ZWARTE
VALK

Deel 3

Marinus van den Elzen

ZWARTE VALK

Copyright © 2022 Marinus van den Elzen

Auteur: Marinus van den Elzen

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Janneke van den Elzen

Spionageroman/thriller

ISBN 978-94-6443-429-3

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

In deel 3 ontmoet Rachel haar kinderen en wil ze het graf van haar broertje bezoeken.

Tarek wil zijn vermoorde vrienden wreken.

Karim en Najib starten hun terroristische operatie in het westen op. Om die te laten slagen, worden reeds bij de voorbereiding een aantal personen misleid en ontwikkelt Karim een luguber plan B.

Door een voorval uit het verleden wordt de jacht van Mark op Karim persoonlijk. Tijdens deze jacht worden aan beide zijden operationele fouten gemaakt die leiden tot wantrouwen en ergernis.

Er vinden toevalligheden plaats die leiden tot complottheorieën. De hoofdrolspelers maken hun balans op en emotie, wraak en misleiding zullen leiden tot afrekeningen. Het plan B van Karim zorgt voor een verrassend einde.

Ook in dit laatste deel zijn er situaties beschreven die ik tijdens operaties zelf heb uitgevoerd of heb zien gebeuren.

Al bereid je een operatie nog zo goed voor, er zullen altijd gebeurtenissen plaatsvinden, bewust of onbewust, die je op het verkeerde been zetten en zorgen voor een totaal andere afloop dan tevoren was gepland.

Met het uitbrengen van deel 3 is de trilogie Zwarte Valk compleet. Schrijven is hartstikke leuk, maar kost veel tijd. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor je directe omgeving.

Eén ding is zeker.

Deze trilogie en zeker dit laatste deel had ik nooit kunnen schrijven zonder de steun van mijn partner.

Lieve Anny, dank voor het vele luisteren, je veelal ongevraagde, maar terechte commentaar en je scherpte tijdens het lezen en corrigeren.

Deel 3 kent een verrassend einde en daar heeft mijn kleindochter Maartje van amper twee jaar voor gezorgd.

Haar gehuppel en vrolijkheid maakte me extra bewust dat we zuinig moeten zijn op moedertje aarde zodat ook volgende generaties een fatsoenlijk en veilig leven kunnen leiden.

Daarom draag ik dit deel speciaal op aan Maartje en al haar kleine vriendjes en vriendinnetjes in de rest van de wereld.

De hoofdrolspelers in deel 3:

Mark | Vriend van Jill
Jill | Vriendin van Mark
Rachel | Moeder van Mark en Jill
Steve | Vriend van Mark en Inlichtingenchef
Gary | Plaatsvervanger van Steve
Jack | Oud-collega van Steve

Yasir/Tommy | Student geweest van Karim en vriend van Mark
Tarek/Kay | Student geweest van Karim

Karim | Terrorist, bereid nieuwe operatie voor
Achmed | Helper en beul van Karim.
Najib | Helper, opleider en collega van Karim.
Latif | Vriend van Najib
Zemar | Fanatiek student van Karim en vriend van Yasir.
Said | Student chemie en stagegenoot van Zemar

Lucas | Bioloog en werkzaam op universiteit Californië
Peter Dole | Chef van Lucas
Rose | Moeder van Lucas
Leo Coins | Vriend van Rose

Uitdrukkingen en belangrijke termen

De Boshut | Woning in de Ardennen.
De Grot | Opleidingslocatie in Iran.
Safehouse | Heimelijk verblijf van Karim en Najib
Postadres | Locatie vanwaar politie verdachte personen observeert

