Paniekboeket

Mick Duschak

Copyright © 2022 Mick Duschak

Auteur: Mick Duschak

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Mick Duschak

Vormgeving binnenwerk: Mick Duschak

Roman

ISBN 9789464432275

NUR 372

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Ik beschouw het als een eer als je jezelf herkent in een van mijn personages. Toch zijn al mijn personages ontstaan uit mijn fantasie en is herkenning gestoeld op louter toeval.

Voor: alle minnaars en minnaressen.

Inhoud

Koppelen

Banaangele zwemslip

Dinsdagochtendoverleg 1

Wie belt?

Eigenlijk

Bloemenman

Toekijkende emmers

Groetjes

Dinsdagochtendoverleg 2

Kruis

Of de gladiolen

Verhoor

Rolverdeling

Te veel

Buikgriep

Vijver

Dor

Vin

Wieneke

Wortels

Rood sap

Vier

Geen Vin

In de bonen

Afvoerputje

Klik

Dinsdagochtendoverleg 3

Turbulentie

In liefde en oorlog

Marco

Judas

Nat

Doorn

Appje

Snel-weg

Barst

Aasgier

Aan tafel

Vrij

Glorie

Drie, twee, één

Haha

Dinsdagochtendoverleg 4

Lijn 1

In de Heer zijn

Op zijn pootjes

Hij komt

Ruimte

Ontkoppelen

Koppelen

Zou dit een man zijn waar ik verliefd op kan worden?

De klinische verlichting van de tram pakt voor de net ingestapte man bijzonder nadelig uit. Zijn haarloze hoofd blinkt als een opmaakspiegel waar menig pubermeisje naar verlangt.

Hij is druk in gesprek met zijn AirPods. Zijn stem klinkt jolig en doordringend. Om de dertig seconden ontsnapt er een lach uit zijn mond die door de hele tram buldert. De knikker aan glanzend vlees is gezond gebruind met in het midden twee intens blauwe oogjes. Door de veelheid aan vlees lijken zijn ogen klein. Meerdere malen zoeken zijn oogjes de mijne. Hij wrijft over zijn zwarte baseballjack met grillig aanwezige buttons erop. Zulke jasjes horen thuis op Manhattan gedragen door achttienjarigen. Dit jack matcht duidelijk niet met de groeven in zijn gezicht. Dan bulkt er weer een snoeiharde lach door de tram. Een baby begint te huilen. Hij vervolgt zijn gesprek.

Volgens Judith kon deze blinddate geen kwaad.

‘Nee, Daav deze is écht leuk!’ ze keek me met haar blauwe kikkerogen aan alsof ze me ieder moment van totale opwinding kon bespringen.

‘Dat zei je van die azijnimporteur ook. Hoe heette die ook alweer?’

‘Richard, maar deze is écht anders.’

Hoe ze het voor elkaar kreeg weet ik niet, maar ze maakte haar kijkers nog groter dan ze al waren. Daar is Judith een kei in. Ik ken die blik en als ik die blik zie weet ik: ik kom er niet meer onderuit.

Zo ook nu niet.

Is het verstandig om je te laten koppelen? Ik tel de voorbijgaande tramhaltes. Het heeft iets wanhopigs. Het lukt jezelf niet om iemand te vinden, dus dan worden er hulptroepen ingeschakeld. Wanneer je sociaal te ongemakkelijk bent, niet hip genoeg: ik drink geen smoothies met een selderijstronk erin gemikt. Ook maak ik geen selfies waarbij mijn baard gedipt is in roze glitters. Dan kun je het blijkbaar vergeten. Het erge is dat die ander zich ook heeft laten koppelen. Uit twee verschillende basisschoolklasjes zijn wij als laatste gekozen met gym en moeten nu een team vormen. Een losersteam.

‘Station Lelylaan. Vergeet u straks niet uit te checken? Please remember to check out,’ verkondigt de computerstem van lijn 1. Nog even en ik moet deze tram verlaten.

Mijn hartslag wordt heviger. In iedere man van begin dertig zie ik mijn date. Een man met witte sneakers, grijs geverfd haar en opgerolde broekspijpen laat zijn chihuahua uit. Je mag het niet denken, maar het is er overduidelijk ‘een’. Een homo. De chihuahua poept voor een reclamebord. Hij ruimt het niet op, maar maakt wel een selfie. Zijn ogen kijken zwoel, zijn lippen in een krampachtige houding.

