ZWARTE
VALK

Deel 1

Marinus van den Elzen

ZWARTE VALK

Copyright © 2018 Marinus van den Elzen

Auteur: Marinus van den Elzen

Druk: Pumbo.nl.

Omslagontwerp: Janneke van den Elzen

Spionageroman.

ISBN 978-908-284-9028

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

Waar staat je wiegje? In Nederland, Afghanistan of … ?

Heeft dit wiegje een comfortabel matrasje of is dit een sinaasappelkist gevuld met krantenpapier?

In deze trilogie staan drie personen centraal.

Mark en Jill uit Nederland en Yasir uit Afghanistan.

In deel 1 volg je de drie hoofdrolspelers en laat ik zien waartoe opvoeding, omgeving, indoctrinatie en manipulatie kunnen leiden.

Amper acht maanden oud wordt de kleine Mark door zijn depressieve moeder achtergelaten bij zijn vader, een kunstschilder, die het goed bedoelt, maar amper voor zichzelf kan zorgen.

Mark groeit op als een zelfstandige belhamel en komt in zijn pubertijd in aanraking met Justitie. Hij belandt in een jeugdinrichting en gedurende die periode leert hij Tom kennen. Tom, onlangs gepensioneerd, ontfermt zich over de jongen, biedt hem structuur en woonruimte.

Langzaamaan hervindt Mark zijn zelfvertrouwen en neemt hij een beslissing over zijn toekomst.

Tijdens de vierdaagse van Nijmegen leert hij Jill kennen.

Jill is een zondagskind. Rijke ouders, goede school, echter niets is wat het lijkt. Bij toeval hoort ze dat ze niet de dochter is waar haar ouders op hadden gehoopt.

Na een uit de hand gelopen incident met haar vriendje besluit ze op haar achttiende verjaardag het heft in eigen handen te nemen.

Ze laat een zwarte valk tatoeëren die als een rode draad zijn weg weet te vinden door deze trilogie.

In Mark vindt Jill haar maatje. Het pad dat ze gezamenlijk bewandelen, kent vele ups en downs. De zoektocht naar haar roots, brengt haar bij een blind, Iraans meisje met wie ze een speciale band krijgt.

Yasir is nog maar een manneke wanneer in Kabul zijn ouders worden vermoord. Zwaar getraumatiseerd wordt hij ondergebracht in een Pakistaanse madrassa waar hij wordt opgemerkt door Karim.

Samen met zijn vrienden Zemar, Tarek en zeventien anderen wordt Yasir door deze Karim opgeleid tot terrorist, echter niet iedereen zal de opleiding volbrengen.

De hoofdrolspelers in deel 1:

Mark | Groeit op in Den Haag zonder moeder.
| Start na een jeugdetentie met een nieuw leven.
| Vriend van Tom en Jill.
Linda/Buuv | Buurvrouw van Mark
Tom | Vriend en coach van Mark na zijn detentie.
Jill | Vriendin van Mark.
Hilly | Vriendin, steun en toeverlaat van Jill.
Kevin | Vriend van Mark.
Sara en Rachel | Twee vriendinnen.
Karim | Opleider van terroristen.
Achmed | Helper en beul van Karim.
Najib | Helper, opleider en collega van Karim.
Yasir | Student van Karim.
Zemar | Student van Karim en vriend van Yasir.
Tarek | Student van Karim
Ziba | Blind meisje uit Iran en vriendin van Jill.
Nasir | Oom van Ziba en werkzaam bij Iraanse inlichtingendienst.

Uitdrukkingen en belangrijke termen

De Blokhut | Woonruimte van Mark bij Tom.
De Boshut | Woning in de Ardennen.
De Grot | Opleidingslocatie in Iran.
MB | Mercedes-Benz (militaire voertuig/jeep)
Kaia | Kabul International Airport (met militair kamp).
HQ | HeadQuarter (Militair kamp in Kabul)
Green Zone | Zwaarbeveiligd gebied in Kabul.

Inhoud

01 New York, zondag 9 september 2001

02 New York, dinsdag 11 september 2001, 05.30 uur AM

03 Kabul, 11 september 2001

04 Mark Jansen

05 De rechter

06 Mark’s jeugd

07 Jill, het voetbalincident

08 Mark

09 De rechtszaak

10 Jill

11 Yasir, Pakistan

12 Jill

13 Mark ontmoet Tom

14 Jill. Vrijdag, de dag voor het voetbalincident

15 De dag van het voetbalincident

16 Het onderzoek

17 Mark

18 Yasir, Pakistan

19 Hilly

20 Yasir

21 Mark en Tom

22 Jill

23 Mark

24 Jill

25 Mark

26 Jill

27 Mexico

28 Mark

29 Jill

30 Mark

31 Jill

32 Mark

33 Jill

34 Achmed

35 Jill

36 Achmed

37 Jill

38 Achmed

39 Mark

40 Jill

41 Mark

42 Jill

43 Mark

44 Dinsdag, de eerste wandeldag van de Nijmeegse Vierdaagse

45 Tarek

46 De derde dag van de Vierdaagse

47 Tarek

48 Mark

49 Tarek

50 Mark en Jill

51 Achmed

52 Mark en Jill

53 Tarek

54 Mark en Jill

55 Tarek

56 Jill

57 Tarek

58 Jill en Mark

59 Karim

60 Tom

61 Karim

62 Jens

63 Karim

64 Mark en Jill

65 Dinsdag twee oktober. Vijf uur in de ochtend

66 Jill

67 Mark

68 Jill

69 Fatale crash

70 Mexico

71 Karim

72 Rachel

73 Karim

74 Mark en Jill

75 Yasir

76 Mark en Jill

77 Yasir

78 Mark en Jill

79 Yasir

80 Mark

81 Karim

82 Mark

83 Yasir

84 Mark

85 Najib

86 Mark

01 New York, zondag 9 september 2001

Het kleine mobieltje begon plotseling te zoemen en te trillen. Doordat het tafeltje scheef stond, gleed het apparaatje langzaam over het gladde oppervlak tegen het metalen peper-en-zoutstelletje aan. Telkens wanneer het mobieltje opnieuw begon te trillen, rammelde het blikkerige setje irritant mee.

Het geluid stoorde Karim, de man achter het tafeltje, geenszins. Hij wreef met zijn hand over zijn kin en leek te twijfelen of hij wel wilde opnemen. Om geen verdere aandacht op zich te vestigen, pakte hij uiteindelijk met een diepe zucht het mobieltje van tafel en zei:

‘Ja, met mij.’

‘De aanslag is gelukt.’

‘Dan zitten we perfect op schema. Inshalla.’

Hij legde het mobieltje weer op tafel en keek op naar de auto’s en de voetgangers die voorbijsnelden.

Zijn bijna zwarte ogen keken naar rechts en bleven rusten op het naambordje ‘Wall Street’ dat op de muur van een gebouw was geschroefd. Op zijn gezicht verscheen een zelfgenoegzame grijns. Starend naar het bordje, wenkte hij de ober. Zonder wat tegen de man te zeggen, legde hij tien dollar op het witte bordje, stond op en wandelde richting Battery Park.

In het park liep hij door tot aan de oever van de Hudson rivier. Het zonnetje voelde lekker warm aan en hij besloot op de betonnen balk aan de rand van het water te gaan zitten. Rechts van hem vertrok juist een ferry, vol met toeristen, op weg naar het Vrijheidsbeeld.

Met een arrogant lachje keek hij schuin omhoog naar de vele fotografen die vanaf het achterdek de skyline van Manhattan met de twintowers fotografeerden.

Karim haalde de simkaart uit zijn mobiel, brak die doormidden en gooide de twee deeltjes in de rivier. Het mobieltje liet hij, eveneens onzichtbaar voor derden, tussen zijn benen door in het water vallen. Met een uitdrukkingsloze blik volgde hij het blauwe, zinkende apparaatje in het diepe, donkere water. Dan richtte hij zijn blik weer op de ferry en het Vrijheidsbeeld.

De zon scheen pal in zijn gezicht en hij sloot zijn ogen om de warmte diep in zijn gelaat te laten doordringen.

Hij snoof diep, bleef zeker vijf minuten zitten en stond toen plotseling op. Karim had tijd genoeg, maar miste de rust om hier te blijven zitten. Terwijl hij zich omdraaide, keek hij recht tegen de twee hoge torens van het World Trade Center aan. Hij bleef een paar minuten stilstaan en als toeristen op de kade hem daar toevallig op de video hadden gezet, zouden ze bij het terugkijken van de beelden kunnen zien dat de man een lichte buiging richting de twee torens had gemaakt. En het was niet zomaar een buiging. Karim voerde zijn ritueel eerbiedig en plechtig uit alsof hij een laatste groet bracht. Vervolgens liep hij rustig verder en verdween in de massa.

02 New York, dinsdag 11 september 2001, 05.30 uur AM

Karim was al even wakker toen hij de wekker op het kastje naast zijn bed hoorde zoemen. Met zijn volle hand sloeg hij op de niet te missen brede knop. Hij stond op en gaf, terwijl hij naar de douche liep, de man in het andere bed van de kamer een tik op zijn schouder.

Najib, een jongere uitvoering van Karim, ging zonder iets te zeggen op de rand van zijn bed zitten en trok zijn hardloopkleding aan.

Het rugzakje dat hij de vorige avond naast zijn bed had gezet, gooide hij over zijn schouder en liep de kamer uit. In de lobby van het hotel knikte hij vriendelijk naar de receptioniste, liep door de draaideur naar buiten en startte zijn ochtendloop richting Central Park.

Evenals voorgaande twee dagen stopte hij bij de grote vijver en ging daar op een bankje zitten. Uit zijn rugzak haalde hij een broodtrommeltje, nam het deksel eraf en legde dat rechts van hem neer. In het trommeltje zaten twee boterhammen, een mes, een flesje sportdrank en een mobieltje. Als eerste nam hij het mobieltje uit de trommel, zette deze aan en legde het naast het broodtrommeltje. Vervolgens nam hij een hap uit zijn boterham. Rustig kauwend keek hij in de verte naar twee joggers die tegen een boom hun spieren stonden te rekken. Het was vijf voor zes toen hij op zijn horloge keek en besloot om nog een hap uit zijn boterham te nemen.

Plotseling begon naast hem het mobieltje te zoemen. Verrast spuugde hij direct het brood uit zijn mond en pakte snel het apparaatje.

‘Hallo met Najib.’

‘Jazeker, je belt keurig op tijd, vertel maar, ik luister.’

‘Oké, dus alles verloopt volgens plan.

Mooi, daar zal de baas blij mee zijn.’

‘Succes jongen. Wat zeg je?’

‘Jazeker, we hebben een perfecte stek om alles op video en foto vast te leggen.

Wanneer je komt aanvliegen, staan we rechts van je.

Jullie gaan geschiedenis schrijven en worden nooit meer vergeten.’

‘Insjallah.’

Najib verbrak de verbinding, drukte zijn rug tegen de leuning van de bank en haalde een paar keer diep adem. Hij stak de rest van zijn boterham in zijn mond en verwijderde al kauwend het achterklepje van zijn mobiel.

Wat gehaast peuterde hij de simkaart eruit en brak deze doormidden. Na een laatste slok uit zijn flesje, stopte hij het overgebleven brood samen met het flesje terug in zijn rugzak.

Rustig liep hij naar het bruggetje, gooide tijdens wat rekoefeningen het mobieltje met een plons in de vijver en jogde rustig terug naar zijn hotel. Vijfhonderd meter voor het hotel bukte hij naast een afvoerputje om een loszittende veter te strikken. Nadat hij ook de twee delen van het simkaartje in het putje had gegooid, rende hij weer verder.

Vriendelijk lachend checkte hij bij de receptioniste zijn vriend en zichzelf uit, bedankte voor het prettige verblijf en loog tegen het meisje dat ze over een maand weer terug zouden zijn. De lift bracht hem naar de hoogste etage. Eenmaal bij zijn kamer klopte hij driemaal zachtjes op de deur. Deze werd bijna direct geopend.

Karim liet hem binnen en hing een ‘niet storen’-kaart aan de buitenzijde van de deur.

Najib liep direct door naar de douche en tien minuten later schoof hij aan tafel.

‘Heerlijk ontbijtje gemaakt, Karim. Mijn complimenten.’

‘En, heb je hem aan de lijn gehad? Hoe klonk zijn stem?’

‘Zoals gewoonlijk. Hij klonk rustig. Opmerkelijk rustig. En hij was keurig op tijd.’

‘Onze vriend was altijd keurig op tijd. Hij was misschien wel de beste leerling die ik ooit heb gehad. Ik zal hem missen.’

Zwijgend aten ze hun broodjes en dronken een kop thee. Tegen half acht ruimden ze alles op. Met een natte handdoek veegde Najib de tafel, de stoelen, en de nachtkastjes schoon.

Ze plaatsten ieder hun reiskoffer op bed en lieten deze geopend liggen. Najib nam een statief en zette dit voor het linker raam. Karim pakte eveneens een statief en plaatste deze voor het andere raam. Beide statieven stonden verscholen tussen de gordijnen. Najib plaatste vervolgens een spiegelreflexcamera op het statief en richtte deze op de torens van het World Trade Center. Hij controleerde de afstandsbediening van de camera en keek tevreden naar zijn mentor die naast hem stond en inmiddels een videocamera op zijn statief had geplaatst.

Karim keek op zijn klok. ‘Nog een minuut of tien. Dan zal de eerste verschijnen. Ik maak alvast een paar opnames van de omgeving en het verkeer.’

Dertien minuten later wees hij met een ingetogen grijns in de verte op een stipje.

‘Kijk, Najib’, fluisterde hij, ‘daar komt hij aan. Dat moet hem zijn. Dat is de eerste.’

Het stipje werd groter en groter. ‘Goed zo, jongen, dat heb je geweldig gedaan’, hoorde Karim zichzelf zeggen. Terwijl hij op het schermpje van zijn videocamera keek, zoomde hij langzaam in op de Boeiing 767 van American Airlines alsof hij in de cockpit wilde kijken.

Dan zoomde hij weer uit en draaide de camera voorzichtig met de vliegrichting mee naar rechts. Het vliegtuig was tot op een paar honderd meter genaderd. Karim hield zijn adem in toen hij de neus in de toren zag verdwijnen.

De ruim zevenendertigduizend liter brandstof veroorzaakte een flits gevolgd door een enorme vuurbal die het vliegtuig in het niets deed verdwijnen.

In zijn ooghoeken zag Karim het felverlichte gezicht van zijn vriend die naast hem stond en hij hoorde diens spiegelreflexcamera ratelen.

Na een paar minuten maakte hij nog wat sfeerbeelden van de omgeving en schoof het gordijn dicht.

‘Inpakken, Najib. Het is gelukt. We zijn klaar.’

Ze omhelsden elkaar, schoven de statieven in en plaatsten deze snel met de camera’s er nog op in de koffers. Na een snelle, laatste controle opdat ze niets zouden vergeten, verlieten ze zo rustig mogelijk de kamer.

Vriendelijk knikten ze beiden naar het meisje achter de balie. Zij knikte alleen terug naar de leuke, sympathieke jongeman die bij haar had uitgecheckt. Eenmaal buiten sloegen ze direct linksaf. Om de hoek stapten ze in een auto met draaiende motor die bijna onmiddellijk wegreed.

‘Je bent keurig op tijd, Achmed’, zei Karim. ‘Dank je wel. Met een beetje geluk zijn we nog op tijd om de volgende te zien.’ Toen ze op de brug reden, kwamen de eerste brandweerauto’s hen al tegemoet.

Aan de andere kant van de rivier parkeerden ze de auto langs de weg en stapten uit.

‘Mooi,’ zei Karim terwijl hij op zijn horloge keek. ‘Nog een minuut of vijf en dan komt de volgende.’ Met ingehouden trots zag hij het stipje aan de horizon verschijnen.

‘Ook jij bent keurig op tijd jongen.’

Toen het tweede grote vliegtuig schuin draaiend, in de andere toren verdween, knikte hij tevreden.

‘Zo Karim, dat was hem. Je missie is volbracht.’

Deze keek Najib verbaasd aan.