Inhoud

001 Bijna compleet

002 Rachel

003 Naar Brussel

004 Tommy en Wolf

005 Wolf

006 Tommy en Jack

007 Londen, Kay in de fitness

008 Confrontatie in de lift

009 Incident

010 De pers en social media

011 Los Angeles, Latif

012 Lucas

013 Lucas en Latif

014 Lucas vertelt zijn verhaal

015 Cheeseburger

016 Latif vertelt zijn verhaal

017 Een project in Syrië.

018 Iran, de Grot

019 Op de campus

020 Russisch virus

021 De volgende ochtend

022 Vrijdagmiddag

023 Latif werft Lucas

024 Terug naar Los Angeles

025 Spyware

026 Peter

027 Iran, De Grot

028 Opdracht Zemar

029 Steve belt Mark

030 Rachel

031 Londen

032 Kay en Mark

033 Mark belt Steve

034 Mark en Tommy

035 Peter en Lucas

036 Brief naar bestuur

037 Latif een geweldige vriend

038 Reactie op de brief

039 Het virus

040 Echte vrienden

041 Iran, Najib en Karim

042 Tommy en Kay

043 Ticket voor Said

044 Najib

045 Lucas en zijn moeder

046 Teheran

047 Zemar

048 Najib en Plan B

049 De dag des oordeels

050 De analist

051 Washington, half zes in de ochtend

052 Steve

053 Kay

054 Rachel en Jill

055 Mark en Jill

056 Naar de VS

057 De Grot

058 Woensdagochtend 10.00 uur

059 Donderdagochtend

060 Donderdagochtend 11.00 uur

061 Steve en Mark

062 Rachel

063 Het politiebureau

064 De ouders van Rachel

065 Ondervraging

066 Rachel, 21.00 uur

067 Jack de schilder

068 Jake en Jim Denver

069 Najib versus OT

070 Najib

071 Het observatieteam tast in het duister

072 Najib

073 Op zoek

074 De vlucht van LA naar Washington

075 Najib en Latif naar safehouse

076 Najib haalt Karim op

077 Mark en Tommy naar het postadres

078 Het postadres

079 Voorbereiding briefing

080 Donderdagmiddag 14.00 uur: eerste ontmoeting

081 Vrijdag

082 Vrijdagavond

083 Zaterdag en zondag

084 Beet

085 Achmed

086 Voorbereiding kidnap

087 Dinsdag

088 Woensdag

089 Woensdag

090 Donderdag, afscheid Kay

091 Donderdag

092 Zoektocht

093 Kidnap

094 Latif

095 Said

096 Donderdagavond

097 Vrijdag

098 Ondervraging Achmed

099 Jack op de boot

100 Steve

101 Mark

102 Mark en Tommy

103 Najib

104 Latif

105 Najib

106 Lucas voelt zich belazerd

107 Lucas rekent af

108 Tommy

109 Lucas vertrekt

110 Mark en Tommy

111 Karim

112 Mark versus Karim

113 Afrekening Karim

114 Karim

115 Lucas

116 Laatste verhoor Achmed

117 Mark, Jack en Tommy terug naar San Diego

118 Mark belt Steve

119 Lucas

120 Lucas

121 Onderzoek in de container

122 Vrienden van de aarde

123 Tweemaal Said

124 Weer fit

125 Leo Coins

126 Steve, Gary, Mark en Paul

127 De filosoof Schopenhauer

128 Steve en Mark

129 Leo en Rose

130 Leo en Lucas

131 Lucas stort zijn hart uit

132 De Laptop van Said

133 Leo, maandagochtend

134 De laptoptas

135 Leo

136 Samenkomst ‘Vrienden van de aarde’

137 Los Angeles Airport

138 Washington Airport

139 Mexico-City

140 Een vreemde opdracht

001 Bijna compleet

Heel in de verte hoorde ze geluid. Het klonk niet vervelend. Eerder rustgevend en ze probeerde het geluid thuis te brengen. Nu drong ook de geur van hout tot haar door. Ze opende haar ogen. Het was donker, maar af en toe zag ze een flauw, geel schijnsel op de dikke houten balken in het plafond. Voor haar gevoel had ze deze balken eerder gezien. Rechts van haar hoorde ze het geluid van knapperend hout. Daar kwam ook het weinige licht vandaan. Vuur. Het was het vuur in de open haard dat het schijnsel veroorzaakte. Ze voelde haar hart tekeer gaan. Ze kende deze plek. Droomde ze of was het echt?

‘Waar ben ik?’

Ze probeerde overeind te komen, maar voelde plots een hand op haar arm. ‘Rustig Jill, ik ben het, Mark. Je bent weer thuis. In onze Boshut. Vanaf nu wordt alles alleen maar beter.’

