasemde uit dat zij zichzelf niet de moeite vond. Geen aandacht vóór jezelf, geen aandacht ván een ander.

Maar nu, allebei waren we door de liefde een beetje ‘verboterd’. Gesmolten, van onze stoere berg door een vlammetje veranderd in een plas vloeibaar vlokkig vet.

Blijkbaar verwachtte zij geen antwoord op haar vraag.

We lagen in bed. Naar elkaar toe gedraaid. Een minuscuul leeslampje aan haar kant buiten het bed gaf net genoeg licht om elkaars mimiek te zien. Ze had zich, met mijn instemming, niet willen wassen voor we weer tussen de lakens kropen. Het rook allemaal sensueel en dat bracht mij op het onderwerp voorbehoeding. Het was onbesproken gebleven. Van mijn kant omdat ik gesteriliseerd was, maar dat wist Benthe niet. Zij had mij kunnen aanspreken op mijn verantwoordelijkheid. Zij bleek de pil te gebruiken, maar dat wist ík dan weer niet. Nou ja, we lieten een diepgaande analyse rusten en kozen voor de harmonie.

We streelden ons en zwegen verder. Wat voelde zij lekker. Het was laat, ik was moe dus ik stelde voor te gaan slapen. Zij in mijn armen en korte tijd later wilde ze met haar tieten tegen me aan liggen en zo gebeurde het, lepeltje-lepeltje. Natuurlijk een beetje tegen mijn zin. Wat moet een man met lekkere tieten in zijn rug?

Ze streelde me en ze had geen terughoudendheid in te bereiken zones.

Benthe, Benthe, Benthe…zong het in mijn hoofd.

Zoals je moet leren om van whisky of bier te houden, zo was ik bezig van haar naam gaan houden. Wie noemt zijn dochter nou níét Benthe! De weerzin was gaandeweg de afgelopen twee jaar verdwenen, maar maakte nu zelfs plaats voor tedere liefde voor die paar letters, die uiteindelijk fonetisch de overtreffende trap vormen als je er ‘ik’ voor plaatst, of ‘jij’, kortom één van beide is ‘te’.

Benthe,

Het begin,

Van ’n hele

Mooie lente.

6

Hoe nu verder?

Meteen daarna volgde een periode van ‘gerommel’ met elkaar, zonder te weten in welke richting we ons bewegen moest. Benthe wist van Pleun en van het gegeven dat ik van haar geen afstand van zou doen. Benthe was daardoor de beslissende factor in onze toekomst. Allebei waren we verliefd. Niet altijd als we met elkaar waren vreeën we, soms lagen we bijeen, naar elkaar toegekeerd elkaars adem in te ademen en elkaar zwijgend te strelen of te friemelen of alleen zwijmelend in de ogen te kijken.

Wist zíj van Pleun, ik kreeg er niet goed de vinger achter hoe het tussen haar en haar Pier zat. Ze wimpelde het telkens af en ze leek geen enkele terughoudendheid te hebben om mij bij haar thuis op welk moment buiten werktijd ook te ontvangen. Een blik op het naambordje bij haar brievenbus maakte mij niet wijzer. Ik begon een beetje te vermoeden dat Pier het eerste deel van lala was, een fantoom zoals haar kinderen. Het hield me verder ook niet meer erg bezig.

Maar…, wat werk betrof lag het moeilijker.

Partijdigheid, vriendjespolitiek, belangenverstrengeling. Met een intieme omgang met Benthe lag het in deze nieuwe tijd, waar ‘het normale’ van eeuwen plotseling moreel fout was, als verwijt allemaal op de loer. Ik wist niet goed hoe ik hiermee moest omgaan.

In dat vacuüm van besluiteloosheid hield ik daarom een nieuwe opdracht van de kant van de BV Kuest af. Maar hoe? Als Benthe en ik onze relatie wilden ‘stilhouden’ had ik naar Kuest geen argumenten en dus vond ik de oplossing in het ontwijken van Maaike van ’t Kuest.

Dat ging natuurlijk maar even goed. Zij belde me en telkens liet ik dat lopen. Mijn secretariaat had ik zonder redenen op te geven geïnstrueerd haar af te houden, maar mij wel door te geven wanneer zij gebeld had. Achteraf bezien leek dit allemaal flink overtrokken, maar de liefde gaf mij een wat vertekend beeld van de werkelijkheid van alles wat aan die liefde verbonden was.

