ZWARTE
VALK

Deel 2

Marinus van den Elzen

ZWARTE VALK

Copyright © 2018 Marinus van den Elzen

Auteur: Marinus van den Elzen

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Janneke van den Elzen

Spionageroman/thriller.

ISBN 978-90-828490-3-5

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

In deel 2 vertrekt Mark als militair naar Afghanistan en Jill blijft als au pair werkzaam bij het Iraanse gezin in Barcelona.

Yasir vertrekt voor een korte opleiding naar Kabul waar hij bij toeval achter zijn werkelijke identiteit komt. Zijn vlucht voor Karim zal uiteindelijk leiden tot een heimelijke, risicovolle operatie. Een operatie die niet volgens planning zal verlopen.

*****

In dit deel neem ik de lezer in eerste instantie mee naar Afghanistan en zal ik, passend in het verhaal, een indruk geven hoe de voorbereiding en uitvoering van een heimelijke operatie in zijn werk gaat en wat voor impact dat heeft op alle betrokkenen.

Series op tv wekken de indruk dat heimelijke, risicovolle operaties voornamelijk worden uitgevoerd door Amerikaanse ‘mannetjesputters’. Daarmee doen we Nederlandse speciale eenheden en inlichtingendiensten te kort.

Onze creatieve handelsgeest staat garant voor het succesvol uitvoeren van heimelijke operaties in met name conflictgebieden.

Het bedenken van een plan om ‘in het hol van de leeuw’ een heimelijke actie uit te voeren, is creatief maatwerk dat zowel in de voorbereiding als tijdens de uitvoering veel improvisatie vereist.

Persoonlijk omschreef ik dit soort operaties altijd als ‘on-Nederlands’ omdat deze niet passen in onze politieke praatcultuur.

Mocht iemand zich als persoon in dit verhaal denken te herkennen dan is dat wishful thinking. Ik heb juist mijn best gedaan om dit uit te sluiten.

De hoofdrolspelers:

Mark

Groeit op in Den Haag zonder moeder.

Start na een jeugdetentie met een nieuw leven.

Vriend van Tom en Jill.

Tom

Vriend en coach van Mark na zijn detentie.

Jill

Vriendin van Mark.

Kevin

Vriend van Mark.

Steve

Directe chef van Mark in Afghanistan.

Bob

Chef van Steve in Washington.

Rachel

Moeder van Mark

Karim

Terrorist. Bereid nieuwe operatie voor.

Achmed

Helper en beul van Karim.

Najib

Helper, opleider en collega van Karim.

Yasir

Student van Karim en later vriend van Mark en Jill.

Zemar

Student van Karim en vriend van Yasir.

Tarek

Student van Karim die in ongenade is gevallen.

Ziba

Blind meisje uit Iran en vriendin van Jill.

Nasir

Oom van Ziba en werkzaam bij Iraanse inlichtingendienst.

Uitdrukkingen en belangrijke termen

De Blokhut

Woonruimte van Mark bij Tom.

De Boshut

Woning in de Ardennen.

De Grot

Opleidingslocatie in Iran.

MB

Mercedes-Benz (militaire voertuig/jeep)

Kaia

Kabul International Airport (met militair compound).

HQ

HeadQuarter (Militair kamp in Kabul)

Green Zone

Zwaar beveiligd gebied in Kabul.

Butmir

Militair kamp nabij Sarajevo

Inhoud

01. Mark

02. Kamp Kaia

03. Bear en Herman

04. Toyota Corolla’s

05. Een nieuwe werklocatie

06. Eindelijk actie

07. Operatie restaurant Rome

08. Twee regenjassen

09. Ontknoping operatie restaurant Rome

10. Nieuwe ontwikkelingen

11. Mike en Pat

12. Een arrestatie uit het boekje

13. Eindelijk een tolk

14. M. Akmadi

15. Boomtrol of bosfee

16. Yasir naar Kabul

17. Mark

18. Samensmelting

19. Yasir, Kabul 18 september

20. Yasir, zaterdagmiddag 19 september.

21. Mark, zaterdagavond 19 september

22. Yasir

23. Een verkenning met gevolgen

24. Een pakketje

25. Zondagochtend

26. Bad cop, good cop

27. Zondagmiddag 20 september

28. Zondagavond

29. Een handige zet

30. Steve en Bob

31. Vrijdag

32. Tom

33. Naar Engeland

34. Hereniging

35. Weer thuis

36. Mexico

37. Karim en Najib

38. Zemar

39. Afscheid

40. De notaris

41. Frankrijk

42. Steve

43. Dinsdagochtend, Engeland…

44. Mark, Jill, Tommy en Paula…

45. Een verrassende en nuttige maaltijd…

46. Karim

47. Washington, de analist

48. Voorbereiding Missie

49. De operatie

50. Op zoek naar mogelijkheden.

51. Een vreemde observatie

52. Rachel

53. Mark

54. Afscheid van de Blokhut

55. Ziekenhuis

56. Train as you fight

57. Het zandbaklokaal

58. Alex en Rick, twee techneuten...

59. De Paal

60. Een boerderijtje in een Afghaanse vallei

61. Opwerkfase in Nederland

62. Het travelteam

63. Teheran, Iran

64. DNA

65. Laatste voorbereidingen.

66. Bob en Steve

67. Afscheid

68. Vertrek

69. Oostenrijk

70. Venetië

71. De ferry naar Griekenland

72. DNA

73. Turkije

74. Het plan van Jill

75. Safehouse

76. Het oude vrouwtje op de markt

77. De Iraanse grens

78. Teheran

79. Nasir

80. De dagen voor de actie

81. Amed en Roes

82. Mark en Jill

83. Start operatie

84. Amed en Roes

85. Mark en Jill

86. Amed en Roes

87. Mark en Jill

88. Amed en Roes

89. Mark en Jill

90. Amed en Roes

91. Twee koplampen

92. Confrontatie.

93. Naar de grens

94. De markt

95. Kidnap

96. Nasir

97. Ozan

98. Woensdag, één dag na de kidnap

99. Echte vrienden

100. Naar de Boshut

101. Nasir versus Mirza

102. Brief notaris

103. Zwarte valk

104. Zaterdagochtend 10.00 uur

105. Turkije, 09.40 uur.

106. Bosnië, zondagmiddag, 13.00 uur

107. Tabriz, zondagmiddag 14.40 uur

108. Sarajevo, zondagavond 18.04 uur

109. Grahovci, Bosnië, zondag 19.00 uur

110. Bosnië, zondag 19.30 uur

111. Maandag, 05.45 uur: Kuca Pozuda

112. Bosnië, maandag, 08.30 uur

113. Jill, maandag, 16.25 uur

114. Bosnië, maandag, 17.20 uur

115. 20.30 uur. Jill

116. 20.40 uur. Sms van Roy aan Mark

117. 23.50 uur. De barbecue

118. 00.35 uur. Roy en Micha

119. 04.05 uur. Afrekening

120. 04.15 uur. Emir en Miroslav

121. 14.30 uur. Sarajevo Revu

122. 16.30 uur. Ziekenhuis Sarajevo

123. Sarajevo 16.44 uur

124. Woensdag, 06.00 uur. Sarajevo, Bosnië

125. 08.10 uur. Tabriz, Iran

126. 13.23 uur. Sarajevo ziekenhuis

01 Mark

Dubai was slechts een tussenstop. De eenheid van Mark en Fred moesten hier twee dagen wachten om vervolgens met een Boeing C-17 door te vliegen naar Kabul. Met bijna vijfenveertig graden was het in Dubai extra warm voor de tijd van het jaar. Ze werden keurig opgevangen en met een witte bus naar een loods gereden waar ze zouden overnachten.

Samen met het team van Mark en Fred, was ook Felix Durren, een onafhankelijk politiek journalist meegevlogen.

Felix, voormalig reserve-officier, en bijna zestig jaar, had vier maanden eerder in het blad ‘De Reservist’, een advertentie gelezen die was opgesteld door de NATO in Brussel. Men zocht voor Kabul een journalist met ervaring voor het opleiden, begeleiden en ondersteunen van jonge, Afghaanse journalisten. Het betrof een functie voor een jaar en Felix dacht: ‘Doe eens gek’ en besloot te solliciteren. Gezien zijn leeftijd was hij verbaasd dat hij werd aangenomen.

Enthousiast als hij was, bereidde hij zich tot in de puntjes voor. De uitdaging om daar in Kabul onder moeilijke omstandigheden met jonge Afghaanse journalisten aan de slag te gaan, vond hij een geweldige uitdaging.

Als reserve officier had hij de juiste kanalen weten te bewandelen om met een militair vliegtuig naar Kabul te reizen en speciaal voor deze vlucht hadden ze hem ook nog in een militair pak gehesen.

Genietend van elke minuut was hij in het vliegtuig spontaan naast Fred gaan zitten en had gedurende de hele reis gesproken over de Afghaanse situatie. Fred, die evenals alle anderen moest bijkomen van een zware avond, had in eerste instantie de balen van zijn buurman. Felix bleek echter een bijzonder aardige vent met ook nog eens veel achtergrondkennis over het land.

Om de tijd in Dubai te doden, had Fred hem gevraagd om het peloton wat te vertellen over de geschiedenis en de huidige situatie in Afghanistan. De lezing die ze hadden gekregen in Nederland was door tijdgebrek gehalveerd en ook nog eens slecht gebracht.

Onder een grote overkapping vertelde Felix bijna vier uur lang over de geschiedenis en de huidige situatie in Afghanistan en de mannen hingen aan zijn lippen. Aan het eind van zijn lezing beantwoordde Felix nog wat vragen en toen hij klaar was, bedankte Mark hem namens het peloton en kletsten ze samen met Fred nog wat na.

‘Straks binnen het persbureau heb ik natuurlijk een goede informatiepositie. Wie weet krijg ik nog interessante zaken te horen waar jullie iets mee kunnen. Ik spreek straks natuurlijk veelvuldig met jonge Afghaanse journalisten. Die jongens zullen best weten wat er achter de schermen allemaal afspeelt. Waarschijnlijk ongeevalueerde informatie waar ik niets mee kan, maar die voor jullie wel nuttig kan zijn.’

Mark knikte. ‘Wat denk jij Fred? Krijgen we daar geen problemen mee?’ ‘Welnee. Felix is Nederlander en wij toch ook. Het is toch niet vreemd dat hij af en toe Nederlands wil kletsen onder het genot van een bak koffie en een stroopwafel.’

De oude Felix lachte. ‘Ja precies daar doe ik het voor. Koffie met stroopwafel.’

‘Waar wordt je geplaatst Felix?’

‘Als hoofd persbureau zit ik in de greenzone. Ik zal daar de meeste tijd doorbrengen, maar ik begreep dat ik ook veelvuldig moet verblijven in hotels waar ik persconferenties moet begeleiden en op de locatie waar ze een krant willen gaan drukken.’

Mark was verrast.

‘Als ik het zo hoor, krijg je inderdaad een leuke, interessante baan Felix. Het zal waarschijnlijk wel eenrichtingsverkeer worden. We kunnen je natuurlijk niet vertellen over operaties die wij gaan draaien.’

‘Als oud-militair begrijp ik dat Mark en dat hoeft ook niet, want het past ook niet binnen mijn functie. Ik moet het journalistieke proces gaan begeleiden. Niet het inhoudelijke. Uit ervaring weet ik dat het soms fijn is om af en toe met Nederlanders te kletsen. Bovendien sta ik er in Kabul alleen voor. Ik ben niet bang hoor, maar mocht het misgaan, klop ik graag bij jullie aan. De informatie die ik heb, is mijn wisselgeld en ruil ik graag tegen een bak koffie en een stukje veiligheid. Ik weet het zeker, na een paar weken zullen jullie verbaasd zijn wat ik kan bieden. Let maar op. De pers wordt vaak vergeten omdat nu eenmaal niet alles voor honderd procent kan kloppen. Een goed ingevoerde analist prikt daar doorheen en weet welke informatie echt is en welke hij met een korreltje zout moet nemen. Hier is mijn telefoonnummer en mailadres. De laatste bekijk ik minstens driemaal per dag. Stuur me maar een mail wanneer jullie een geschikt stekkie hebben gevonden waar ik mijn koffie met stroopwafel kan nuttigen. Jullie zijn leuke lui. Ik heb er nu al zin in.’

‘Dat is een uitstekende deal Felix. Informatie in ruil voor veiligheid en stroopwafels. Daar gaan we voor.’

‘Je vergeet de koffie’, lachte Felix. ‘Die had je ook beloofd.’

De volgende ochtend, het Canadese vliegtuig zou pas laat in de middag naar Kabul vliegen, zaten Fred en Mark na een karig ontbijt, zittend op de grond tegen een muurtje te genieten van het ochtendzonnetje.

‘Zeg Fred, ik heb nog eens nagedacht. Om gebruik te maken van Felix is inderdaad zo gek nog niet. Daar in Kabul zijn we totaal afhankelijk van wat de Amerikanen ons geven.’

Fred knikte. ‘Precies. Alleen daarom al, moeten we contact met Felix blijven houden.’

‘Ik heb nog wat. Donderdagavond gaf Tom mij een usb-stick waarop tips en tools. Die moest ik ook aan jou geven. Jij zou de informatie die er op staat nog wel kunnen aanvullen zei Tom. Ik heb de info op die stick doorgespit en ik denk werkelijk dat we er iets mee kunnen. Ik heb een copie voor je gemaakt en ben benieuwd wat jij er van vindt.’

De vlucht met de Canadese militaire C-17 was voor de jonkies in het peloton al een ervaring op zich. Dit grote militaire toestel zou hen van Dubai naar Kabul vliegen, echter ditmaal geen raampjes om vanuit een lekker stoeltje naar buiten te kijken.

Het hele peloton zat samen met andere militairen in het immens grote vliegtuig. De mooie stewardess had plaats gemaakt voor een lelijke, Canadese flightmaster met een kaal, glimmend hoofd en een dikke boksersneus.

Toen ze Kabul naderden, voelde Mark het vliegtuig naar beneden duiken. Eenmaal geland ging het veel sneller dan bij een normale passagiersvlucht. Voor ze het wisten, liepen ze over een gedeelte van de landingsbaan naar de rand van het vliegveld. Het zonnetje scheen, de lucht was heerlijk fris en zo tussen de bergen voelde Mark zich meer een acteur die in een foute film was beland. Het enorme hek, waar ze vanuit het vliegtuig naar toe liepen, was opgebouwd uit zogenaamde Hesco-Units. Dit waren kubussen gemaakt van bouwstaalmatten. In deze kubus zat een stevige plastic of jute zak van dezelfde afmetingen waarin kiezels, zand en of puin was gestort.

In de dikke dubbele wand was een poort gemaakt en via deze poort liepen ze het zwaarbewaakte militaire gedeelte van Kabul International Airport, ofwel Kaia op.