Mexico

In haar hand hield ze de mail vast die Dario voor haar had uitgeprint en alsof ze het niet kon geloven, las ze voor de zoveelste keer de tekst.

‘Hallo Rachel,

We zijn zojuist aangekomen bij onze Boshut in de Belgische Ardennen. Jill slaapt en het gaat naar omstandigheden best goed met haar.

Wat mij betreft, boek je zo snel mogelijk een vlucht naar Brussel. Stuur mij de vluchtgegevens, dan haal ik je daar op. Het is hier iets kouder dan in Mexico dus trek bij aankomst mijn groene vestje maar aan. Dan kan ik me ook niet vergissen…

Kus,

Mark

Na jaren van onzekerheid zou ze dan eindelijk haar kinderen ontmoeten. Ze had direct een vlucht geboekt en hem de vluchtgegevens teruggemaild. Nu stond ze al bijna een kwartier in trance voor de kast met naast haar een lege koffer.

‘Zo komt dat koffer nooit vol.’

Ze schrok. ‘Sorry Maria, ik weet het. Het lijkt wel of ik droom. Ik weet niet waar ik moet beginnen.’

‘Heel gewoon. Bedenk wat je elke morgen als eerste aantrekt. Daar stop je er vijf van in je koffer. Dan van het volgende kledingstuk ook weer vijf. Kom, ik zal je helpen inpakken, maar eerst dat vest.

Dat moet in je handbagage. Kun je dat in ieder geval niet kwijtraken.’

Binnen een kwartier had Maria de koffer gevuld en liepen ze samen naar beneden, waar Dario stond te wachten.

‘Zo Rachel, ben je er klaar voor? Heb je de oplader voor je mobiel? Die moet je niet vergeten.’

‘Oh ja, die ligt nog op het nachtkastje.’

‘Nou pak hem maar, dan zet ik alvast je koffer in de auto. Doe maar rustig aan. We hebben tijd genoeg.’

De Boshut

‘Kun je me helpen Mark? Ik ben dat liggen zo beu. Ik wil graag even rechtop zitten.’

‘Wacht even Jill, kijk, met deze knop kun je de rugleuning omhoog en omlaag zetten. Probeer maar, dan maak ik intussen thee voor je.’

Zittend in bed keek ze hoe hij naar haar toe kwam lopen en naast haar ging zitten.

‘Hier, een beker kamillethee. Hoe voel je je?’

Ze keek hem aan en legde haar hand in de zijne.

‘Hoe ik me voel?’ Ze keek om zich heen.

‘Dat kan ik je niet uitleggen. Er is zoveel gebeurd. Ik snap het nog niet helemaal. Hoe kom ik zo snel hier? Ik lag toch in het ziekenhuis. Daar heb ik mijn moeder aan de telefoon gehad. Of heb ik dat allemaal gedroomd?’ ‘Nee, je hebt niet gedroomd.

Je lag in Sarajevo in het ziekenhuis en een paar dagen geleden heb je je moeder aan de telefoon gehad. Met dat laatste had ik beter nog een paar dagen kunnen wachten, want dat was teveel van het goede. In je slaap huilde je en hoorden we je zeggen dat je naar huis wilde. De arts die je heeft geopereerd, schatte de situatie goed in. Wanneer we verpleging regelden en goed voor je zouden zorgen, mochten we je meenemen.

Toen Steve dat hoorde heeft hij direct vervoer geregeld. Terwijl jij heerlijk lag te slapen hebben we je naar de Boshut gebracht.’

‘Echt? Daar heb ik niets van gemerkt. Ik werd zojuist wakker en dacht echt dat ik droomde. Heb je terwijl ik sliep steeds naast me gezeten?’

‘Suus en ik hebben elkaar afgelost.’

‘Suus? Wat lief. Waar is ze dan?’

‘Ze ligt nog te slapen. Ik zal haar zo wakker maken.’

Ze dronk wat van haar thee en keek hem aan. ‘Er is veel gebeurd Mark.’