Het duurde toch nog wel even voordat Maaike door de telefoon naar Jane, een van de secretaressen, een beetje gepikeerd had gereageerd en haar betichtte van onbekwaamheid. Daarop werd mij door het baliecollectief verweten dat ik hen opzadelde met mijn probleem, “whatever that might be”. Ze spraken hun talen, die dames, voor zover ik deze ook sprak.

Dat verwijt sneed hout; aan alle kanten vertoonde ik laf gedrag en dat samen met diezelfde golf van vertekende werkelijkheid maakte ik niet zelf, maar liet ik Jane, uiteindelijk een afspraak maken met Maaike.

Jane waarschuwde me met haar ‘denk je echt dat dat de verstandigste weg is?’ Dat misschien niet, maar wel de prettigste voor dat moment.

Ik zei haar dit niet en bevestigde mijn verzoek.

De ochtend voorafgaand aan de afspraak met Maaike kwam ik op de oplossing. Waarom moesten we het stilhouden? Wegens Pier misschien maar vooral naar potentiële opdrachtgevers. Als ik niet meer zou deelnemen was er geen beletsel om het Maaike in vertrouwen te vertellen en daar het gevolg aan koppelen. Maaike zou zonder twijfel begrijpen waarom ik geen opdrachten van haar meer wil.

Deze frisse insteek maakte me flink zeker van mijn zaak, maar overschaduwde tegelijk de gêne over mijn recente vluchtgedrag. Daar kwam ik achter doordat Maaike me dit bruusk in herinnering bracht; mijn onbereikbaarheid had haar geschoffeerd. Alsof zij er niet meer toe deed, dat ik haar telefoontjes niet beantwoordde en dat ik uiteindelijk mijn secretariaat een afspraak met haar liet maken, ‘Wat is dat voor disrespect?’.

Ik gaf haar helemaal gelijk en kon daar niets tegeninbrengen. Nou ja, niet iets dat hout sneed én dat zou bijdragen aan een beter humeur van Maaike. De boodschap die ik voor haar had moest niet gekoppeld worden aan mijn vluchtgedrag. Het was daarom een flinke meevaller in de strategie dat Maaike niet vroeg naar het waarom van mijn gedrag. Zij vulde dat gelukkig zelf al in met suggesties, een eigenschap die ik erg herken uit mijn relaties.

Na mijn verontschuldigingen ging Maaike, nog steeds een beetje gepikeerd, over op de zakelijke kant, namelijk een opdracht waar zij mij voor wilde inhuren. Al vrij in het begin onderbrak ik haar in haar betoog.

Hoewel haar teentjes nog steeds wat gekruld in haar mooie pumps zaten, had ik de overtuiging dat zij begrip zou hebben voor mijn opstelling dat ik geen zakelijke verwijten wilde oproepen die voortkwamen uit een halve relatie met Benthe. Dus in het vertrouwen dat die wetenschap bij haar zou blijven informeerde ik haar over die relatie.

Ik werd getuige van een proces dat zich afspeelt in de hersenen en zich vertaalt in diverse stadia van niet eerder aan mij vertoonde gelaatsmimiek. Ongeloof, ik versta het niet goed, ik begrijp het verkeerd, het bestaat niet, nee, je meent het, hoe kan dat nou, begrijp ik het echt goed, dat kun je niet serieus menen, ben je helemaal besodemieterd, smerige kloothommel en uiteindelijk bah, wat val jíj me tegen!

Maaike trok wit weg toen het was ingedaald. Daarop haalde zij verbaal flink uit en verweet mij dat ik de belangen van haar en haar bedrijf ondergeschikt maakte aan die van mijzelf.

Dat leek voor niemand nieuws; natuurlijk deed ik dat. Dat zij míj dit voor mijn voeten wierp gaf aan dat zij voor zichzelf hetzelfde deed. Daar leek mij nou helemaal niets verkeerds aan, zeker waar ik geen werknemer van haar was!

Zij werd steeds heftiger en ik steeds kalmer. Het was zó’n vertoning dat ik mijn lachen besmuikt moest onderdrukken. Ik zou misschien begrip hebben gehad voor een klein, tijdelijk verwijt als eerste reactie, maar haar uitval sloeg nergens op.

Wij kwamen niet tot elkaar en toen ik haar de zinloosheid van dit discourt meedeelde, reageerde zij daarop nóg een keer als door een wesp gestoken. Zij onderbrak zichzelf, keek me strak aan, draaide om haar as en stormde de deur uit van haar eigen kamer. Beng! Dicht! Het leek een echtelijke ruzie, zoals we die allemaal van anderen kennen.