‘Hoezo, missie volbracht? Wat bedoel je? Mijn missie is in ieder geval nog niet volbracht. Dit is pas het begin. Deze aanslag is spectaculair, maar zal de geschiedenis niet veranderen. Belangrijk is, dat deze aanslag, mij de mogelijkheden zal geven, om een volgende operatie op te starten. Die zal minder spectaculair zijn, maar een veel grotere impact hebben.’

Grimmig keek hij naar de tweede, rokende toren.

‘De volgende operatie wordt mijn levenswerk en zal de wereld op zijn kop zetten. Het zal minstens vijftien tot twintig jaar duren om deze goed voor te bereiden, maar Najib, daar ga jij me weer bij helpen. Dit succes, hij draaide een kwartslag en wees naar de twee rokende torens, had ik nodig om een aantal mensen te overtuigen.’

‘Vijftien tot twintig jaar is een hele tijd, Karim. Heb je voor die volgende operatie ook al nieuwe studenten op het oog?’ ‘Vast wel.’

‘Nee, nee, mijn beste vriend. Nog niet, maar die twee daar’. Hij wees opnieuw naar de twee brandende torens, ‘zorgen de komende jaren voor voldoende haat, ellende, oorlogen en aanslagen. De kinderen die hierbij hun familie verliezen, zullen maar al te graag bereid zijn om zich bij mij aan te sluiten.’

‘Hoe ga je dat doen?’

‘Heel simpel. Uit al die weeskinderen gaan we de meest geschikten kiezen. Ze moeten razendslim, maar ook sociaal zijn. Eenmaal gekozen, moeten ze vaktechnisch tot op het hoogste niveau worden opgeleid. Wanneer ze dat hebben gehaald, gaan wij ze trainen. Trainen, totdat ze hun opdracht perfect kunnen uitvoeren. Na hun opleiding gaan ze hier in dit vreselijke land aan de slag. Ik wil dat ze gaan infiltreren in organisaties en strategische bedrijven. Daarom wil ik jonge, briljante studentjes. Die kunnen we nog vormen en kneden.’

‘Dat kost heel veel tijd.’

‘Denk eens na, Najib. Wat is nou vijftien jaar of meer? Kijk eens naar die twee rokende ellendige torens.

Niemand zal aan me vragen hoe lang ik over de voorbereiding heb gedaan. Het eindresultaat. Daar gaat het om.’

Terwijl hij dat zei, draaide hij zich nog eenmaal om naar de skyline van Manhattan die op het punt stond te veranderen.

‘Kom Najib, de show is voorbij. Meer vuurwerk komt er niet. Laten we instappen en vertrekken.’

Met een voldane grijns op zijn gezicht legde

Karim zijn hand op de schouder van zijn jongere vriend.

‘Ik ken een aantal personen die staan te popelen om jouw mooie vakantiefoto’s te bekijken. Op een groot scherm zullen onze beelden perfect uitkomen. Ze zullen blij verrast zijn en mij alle credits geven zodat ik mijn uiteindelijke plan kan uitvoeren.

03 Kabul, 11 september 2001

Yasir keek vanaf zijn lesbankje door het schoolraam naar buiten. Zijn hoofd draaide voor de honderdste keer naar de klok aan de muur. Halfvier. Nog even en dan zou hij samen met Tahir, de tuinman, naar de boekenwinkel in Flowerstreet lopen. Vanavond wilde hij zijn moeder verrassen met een leuk cadeautje voor zijn nieuwe broertje. Hij was vaak genoeg in de winkel geweest en wist de weg, maar van zijn ouders mocht hij daar niet meer alleen heen. Het was gevaarlijk op straat hadden ze gezegd, maar met Tahir zou het veilig zijn.

Yasir hield van boeken en van school en het vrolijke, leergierige jochie had het getroffen. Zijn moeder was docente aan de Universiteit en zijn vader een belangrijk zakenman. Beiden genoten veel aanzien in Kabul. Zo woonde Yasir in een groot huis met een enorme tuin waarin ook Tahir en zijn vrouw Miriam een huisje hadden staan.

Opgewonden keek hij weer naar de klok. Bijna vier uur. Nog heel even. Zijn moeder had hem vorige week verteld dat hij een broertje of zusje zou krijgen. Yasir had het prachtig gevonden en hij wist het zeker. Het zou een broertje worden en geen zusje.

Een paar minuten over vieren huppelde Yasir blij de school uit. Hij verwachtte Tahir te zien, maar die stond niet bij de poort. Vreemd. Staand bij het hek van de school, keek Yasir richting de straat waaruit Tahir zou moeten verschijnen. Zijn aandacht werd getrokken door een grote vrachtwagen. Om de vrachtauto stonden mannen. Velen van hen hadden baarden en droegen een geweer. De mannen stonden om Amir, zijn klasgenootje, en het leek wel of Amir voelde dat hij naar hem keek. Yasir zwaaide naar zijn vriendje en die zwaaide vrolijk terug, daarbij wijzend met zijn vinger naar Yasir. De grote man naast Amir maakte wat armbewegingen en twee mannen met baarden liepen hem tegemoet.

‘Zoek je Tahir? Die komt niet’, zei een van de mannen. ‘Wij brengen je vandaag naar huis.’ De man die dit had gezegd, legde zijn enorme hand op Yasirs schouder en tussen de twee grote mannen in, liep hij mee naar de vrachtwagen. Hij durfde niets te zeggen of te vragen. Eenmaal bij de vrachtauto tilden ze hem op en zetten hem op de houten bank achter in de laadbak. Yasir kon de mannen ruiken. Ze waren smerig en oogden vermoeid. Hij hoorde hoe de motor aansloeg en even later reden ze door de brede straat die hij zo goed kende. De truck stopte bij de oprit van hun huis en werd met de achterzijde tegen de grote toegangspoort met de zwarte ijzeren zon geparkeerd.

Een van de vele zwarte, ijzeren pinnen die als zonnestraal dienden, was kromgebogen. Normaal kon je met één van deze zwarte ijzeren pinnen de poort open maken.

De truck stond zodanig geparkeerd, dat Yasir vanuit zijn zitplaats in de achterbak de twee lichamen op het trottoir duidelijk kon zien liggen.

Onwezenlijk keek hij naar de twee lichamen die daar naast elkaar op het trottoir lagen. Het ene lichaam had een mooi, grijs pak aan. Zijn vader had precies zo’n kostuum. Hij was die ochtend nog in dat pak de trap af komen lopen.

Yasir moest even in zichzelf lachen om het gezicht van zijn moeder. Ze had zo trots naar zijn vader gekeken. Dat gezicht trok ze altijd wanneer zijn vader dat grijze kostuum aan had.

Het was hem wel opgevallen dat zijn moeder vanochtend niet had gelachen maar ernstig had gekeken. Dat kwam natuurlijk omdat een goede vriend van zijn vader was overleden.

Het grijze pak dat voor hem lag, was zeker niet van zijn vader. Dit pak was smerig en zat vol bloedvlekken en kogelgaten. Er klopte iets niet aan dat grijze pak, maar hij kon niet ontdekken wat. Het andere lichaam lag met een been gedeeltelijk over de benen van het lichaam met het grijze pak. Dit lichaam had een jurk aan. De jurk was gescheurd en besmeurd met zand en bloed.

Yasir bleef geobsedeerd kijken naar de twee lichamen. Iets klopte er niet. De man die naast hem achter in de truck zat, wees met zijn vinger naar rechts. Yasir boog wat naar voren en draaide zijn hoofd naar rechts om te zien wat de man bedoelde.

Op het trottoir stonden twee flessen. Op elke donkere, bijna zwarte fles stond een hoofd. Naast de open haard in de kamer lagen ook van die flessen.

Bovenop de linker fles stond het hoofd van een man. Yasir wist zeker dat het van een man was. Dat kon hij zien aan het kale hoofd en de korte baard. Het rechtergedeelte van het hoofd ontbrak en was glad alsof er een kaasschaaf langs was gegaan.

Het hoofd op de rechterfles had lange, zwarte krullen. Yasir keek nog eens goed. Zijn moeder had ook zulk haar maar ze droeg dit altijd opgestoken in een soort knot. Maar dit kon zijn moeder niet zijn. Hij had haar die ochtend nog gezien. Zijn moeder had hem nog geknuffeld. Yasir sloot heel even zijn ogen. Hij kon haar haren nog ruiken. Dan zag hij een man met een grote grijns naar de twee flessen lopen. De man bukte, omsloot met elke hand een fles en tilde deze allebei op. Voorzichtig balancerend met op elke fles een hoofd liep hij naar de twee lichamen.

Bijna plechtig zette hij tussen elke schouder een fles neer. Het zag er vreemd uit. Alsof de flessen verlengde halzen waren. Alleen, er klopte iets niet.

De fles met lange, zwarte haren stond tussen de schouders van het grijze pak en de fles met het baardje stond tussen de schouders van de jurk.

Nu pas viel het Yasir op dat de twee lichamen geen hoofden hadden. Plots zag hij Tahir, naar voren geduwd door twee mannen, in de poort verschijnen. Tahir, hun tuinman.

Waarom had hij hem niet van school gehaald. Yasir zag dat de rechterkant van Tahirs gezicht bloedde en zijn oor hing bijna op zijn schouder. Yasir zag dat de tuinman huilde en zijn hoofd naar rechts draaide. Terwijl Tahir naar rechts keek, kon hij het hangende oor nog beter zien. Yasir volgde de blik van de tuinman en zijn ogen bleven weer stilstaan bij de twee lichamen op de grond. De twee lichamen met de flessen en de hoofden.

Het kale hoofd van de man. Het mooie pak. De jurk. De lange, zwarte haren van zijn moeder…de lange, zwarte haren van zijn moeder.

Toen werd het donker en bleef het donker.

04 Mark Jansen

Mark was voor de leraren op school een ramp. Geen enkele docent had vat op de jongen. Na drie jaar gymnasium werd hij vanwege zijn slechte resultaten teruggezet naar een lager niveau. Dit was een laatste poging van het schoolbestuur om, in goed overleg met de reclasseringsambtenaar, de onhandelbare Mark te redden van een onherroepelijke ondergang.

Het briljante manneke uit de eerste klas was in het derde jaar volledig ontspoord. Als hoofddealer van softdrugs voelde hij zich onaantastbaar en trok hij zijn eigen plan. Rapporten, leugenbriefjes, hij tekende ze allemaal zelf. Als ‘oplichten’ en ‘manipuleren’ examenvakken waren geweest, zou hij daar cum laude voor zijn geslaagd.

Zijn criminele activiteiten waren begonnen in het tweede jaar. Niemand van de schoolleiding had wat in de gaten, totdat hij werd verlinkt door jaloerse medestudenten. Dit leidde tot een aantal schorsingen, gevolgd door een viertal veroordelingen in het derde jaar. De schorsingen en veroordelingen maakten echter geen enkele indruk op Mark. Tot die ene ochtend.

Gezapig zat hij achter in het klaslokaal naar buiten te kijken en wist direct hoe laat het was toen twee politieauto’s het schoolplein op kwamen rijden. Zonder iets te zeggen, liep hij rustig de klas uit, de leraar verbouwereerd achterlatend. Via een achterdeur verliet hij de school. Zijn scooter moest hij laten staan en geïrriteerd over de plotselinge actie van de politie liep hij terug naar het huis waar hij samen met zijn vader woonde. In de keuken was het zoals gewoonlijk weer een ravage. Op tafel stonden lege blikken bier en kapotte pizzadozen die zijn vader en zijn vrienden de avond daarvoor hadden laten staan. Het enige lichtpunt voor Mark die ochtend was dat hij de autosleutels van zijn vaders Citroën tussen de puinhoop zag liggen.

Tot zijn verbazing startte de oude, aftandse Citroën bij de eerste poging en accelereerde Mark met gierende banden de straat uit.

Bijna zeventien en zonder rijbewijs reed hij met keiharde muziek veel te hard door de straten van de binnenstad. De komende flauwe, lange bocht kende hij goed. Hij stuurde het slecht onderhouden bakkie als een racewagen de bocht in en drukte het gaspedaal nog wat verder in, maar er gebeurde niets.

Het had die ochtend geregend en de oude, bijna kale voorbandjes van de auto begonnen te spinnen op de natte, harde klinkers van de weg.

De auto gleed naar de verkeerde weghelft en hoe hij ook aan het stuur draaide, de lange rij geparkeerde auto’s kwam steeds dichterbij. De eerste auto die hij raakte, kreeg een tik aan de voorzijde. De volgende twee auto’s werden langs de zijkant geschampt.

De vierde auto verloste hij van zijn deurklinken en buitenspiegels en toen de voorbanden plots grip kregen op een ruw stukje wegdek kwam de auto met een harde klap tot stilstand tegen een lantaarnpaal.

De laatste en vierde auto die hij had geraakt, was een maand geleden splinternieuw gekocht door een onlangs gepensioneerde politieagent.

Elke ochtend wanneer de voormalige diender opstond, liep hij eerst naar het slaapkamerraam.

Dan trok hij de gordijnen open en keek naar zijn mooie, nieuwe, zwart metallic VW Passat. Een speciale uitvoering waarop hij twee maanden langer had moeten wachten.

Een lichte griep had ervoor gezorgd dat de voormalige agent wat later wakker was geworden. Hij keek op de wekker en zag dat het bijna tien uur was.

Uit bed stappend, wreef hij door zijn ogen en voelde zich al wat beter dan de voorgaande avond. Automatisch liep hij naar het raam en trok de gordijnen terug. Nog amper wakker keek hij naar zijn zwart glimmende liefde. Plotselinge herrie vanaf links trok zijn aandacht en met een boze blik zag hij de wild spinnende, oude Citroën de straat in komen rijden.

Tot zijn ontzetting begon het aftandse karretje te schuiven en met open mond zag hij hoe de Citroën de eerste geparkeerde auto een flinke tik gaf en doorschoof naar de volgende drie auto’s waarvan zijn mooie zwarte Passat de laatste was.

Zijn auto bewoog lichtjes toen hij door de Citroën werd geraakt.

Deurklinken en buitenspiegel vlogen door de lucht en terwijl hij de mooie zwarte autospiegel probeerde te volgen, kreeg de trouwe diender zijn derde en laatste hartinfarct.

05 De rechter

De rechter besloot het dossier ‘Mark Jansen’ die avond mee naar huis te nemen. Hij had nog geprobeerd om de rechtszaak van de volgende dag aan een collega over te dragen, maar dat was helaas niet gelukt.

Te laat had hij gezien dat deze Mark Jansen, indirect de veroorzaker was voor het overlijden van zijn beste vriend.

De rechter en de overleden politieman waren veertig jaar geleden, als maatjes, begonnen aan de politieopleiding en waren vrienden voor het leven. De eerste jaren na hun opleiding patrouilleerden ze samen op straat en toen de rechter verder wilde studeren, nam zijn vriend regelmatig zijn diensten over. Zo had hij de avondschool kunnen volgen en carrière kunnen maken. De klap dat zijn beste vriend zo snel na zijn pensioen was overleden, was hard aangekomen.

Kijkend naar de map die zijn secretaresse op zijn bureau had gelegd, verbaasde hij zich over de dikte van het dossier. Hij controleerde nog even voor de zekerheid de naam en stopte het in zijn rolkoffer.

Na het avondeten liep hij, nog bedroefd over het gemis van zijn vriend, door naar zijn werkkamer.

Zittend achter zijn zware eiken bureau haalde hij het dossier uit zijn koffer en legde het voor zich neer.

De rechter keek naar de kaft en las opnieuw ‘Mark Jansen’. Met een diepe zucht opende hij het dossier en las de samenvatting die de reclasseringsambtenaar over de jongen had geschreven:

Mark is door zijn vader opgevoed. Zijn moeder is, toen Mark nog geen jaar oud was, spoorloos verdwenen.

Zijn vader, kunstenaar/schilder, kan financieel nauwelijks rondkomen en geniet al jaren een bijstandsuitkering. De man is reeds driemaal veroordeeld wegens het produceren en dealen van softdrugs en eenmaal heeft hij een gevangenisstraf van vier weken uitgezeten.

