Waargebeurd liefdesverhaal

Mijn jaar met Lewis

Leven met een male stripper

Nathalie Kriek

Dit is een uitgave van Open Kaart Producties

www.openkaartproducties.nl

Disclaimer

Om de privacy van alle betrokkenen te waarborgen zijn alle uiterlijke kenmerken, namen en woonplaatsen gefingeerd of geanonimiseerd en wordt niet vermeld om welke dansgroep het gaat. Alle overeenkomsten tussen bestaande personen en personages in dit boek berusten op louter toeval.

Colofon

Omslagontwerp: Nathalie Kriek met dank aan Canva.

© 2021 Nathalie Kriek- Open kaart Producties.

Het is niet toegestaan om informatie uit dit boek op welke manier dan ook over te nemen, te kopiëren of openbaar te maken door middel van digitale verspreiding, druk, fotokopie, microfilm, elektrische en/of magnetische opslag of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgever.

ISBN 9789464431315

Voorwoord

Aangenaam kennis te maken. Mijn naam is Nathalie, oftewel ‘Lola’.

Waarom Lola?

Wel…

Het is alweer 21 jaar geleden dat ik via een vriend de Schotse male stripper Lewis leerde kennen. Zijn echte naam luidt anders maar om herkenning te voorkomen heb ik in verband met de privacywet de namen van alle hoofdpersonen in dit boek gewijzigd.

Ook de uiterlijke kenmerken, woonplaatsen en situaties omtrent hotels, clubs, bars, T.V. programma’s en andere zaken die eventueel zouden kunnen leiden tot herkenning of onthulling van de identiteit van de echte betrokkenen heb ik om deze reden aangepast.

En omdat ik toen toch bezig was heb ik mijn eigen naam ook maar veranderd in Lola, een willekeurige naam die door mijn dochter is bedacht omdat deze toevallig goed paste bij de naam Lewis. Dit om de simpele reden dat het voor mij persoonlijk niet goed voelde om in een verhaal vol gefingeerde en geanonimiseerde personages stug mijn eigen naam te blijven gebruiken.

En wat ik voel is voor mij heel belangrijk, zoals je gaandeweg tijdens het lezen zelf zult ontdekken. Als het even kan volg ik mijn intuïtie, zo ook met het oog op mijn beslissing om dit verhaal wereldkundig te maken.

Hoewel ik het verhaal natuurlijk al wel eens eerder heb verteld heb ik dit nog nooit zo uitgebreid en gedetailleerd gedaan als nu in dit boek.

Toch stonden veel mensen bij het horen van de beknopte versie vaak al met hun oren te klapperen. Sommigen adviseerden me zelfs om er een boek over te schrijven of met het verhaal naar een producent te stappen en het te laten verfilmen.

Ik twijfelde. Natuurlijk was ik me bewust van het feit dat je zoiets als dit maar één keer in je leven meemaakt maar vanwege het wel zeer persoonlijke aspect heb ik er toch nog lang over nagedacht of dit werkelijk wel zo’n goed idee was. Daarbij is het verhaal zó bizar dat het neigt naar ongeloofwaardigheid.

Aan de andere kant is dat wat dit waargebeurde liefdesdrama juist zo mooi maakt. Het is zo'n ongelooflijk verhaal dat je het eigenlijk niet verzinnen kunt.

Toen Netflix en Videoland werden gelanceerd en series steeds meer een hot item werden kwam het idee om mijn verhaal ooit te laten verfilmen weer terug en heb ik uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken om een producent te benaderen.

Hoewel deze er niet onwelwillend tegenover stond luidde het advies om er eerst een volwaardig boek van te maken zodat - als dit een succes zou blijken - hij alleen de filmrechten ervan zou hoeven kopen. Dit voorstel heeft mij over de streep getrokken om het hele verhaal van A tot Z alsnog met iedereen die het lezen wil te delen.

Of er uiteindelijk een film of serie van gaat komen kan ik alleen maar hopen maar voor nu ben ik ook meer dan blij met dit bijzondere boek dat uit mijn ervaringen is voortgekomen.

De kans is groot dat je tijdens het lezen van deze ‘road movie’ op papier in gedachten jouw eigen film zult creëren dus is mijn wens op die manier toch al voor de helft uitgekomen.