Fuck. Een dikke druppel zweet glijdt vanonder mijn oksel over mijn bovenarm.

En het leek nog wel zo een perfecte outfit; een lekker loszittend wit-blauw gestreept overhemd. Ik was alleen vergeten dat je bij loszittende kleding je zweet twee keer zo duidelijk over je lijf voelt stromen. Rustig blijven. Meer zweet kan ik niet gebruiken. Mijn grootste angst moet ik zien te voorkomen. Als ik de geur van een frikandel speciaal ruik terwijl we niet in een frikandel speciaal-achtige situatie zijn, weet ik dat ik naar zweet meur.

‘Nee, dit is een blind date Daav. Ik laat je geen foto zien. Geloof me, hij ziet er goed uit. Echt.’

Ik hoor het haar nog zeggen, ondertussen friemelde ze nerveus aan haar dunne paardenstaart. Wat nu als ze hem stiekem helemaal niet leuk vindt? Als mensen opeens aan hun neus of haren beginnen te friemelen, is dat dan geen teken van liegen?

Aan de andere kant, ze is mijn beste vriendin. Ze weet echt wel wat ik aantrekkelijk vind.

Wat vind ik eigenlijk aantrekkelijk? De vlezige knikker tegenover mij in ieder geval niet.

‘Oh, dat had ik nog niet gezegd, maar hij gaat voor je koken. Is dat even leuk. Ik stuur je zijn adres zo door,’ zei ze gisteren vol enthousiasme.

Wat nu als hij een verkrachter blijkt te zijn of een lugubere moordenaar. Misschien sta ik wel op zijn menu?

Dat hij een fatsoenlijke baan heeft, zegt niets. Dat zijn vaak de ergste. Hannibal Lecter was immers ook psychiater voordat hij zijn cliënten begon op te eten.

Zal je zien, komt er over een paar jaar een documentaire over deze avond.

De man die homo’s op at.

Een paar van mijn beste foto’s in sepiakleuren. Shots van zijn huis met wit-rode linten eromheen. Mensen in witte pakken. Judith die - vechtend tegen de tranen - haar verhaal doet. Ze bekent dat het feitelijk haar schuld is, maar beschrijft vervolgens mijn persoonlijkheid in slechts enkele woorden. De conclusie is dat het doodzonde is dat ik er niet meer ben.

Tranen rollen over haar wangen op exact het juiste moment. Dan vraagt ze met rode ogen of de camera even uit mag en slaat ze haar handen voor haar gezicht. Dit shot blijft erin om het authentieke karakter van deze docu te verhogen.

Oké, misschien heb ik te veel fantasie.

‘Surinameplein. Vergeet u straks niet uit te checken? Please remember to check out.’

Het is drie voor zeven. Perfect op tijd. Wanneer ik in zijn straat loop en het juiste huisnummer zoek, valt mij op dat de dagen korter beginnen te worden. De lantaarnpalen branden al en verlichten de takken van de groengele bomen die beschermend over deze lichtdragers heen zijn gedrapeerd. Het is best sfeervol. Geen straat voor een moordenaar. Geen straat voor een crime docu. Ik moet Judith geloven. Na deze avond zal mijn leven veranderen. Nummer 17. Dit moet het zijn. Andries Blijvink staat er op een gouden bordje naast de bel. Andries Blijvink? Anders Breivik? Stoppen David, nu.

‘Hé hallo en dan moet jij David zijn?’

‘Klopt helemaal en dan ga ik ervan uit dat jij,’ Anders, Anders, Anders, ‘Andries bent.’

Ik wijs naar het gouden bordje naast zijn deur.

Hij lacht lief en geeft me een knipoog. Een kookschort strak om zijn slanke lichaam gebonden. Er zit een beetje bloem op zijn wang. Duidelijk geen meneer Breivik.

‘Kom binnen,’ hij zet een stap naar achteren.

Andries is iets kleiner dan ik ben, maar zijn uitstraling vult de hele hal waar we doorheen lopen.

‘Neem maar lekker plaats.’ Hij wijst naar een gedekte tafel die verklapt dat er vele gangen zullen volgen.