Ik bleef vooral uit beleefdheid nog even zitten en ik kon er niets aan doen, ik moest een beetje lachen. Om de situatie, om haar reactie, maar vooral om de mimiek waarmee ze de vulkaanuitbarsting van beelden had voorzien.

Omdat dit zó over de top was moest zij dat toch vrij snel zelf ook gaan inzien, leek me. Mijn verwachting werd niet bewaarheid. Langzaam bekroop me daarom een gevoel van onbehagen. Wij hadden twee jaar lang erg prettig samengewerkt en het project plezierig afgerond. Kennelijk moest ík nu het herstelinitiatief nemen. Er viel over de situatie met Benthe van alles te zeggen en dat wilde ik ook, maar Maaike was die middag voor mij verder niet meer beschikbaar.

7

Benthe en ik waren in de week die volgde driemaal bij elkaar, een keer kort, twee keer langer. Ik wilde haar niet belasten met informatie over het onstuimige overleg en de uitval van haar baas en of dat een goeie benadering was wist ik niet zeker, maar ik koos ervoor. Ik had haar wel verzocht om mij geen informatie meer te geven over het wel en wee binnen de muren van haar werkgever. Een foutje in de regie was, dat ik Maaike vertrouwelijkheid had verzocht, maar door haar explosieve reactie had verzuimd haar te vragen om Benthe niet over haar kennisname in te lichten.

Een goeie week verstreek en toen belde de secretaresse van mevrouw de baas van Benthe met het verzoek te komen praten. Zij kon mij niet zeggen waarover, maar dat weerhield mij er niet van gehoor te geven aan het verzoek. Er was iets uit de weg te ruimen en ik vond mezelf nú pas een lafaard dat het initiatief daarvoor van Maaike moest komen. Wat was ik toch vreselijk aan het klungelen in de omgang met Maaike.

Verrassing en argwaan streden om het primaat toen ik door Maaike te vriendelijk en te verleidelijk gekleed op haar kamer werd ontvangen.

Het leek of de argwaan het bij mij onwillekeurig won, want van mijn kant was de opening stroef. Ik vreesde plotseling van alles in de persoonlijke sfeer.

Ze verontschuldigde zich, legde uit waarom zij zo heftig gereageerd had en vroeg of we het bord zouden kunnen wissen en met een schone lei beginnen.

Natuurlijk stemde ik in, ik was er blij mee, maar mijn keuze om mij niet meer door haar te laten inhuren bleef overeind, zo maakte ik haar duidelijk.

Maaike had het begrepen, liet ze weten, maar alsof dat een gepasseerd station was informeerde zij mij meteen daaropvolgend over dat nieuwe project, met delicate details, die ikzelf nog even zou hebben achtergehouden zolang ik niet zeker zou weten of de toehoorder tot de incrowd zou behoren. Het was een uitvoerig verhaal en al snel nam ik mij voor haar niet meer te wijzen op mijn afwezigheid daarin.

Op de opendeurvraag waarom zij per se wilde dat ik die kar ging trekken kwam geen overtuigend antwoord. Maaike voelde mijn aarzeling, of eigenlijk meer wantrouwen.

Ze keek op haar horloge, peinsde even met toegeknepen lippen, keek me nadenkend aan en zei: ‘Misschien…’ ze wachtte even, ‘… is het nuttig om in een meer ontspannen omgeving wat uitleg te geven over het waarom.’

Tja, wat zal ik zeggen. Is het wankelmoedig, flexibel of slappe knieën? Wat heb ik te verliezen als Maaike mij met haar wetenschap toch voor haar kar wilde spannen? Nou ja, van alles natuurlijk, of juist niet, maar luisteren kon geen kwaad en misschien kon zij mij vrijwaren van aantijgingen als mijn affaire met Benthe breder bekend zou worden.

Er werd niet van mij verwacht dat ik hier iets op zou zeggen. Ze liep de kamer uit, verontschuldigde zich daarvoor en kwam minuten later terug.

‘Gefikst! Kunnen we met jouw auto?’

Ging ik me nou als een willoze pop bewegen op de nukken van het vrouwmens dat haar hand in mijn rug had gestoken om hem recht te houden?

‘Nou, ik weet niet wát je “gefikst” heb, maar ik doe er niet aan mee. Je loodst me een zaak binnen waar ik met het oog op de situatie geen zin in heb. Bovendien, nog een keer, waarom met alle geweld ík?’