Toen ik amper het eerste hoofdstuk had geschreven ontving ik een appje van mijn dochter die in een winkel stond te twijfelen tussen diverse kleine ringetjes die ze wilde kopen voor haar nieuwe oorpiercing. Eén van de sieraadjes was exact hetzelfde als het oorbelletje dat Lewis vroeger droeg. Hier was zij niet van op de hoogte.

Je kunt het interpreteren als een grappig toeval maar bij het zien van het oorringetje op de foto in mijn WhatsApp en het gevoel van directe herkenning dat hiermee door mijn buik golfde wist ik gewoon dat ik met het schrijven van dit boek op de juiste weg zat.

Vervolgens hoorde ik tijdens het typen van hoofdstuk twee buiten een aantal jongeren op de fiets voorbij gaan die een speaker bij zich hadden waaruit een nummer schalde dat Lewis destijds had gebruikt voor één van zijn dansacts. Ook dit ervoer ik als een teken dat ik hier vooral mee door moest gaan.

Toen het manuscript bijna klaar was en op Netflix de Nederlandse strippersfilm ‘Onze jongens in Miami’ werd gereleased en bleek dat de vrouwelijke hoofdpersoon ook nog Lola heette wist ik het helemaal zeker: dit boek gaat er komen!

Inhoud

I’ll keep you posted

I’m a lot like Eeyore

You don’t need my permission

Go home!

You remind me of Phoebe

Trip to Mars

I’m not in love

Cracked ribs

That’s me in the toilet

Twist and Shout

I love you

Take care

Don’t dream it’s over

Boer Vis

Lyrics

Inleiding

2005. Het is een regenachtige middag in november als ik me voor de spiegel in mijn slaapkamer zit op te maken. Ik had er eigenlijk een gezellige pyjama dag van willen maken maar kwam net tot de ontdekking dat een aantal ontbijtspullen voor morgenochtend op is en ik dus toch nog even naar de winkel moet.

Naast me op bed zit mijn tweejarige zoontje in mijn sieradenkistje te struinen. Het houten doosje in de vorm van een schatkist zit vol glinsterende snuisterijen in alle kleuren van de regenboog maar hij weet er met zijn kleine vingertjes juist een klein saai zilveren oorringetje uit te vissen.

‘Die mama!’

Met zijn mooiste glimlach strekt hij zijn handje naar mij uit om me het sieraadje aan te geven.

Dean is een prachtig kereltje. Druk, maar ontzettend lief. Hij vindt alles grappig en ziet overal de humor van in. Zelfs wanneer hij 's avonds in zijn bedje ligt en eigenlijk moet slapen hoor ik hem regelmatig schaterlachen in zichzelf.

Hoewel hij me altijd opvrolijkt, maakt hij me nu onbedoeld een beetje verdrietig.

Gespeeld blij neem ik het ringetje van hem aan.

‘Wat mooi schat!’

Terwijl mijn lieve kind weer verder graaft bekijk ik weemoedig het zilveren ringetje dat lichtelijk vervormd in mijn platte hand ligt. Een ringetje van amper één centimeter doorsnee. Piepklein maar desondanks van onschatbare waarde.

Met moeite lukt het me om het slappe ringetje door het gaatje van mijn oor te duwen. Vastmaken is een nog groter probleem. Het voorste staafje moet in het achterste tunneltje maar omdat het sieraadje verre van gaaf is werkt de sluiting niet goed meer waardoor het ding alleen maar meer verbuigt.

Plotseling ben ik vastbesloten het ringetje in mijn oor te krijgen, al duurt het een uur!

Wanneer het ringetje eindelijk op zijn plek zit, mijn oor rood en opgezet is, mijn zoontje slaapt en de regen harder dan ooit tegen de slaapkamerruit striemt dwalen mijn gedachten als vanzelf af naar het jaar 1999. Het laatste jaar van de roerige nineties waarin ik in Glasgow mijn meest bizarre zomer ooit beleefde.

In tegenstelling tot vandaag scheen de zon hoog aan de strakblauwe hemel. Voor we samen de stad in gingen om te winkelen bracht ik staand voor de plakspiegel op zijn garderobekast zorgvuldig mijn smokey eyes aan.

Lewis liep in zijn joggingbroek achter me langs en trok in ons gezamenlijke spiegelbeeld weer eens één van zijn gekke gezichten.

‘Mooi?’ vroeg ik expres in het Nederlands terwijl ik me naar hem omdraaide.