De gehele situatie is maatschappelijk gezien bijzonder jammer. Mark is een zeer intelligente jongen en kreeg op de basisschool het advies om naar het gymnasium te gaan. Daar behaalde hij in het begin uitstekende resultaten, maar na twee jaar gaf Mark er, om nog onbekende redenen, de brui aan.

Op school werd hij onhandelbaar, verzuimde vele lessen, verkocht de wiet die zijn vader had geteeld aan medestudenten en bleef weg bij toetsen en examens. Hij werd teruggezet naar een lager niveau. Mark staat sinds zijn vijftiende onder begeleiding van Jeugdzorg.

Tijdens de laatste gesprekken maakte Mark een ongeïnteresseerde indruk. Hij is zeer handig in het pareren van vragen en adviezen. Correcties en straffen hebben tot dusver geen indruk gemaakt. De schade die hij afgelopen week door joyriding heeft veroorzaakt, gaf directe materiële schade en indirect immateriële schade met de dood tot gevolg.

Ook de gevolgen van dit laatste incident maakten geen enkele indruk. Mark toonde geen enkele spijt of emotie.

Als zijn begeleider moet ik helaas vaststellen dat de maatschappij de grip op Mark Jansen heeft verloren.

De rechter las de laatste zin nog één keer en schudde zijn hoofd. Het was hem duidelijk. Weer zo’n verwende, vervelende knaap. Voor de vorm bladerde hij nog even door het hele dossier en wilde het juist dichtslaan toen zijn oog viel op een pagina waarop rapportcijfers stonden. Hij fronste zijn wenkbrauwen, keek nog eens goed en bladerde terug. Twee jaar lang briljante cijfers op het gymnasium en dan ineens allemaal onvoldoendes. Vreemd. Het was ergens fout gegaan, maar waar of waarom? Wat was de reden van deze plotselinge ommekeer?

Nieuwsgierig begon de rechter opnieuw in het dossier te bladeren. Waarom en waardoor was deze knaap ontspoord? Hij nam nog een slok koffie, las verder wat er in het dossier stond geschreven en sloeg na ruim een uur lezen de map dicht.

Hoofdschuddend leunde hij achterover, zette zijn bril af en terwijl zijn ogen bleven rusten op de wijzers van de grote klok tegenover hem, probeerde hij zich een beeld te vormen van deze vreemde knaap die morgenvroeg om tien uur in de rechtszaal tegenover hem zou zitten. Hoe, waar en wanneer was het met deze Mark Jansen fout gegaan?

06 Mark’s jeugd

Jack Jansen, kunstschilder en de vader van Mark stond er na het vertrek van zijn vriendin alleen voor. Totaal onverwacht en zonder enig bericht had de jonge moeder hun zoontje van acht maanden bij hem achtergelaten. Zijn motorieke gave om dromend met zijn vingers een potlood of kwast over een vel papier te sturen, was geen probleem. Wat Jack Jansen ontbeerde was doorzettingsvermogen en inspiratie. Zeker nu hij ook nog voor zijn zoontje moest zorgen.

Naarmate hij ouder werd, nam de frustratie van ‘nooit meer kunnen doorbreken als kunstschilder’ toe. Dat leidde tot overmatig drank en drugsgebruik, wat hij met enkel een uitkering niet kon betalen. Gelukkig wisten zijn kroegvrienden wel een oplossing voor zijn financiële problemen. Middels illegale wietplantages op kleine zolderkamertjes wisten ze hun levensstandaard, dat wil zeggen ‘regelmatig drankmisbruik’ op peil te houden. Na verloop van tijd namen de hennepplantjes het over van zijn potloden en kwasten. Het kweken van hennep leverde Jack een doel, rust en redelijk wat geld op.

De gevoelige plantjes konden zijn fijne vingermotoriek wel waarderen en al snel oefende Jack zijn tuinierskwaliteiten uit op diverse zolders bij vrienden en kennissen. Dit ging lange tijd bijzonder goed en door vriend en vijand werd hij geroemd om de geleverde kwaliteit. Misschien niet de roem en de eer waar hij na de kunstacademie op had gehoopt, maar de positieve aandacht deed hem goed.

Het was natuurlijk onvermijdelijk dat hij door het telen en verkopen van deze verboden vruchten een keer tegen de justitiële lamp zou lopen. Voor de politie was Mark’s vader een kleine, vervelende muis. Echter ook kleine, vervelende muizen moeten af en toe, na een aantal waarschuwingen en het niet betalen van boetes, hun tijd in de gevangenis doorbrengen.

Mark was zes jaar oud toen zijn vader vier weken moest gaan zitten.

De maatschappelijk werkster die verantwoordelijk was om Mark gedurende vier weken onder te brengen, keek verbaasd naar het adres waar het manneke woonde. Portostraat 8. Ze keek nog eens goed, ja inderdaad, Portostraat 8.

Ze pakte haar adresboekje en schoot in haar lach. ‘Kijk dan’, zei ze in zichzelf, ‘Portostraat 12, je weet het maar nooit’ en ze pakte haar mobiel.

‘Hallo Linda, met mij, wat is jouw huisnummer ook alweer? 12?’

‘Ik wist het wel, da’s ook toevallig.

Zeg Linda, ik bel je voor het volgende.

Ik zoek voor een week of vier onderdak voor een leuk knulletje. Hij woont bij jou in de straat op nummer acht. Da’s bijna naast jou. Een klein, grappig ventje met een leuk koppie. Zijn vader is kunstschilder, maar daarnaast handelt de man als bijverdienste in, laat ik het netjes zeggen, wat lichte spirituele zaken. Weet jij iemand in jouw buurtje die Mark, zo heet dat manneke, tijdelijk op kan vangen zodat hij gewoon naar school kan gaan?’

‘Linda, Linda, ben je er nog…?’

‘Hallo’… ‘Oh, je moest even nadenken.’

‘Wat zeg je nou? Weet je dat zeker? Mag hij bij jou in huis? Vier weken is een lange tijd Linda en je moet wel op tijd thuis zijn. Wil je er niet even over nadenken?’

‘Nee, nou, harstikke lief van je. Dan ga ik het regelen. Vanavond trakteer ik je op een biertje oké? Doei.’

Direct nadat Linda de telefoon had neergelegd, raakte ze even in paniek. Nu zat ze vier weken vast.

Waarom moest ze weer zo impulsief reageren en van het probleem van een ander, háár probleem maken. Zes jaar was dat manneke en ze had helemaal geen ervaring met kinderen. Ze zuchtte diep, stond op van haar bureau, liep naar buiten en stak een sigaret op.

Nou ja, misschien viel het allemaal wel mee. Bovendien, die vier weken waren zo om. Ze was benieuwd of ze hem zou herkennen. Waarschijnlijk niet. Nee, natuurlijk niet en ze schoot in de lach. Ze keek naar kerels, nooit naar kinderen.

Linda, maatschappelijk werkster in een verslavingskliniek, was een zelfstandige, stoere veertiger met een hart van goud. Bijna elke dag fietste ze na haar werk naar haar stamkroegje om dan rond een uur of acht, negen naar huis te gaan.

Ze vond het onzin om het kleine manneke vier weken uit zijn vertrouwde omgeving te halen.

‘Als ik hem zie, dan herken ik hem wel’, had ze gelogen tegen haar vriendin. Ze had zelf geen kinderen en was nieuwsgierig hoe het was om zo’n klein ventje in huis te hebben. En wat waren nu vier weken. Bovendien kwam het goed uit. Haar drankgebruik liep de laatste tijd wat uit de hand en nu moest ze wel elke avond op tijd thuis zijn. Dat telefoontje van haar vriendin was niet voor niets op haar pad gekomen.

Opgewonden fietste ze na haar werk naar haar kroegje. Ze trakteerde haar vrienden op een biertje en vertelde enthousiast waarom ze haar de komende vier weken zouden moeten missen.

Mark en Buuv

De volgende ochtend keek de zesjarige Mark vreemd op toen zijn vader een tas op tafel zette.

‘Als je vanmiddag uit school komt, ben ik misschien al weg Mark. Hier in deze tas heb ik ondergoed en kleren gedaan. Het adres waar je de komende vier weken blijft, is hier in de straat. Dat schrijf ik op een papier en leg dat op je tas.’

Toen Mark na school thuiskwam, was er niemand thuis. Op de tas lag een briefje waarop zijn vader had geschreven: ‘huisnummer 12, paarse voordeur.’ Hij pakte zijn tas, liep naar nummer 12 en belde aan bij de paarse voordeur.

De deur ging open. ‘Ha knul’, hoorde hij haar zeggen. ‘Jij bent vast Mark. Ik ben bijna je buurvrouw dus noem mij maar Buuv, oké?

Kom maar hier met je tas’ en enthousiast liep ze voor hem uit naar zijn voorlopige slaapkamer.

‘Kijk Mark, ik heb hier een logeerbed voor je uitgeklapt. Dit is normaal mijn werkkamer maar de komende vier weken is hij van jou, oké? Je mag alles op deze kamer gebruiken. Daar liggen vellen papier, potloden, kijk maar wat je leuk vindt. Hier is ook een kast waar ik je kleren in zal hangen.’

Ze keek even in zijn bijna lege tas.

‘Waar zijn je kleren? En je ondergoed? Je hebt niet veel meegenomen.’

Mark keek haar aan en begreep niet wat ze bedoelde. ‘Ik heb alles aan, Buuv.’

‘Ja, dat zie ik, maar heb je geen pyjama of onderbroeken?’

‘Jawel’, en hij grabbelde in zijn tas. ‘Kijk, hier heb ik nog een schone broek.’

‘Oké dan’, hoorde hij Buuv zeggen. ‘Ja, dan is het goed. Is je vader nog thuis?’

‘Nee, die is weg.’ Mark liet het briefje met huisnummer 12 zien. ‘Dit lag op mijn tas. Hier moest ik aanbellen.’

‘Weet je wat, heb je de sleutel van je huis?’ Trots liet hij de sleutel zien die zijn vader om zijn hals had gehangen.

Linda schudde meewarig haar hoofd.

‘Mooi, dan lopen we samen naar je huis en kijken we wat je de komende vier weken nog meer kunt gebruiken.’

Toen Buuv de ravage in de keuken en in de badkamer zag, schudde ze haar hoofd.

‘Kom Mark. Ik heb bij mij thuis nog wel wat voor je liggen.’

Ze zette de jongen voor de tv en vertelde dat ze even weg was voor een boodschap. Toen ze een half uur later met een grote plastic tas de sleutel in haar voordeur wilde stoppen, draaide deze al open en verrast keek ze tegen het guitige koppie van Mark aan, die ook direct weer terugholde om tv te kijken.

Een uur later zaten ze samen aan de grote eettafel in de kamer.

‘Kijk eens Mark, omdat jij kwam, heb ik speciaal nasi gemaakt.’ Ze hoefde niet te vragen of hij het lekker vond. De jongen knabbelde heerlijk aan de kipsaté en genoot van de pindasaus die hij nooit eerder had geproefd. Hij veegde met zijn wijsvinger zijn bord schoon en liep met haar mee om te helpen bij de afwas.

Linda had tijdens het eten al bedenkelijk naar zijn zwarte handjes gekeken. Ze was wel wat gewend binnen de verslaafdenzorg maar een dergelijke verwaarlozing had ze bij zo’n klein jochie niet eerder gezien.

Na de afwas haalde ze de plastic zak tevoorschijn en haalde er een pakje uit. ‘Kijk Mark wat ik heb gekocht, die is voor jou. Een pyjama. Deze mag je aan wanneer je naar bed gaat, maar eerst gaan we douchen.’

Mark, die er allemaal niets van begreep, moest zich uitkleden en werd onder de douche gezet.

Zijn muffe kleren stopte ze direct in de wasmachine en ze was juist op tijd terug om Mark de kraan dicht te zien draaien.

‘Ben je al klaar?’ vroeg ze bij het zien van zijn nog zwarte handjes.

‘Heb je wel zeep gebruikt?’

Twee vragende ogen keken haar aan. ‘Er is toch geen zeep?’

‘Jawel, joh, dat zit in die plastic flessen daar op het rekje aan de muur. Je moet je elke dag goed wassen, Mark. Wacht, dan doen we het samen.’ Met grote ogen keek hij hoe de buurvrouw zich uitkleedde, naast hem ging staan, de douchekraan weer opendraaide en hem van top tot teen begon in te zepen.

Een half uurtje later zat hij, gewassen en met de geur van een verse kokosnoot, in zijn nieuwe pyjama op de bank naast Buuv tv te kijken. Tussen zijn handjes hield hij stevig een kop warme chocomel vastgeklemd en de kleine Mark waande zich in het Walhalla.

Rond halfnegen bracht ze hem naar de badkamer. Nu zag hij haar iets blauws uit de plastic tas pakken. ‘Hier, Mark. Een tandenborstel. Je moet ook minstens twee keer per dag je tandenpoetsen.

Elke ochtend, en elke avond voor je gaat slapen.’

Aandachtig bekeek hij de tandenborstel.

‘Kom’, zei Buuv, ‘dan laat ik je zien hoe je dat doet.’

Het witte spul dat ze op zijn tandenborstel had gesmeerd, smaakte als pepermunt en een kwartiertje later lag hij alleen in bed in de omgebouwde werkkamer.

Ondanks dat zijn vader bijna altijd weg was, voelde Mark zich plots vreselijk alleen. Hij dacht aan zijn vriendje. Daar was het altijd gezellig. Waarom kon hij daar niet wonen?

Toen Buuv rond een uur of twaalf naar bed wilde gaan, hoorde ze hem zachtjes huilen. Ze liep naar hem toe en toen de kleine Mark snikkend zijn armpjes om haar heen sloeg, pakte ze hem op en legde ze hem bij haar in bed.

‘Omdat het de eerste nacht is, mag je bij mij slapen, goed?’

Hij kroop dicht tegen haar aan en viel in slaap. Vroeg in de ochtend werd hij wakker en als vanzelf sloeg hij zijn arm om haar heen.

De volgende avond bracht Buuv hem weer naar het logeerbed. Toen ze om halftwaalf besloot om naar bed te gaan, sloop ze op haar tenen naar haar werkkamer en luisterde aan de deur en het was muisstil.

Mooi, dacht ze en voorzichtig liep ze naar haar slaapkamer. Daar trof ze de kleine jongen diep in slaap in het grote bed aan. Voorzichtig, om hem niet wakker te maken, ging ze naast hem liggen en ze voelde zich trots en aangedaan toen de slaapdronken Mark zijn armpje om haar middel sloeg. De volgende ochtend bij het wakker worden, zag ze de kleine jongen heerlijk ontspannen op zijn rug naast haar liggen.

Ze kon het niet laten om hem een knuffel te geven en diezelfde middag nog klapte ze het logeerbed dicht. Mark had voor zichzelf een surrogaatmoeder gecreëerd.

De vier weken vlogen voorbij en met tegenzin ging Mark terug naar zijn vader. Buuv die na haar werk in een leeg huis kwam, keek om zich heen, gooide haar tas neer en fietste direct door naar haar stamkroeg om zich te bezatten.

Die nacht lag ze weer alleen in bed en ze miste de kleine Mark. Twee huizen verderop miste Mark het gezelschap van Buuv.

De volgende avond stond hij haar voor de deur op te wachten en even later zaten ze beiden met een kop warme chocomel gezellig aan de eettafel te kletsen.

‘Zeg Mark, vind je het leuk om hier vaker te slapen?’

De jongen knikte.

‘Nou, ik vind het ook leuk. Kom op. Dan gaan we naar je vader.’

Jack, door de resolute Buuv overrompeld, vond het een goed idee. Wanneer Mark wilde, mocht hij bij haar blijven slapen. Hij had inmiddels een sleutel van Linda gekregen en steeds vaker trof ze hem na het werk thuis aan. Wanneer de kleine man ’s avonds op de bank bij de tv tegen haar in slaap viel, pakte ze hem op en bracht hem naar bed.

Als spelletjesfanaat leerde ze Mark allerlei kaart- en gezelschapsspelletjes. Voor de jongen ging er een wereld open en hij vond het allemaal prachtig. Ondanks zijn leeftijd bleek hij al snel een geduchte tegenstander en met geheugenspelletjes was Mark onverslaanbaar. Buuv, die slecht tegen haar verlies kon, dacht soms dat de jongen vals speelde, terwijl ze wist dat dat niet kon. Omdat ze zelf geen kinderen had, kon ze ook niet vergelijken en uiteindelijk dacht ze dat alle kinderen zo snel en leergierig waren.