‘Kom nou maar mee! Bovendien hebben we nog een misgelopen lunch goed te maken, dus dat kan mooi nu samengaan.’

‘Aha, wacht even Maaike,’ ik stak mijn hand erbij op en vertoonde een klein lachje, ‘dat zou op jouw voorstel uitdrukkelijk een niet-zakelijke lunch zijn en nou kan ik mij toch níet aan de indruk…’.

‘Kom, we combineren het en bovendien, je doet toch niet mee?’

Ze zat tegenover me en scande me zwijgend terwijl ik een onbenullige social talk ten beste gaf om de ontspannen sfeer vooral te handhaven. Haar blik kon ik niet goed duiden. Er leek afstand, een vleugje minachting misschien… ik wist het niet, maar als het minachting was liet me dat eerlijkgezegd niet onberoerd. Ondanks dit gezeik was ik erg op Maaike gesteld en dan voelt het niet prettig om door haar te worden geminacht.

Hoezo? Wat maakt het uit als ik toch niet meer met en voor haar werken ga?

Tja, tja… daar zit wat in, maar ook weer niet.

Ik vroeg haar hoe haar loopbaan was geweest om haar te betrekken bij de actuele wereldpolitiek, maar vooral om het heikele gespreksonderwerp wat naar achteren te schuiven.

Nadat de ober de bestelling had opgenomen vertelde zij er ontspannen over. Het werd gezellig, ontspannen en de noodzaak voor ‘het onderwerp’ kwam wat in de schaduw te staan, tot we waren uitgegeten.

Maaike vouwde haar servet op en posteerde haar handen gevouwen onder haar kin. Ik voelde hem aankomen en stelde de vraag nogmaals; ‘waarom ík!?’

‘Seppe, wij hebben dit project aangenomen met in ons achterhoofd dat jíj het ondersteunt. Ik kan je daar veel overbodigs over uitleggen, maar wij, het team, willen per sé jou. Als je nee zegt zet je ons hele team voor schut. Wij konden niet weten dat je niet wilde dus ons treft niet direct blaam. De concessie moet dus echt van jouw kant komen.‘

Ik schoot in een lachje. Dit is een grappige logica, grenzend aan het wiskundige fenomeen van het ‘bewijs uit het ongerijmde’. Maar ondertussen knaagde mijn ego ruw aan mijn ethos en omdat de mens van nature niet alleen slecht is maar daarmee samenhangend ook zwak, is de uitkomst voorspelbaar. Of niet soms? Wie zou mij kunnen verwijten dat ik gezwicht ben voor een heffing op het schild, voor een aantrekkelijke opdracht en voor de charmes van een wilskrachtige dame? Want godverju, wat had zij charmes!

‘Iedereen heeft de samenwerking met jou…’.

‘Jajajaja, dat geloof ik. Het was wederzijds’, onderbrak ik haar een beetje quasi geïrriteerd.

‘Vergeet Benthe, Seppe. Jullie matchen niet met elkaar. Dat moet jou toch ook duidelijk zijn geweest.’

Nu keek ik Maaike oprecht verbaasd aan. Was dit de bekende aap?

Verbazing ging over in gepeins. ‘Maaike…, we zien elkaar regelmatig zei ik al. Het klikt. We matchen zoals we nu met elkaar omgaan, dus waarom zou ik haar vergeten?’

‘Om voor ons te kunnen blijven werken, verdorie! Ik kan haar niet zo plotseling buiten de projecten houden, zij is te belangrijk. Maar jullie beiden erin met een amoureuze verhouding, dat gaat niet, dat gaat écht niet! Ik neem tenminste aan dat jullie…’, ze zuchtte kort met geknepen keel, ‘…het bed delen, om het zo te zeggen?’

Daar ging ik geen antwoord op geven en ik keek haar weer nadenkend aan.

‘Maaike, je maakt het jezelf veel moeilijker dan het is. Benthe is onmisbaar, zij maakt vast deel uit van je team, dus daar zit geen probleem. Ik maak daarvan geen deel uit en ben vervangbaar. Ik kan de aimabele Jean-Luc vragen. Hij ligt overal goed en is zeer capabel.’

Jean-Luc was mijn zeer gewaardeerde compagnon, die zij overigens niet kende.

‘Geen Jean-Luc, Seppe, jíj!’