‘Klopt, er is heel veel gebeurd, maar vanaf nu wordt alles beter.’ ‘Wanneer zie ik mijn moeder? Ik wil haar zo graag zien.’

Hij wees naar de grote klok boven de open haard.

‘Over pakweg een uur stapt ze in het vliegtuig. Mexico-Brussel is ongeveer twaalf uur vliegen. Dan een uurtje met de auto van Brussel naar hier dus voor je weet, staat ze hier op de veranda.’

Mexico Airport

Zenuwachtig, hoe de komende dagen zouden gaan verlopen, passeerde Rachel het douanepoortje. Nog één keer draaide ze om en zwaaide naar Maria en Dario die, van achter het glas, terugzwaaiden.

Lopend richting de gate toonde ze geen enkele belangstelling voor de vele taxfree winkeltjes met parfum en patserige horloges. Ze had uitsluitend oog voor de geelverlichte borden die haar naar gate veertien zouden leiden. Dat ze daar veel te vroeg zou zijn, deerde haar niet.

Ruim een uur later zag ze door het kleine ovale raampje de Mexicaanse huisjes onder haar steeds kleiner worden. Ze zuchtte. Eindelijk, nu kon er niets meer fout gaan. Ze was op weg naar Brussel.

‘Kan ik iets voor u inschenken mevrouw?’

Rachel schrok van de stewardess, keek omhoog naar het vriendelijke gezicht van het meisje en dacht meteen aan Jill. Op de foto die op haar nachtkastje stond, had haar dochter ook zo’n lange blonde staart.

‘Ja, graag iets sterks. Ik wil slapen. Als het kan tot Brussel. Ik ga naar mijn zoon en dochter en ben zo zenuwachtig.’

Het meisje lachte.

‘Wat leuk voor u. Hoe lang is het geleden dat u ze heeft gezien?’

Rachel wist even niets te zeggen en stamelde uiteindelijk: ‘heel lang.’

‘Nou dan is het helemaal fijn. Als u lekker wilt slapen, zou ik u rode wijn of een whisky willen aanraden? Daar kunt u vast goed van slapen.’

‘Als ik een whisky neem, kom ik dan wel fit aan in Brussel? Mijn zoon haalt me op’, sprak ze trots.

‘Ja hoor, fit en zonder hoofdpijn.’

De Boshut

‘Dag Jill, ik zie dat je wakker bent.’

‘Hoi Suus, wat fijn dat je hier bent. Ik hoorde van Mark dat jullie om beurten in deze stoel hebben gezeten.’

‘Klopt, maar dat kon niet anders. Deze jongeman hier viel telkens in slaap. Hij heeft het wat druk gehad de laatste weken en daarom leek het me beter om een oogje in het zeil te houden. Nee hoor Jill, grapje.

Je mocht van de arts weg wanneer je goed en deskundig werd verzorgd dus kwam mijn verpleegstersopleiding, weliswaar van jaren terug, goed van pas. Heb je haar medicatie al gegeven Mark?’

‘Nog niet. Dat laat ik aan jou over. Ik heb wel een kop thee gezet.’

Helemaal goed. De medicatie valt overigens wel mee Jill. Wat ontstekingsremmers en iets waardoor je je lekker op je gemak voelt, maar dat gaat straks vanzelf als je moeder morgen voor de deur staat.’

Jill schudde ongelovig met haar hoofd.

‘Die DNA-testen hebben heel wat opgeleverd Suus,’

‘Inderdaad. Wie had dit scenario kunnen bedenken.’

Jill keek Mark aan en kneep hem in zijn hand.

‘Jij weet het al langer dat we dezelfde moeder hebben. Zie je me nu anders?’

‘Nou ja, je bent wat kilo’s kwijt, maar wanneer die er weer aanzitten, ben je voor mij weer dezelfde.’

Ze schoot in de lach, maar door de hechtingen in haar buik trok ze automatisch haar knieën omhoog.

‘Sorry, gaat het?’, vroeg hij bezorgd.

‘Ja hoor, zo’n antwoord had ik kunnen verwachten natuurlijk. De hechtingen trekken een beetje. Dat is alles. Nou ja?’