Van collega’s kreeg ze puzzels en allerlei andere geheugenspelletjes, maar het werd pas echt feest voor Mark toen ze van een vriendin een Nintendospel mocht lenen. Nog dezelfde avond werd het spel op de tv aangesloten en speelden ze samen hun eerste Super Mario game. Drie weken later speelde hij op het hoogste level, maar ook dat leek haar normaal.

Mark die nog maar zelden bij zijn vader kwam, bloeide helemaal op. Buuv vond het prachtig, gaf hem fatsoenlijke kleren en schoenen en als tegenprestatie hield hij haar tuintje bij en poetste hij op zaterdag mee het huis.

Buuv gaf hem een vertrouwd en geborgen gevoel, iets wat zijn vader hem niet kon geven. De uitnodiging voor de ouderavond op school gaf hij dan ook telkens aan haar en van zijn onderwijzer hoorde ze dat Mark een bijzondere en snelle leerling was.

Ze vond het leuk om te horen echter ging ervan uit dat de jongen gewoon een voorsprong had omdat hij altijd voor zichzelf had moeten zorgen.

Helaas voor Mark werd Buuv soms hevig verliefd. Hij mocht dan wel blijven, maar moest dan in het logeerbed slapen. Dat vond hij maar niets en verhuisde dan weer naar zijn kamertje bij zijn vader.

Gelukkig voor hem was haar verliefdheid meestal van korte duur en wanneer de indringer was vertrokken, verhuisde hij weer terug naar Buuv. Zo bleef Mark verdeeld tussen twee werelden. De wereld van zijn vader en de wereld van Buuv.

Tijdens het eindgesprek op de basisschool zat niet zijn vader, maar Buuv naast hem toen hij het advies kreeg om naar het gymnasium te gaan.

Samen liepen ze naar huis en trots zei ze: ‘Heel knap van je, Mark. Dat gaan we vieren.’

Hij kreeg cola en chips en voor zichzelf trok ze een extra fles wijn open. Tegen twaalven gingen ze naar bed, maar midden in de nacht werd ze wakker.

Mark lag zoals altijd dicht tegen haar aan, maar daar was ze niet wakker van geworden. Langzaam voelde ze dat de hand van de elfjarige Mark een verkenningstocht begon te maken en realiseerde zich dat het grappige jochie van zes een flinke jongen was geworden.

Toen Mark die middag uit school kwam, lag er op de bank een grote zak met een rode strik. Buuv zelf, zat lachend aan een gezellig gedekte tafel onder het genot van een glas witte wijn naar hem te kijken.

‘Wat is dat nu?’ vroeg hij en ze schoot in de lach.

‘Vandaag gaan we je volwassenheid vieren, Mark. Daarom heb ik de tafel mooi gedekt en ligt er een cadeau voor je op de bank. Maak maar eens open.’

Terwijl Mark de zak openscheurde, begon ze hard te lachen. Op een rood A-viertje stond met grote, zwarte blokletters geschreven: ‘Marks eigen dekbedje’.

Hij knikte en wist direct wat ze bedoelde.

‘Echt, Mark, je bent een lieverd, maar afgelopen nacht heb ik gemerkt dat je een flinke, gezonde jongen bent geworden.’

Hij kleurde en lachte verlegen. Ze had dus niet geslapen en wist dat hij aan haar borsten had gevoeld.

‘Je hoeft niet te kleuren hoor’, lachte ze. ‘Dit betekent dat je een gezonde jongen bent. Ik zou me gevleid moeten voelen en dat doe ik dan ook, want je bent een ontzettend leuke knul. Alleen vind ik het beter dat je deze erotische verkenningen over een paar jaar voortzet bij je leeftijdgenootjes en niet bij een oude muts van bijna veertig. Nou, zeg eens wat, ben je niet blij met je eigen dekbed? Je kunt of hier op de bank of het logeerbed in de werkkamer gebruiken.’

Ze gaf hem spontaan een kus op zijn voorhoofd en daarmee was voor haar de zaak afgedaan.

‘Omdat je vandaag volwassen bent geworden, heb ik een extra feestelijke nasimaaltijd voor ons gemaakt. Kom, schenk dat glas vol dan kunnen we proosten op een nieuwe fase in je leven. Want dat is het.’

Mark schaamde zich over wat hij had gedaan. Natuurlijk had ze gelijk, maar het was ook zo verwarrend.

Nadat hij een week bij haar was weggebleven, vond hij dat hij zichzelf kinderachtig had opgesteld. Buuv was gewoon eerlijk geweest en hij moest niet zo flauw doen. Hij kocht een mooie bos bloemen en zette die bij haar op tafel. Op het kaartje had hij geschreven:

Bedankt lieve Buuv, voor de vele borden nasi en het fijne gezelschap. Ik kom gauw weer eens langs en zal niet meer vervelend doen. Je blijft een lieve schat.

Toen Buuv die avond thuiskwam, was ze blij verrast en belde hem direct op. Een half uur later zaten ze weer samen voor de tv en kon ze het niet laten om hem af en toe spontaan een dikke knuffel te geven.

Mark, blij dat alles weer oké was, bleef wanneer het hem uitkwam bij haar op de bank slapen. Hij kon haar niet missen. Ze was zijn moeder, zijn vriendin, zijn steun en toeverlaat.

Halverwege zijn tweede jaar op het gymnasium leerde Linda een nieuwe vriend kennen en bleef Mark zoals altijd weer een poosje uit de buurt. Drie weken later fietste hij naar school en zag hij de man een aantal tassen en een koffer achter in zijn auto zetten en wegrijden. Mooi, dacht hij, opgeruimd staat netjes. Vanavond weer gezellig naar Buuv.

Die avond trof hij haar tussen dikke rookwolken achter de eettafel met een glas wijn en een sigaret in haar hand. Op tafel stonden twee flessen. De één was leeg en de ander nog halfvol. De grote stenen asbak lag vol met halve peuken.

Ze keek hem aan en blies tegelijkertijd een dikke rookwolk de kamer in. Mark hield van die dikke rookwolken en die lege flessen wijn. Dan was Buuv op haar best.

Maar ditmaal was het anders. Het leek alsof de bliksem bij haar was ingeslagen. Waarschijnlijk dronken en boos over het vertrek van haar vriend, kreeg Mark de volle laag. In korte, felle zinnen maakte ze duidelijk dat hij niet moest denken dat ze zijn moeder was. Ze had haar eigen leven en dat wilde ze graag op haar manier invullen. Daar had ze niemand anders bij nodig.

‘Helemaal niemand’, herhaalde ze op harde toon: ‘Jullie kerels zijn allemaal hetzelfde.’

Verward en aangeslagen droop Mark af. Ook al wist hij dat het een bevlieging was. Buuv had hem in haar dronken bui wel de waarheid verteld.

Ze was niet zijn moeder. Hij had geen moeder en eigenlijk ook geen vader. Mark besefte plotseling dat hij niemand had en zwaar teleurgesteld liep hij terug naar die andere wereld. Niet zijn wereld, maar de wereld van zijn vader.

Blij dat er niemand thuis was, liep hij direct door naar zijn eigen kamer en plofte op bed neer. Starend naar het plafond realiseerde hij zich dat hij helemaal alleen was. De plotselinge tirade van Buuv was als een bom ingeslagen.

07 Jill, het voetbalincident

Inwendig kokend van woede keek Jill vanaf de elfmeterstip naar de keepster in het doel. Althans, ze keek haar kant op. Volledig in trance had ze echter geen oog voor de keepster, die met haar armen en benen gespreid als een grote spin haar doel bewaakte.

Jills ogen gingen dwars door de keepster heen. Haar focus was gericht op de vier personen die achter het doel stonden.

Hangend tegen het hek, keken de vier jongens op hun beurt naar het meisje op de penaltystip.

De spanning tussen het meisje en de vier jongens had niets te maken met de voetbalwedstrijd. Of de bal wel of niet in het doel werd geschoten, maakte de vier niet uit. De reactie van het meisje daarentegen wel.

De een begon te grijnzen, de ander zuchtte en weer een ander plukte zenuwachtig met zijn vingers aan zijn kin.

Alleen de vier jongens en het meisje wisten waarom ze zo opgefokt naar elkaar keken. Alleen zij wisten wat er de dag daarvoor had plaatsgevonden. Alle vier waren ze bang dat het meisje naar de politie zou gaan. Bang voor alle ellende die op hun af dreigde te komen. Bang voor hun ouders. Bang voor school. Bang voor de politie.

Na hun laffe, achterbakse actie hadden ze besloten om haar te intimideren en Morris, de initiator van het stel, had hierin de leiding genomen.

‘Luister goed’, had hij gezegd. ‘Wat ze ons ook gaan vragen. We moeten hetzelfde verhaal blijven vertellen en elkaar nooit afvallen. We hebben sterke bewijzen dus ze kan ons niets maken.’

De bewijzen waren weliswaar door hunzelf valselijk gecreëerd, maar het bleven keiharde bewijzen, die zelfs voor de politie moeilijk te verifiëren zouden zijn.

Mocht het ooit tot een rechtszaak komen, dan zou hun advocaat hier heel blij mee zijn.

Door achter het doel te gaan staan, wilden ze laten zien dat ze niet bang voor haar waren en dat ze maar beter geen aangifte kon doen. Het zou haar woord tegen dat van hun zijn. Alle vier stonden ze bovendien bekend als nette, hardwerkende scholieren uit de upper class. Ze hadden geen strafblad of bekeuringen terwijl zij, Jill, op school bekend stond als een wildebras. Ze hielden hun adem in toen ze het meisje een aanloop zagen nemen. Het zou mooi zijn wanneer ze de bal hoog over zou schieten. Bijna was ze bij de bal.

Getergd legt Jill al haar boosheid, angst en agressie in de trap tegen de bal. Terwijl ze opkijkt naar het doel ziet ze als eerste, in slow motion, de vier jongens.

Dan ziet ze de keepster kansloos naar rechts duiken. De bal komt echter hard tegen de onderkant van de lat, stuitert terug het veld in en Jill reageert nog fanatieker dan normaal.

Naar voren sprintend, trapt ze de bal hard in het net.

Dat ze bij haar wilde actie de keepster blesseert, merkt ze niet eens. Het was een alles of niets poging. Die bal moest erin.

Al haar agressie, vernedering en pijn had ze in deze actie gelegd. Woedend en met een rood hoofd loopt ze vervolgens naar de bal. Zonder te kijken wat ze heeft aangericht, pakt ze de bal op, loopt om het doel heen en trapt deze zo hard als ze kan in de richting van de vier jongens die slechts een meter of vijf van haar af staan. De vier stuiven uiteen om de bal te ontwijken.

Zonder te kijken of ze een van de jongens heeft geraakt, draait ze zich om en loopt briesend het veld weer in. Het aanhoudende fluiten van de scheidsrechter dringt niet tot haar door. Ook heeft ze geen oog voor het geblesseerde meisje in het doel.

Haar trainer die onmiddellijk het veld was opgerend, schudt haar wakker.

‘Jill, Jill, waar ben je verdomme mee bezig? Ga naar de kleedkamer. Wat bezielt je?’ Dan pas ziet ze de keepster met bloedend hoofd op de grond liggen. Realiserend wat ze heeft gedaan, blijft ze naar het meisje staren.

Met haar handen bedekt ze haar gezicht, valt op haar knieën en begint te huilen.

De trainer begrijpt er niets van, kijkt naar de scheidsrechter en slaat een arm om zijn pupil. Samen met Jessica, haar voetbalmaatje, ondersteunt hij haar naar de kleedkamer. Op en om het veld is het muisstil.

Velen kijken naar Jill die, ondersteund door de trainer en het meisje, het veld afloopt. Ook kijken ze naar de keepster die inmiddels weer is opgestaan. Slechts een enkeling let op de vier jongens die stilletjes het veld verlaten.

In de kleedkamer ontwaakt Jill uit haar trance en huilend vertelt ze de trainer en haar vriendin Jessica wat er die dag daarvoor heeft plaatsgevonden.

Rechercheur Foster

Terwijl rechercheur Noah Foster zijn jas in de hal van het politiebureau dichtritste en op het punt stond om naar buiten te lopen, spitste hij zijn oren toen hij de dienstdoende agent bij de receptie hoorde zeggen:

‘U wilt een melding doen van een aanranding?’

Foster liep naar de agent en las over diens schouder mee wat zijn jonge collega noteerde. Hij fronste zijn wenkbrauwen bij het zien van de aantekeningen en de namen die werden opgeschreven.

‘Een incident op het voetbalterrein in de Leliestraat?’ De agent knikte, en schreef verder.

‘Schrijf maar in je melding dat ik de zaak overneem. Ik rijd er direct heen. Oh ja’, en hij tikte met zijn vinger op het schriftje waarin de jonge agent de melding had genoteerd.

‘Het is Morris Haiden, met ‘ai’. Bel maar terug dat we er direct aankomen.’ De jonge agent schrok van de toon waarop de oudere rechercheur hem corrigeerde.

Foster stapte in zijn auto en belde direct zijn collega.

‘Micha, met Noah. Ik ben op weg naar het voetbalveld aan de Leliestraat. Het gaat om een aanranding en raad eens wie weer betrokken is?

Goed geraden, jochie, inderdaad, onze Morris. We moeten snel zijn, Micha, en geen fouten maken voordat zijn pappie weer met geld gaat strooien. Wacht voor de poort maar op mij. Kunnen we nog even samen overleggen voordat we naar binnen gaan.’

Onderweg naar het voetbalterrein overdacht Foster twee eerdere zaken waarbij Morris Haiden betrokken was geweest. Beide aangiftes werden door de slachtoffers halverwege ingetrokken, ondanks dat ze voldoende bewijs hadden om dat ventje te grazen te nemen.

Bij de laatste zaak zag Foster het arme meisje nog huilend voor zich zitten, toen ze samen met haar ouders de aanklacht kwam intrekken. Later die avond had hij zich samen met zijn maatje uit pure frustratie hartstikke lam gedronken.

Dag en nacht hadden ze aan de zaak gewerkt en uiteindelijk was het voor niets geweest omdat vader Haiden, zelf advocaat, met geld had gestrooid. Hij keek nog eens naar de aantekeningen op de stoel naast hem. Jill Becker uit de Fazantenlaan. Vreemd. In de Fazantenlaan woonde de upper class. Alleen chirurgen, bankdirecteuren en industriëlen konden deze dure villa’s met bijbehorende tennisbanen en zwembaden betalen. Wat deed dat meisje op het voetbalveld?

De namen van de drie andere jongens zeiden hem ook niets, behalve dat er minimaal twee in hetzelfde decadente buurtje als het slachtoffer woonden.

Hij reed de Lelielaan in, parkeerde zijn auto naast die van zijn collega en stapte over.

‘Nou, Micha, eens kijken wat we allemaal te horen krijgen. Heb jij ooit gehoord van Jill Becker?’ Micha knikte: ‘Ja en nee. Ik volg het damesvoetbal een beetje omdat mijn buurmeisje ook bij deze club speelt. Volgens mij heeft die Becker met haar team weleens de krant gehaald. Ze schijnt op het veld een pittige tante te zijn.’

Noah zuchtte diep. ‘Ja, het is inderdaad een aparte combinatie en wat ik me afvraag? Hoe kan het dat een meisje uit de Fazantenlaan gaat voetballen bij een club in een volkswijk?’

Jill

Jill zit in haar examenjaar. Ze heeft redelijke cijfers, maar dat mag ook wel. Ze was in de derde klas al een keer blijven zitten en afgelopen jaar gezakt voor haar examen. Tot grote ergernis van haar ouders liggen Jills ambities meer op het voetbalveld dan bij school.

Haar ouders, beiden werkzaam als arts in het ziekenhuis, beloofden haar een rijbewijs met auto wanneer ze zou stoppen met voetbal. De smeekbeden van haar ouders hadden echter geen invloed.