Het ging een tijdje heen en weer, waarbij het gesprek steeds meer monologische kenmerken aannam van de kant van Maaike. Ze dwaalde af, overdreef, werd met pieken emotioneel of bozig en werd dan weer zakelijk, rustig en ingetogen.

Ik hield me staande, hoewel ik op momenten toch ook even heel kort afwoog of Benthe en mijn verse relatie met haar wel waard was om af te zien van een interessante opdracht. Maar ik liet me in geen geval onder druk zetten.

‘Wat zit je dwars, Maaik?’ Oei…! Voor het eerst kortte ik, gegrepen door iets ondefinieerbaars, haar naam onbedoeld intiem in; Maaik! Niet meer doen! Het leek haar zelf ook opgevallen te zijn. ‘Het is klinkklare onzin dat mijn absentie je emotioneel zo in beroering brengt. Kom voor de draad ermee. In de dingen die ik voor jullie kan doen ben ik niet uniek.’

Maaike zag er inmiddels wat opgewonden uit met iets gezwollen ogen. Kennelijk voelde ze het zelf want ze verontschuldigde zich vrij abrupt voor een toiletbezoek.

Ze had een mooie, bijna trotse tred, die net even een deukje leek te hebben opgelopen, maar nu ze terugkwam was hij er weer. Ze leek herboren. Godverdomme…!

Maaike was slank, ik schat rond 1m75 lang. Zij had geen alledaags gezicht; beetje langer dan breed. Haar ogen tendeerden naar amandelvormig, maar als ik goed keek waren zij het niet. Misschien kwam het door haar wat hogere jukbeenderen. Een mooie, slanke neus en haar gedecideerde lippen, die ze altijd smaakvol van een zacht kleurtje voorzag, verborgen een opvallend fraaie rij tanden. Bijna altijd was zij netjes en smaakvol gekleed, waarbij haar kont mooi geproportioneerd niet aan de aandacht kon ontsnappen. Toch was het eerste dat mij bij onze kennismaking pakte haar beschaafde en prettig besliste stem.

‘Je hebt gelijk, het is te zot voor woorden.’

Ik wachtte het vervolg geduldig af. Vooral ook omdat ik de context van haar erkenning even niet in volle omvang begreep en dat nogal gênant vond.

‘Seppe, hoe lossen we dit op?’

We keken elkaar langer aan dan in de normale omgang netjes was, met als gevolg dat zij begon te blozen. Haar blik veranderde gaandeweg naar zachter, meer ontspannen.

Ik lachte een klein begripvol lachje en zei: ‘We blozen…’, om haar mijn betrokkenheid te laten voelen, zoals ‘we’ tegenwoordig ook zwanger zijn terwijl er maar één is die het is.

Maaike draaide nu weg, even maar en keek weer terug.

‘Seppe…’

Stilte, pauze, spanning, een worsteling.

‘… ik ben niet zo gelukkig, óngelukkig eigenlijk.’

Het tafelen was eigenlijk ten einde en ik had voorzien om haar ons vertrek voor te stellen, maar in plaats daarvan riep ik de ober om twee dubbele whisky’s te bestellen, met ijs. ‘Jetzt geht’s los’, dacht ik.

Maaike protesteerde halfbakken uit beleefdheid, maar ik drong aan bij de ober en speldde hem op de mouw dat zij nog moest rijden, dus dat het oké was voor haar én mijn veiligheid.

Ik zag hoe haar ogen weer wat opzwollen. Maaike verschool haar gezicht nu deels achter haar tegen elkaar gevouwen vuisten. Ik kon wel raden wat er aan de hand was, maar vond het tegelijk niet voorstelbaar.

‘Hoe kunnen jullie, uitgerekend jullie, nou iets met elkaar hebben!’ Ze zei het bijna fluisterend. ‘Zij gunde je geen blik waardig. Hóe en wánneer is de vonk overgeslagen of hebben jullie al die tijd een toneelstukje opgevoerd?’

‘Je bent jaloers hè?’

Stilte.

‘Het gaat mij erom dat zij in de weg zit om mijn projectteam optimaal in te richten, op te tuigen. Dat stoort me, maar vooral… ik vind het onverklaarbaar, dat is het ergste. Als ik het kon begrijpen, een vermoeden zou hebben gehad dat dit zich tussen jullie zou hebben voltrekken, dan…’

Weer stilte. Het hield aan.

‘Maak je zin eens af, wat dan?’

Niets.