Ze keek naar haar buik en haalde haar schouders op. ‘Ik vind het heel erg, maar moet blij zijn dat ik nog leef. Tijdens die barbecue had ik alle hoop opgegeven. Ik was er zeker van dat ik jullie nooit meer zou zien.’

Suus stond op en gaf haar een knuffel.

‘Kijk om je heen Jill. Je bent weer in de Boshut. Denk nu aan de mooie dingen. Het is lekker warm, het vuurtje brandt, Mark zit naast je en morgen mag je je moeder een knuffel geven. Wanneer je fysiek weer wat sterker bent, gaan we praten over wat er allemaal is gebeurd.’

Ze drukte twee pillen uit een strip en gaf deze aan Jill.

‘Hier neem deze twee in met wat water. Ze houden ontstekingen weg en zorgen ervoor dat je weer snel een sterke meid wordt. Haal jij nog even een glas water Mark? Als die twee pillen erin zitten, mag je van mij een uurtje uit bed.’

002 Rachel

Voorzichtig nipte ze aan de whisky en keek naar het groene fleecejack van Mark dat ze aan de rugleuning voor haar had gehangen. Het jack dat hij na haar ongeluk in Nederland onder haar hoofd had gelegd, niet wetende dat het zijn moeder was.

Bijna automatisch streelde ze met haar vingers over het lintje met zijn geboortedatum dat in de kraag van het jack was genaaid. Toen ze uit coma kwam, en de geboortedatum las, wist ze zeker dat het haar zoon was geweest, die haar had geholpen.

Terug in Mexico had ze een brief naar hem geschreven en gewacht. Elke dag gewacht op een brief of een telefoontje dat maar niet kwam en ze had de hoop al opgegeven tot vorige week. Normaliter nam Maria of Dario de telefoon op, maar toen deze bleef rinkelen, besloot ze uiteindelijk zelf op te nemen en ze dacht terug aan dat allereerste telefoongesprek…

‘Hallo Rachel, met Mark…’

In haar hoofd ontplofte een bom. Hij had zijn naam niet hoeven zeggen. Ze wist direct wie hij was. Het was dezelfde stem die, na die aanrijding, haar probeerde gerust te stellen.

Hoe vaak had ze in haar dromen niet zijn stem gehoord en zijn gezicht gezien. Dromen die telkens uitliepen op die ene vreselijke nachtmerrie.

Dan lag ze verlamd op de grond met zijn gezicht boven dat van haar. Ze wilde hem zeggen dat ze zijn moeder was, maar hij leek haar niet te horen. Ze schreeuwde en gilde toen hij haar hand los wilde laten. Ze kneep zo hard ze kon om hem vast te houden, maar dat lukte niet.

Tergend langzaam zag ze hem in haar droom dat groene vest uittrekken. Dan tilde hij haar hoofd voorzichtig op en schoof zijn vest onder haar hoofd.

In de verte hoorde ze sirenes. Ze zag hem opstaan. De sirenes werden luider en luider. Ze zag hem omdraaien en weglopen. Ze gilde zijn naam dat hij moest blijven en haar niet alleen mocht laten, maar de sirenes overstemden alles. Gillend en schreeuwend werd ze dan wakker.

Maar nu was hij het echt. Deze stem herkende ze uit duizenden.

Wat hij allemaal vertelde, kon ze in eerste instantie niet bevatten. Ze had niet alleen haar zoon, maar ook haar dochter terug en beiden wilden haar graag zien. Jill, haar dochter had, zoals Mark vertelde, een ongeluk gehad, maar het ging met haar inmiddels weer een stuk beter.

Ze had haar zelfs even aan de lijn gehad, echter toen ze elkaars stemmen hoorden, wisten ze beiden amper iets uit te brengen.

Na al die jaren zou ze hen dan eindelijk ontmoeten. Ze zuchtte, dronk haar glas leeg en draaide de rugleuning van haar stoel naar achteren.

De Boshut

‘Goed zo Jill, je hebt twee rondjes door de kamer gelopen. Hoe voel je je?’

‘Moe, maar het gaat veel beter dan ik had verwacht, Suus.’