Jill ging pas leven wanneer ze op het veld stond en tegen een bal aan kon trappen. Wanneer het donker was en de grote lampen het trainingsveld beschenen, genoot ze van de sfeer en als het dan ook nog regende, was ze helemaal in haar element.

Terwijl de buien op haar hoofd plensden, voelde ze zich helemaal top en besefte ze eens te meer hoe leuk het was om over dat veld te rennen. Na de reguliere training liep ze dan nog extra rondjes om het veld. Dolgelukkig en boordevol energie kwam ze dan de kleedkamer binnenrennen om bij haar uitgeputte teamgenootjes herrie te schoppen.

‘Zeg Jill, neem je pilletje, heeft E.T. je met zijn vingertje weer ingestraald?’

Jill moest altijd wel lachen om hun opmerkingen. Ze had nu eenmaal veel energie en was de motor binnen haar team. Altijd vrolijk, uitbundig en vol levenslust.

Haar ouders daarentegen waren rustige, gezapige mensen die zich thuis voelden in de bosrijke omgeving tussen vijvers, enorme eiken en aangelegde tennisbanen. Hier woonde de ‘upper class of society’, zoals haar moeder dat zo deftig kon uitspreken en die upper class speelt geen voetbal, maar tennis of golf.

Slechts eenmaal hadden ze een wedstrijd bezocht omdat het team van hun dochter kampioen zou kunnen worden.

Staand achter een groepje jongens, hoorde ze een van de jongens zeggen: ‘Die nummer 8, dat is een lekker pittig wijf.’

Omdat ‘nummer 8’ bij haar in huis woonde, liep ze, zonder de wedstrijd af te kijken, terug naar de auto om nooit meer naar dat ordinaire voetbalveld terug te keren.

Jill voelde dat ze een buitenbeentje was. Toen ze jaren geleden tijdens een sportles op school voor het eerst tegen een voetbal trapte, wist ze direct dat dit haar sport was. De sportleraar zag het ook en tipte de plaatselijke voetbalclub die haar na een aantal heimelijke trainingen graag wilde inlijven.

Jill vond het jammer dat ze zo anders was. Jarenlang had ze echter tevergeefs haar uiterste best gedaan om het haar ouders naar de zin te maken. De cijfers die ze op school behaalde, waren echter nooit hoog genoeg.

Op de club kreeg Jill wel positieve aandacht en respect. Trainers, teamgenoten, schoonmakers en vrijwilligers liepen weg met het energieke meisje. Ze was altijd vrolijk, een gangmaker, een harde werker en ze had ook nog eens veel talent. Jill hield van de mensen op de club. Zo werd de voetbalclub voor haar een thuishaven waar ze haar accu op kon laden.

In haar directe woonomgeving had Jill slechts één vriend met wie ze sinds de lagere school optrok.

Luuk woonde bij haar in de buurt en was al jaren stiekem verliefd op het populaire meisje. Jill vond Luuk zeker aardig, maar had nog twee andere redenen om met hem om te gaan.

Luuk was het zoontje van een bankdirecteur. Volgens haar moeder waren het keurige mensen. Met keurig bedoelde haar moeder dat ze erg rijk waren. Wanneer Jill zei dat ze naar Luuk ging, was dat altijd goed.

Hilly, Luuks moeder, was de tweede reden. Jill was gek op haar. Ze was een voormalig tennisspeelster die in haar jeugd met de top van Nederland had meegespeeld. Een zwaar fietsongeluk, waarbij Hilly haar rechterarm op drie plaatsen had gebroken, betekende het einde van een veelbelovende carrière. De overgang van veelbelovend professional naar recreant had haar pijn gedaan.

Achter het huis had de familie Van de Brand een eigen tennisbaan zodat ze nog af en toe een partijtje kon slaan en haar twee zoontjes de beginselen van de tennissport bij kon brengen.

De eerste dag dat Jill bij Luuk thuiskwam, nam Hilly haar mee naar de tennisbaan, gaf haar de eerste basislessen zodat ze partijtjes met Luuk kon spelen. In het begin vond deze dat nog wel leuk omdat hij makkelijk kon winnen, maar na verloop van tijd werd Jill sterker en slimmer in het spel. Ze compenseerde het gemis van tennislessen met natuurlijke aanleg voor balspelen en een bloedfanatiek karakter. Op de een of andere manier kreeg ze het altijd voor elkaar om die bal weer over het net terug te slaan.

Wanneer Jill met haar zoon tenniste, liet Hilly haar werk liggen. Ze keek graag naar het spel van de twee pubers, maar meer nog genoot ze van de inzet, het fanatisme en het spelinzicht van de jonge meid.

Wanneer Jill voorstond, ging ze helemaal uit haar dak en begon ze haar zelfs te coachen. ‘Goed zo meisje, geef Luuk maar op zijn lazer. Plaats in de hoeken, ja mooi, speel maar hard op zijn backhand. Laat dat luie kreng maar flink lopen. Je hebt hem bijna, Jill. Pak hem.’

Jill speelde altijd de dood of de gladiolen en dat leverde haar veel gewonnen partijtjes op.

Luuk had natuurlijke aanleg voor cijfers en niet voor sport. Zijn toekomst was al voorbestemd. Na zijn studie zou hij door zijn vader het bankwezen in worden getrokken en daar was niet aan te tornen.

Hilly stond er op dat Jill haar bij de voornaam aansprak. Op de tennisbaan spelen vriendinnen, geen mevrouwen, had ze gezegd. Ondanks het verschil in leeftijd, was er tussen de twee een hechte band ontstaan.

Jills moeder vond het natuurlijk ongepast dat haar dochter mevrouw Van de Brand met Hilly aan mocht spreken. Bovendien vond ze de tennislessen nutteloos want die gingen ten koste van haar dochters studie. De familie Van de Brand was echter populair en rijk, dus mocht ze haar gang gaan.

Jill zelf genoot van de sfeer in huize Van de Brand en was jaloers op Luuk. Zijn ouders gingen leuk, hartelijk en spontaan met elkaar om. Zo totaal anders dan de kilte in haar eigen huis.

Ze kon zich nog goed herinneren dat Hilly haar voor het eerst met haar verjaardag feliciteerde en haar hartelijk tegen zich aan drukte. In eerste instantie was ze geschrokken, maar inmiddels was ze eraan gewend en vond ze het heerlijk.

Op een dag, ze hadden samen een partijtje tennis gespeeld, sprak ze voor het eerst met Hilly over haar ouders.

‘Ze kunnen er niets aan doen, Jill. Je ouders zijn zelf zo opgevoed en weten niet beter. Je kunt ze dat niet kwalijk nemen. Jij ziet dat het anders kan omdat je zelf anders bent. Ben maar blij. Volgens mij heb jij in de laatste drie, vier jaar dat ik je ken al meer gelachen dan je vader en moeder in hun hele leven. Maar ik heb wel een oplossing voor je lieverd. Trouw over een paar jaar met Luuk, dan word je mijn schoondochter.’

Beiden hadden hartelijk moeten lachen en Jill had het als een groot compliment opgepakt. Naar huis fietsend, vroeg ze zich af waarom ze toch zo anders was dan haar ouders.

08 Mark

Teleurgesteld over de laatste uitbrander van Buuv lag Mark op bed. Zuchtend stond hij op. Wanneer hij in een dip zat, haalde hij altijd de tekeningen van zijn moeder uit de kartonnen koker en prikte deze dan op de houten schrootjeswand.

Afgelopen jaar had hij op school van alle tekeningen kopieën gemaakt. Drie kopieën had hij laten plastificeren zodat ze niet beschadigd konden worden.

Zorgvuldig bewaarde hij ze tussen zijn Star Wars posters. Niemand mocht ze zien. Ook zijn vrienden niet omdat het voornamelijk tekeningen waren waarop ze naakt op stond. Zijn vader had slechts één portret van haar getekend. Deze had hij verkleind tot een pasfoto en bewaarde hij samen met een andere pasfoto in zijn portemonnee. Die andere pasfoto leek niet echt op zijn moeder. Dat ene, door zijn vader getekende portret, dat was zijn moeder. Ze was mooi en hij was trots op haar.

Wanneer hij ’s ochtends wakker werd en haar portret zag, werd hij soms boos. Boos omdat ze was weggelopen. Boos omdat ze hem in de steek had gelaten.

Waarom had ze hem verlaten? Een moeder doet zoiets niet. Wat zou de reden zijn geweest? Zijn vader had hem nooit een duidelijk antwoord willen of kunnen geven. Ze zou last hebben gehad van depressies. Zonder een bericht achter te laten was ze weggebleven.

De politie had de vermissing van zijn moeder niet echt serieus genomen. Een sullige, alternatieve schilder, die zijn vriendin als vermist op kwam geven, had in eerste instantie geen indruk gemaakt.

Een paar weken na haar verdwijning werd haar naam, Sara Budding, pas vermeld in de rubriek ‘vermiste personen’. Vreemd genoeg was er geen enkele reactie op gekomen. Ook dat vond hij heel erg. Niemand had naar haar gezocht. Niemand miste haar.

Wanneer hij verdrietig was, voelde hij zich, ondanks alles, sterk met haar verbonden. Tenslotte gaf ook niemand iets om hem en hij vond het jammer dat ze hem niet had meegenomen. Samen met haar zou het veel beter zijn geweest. Dat wist hij zeker.

Hij had niets met zijn vader en was ervan overtuigd dat hij op zijn moeder moest lijken. Soms fantaseerde hij hoe het zou zijn geweest wanneer ze was gebleven. Zou zijn vader dan anders zijn geweest? Hadden ze dan een normaal gezin gehad? Misschien moest hij haar gaan zoeken. Zou Buuv hem daarbij kunnen helpen?

Morgen zou ze vast weer nuchter zijn. Nee, hij zou haar niets meer vragen. Hij moest haar loslaten. Net als zij had hij niemand nodig.

Eigenlijk mocht hij niet boos op haar zijn. Ze was altijd goed voor hem geweest.

De volgende dag kocht hij een bosje bloemen en zette dit bij haar op tafel. Op het afscheidsbriefje, had hij de sleutel gelegd en vervolgens de deur achter zich dicht getrokken.

Buuv, die na haar werk stoom ging afblazen in haar stamkroeg, kwam die avond laat thuis en las het briefje:

Lieve Buuv, ik wilde je inderdaad graag als mijn moeder zien, maar dat is nu eenmaal niet zo. Het wordt tijd dat ik op mijn eigen benen ga staan.

Dikke knuffel en bedankt voor alles,

Mark.

De volgende ochtend had ze hem, voordat hij met de fiets naar school reed, opgewacht.

‘Mark, sorry dat ik zo ben uitgevallen. Ik was eergisteren zo teleurgesteld. Niet in jou hoor, maar in mezelf. Het komt gewoon omdat ik mijn eigen leven niet op de rails krijg. Ik was behoorlijk dronken en weet niet meer precies wat ik heb gezegd, maar als het lelijke dingen zijn geweest, neem ik ze terug. Weet je, ik heb soms behoefte aan een vriendje van mijn eigen leeftijd. Snap je dat?’ Mark knikte.

‘Hier, deze sleutel is van jou en ik wil hem nooit meer terug. Mijn huis is jouw huis. Ik vind het superfijn en gezellig als je bij me bent.’

‘Ik ben niet boos, Buuv. Je hebt gelijk. Jij hebt ook recht op je eigen leven, maar nu moet ik echt vertrekken, anders kom ik te laat.’ Hij stak de sleutel in zijn zak.

‘Vanavond kom ik eten? Dan kletsen we gezellig verder.’

Die avond bleef hij voor de vorm bij haar op de bank slapen. Hij wilde haar niet teleurstellen, maar wist het zeker. Hij zou zijn leven over een andere boeg gaan gooien. Waarom ook niet? Wat had hij te verliezen? Helemaal niets.

Vanaf die dag begon zijn gedrag langzaam te veranderen. Hij stelde zich naar zijn omgeving onafhankelijker op en trok zijn eigen plan.

Buuv zag het, vond het jammer, maar kon er niets aan doen. Ze voelde zich bezwaard omdat ze wist dat haar laatste tirade mogelijk de bekende laatste druppel voor de jongen was geweest. Hij was een andere weg ingeslagen en ze wist niet in welke richting hij uiteindelijk zou belanden.

Het slechte voorbeeld van zijn vader werkte aanstekelijk. Mark zag dat een beetje handelen in wiet voldoende was om een leuk leven te leiden. Zonder dat zijn vader het in de gaten had, reed hij een paar keer achter hem aan wanneer deze zijn plantjes ging verzorgen en al snel wist Mark alle adresjes waar zijn vader wietplanten teelde.

Vele huizen waar plantjes stonden, waren niet eens bewoond en in het bijzonder die huizen waren voor hem het meest interessant. De keurig genummerde sleutels van deze woningen lagen in een doosje op de koelkast en het was een koud kunstje geweest om deze te laten kopiëren. Wanneer zijn vader en zijn wietvriendjes hun roes uitsliepen, nam Mark in de ochtenduren telkens een klein gedeelte van hun handel over om deze op school te verkopen aan zijn klasgenootjes.

Hij beheerste als geen ander het spel van ‘vraag en aanbod’ en binnen een jaar was Mark de hoofddealer van school. Zijn vader had niets in de gaten en verdacht zijn medewiettelers van overmatig eigen gebruik of zelfverrijking. Dit deed hij zelf ook. Niemand van het clubje verdacht de jonge Mark. Die zat tenslotte op school, echter niet meer om te studeren. Het netwerk dat hij had opgericht, leverde hem een leuk zakcentje op, maar het in standen houden van zijn handel kostte veel tijd en zo verwaterde ook het contact met Buuv. Sms’jes van Buuv verwijderde hij zonder ze te lezen, maar dit zelfzuchtige gedrag begon hem langzaam op te breken. Hij miste haar en besloot zijn gedrag goed te maken.

Bij de Chinees haalde hij een paar flinke porties en liep naar haar huis. Zoals altijd klopte hij eerst driemaal tegen het raam en ging vervolgens met zijn eigen sleutel naar binnen.

Eenmaal binnen keek hij verbaasd naar de stapels verhuisdozen. De man en de vrouw die in de huiskamer stonden, wisten zich geen houding te geven.

“Wie ben je,’ vroeg de vrouw.

‘Waar is Buuv? Waar is Linda?’ stamelde Mark.

‘Je bedoelt de vrouw die hier woonde. Die is verhuisd naar een ander adres. Volgens mij is ze met iemand gaan samenwonen. Hoe kom jij hier binnen?’, vroeg de man.

Mark keek de twee verbijsterd aan en wist niets te zeggen.

‘Maar jongen’, zei de vrouw. ‘Je trekt ineens spierwit weg. Voel je je niet goed? Hier, pak een stoel en ga even zitten. Wat is er aan de hand?’

Mark voelde zijn hart bonzen en het zweet brak hem uit.

‘Jullie zullen wel honger hebben,’ zei hij met doffe stem en legde de sleutel op de plastic zak met Chinees eten.

Hij keek de kamer rond. De kamer waar hij zich altijd zo veilig had gevoeld. Heel even ontplooide zich een glimlach op zijn gezicht toen hij zich als klein manneke met een warme beker chocomel voor de tv zag zitten. Plots verharde zijn gezicht. Die periode moest hij afsluiten. Zonder wat te zeggen, draaide hij zich om en liep de deur uit.

Emotieloos concentreerde hij zich vervolgens op zijn handel, opende een eigen rekening en stortte elke week het verdiende geld op de bank.

Zijn doel was om zoveel mogelijk geld te verdienen zodat hij met zijn achttiende zijn eigen gang kon gaan. Omdat het hem niet kon schelen werd hij steeds roekelozer. Toen hij op een ochtend twee politieauto’s het schoolplein op zag rijden, wist hij direct dat ze voor hem kwamen. Hij liep de klas uit naar huis en reageerde zich af in de oude Citroen van zijn vader. Nadat hij vier auto’s had geschampt, eindigde zijn rit uiteindelijk tegen een lantaarnpaal. Versuft door de harde klap werd hij door de politie meegenomen en in de cel gezet.