‘You’re going to scare people!’

Met mijn zwart omrande ogen keek ik hem vragend aan. Ik wist soms echt niet waar ik met de man aan toe was, wat hij nu wel of niet werkelijk meende.

‘Well… as long as I don’t scare you?’

Lewis lachte.

‘You know you're beautiful!’

Net toen ik bijna klaar was met mijn kohlpotlood duwde hij in het voorbijgaan terloops zijn oorringetje in mijn hand. Het zilveren oorringetje dat hij zelf altijd droeg en wat ik al dagen van hem af probeerde te troggelen omdat ik graag iets persoonlijks van hem wilde dragen. Hij had het me steeds niet willen geven.

‘Why not?’

‘Because it’s mine!’

En nu, een dag voordat ik weer naar Nederland zou vertrekken kwam hij uit zichzelf met dat sieraadje aan. Ik was zo blij als een kind en vroeg hem direct het oorbelletje bij me in te doen…

Mijn dagdroom wordt bruut verstoord door het snerpende geluid van de deurbel. Het blijkt de postbode met een pakket. Ik herken direct het logo op de verpakking. Leuk, mijn nieuwe kleding!

Wanneer ik de doos van hem heb aangepakt en deze rustig op mijn gemak wil openmaken besluit ik eerst de radio aan te zetten. Kleding passen met muziek op de achtergrond is net iets gezelliger.

Of de duvel ermee speelt wordt op dat moment net ‘Don’t dream it’s over’van Crowded House ingezet. Het nummer van Lewis en mij. Net nadat mijn zoontje juist zíjn oorringetje uit het overvolle doosje heeft weten te graaien klinken nu de welbekende klanken van ons liedje door de kamer.

Is dit echt toeval? Of is dit misschien een teken en denkt hij net zo vaak aan mij als ik aan hem?

ACHT JAAR EERDER

1997

I’ll keep you posted

Lola, lachen, zet hem even op twee, dit moét je even zien!’

Mijn vriendin José kraaide het haast uit.

‘Wat dan?’ vroeg ik afwezig. Ik zat middenin een goede film en had weinig zin in om van kanaal te wisselen.

‘Mannelijke strippers, leuk!’

‘Oh?’

Destijds was dit vrij nieuw, dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik zette de TV op het door José genoemde kanaal en inderdaad, op TV stond een groepje schaars geklede mannen heupwiegend en verleidelijk in de camera te kijken. Ze traden eerst op en gaven daarna een interview.

Terwijl ik met José aan de lijn zat keken we gezamenlijk naar hun act en waren het er vrijwel direct over eens dat we deze spannende jongens absoluut een keer live wilden zien.

Omdat ik niet wist of ze ook in Nederland zouden optreden schreef ik diezelfde avond nog een briefje naar de redactie van de show waarin ze hadden opgetreden. Via hen kreeg ik het adres van het management van de groep in Londen.

Van e-mail was eind jaren 90 nog geen sprake. Althans, niet voor mij, ik was destijds niet in het bezit van een PC. Elke brief die bij mij de deur uitging was een met de hand geschreven exemplaar.

In mijn brief naar het management schreef ik dat ik de jongens op TV had gezien en het me leuk leek om ze een keertje live te kunnen bewonderen. Natuurlijk vroeg ik ook of ze wel eens optredens in Nederland gaven want om er nu helemaal voor naar Engeland af te reizen vond ik ook weer wat overdreven.

Pas twee maanden later kreeg ik een brief terug van Jake, één van de jongens van de groep die ik ook op TV had gezien. Hij schreef dat de manager mijn brief veel te laat had doorgestuurd en dat als ik nog vragen had ik beter mijn post naar zijn huisadres kon sturen.

Het contact met de manager verliep niet helemaal naar wens en ze waren dringend op zoek naar een nieuwe agent, zo luidde de boodschap. Nieuwe optredens stonden om deze reden ook nog niet gepland maar hij wilde me wel op de hoogte houden.

‘I’ll keep you posted’.

Het verbaasde me dat hij direct zo openhartig was maar ik vond het natuurlijk wel ontzettend leuk. Uiteraard schreef ik hem een briefje terug waarin ik hem bedankte voor de informatie en warempel kwam er ook weer een brief terug. Hierin stelde hij zichzelf de anderen voor en had hij twee foto’s van hem en de rest van de groep bijgesloten.