Zijn grijze ogen kijken me verlegen aan, maar hij is niet bang. Hij vertelt honderduit over zijn passie voor de Oosterse keuken, over zijn moeder waar hij mantelzorger voor is, over het leven na de dood.

Zou dit de ware kunnen zijn? Ik sluit het niet uit. Na vijf gangen aan Aziatische lekkernijen en anderhalve fles rode wijn verder, zitten we op een wit houten bankje in zijn stadse achtertuin. Er hangt een reeks gloeilampjes in de enige boom die deze tuin rijk is. Het zorgt ervoor dat zijn ogen net wat meer glinsteren in de verder donkere tuin. Grijze ogen in combinatie met het warme licht van de lampen maakt zijn oogkleur goud. Er wordt niet meer gesproken, alleen nog maar gestaard. Zijn gouden ogen kijken niet meer verlegen. Eerder ondeugend. De wind stroomt door de bladeren van de boom. Andries komt dichterbij. Hij legt zijn hand op mijn knie en leunt er licht op. Zijn lippen mooi vol. Ze hebben een hoog zoen-gehalte. Zijn mond raakt de mijne. Onze stoppelbaardjes prikken plagend elkaar, maar het deert ons allebei niet.

Oh, Judith wat ben ik jou dankbaar.

In het echt verliep het iets anders.

Banaangele zwemslip

Hij doet open in een banaangele zwemslip die licht lijkt te geven op zijn gespierde zonnebankbruine lijf.

‘Hé maat, jij David zeker? Ik ben Django. Kom binnen, maak het jezelf makkelijk.’

In zijn ogen zie ik dat hij in een fantasiewereld leeft waarin onderbroeken niet bestaan.

Midden in zijn woonkamer hangt een knalrode boksbal die is opgehangen aan een gitzwarte industriële balk.

‘Kom verder maat,’ hij loopt richting zijn dakterras.

Op zijn dakterras staat een bubbelende, pruttelende, dampende jacuzzi. Naast de jacuzzi liggen op een bijzettafeltje een paarse zwemslip en een extra handdoek. Er valt daarentegen niets te ontdekken wat op een diner lijkt. Hij heeft duidelijk een bobbel in zijn slip.

Het is eigenlijk een soort Dries Roelvink, alleen dan mét erectie.

‘Ja, sorry maat, koken is mij niet meer gelukt, maar dit…’ hij wijst naar de jacuzzi, ‘…is ook lekker.’

Misschien is een beetje argwaan niet verkeerd? Ik kan nu besluiten weg te gaan. Het staat mij vrij om deze date te beëindigen. Dit wordt niks. Vanavond gewoon lekker alleen op de bank met een zak chips. Heerlijk alleen.

‘Dus kleed jij je ook even om?’

‘Ja hoor, wat heerlijk zeg zo’n jacuzzi,’ hoor ik mezelf zeggen. Ik was altijd redelijk tevreden met mijn lichaam. Tot nu toe. Als ik naar mijn buik kijk zie ik dat mijn enige vetrol meebeweegt op het ritme van het bubbelende water. Alsof het aan waterballet doet. Gelukkig komt de veel te strak zittende paarse zwemslip niet bovenwater.

‘Wil je plat of bruisend water?’ klinkt het vanuit zijn industriële keuken die zo uit Vtwonen afkomstig had kunnen zijn.

‘Doe maar bruisend.’

Hij zet twee glazen met bruisend water op het bijzettafeltje waar eerst mijn paarse zwemslip lag. Deze jacuzzi heeft acht zitplekken. Het domineert zijn dakterras. Toch neemt hij plaats dicht bij mij. Er is nog maar één lege zitplaats tussen ons.

‘Waar ken jij Judith van?’ vraagt hij. Zijn ogen staren ondertussen onderzoekend naar mijn slip.

‘Ze is mijn beste vriendin en sinds kort zijn we collega’s.’

‘Ah, collega’s!’ Zijn ogen nog steeds op mijn zwemslip gericht. ‘Dat is toevallig. Joost, haar man, is dan weer een collega van mij.’ Hij kijkt op met een blik alsof hij wil zeggen: en nou jij weer.

‘De wereld is klein,’ zeg ik dan maar.