09 De rechtszaak

Liggend op de harde matras in zijn cel dacht hij na over wat er was gebeurd. Het interesseerde hem niet wat voor straf de rechter hem morgen zou geven. Dat die oude politieman een hartinfarct had gekregen, was jammer, maar niet zijn schuld. De schade aan de auto’s, zou hij natuurlijk betalen. Hij keek naar buiten en zag dat het al donker was. Benieuwd of hij morgen weer thuis zou zijn, draaide hij zich om en ging slapen.

Op hetzelfde tijdstip zat de rechter nog achter zijn bureau. Hij had het dossier ‘Mark Jansen’ grondig doorgenomen en vroeg zich af welke straf hij deze jongen zou moeten geven.

Diep in gedachten schrok de rechter toen het kleine meisje op zijn schouder tikte.

Ze was het kleindochtertje van zijn overleden vriend en hij had haar niet horen aankomen.

‘Zeg Jenny, had jij niet allang in bed moeten liggen.

‘Nee hoor, oom Henk, kijk eens, wat ik voor opa heb gemaakt.’

Het meisje klom op zijn schoot en bovenop de donkerblauwe dossiermap van Mark Jansen legde ze haar versje met een tekening neer.

‘Dit versje ga ik morgen in de kerk voor opa voorlezen en deze tekening leg ik op zijn kist.’

‘Vind je het mooi?’ vroeg ze nog eens.

‘Oom Henk, Oom Henk, wat is er?’, vroeg het meisje nogmaals, maar de rechter was niet in staat om iets terug te zeggen.

De volgende dag om tien uur zaten ze tegenover elkaar. Mark en de rechter.

Het dossier lag nog dicht op de tafel en de rechter keek naar de knaap die ongeïnteresseerd voor hem in het bankje zat. Dit was de jongen die indirect de fatale hartaanval van zijn vriend had veroorzaakt.

Op formele, rustige toon vertelde de rechter aan Mark Jansen dat hij een gevaar voor zijn leefomgeving was geworden en dat hij gezien zijn persoonlijke omstandigheden, de slechte resultaten op school en de opeenstapeling van incidenten, voor minimaal twaalf maanden in een gesloten jeugdinrichting zou worden geplaatst.

De rechter hoopte en gokte erop dat een strenge discipline in de jeugdinrichting Mark weer op het rechte pad zou kunnen brengen.

Door staatsexamens zou hij in de gelegenheid worden gesteld om zijn havodiploma te halen en elke drie maanden zou er een rapport over hem worden opgesteld.

Behalve deze straf legde de rechter nog een extra, wat vreemde opvoedkundige maatregel op. In zijn vonnis verplichtte hij Mark tot het bijwonen van de begrafenisdienst van zijn overleden collega.

Onder begeleiding van twee politiemannen zat Mark de volgende dag achter in de kerk. De kerk, de familieleden en de vele politiecollega’s van de overledene maakten in eerste instantie geen enkele indruk. Ongeïnteresseerd volgde hij de ceremonie. De klap kwam pas toen Jenny, het kleindochtertje van acht jaar, naar voren kwam lopen.

Zittend op de kist van haar opa las ze met een gebroken stemmetje haar zelfgemaakte versje voor. Toen ze klaar was, begon het meisje te huilen. Ze legde haar tekening op de kist, maar wilde geen afscheid nemen en bleef bij de kist staan.

De hele kerk was muisstil en diep onder de indruk toen de moeder het kleine meisje hevig snikkend bij de kist vandaan moest halen.

Al had hij geen directe schuld, Mark besefte plots de enorme impact van zijn daad, maar dat was het niet alleen. Het verdriet van het kleine meisje projecteerde hij op zichzelf. Met een brok in zijn keel probeerde hij zich tevergeefs groot te houden te midden van de eveneens aangeslagen agenten. Wat niemand voor elkaar had gekregen, was het kleine meisje gelukt.

Met haar verdriet had ze een diep gat geslagen in het ijzeren pantser dat Mark gedurende de laatste jaren om zich heen had gebouwd.

Zwaar aangeslagen werd hij na de begrafenisdienst onder begeleiding van de agenten naar de jeugdinrichting gebracht.

10 Jill

Een langdurige, enorme regenbui had het voetbalveld onder water gezet en tot ergernis van Jill werd de training afgelast. Na een uurtje kwebbelen met vriendinnen fietste ze terug naar huis waar ze voor de oprit de blauwe Mercedes van familie De Vries zag staan.

Mevrouw De Vries, Selma mocht ze niet zeggen, was een oude schoolvriendin van haar moeder. Ze woonden op een paar kilometer afstand van elkaar. ‘Carmen en ik’, zei Selma altijd heel deftig, ‘zijn hartsvriendinnen voor het leven.’

Pff, dacht ze. Hier heb ik dus echt geen zin in. Ze zette haar fiets, zo stil mogelijk en zonder een lamp aan te doen, in de schuur en liep stilletjes langs de achterdeur naar binnen om via de gang en de trap naar haar slaapkamer te gaan.

Een ontmoeting met Selma ging ze liever uit de weg. Die was uitsluitend geïnteresseerd in haar schoolresultaten en Jill had geen zin om deze vragen te beantwoorden.

Op haar tenen liep ze de trap op toen ze plots de schelle, belerende stem van Selma hoorde zeggen:

‘Carmen, liefje, dit had je kunnen weten, Jill is niet je eigen kind! Wat wil je nou? Jullie reden naar Zwitserland en namen daar een pasgeboren kind van een totaal onbekend meisje over. Jullie betaalden dat meisje een dikke vergoeding, reden terug naar Nederland en alsof er niets was gebeurd, schreven jullie Jill in als je eigen dochter.’

Jill bleef stijf op de trap staan en totaal verbouwereerd, hoorde ze Selma verder gaan met haar betoog.

‘Je wist niet eens uit wat voor soort milieu dat jonge meisje kwam. Jullie waren verblind omdat jullie zo graag een kindje wilden.’

‘Dat is niet waar, Selma. Ik heb je nooit het hele verhaal verteld omdat ik Jens er altijd buiten heb willen houden.’

‘Hoezo? Heeft Jens dat geregeld?’ hoorde ze Selma zeggen.

‘Ja’, zei haar moeder weer. ‘Maar dat maakt nu niet meer uit. Jens heeft zijn eigen bedrijf en heeft niet veel meer met het ziekenhuis te maken. Volgens Jens was het meisje Nederlands en zeker van goede komaf. Hij vertelde aan Peter en mij dat ze uit een strenggelovig gezin kwam. Ik heb geen idee hoe dat meisje in die vervelende situatie verzeild is geraakt. Zeker is dat ze radeloos was en zich wilde laten aborteren omdat ze het kind niet zelf durfde op te voeden. Maar inderdaad, we hebben zelf nooit met de moeder van Jill gesproken. Alles wat ik weet, heb ik gehoord van Jens. Maar waarom zou hij liegen? Peter en hij waren studiegenoten. Ze hebben nog steeds regelmatig contact. Ik weet zeker dat Jens het beste met ons voor had én ook met de moeder en het kind. Jens is een goede vent. Niks mis mee. Hij had de hele situatie zo ingericht dat niemand elkaar achteraf zou kunnen traceren. Dat zou, volgens hem, voor beide partijen, alleen maar ellende geven. Jens had het meisje heel toevallig ontmoet in een kliniek in Barcelona.’

‘In Barcelona?’

‘Ja. Deze Spaanse kliniek had het ziekenhuis, waar Jens toen nog voor werkte, gevraagd om advies. Tijdens dat werkbezoek in Spanje ontmoette hij dit Nederlandssprekende meisje in de wachtkamer. Het meisje wilde in de kliniek abortus laten plegen. Ze was echter al ruim vier maanden zwanger. Jens wist dat wij kinderloos zouden blijven en heel graag een kindje wilden. Hij stelde haar toen voor om het kind niet weg te halen. Hij had haar zelf in die kliniek onderzocht. De moeder was supergezond en de echo zag er goed uit. Geen drugs of overmatig alcoholgebruik. Jens vond haar zelfs een mooie, aantrekkelijke vrouw.

Daarna heeft hij alles keurig geregeld, maar is er zelf tussenuit gebleven. Hij heeft er zelfs voor gezorgd dat de moeder het kind na de bevalling niet heeft kunnen zien. Allemaal naar de wens van de moeder. Na de bevalling zou goed voor haar worden gezorgd.

We hebben alle onkosten betaald en het meisje zelfs een flinke bonus gegeven. Inderdaad, allemaal via een tussenpersoon. Daar heb je gelijk in, maar wat moesten we anders. Ik wilde zo graag een kind.

Wat Peter en ik beiden absoluut niet wilden was iemand die na een paar jaar plots voor je deur staat om haar dochter op te eisen en dat laatste is gelukkig niet gebeurd.

Geen van de partijen is traceerbaar. Jens wilde terecht hier zijn vingers niet aan branden. Het enige dat ik weet is dat Jens haar heeft gekoppeld aan een Spaanse gynaecoloog die de zaak verder heeft begeleid. Twee dagen voor de bevalling heeft ene Pablo de moeder met de Spaanse gynaecoloog naar Zurich gereden. Daar is Jill geboren en diezelfde Pablo heeft beiden weer teruggereden naar Barcelona. Pablo was niet meer dan een chauffeur.

Peter en ik hebben verder geen doctoren ontmoet. Als arts was ik zelf uitstekend in staat om haar te verzorgen. We hebben zelfs rekening gehouden met het feit dat ze mogelijk een donkere tint zou kunnen hebben. Ik heb zelf een Italiaanse achtergrond en mijn vader was ook erg donker.

Kortom, we dachten dat we alles in de hand hadden. Slechts één ding hebben we totaal onderschat.’

‘En dat is?’

‘Haar karakter. Dat is echt een probleem. Het is allemaal heel vervelend. Achteraf gezien hadden we misschien toch beter met haar echte moeder kunnen praten. Grote kans dat we er dan van hadden afgezien, maar daar kunnen we nu niets meer aan doen.’

‘Weet je, Carmen, misschien moet je wel tevreden zijn met wat ze tot dusver heeft bereikt. Een hoogvlieger, zoals wij, zal Jill nooit worden. Zeker niet wanneer ze al haar tijd aan dat nutteloze voetbal blijft besteden.’

‘Ja, dat klopt, maar ze is ook zo anders. Ik had me een heel andere dochter voorgesteld. Samen winkelen, werken aan scripties, studiegenoten over de vloer. Allemaal dat soort dingen, maar helaas. Jill voetbalt als een wilde en heeft altijd blauwe plekken en krassen op haar lichaam. Vorig jaar had ze haar enkelbanden gescheurd en moest ze gips laten zetten. Binnen een paar dagen had ze allemaal handtekeningen en rare kleurtjes op het gips. Het was zo ordinair om te zien. Uiteindelijk zou ze, op aandringen van ons, het gips een nieuwe kleur geven. Ze haalde een spuitbus en spoot het echter zwart! Zwart! Wie doet nu zoiets? Onlangs wilde ze zelfs een tattoo laten zetten. Ze had ergens een zwarte valk gezien die ze op haar schouder wilde zetten.

Natuurlijk van haar zelf verdiende geld. Alsof wij zoiets ordinairs gaan betalen. Hoe komt zo’n kind erbij? Ik wacht wel tot mijn achttiende, had ze toen gezegd.

Ik ben zo bang, Selma. Wat staat ons nog allemaal te wachten? Ze eet en ze woont hier en daar is alles mee gezegd. Ik heb niets met haar, zij niet met mij en Peter stort zich op zijn werk.

Als ik hierover wil praten, zegt hij: Jij moest zo nodig een kind, ik niet. Dus moet je nu niet zeuren. Einde discussie. Ik weet het soms niet meer. Waren we maar nooit aan dat kind begonnen.’

Bij Jill, nog staand op de trap, slaan de laatste woorden van haar moeder in als een bom. Aangeslagen wist ze even niet wat ze moest doen. Zou ze naar binnen lopen? Nee, ze had genoeg gehoord. Voorzichtig liep ze de trap af en pakte haar fiets. Verward en teleurgesteld fietste ze naar Jessica, haar beste vriendin, maar toen ze in de buurt was, besloot ze door te rijden naar de rivier om nog eens goed na te denken over wat ze allemaal had gehoord.

Zittend op een bankje onder de Waalbrug keek ze naar de woonboten die daar voor anker lagen. De lichtjes in en op de woonboten maakten een gezellige indruk en ze kon de silhouetten van de mensen door de ramen volgen.

Woonde ik daar maar, dacht ze. Daar is het vast gezellig. Langzaam drong het tot haar door dat ze was geadopteerd. Nee, ze hadden haar gekocht. Zo was het. Het waren niet haar biologische ouders en haar afkomst hadden ze zorgvuldig uitgewist.

Een ding was duidelijk. Ze voldeed niet aan de wensen van haar ouders. Haar adoptieouders vonden dat ze mislukt was.

Na een tiental minuten voor zich uit te hebben gestaard, boog ze haar hoofd en een toevallige voorbijganger hoorde haar snikken. Niet zomaar snikken. Alleen iemand met intens verdriet kan zo snikken.

11 Yasir, Pakistan

Langzaam opende Yasir zijn ogen. Hij was ergens wakker van geworden, maar wist niet waarvan. Verbaasd keek hij om zich heen. De kamer waarin hij lag, was groot en er stonden minstens twintig bedden. Zelf lag hij ergens in het midden van de kamer. Dan drong het geluid van spelende kinderen tot hem door.

Door het open raam achter hem zag hij kinderen op een veld hard en joelend achter een bal aanrennen. Waarom lag hij eigenlijk in bed? Hij wilde ook tegen die bal schoppen. Net als de andere kinderen. Hij stapte zijn bed uit en liep door de openstaande deur naar buiten. Knipperend met zijn ogen moest hij wennen aan het felle zonlicht. Daar liepen de kinderen. Hij probeerde naar hen toe te rennen, maar zijn benen voelden raar aan. Na een meter of tien struikelde hij en viel met zijn knieën op het zand. Liggend op de grond keek hij naar het bloed aan zijn knie en begon zachtjes te huilen. Terwijl de andere kinderen gewoon doorspeelden, brachten twee mannen hem weer terug naar de grote zaal.

Ze gaven hem wat te drinken en wat verbaasd, keek Yasir naar de naald die de man in zijn arm stak. Versuft viel hij weer in een diepe slaap.

Hij stond ergens op een trottoir en voor hem stonden twee flessen. Op elke fles stond een hoofd en de twee hoofden keken hem aan. Hij herkende de hoofden niet. Ze hadden ook geen ogen. Toch leken de holle gaten hem aan te kijken.

Yasir zag dat de linker fles niet stevig stond.

Langzaam viel de fles tegen de andere fles aan zodat beide flessen omvielen en de hoofden langzaam naar hem toe kwamen rollen.

Bij elke omwenteling van de hoofden keek hij in de diepe, holle oogkassen die steeds groter leken te worden…

Happend naar adem werd Yasir wakker. Zijn hart bonkte tegen zijn borstkast en tegen de binnenzijde van zijn oren. Hij wilde wegrennen, maar kon zijn benen niet bewegen. Als verlamd lag hij in bed en was bang. Vreselijk bang dat de hoofden weer terug zouden komen. Hij begon te gillen, maar niemand scheen hem te horen.

Dan plots een klap tegen zijn linkeroor.

Iets had zijn hoofd geraakt. Hij keek naar links.

‘Yasir, ben toch eens stil’, zei de jongen naast hem. ‘Je maakt iedereen wakker met je gegil.’ Yasir reageerde niet en bleef stijf liggen. Zijn ogen stonden wijd open en hij durfde ze niet te sluiten. Hij was in de ban van de vreselijke beelden die hem telkens bezochten als hij zijn ogen sloot.

De moellah, de leider van de madrassa waar alle weeskinderen werden opgevangen, had hem verteld dat het elke dag wat beter zou gaan. Overdag ging het ook redelijk goed echter tegen de avond werd Yasir altijd bang. Bang voor de nacht. Bang voor het donker. Bang om zijn ogen te sluiten en bang voor de verschrikkelijke nachtmerrie die misschien zou komen.