‘Mooi, dan heeft dat lange slapen tijdens die verplaatsing van Sarajevo naar hier je goed gedaan. Ik was bang dat je door al die antibiotica vervelend zou gaan dromen.’

‘Ik heb wel gedroomd, maar helemaal niet eng of zo. Ik heb hele gesprekken gevoerd met het oude vrouwtje op die Turkse markt. Ik heb haar verteld dat ik mijn moeder weer ga zien en dat de sjaal die ze me had gegeven zo mooi stond.’

Suus keek haar bezorgd aan. ‘Oud vrouwtje op een Turkse markt?’

Mark lachte.

‘Ja Suus, ik snap je reactie, maar het klopt wat ze zegt hoor. Op een Turkse markt voor de grens van Iran kreeg ze van een oude vrouwtje een sjaal om haar blonde haren te bedekken. Op de terugweg wilde ze perse dat vrouwtje nog even bedanken helaas met alle gevolgen van dien. Wat had het oude vrouwtje ook weer tegen je gezegd?: ‘Je hebt nog een moeilijke weg te gaan meisje, maar eens zal jij je moeder weer ontmoeten’.’

‘Dat heeft ze inderdaad tegen me gezegd en het was dus niet zomaar een opmerking. Het oude vrouwtje heeft gelijk gekregen. Morgen zie ik mijn moeder. Mag ik nog een beker thee, dan ga ik over een half uurtje weer rusten.’

‘Goed plan Jill’, sprak Suus. Ik ga ook nog een paar uurtjes plat en dan los ik jou af Mark zodat jij nog minstens een uur of zes kunt slapen voordat je naar Brussel rijdt.’

Suus liep de kamer uit en Mark hielp Jill even later het bed in.

‘Kom je naast me liggen?’

Dicht kroop ze tegen hem aan.

‘Wat is er Jill?’

‘Wat is er na mijn kidnap allemaal gebeurd Mark? Je hebt het in het kort verteld, maar ik was toen amper bij kennis en heb er maar de helft van meegekregen.’

‘Ja dat snap ik. Na jouw ontvoering ben ik eerst op de markt gaan zoeken, maar dat leverde enkel vijandige blikken op.

Omdat Steve ons in het volgende plaatsje zou ontvangen, heb ik hem direct gebeld. Samen met een tolk was hij er binnen een half uur. De plaatselijke politie leverde niets op. Die liep duidelijk aan het lijntje van de criminelen.’

‘En toen, wat heb je toen gedaan?’

‘Ik was boos dat ik je alleen had laten gaan en sloeg met mijn vuist hard op het dashboard en tegen de voorruit. Toen viel het visitekaartje van je Iraanse vriend Nasir uit de zonneklep. Die heb ik gebeld en hij vroeg me om alle bijzonderheden van de laatste uren te noteren en via de mail naar hem te sturen. Nadat ik dat heb gedaan, ben ik samen met Steve naar Washington gevlogen.

Ik liep juist het kantoor van Bob binnen toen ik hem, over de telefoon, tegen zijn chef hoorde zeggen dat hij alles in de hand had. Ik vroeg hem wat hij tot dusver had gedaan om jou te vinden. Omdat ik de vragen zo venijnig stelde, dacht Bob dat Steve al had verteld dat we dezelfde moeder hadden, maar dat was niet zo. Vervolgens maakte Bob de fout door dit zelf te vertellen en een beter moment had hij niet kunnen kiezen.’

‘Steve vertelde dat je hem bijna had vermoord. Bob is met een ambulance afgevoerd.’

‘Inderdaad, ik heb hem hard aangepakt en terecht. Hij had nog geen enkele actie ondernomen om jou terug te vinden terwijl ik wist dat hij uit eerdere operaties uit dat gebied namen en telefoonnummers van belangrijke criminelen had. Bob was alleen met zichzelf en de fles bezig. Ik heb hem een ultimatum gesteld. Direct na mijn vertrek heeft Steve het goed opgepakt door de chef van Bob te informeren. Op het vliegveld heb ik Kevin gebeld en gevraagd of hij een team wilde samenstellen. Afijn, pas in het vliegtuig van Washington naar Brussel had ik alle tijd om rustig na te denken en uiteindelijk viel het kwartje.’