Hij noemde hun namen en vermeldde meteen hun positieve en minder positieve eigenschappen erbij. Ook vroeg hij naar die van mij. En of ik dan ook meteen een foto van mezelf erbij kon doen.

So I think you might like to know a little bit about us so I will start with Lewis. He is Scottish and also very proud of being from Scotland. He was born and still lives in the big city Glasgow.

Lewis can be a little bit overbearing and when he has not enough sleep he can be a bit snappy but we respect him. (We have to respect him or he will tear off our heads and growl at us) Only joking, we love him really.

Then there is William. He is the one with the short bleached tufty hair. William is born and still lives in a place called Harrow. He thinks he is the best looking one in the group because he is the look-alike of Billy Idol and will not believe anyone who thinks different.

Finn is the one with the long hair, he is from Sheffield. Very handsome but also the one with two left feet. It takes him longer to remember the routines than the rest of us. When he does a movement it looks weird but then again the ladies are totally crazy about him!

Liam is the lad with short black hair and lives in Manchester. He is covered in tattoos but actually very sweet and also very bright. He is the one who allways has to put his shoes outside the hotelroom because they are very smelly. To be honest from all of us I think he is the best looking bloke.

My name is Jake, I was born in London. I still live there with my two dogs. I am the quiet one in the group and not as naughty as the others. I like to listen to all kinds of music like Madness, Clannad, Wet Wet Wet but also Iron Maiden, ACDC, Guns & Roses. I also like watching cartoons especially Disney.

Inmiddels hadden ze een contract getekend bij een nieuwe agency, was er een nieuwe choreograaf gevonden en waren ze druk aan het repeteren. Er stonden namelijk weer shows gepland, ook in Holland!

Het leek de jongens ontzettend leuk om me na de show te ontmoeten. Een foto zou daarom handig zijn, dan konden ze me herkennen, legde hij uit, maar tegelijkertijd gaf hij toe dat dit een smoes was en dat hij eigenlijk vooral nieuwsgierig was. Hij wilde niet alleen graag een foto van me zien maar stelde me ook direct allerlei persoonlijke vragen wat me enigszins overdonderde maar waardoor ik me wel enorm gevleid voelde.

You must tell us all about yourself like have you brothers and sisters, what do you do for a living, have you got any hobbies and what do you like to do in the evenings? Have you got any bad habits, if so what are they or are they too imbarrassing to tell us? Do you have any dark secrets, we wish to know, please tell us everything. Do you have a boyfriend or is there someone you like but you’re just pally (chums), we wish to know.

Tot op zekere hoogte beantwoordde ik braaf zijn vragen en stuurde hem een foto van mezelf on stage met de band waarmee ik destijds optrad. Kennelijk viel deze nogal in de smaak bij de heren want hun reacties waren meer dan lovend.

Vooral danser William vond het erg leuk om te zien dat ik muziek maakte. Voor hij bij de groep ging had hij zelf als basgitarist in een band gespeeld. Volgens Jake vond William zichzelf de knapste van de groep omdat hij op Billy Idol zou lijken.

Ik herinnerde mij William van de T.V uitzending en moest inderdaad twee keer kijken of het niet toch stiekem Bily Idol was. Daarbij heette hij nog William ook, zoals Billy in het echt heette.

Hoewel ik van mening was dat het een vrij duidelijke foto was die ik hem had gestuurd wilden ze toch graag nog iets meer van me zien, schreef Jake in zijn volgende brief. De foto was namelijk van iets verder af genomen waardoor volgens hen mijn gezicht niet goed genoeg zichtbaar was.

Het liefst hadden ze de volgende keer een close-up, schreef Jake. En niet eentje maar vijf, zodat ze er allemaal één hadden en niet om die ene hoefden te vechten.

William thought your face was hidden by your lovely long hair but he thought you was a very sexy lady and can not wait to meet you. Trying to get your photo back of him was hard but Lewis just groweled at him and he dived behind a chair crying for his mum to protect him.

Lewis thinks you have a very nice figure and looks forward to meet you in the flesh. And so do I.

We all think you look like a beautiful lady and if you do come to one of our gigs you must come backstage after and have a good chat to us as we would be upset if you don't.

We would love for you to write us and it might take us a little time to reply but we will. We would like to know more about you and four more photographs so we have one each and don’t have to fight over this one.