02 Kamp Kaia

Het peloton van Mark en Fred werd professioneel opgevangen door de commandant van het Logistieke peloton dat permanent op Kamp Kaia was gehuisvest. Hij was ook de enige die op de hoogte was dat de club een eenheid van Special Forces betrof. Met veel moeite had hij met dezelfde vierkante, zware kiezelunits een kleine compound laten maken binnen het grote kamp en binnen deze aparte omheining had hij zes tenten en drie stalen zeecontainers laten plaatsen.

Ze bedankten hem voor zijn inspanningen en Fred, die reeds voor de derde keer op het kamp was, nam de leiding op zich. Hij verdeelde de mannen per groep in de tenten en liet de tent in het midden inrichten als kantinetent. De ijzeren zeecontainer die kon worden afgesloten, werd voorlopig ingericht als wapenkamer en materiaalopslag. De andere twee containers zouden worden gebruikt voor planning en het voorbereiden van operaties. Fred had de documenten op de usb-stick doorgenomen en was enthousiast over de documenten die er op stonden.

‘Weet je Mark, dat stappenplan dat Tom heeft gemaakt om hier de zaak op te zetten kunnen we goed gebruiken. Ik ben zo nooit eerder gestart, maar volgens mij kan dit weleens goed uitpakken. Stuur die ouwe van je maar wat flessen drank op om te bedanken. Ik kan zijn plan goed combineren met mijn eigen ervaringen. Dit hier bijvoorbeeld is ook interessant. Lees maar eens.’

Hij draaide zijn laptop naar Mark en tikte enthousiast op het scherm. ‘Kijk, gewoon wat voorbeelden om een aantal gerichte verkenningen in kaart te brengen. Het verzamelen van informatie wordt opgestart in je eigen omgeving. Vervolgens evalueer je dit, noteer je de bijzonderheden en vergroot je de cirkel. Ik heb dat zelf zo nooit bekeken, maar ik denk dat de mannen dit net als ik prachtig zullen vinden.’

Steve

De volgende ochtend reden Mark en Fred naar hun Amerikaanse commandant op kamp HQ.

De chef van het team, een luitenant-kolonel, bleek een aardige vent te zijn. Ook hij was nog maar een dag in Kabul en ze troffen hem aan te midden van uitrustingstukken, bureaus, stapels laptops en communicatiemiddelen. ‘Ga zitten mannen’, zei hij vrolijk en wees naar de grote groene aluminium kisten.

‘Ik ben Steve. Ik heb in eerste instantie geprotesteerd tegen het feit dat jullie op een ander kamp werden gehuisvest. Echter hier op HQ is een gigantisch ruimtegebrek. Jullie hebben ongetwijfeld de op elkaar gestapelde containers gezien dus daar is helaas niets aan te doen. Ik zelf moet hier wel zitten omdat aan de overkant van de weg mijn Inlichtingencel zit. Ik zal daar regelmatig moeten vertoeven dus je snapt mijn probleem. Ik heb in de brief gelezen dat jij Fred, al een paar keer in deze regio hebt gewerkt. Dat is altijd handig. Jij Mark bent hier voor het eerst dus wil ik voorstellen dat jullie beiden dagelijks bij mij langs komen voor bijzonderheden en eventuele opdrachten.

Drie dagen geleden heb ik vanuit de VS nog telefonisch contact gehad met jullie militaire commandant. Hij vertelde dat jullie samen een goed team vormen. Ze hebben jullie niet voor niets als eerste aangewezen dus dat komt wel goed. Over drie dagen wil ik mijn eerste briefing houden. We zijn allen nog maar net gearriveerd dus ik stel voor dat we ons eerst maar eens gaan nestelen. Is dat oké?’

‘Helemaal mee eens…’ Mark stopte met zijn zin en zag de man grijnzend naar zijn naamplaatje wijzen. ‘Steve.’

‘Precies beste jongen. Binnen ons soort werk gebruiken we enkel voornamen. Wen daar maar aan. Gooi binnen je eigen club ook al die rangen en achternamen overboord. Die kun je op straat over de radio ook niet gebruiken. Oké, genoeg gekletst, ik zie jullie bij de briefing over drie dagen.’

Ze liepen het gebouw uit en Mark moest onbewust aan Tom denken. Die had hem lang geleden hetzelfde gezegd. Geen meneer, maar Tom. Wanneer die Steve uit hetzelfde hout was gesneden als Tom, zou hij een mooie tijd tegemoet gaan.

‘Inderdaad een toffe peer’, herhaalde Fred onderweg nog eens. ‘Die vent heeft absoluut vaker met dit soort operaties gerommeld.’

Eenmaal op het kamp reden ze een extra rondje en Fred verbaasde zich erover dat er in korte tijd zoveel was veranderd.

Elke nationaliteit had een eigen gedeelte op het kamp gekregen om daar tenten en containers te plaatsen. Bijna elke nationaliteit had ook zijn eigen winkel. Alles uiteraard belastingvrij dus erg goedkoop. Merkkleding, radio’s, tv’s, foto- en videocamera’s, telefoons en de meest aparte gadgets. Vaak ook hebbedingetjes die men kocht om de dagelijkse sleur te doorbreken. Fred constateerde met enige scepsis dat er ook een aantal kleine Afghaanse winkeltjes waren bijgekomen die mutsen, petten, sieraden, kleding, en zelfs enorme handgeknoopte tapijten verkochten.

Enerzijds was deze samensmelting van culturen goed voor de onderlinge verstandhouding. Anderzijds waren de lokale wasvrouwtjes, tolken, kleermakers, leerlooiers natuurlijk een doorn in het oog van veiligheidsdiensten en niet geheel onterecht. Vele lokale werknemers stonden onder druk en moesten hun geld afgeven aan criminelen en of Taliban die wisten dat ze westers geld verdienden.

Sommige lokale werknemers op het kamp hielden hun ogen extra goed open en rapporteerden niet alleen aan de Afghaanse dienst, maar evenzo goed aan de Iraanse, de Pakistaanse en natuurlijk de Taliban.

Velen van hen spraken redelijk Engels en wisten, door gewoon zeer behulpzaam te zijn, veel westerse vrienden voor zich te winnen.

Fred had vlak voor vertrek in de oude sporthal nog een briefing gegeven waarin hij de jongens hiervoor had gewaarschuwd.

Geen machogedrag en niet opvallen was het motto. Communicatie met het thuisfront was voorlopig uit den boze en uitsluitend op de daarvoor aangewezen netwerken.

Na het bezoek aan Steve, gaven Mark en Fred hun eerste briefing in de kantinetent. Mark volgde het advies van Steve op en verbood vanaf dat moment elkaar bij de militaire rang of achternaam te noemen.

Fred had met behulp van het stappenplan van Tom en zijn eigen ervaringen een totaalplan gemaakt. Hij vertelde de mannen wat ze de komende dagen zouden gaan doen en verdeelde het peloton in kleine groepjes om het kamp goed in kaart te brengen. Wanneer dit was gebeurd, zouden ze op dezelfde wijze ook Kabul in kaart gaan brengen.

De mannen waren razend enthousiast en elk team was ervan overtuigd dat ze iets zouden vinden. Iedereen zag dit bovendien als een zeer nuttige training voordat ze buiten het kamp zouden gaan opereren.

Goed geïnstrueerd en onopvallend verkende elke groep een gedeelte van het kamp. De resultaten werden direct uitgewerkt, geëvalueerd en vervolgens verstrekt aan Robin en Luke. Deze twee waren aangewezen om binnen het team een inlichtingencel op te zetten. Beiden waren erg handig met diverse softwareprogramma’s en vonden het leuk en nuttig om informatiedata zoals foto’s en video te verwerken in een database.

Robin en Luke hadden tevens de taak om dagelijks na het ontbijt in de tent een soort van journaal te presenteren door te vertellen wat er die afgelopen nacht in Kabul en de rest van de wereld was gebeurd.

Ze waren in hun nopjes en enthousiast werd de werkcontainer ingericht als inlichtingencel waar iedereen zijn informatie kon halen of inleveren.

De wanden werden bedekt met diverse kaarten van Kabul en Afghanistan en op elk van de drie bureau’s, die ze bij een shop hadden gekocht, stond een laptop.

In de Amerikaanse shop kochten ze voor de verkenningsteams twee extra videocamera’s en een paar dictafoons. Bij het zien van hele kleine helmcameraatjes in de vitrine, begonnen ze beiden te lachen.

Daar kunnen we ook hele leuke dingen mee doen Robin, zei Luke en ze besloten er acht te kopen.

Een dag later sjouwden ze een grote zestig inch flat-tv de kantinetent in. Fred keek vreemd op, maar op hun motivatie was niets tegen in te brengen. ‘Die hebben we voor slechts tweehonderd dollar gekocht in de Franse shop. Niet normaal toch’, zei Luke.

‘Die Fransen gaan vertrekken naar een andere compound en verkopen alles voor een habbekrats. Op deze tv kunnen we de gemaakte video’s van de jongens beter bekijken, maar natuurlijk ook het dagelijkse journaal, powerpointpresentaties en misschien zelfs elke zondag, via de schotel, voetbal kijken. Da’s ook best goed voor de saamhorigheid.’

De twee grijnsden van oor tot oor en gingen enthousiast aan de slag om hun nieuwe aanwinst aan te sluiten.

Mark en Fred gaven iedere groep, elke dag een nieuwe verkenningsopdracht. ’s Avonds moest elke groep een presentatie houden over hoe ze de verkenning hadden aangepakt en hoe de verkenning was verlopen. De gekochte helmcameraatjes werden onzichtbaar weggewerkt in uitrustingstukken en leverden duidelijke beelden op die aan iedereen werden getoond op de grote tv.

Nadat een groep tijdens een verkenning in een Afghaans souvenirwinkeltje een heimelijke camera had ontdekt en dit op beeld had vastgelegd, werden ze helemaal enthousiast.

Vol trots liet de groep het behaalde resultaat zien op de grote tv en de ontdekking van het stiekeme cameraatje in het lokale souvenirwinkeltje gaf de mannen een enorme boost om door te gaan op de ingeslagen weg.

Zo ontstond er een gezonde concurrentiestrijd over het gebruik en het onopvallend wegwerken van technische middelen als camera’s en microfoontjes in kleding en rugzakken.

Fred, verantwoordelijk voor de veiligheid, genoot als ervaren man nog het meest van de situatie.

‘Verdomme Mark, wat hebben we vroeger veel laten liggen en wat jammer dat we dit nooit eerder hebben gedaan.’

Ze besloten het voorval van de heimelijke Afghaanse camera voorlopig niet aan de veiligheidsman van Kamp Kaia te melden. Wel ontstond het plan om de twee Afghanen van het betreffende winkeltje een dag of twee onder observatie te houden.

Een betrekkelijk eenvoudige actie om uit te voeren en misschien zou dat nog wat opleveren.

Het was woensdag en ze zaten al weer zeven dagen op het kamp. Mark en Fred waren trots op datgene wat hun clubje inmiddels had bereikt. De jongens waren fanatiek en gemotiveerd.

De basis was gelegd. Ze hadden kamp Kaia van onder tot boven en van links naar rechts verkend. Men ging zich verder bekwamen op het inbouwen van camera’s in de voertuigen zodat ze straks ook in Kabul heimelijke opnamen konden maken.

03 Bear en Herman

Op HQ verliep het helaas minder voorspoedig. Steve was er van uit gegaan dat hij gerichte opdrachten zou krijgen van zijn inlichtingencel.

Tijdens de derde briefing aan alle elementen van zijn team vroeg hij aan de twee mannen van zijn inlichtencel, Bear en Herman hoe het er voorstond.

Beiden mannen waren net als alle anderen pas op het allerlaatste moment aan zijn team toegevoegd en slechts drie dagen op het kamp.

Bear, de verantwoordelijke man, keek Steve gedurende een halve minuut gewichtig aan zonder wat te zeggen.

Dan stond hij op en bewoog hij zich langzaam naar het houten lessenaartje. Bear was een kleine, ijdele man. Met een vreselijk Texaans accent schetste hij gewichtig en met veel bravoure een zeer algemeen beeld van de huidige situatie. Hij vertelde dat hij verdomd goede contacten had in Washington en over topinformatie kon beschikken. Om informatie te verstrekken die maar belastend zou kunnen zijn, vond hij niet nodig.

‘Ik verstrek uitsluitend informatie op ‘need to know’ basis. Morgen ga ik met mijn superieuren in Washington overleggen welke informatie ik overigens mag verstrekken aan onze buitenlandse partners.’

Bear keek hierbij over zijn brilletje naar Mark en Fred. Vervolgens introduceerde hij aan de rest van het team zijn collega Herman.

Deze stond tot zichtbare ergernis van de kleine Bear op en ging onhandig met zijn grote lichaam naast zijn baas staan zodat deze nog kleiner en dikker leek.

‘Dank je wel Herman, ga maar weer zitten’, zei hij, iets wat Herman ook direct deed.

Genoegzaam keek Bear weer de vergaderzaal in en vertelde aansluitend dat hij en Herman vanaf nu niet meer elke ochtend op de briefing zouden verschijnen. Dat vond hij jammer van zijn tijd.

Steve reageerde direct en zei: ‘Correctie, ik verwacht u beiden elke ochtend bij de briefing tenzij ik het anders aangeef.’

Het was een rustige mededeling geweest echter zodanig gesteld dat er geen discussie mogelijk was.

Bear begon zichtbaar te transpireren. Ook het gezicht van Herman liep rood aan toen zijn directe chef door de baas werd rechtgezet.

Hakkelend antwoordde Bear: ‘dat is dan duidelijk kolonel. We zullen hier beiden elke ochtend zijn.’

‘Geen kolonel, het is Steve maar dat had ik je al verteld.’

Steve was de absolute baas echter voor informatie en opdrachten afhankelijk van zijn inlichtingencel. Mark had de indruk dat er niet veel stond te gebeuren. Het was ook mogelijk dat hij en Fred voor de gek werden gehouden al kon hij zich niet voorstellen dat Steve er een dubbele agenda op na hield. Daar was deze man te rechtstreeks voor.

Het nadeel van de ochtendbriefings was dat ze elke dag de poort uit moesten en zich over Abbey Road door het Afghaanse verkeer moesten worstelen om naar HQ te rijden.

Het onderlinge contact met Steve en de Amerikaanse SF-ers was gelukkig goed. Dagelijks kreeg Mark een usbstick met informatie over alle incidenten die er in Afghanistan hadden plaatsgevonden. Deze stick gaf hij op zijn beurt weer aan Robin en Luke die de relevante informatie selecteerden en daar een briefing van maakten die ze elke middag om één uur presenteerden aan het team.

Het contact met Herman en Bear bleef jammer genoeg zeer oppervlakkig. Mark had sterk de indruk dat Steve en zijn plaatsvervanger Peter ook niet blij waren met de twee Texaanse cowboys, echter negatieve opmerkingen over hen had hij nog niet gehoord.

Rijdend door de straten van Kabul verbaasde Mark zich over het grote aantal oude Toyota Corolla’s die in de stad rondreden.

Minstens negentig procent van het verkeer in Kabul bestond uit deze type auto’s. Hij herinnerde zich de foto van Tom met de jongens in de woestijn. Allen hadden burgerkleding gedragen en reden rond in oude aftandse lokale auto’s.