‘Hoezo viel het kwartje? Wat bedoel je?’, vroeg Jill.

‘Nou ja, toen begreep ik waarom we als een blok voor elkaar zijn gevallen en waarom ik me vanaf het eerste moment zo goed bij je voelde. Je bent behalve mijn beste maatje ook mijn halfzus. Ik moet er nog steeds aan wennen, maar het is nu eenmaal zo. En jij?’

Ze haalde haar schouders op.

‘Voor mij is er nog niets veranderd. Ik houd van je. Of je nu een halfbroer bent of niet.’

Ze slikte een paar keer en keek hem aan.

‘Bovendien, wat maakt het uit. Je hebt de arts gehoord. Ik kan toch geen kinderen meer krijgen.’

Ze boog haar hoofd en begon zachtjes te snikken.

Hij schoof dichter tegen haar aan en gaf haar een kus.

‘Suus heeft een afspraak bij de gynaecoloog gemaakt. Volgende week laten we je nog eens goed onderzoeken in Maastricht. Wie weet hebben ze daar een oplossing?’

Ze glimlachte slechts.

‘Lief dat je dat zegt Mark, maar je weet net zo goed als ik dat die verschrikkelijke man in Turkije…’ Ze stopte met praten en zuchtte.

‘Ik weet het Jill. Het is misschien een troost om te horen dat je Iraanse vriend Nasir hem heeft ontvoerd en nadat hij hoorde hoe het met je was verschrikkelijk wraak heeft genomen.’

Jill keek hem aan.

‘Net zoals jullie hebben gedaan met die beesten van de barbecue bij dat witte huis? Ik hoorde van verpleegsters dat er foto’s stonden in tijdschriften en kranten. Hebben jullie die twee mannen echt op een auto gebonden en in brand gestoken?’

Mark knikte.

‘Dat verhaal hoorde ik ook pas later Jill. Nadat wij samen met de heli waren vertrokken, hebben mijn maatjes wraak genomen. Je moet weten dat er voor jouw bevrijding, telkens twee van ons clubje, vanuit de bosrand, permanent de witte villa observeerden.

We moesten niet alleen zeker weten dat jij in dat huis zat, maar ook weten waar je sliep zodat we je veilig konden bevrijden.

Tijdens de avond van die verschrikkelijke barbecue lagen de jongens op nog geen tweehonderd meter afstand in de bosrand te kijken. Ze werden totaal verrast door die actie met dat meisje dat als voorbeeld werd opgeofferd. Het was donker en door de rook twijfelden ze of dit wel echt was gebeurd. Om mij niet ongerust te maken, besloot de hele groep niets tegen mij over die verschrikkelijke gebeurtenis te zeggen. Bovendien wisten ze het ook niet zeker.

Pas nadat wij met de heli waren vertrokken, zijn ze gaan kijken en troffen ze inderdaad het verkoolde lichaam van een meisje aan.

Vervolgens hebben ze de twee baasjes ieder op het dak van hun eigen auto gebonden, voor het verkoolde lijk van het meisje gezet en uit wraak het huis en beide auto’s in brand gestoken.’

Jill knikte.

‘En Dinka, zij werd gedwongen en was echt goed voor ons. Wat hebben jullie met Dinka gedaan?’

‘Dinka heeft aan de politie verteld dat het vermoorde meisje een dochter van een Russische oliemagnaat was en dat deze wraak heeft genomen. De jongens hebben haar geld en haar paspoort gegeven en ze is met de andere vrouwen teruggekeerd naar haar zoontje in het dorp.’

‘Fijn, misschien stuur ik nog eens een brief om haar te bedanken. Ik vind het nog ongelofelijk dat je me zo snel hebt kunnen vinden.’

‘Dat is met name te danken aan de bijnaam ‘crni sokol ofwel zwarte valk’ die ze je hadden gegeven.’

Ze lachte. ‘Je hebt me vaak voor de gek gehouden met die zwarte valk op mijn rug mannetje, maar zo zie je maar. Klopt het overigens wat Steve me heeft verteld?’