Kennelijk waren ze erg blij met fans uit Nederland. Ik kon natuurlijk wel merken dat ze een beetje zaten de dollen in de brief maar ik moest erom lachen en vond dat ze gevoel voor humor hadden. Ik kon het wel waarderen en zag er ook absoluut geen kwaad in.

Een vriendin maakte in het park een soort van portretfoto van mij waarvan er later inderdaad vijf exemplaren op de post naar Londen gingen.

Jake was ontzettend complimenteus in zijn brieven en kwam oprecht geïnteresseerd over wat ik natuurlijk helemaal geweldig vond. Hij vond het op zijn beurt weer fascinerend dat ik uit omgeving Amsterdam kwam, zijn favoriete stad. In Londen woonde hij prima naar zijn zin maar Amsterdam, dat was het toch wel helemaal.

Jake woonde samen met zijn twee honden in een ruim vierkamer appartement en wanneer hij met ze ging wandelen liep hij meteen even langs de brievenbus om zijn brief voor mij te posten, vertelde hij. Hij schreef zo leuk en beeldend dat ik me steeds meer begon te verheugen op zijn brieven.

Per ongeluk ontstond er zomaar een hele leuke correspondentie waarin we het plotseling over heel andere dingen hadden dan de show die ik een keertje wilde bijwonen. Zo vertelde hij me niet alleen heel persoonlijke dingen over zijn familie en vorige relaties maar schreef hij ook dat hij regelmatig modellenwerk deed en stond ingeschreven bij diverse castingbureaus.

Toen ik in mijn volgende brief aan hem vroeg welk soort opdrachten hij zoal had gedaan somde hij een lijst van shoots en commercials op en stuurde hij me in een grote bruine envelop vier professionele zwart wit foto’s uit zijn portfolio.

Het feit dat hij op deze foto’s nog knapper was dan in mijn herinnering op TV maakte dat ik nóg ongeduldiger werd en hem nu toch echt graag eens wilde ontmoeten.

Het eerste voor mij meest dichtstbijzijnde optreden dat in Nederland stond gepland was in januari “98 op een zaterdagavond in Utrecht.

José en ik spraken af om er samen naartoe te gaan maar toen het eindelijk zover was, bleek José ziek. Griep. Omdat het optreden dezelfde avond al zou plaatsvinden had iedereen die ik kende natuurlijk al andere plannen. Ik wilde er niet alleen naartoe en mijn moeder kreeg ik ook niet zover om me te vergezellen. Er zat helaas niets anders op dan dit optreden aan me voorbij te laten gaan.

Teleurgesteld schreef ik Jake dat ik niet had kunnen komen maar dat ik ze een volgende keer alsnog graag zou willen ontmoeten. In de brief die ik pas zeven weken later van hem ontving liet hij me weten het erg jammer te vinden dat we elkaar waren misgelopen en dat hij en de jongens na de show zelfs nog hadden rondgekeken of ze ons zagen. Deze mededeling maakte dat mijn hart een sprongetje maakte.

Helaas was dit voorlopig de laatste show in Nederland die ik had kunnen bezoeken, er ging dus weer flink wat tijd overheen voor ik een nieuwe kans kreeg om hen te zien optreden.

Toch bleven we elkaar schrijven. En niet alleen dat. Wanneer Jake voor een show in het buitenland verbleef stuurde hij me regelmatig een kaartje vanuit het hotel waar ze logeerden en als klap op de vuurpijl kreeg ik op Valentijnsdag de verrassing van mijn leven toen er met de post een reusachtige kaart werd bezorgd waar aan de binnenkant in zijn handschrift een vraagteken stond geschreven.

Hieruit bleek toch wel dat hij mij inmiddels net zo leuk vond als ik hem, iets wat ik wel had gehoopt maar natuurlijk nooit had durven dromen…

Twee maanden later was ik jarig en stuurde hij me weer een brief met een cadeautje erbij. Een beeldje van Winnie the Pooh's Teigetje met Konijn met onderop de tekst: 'There's no such thing as too much hugs'. En toen besloot ik hem gewoon maar eens te bellen.

I’m al lot like Eeyore

Ik wist natuurlijk al waar hij woonde, dus het enige dat ik nog hoefde te doen was het informatienummer bellen om het telefoonnummer op te vragen dat bij het adres hoorde.