‘Survival of the fittest’ had Tom gezegd. Je dient je als een Kameleon te gedragen. Aanpassen aan de kleuren, de kleding en de gebruiken van je omgeving waarin je werkt. Met het rond rijden in een grote gepantserde auto of legergroene MB krijg je geen informatie, maar geef je juist informatie weg. Je laat zien waar je belangstelling naar uit gaat en wat je graag zou willen weten. Je geeft bovendien aan dat je je omgeving niet vertrouwd. Misschien zelfs dat je angst hebt voor de omgeving waarin je moet werken.’

Mark begreep nu beter wat Tom bedoelde. Hij dacht aan de verkenningen die Fred had laten uitvoeren. Heimelijk opereren had veel meer zin en leverde betere informatie op. Dat had hem aan het denken gezet.

04 Toyota Corolla’s

De volgende dag na de briefing op HQ reden ze samen weer terug naar hun kamp.

‘Zeg Fred, toen we gister terugreden, zag ik in een zijstraatje een autogarage. Daar stond oude meuk maar volgens mij ook redelijk goed spul.’

‘Wat ze hier goed noemen’, grijnsde Fred. ‘Maar zeg eens, wat ben je van plan?’

‘Nou ja, ik zag daar gister een donkerblauwe Corolla staan. Misschien wil die man hem wel verkopen. Ik vind dat we klaar zijn om Kabul te gaan verkennen. Met onze groene, militaire bakken alleen vallen we in de stad alleen maar op.’

‘Nou dan rijden we toch even langs. Heb je zoveel geld bij je?’

Fred schoot in de lach toen hij Mark triomfantelijk zag kijken.

Ze reden langs de garage van wat je in Afghanistan van een garage kunt verwachten.

Tussen de honderden reservewielen en vele autowrakken stond nog steeds de donkerblauwe Corolla en toen ze dichterbij kwamen, zag de auto er naar Afghaanse begrippen redelijk uit.

De Afghaanse monteur of eigenaar, waarschijnlijk gewoon een handige jongen die zichzelf de techniek had aangeleerd, lag onder een auto te sleutelen.

Ze konden elkaar niet verstaan maar Mark wist duidelijk te maken dat hij interesse had in de Toyota Corolla. De Afghaan maakte met zijn handen eerst de beweging van ruilen en wees daarbij naar de legergroene Mercedes-Benz.

Mark speelde het spelletje even mee, maar liet toen 400 dollar zien en wees opnieuw naar de Corolla.

De Afghaan vond het prachtig, liep naar de Corolla en startte de auto. Hij trok de motorkap open en samen met Fred, die inmiddels ook was uitgestapt, hingen ze boven het motorblok.

‘Het is een oud bakkie, maar voor hier is dat prima’, zei Fred.

‘Wat ben je van plan Mark? Wil je die bak kopen?’

De Afghaan keek Mark aan en wees naar de grond. Hij bukte en schreef in het zand 600 $. Deze nam zijn portemonnee en telde voor de Afghaan vierhonderdnegentig dollar neer. Met zijn handen gaf hij aan dat hij niet meer had en liet de Afghaan in zijn lege portemonnee kijken.

De monteur grijnsde, haalde zijn schouders op en gaf hem een hand. Hij wenkte dat ze hem moesten volgen en liep naar zijn kantoortje. Even later zaten ze op een oud, versleten rotan bankstelletje. De Afghaan zette drie theeglazen op het tafeltje neer en met water uit het zwarte keteltje dat op de kachel stond, schonk hij de drie glazen vol.

Omdat ze elkaar niet konden verstaan, gaven ze maar weer een hand en klopten ze elkaar voor de zoveelste keer op de schouder. Dan nam de man uit een kastje aan de muur een sleutel, waarschijnlijk de reservesleutel, en gaf Mark een plastic mapje waarin wat papieren zaten.

Op een briefje schreef hij 490 en iets wat hij niet kon lezen. Na de thee liepen ze samen naar de auto.

De monteur startte de auto, grijnsde weer met een blij gezicht naar Mark en stapte uit. Ze klopten elkaar weer op de schouder en herhaalden wel tien keer de woorden ‘oké’ en ‘friends’.

Tevreden met zijn deal reed Mark met zijn Afghaanse Corolla terug naar het kamp.

In zijn spiegel zag hij Fred die hem op honderd meter volgde. Het verbaasde Mark dat hij na het zien van zijn legitimatie zonder problemen het kamp op kon rijden. Niemand keek vreemd op of om.

Hij parkeerde de Corolla naast de grote kantine en stapte weer bij Fred in. ‘Wat ben je allemaal van plan Mark? Je gaat ineens wel erg hard.’

‘Ja Fred. Klopt. Maar daar ben jij mee begonnen. Jij was zo enthousiast over de resultaten van de eerste verkenningen. Die waren top en ja ik heb inderdaad een plan. Mocht er van Steve een opdracht komen, dan wil ik er klaar voor zijn. Ik geloof werkelijk dat we met ons team het verschil kunnen maken. Bovendien houden we de jongens met die verkenningen enthousiast en scherp. Je ziet ze groeien. Het is nu halftwaalf. Vanmiddag om één uur wil ik in de kantinetent onze plannen bekend maken.’

Fred keek hem aan. ‘Onze plannen?’

‘Jazeker, wij gaan nu naar de container en ons plan verder uitwerken. Jij mag commentaar geven op mijn plannen en zonodig bijstellen. Wedden dat er iets moois komt uitrollen.’

Om één uur die middag luisterde de hele club naar de briefing van Mark. ‘We gaan verkennen jongens. Echter niet op de conservatieve militaire manier. In Kabul moeten we net als hier op het kamp op kunnen gaan in de massa. Fred en ik hebben vanochtend een Toyota Corolla gekocht.

Daar willen we er nog twee of drie van kopen. Ik vind ook dat we een oude lokale Landcruiser of iets dergelijks moeten hebben. Kortom, we moeten lokale vervoersmiddelen hebben om goed te kunnen verkennen zonder op te vallen.

Wanneer we straks in Kabul gaan verkennen, wil ik dat doen in teamverband. Elk team dat Kabul ingaat, bestaat uit twee militaire MB’s en twee lokale auto’s zoals de Corolla die we hebben gekocht.

Alle vier de auto’s dienen met elkaar verbinding te hebben. Ik wil graag dubbele verbindingen. Portofoon’s in de MB en portofoons in de Corolla. Verder wil ik voor iedereen een extra mobiel aanschaffen.

Wat we nodig hebben, zijn twee maatjes die verstand hebben van auto’s. Zij gaan het voertuigenpark beheren en contact leggen met de monteurs van de Engelsen hier op dit kamp. We moeten onderzoeken of we bij stukken die bakkies hier kunnen repareren.

Ook wil ik voor elke Corolla startkabels, een extra reservewiel en een sleepkabel. Mocht zo’n oud bakkie er plotseling mee stoppen, kunnen we deze direct starten of aan een sleepkabel meenemen.

Degene die verstand denkt te hebben van auto’s en verbindingen melden zich na de lezing bij Fred.

Richard en Dirk, jullie twee zijn van ons het meest geschikt om als Afghaan gekleed over straat te gaan. Jullie twee gaan in de Afghaanse shop wat kleding kopen.

Wanneer we alles voor elkaar hebben, ik verwacht binnen twee of drie dagen, gaan we Kabul. Dan gaan we de verbindingen testen, routes door de stad rijden en oefenen in teamverband.

Twee militaire MB’s, twee Corolla’s en…’, Mark was even stil. Allen keken hem aan.

‘Dat ben ik straks vergeten te vertellen. Ik wil ook nog één of twee brommertjes kopen. Ze verkopen in de stad nieuwe viertaktmotoren van een zeer betrouwbaar Chinees merk.’

Allen schoten in de lach. ‘Dan wil ik een rode’, riep Fred.

‘Afgesproken. Ik stel voor dat die rode brommer hier morgen in de tent staat.’

‘Deal’, riep deze lachend. ‘Ik heb altijd al zo’n ding willen hebben. Dat was het of heb je nog meer op je verlanglijstje staan?’

Mark keek hem aan. ‘Ja, inderdaad. Ik heb nog één ding op mijn verlanglijstje staan. Ik vind dat we een eigen tolk moeten hebben.’

‘En wat gaat het worden. Een rode of een blauwe’, riep Robin en iedereen begon te lachen om zijn opmerking.

‘Voor die tolk ga ik mijn baas in Nederland een mail sturen. Eens kijken of dat gaat lukken. Verder heb ik nog een nabrander. Alle suggesties en ideeën over de manier van opereren in Kabul zijn welkom. De meest zieke geesten bedenken vaak de mooiste dingen dus het kan niet anders dan dat jullie met uitstekende, zinvolle ideeën komen. Als laatste, en dan gaan we echt aan de slag, wil ik Robin en Luke bedanken voor de kwaliteit van de dagelijkse journaals. Jullie twee zijn onze inlichtingencel en doen het fantastisch.’

Twee uur later had Fred de taken verdeeld en gingen ze aan de slag.

Er werd Afghaanse kleding gekocht en ze onderzochten welke wapens ze onder deze kleding mee zouden kunnen nemen zonder op te vallen. De Corolla werd in de kantinetent gereden en voorzien van verbindingen. Een ander team bekeek hoe ze heimelijk een camera konden wegwerken en er werd nagedacht hoe ze zouden kunnen werken in teamverband. Zo werkte elk groepje een aantal items uit om deze op een later tijdstip te beoefenen en te testen op inzet en bruikbaarheid.

Mark besefte dat het voertuigenpark zou gaan groeien. Bovendien wilde hij liever niet dat de Corolla’s voor alle locals op het kamp zichtbaar zouden zijn. Dit zou uiteindelijk gaan opvallen en vragen oproepen. Ook voor het prepareren van de auto’s en al het andere materiaal moest hij meer ruimte hebben.

Hij wilde een grotere, afgesloten locatie binnen het kamp en had derhalve een onderhoud bij de basiscommandant aangevraagd.

05 Een nieuwe werklocatie

Samen met Fred presenteerde hij in het kantoor van de generaal een duidelijk verhaal en gaf daarbij het doel van hun werkzaamheden aan. De man raakte enthousiast.

‘Jongens, stop maar om mij te overtuigen. Ik heb voor jullie de oplossing. Hebben jullie die F-16 tent gezien aan de rand van het kamp? Dat is volgens mij precies datgene wat jullie nodig hebben.’

Mark keek Fred aan en schudde van nee. Ze hadden in een verkenningsverslag wel een grote tent zien staan, echter die stond achter een hek. Door de dubbele opgestapelde Hescoblokken was slechts het dak van de tent zichtbaar en leek het alsof de tent bij het vliegveld hoorde en niet bij het kamp.’

De basiscommandant vervolgde zijn betoog.

‘Nee hoor, die tent hoort bij deze basis en niet bij het vliegveld. Het is een F-16 tent en gigantisch groot. Hij heeft twee grote roldeuren en er staan een aantal kachels en containers in met werkbanken zodat monteurs daar warm en comfortabel aan een straaljager kunnen sleutelen. Volgens mij kunnen er in deze tent zelfs twee vliegtuigen tegelijk in. Deze tent is er afgelopen jaar neergezet omdat er hier een F-16 Detachement zou worden geplaatst. Dat is echter vorige maand afgeblazen en zal pas halverwege volgend jaar opnieuw worden bekeken. De komende twee jaar zal deze tent dus gewoon leeg blijven staan en misschien nog wel langer. Hij is met internationale gelden aangekocht en het land, waarschijnlijk de VS, zal hem reeds hebben afgeschreven. Is dat wat?’

Fred en Mark keken elkaar aan en staken hun duim op.

‘Nou, da’s mooi. Ga dan maar eens kijken. Hij staat leeg. De omgeving rechts van de tent was bedoeld voor de staf, een kantine en wat containers om het personeel te kunnen huisvesten. Ook die hebben jullie vast niet gezien omdat daar ook van die dubbele Hescoblokken om heen staan. Ik zal even bellen dat jullie de sleutels van het hek komen halen. Wanneer je de tent en de omgeving gaat gebruiken, hoor ik dat graag natuurlijk. Dan kom ik volgende week een kop koffie drinken. Ik ben wel nieuwsgierig naar jullie werkzaamheden hier in Kabul. Ik had er wel van gehoord, maar wilde jullie niet lastig vallen. Veel succes jongens. Nu moeten jullie gaan want ik heb zo meteen weer een vergadering.’

Met een grote grijns liepen Mark en Fred het gebouw uit. Zoveel medewerking hadden ze niet verwacht. De sleutels van het hek en de tent werden opgehaald en even later reden ze naar de rand van het kamp richting de startbaan waar de enorme tent was neergezet. Het hoge hek om de tent was afgeschermd met een minstens drie meter hoge Hescomuur en boven die muur stak de smerige grijsbeige nok van een lange en gigantisch brede tent uit.

De regen, de sneeuw en het zand had het dikke, beige zeildoek al snel voorzien van een smerig maar natuurlijk vlekkenpatroon.

Ze openden de deur van de tent die behoorlijk klemde en stonden even later in de enorme ruimte van minstens veertig meter lang en twintig meter breed.

Het waren twee aan elkaar gekoppelde tenten. In de tent stonden aan de zijkant inderdaad drie containers op een hoge ijzeren constructie. Elk met een ijzeren trap. Zo kon de ruimte onder de containers worden gebruikt en had men, zittende vanuit de containers, een uitstekend zicht wat er in de tent gebeurde.

Mark en Fred gaven elkaar automatisch een high five. Dit was geweldig. Hier konden ze zich helemaal uitleven. Buiten de tent was plaats voor nog minstens tien normale tenten en parkeerruimte voor minstens twintig auto’s. Door de hoge Hesco’s was het bovendien onmogelijk om op het terrein te kijken en zouden ze ongestoord hun gang kunnen gaan.

‘Wat ik eigenlijk nog mis, is een helikopterdek, dat zou handig kunnen zijn’, lachte Mark. Kom, we gaan voor die ouwe baas een fles drank kopen.’

‘Dat worden minstens twee flessen in een sporttas en een paar consumptiebonnen’, lachte Fred.

Een week later was het peloton rustig en zonder ophef verhuisd naar hun nieuwe locatie. Ze hadden ook een naam bedacht. Op het bord voor de ingang van het hek stond: Logistic Base Kaia.

Naast dit bord werden wat borden geplaatst die vertelde dat er brandbare stoffen en Petrol lag opgeslagen met daarnaast natuurlijk ook een groot bord dat het verboden was om te roken. Het zag er voor de buitenwacht allemaal heel normaal uit.

Fred had de enorme ruimte in twee compartimenten verdeeld wat de zaak overzichtelijker maakte. Hij had het plan bedacht om één deel in te richten als toegangsruimte, presentatieruimte en kantinetent. Zo werd met twee boogtenten en de planningscontainer in de grote F-16 tent een natuurlijke afscheiding gecreëerd. Daarmee had de grote tent van buitenaf slechts één toegangsdeur.