Volgens de moellah was het menselijk hoofd opgedeeld in kastjes. Goede en slechte herinneringen hadden elk een eigen kastje. Hij moest van de moellah proberen om het deurtje van het slechte kastje te sluiten en het deurtje met de mooie herinneringen open te laten.

‘Voor je gaat slapen, moet je aan mooie dingen denken, Yasir’, had hij gezegd. ‘Aan de fijne warmte van de zon of het eten dat je elke dag krijgt. Aan je vriendjes en aan Allah.

Dan zal het deurtje van het slechte kastje op een gegeven moment dicht blijven en beter kunnen slapen.’

De moellah was zijn grote voorbeeld. Hij gaf alle weeskinderen, zoals Yasir, onderdak en veiligheid.

De moellah kreeg gelijk want na een aantal maanden ging het wat beter. Alleen de droom, de droom die hem zo verdrietig maakte, bleef nog minstens eenmaal per week terugkomen. De moellah had gezegd dat de droom pas helemaal weg zou blijven, wanneer Yasir de moord op zijn vader en moeder had gewroken. Op de Amerikanen die zijn ouders op een verschrikkelijke manier hadden vermoord.

Yasir luisterde graag naar de moellah wanneer deze vertelde dat zijn vader als een leeuw had gevochten, maar dat het gevecht ongelijk was geweest. Zelfs voor zijn sterke vader was het onmogelijk geweest om van zo’n grote overmacht te kunnen winnen en uiteindelijk hadden de Amerikanen zijn vader en moeder bruut vermoord. Het huis en al hun bezittingen waren in brand gestoken. Er was niets meer van over.

De moellah had dit gehoord van dappere Talibanstrijders die samen met zijn vader tegen de Amerikanen hadden gevochten.

De Taliban had vele kinderen, van wie de ouders waren vermoord, naar veilige madrassa’s in Pakistan gebracht. Yasir had graag een van zijn redders willen bedanken, maar dat kon niet meer volgens de moellah. Vele Talibanstrijders, waaronder de strijders die hem naar Pakistan hadden gebracht, waren teruggegaan naar Afghanistan. Velen waren tijdens gevechten tegen de ongelovigen gesneuveld.

Yasir vond het jammer dat hij zich niets meer uit zijn jeugd kon herinneren en de behoefte om te weten wie hij was en wie zijn ouders waren, werd steeds groter. De moellah kon hem helaas niets meer vertellen omdat hij het ook niet wist. Yasir moest accepteren dat hij een wees was.

Hij had nog nooit een Amerikaan gezien, maar een ding wist hij zeker. Wanneer hij groot was, zou hij wraak nemen op deze ‘ongelovige honden’, zoals de moellah die Amerikanen altijd noemde.

Zonder de moellah was hij dood geweest. Niet dat Yasir dat erg had gevonden. Alleen wanneer hij dood was geweest, zou hij zijn ouders nooit kunnen wreken en dat was de reden dat Allah hem had laten leven.

Samen met honderden andere jongens volgde hij koranlessen en Yasir was een fanatieke, zeer gemotiveerde leerling. Als een van de weinigen kon hij schrijven en was daarmee een buitenbeentje binnen de godsdienstschool. Jij gaat het nog ver brengen Yasir, had de moellah onlangs tegen hem gezegd. Ik ben er van overtuigd dat jij op een dag een goede strijder tegen de ongelovigen zal zijn.

Yasir was trots en bedankte de moellah voor zijn woorden want hij wilde inderdaad maar één ding en dat was wraak. Verschrikkelijke wraak op die Amerikanen die zijn ouders en vele andere ouders van zijn vriendjes hadden vermoord

12 Jill

‘Waren we maar nooit aan dat kind begonnen’, had ze haar moeder horen zeggen. Jill had besloten niemand te vertellen dat ze was geadopteerd en dat haar rijke ouders zo teleurgesteld in haar waren. Zelfs haar beste vriendin Jessica niet. Ze had de balans opgemaakt en wist het zeker. Op haar achttiende zou ze het huis en haar ouders voor altijd verlaten.

Terwijl ze alleen op haar kamer zat, hoorde ze een sms’je binnenkomen. Ze las het en moest ondanks alles lachen. Het was Luuk.

Zijn ouders waren op vakantie en hij verveelde zich natuurlijk. Of hij haar morgen kon helpen met haar studie? Ze wist dat er van studeren niet veel terecht zou komen, maar het was altijd leuker dan hier in huis te blijven. Ze beantwoordde zijn sms’je dan ook positief.

Misschien moest ze zich meer met Luuk inlaten. Hij was een beetje saai, maar bedoelde het goed. Ze moest hem gewoon een kans geven.

Vijf dagen vóór het voetbalincident…

Voor de vorm had ze haar wiskundeboeken in haar tas gedaan maar eenmaal bij Luuk thuis besloot ze het wiskundeboek in te ruilen voor praktische biologie. Aan het einde van de middag hadden ze samen hun eerste vrijpartij achter de rug.

Laat in de middag fietste ze terug naar huis en ze moest toegeven. De ontdekkingsreis die ze samen met Luuk had gemaakt, was spannend en leuk geweest. Beiden hadden ze weinig ervaring, maar dat was ook wel weer grappig. Diezelfde avond nog moest ze dan ook lachen bij het lezen van zijn sms’je:

Ha tijgertje, je hebt je wiskundeboek vergeten.

Dat ligt hier nog onder de dekens.

Gaan we morgen weer voor extra studiepunten bij mij thuis?

Ze antwoordde:

Wanneer jij die extra studiepunten denkt te halen in dat peuterbedje van jou dan heb je het mooi mis. Ik heb de slaapkamer van je ouders gezien en die extra studiepunten gaan we halen op dat grote King Size bed.

Overigens, morgen kan ik niet. Trainen. Woensdagmiddag kan ik wel. Dan ben ik om twee uur bij je. Xx

Drie dagen voor het voetbalincident…

Die woensdag stapte ze rond twee uur in de middag bij Luuk binnen. Wat onbeholpen en zenuwachtig liepen ze direct door naar de slaapkamer van zijn ouders. Even vond Jill het vreemd om in het bed van Hilly te liggen, maar dat duurde maar even.

Voor het eerst waren ze beiden helemaal naakt en dat grote bed maakte het extra spannend wat uiteindelijk leidde tot een heerlijke vrijpartij. De tijd vloog om.

‘Kijk nou’, zei Jill, ‘Het is bijna half vier. We gaan lekker douchen. Ik ga je helemaal inzepen, Lukie Brandkast.’

Luuk trok een beduusd gezicht. ‘Douchen, nu?’

‘Ja, natuurlijk. Joh, je ouders zijn een paar duizend kilometer hier vandaan. Ben maar niet bang hoor. Straks ruimen we samen alles keurig op.’

Jill voelde zich vrij en blij en trok haar vriendje achter zich aan de inloopdouche in. Na een kwartiertje droogden ze elkaar af en liepen de slaapkamer weer in.

‘Laten we eerst het bed opmaken Luuk.’

Ze genoot nog van haar blootzijn en begon de lakens en dekens recht te trekken. Per ongeluk stootte ze met haar knie tegen het deurtje van het nachtkastje dat vervolgens langzaam opendraaide.

Ze wilde het deurtje weer dicht drukken totdat ze in het kastje iets zag blinken. Nieuwsgierig als ze was, besloot ze het metalen, blinkende ding beter te bekijken. Ze keek nog eens goed en moest hard lachen.

‘Hé Luuk, kijk, hier in het nachtkastje liggen handboeien. Echte stalen politiehandboeien compleet met sleuteltjes. Haha, da’s leuk. Kijk nou, wat is dit dan, dit lijkt wel op een blinddoek of zo. Ja, echt wel. Dit is een blinddoek.’

‘Doe niet zo stom, Jill, dat zouden mijn ouders nooit doen.’ Luuk klonk verontwaardigd en zijn hoofd werd rood. ‘Mijn ouders hebben echt geen seks meer, dommie.’

‘Echt wel. Je vader en moeder zien er alle twee toch nog hartstikke leuk uit. Wat denk jij? Dat ze alleen nog maar op een houtje bijten? Kijk dan, hier nog wat lederen riemen met gespen. Natuurlijk voor je polsen en enkels.’ Triomfantelijk hield ze de gevonden spullen omhoog.

‘Haha. Da’s gaaf. Die lieve Hilly, wie had dat gedacht. Wat grappig.’

‘Jill, leg die dingen terug! Dit kan echt niet.’

Tot ergernis van Luuk, ontdekte Jill weer iets nieuws. Ze wees hem naar de twee, in eerste instantie nietszeggende, zware ringen aan het hoofdeinde van het bed. Toen ze verder keek, ontdekte ze ook nog twee ringen aan het voeteneinde. Ze rommelde verder in het kastje en vond daar nog een tweede blinddoek, ditmaal een rode en een vliegenmepper van leer, oh nee, dat was natuurlijk een soort zweepje.

Jill haalde alle spullen uit het nachtkastje en stalde deze van links naar rechts op het bed. Opgewonden keek ze naar Luuk.

‘Kijk nou? Is dit niet spannend?’

Beduusd keek hij naar al die attributen.

‘Jeetje, wat erg. Denk je dat mijn vader…?’

‘Doe niet zo kinderachtig, joh. Ben blij dat je ouders nog plezier met elkaar hebben. Die van mij zeuren en treuren alleen maar. Dit is toch hartstikke grappig en je gaat mij niet vertellen dat je dit nooit op filmpjes hebt gezien. Kijk me eens aan.’

Luuk kreeg een rood hoofd en kleurde tot achter zijn oren.

‘Haha, zie je wel. Je kleur heeft je verraden deugniet. Ik wist het wel. Jullie kerels zijn allemaal hetzelfde.’

Grijnzend keek ze naar de twee jaar oudere jongen. Deze keek verbouwereerd naar de spullen op bed en vervolgens weer naar Jill.

Hij kon nog steeds niet geloven dat zijn ouders…hij griezelde even bij de gedachte, maar toen hij opkeek naar Jill moest hij lachen.

Ze was, net als hij, nog steeds bloot, had blosjes op haar wangen en keek hem ondeugend aan. Dan pakte ze de handboeien en blinddoek van bed en ging uitdagend voor haar vriendje staan.

‘Alsjeblieft, Meester Luuk, ik heb straf verdiend, maar doe me alsjeblieft geen pijn.’ Naakt en met haar ogen gesloten, bleef ze voor Luuk staan en deze besloot het spelletje mee te spelen.

Hij bond haar de blinddoek om en toen hij Jill zo zag staan, vergat hij dat het de spullen van zijn ouders waren.

‘Ga maar op bed liggen.’ Hij probeerde dit op ferme wijze te zeggen, wat niet echt lukte. Dan deed hij haar de boeien om en klikte deze vast aan de daarvoor bestemde ringen aan het bed.

Voorzichtig trok Jill aan haar polsen en benen om te controleren of ze echt wel vastlag. Opgewonden constateerde ze dat ze geheel willoos, naakt op bed lag. Ze wilde het Luuk niet laten merken, maar het voelde ongelofelijk spannend toen ze daar zo hulpeloos voor hem lag. Stel dat hij haar niet los zou maken? Ze besefte dat ze volledig afhankelijk was van haar vriendje. Luuk was er stil van toen hij zijn vriendin zo zag liggen en kon zijn ogen niet van haar afhouden. Hij was op zijn knieën voor het bed gaan zitten en kijkend naar haar lichaam streelde hij bijna in trance over haar buik en benen.

Jill voelde een vreemde tinteling in haar buik. Luuks vingers maakte draaiende bewegingen en langzaam kropen die vingers naar haar schaamstreek. Ze hield haar adem in en hield haar lichaam stijf toen Luuk zachtjes van haar onderlichaam naar haar bovenbenen ging. Plots hoorde ze haar eigen ademhaling. Dit had ze niet eerder meegemaakt.

Het voelde vreselijk spannend om zo hulpeloos op bed te liggen en niets te kunnen zien. In gedachten probeerde ze zijn handen en vingers te volgen. Waar zouden die nu weer heen gaan?

De toppen van zijn vingers bleven langzaam en zachtjes cirkelen van haar onderbuik naar de binnenzijde van haar bovenbenen.

Ze probeerde zich te ontspannen, maar haar lichaam en spieren spanden zich telkens weer opnieuw aan.

Toen hij met zijn linkerhand over haar tepels streelde, stond haar lichaam zo strak als een snaar. Ze voelde haar onderlichaam omhooggaan en begon de controle over haar lichaam te verliezen. Haar benen begonnen te trillen en haar handen en voeten spanden zich krampachtig samen. Ze probeerde het tegen te houden uit schaamte voor Luuk, maar de gedachte dat hij haar zo zou zien, wond haar nog meer op.

Haar onderbuik begon te schokken. Zo intens had ze het nog nooit gevoeld. Enerzijds schaamde ze zich voor Luuk en anderzijds vond ze het vreselijk spannend. Ze hunkerde naar een ontlading en plots stond haar lichaam in brand.

Met haar voeten drukkend tegen de achterwand van het bed probeerde ze zich af te zetten om dat heerlijke, brandende gevoel in haar lichaam vast te houden. Ze was in een andere wereld beland en probeerde daar zolang mogelijk te blijven.

Langzaam kwam ze weer tot bewustzijn.

‘Oh jee, Luuk, wat was dat fijn. Alsjeblieft, geef me een kus’, en ze voelde de lippen van haar vriendje op de hare. Dan deed hij haar blinddoek af en gaf haar nog een zoen.

‘Deed ik het een beetje goed? Heb ik je geen pijn gedaan?’ vroeg hij bezorgd.

Uitgeput keek ze hem lachend aan. ‘Nee, joh. Het was heerlijk. Even was ik bang dat je zou stoppen met strelen. Jeetje, wat was dit spannend. Maak me eens los Luuk. Dit moet je ook eens meemaken.’

Hij keek haar verbaasd aan.

‘Ik? Echt niet. Het is bovendien al bijna vier uur. Zo meteen komt mijn broertje thuis.’

Aarzelend maakte Luuk haar los. Stiekem had hij ook enorm genoten.

‘Dit wil ik echt nog een keertje meemaken, Luuk. Dit was zo’n apart gevoel.’

Hij lachte zenuwachtig. ‘Jaja, maar nu moeten we echt opruimen en ons aankleden, Jill.’

‘Ja, natuurlijk. Ik wil ook niet dat je broertje dit ziet. Dit is ons geheim. Dit ga ik echt aan niemand vertellen. En jij ook niet. Kijk me eens aan.’

‘Nee, natuurlijk vertel ik dit aan niemand. Wat denk je wat er gebeurt als mijn ouders hier achter komen.’

Ze hadden bijna alles opgeruimd toen ze beneden de achterdeur hoorde dichtslaan. Snel trokken ze de lakens strak en met een uitgestreken gezicht liepen ze naar beneden.

Met een grote grijns op haar gezicht fietste Jill naar huis. Eenmaal thuis liep ze direct de trap op naar haar kamer en ging op bed liggen.

Ze sloot haar ogen, legde haar handen op haar buik en probeerde zich de afgelopen middag nog eens voor de geest te halen. Wat was haar allemaal overkomen? Het orgasme dat ze had gekregen, kwam maar voor tien procent door Luuk. Hij had amper wat gedaan. Nee, dat was niet eerlijk. Het was waarschijnlijk de combinatie geweest. De onervarenheid van Luuk die zo voorzichtig haar lichaam had gestreeld en de spanning dat ze zo naakt vastgebonden had gelegen. Ze schrok even bij die laatste gedachte.

Was dat niet vreemd? Dan realiseerde ze zich dat het Hilly’s spullen waren geweest die ze hadden gebruikt en Hilly was tenslotte haar grote voorbeeld.

Met Hilly was niets mis, dus was er met haar ook niets mis. Het was een leuk spelletje geweest en ze had er van genoten. Ze dacht even aan Luuk en herinnerde zich de rode blosjes op zijn wangen.

Hij had het ook heel spannend gevonden. Dat wist ze zeker. Heel in de verte hoorde ze haar naam roepen. Shit, het eten was klaar en ze moest naar beneden.