De whisky werd geserveerd. Ik bedankte de ober, die me bij het omdraaien een olijke, samenzweerderige knipoog gaf. Door de verrassing daarvan brak mijn ernstig gelaat in vrolijke parten, zonder dat het door iemand werd opgemerkt.

Toen ik de plooi had hervonden zei ik: ‘Maaike…’ ze keek me nu aan, met mijn hoofd maakte ik een knikbeweging omhoog om haar aan te moedigen, ‘vertel me het drama dat zich in je hart afspeelt.’

‘Ik had gehoopt dat je…. Het is absurd! Streep eronder!’

Ze pakte haar glas en haalde er de twee ijsklonten uit, die ze in haar waterglas liet plonzen.

‘Santé!’ Ze hief vrij lomp haar glas en we klonken op afstand emotieloos.

‘Op niks!’ zei ze nadat ze tijdens haar slok, die ze even in haar mond hield, had bedacht waar we op zouden hebben moeten toosten.

’Vertel me, je had ook nog een vriendin geloof ik. Heb je kinderen?’ Ze vroeg het met strak afgetekende desinteresse.

Oók nog een vriendin! Hoe kun je een veroordeling tot de galg stijlvol verpakken!

Ik was zowel opgelucht als teleurgesteld dat we het dramascenario blijkbaar achter de rug hadden, maar ik had totaal geen lust om een inkijkje te geven in mijn privésituatie. Daarom ontweek ik een inhoudelijk antwoord, ook omdat het antwoord haar geen moer zou interesseren en haar vraag ingegeven leek te zijn om tijd te rekken of te vullen.

Middenin mijn volkomen nietszeggende zin zei ze beslist: ‘Luister, als jullie het nu heel goed verborgen houden zodat niemand erachter komt en ik doe of ik niets weet, dan moet er toch een mogelijkheid zijn!?’

Ik dacht lang na, terwijl ik haar aankeek. Wat ik in beeld moest krijgen was de relativiteit van mijn positie in dat team. Alweer vroeg ik me af hoe erg het werkelijk was als de aap uit de mouw zou komen? Wie van dat team zou ons te schande zetten wegens belangenverstrengeling en meer? Had ik het zelf niet veel te dik aangezet?

Ik sluit niet uit dat de tussen-de-middagse drank, we hadden een liter Rose en bijna een whisky achter de kaken, wat sluier had weggetrokken waardoor ik wat luchtiger tegen de wereld aankeek. Ik dacht na over de wijze hoe ik het Maaike zou zeggen.

‘Bijna niets blijft in de wereld van vandaag nog verborgen, dus het is een illusie te veronderstellen dat het …’ ik zocht een gepast woord, maar vond niets beters dan ‘… geheim blijft.’ Maaike wilde inhaken maar ik stak mijn hand op en zei ‘Wacht, wacht. Áls we het geheimhouden en het komt uit, wil ik dat je mij dekt in de vorm dat je kenbaar maakt dat ik het niet heb gewild, maar dat jij druk op me heb uitgeoefend om het project wel te doen. Ernstige druk. Begrijp je het idee? Ik wil 100 procent door je gedekt zijn. Desnoods zeggen we dan dat we de impact hebben onderschat en dat dat fout was.’

Maaike keek me met een zekere verachting aan. Ik zag haar denken – schijtebroek – en een lachje kon ik niet onderdrukken. Haar non-verbale typering was volkomen raak.

‘Kan zijn, Maaike,’ vulde ik in, ‘maar reputatieschade is zo opgelopen. Een kleine wereld.’

Na een korte stilte waarin wij elkaar bleven aankijken zei ze: ‘Je valt me erg tegen Seppe. Ik heb je anders leren kennen, maar dit geeft wel een goeie blik op hoe je functioneert.’

Ah… daar hebben we het; tegenvallende verwachting en manipulatie.

‘Dan denk ik dat we het eens zijn. Ik doe de klus niet en zo dragen we elk onze verantwoordelijkheid.’

Ai, snedig, dat wel, maar misschien door de snelheid niet de juiste reactie voor dit moment. Ik voelde dat dit de verkeerde kant opging. Maar was de verkéérde kant hier werkelijk verkeerd? Of was het juist een mooie afsluiter?

‘Nou, wat denk je?’ en ik nam de laatste slok uit het glas, ten teken dat het tijd was om op te krassen.

‘Dat heb ik net geventileerd. Je bent een slapjanus en harteloos. Ik moet nog met je mee in de auto, anders was ik nu weggelopen.’