Bezoekers kwamen eerst in een halletje terecht. Daar werden ze opgevangen door een pelotonslid die bij toerbeurt fungeerde als wachthebbende en tevens de kantine beheerde. Zo was er altijd een portier die de wacht hield en nog belangrijker, er was dag en nacht verse koffie.

Een bezoeker werd een kop koffie aangeboden in de kantinetent en had op deze manier geen zicht wat er zich in de rest van de grote tent afspeelde.

Zo kon de rest zonder last van pottenkijkers naar hartenlust auto’s en bromfietsen prepareren, oefenen met camera’s en alles wat nodig was om heimelijke verkenningen uit te voeren. Na een paar weken liep het peloton als een trein en kende iedereen zijn taak.

Felix, de oude journalist die ze tijdens de heenreis hadden ontmoet, kwam minstens eenmaal per week op de koffie en gaf dan een samenvatting van wat hij van zijn Afghaanse pupillen had gehoord.

Het contact met Felix bleek een gouden greep. De jonge, Afghaanse journalisten zagen de oude, aimabele Felix al snel als hun Nestor waaraan ze belangeloos hun verhalen kwijt konden.

Leergierig om het vak te leren, waren ze blij met zijn journalistieke lessen en bespraken ze zonder enige achterdocht met Felix de daadwerkelijke situatie in de regio.

Felix schreef aan het einde van elke dag een samenvatting en nam eens per week alle verslagen door met Mark en Fred en natuurlijk Robin en Luke die hier een powerpointpresentatie van maakten.

Felix nam ook Afghaanse documenten en interviews mee die zijn leerlingen hadden gemaakt. Mark was daar razend nieuwsgierig naar, maar om de aandacht niet op Felix te vestigen, kon hij ze aan niemand kwijt. Hij baalde dan ook dat hij nog steeds geen eigen tolk had.

De vele verkenningen in de stad begonnen hun vruchten af te werpen. Na drie weken hadden ze Kabul ingedeeld in vakken en voorzien van markante punten. Belangrijke straten en objecten hadden voor het gemak een westerse naam of nummers gekregen.

De verkenningen die werden uitgevoerd door de Corolla’s in combinatie met het brommertje leverden nog betere resultaten en beelden op dan verwacht.

Het militaire gedeelte van het team, dat bestond uit twee MB’s voor extra veiligheid, bleef steeds verder uit de buurt en lieten de jongens hun gang gaan. Zo kregen de mannen per dag meer zelfvertrouwen en wisten ze steeds beter gebruik te maken van de beschikbare middelen.

‘Nou jongens’, zei Fred op gegeven moment. ‘Wij zijn er helemaal klaar voor. Laat die Yanken nu maar komen met hun opdracht.’ Mark reageerde niet. Hij had zijn bedenkingen bij zijn Amerikaanse collega’s. Niet naar Steve, zijn directe chef, maar naar de twee inlichtingenjongens Herman en Bear.

Een week later kreeg Mark van Steve opdracht om de volgende ochtend op tijd bij de briefing te zijn.

‘Zijn jullie er klaar voor’, had Steve gevraagd en zonder het antwoord van Mark af te wachten, zei hij: ‘Eindelijk, schijnen die inlichtingenjongens iets belangrijks te hebben.’

06 Eindelijk actie

Gewichtig kwam Bear de briefingruimte binnenlopen. Hij was wat later en dit was heel ongebruikelijk omdat hij na het standje van Steve altijd keurig op tijd was.

Kijkend op zijn horloge, maakte hij zijn excuses en vertelde dat hij wat later was omdat het gesprek met Washington was uitgelopen.

Bear keek met een interessante blik over zijn brilletje heen de zaal in.

‘Ja, jongens’, zei hij, ‘we hebben een doel op het oog. Ik ga er van uit dat jullie klaar zijn voor een actie.

Uit heimelijke informatie is vernomen dat een Talibantarget zich vanaf volgende week mogelijk gaat schuilhouden in een kamer boven een Italiaans restaurant in district F. Ik heb hier de coördinaten van het restaurant. Verder heb ik nog weinig gegevens, echter de analist in Washington is een vriend van me en zal me persoonlijk op de hoogte houden.’

Herman, knikte gewichtig met zijn baas mee.

Steve knikte. ‘Dat is mooi. Dan wil ik graag na de briefing Mark en Fred op mijn kantoor.’

‘Nou nou’, sprak Steve vanachter zijn bureau. ‘Gaat er eindelijk, eindelijk wat gebeuren. Peter, wil jij met de mannen het plan doornemen.’

Peter, zijn plaatsvervanger, stond voor een grote kaart van Kabul. Ik kreeg juist voor de briefing de coördinaten van het Italiaanse restaurant met de naam ‘Rome’. Ik weet dus ook niet meer dan wat jullie nu weten. Ik vind het allemaal heel summier maar zo zijn die intelljongens nu eenmaal. We hebben nu de tijd dus laten we eerst maar eens gaan verkennen hoe de situatie daar is. Zouden jullie daarvoor kunnen zorgen.’

‘Ja, natuurlijk’, zei Mark. ‘Daarvoor zijn we hier.’

‘Jawel’, zei Peter, ‘maar hoe ga je dat aanpakken? We mogen daar natuurlijk niet opvallen.’

Mark nam het gesprek over.

‘We hebben de afgelopen weken niet stil gezeten. We hebben eerst ons eigen kamp in kaart gebracht en sedert een aantal weken hebben we vele verkenningen in Kabul uitgevoerd. Toevallig zijn we twee weken geleden begonnen met alle restaurants van Kabul in kaart te brengen. Ik durf het niet met honderd procent te zeggen, maar ik ben er vrij zeker van dat we in district F zijn begonnen en dat we al het een en ander van restaurant Rome in kaart hebben gebracht.’

‘Heb je daar met militaire voertuigen voor de deur gestaan Mark’, vroeg Steve fronsend.’ Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Dat had ik vooraf graag willen weten.’

Mark keek hem lachend aan.

‘Nee natuurlijk niet. We hebben drie oude, lokale Corolla’s en twee Chinese bromfietsen gekocht. Vier tot vijf jongens van ons hadden na wat extra uurtjes in de zon voldoende Afghaanse looks en met de juiste kleding kunnen ze zo doorgaan voor een lokale Afghaan.

Steve reageerde verrast. ‘Hebben jullie lokale auto’s gekocht?’

‘Ja natuurlijk’, ging Mark verder. ‘Wanneer we onze taak goed willen uitvoeren, moeten we kunnen opgaan in de massa. Natuurlijk, ook met die Corolla’s kunnen we het geen dagen volhouden maar alles is beter dan groene militaire voertuigen. Voor de veiligheid werken we overigens wel in teamverband.

Elk verkenningsteam bestaat uit twee militaire voertuigen als back-up en twee Corolla’s met meestal een of twee bromfietsen om te verkennen. De twee militaire MB’s blijven dus op afstand. Mochten er problemen zijn, kunnen ze direct steun verlenen.

Zowel de Corolla’s als de brommertjes hebben we voorzien van kleine, weggewerkte videocamera’s. Die zie je niet zitten en leveren mooie beeldjes op. Zo hebben we de stad ingedeeld in regio’s en kennen deze inmiddels als onze broekzak.’

Steve keek hem verbaasd aan.

‘Dat had ik niet verwacht Mark. Mijn excuses dat ik jullie de laatste weken aan je lot heb over gelaten. Terwijl wij ons hier bezig hielden met bureaugevechten, zijn jullie dus gewoon aan het werk gegaan. Ik wil heel graag zien hoe jullie het daar op Kamp Kaia voor elkaar hebben.’

‘Uitstekend’, zei Mark.

‘Zal ik morgenmiddag om twee uur een briefing geven omtrent de locatie en de bijzonderheden van het Italiaans restaurant?’

‘Helemaal goed’, zei Steve ‘en dan wil ik ook graag dat die twee Texaanse regenjassen erbij zijn. Of vinden jullie dat vervelend.’

‘Nee Steve, helemaal niet. Iedereen is welkom.’

‘Oké jongens, dat is dan afgesproken. Weet je wat, ik neem Alex en Max ook mee. Onze twee techneuten zitten zich hier op dit kamp volgens mij te vervelen. Die zullen die lokale bakkies van jullie wel interessant vinden. Lukt dat, hebben jullie voldoende ruimte voor ons zessen?’

Mark en Fred keken elkaar grijnzend aan en Mark richtte zich weer tot Steve en Peter.

‘Het is goed dat jullie eens komen kijken.

We willen graag laten zien hoe we er bij zitten en waartoe we in staat zijn. En Steve, ook wil ik graag voorstellen dat jullie na de presentatie blijven zitten. Ik wil graag eens met jou en Peter brainstormen over onze mogelijkheden en onze taken hier. Die dagelijkse ochtendbriefing is aardig, maar onze inbreng is natuurlijk nihil en dat vinden we jammer. We kunnen echt veel meer.

Bear en Herman zien ons niet als een meerwaarde, maar misschien kunnen we daar morgen verandering in brengen.’

‘Daar moet ik je helaas gelijk in geven. Ik kan je wel vertellen dat ook ik niet blij ben met de situatie. Alles hier loopt bijzonder stroef. Zo slecht als nu heb ik het niet eerder meegemaakt. Qua informatieverstrekking ben ik echter afhankelijk van anderen en het valt me bijzonder tegen wat we tot dusver hebben gekregen. Vandaar die bureaugevechten. Begrijp je? De politiek heeft in een rap tempo drie vreemde componenten waaronder die twee regenjassen in één groot team bij elkaar gezet.

Jullie zijn beiden geen domme jongens en hebben vast opgemerkt dat het niet echt botert tussen mij en die Bear. Ze sluiten zich op. Ik zie ze uitsluitend met de ochtendbriefing die ik voor jullie deels heb afgeschaft omdat ik het onzin vond.

Kortom, ik heb geen notie wat die twee overdag allemaal doen. Vorige week heb ik ze onder druk gezet en verteld dat hun meerwaarde tot dusver nihil is. Misschien heb ik me voor niets boos gemaakt en doen ze ongelofelijk hun best.

Ik hoop dat ze nu met dat Italiaanse restaurant iets interessants kunnen bieden. We zijn nu ruim zeven weken hier. Het zal verdomme eens tijd worden. Oké jongens, genoeg gemekkerd. We laten ons morgen graag verrassen. Om twee uur zijn we bij jullie.’

‘Nog één ding’, vroeg Mark.

‘Moeten we morgenochtend om elf uur bij de ochtendbriefing zijn. Liever niet natuurlijk. Dan kan ik alles voorbereiden.’

’Nee hoor, niet nodig. Wanneer er bijzonderheden zijn, horen jullie het morgen om twee uur. Succes met de verkenning.’

07 Operatie restaurant Rome

Terug op Kaia verzamelde Mark direct het hele peloton en vertelde wat er was gebeurd.

Robin en Luke lieten zien wat ze al aan informatie over de regio en het Italiaanse restaurant hadden.

‘Tijdens de verkenning hebben twee jongens binnen een pizza gegeten Mark. We hebben beelden van het restaurant, de toiletten, het zaaltje boven en de achteruitgang. Wij willen voorstellen dat een team vanmiddag nog platen maakt voor een safehouse aan de voorkant en de achterkant en dan hebben we alles compleet. We hebben bovendien nog iets heel leuks en bijzonders achter de hand.’

Robin grijnsde.

‘We kennen de zoon van de eigenaar van restaurant Rome. Een leuk ventje.’

‘Hoezo dat dan?’, vroeg Mark’. ‘Wat bedoel je?’

‘Nou ja, dat pizzarestaurantje hier op de basis waar wij altijd onze pizza’s halen, heet niet voor niets ‘Little Rome’. Dat wordt gerund door zijn zoon. Hebben we een plaatje van dat aardige manneke?’

Robin schudde van nee. ‘Althans we hebben wel wat, maar niet geschikt voor een briefing.’

‘Daar hebben we dan nog voldoende tijd voor’, zei Mark. ‘Ik wil ook een situatierapport van “little Rome” natuurlijk. Vanmiddag rijd ik met een van de Corolla’s mee zodat ik de situatie bij het Italiaanse restaurant ter plaatse kan bekijken. De kans is groot dat die twee Texanen morgen vervelende vragen gaan stellen. Ze zijn duidelijk niet blij met onze aanwezigheid dus moeten we ze een slag voor zijn en een uitstekende briefing verzorgen. Morgen wil ik behalve Steve ook die twee geheime jongens inpakken. Dat zal ons de rest van de uitzending goed van pas komen en voor morgenmiddag….’, hij hield even pauze, ‘voor morgenmiddag heb ik het volgende plan in mijn hoofd.

Om twee uur vangt Fred de club op bij de poort.

Deze bestaat uit zes personen waaronder Steve, de grote baas en Peter zijn plaatsvervanger en planner.

Alex en Max zijn de technische jongens die naar de Corolla’s komen kijken. Dan hebben we nog die twee Texanen Bear met zijn hulpje Herman. Deze twee gasten zijn geen militair maar hebben waarschijnlijk een CIA-achtergrond.

Die laatste twee behandelen Fred en mij als keukenhulpjes. Ik heb die Bear en die Herman twee keer wat gevraagd maar nooit een fatsoenlijk antwoord gekregen. Kortom geen grappige, zuipende cowboys maar twee arrogante bureautijgers. Steve noemt ze niet voor niets ‘die twee regenjassen’.

Fred en ik gaan ons na de verkenning buigen over hoe we het morgenmiddag gaan aanpakken. Hier in de grote tent moet morgen in ieder geval alles spik en span zijn dus degene die niet gaan verkennen, nemen de tent onder handen. Morgenmiddag is het showtime.’

Allen moesten lachen en gingen aan de slag.

Diezelfde avond zaten Mark en Fred samen in hun container te brainstormen.

‘Met die presentatie gaan we scoren’, zei Fred. ‘Zoveel informatie verwachten ze nooit. Dat weet ik zeker. Maar vertel, wat ben je van plan.’ ‘Nou ja, na de ontvangst, de koffie en de presentatie in de kantine wil ik ze meenemen naar het grote afgeschermde compartiment. Het lijkt me leuk wanneer we een soort circuit maken en dat Steve en Peter via dit circuit langs verschillende opstellingen kunnen lopen.

Ik denk bijvoorbeeld aan zes teamleden bij de twee Corolla’s waar camera’s zijn ingebouwd. De twee brommertjes met heimelijke cameratas en twee teamleden verkleed als Afghanen.

Dan hebben we nog de beeldverwerkingscontainer, de voertuigcontainer en de informatiecontainer van Robin en Luke. De jongens kunnen bij elk item zelf hun eigen verhaal vertellen.

Ik denk dat Steve dat wel kan waarderen. Zo maken Steve en Peter kennis met het hele team en zien ze waar we toe in staat zijn. Dan regelt de bardienst pizza’s, van restaurant ‘Little Rome’, broodjes en wat drank en blijven we met zijn allen hier in de kantinetent. Als afsluiter drinken we aan het eind van de avond nog een biertje.’