Diezelfde avond nog kreeg ze van Luuk twee sms’jes. In de eerste stond dat hij het hartstikke leuk had gehad. In de tweede stonden alleen maar kruisjes. Ze moest wel lachen om zijn sms’jes. Luuk had de smaak te pakken gekregen.

Twee dagen vóór het voetbalincident…

Luuk zat al een uurtje of drie op zijn kamer. Keek naar de tv, maar zag of hoorde niets. Hij vroeg zich nog steeds af wat er zich die vorige middag had afgespeeld. Typisch Jill om direct met die spullen uit dat nachtkastje te gaan experimenteren.

Even was hij geschrokken toen ze hem betichtte van het kijken naar seksfilmpjes. Was dit zo maar een loze opmerking of wist ze meer? Hadden de andere jongens van de club misschien uit de school geklapt? Hun geheime club.

Samen met Morris, Bruno en Victor hadden ze een paar jaar terug B-FUC opgericht. Hun eigen geheime clubje. B-FUC stond voor Brothers From Upper Class.

Het clubje was vanuit een isolement geboren. Op school werden de vier jongens vaak gepest. Ze waren van rijke komaf en hun klassieke kleding, nette haardracht en gedrag had hen veroordeeld tot deze samensmelting.

B-FUC had hun het nodige zelfvertrouwen gegeven en hen geholpen om door deze moeilijke periode heen te komen. Maandelijks hadden ze geheime clubavonden en na de middelbare school besloten ze hiermee door te gaan. Iedereen had zijn eigen taak.

Luuk zorgde voor de locatie. Bruno voor de drank, Victor voor de versnaperingen en Morris voor de joints en spannende films.

Die spannende films bestonden voornamelijk uit porno en dat was in zijn studentenstad Amsterdam in alle soorten verkrijgbaar.

Tijdens hun laatste clubavond hadden ze onder het genot van de nodige biertjes en joints gezamenlijk naar naakte stoeipoezen gekeken. De beelden werden vergeleken met de meiden die ze kenden van school. Zo werd ook het lichaam van Jill vakkundig geanalyseerd en alle vier zouden ze wel raad weten met die wildebras.

Luuk, hevig verliefd op Jill, durfde niet te vertellen dat hij al jaren sms’jes stuurde naar het meest besproken meisje van de avond.

Terwijl hij op zijn kamer zat, kon hij nog steeds niet bevatten wat er was voorgevallen. Hij moest er met iemand over praten en belde zijn vriend Morris.

‘Dit moet je horen Morris, ik heb een date gehad met Jill. Nee, echt. Nee, dat ga ik allemaal niet door de telefoon vertellen. Het was geweldig. Ja, natuurlijk mag je straks langskomen. Mijn ouders zijn bovendien op vakantie.

Of we vanavond nog een clubavondje kunnen organiseren? Wanneer de anderen ook kunnen, mij best. Ik bel de rest wel. Tot straks.’

Rond een uur of negen die avond zaten ze bij elkaar. Luuk, nu bij zijn maten ineens de gevierde jongen, vertelde in geuren en kleuren, wat er die middag was gebeurd. Toen hij het nachtkastje van zijn ouders ter sprake kwam, tot grote hilariteit van de rest, kreeg hij voor het eerst een onbehaaglijk gevoel. Hij had zich in zijn enthousiasme versproken en ongewild ook zijn ouders in het verhaal betrokken.

Was hij niet te ver gegaan? Had hij zijn spannende bevindingen met Jill niet beter voor zich kunnen houden? Dat had hij haar tenslotte beloofd. Helaas, de klok terugdraaien kon niet meer want Morris liep direct naar boven en kwam terug met de handboeien en de blinddoek uit het nachtkastje.

‘Kijk’, riep hij triomfantelijk. ‘Dit is het ultieme bewijs dat Luuk de waarheid spreekt. Luuk, jongen, wat ben jij een ongelofelijke bofkont.’

‘Geef hier Morris, dat zijn de spullen van mijn ouders’, en met een rood hoofd stopte hij de attributen terug in de plastic zak.

‘Maak je niet zo druk, joh. Alles wat hier wordt besproken, blijft binnen de club. Dat is toch onze erecode.’

Luuk lachte als een boer met kiespijn, haalde nieuwe biertjes en had inmiddels spijt dat hij alles had verteld.

‘Jeetje’, zei Morris weer, ‘die meid is echt hartstikke geil. Zoals jij dat vertelt, vindt ze dat met die riempjes en die boeien prachtig. Ik geil al jaren op dat wijf, maar mij ziet ze niet zitten. Wat zou ik die griet graag eens naakt vastgebonden op dat bed zien liggen.’

‘Heel jammer, maar dat exclusieve recht behoort enkel deze ridder toe’, lachte Luuk terwijl hij zijn vierde biertje pakte.

‘Doe niet zo flauw. Als we het handig aanpakken, gaat ze daar niets van merken. We zijn je maten, Luuk. Dit moet je ons gunnen. Wij zouden het jou toch ook gunnen. Ze wil toch geblinddoekt zijn. Nou dan kan ze toch niets zien. Echt Luuk, we zullen hartstikke stil zijn, niet dan jongens?’

De andere twee knikten.

‘Of heb je misschien toch het hele verhaal verzonnen. Waarom zou je het anders niet durven? Wat kan er fout gaan? Luister, we willen haar alleen maar naakt op bed zien liggen en dan gaan we weer weg.‘

‘Ja natuurlijk’, zeiden de andere twee. ‘Dan gaan we weer weg en kun jij je spelletje afmaken.’

‘Ja’, zei Morris met een grote grijns, ‘denk je dat wij naar dat geklungel van jou willen kijken. Echt niet. Nogmaals Luuk, we willen haar alleen maar even naakt zien en dan gaan we weer weg. Afgesproken?’

De drank had zijn werk reeds gedaan en allen moesten hard lachen om de opmerking van Morris.

‘Echt Luuk, je moet ons vertrouwen, anders kunnen we net zo goed dit clubje opheffen.’

Na nog een aantal biertjes en een joint was Luuk overtuigd en stuurde hij Jill een sms.

Ha tijgertje. Heb je zin in een nieuw spannend rollenspel?

Morgen rond een uur of twee?

Kus,

Meester Luuk Brandkast.

Jill was juist terug van voetbaltraining en lag op bed tv te kijken. Lachend las ze de tekst en hoorde haar adem versnellen toen ze het nog een keer overlas.

Haha, hij had het dus echt heel leuk gevonden. Als ze volgens haar adoptiemoeder dan toch ‘zo anders’ was, dan was dat maar zo en ze stuurde snel een berichtje terug.

Alle vier sprongen ze enthousiast overeind toen ze het geluidje van Luuks mobiel hoorde.

‘Wat schrijft ze, Luuk, wat schrijft ze? Lees eens voor?’

Met drie maten die over zijn schouder meekeken, las Luuk het berichtje voor:

Meester Luuk Brandkast,

Natuurlijk zal ik om twee uur bij u voor de deur staan.

Ik zal keurig wachten tot deze open gaat.

Lieve groet,

Uw tijgertje, Jill

Morris las de tekst nog minstens vijf keer voor en telkens weer opnieuw bulderde hij van het lachen.

‘Dat wordt gaaf jongens’, riep hij en trok enthousiast vier nieuwe blikjes open. ‘Kom Luuk, we gaan eens een leuk plan bedenken hoe we Tijgertje gaan ontvangen.’

Luuk keek vreemd op naar Morris, maar durfde niets meer te zeggen. Morris was een bepalend mannetje en had veel invloed binnen zijn vriendenkring. Hij had nu vreselijke spijt dat hij zijn beste vrienden zijn geheim had verteld en voelde zich schuldig naar Jill. Morris had de regie van hem overgenomen en hij durfde niet tegen hem en de anderen in te gaan.

13 Mark ontmoet Tom

De twee jongens in de ontspanningsruimte van de gesloten jeugdinrichting sloegen hard op elkaar in. Mark kwam juist tussenbeide toen de groepsleider de ruimte binnenkwam.

‘Oké, Mark Jansen, is het weer zover, loop maar met me mee, dan kan je even afkoelen.’

Verbouwereerd keek hij naar de groepsleider en zag de grijnzende gezichten van zijn twee medebewoners. Voor de zoveelste keer werd hij valselijk beschuldigd.

Mark had het zwaar in de inrichting. Na de begrafenis van de politieman waren zijn intenties goed geweest. Hij wilde zijn leven beteren, maar vond bij niemand aansluiting. In het begin probeerde hij behulpzaam te zijn en samen met nog een paar anderen een studiegroepje te vormen.

Dit viel niet goed bij zijn medebewoners die hier geen interesse in hadden. Zij stoorden zich aan hun leergierige gedrag. De onderlinge rivaliteit zorgde voor veel commotie onder de jeugdige bewoners en de groepsleiders verweten hem deze onrust. Onrust die hen extra werk opleverde.

Wanneer hij wilde gaan studeren en werd lastig gevallen door andere jongeren keken de groepsleiders expres de andere kant op.

Behalve zijn vader wist niemand dat hij in de jeugdinrichting zat. Op het sms’je van Buuv, hoe het met hem was, had hij niet meer gereageerd. Zij wist van niets en dat vond hij nu wel jammer. Van zijn vader had hij niets meer gehoord.

Er zat dus niets anders op dan zijn tijd hier uit te zitten en dat viel niet mee. Hij sliep slecht en droomde vaak over het kleine meisje dat bij de kist van haar opa stond.

De rechter had het goed bedoeld, maar de handelswijze in de jeugdinrichting werkte averechts en maakte van Mark een verbitterd persoon. Het feit dat hij misschien toch op zijn vader leek en niet op zijn moeder vond hij verschrikkelijk. Zijn leven was een puinhoop en hij zag geen uitweg meer.

Mark wist wat de opmerking ‘Ik zal je even laten afkoelen’ van de groepsleider betekende. Hij zou de rest van de dag in de isoleerkamer worden geplaatst. Hij had juist een aantal uren gestudeerd en een frisse neus in de tuin willen halen om daarna weer in de boeken te duiken.

Toen de veel te dikke en trage groepsleider hem bij zijn arm wilde pakken, was het niet moeilijk deze te ontwijken. Hij rende door de lange gang naar de buitendeur. Daar pakte hij snel de zware, stalen brandblusser uit de houder en ramde deze als stoothamer door de dikke ruit naast de buitendeur.

Hij stak zijn linkerhand door het ontstane gat en wist met de buitenklink de deur te openen. Bij het terugtrekken van zijn hand, haalde hij deze echter open aan een glasscherf. Een kleine maar diepe snede zorgde direct dat zijn hand hevig begon te bloeden, maar door de paniek voelde hij niets. Mark zat erdoorheen. De nachtmerries, de onterechte beschuldigingen, de teleurstellingen, de komende examens en het feit dat niemand om hem gaf, hadden hem gebroken.

Hij wilde Buuv of zijn vader spreken ook al had hij lange tijd niets van hen gehoord. Mark had behoefte aan een vertrouwde, bekende stem.

Huilend van ellende rende hij langs de bewaking het terrein af.

Voorbij de poort sloeg hij linksaf en rende door over het fietspad richting het treinstation, ruim vier kilometer verderop. Zonder geld, zonder telefoon, zonder iets. Het was een paniekactie. Hij wist het niet meer.

Na een paar minuten rennen, keek hij achterom of hij werd achtervolgd en botste daarbij bijna tegen een man die plots uit een zijpad was komen lopen.

Naast de man liep een grote, langharige, zwarte hond met een tennisballetje in zijn bek. Hij mompelde iets van ‘sorry’ en met betraande ogen besloot hij in een fractie van een seconde de man om hulp te vragen. ‘Meneer, kunt u mij helpen? Ik weet het allemaal niet meer. Zou ik uw telefoon mogen lenen. Ik wil zo graag even mijn vader bellen, alstublieft.’ De grote hond ging naast hem zitten, drukte met zijn snuit het balletje tegen zijn rechterhand en automatisch nam hij het balletje over. De hond begon vervolgens voorzichtig aan zijn bebloede linkerhand te likken.

Mark schrok van de plotselinge aanraking, keek even verbaasd naar de hond en toen weer naar de man terwijl de hond zijn hand bleef likken.

De man fronste zijn wenkbrauwen en keek beurtelings naar zijn hond en de jongen voor hem.

‘Dit is heel apart’, hoorde hij de man zeggen.

‘Je hebt een goed karma jongen. Wolf laat zich door niemand voor de gek houden. Ik heb nooit eerder gezien dat hij vrijwillig aan iemand zijn balletje gaf. Werkelijk heel bijzonder. Oké, jullie beiden hebben me overtuigd. Ik zal je helpen. Straks mag je bellen, beste jongen, maar je nieuwe, zwarte vriend hier is eerst aan de beurt. Hij zit al een halve dag binnen en moet absoluut even een luchtje scheppen. Net als jij waarschijnlijk een luchtje wilde scheppen of niet soms’, grijnsde hij naar Mark.

‘Kom, loop maar met ons mee. Wat beweging zal ons alle drie goed doen.’ Als vanzelfsprekend draaide de man om en vervolgde zijn weg.

Hij was verrast door de rustige reactie van de man en stond voor een moment aan de grond genageld. Hij had verwacht dat hij zou worden weggestuurd of een uitbrander zou krijgen.

In drie passen haalde hij de man in. Deze reikte hem de riem van de hond aan en voor een argeloze voorbijganger zag het eruit als een alledaags tafereeltje.

De hond likte nog steeds zo nu en dan over de wond die inmiddels was gestopt met bloeden. Mark aaide hem over zijn kop waarop de hond nogmaals zijn hand likte. Hij had nooit een huisdier gehad maar voelde zich vanaf het eerste moment aangetrokken door het zwarte dier.

Vanuit zijn ooghoeken probeerde hij een indruk van de man te krijgen.

Deze was minstens zestig, maar heel anders dan zijn eigen vader. Zelfverzekerd en met een vrolijk gezicht liep de man door, voor Mark helaas in de richting waar hij vandaan was komen rennen.

‘Zo lopen we langs de inrichting, meneer’, zei hij zachtjes. ‘Als ze me zien lopen, dan komt de beveiliging me direct ophalen.’

‘Maak je maar niet druk, jongen. Je loopt nu samen met een oude man en een grote zwarte herdershond. De bewaking is op zoek naar een alleenstaande jongen die in paniek naar het treinstation is gerend. Daar wilde je toch naar toe of niet soms?’ Hij knikte.

‘Nou, dat treinstation is vier kilometer verderop. Kortom, ze kijken niet naar ons, omdat ze zoeken naar een rennende jongen van een jaar of achttien.’ Mark keek de man niet-begrijpend van opzij aan.

Dan zag hij een beveiligingsbusje tot zijn schrik met gierende banden uit de poort van de inrichting komen rijden. De auto sloeg linksaf en reed hen met volle snelheid tegemoet. Tijdens het passeren, zag hij twee bekende gezichten van de bewakers. De bestuurder was heftig aan het praten door zijn portofoon en zijn bijrijder was druk aan het bellen. Beiden hadden geen oog voor de omgeving en keken strak voor zich uit in de richting van het station. Mark keek voorzichtig over zijn schouder om te kijken of het blauwe busje niet stopte, maar haalde opgelucht adem toen deze met grote snelheid doorreed richting treinstation.

Zenuwachtig lachte hij naar de man naast hem en deze gaf de jongen een knipoog.

‘Zie je wel. Die bewakers daar lezen de hele dag vunzige blaadjes. Bij een plotselinge actie vergeten ze rustig te blijven. Hun rijstijl en paniekberichten door de portofoon verblindt ze voor hun directe omgeving, ofwel de werkelijkheid. En dat is in jouw geval maar goed ook. Voor jouw informatie, beste jongen’, sprak de man verder alsof hij dagelijks met boefjes over straat liep: ‘We lopen tot het riviertje. Je ziet het bruggetje op zo’n driehonderd meter voor je liggen. Voor het bruggetje gaan we linksaf een onverhard pad op. Vanaf dat punt laten we Wolf los. Hij vindt het prachtig om langs de oever van het riviertje te hollen en de eenden op te jagen. Ik mag aannemen dat jij het ook fijn vindt om vrij rond te lopen?’

‘Ja, meneer’, zei hij.