‘Zeker, zeker, de wereld is klein.’ Zijn ogen kijken nu naar mijn rondzwierende vetrol. Het water bubbelt. Dan klinkt Heb je even voor mij van Frans Bauer, zijn beltoon.

Zonder te kijken drukt hij zijn oplichtende iPhone-scherm weg. Hij verandert van houding. Hij gaat meer liggen, leunt met zijn armen op de rand van de jacuzzi, zijn Dries Roelvink slip komt zelfverzekerd bovenwater. Nog steeds een erectie. Hij sluit zijn ogen en slaakt een kreet van genot: ‘Aah, lekker, lekker.’

Zijn ogen nog steeds gesloten. Ik hoor enkel het water bubbelen en af en toe mijn maag knorren.

‘Vind jij het ook lekker maat?’ Met zijn tong maakt hij zijn lippen nat. Hij opent zijn ogen en kijkt weer richting mijn zwemslip. Dan klinkt Frans Bauer weer, al snoert Django hem snel de mond. Weg met de Brabantse gezelligheid.

‘Staat je leuk dat paars,’ hij schuift een plaats op. Een plaats dichterbij. Onze benen raken elkaar.

‘Paars staat iedereen,’ zeg ik dan maar.

Dan zie ik zijn rechterarm richting mijn blote borst gaan. Druppels water glijden over zijn heuvelachtige armen. Hij wil me strelen. In een kwart seconde besluit ik te doen alsof ik door de kracht van de bubbels van mijn zitplaats word gedreven. Ik verdwijn in het midden van de jacuzzi onder water om enkele seconden later als een mislukte Baywatch-acteur boven water te komen. Half op de tast neem ik plaats tegenover hem. Mijn kletsnatte haar dat voor mijn ogen hangt wrijf ik naar achter.

‘Zo, wat was dat nou?’ probeer ik er zo natuurlijk mogelijk uit te krijgen.

‘Ja, dit heb ik ook nog nooit meegemaakt.’

Helaas wordt zijn erectie niet minder.

‘Misschien moet je maar even opnemen…’ zeg ik dwars door Frans Bauer heen die voor de derde keer klinkt, ‘…het kan dringend zijn.’

Hij staat half op om zijn iPhone van het bijzettafeltje te grissen.

‘Django hier!’ Zijn half zit, half staan houding verandert langzaam in een kaarsrechte sta houding.

‘Dat meen je…dat meen je,’ zijn erectie slinkt als verse spinazie in een gloeiendhete wok-pan.

‘Dat meen je niet…’

Zijn iPhone belandt met een doffe klap op het bijzettafeltje. Enkele druppels van de twee glazen water belanden op het scherm.

‘Mijn moeder is overleden.’

Zijn onderlip begint te trillen. Hij zakt langzaam door zijn knieen en neemt plaats in het bubbelende water.

Wat nu te zeggen? Op dit soort momenten moet je grote woorden kunnen spreken.

Misschien:

‘Wat verdrietig, maar zie dit ook als een kans om het leven op een andere manier te bekijken.’

Nee veel te vaag en ongevoelig.

Hij slaat zijn hand voor zijn mond. Zijn ogen worden vochtig.

‘Ik begrijp hoe je je voelt.’

Veel te cliché. Kom op David, bedenk iets allesomvattends.

‘Die van mij ook, hebben we toch iets gemeen.’

Het wordt er niet beter op.

Dan besluit ik me maar te beperken tot het veilige:

‘Gecondoleerd zeg. Kan ik iets voor je doen?’

Ik kan niets voor hem doen.

Dinsdagochtendoverleg 1

Wie van ons zal als eerst doodgaan? Peter Paul start ons wekelijkse dinsdagochtendoverleg. Het kan met één telefoontje je wereld binnenkomen.

Mireille misschien? Ze zit tegenover me en kijkt wat glazig richting Peter Paul die druk in de weer is met zijn flipover.

Dan begint ze op haar kladblok bloemetjes te tekenen. Af en toe zucht ze. Haar ketting die bestaat uit in elkaar gevlochten houten ringen tikt soms op tafel.

‘Val me alsjeblieft eventjes niet zo aan, alsjeblieft…’ reageert ze als Peter Paul vraagt welke slogan zij het beste vindt. Peter Paul dan? Ik vrees van niet. Hij is een typische jongen van vijfenvijftig. Zijn lavaoranje leesbril steekt hard af bij zijn donkerblauwe colbert en witte overhemd waarbij hij net één knoopje te veel open heeft staan.