‘Goed plan Mark. Hartstikke goed plan. Gaan we doen. Ik heb wel een paar leuke ideeën. Zal ik dat stukje organisatie op me nemen? Dan hoef jij je morgen alleen druk te maken over de presentatie.’

‘Ja, dat zou fijn zijn Fred, maar nu mijn tweede plan. Daar zit behoorlijk wat risico aan vast en ik ben heel benieuwd wat je daarvan vindt.’

Het licht in de container brandde tot bijna twaalf uur. Uiteindelijk zag de kantinewacht Mark en Fred de container uitkomen.

‘Oké Mark’, hoorde hij Fred zeggen. ‘Ik ga met je mee, maar met die observatie op die twee speel je absoluut met vuur.’

De barbediende zag Mark met zijn hoofd knikken.

‘Klopt. Maar mocht het fout gaan. Steun je me dan?’

‘Ik sta er voor honderd procent achter en zal je natuurlijk steunen wanneer het mis mocht gaan. Alleen, het zijn wel getrainde kerels en bovendien rijden ze waarschijnlijk samen met Steve.’

‘De relatie tussen Steve en die twee is nou niet echt geweldig dus de kans dat die Bear en Herman zelfstandig naar ons rijden, is groot. Of het getrainde, operationele kerels zijn, betwijfel ik Fred, maar dat gaan we morgen vaststellen. Welterusten.’

‘Ja, welterusten. Tot morgen.’

De volgende ochtend rond elf uur was Mark klaar met de voorbereiding van zijn presentatie. Met een beker koffie in zijn hand nam hij samen met Fred alles nog een keer door.

‘Ziet er goed uit jochie’, zei Fred en gaf Mark een klap op zijn schouder. ‘Dit is volgens mij je lust en je leven. Plannetjes maken, scenario’s bedenken, presenteren en uitvoeren.’

‘Ja klopt’ en zijn gedachten dwaalden even af naar Tom. Dit zou zijn oude vriend prachtig vinden. Hij zou alles eens op video zetten zodat hij bij terugkomst alles aan Tom kon laten zien.

‘Is het team al klaar Fred?’

‘Ja, ik heb ze zojuist aan de lijn gehad. Ze staan allemaal op positie en Erik geeft elke tien minuten een update.’

08 Twee regenjassen

Op kamp HQ stond Erik met zijn MB op de parkeerplaats onopvallend tussen alle andere militaire voertuigen. Hij had uitstekend zicht op de uitgang van het gebouw waar de twee Texanen uit moesten komen. Hij schonk nog een kop koffie in, nam een broodje en knikte vriendelijk naar een voorbijganger.

Om kwart over een ging de deur van het kantoortje open. Erik had de twee nog nooit gezien echter het was onmogelijk om de kleine en de grote man te missen. De kleine had een map onder zijn arm en beiden liepen richting parkeerplaats. Erik grijnsde en drukte op de zendknop van de portofoon.

‘Attentie, attentie.

Hier Erik. Contact. Ik zal vertellen wat ik zie.

Bear en Herman zijn in zicht. Bear draagt een rood jack en blauwe broek. Herman draagt dezelfde kleding. Bear heeft een bruine map onder zijn arm.

Ze staan stil bij een donkerblauwe Mitsubishi Pajero. Kenteken kan ik van hieraf niet zien. De alarmlichten gaan even aan. De deuren gaan open en Bear stapt in aan de passagierszijde.

Herman loopt om de auto en trekt aan de wielen. Kijkt in de auto en haalt een boekje uit het bergvakje van de deur. Hij loopt met het boekje naar de voorkant van de auto.

Hij opent de motorkap. Er is waarschijnlijk iets mis met de motor. Oh nee, hij controleert het motoroliepeil of zoiets.

Ja inderdaad, hij loopt met de peilstok naar Bear. Deze opent de deur. Ze praten en Bear wijst naar zijn polshorloge.

Herman loopt terug naar de motorkap. Motorkap gaat dicht. Herman stapt in.

Attentie jongens, de lichten branden.

Bear stapt weer uit. Loopt naar achteren en kijkt naar links en rechts. Die oetlul controleert waarschijnlijk de lichten van de auto.

Let op jongens.

Misschien zijn dit mogelijke volgcontroles in de hoop dat wij gaan bewegen.

Hij stapt weer in. Ja jongens, hij rijdt en komt jullie kant op. Ik kan helaas geen kenteken geven. Hij rijdt nu uit het zicht. Hij komt jouw kant op Kyan.’

‘Ja Erik. Hier Kyan. Ik zie hem rijden. Contact.

Hij gaat nu de poort door, passeert de wacht en gaat rechtsaf naar het roadblock, richting Massoudplein. Hij is voor de Corolla’s. Tot zo jongens. Wij komen eraan.’

Op kamp Kaia keken Fred en Mark elkaar aan.

‘Hoor ik dat goed Mark? Gaat die grote Neanderthaler oliepeilen en zijn achterlichten controleren.’

‘Inderdaad, wie weet, gaan we nog lachen met die bureautijgers.’

Nick, zittend in de Corolla en in Afghaanse kleding, heeft vanuit zijn positie goed zicht op het grote Massoudplein.

‘Dirk hier Nick.

Dirk, ik geef je een seintje wanneer je op kunt rijden met je brommertje.

Oké Dirk, let op. ik zie hem aankomen rijden.

Even wachten, even wachten. Ja, Dirk, rijden maar. Ja, direct schuin linksvoor je, die donkerblauwe Pajero.

Doe maar rustig aan Dirk want jullie rijden allemaal de file in. Je zit er nu bijna naast. Perfect. Blijf maar naast hem hangen. Wanneer je ons voorbij bent Dirk, pikken we aan en nemen het over.’

Dirk, een magere, pezige vent was de meest donkere van het stel en zou zonder problemen voor een Afghaan kunnen doorgaan. Zittend op zijn brommer in lokale kleding keek hij recht voor zich uit.

De videocamera, hoog en onzichtbaar weggewerkt in het rieten mandje aan het stuur, draaide reeds. Bij de verkeerslichten was Dirk brutaal naast de Pajero gaan staan. De videocamera in het mandje, op gelijke hoogte met de ramen, filmde recht in de auto.

Op het kleine schermpje in zijn tasje op het stuur zag Dirk dat de beeldjes scherp waren en dat die Bear iets aan het lezen was. Dirk helde zijn brommertje nog wat naar links en draaide zijn stuur een beetje zodat de camera door de zijruit van de Pajero heen perfecte beelden kon maken.

Op zijn kleine videoschermpje kon hij geen details zien, maar hij wist zeker dat deze opnamen op het grote scherm in de tent prachtige beelden zou geven.

Dirk had moeite om niet te grijnzen. Het verkeer bleef stapvoets rijden en door de brede vrachtwagen voor hem kom hij ook niet anders dan naast de Pajero blijven. Iedereen zat muurvast en met het tempo van een schildpad reden ze verder.

Dirk bleef recht voor zich uitkijken, maar zijn ogen dwaalden steeds vaker af naar het schermpje recht onder hem in de tas. Het leek wel alsof er bladzijden werden omgedraaid en hij moest zich inhouden om niet naar links in de auto te kijken.

Doordat de zon reflectie op zijn beeldschermpje veroorzaakte, kon hij plots niets meer zien en om de richting van de camera te bepalen hield hij de donkere deurstijl van de Pajero aan langs de linkerzijde van zijn videoschermpje.

Dirk was opgewonden omdat hij wist dat hij iets belangrijks aan het filmen was. Af en toe zag hij wat beelden en die papieren leken wel officiële documenten.

Toen de schuldige van de file, een paard met wagen, eindelijk rechtsaf sloeg, was het voor Dirk uit met de pret. Herman gaf gas en Dirk kon met zijn brommertje de Pajero niet meer bijhouden.

Dat was ook niet erg omdat ze over zo’n driehonderd meter rechtsaf zouden slaan naar Kamp Kaia. Dirk zou dan volgens plan in eerste instantie rechtdoor rijden en de Pajero zou na zo’n vijfhonderd meter weer in het vizier komen van de tweede Corolla.

Dirk verminderde nog wat vaart om afstand te houden. Hij wilde geen argwaan wekken. De blauwe Pajero negeerde de afslag naar Kamp Kaia en reed door naar het vliegveld.

‘Zeg Dirk’, riep Kyan vanuit de Corolla over de radio.

‘Zie je dat? Ze rijden door. Zouden ze je gezien hebben.

Misschien houden ze een volgcontrole. Beetje vreemd om dat hier te doen. Nu rijden ze rechtdoor richting het vliegveld en kunnen ze pas aan het eind op het vliegveld omkeren.’

‘Ze hebben nog de tijd Kyan’, riep Dirk op de brommer met zijn hand voor de mond om de wind uit zijn microfoontje te houden.

‘Misschien halen ze wel iemand van het vliegveld of is het inderdaad een volgcontrole.’

‘Attentie, attentie, hier Kyan voor het hele team.

Herman en Bear zijn doorgereden richting vliegveld.

Erik, mochten ze naar het vliegveld gaan, kan jij dan met de militaire MB gaan kijken wat ze aan het doen zijn?

Met die militaire bak kan je daar uren staan.’

‘Oké, Kyan met Erik, dat is duidelijk, ik kom eraan en rijd naar het vliegveld.’

In de donkerblauwe Pajero viel Bear uit naar Herman.

‘Jij grote sukkel. Je hebt de afslag gemist. We moesten daar naar rechts.’

‘Ja maar, Kamp Kaia ligt toch bij het vliegveld, of niet dan’, zei Herman. ‘Laat mij maar begaan. We zijn echt wel op tijd.’

Al kibbelend reden de twee door. Ze passeerden aan hun linkerzijde de oude Mig-21 die als een kunstwerk in het midden van de twee rijbanen was geplaatst. Het oude Russische gevechtsvliegtuig kondigde aan dat ze Kabul Airport opreden.

Even later waren ze bij de grote toegangspoort en mochten ze na het laten zien van hun pasjes, doorrijden.

Herman parkeerde de auto rechts van de weg op slechts een paar honderd meter van de aankomsthal.

‘Ik snap er niks van’, zei Herman. ‘Hier zou toch een weg naar het kamp moeten zijn. Daar ligt het kamp natuurlijk’, wijzend met zijn hand naar rechts.

‘Jij rijdt. Dus zoek jij het maar uit’, zei Bear. ‘We hebben nog vijf minuten. Zo niet dan zijn we te laat en moet ik wéér iets verzinnen.’

Nijdig over de gehele situatie trapte hij met zijn voet tegen de onderkant van het dashboard.

Erik reed in zijn militaire MB langzaam richting bewakers van het vliegveld, liet zijn pasje zien en kreeg een teken dat hij verder mocht rijden. Hij parkeerde zijn MB ongeveer tien meter achter een Amerikaanse Hummer die weer zo’n twintig meter achter de twee Texanen stond. Door de flauwe bocht had Erik perfect zicht op de situatie.

‘Luister jongens’, sprak hij over de radio.’

Ik sta achter een grote Hummer en heb goed zicht. Tot dusver zitten ze stil in de Pajero. Ze staan vlak bij de aankomsthal dus waarschijnlijk halen ze iemand op. Misschien hun grote chef wel. Wie weet.

Tot dusver geen verdere bijzonderheden.’

Erik plaatste zijn videocamera tussen de houder naast de rechterhoofdsteun en richtte deze op de Hummer en de Pajero voor hem, drukte op ‘on’ en stapte uit de auto.

Het zonnetje scheen en Erik stak een sigaret op, zogenaamd wachtend op collega’s die hij van het vliegveld zou moeten ophalen.

Dan ziet hij Herman uitstappen en naar de Hummer lopen. De militaire chauffeur van de Hummer kijkt, maar houdt zijn raampje gesloten.

Erik ziet Herman bukken en hoort hem dan door het gesloten raam naar de chauffeur roepen: ‘Where is the road to Camp Kaia?’

Erik geloofde zijn oren niet. Wat was dit nu weer? Het team had rekening gehouden met volgcontroles nadat Herman zijn olie ging peilen en zijn lichten ging controleren.

Die sukkels wisten dus niet hoe ze naar kamp Kaia moesten rijden. Waarschijnlijk waren ze voor het eerst buiten hun eigen veilige kamp in de Green zone.

De Amerikaan stapte uit de Hummer, keek nog eens goed naar de ISAF-pas van Herman en schudde hem toen de hand. Dan pakte hij een kaart uit de auto, vouwde deze uit op de motorkap en wees met zijn vingers waar ze heen moesten.

Op gegeven moment zag Erik dat Bear uit de auto stapte en naar Herman begon te roepen.

Even later zag hij Herman vriendelijk knikken naar de chauffeur van de Hummer en teruglopen naar de Mitsubishi Pajero.

‘Allen, hier Erik, jullie zullen dit niet geloven, maar het is echt waar.

Die grote heeft zojuist aan een Amerikaan de weg naar kamp Kaia gevraagd. Die kleine is kwaad omdat ze al te laat zijn. Ze staan nu nog stil, maar ik ga ervan uit dat ze elk moment naar het kamp rijden.

Ik wil voorstellen dat de Corolla’s en het brommertje terugrijden naar het kamp. Ik zal de mannen van verre blijven monitoren. Mochten ze op deze rechte weg alsnog verdwalen dan ga ik ze misschien wel toevallig helpen.’

Mark, die vanuit de tent de berichtenwisseling volgde, brak in:

‘Allen hier Mark. Fred staat reeds bij de poort en ik heb via de porto zojuist gehoord dat Steve en de anderen zijn gearriveerd.

Erik heeft gelijk. Laat de Corolla’s en Dirk met het brommertje maar terugkomen. Erik blijft Herman en Bear monitoren totdat ze hier binnen zijn.

Graag de gemaakte videobeelden inleveren bij Richard. Ik zelf vang nu Steve en zijn mannen op dus ga nu uit de verbindingen. Ik zie jullie over een uurtje of zo in het grote compartiment van de tent.

Goed gewerkt allemaal. Tot straks.’

Erik zag vanuit zijn MB de auto van de twee wegrijden.

‘Erik aan allen, ze rijden nu de lange weg af richting Massoudplein en ja hoor, gelukkig. Ik zie ze links afslaan bij de juiste afslag richting kamp Kaia. Het gaat heel langzaam jongens. Ze rijden achter een grote bus over de slechte, onverharde, hobbelige weg en bevinden zich nu ter hoogte van de oude huisjes en kleine bedrijfjes. Over een minuut of vijf zijn ze bij de poort.

Ik zie ze druk met elkaar praten. Het lijkt er op dat de twee flinke ruzie hebben.’

Dan ziet Erik de grote bus voor de blauwe Pajero stoppen en een praatje maken met een tegenligger. Een groepje spelende kinderen loopt automatisch naar de mooie, blinkende Pajero in de hoop iets lekkers te krijgen.

Ze gaan op de treeplank van de auto staan en tikken op de zijruiten, met hun vingers wijzend naar hun mondjes.

Erik schudt meewarig zijn hoofd toen hij de Pajero pal achter de bus zag staan.

‘Herman, Herman wat ben jij een grote sukkel. Iedereen weet toch dat je flink afstand moet houden zodat je altijd voorbij kunt of om kan keren.’