De telefoniste somde geduldig alle getallen op en eenmaal alles genoteerd kon ik niet wachten om hem te bellen. Met mijn hart kloppend in mijn keel drukte ik alle veertien cijfers in tot ik trillend van de zenuwen aan de kiestoon hoorde dat zijn telefoon overging.

'Hello?...'

'Hi Jake. It's Lola. From Holland'.

(Stilte)

'Lola... wow... that's quite a surprise....'

Ik liet hem weten dat ik hem niet wilde lastig vallen maar dat ik zijn cadeautje had ontvangen. Dat dát voor mij juist een enorme verrassing was geweest en dat ik hem daarom even persoonlijk wilde bedanken in plaats van per brief.

Jake vond het ontzettend leuk dat ik de moeite had genomen om zijn nummer op te vragen en klonk oprecht blij wat mij ook weer blij maakte.

Desondanks verliep het gesprek zeer moeizaam. Jake gaf redelijk korte antwoorden en er vielen regelmatig stiltes waardoor ik besloot het gesprek snel af te ronden en hem weer met rust te laten.

Toen ik een paar dagen later thuiskwam van mijn werk zag ik direct bij binnenkomst dat het lampje van mijn antwoordapparaat knipperde. Jake had gebeld!

Van zijn zwijgzaamheid was weinig over. Moeiteloos kletste hij het hele bandje vol maar het leukste van alles was dat hij me vertelde dat ze begin volgend jaar weer naar Nederland zouden komen. Eindelijk!

Inmiddels was het zomer “98, een jaar later sinds het optreden dat ik had gemist. De afgelopen maanden was ik van mijn driekamer flatje in Krommenie verhuisd naar een mooie vierkamer maisonette in Wormerveer en had ik ook een nieuwe baan gevonden.

Voorheen werkte ik bij een grote discotheek als garderobe annex toiletjuffrouw en draaide ik bardiensten tijdens de concerten die er regelmatig gegeven werden. Hoewel ik dit werk met veel plezier deed en het goed was te combineren met de vele repetities en optredens met de band betrof het geen full time job waardoor het na mijn verhuizing naar een duurdere woning te weinig geld in het laatje bracht.

Ik besloot dus om de horeca vaarwel te zeggen en overdag weer full time te gaan werken. Gelukkig vond ik via het arbeidsbureau al snel een leuke baan als onderwijsassistente op een basisschool.

Het was een roerig jaar en op afstand was Jake overal getuige van geweest. Het was heerlijk om in vertrouwen allerlei zaken met hem te kunnen bespreken, vooral omdat hij me echt leek te begrijpen en me ook altijd goede adviezen gaf.

Ook Jake had me op zijn beurt veel persoonlijke dingen verteld over wat er allemaal gaande was in zíjn leven. Niet alleen over zichzelf maar ook over de anderen in de groep. Met name over William en Lewis omdat hij met hen het meeste contact had en regelmatig met William naar Schotland afreisde om daar een paar dagen bij Lewis door te brengen.

Via Jake hoorde ik dat Lewis een enorm zware tijd achter de rug had waarin binnen een jaar zowel zijn vader als zijn zus was overleden. Om deze reden had hij een break genomen van de shows, hij kon het even niet meer opbrengen.

Met William ging alles goed. Hij had weliswaar afscheid moeten nemen van zijn twee oude katten, maar had inmiddels ook weer twee nieuwe kittens aangeschaft en een meisje leren kennen dat hij erg leuk vond.

Ondanks het feit dat ik zelf niet direct in contact stond met William en Lewis bleef ik via Jake evengoed van alle gebeurtenissen op de hoogte waardoor ik het gevoel had ook hen een beetje te kennen.

Ondertussen was het wel duidelijk dat Jake en ik het afgelopen jaar meer voor elkaar waren gaan voelen dan vriendschap. Jake liet me weten dat de groep veel fans had, dat ze ook regelmatig post ontvingen via het management maar dat hij niemand schreef op de manier waarop hij met mij schreef.

Tevens verzekerde hij me weinig aandacht te besteden aan de dames die na een show met hen op de foto wilden of andere dingen probeerden. Of dat werkelijk waar was wist ik natuurlijk niet maar ik wilde het wel graag geloven.

We have fans who see the show and we get to chat to them after the gigs but apart from exchange cards at Christmas we don’t write to them like I write to you.

Most people say that I am the quiet one in the group. When the fans come backstage I normally sit back and let them try to deal with Lewis who is very boisterous and a person who tries his luck.