Vlak voor ik hier bij Stronck Communicatie begon heeft hij een haartransplantatie ondergaan. Zijn hoofdhuid ziet er nog wat gevoelig uit. Een soort omgekeerde paddenstoel: wit met rode stippen. Maar over een paar maanden heeft hij weer een bos haar alsof hij twintig is. Nee, hij loopt hier nog wel even rond.

‘Zeg kanjers, ik wil hier uiterlijk vrijdagmiddag een klap op kunnen geven, begrepen?’ Hij buigt over de ovaalvormige vergadertafel. De tafel kraakt. Iedereen zegt ‘ja’ zonder precies te weten waarop. Anton valt bijna in slaap wanneer Peter Paul het volgende agendapunt aanhaalt. Nog een paar jaar en Anton heeft de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. Anton heeft duidelijk nog nooit aan een haartransplantatie gedacht. Er groeit een aangevreten kerstkrans van vlassig grijs haar op zijn hoofd met in het midden een glimmend kale oppervlakte met enkele moedervlekken. Wanneer je zijn hoofd van boven zou fotograferen zou hij zo voor een cappuccino door kunnen gaan. Als ik hem in twee kleuren zou moeten omschrijven zouden dat bruin en grijs zijn. Bruin voor zijn geruite colberts en grijs voor zijn haar en het waas over zijn huid.

Naast mij begint Sabrina te orakelen over mogelijke bezuinigingen binnen een aantal lopende projecten. Recht voor me zie ik Mireille met haar mond open naar Sabrina kijken. Geen charmant beeld. Gelukkig sluit ze haar mond snel, voordat zich speeksel in haar mondhoeken verzamelt. Sabrina wordt binnenkort vijftig, maar niemand die haar die leeftijd geeft. Ze heeft dik golvend zandkleurig haar en draagt kleding die thuishoort op Ibiza. Minstens één keer per week vertelt ze over haar leven als ‘hippy-single’, de rest van de tijd over haar twee Golden Retrievers. Ze is het zonnetje in huis.

Plots kijkt Peter Paul alsof hij een brandlucht ruikt. Hij bekijkt de zalmroze muren, de beige deur en dan de lege stoel naast mij.

‘Ik vind die werkende moeders allemaal hartstikke priem.

Zeker als ze daarbij ook op tijd kunnen komen. Kanjers, weet iemand waar Judith is?’ Hij gaat verder en scheurt een vel papier van de flipover af.

‘Ze komt er zo aan, appte ze me net.’ Nog voor ik het goed en wel heb uitgesproken slaat de beige deur open.

‘Sorry jongens…oh goedemorgen trouwens,’ ze beent op haar paarse pumps naar de lege plaats naast mij, ‘Joppe en Aaf hebben buikgriep en ik moest in no-time een oppas regelen, maar goed hier ben ik.’ Ze kijkt opgewekt naar de rest. Een lamp in het systeemplafond knippert.

‘Goed, laten we doorgaan,’ zegt Peter Paul, ‘Mister David, ik heb een monsterklus voor je. Zoiets waar je echt je tanden in kunt zetten.’

Blijkbaar kijk ik verschrikt, want hij volgt meteen met:

‘Ja, wees maar niet bang. Je gaat dit samen met Judith oppakken. Zij wordt jouw mentor. We moeten toch eens even kijken of jij wel wat kunt.’ Hij lacht. Anton staart naar zijn dichtgeklapte laptop.

‘David, ken jij…’ Hij leunt richting mij en kijkt alsof hij een zuurtje in zijn mond heeft, ‘…Flar?’ Het klinkt alsof hij een beroerte krijgt, maar niemand staat paniekerig op. Flar zal dus wel een naam van iets zijn.

‘Nee, nog nooit van gehoord,’ zeg ik met enige angst een dom antwoord te hebben gegeven.

‘Juíst.’ Hij reageert alsof ik de finalevraag van een quiz goed heb beantwoord.

‘En daar ga jij verandering in brengen. Ja! En wel samen met Judith!’

Hij gaat naar zijn vers vel papier op de flipover en begint druk te schrijven. Allemaal steekwoorden.