De twee buschauffeurs die de weg blokkeerden, kletsten rustig door met als gevolg dat nog meer kinderen op de inmiddels luid claxonnerende Pajero klommen.

Erik zat met een grote grijns in de auto en had de videocamera weer aangezet. Hij genoot van het tafereeltje voor hem en wist zeker dat Mark en Fred bij het zien van deze beelden krom zouden liggen van het lachen. Deze twee waren echt geen ervaren, opgeleide intellmannen. Dit waren twee sukkels. Erik draaide snel zijn raampje open zodat de claxon van de Pajero op de video goed hoorbaar zou zijn.

Plots zag hij de Pajero schudden, en wild naar achteren rijden. Vervolgens maakte de Pajero een noodstop en zag Erik dat er twee kinderen achterover van de treeplank vielen. Dan maakte de Pajero een scherpe draai naar links. Door de vele gaten in de onverharde weg, stuiterde de zware auto van links naar rechts en reed hij, na nog een scherpe bocht te hebben gemaakt, met flinke snelheid Erik tegemoet.

Door de vele gaten bleef de auto stuiteren en kwam deze een paar keer met beide voorwielen van de grond.

De drie overgebleven kinderen op de treeplanken konden zich maar ternauwernood vasthouden aan de dakrail van de auto. Dan zag hij de auto wederom een noodstop maken en nu was er voor de kinderen geen houden meer aan. Ze stuiterden van de auto en rolden verder over de grond.

Eenmaal bevrijd van zijn last, zag Erik de donkerblauwe Pajero met grote snelheid naderen en in een flits zag hij twee spierwitte en angstige gezichten richting de veilige Greenzone rijden.

Hij zou de twee onmogelijk nog kunnen inhalen zonder op te vallen. Inmiddels reed de bus door en was de weg weer vrij. De Afghaanse kinderen die op de grond waren gevallen, mankeerden gelukkig niets en moesten vreselijk lachen om het voorval en de paniek die ze hadden veroorzaakt.

Ze klopten hun kleren af en lachten naar Erik toen deze, zwaaiend naar de kinderen, voorbijreed.

Voordat hij kamp Kaia opreed, zette hij de camera af en stopte deze in zijn rugzak. Automatisch keek hij naar het klokje in zijn dashboard. Het was halfdrie geweest.

Vijf minuten later gaf hij, hoofdschuddend en vol ongeloof over wat hij had gezien, de camera aan Richard. Dit waren dus de lui die hen moesten voorzien van belangrijke informatie.

09 Ontknoping operatie restaurant Rome

Bijna een half uur eerder waren Steve en Peter de wacht gepasseerd en door Fred meegenomen naar de kantinetent. Zoals verwacht waren beiden onder de indruk van de ruimte en de mogelijkheden.

Mark nam bij een beker koffie in de kantinetent het programma van die middag door en het wachten was nu op Bear en Herman. Steve keek regelmatig geërgerd op zijn horloge, maar besloot te wachten op de twee Texanen.

Nadat Erik zijn beeldmateriaal had ingeleverd, liep hij direct naar de kantinetent, wenkte naar Mark dat hij even moest komen en vertelde zijn verhaal.

Mark liep grijnzend terug.

‘Zeg Steve. Ik krijg zojuist van de jongens een berichtje dat Bear en Herman zijn teruggereden naar HQ. De jongens geloven niet dat ze nog komen. Is het goed dat ik ga beginnen met de presentatie.’

‘Hoezo. Zijn ze verhinderd?’, vroeg Steve. ‘Ze hadden hier gewoon moeten zijn. Ze zijn eerder vertrokken dan wij.’

‘Misschien zijn ze teruggeroepen Steve’, zei Peter om zijn chef wat te sussen.

‘Dat zal dan toch verrekte belangrijk moeten zijn. Oké Mark, start de presentatie maar. Ik bel straks wel even op.’

Mark startte zijn presentatie. Steve en Peter stelden geen vragen en luisterden naar wat Mark vertelde over de omgeving, het aantal verdiepingen en de mogelijkheden om het restaurant onder observatie te houden. Na de presentatie lieten Mark en Fred de rest van de grote tent zien en konden ze kennis maken met de mannen, het materiaal en de mogelijkheden.

Halverwege de middag kwam een koerier een enveloppe afgeven voor Steve. Deze opende de enveloppe en las het bericht.

‘Je hebt gelijk Peter. Die twee regenjassen zijn halverwege teruggeroepen. Ze hebben nieuwe informatie gekregen en gaan deze uitwerken.’

Mark keek Steve grijnzend aan. ‘Dan ben ik benieuwd in welk toilet ze de gekregen informatie gaan analyseren’, zei hij op cynische toon.

‘Hoezo Mark, wat bedoel je daarmee?’, vroeg Peter.

‘Nou, wat ik zeg. Ik vraag me af in welk toilet ze die informatie gaan analyseren.’

‘Nogmaals, wat bedoel je?’, vroeg Steve geirriteerd. ‘Fred maakte ook al zo’n vreemde opmerking over die twee toen hij ons ophaalde bij de poort. Vertel, wat is er aan de hand.’

Fred keek Mark aan. ‘Vertel het nu maar. Dit resultaat hadden we vooraf ook niet kunnen bedenken.’

‘Wat bedoel je?’, zei Steve. ‘Over welk resultaat heeft hij het Mark?’

‘Oké dan. Even time-out. Steve, ik wil voorstellen dat jij, Peter, Fred en ik ons even terugtrekken in onze container. Ik ben jullie enige uitleg verschuldigd.’

Zwijgend liepen ze naar de container en eenmaal binnen, nam Mark het woord.

‘Allereerst moet ik mijn excuses maken. Ik heb op eigen initiatief een actie op Bear en Herman gedraaid. Sorry. Het idee is ontstaan doordat Bear en Herman ons tweeën, wijzend op Fred en zichzelf, zo onbeschoft behandelden. Op gestelde vragen kregen we nooit antwoord, kortom ze negeerden ons gewoon. We gingen er vanuit dat Bear en Herman apart van jullie hier naar toe zouden rijden. Nou, dat laatste klopte dan ook.’

Steve fronste zijn wenkbrauwen. ‘Hebben jullie ze gevolgd?’

Mark knikte. ‘Van twaalf tot kwart voor drie, hebben Bear en Herman onder onze observatie gestaan. Niet om ze te controleren, maar omdat we met ons clubje indruk op jullie wilden maken. Samen met een aantal demonstraties in de tent wilden we laten zien waar toe we in staat zijn, zodat ze ons niet meer als lulletjes zouden behandelen. Wat er vanmiddag is gebeurd, vind ik heel vervelend echter na het zien van de beelden ben ik geschrokken en ik ben bang dat jullie ook gaan schrikken.’

‘Hoezo, wat is er dan gebeurd? Hebben ze jullie gezien en zijn ze kwaad omgedraaid?’

‘ Nee Steve, integendeel. Die twee hebben geprobeerd om naar ons kamp te rijden. Ze zijn inderdaad eerder vertrokken dan jullie. Ze hebben echter de afslag naar dit kamp gemist en zijn doorgereden naar het vliegveld. Daar hebben ze de weg naar dit kamp gevraagd. Ze zijn toen weer teruggereden en onderweg hierheen, op de deels onverharde weg, zijn ze te dicht achter een grote bus gaan staan. Een aantal Afghaanse kinderen zijn vervolgens op de treeplank van hun Pajero gaan staan. Dat doen die kinderen altijd als ze de kans krijgen en ze vragen dan om flesjes water en eten.

Bear en Herman raakten daarbij in paniek, keerden om en zijn hard teruggereden naar hun eigen kamp. Bij het keren zijn een paar kinderen van de treeplank gevallen.’

Steve keek hem ongelovig aan.

‘Ik klets niet uit mijn nek Steve. Hier zijn de beelden. Kijk, hier wordt de Pajero gekeerd en daar zie je de kinderen van de auto vallen. De kinderen zijn gelukkig weer opgestaan en mankeren niets.

Hier zie je nog net dat ze hard terugrijden naar de green zone. Zie je die spierwitte gezichten.

Vandaar mijn opmerking ‘in welk toilet de analyse’ zou plaatsvinden.

Steve keek Fred en Mark aan.

‘Jullie hebben met vuur gespeeld jongens. Het is echt ‘not done’ om eigen volk te observeren. Het is dat, ook ik, mijn twijfels heb bij die twee en inderdaad, ik heb zelf gezien dat ze jullie als voetvegen behandelden. Dus over jullie spontane actie. Zand erover.

Mochten jullie ooit nog eens zoiets van plan zijn dan uitsluitend via mij of Peter. Duidelijk. Hier gaan we het niet meer over hebben.’

Steve keek naar zijn plaatsvervanger.

‘Peter, dit is toch ongelofelijk. Heb jij dit ooit meegemaakt? Ik in ieder geval niet. Ik ben morgen heel benieuwd naar hun verhaal. Die videobeelden wil ik graag meenemen.’

‘Helaas, dit was nog niet alles’, mompelde Mark.

‘Dirk stond met zijn brommertje naast hun Pajero in de file en vertelde dat hij mooie scherpe beeldjes van een aantal documenten heeft gemaakt.’

‘Nou’, zei Steve, ‘laat die dan ook maar eens zien.’

Ze liepen naar de container van Richard. Deze zat starend naar zijn scherm te kijken, schrok en drukte direct het scherm weg toen de vier naar binnen liepen.

‘Mark, kan ik je even alleen spreken’, stotterde hij.

‘Nee Richard. Zeg maar wat je wil zeggen. Steve is onze chef dus laat maar zien.’

‘Ik weet niet of jullie dit willen zien’, zei Richard kijkend naar het lege scherm. ‘Dit is niet goed Mark. Ik heb zojuist alle beelden achter elkaar op een stick gezet. De beelden die Dirk vanaf zijn brommertje heeft genomen, zijn ongelofelijk. We worden voor de gek gehouden.’

Mark hoorde Steve in zijn nek blazen.

‘Het lijkt me beter wanneer we naar de kantinetent lopen. Op het grote scherm zie je het duidelijker. De beelden zijn niet voor iedereen geschikt Mark. Dit kunnen we de jongens niet aandoen.’

Zonder verder wat te zeggen, pakte Richard de stick en liep naar de kantine. Bij binnenkomst sommeerde Mark iedereen de kantinetent te verlaten. De gezichten van Richard en de andere vier stonden op onweer. Het was duidelijk dat er iets niet klopte en allen vertrokken zonder te reageren.

Richard stopte de stick in de laptop en de flatscreen flitste aan.

De eerste beelden waren gemaakt vanuit de Corolla.

Ze lieten het vertrek zien en ze zagen de blauwe Pajero het Massoudplein op komen rijden. Dan zagen ze het brommertje van Dirk naast de Pajero komen.

De beelden genomen vanuit de Corolla stopten en vervolgens kwamen de beelden, gemaakt door Dirk, op het scherm tevoorschijn.

Steve en Peter keken elkaar even aan, maar zeiden verder niets.

Bear en Herman waren door de ruit heen goed herkenbaar. Toen kwam de plastic map van Bear vol in beeld. De eerste pagina’s waren goed gefilmd en zelfs leesbaar ondanks dat de beelden af en toe wat trilden door het brommertje.

Richard had van de beste shots aparte dia’s gemaakt. Zo toonde hij de eerste vier pagina’s van het document op het scherm en de tekst was redelijk te lezen.

Op het eerste blad stond duidelijk ‘operatie Italiaan’ te lezen.

Het tweede blad bleek een mail van een collega van Bear te zijn.

De tekst luidde:

Hallo Bear, heb je het nog een beetje naar je zin daar tussen die Grasshoppers.

Nog maar drie maandjes, dan zitten jullie hier weer aan de koffie en kan je er weer jaren tegen.

Je vroeg of ik niet iets had dat je kon gebruiken om die chef-operatien van je lijf te houden. Ik heb wat voor je gevonden.

Het is reeds een keer eerder gebruikt maar dat is al weer zo’n vier jaar geleden.

Die ouwe Curtis heeft die oefening destijds gemaakt en die Grasshoppers daar maanden mee zoet gehouden. Op kantoor hebben ze zich krom gelachen om die lui. Je hebt vast en zeker op zijn bureau dat zware bronzen, militairtje gezien. Een heel koddig beeldje. Dat beeldje heeft Curtis aan het eind gekregen voor de fijne samenwerking. Hij heeft dat verhaal nog regelmatig tijdens een borrel verteld.

Ik heb je de hele oefening gemaild. Het enige wat je moet doen is deze letterlijk overtypen omdat er nu overal ‘exercise’ boven staat. De adressen die worden gebruikt, moet je even verifiëren. Het zou vervelend zijn wanneer dat restaurantje niet meer bestaat. Wanneer jullie hierdoor worden bevorderd, krijg ik natuurlijk wel een gedeelte van je toelage. Veel plezier en mocht er wat zijn dan hoor ik dat graag.

Groet Brad

Steve keek Peter aan, maar zei verder niets.

Met een vuurrood gezicht zei hij: ‘Ga maar door Mark met de rest van de video. Ik wil graag alles zien.’

De andere twee pagina’s gingen over de operatie. Dan volgden de reeds eerder getoonde beelden bij het vliegveld en uiteindelijk de beelden voor de bus. De video eindigde met het beeld van twee witte, angstige gezichten achter de voorruit van de Pajero met op de achtergrond de twee bussen en wat kinderen die boos nog wat stenen gooiden.

De laatste beelden waren hilarisch om naar te kijken echter niemand durfde te lachen. Allen keken naar het spierwitte gezicht van Steve. Zonder wat te zeggen, stond deze op en liep naar buiten.

Toen Peter hem wilde volgen, stak Steve zijn hand omhoog.

‘Sorry Peet, ik wil even alleen zijn. Dit moet ik rustig verwerken voordat ik gekke dingen ga doen.’ Met trillende vingers haalde hij een sigaar uit zijn borstzak en liep de tent uit.

Peter haalde enkel zijn schouders op. ‘Dit ziet er niet goed uit.’

‘Is hij ook kwaad op ons?’, vroeg Mark, beseffende wat hij in gang had gezet.

‘Nee, nee. Maak jij je maar niet ongerust. Wanneer Steve zegt zand erover dan is dat ook zo. Ik hoop dat hij zijn rust kan bewaren met betrekking tot die twee regenjassen.’

Tien minuten later kwam Steve hoofdschuddend met een sigaar in zijn hand de tent weer binnenlopen.

‘Het is dat ik de beelden heb gezien. Ik zou het anders niet geloven. Echt niet. Wat een afgang. Mag ik nog wat koffie?’ en hij schoof zijn lege beker naar voren. Vermoeid ging hij zitten.