I just let them get on with it and if I think something needs to be said I say it, if not I just let life flow.

Toen ik eindelijk de stoute schoenen had aangetrokken en hem vroeg of hij een paar dagen bij me wilde komen logeren wilde hij deze uitnodiging niet aannemen.

In één van zijn brieven liet hij me weten hoe verlegen hij eigenlijk was en dat hij heel erg nerveus was geweest toen we elkaar via de telefoon spraken.

Hij legde me uit dat hij er totaal geen problemen mee had om in een zaal vol onbekenden zijn kleren uit te trekken maar dat hij het daarentegen wel heel erg spannend had gevonden om voor het eerst met mij te praten.

Hoewel zijn spelling te wensen overliet zoals hij zelf zei, kostte het hem geen enkele moeite om zijn gevoelens op papier te zetten. Wel was hij bang dat ik hem niet leuk zou vinden als we elkaar echt persoonlijk zouden ontmoeten.

Om die reden wilde hij ook niet zomaar bij me komen logeren, maar wilde hij iets plannen voor of na een tour in Nederland zodat ik niet te lang met hem opgescheept zou zitten als hij mij onverhoopt zou tegenvallen.

Jake vertrouwde me toe een moeilijke jeugd te hebben gehad waardoor hij op het emotionele vlak erg met zichzelf in de knoop zat. Hij vertelde me ook dat dit één van de redenen was geweest waarom hij mij het beeldje van Tigger en Konijn had gegeven voor mijn verjaardag.

Tigger was zijn favoriete Pooh personage, juist omdat hij altijd zo vrolijk en levendig was. ‘Just like you’, voegde hij eraan toe.

Zichzelf vergeleek hij met de sippe ezel Eeyore die nooit ergens zin in had en de dingen vooral van de sombere kant zag.

You are a very special person and I would love to come

and stay with you. I would love to meet you but

I don't know if you will like me if you met me.

It's one thing to write to eachother but if we meet face to

face you might find me quit and boring

or the sexual chemistry between us just doesn't click and

you start to hate me.

It would be best if I do it either before or after a tour in

Holland then if you don't like me or

get bored with me you will not have to put

up with me for long.

Ik waardeerde zijn eerlijkheid maar liet hem weten dat het vast wel los zou lopen en dat ik er alles aan zou doen om te zorgen dat hij het hier naar zijn zin zou hebben.

Natuurlijk vond ik het naar voor hem dat hij zich regelmatig depressief voelde maar ik was ervan overtuigd dat ik hem hierin zou kunnen steunen en we er samen wel uit zouden komen.

Maar Jake hield voet bij stuk en wilde beslist niet eerder naar Nederland komen dan wanneer er weer sprake zou zijn van een show of een ander optreden waarmee hij zijn bezoek aan mij kon combineren.

Dit bleek eerder het geval te zijn dan we dachten al liep het allemaal weer jammerlijk mis.

Eind oktober “98 ontving ik een brief van Jake waarin hij me liet weten in Nederland te zijn geweest voor een TV opname en dat ik hem dus was misgelopen. De brief met daarin mijn nieuwe telefoonnummer die ik Jake na mijn verhuizing had gestuurd bleek hij zo goed te hebben opgeborgen dat hij deze niet meer had kunnen vinden.

Omdat hij mij toch graag wilde laten weten dat hij naar Nederland zou komen had hij in Engeland het informatienummer gebeld om mijn nummer op te vragen maar aangezien ik een geheim nummer had genomen konden ze hem dit niet geven.

Eenmaal in Holland probeerde hij het Nederlandse informatienummer, helaas met hetzelfde resultaat.

Uiteindelijk vroeg hij de manager die in Nederland het verblijf en het vervoer voor hen zou regelen om hulp. Die was op het idee gekomen om één van mijn buren te bellen en hen te vragen of ze een briefje in mijn brievenbus wilden gooien met een boodschap.

Als hij dit al had gedaan kan ik me goed voorstellen dat ze dachten dat het om een grap ging. Ik heb er in ieder geval nooit iets over gehoord.

Big appologies for not writing sooner but I have had a bit
of a nightmare months but that is no excuse is it.

We were in Holland last week doing a T.V. show
but it was only the weekend before that we was told.

I tried to phone you but I could not find the letter
with your new number in it. I phoned the Engish operator
but they didn't have your new number.