‘Dit doet pijn jongens. Dit doet echt pijn. Het is namelijk niet alleen dit. Ik ken die Curtis. Ik zal je eens wat vertellen over dat beeldje dat op het bureau van die Curtis staat. Dat beeldje heb ik vier jaar geleden naar mijn collega in Afghanistan gestuurd. Hij had zes maanden met die Curtis samengewerkt. Op dat beeldje zit een koperen plaatje. Op dat plaatje heb ik op zijn verzoek een tekst laten graveren. Die tekst durf ik hier niet uit te spreken. Dan ga ik namelijk kotsen. Wat een klootzakken. Sorry Mark, ik verpest nu je middag. Dat vind ik heel jammer. Laat me even nadenken voordat we verder gaan.’

Dan keek hij naar Richard. ‘Richard was het toch.’

‘Ja klopt, kolonel.’

‘Het is Steve jongen. Ook voor jou. Richard, wil jij nog twee kopieën voor me maken.

Alle originele beelden die zijn gemaakt, zal ik ook in beslag nemen. Wil je die ook verzamelen? Jullie zullen begrijpen dat dit verhaal een vervelend staartje gaat krijgen. Niet voor jullie, maar voor die twee natuurlijk. Ik ga hier werk van maken.’

Steve zuchtte diep en keek Mark aan.

Over een uurtje wil ik graag je hele team toespreken. Alle jongens mogen hiervan weten. Ze hebben zelf de beeldjes gemaakt alleen dit moet tussen ons en het team blijven. Dit heeft meer impact dan jullie denken. Vier jaar geleden zijn er twee jongens van ons omgekomen. Ik hoop niet dat dit iets van doen had met deze foute, lage grap.

Ik kan dus niet anders dan hier een officiële zaak van maken. Ook die Curtis, volgens mij is ie bijna met pensioen, zal het een en ander uit moeten leggen. En die andere twee sukkels. We zullen morgen eens kijken wat ze ons om elf uur tijdens de briefing te melden hebben.

Peter, wil jij meneer Bear een berichtje sturen. Zet er maar het volgende in:

Fijn dat er weer nieuwe ontwikkelingen zijn.

Benieuwd naar de ochtendbriefing morgen om 11.00 uur.

Groet Steve

Oh ja, en ik wil van deze ochtendbriefing graag het beeld en geluid opnemen. Dat kunnen Max en Alex wel regelen.

Fred, klopt het dat jullie bier en pizza’s wilden gaan halen. Daar is het nu wel tijd voor lijkt me.’

Hij keek op de klok boven de bar.

‘Bijna half zes. Wat een middag jongens. Wat een middag. Wie had dit kunnen bedenken.’

Rond een uur of zeven bedankte Steve het hele team, vertelde dat hij onder de indruk was geraakt en zei met een zuur gezicht dat hij helaas geen betere demonstratie had kunnen krijgen.

10 Nieuwe ontwikkelingen

De volgende dag rond kwart voor elf liep het vergaderzaaltje langzaam vol. Niets vermoedend met een bloknote en een kop koffie in de hand ging iedereen zitten.

Alleen Steve, Peter, Fred en Mark wisten wat er ging gebeuren. Een paar minuten over elf, wederom te laat, kwamen Herman en Bear het vergaderzaaltje binnen lopen.

‘Nou’, zei Steve, ‘vol verwachting klopt ons hart. Laten we maar snel beginnen.’

Bear liep naar voren, ging achter de hoge tafel staan en schraapte een paar maal zijn keel. Hij vroeg om een glas water en toen hij wat had gedronken, keek hij triomfantelijk het zaaltje in.

‘Gistermiddag, we waren juist op weg naar Kamp Kaia, kregen we via onze mobiel te horen dat we direct naar kantoor moesten gaan voor het ontvangen van cryptoberichten.

We zijn direct omgekeerd en hebben Steve middels een koerier een bericht nagezonden.’

Steve gaf een knikje naar Bear en zei zodat iedereen het kon horen dat hij het berichtje had ontvangen.

‘Mooi’, zei Bear. ‘Nou, gedurende de tijd dat u mijn bericht onder ogen kreeg, waren Herman en ik druk aan het bellen en analyseren.’ Bear keek naar Herman die eveneens met een serieus gezicht instemmend knikte.

‘De kans bestaat dat volgende week woensdag, niet één maar twee van onze targets drie tot vier dagen zullen verblijven in dat Italiaanse restaurant.

Ik heb natuurlijk al wat voorwerk gedaan en ik ben van mening dat Steve in dit geval moet verzoeken om een professioneel, Amerikaans observatieteam.’

Bear hield weer een van zijn beroemde pauzes.

Hij keek even naar Mark en Fred.

‘Het is niet zo dat ik jullie niet vertrouw echter ik geloof dat jullie onvoldoende ervaren zijn voor deze klus. Misschien is het wel interessant voor jullie om eens mee te kijken hoe een professioneel ingespeeld team hiermee aan de slag gaat.’

Mark en Fred knikten beiden begrijpend en instemmend naar Bear. Deze was door hun reactie zichtbaar verrast. Bear had eerder teleurstelling verwacht, echter hij vertaalde dit nu voor zichzelf als een feit dat hij zeer geloofwaardig bezig was.

‘Verdere details wil ik graag bespreken met Steve en Peter’, Bear stopte weer even, keek de twee aan en zei gewichtig: ‘Graag direct na de briefing.’

‘Bear’, zei Steve, ‘ik heb een vraag. Weet de grote inlichtingencel aan de overkant van de straat hiervan?’

‘Nee, nee’, antwoordde Bear. ‘Deze specifieke informatie is hun niet bekend. Wanneer ze het in Washington nodig vinden dit te moeten delen, zal mijn chef dit persoonlijk doen. Het is niet aan ons om deze operatie te delen met anderen.’

‘Dan betreft het dus een zeer gecompartimenteerde operatie’, ging Steve verder.

‘Inderdaad, dat klopt. Zeer gecompartimenteerd’, antwoordde Bear gewichtig. ‘Deze informatie is uitsluitend bedoeld voor de operatie Puma, deze operatie dus.’

‘Dus alleen voor de operatie Puma’, herhaalde Steve en knikte instemmend.

‘Dan wil ik dat iedereen de zaal nu verlaat, uitgezonderd jij, Herman en Peter. Iedereen die de zaal nu verlaat, verwacht ik om twee uur vanmiddag weer in deze zaal.’

Niemand, behalve Mark en Fred, wist wat er ging gebeuren. Toen ze naar buiten liepen, keek iedereen wel verbaasd naar de vier voertuigen van de militaire politie die voor de deur stonden te wachten.

‘Nou Bear, iedereen is weg. Vertel het maar’, zei Steve.

Bear vertelde hetzelfde bericht. Hij gaf nog aan dat de verdachte personen zouden worden gebracht in een witte Corolla station. Morgenavond zou zijn bron waarschijnlijk meer details kunnen vertellen.

‘Oké’, zei Steve, ‘dat was het? Verder geen bijzonderheden?’

Bear knikte niet begrijpend en keek naar Herman.

‘Dan mogen jullie beiden nu direct daar gaan zitten en dan zal ik jullie eens wat vertellen. Geen flauwekul nieuws, maar echt nieuws. Ik ben vanochtend eerst naar de inlichtingenchef van hiernaast geweest. Die had het eerst net zo druk als jullie. Toen ik hem voor de keus stelde dat ik mijn informatie dan maar rechtstreeks naar de bevelhebber en de staf van de NATO zou sturen, had hij plotseling wel tijd.

Ik heb hem een reisverslag met mooie beeldjes van een blauwe Pajero zien. De chauffeur van de Hummer op het vliegveld wordt nu ondervraagd. Twee meisjes nabij Kaia, waarvan één met een snee in haar knie, hebben een duidelijke beschrijving van twee mannen en een auto gegeven. Maar dat is nog niet alles.

Een lid van een zeer professioneel observatieteam heeft met een heimelijke camera door een zijruit van de blauwe Pajero opnamen kunnen maken. Daar zat een interessante mail bij van je vriend Brad waarin ook je vriend Curtis werd genoemd. Van die mail hebben we een uiterst scherpe en leesbare dia kunnen maken. Ik ga niet vertellen wat ik van jullie vind. Op dit moment worden jullie bureau’s met toestemming van jullie chef onderzocht en leeggehaald.

Ik draag jullie beiden over aan de commandant van de militaire politie. Peter, laat de mannen maar binnenkomen. Zo meteen start jullie ondervraging. In Washington wordt op dit moment,’ Steve keek op zijn horloge, ‘je maatje Brad van zijn bureau gehaald. Ook voor ondervraging. Alle laptops, mails en computers zijn daar inmiddels in beslag genomen. Slechts één ding heb ik persoonlijk geregeld. Dat is jullie terugreis voor morgen.’

Dan keek hij de kleine, verslagen Bear doordringend aan. Met een bijna fluisterende, maar zeer doordringende stem sprak hij: ‘Vier jaar geleden zijn twee goede kerels bij een operatie hier gesneuveld. Ik hoop voor jullie en voor de ouders van die twee knullen dat dit niet tijdens dat ‘Italiaanse onderonsje’ heeft plaatsgevonden.’

Bear kromp ineen. Zijn gezicht was spierwit. Hij keek omlaag en wist niet wat te zeggen. Verslagen en verbijsterd keken Herman en Bear elkaar aan toen de handboeien werden omgedaan.

Direct nadat ze waren afgevoerd, betraden twee personen de briefingruimte. Ze liepen naar Steve en stelden zich voor als Mike enPat.

‘We hebben gehoord wat er is gebeurd. We schamen ons dood voor deze twee collega’s. Mike en ik zijn beiden oud-mariniers. Momenteel zijn we operateurs bij de inlichtingencel aan de overkant van de straat. Toen we van deze twee klootzakken hoorden, zijn we direct naar onze chef gegaan. We hebben ons vrijwillig aangemeld om jullie te ondersteunen, maar we begrijpen dat u even genoeg heeft van onze dienst. Mocht u nog interesse in ons hebben dan horen we dat graag en ja, we hebben zeker werk genoeg voor jullie. Belangrijk en interessant werk.’

Steve keek omhoog naar de twee mannen voor hem en zuchtte. Hij trok zijn schouders op en ging staan.

‘Oké jongens, bedankt en bedank jullie chef ook. Ik zet vandaag even alles op een rijtje. Ik weet niet of ik na dit alles nog wel zin heb om hier mee door te gaan. Ik laat het jullie morgen weten. In ieder geval dank voor jullie support. Ik zal het zeker meenemen in mijn beslissing.’

De twee intellmannen, Mike en Pat, knikten en vertrokken.

‘Wil je de deur sluiten Peet? Ik moet even op adem komen. Hoelang zijn we nu hier? Zo’n kleine acht weken denk ik. Het voelt verdomme aan als zes maanden. We hebben hier alleen nog maar bureaugevechten geleverd. De enige mooie dag was die van gister. Bij Mark en Fred. Die jongens kletsen niet maar houden zich met hun vak bezig. Moet je toch eens voorstellen. Wanneer die Dirk op zijn brommertje die mooie beelden niet had gemaakt.’

‘Daar moet je inderdaad niet aan denken.

‘Precies, dan hadden ook wij weer die belachelijke geheime Italiaanse operatie gedraaid. Vanmiddag ga ik weg en jij gaat met me mee. Ik wil voorkomen dat ik die twee eikels vandaag nog per ongeluk ergens tegen kom. We rijden zo meteen naar Kaia. Daar gaan we praten met Mark en Fred. Hoe we verder gaan? Of we wel verder gaan? Of we het aanbod van Mike en Pat moeten accepteren? Ik neem overigens mijn slaapspullen mee. Kunnen we hier op dit kamp bier krijgen?’

Peter knikte. ‘Ja, dat gaat wel lukken.’

‘Vanavond gaan we daar op Kaia flink doorzakken en blijven daar pitten. Ik heb even genoeg van dit kamp.’

Een paar uur later reden ze met vier grote dozen bier en twee slaapzakken in de achterbak van hun Landcruiser naar Kamp Kaia.

Ondanks dat het eigenlijk not done was om op het kamp alcohol te drinken, nam Steve zelf het initiatief om met de mannen te proosten.

‘Vanavond gaan we stevig afblazen jongens. Op mijn verantwoording. Jullie hebben een bijzondere prestatie geleverd. Dirk? Waar is Dirk?’

Dirk stak zijn hand op en Steve stak zijn duim omhoog.

‘Goed gedaan jochie’, zei Steve. ‘Door jouw mooie beeldjes zijn inmiddels vier grappenmakers door de mand gevallen en opgepakt. Hun bureaus, mail, laptops zijn in beslag genomen en worden onderzocht. Dankzij jou, zakken we vanavond met zijn allen lekker door. Morgen beginnen we met een schone lei.’

Voor de tweede keer die week werd er pizza en broodjes besteld echter nu was iedereen ontspannen en tevreden over de situatie. De bardienst draaide de sfeerknop op standje gezellig wat inhield dat de muziek harder en de verlichting zachter werd gezet.

Halverwege de avond wenkte Steve naar Mark en met een blikje bier in de hand liepen ze naar buiten.

‘Heb je er nog wel vertrouwen in de organisatie?’, vroeg hij Mark.

‘Vanaf nu kan het alleen nog maar beter gaan. Door die happening van gisteren, weten we wat we aan elkaar hebben. Ik waardeer je eerlijkheid en je optreden van gisteren en niet alleen ik. Het hele peloton waardeert je openheid. De mannen daar in die tent gaan, zeker na al het bier dat je hebt meegebracht, voor je door het vuur. Ik zie het misschien anders dan jij Steve. Deze zogenaamde Italiaanse operatie heeft best veel opgeleverd. Tot dusver zijn er vier foute lui door de mand gevallen. In zoverre is voor mij deze uitzending reeds voor een deel geslaagd.’

Steve knikte.

‘Zo had ik het nog niet bekeken. Je spreekt wijze woorden voor zo’n jonge knaap, maar je hebt gelijk. Jij bent echter vanaf het begin argwanend tegen die twee geweest. Jij stelde ze moeilijke vragen waar ze geen antwoord op wisten en dat maakte ze zenuwachtig. Vragen waarvan jij volgens mij de antwoorden al wist. Je hebt ze in de val gelokt. Dat die val zo hard dicht zou slaan, had niemand kunnen vermoeden. Jij ook niet. Klopt dit of klopt dit niet?’

‘Klopt Steve. Vanaf de derde week ben ik die twee inderdaad moeilijke vragen gaan stellen. Die vragen had ik overigens niet zelf bedacht. Ik kreeg ze van Felix, een Nederlander die het Afghaanse perscentrum begeleid. Hij zit midden tussen jonge Afghaanse kerels en hoort zo nog eens wat. Echt een geweldige, leuke vent. Uit de antwoorden die ik kreeg of juist niet kreeg, wist ik dat Bear en die Herman onvoldoende kennis hadden.’

Mark schoot in zijn lach.

‘Weet je. Ze vroegen me niet eens waar ik die informatie vandaan had. Dus een beetje mazzel hebben we wel gehad.’

‘Geluk dwing je af Mark.’

‘Dat heb ik iemand regelmatig horen zeggen, maar desondanks ben ik van mening dat je ook wat mazzel moet hebben.’

Steve knikte. ‘Een beetje mazzel hoort erbij. Oké. Zand erover. Hoe gaan we verder met de operatie Puma? Even een update. We zitten nu ruim acht weken hier in Kabul. Ik maak me geen zorgen over mijn club en jouw club, echter we moeten reëel zijn. We zitten momenteel zonder inlichtingencel. Bear en Herman hebben we naar huis gestuurd. We hebben dat inlichtingenelement wel nodig. Luister wat er vandaag gebeurde. Direct nadat die twee waren afgevoerd, kwamen er twee jongens uit de inlichtingencel van de overkant zich spontaan bij me melden.

Ik was nog vreselijk opgefokt over wat er was gebeurd, dus ik heb die twee jongens niet echt fatsoenlijk behandeld. Volgens mij zijn Pat en Mike, twee voormalige mariniers, en nu twee operateurs, uit het goede hout gesneden. Ze zitten al een half jaartje hier bij de Intellcel en hebben volgens hun chef veel kennis van het gebied.

Ik heb nog geen ja tegen die jongens gezegd, maar wanneer ze als derde element aan ons worden toegevoegd, beschikken we weer over een compleet team. Wat vind jij? Ik wil jou met je club ook een stem geven.’ Mark reageerde resoluut.

‘Daar hoef ik geen moment over na te denken. Ik vind dat we er voor moeten gaan. Dat zijn we verplicht aan onze opvolgers over drie of vier maanden en aan de opdracht die we hebben gekregen. Bovendien moeten Pat en Mike een kans krijgen. Ze zijn al wat langer in Kabul en wie weet waar ze mee voor de dag komen. Ze bieden zich niet voor niets aan dus ze zullen best wat achter de hand hebben.’

‘Oké Mark. Ik neem nog geen beslissing, maar ik zal er over nadenken.’

De volgende ochtend zaten Steve, Peter, Fred en Mark voor een mok pikzwarte koffie na te kletsen.

‘Ik zal jullie vertellen wat ik vanmiddag ga doen’, zei Steve. ‘Ik ga naar het kantoor aan de overzijde van HQ en stel voor dat Pat en Mike met jullie twee gaan praten. Wanneer jullie beiden akkoord zijn met deze twee gasten, gaan we door. Ik geef jullie overigens niet zomaar een stem in dit verhaal. Dat zal ik ze daar in het kantoor ook duidelijk vertellen. Zonder jullie geslaagde observatie en expertise waren we de komende maanden allemaal voor spek en bonen bezig geweest. Zo, dat was een goed ontbijtje jongens. Ik drink nog een kop koffie en dan rijden we terug naar HQ. Mee eens Peet.’

Deze knipperde voorzichtig met zijn ogen. De drank van de avond daarvoor had hem goed te pakken gehad.

11 Mike en Pat

Laat in de middag zaten Pat en Mike tegenover Mark en Fred en vanaf de eerste minuut liep het gesmeerd tussen de vier.

Pat en Mike waren kerels zonder kapsones. Beiden zaten reeds een half jaar in Kabul en hadden een aardig bronnenpakket dat voor een deel ook gericht was op terrorisme. Vooral die bronnen waren interessant voor de operatie waarover Steve de verantwoording had.

Het probleem was dat ze niet veilig met deze bronnen konden praten. De mogelijkheden in Kabul waren beperkt. Drie van deze bronnen zouden ze ergens stiekem in Kabul kunnen oppikken, maar ze hadden nog geen veilige oppikpunten en ook geen safehouse waar ze veilig met hen zouden kunnen praten.

Fred en Mark keken elkaar aan.

‘Dus jullie willen oppikpunten en een safehouse om veilig te kunnen praten. Dat gaan we voor jullie regelen. Kom eind van de week maar terug.’

Dezelfde dag begonnen Mark en Fred met de voorbereidingen en drie dagen later presenteerden ze aan Mike en Pat wat de verkenningen hadden opgeleverd. Na wat finetuning met de twee hadden ze een uitstekend draaiboek om aan de slag te gaan.

Minstens drie keer per week werden ze ingezet voor verkenningen en het beveiligen van ontmoetingen. Mike en Pat hoorden wekelijks informanten en dat leidde uiteindelijk naar een eerste opdracht.

Twee leden van de Taliban zouden zich vermomd als politie in een, nog onbekend hotel, opblazen.

De man die de twee terroristen moest ophalen in Kandahar was echter bang dat zijn auto het zou begeven en had aan zijn buurman gevraagd of deze zijn auto wilde uitlenen.

De buurman, toevallig de informant van Pat, vond dat geen probleem en had het voorval aan Pat doorgegeven.

Nog diezelfde avond werd de auto van de informant door de technische jongens van Steve voorzien van een satellietbaken zodat ze de auto konden volgen.

Op woensdagochtend zagen ze op het scherm het rode bolletje, dat op de kaart de betreffende auto voorstelde, inderdaad richting Kandahar bewegen en uiteindelijk wisten ze op tien meter nauwkeurig waar de auto in Kandahar geparkeerd stond.

12 Een arrestatie uit het boekje

Donderdagochtend zagen ze via de stipjes op het scherm de auto weer terugrijden naar Kabul. Tot dusver klopte de informatie en had de informant de waarheid gesproken.

In Kabul zouden de twee mannen worden overdragen aan een sympathisant van de Taliban die de twee voor een paar dagen onderdak zou verlenen.

Drie lokale Toyota Corolla’s en twee bromfietsen stonden klaar toen de auto Kabul binnenreed. Ze zagen de auto na een kwartier stoppen en twee personen overstappen in een van de honderden gele taxi’s van Kabul.

De twee opgevoerde brommertjes bleken weer een uitkomst in het drukke verkeer en uiteindelijk zagen ze de taxi stoppen voor een woning waar de twee zonder om te kijken met wat tassen en een rugzak naar binnen liepen. De verblijflocatie was vastgesteld en een snelle verkenning wees uit dat de woning geen achteruitgang had. Het toeval wilde dat er tegenover de woning een vervallen huis leeg stond.

Op de bovenste verdieping van dat leegstaande huis zouden ze permanent zicht hebben op de betreffende woning.

Nog diezelfde nacht liet Mark het leegstaande bouwval vanaf de achterzijde betrekken en binnen een uur had het team permanent zicht op de voorzijde van de woning.

Achter een scheurtje in een zwarte doek die ze hadden meegenomen, werd op een statief een videocamera geplaatst en de beelden werden rechtstreeks bekeken op de aangesloten laptop.

De volgende dag gebeurde er niets, echter tegen de avond zag het observatieteam de twee terroristen naar buiten komen met een kop thee. Voor het huis gingen ze onder het raam zitten alsof ze nog even van de buitenlucht wilden genieten voordat ze zichzelf op zouden blazen.

Toen de twee Talibanleden na een uurtje weer naar binnen gingen, zag het observatieteam, heel even een streep licht, door het venster aan de rechterzijde. Vervolgens zagen ze aan de kleur van het hemd dat ze het bij het rechte eind hadden.

De twee verbleven en sliepen waarschijnlijk ook in de kamer aan de voorzijde van het pand.

Het plan was om de twee terroristen rond elf uur in de avond van hun bed te lichten.

Nu ze er zeker van waren dat de arrestatie diezelfde avond nog door zou gaan, moest het team extra opletten om er zeker van te zijn dat de twee tijdens de inval nog in de betreffende woning aanwezig zouden zijn.

Om tien voor tien stond het totale observatieteam van Mark op scherp toen ze de twee mannen weer naar buiten zagen komen met een kop thee en brood om tegen half elf weer naar binnen te gaan.

Wederom zag het team in de betreffende kamer telkens licht wanneer iemand door de deur liep.

Alex, van het observatieteam in het huis tegenover de woning, gaf de laatste gegevens door aan Mark en Fred die op vijfhonderd meter van hen verwijderd in een Corolla zaten te wachten.

Het arrestatieteam onder leiding van Brad en Steve stond op minder dan vijf minuten verwijderd van de locatie en was gereed om tot actie over te gaan.

‘Mark hier Alex:

Beide vlegels zijn op de kamer.
Er brandt nog licht.’

‘Alex hier Mark:

Oké, showtime volgens plan om 11 pm.’

‘Alle teams hier Mark:

Om vijf voor elf staat ieder op positie. De twee MB’s blijven achter. Nadat het arrestatieteam met de twee Talibanjongens zijn verdwenen, blijven de jongens in het huis nog een half uur het betreffende pand in de gaten houden. Wanneer het rustig blijft, worden ze om half twaalf door Robin opgehaald. Allen succes.’

‘Alex, hier Mark:

geef elke bijzonderheid over de twee direct door oké?’

‘Hier Alex:

Duidelijk.’

‘Allen hier Alex:

Grote licht is uit. Het weinige licht is mogelijk afkomstig van laptop of lampje. Starten maar.

‘Brad hier Mark:

Je kunt starten met de oppak.’

Hier Brad:

‘Oké, wij starten nu.’

Even later zag Mark zes leden in Afghaanse kledij voorbij lopen. Samen met Fred reed hij langzaam naar voren om zicht op de situatie te houden. Op de achterbank zaten twee jongens van het arrestatieteam met zware wapens gereed om de zes collega’s indien nodig te ondersteunen of hun aftocht te dekken.

Alle zes van het arrestatieteam stonden nu stil bij de woning. Twee van hen bleven links en rechts van het raam staan en vier gingen er naar binnen.

‘Hier Brad aan het arrestatieteam: Laat de drie auto’s maar oprijden.’

‘Brad hier Alex: Opgelet. Er probeert iemand via het raam naar buiten te klimmen.’

De vluchtende man werd halverwege zijn vluchtpoging direct buiten gevecht gesteld door de twee van het arrestatieteam die buiten stonden te wachten.

Vervolgens kwamen de andere vier weer naar buiten met de terrorist tussen hen in. Beide terroristen kregen direct een zwarte kap over hun hoofd en werden snel gefouilleerd op explosieven.

Mark zag vervolgens drie gepantserde Landcruisers de hoek om komen en stoppen voor de woning. De deuren gingen open. Terrorist nr 1 werd in de eerste auto geduwd en nr 2 in de tweede. De rest van het arrestatieteam stapte in de derde Landcruiser. Langzaam reden ze de straat uit.

‘Allen hier Alex:

De twee zijn zonder problemen opgepakt. Geen verdere bijzonderheden. Alles blijft rustig. Wij blijven zoals afgesproken nog een half uur hier zitten.’

‘Alex hier Mark:

Duidelijk. Bij geen bijzonderheden worden jullie opgepikt door Robin.’

‘Robin hier Alex:

Als je ons straks oppikt, houd de ramen van de auto maar open. Na drie dagen zonder toilet en douche stinken we als bunzings.’

‘Mark voor allen:

Einde actie. Allen terug naar het kamp en geef door wanneer je binnen bent. 12 uur debriefing kantinetent.

Één voor één meldde elke team zich terug op het kamp. Fred reed als laatste met een grote grijns het kamp op en in de tent heerste een feeststemming. De actie was perfect verlopen en zover bekend door niemand opgemerkt.

Steve was bij de debriefing en toen iedereen zijn verhaal had verteld, ging hij staan en nam het woord.

‘Jongens luister goed, ik wil jullie wat vertellen. Peter en ik zitten nu ongeveer twintig jaar in het vak en dit is een van mijn laatste klussen in het buitenland. Ik heb vele arrestaties in mijn leven geleid in binnen- en buitenland, maar deze was absoluut de meest saaie van allemaal.’

Hij stak zijn duim omhoog en zei: ‘Petje af voor de drie jongens in het safehouse. Jullie hebben al die dagen om beurten op het schermpje zitten turen. Jullie informatie en meldingen waren perfect. Het was een zeer geslaagde actie. Behalve die twee talibanjongens hebben we ook nog een laptop en drie mobiele telefoons in beslag genomen. Ze waren totaal verrast. Alle apparatuur stond aan dus kunnen we zonder problemen alles uitlezen. Onze technische jongens zijn nu bezig om alles te kopiëren en wanneer dat klaar is gaat alles naar Washington waar een aantal analisten staan te popelen.’

Brat van het arrestatieteam was lyrisch over de verkregen informatie en over de wijze waarop ze naar het doel werden geleid.

‘Petje af voor het plan en de gehele actie. Morgenavond wil ik graag met het arrestatieteam hier een biertje komen drinken maar eerst….eerst is Steve aan de beurt.’

Deze bukte en zette twee dozen bier op tafel.

‘Kom mannen, uitdelen en proosten op deze geslaagde actie.’

Fred sloeg een arm om Marks schouder.

‘Weet je nog jochie dat je twijfelde of je hier wel geschikt voor was. Ik zei het je toch. Jouw manier van denken is anders maatje. Nu word je hier door die Amerikaanse kolonel bedankt voor je mooie plannetje’.

Hij wreef Mark over zijn bol. ‘Dit was een mooie actie. Zo rustig, zo soepel. Die lui van de Taliban denken vast dat die twee sukkels bang zijn geworden en er van door zijn gegaan.’

13 Eindelijk een tolk

De volgende ochtend zaten ze beiden aan de ontbijttafel in de grote, inmiddels bijna lege eetzaal na te kletsen.

‘Ik heb vannacht heerlijk gepit Mark. We hebben gisteravond een mooi stukje werk afgeleverd en laten zien dat we goede partners kunnen zijn. Jij ook nog een cappuccino?’

Wanneer het een rustige dag was, dronken ze altijd een cappuccino na. Eenmaal terug bij de tent liep Luke met een brief in zijn hand naar hen toe. ‘Zeg, ik heb hier een mailtje uitgedraaid over de komst van een tolk. Het mailtje is van gister, maar door de drukte van de afgelopen dagen zag ik het nu pas. Sorry.

Onze tolk heet M. Akmadi. Hij komt dus vanavond al aan. Leggen we hem bij de jongens in de tent of krijgt ie een apart bureautje?’

‘M. Akmadi?’, herhaalde Mark.

‘Ja hoor’, zei de goedgemutste Fred met een grijns op zijn gezicht.

‘Zeg maar gewoon Mohamed Akmadi. Die lui hebben nu eenmaal weinig variatie in hun voornamen.

Christenen zijn veel creatiever. Die paus en zijn gevolg bedachten voor elke feestje een of andere patroonheilige dus kunnen wij kiezen uit minstens veertig van die heilige namen. Die moslimjongens hebben helaas maar een, twee of drie profeten’, Fred moest hard lachen om zijn eigen woorden, maar werd dan weer serieus.

Ik stel voor dat we onze Mohamed gewoon tussen de andere jongens in de tent leggen. Geen afzondering of aparte kamertjes. Hij doet gewoon met ons mee anders gaat hij maar terug naar huis.’

Mark moest lachen om de vrolijke Fred.

‘Oké Mohamed Akmadi’, zei hij. ‘Je weet het nog niet maar ik hoor zojuist dat je van harte welkom bent in ons klompenteam. Misschien lukt het je nog om Fred hier te bekeren.’

‘Mooi niet, niemand hier gaat Fredje bekeren al beloven ze me honderd maagden. Laat die Mohamed Akmadi maar komen. Ik lust hem rauw.’

14 M. Akmadi