‘Wat heeft hij je verteld dan?’

‘Dat, wanneer je me zou vinden, je ook zo’n zwarte valk zou laten zetten.’

‘Steve kletst uit zijn nek.’

‘Echt niet deugniet, Kevin zei precies hetzelfde. Wacht maar af, wanneer ik fit ben, ga ik dat voor je regelen. Jij moet er ook een.

Uitgeput kroop ze dicht tegen hem aan en even later hoorde hij haar rustig ademhalen.

Mark zelf kon de slaap niet vatten en stond na een half uurtje op. Hij trok nog een extra deken over haar heen en zette koffie.

‘Alles goed jochie?’, hoorde hij iemand fluisteren.

‘Ja hoor Suus. Ik lag naast Jill, maar durfde me amper te bewegen. Bang dat ik haar wakker zou maken. Ze slaapt als een roos.’

‘Het is echt goed dat we haar zo snel hiernaartoe hebben genomen Mark. Hier voelt ze zich thuis, maar ik hoorde je vertellen wat de jongens met die mannen hebben gedaan. Ik weet niet of dat wel goed voor haar is.’

‘Ze had de verhalen van de verpleegsters al gehoord en misschien helpt het wanneer ze weet dat ook die Turkse crimineel zijn straf heeft gehad, maar je hebt wel gelijk. Ze is nog te zwak en dit soort verhalen moet ik voor me houden. Ik heb overigens wel een goed idee Suus. Jill kwam daar overigens zelf mee toen ze nog in het ziekenhuis lag.’

‘En dat is?’

‘Wolf. Ze zal zich nog beter en veiliger voelen wanneer Wolf bij haar is. Die harige knuffelaar zorgt al jaren voor de perfecte afleiding en zijn aanwezigheid zal haar heel goed doen.’

‘Inderdaad, dat is een goed plan Mark. Ik ga Paula bellen en haar vragen of ze met Tommy en Wolf overmorgen naar Rammstein wil vliegen. Dat is simpel te regelen. Het wordt bovendien ook tijd dat we aan hen vertellen wat er allemaal is gebeurd.’

‘Klopt, maar dat doen we dan niet hier, maar in Rammstein. Nemen we daarna Wolf mee en kunnen Paula en Tommy terugvliegen naar Engeland. Ik vind het niet verstandig om ze beiden naar hier te halen. Laten we eerst maar eens kijken hoe Jill op haar moeder reageert. Ik verwacht dat die ontmoeting veel energie gaat kosten en misschien voor mij ook wel.’

Hij zuchtte en moest direct daarna weer gapen.

‘Vind je het goed dat ik nu ga pitten Suus? Over een uurtje of acht rijd ik naar Brussel en verwacht dat het een lange, emotionele dag zal worden.’

‘Denk je niet dat Jill graag met je mee wil om ze op te halen?’

‘Ja, dat snap ik, maar dat vind ik niet verstandig. Ze is te zwak om van de parkeerplaats naar de gate te lopen. Bovendien zal de eerste confrontatie tussen moeder en dochter behoorlijk heftig zijn. Dat kost haar veel te veel energie.’

‘En jij Mark? Denk je dat het voor jou niet emotioneel zal zijn?’

‘Niet zoals bij Jill. Ik heb Rachel al een paar maal aan de lijn gehad en weet je? Ik heb haar reeds gezien bij dat ongeluk. Voor mijn gevoel heb ik haar al ontmoet. Dat maakt het voor mij makkelijker. Dat denk ik tenminste, maar wie weet, sta ik morgen ook als een klein kind te janken. Ik laat het op me afkomen.’

‘Je hebt gelijk. Voor een dergelijke situatie kun je vooraf geen scenario schrijven en wat maakt dat ook uit. Wat Jill betreft? Ze kan inderdaad beter hier blijven. Nou, ga jij nu maar lekker slapen, dan ga ik regelen dat Wolf per militaire vlucht naar Rammstein wordt gevlogen. Mocht je in coma liggen? Wees gerust, ik zal je op tijd wekken. Oké?’

003 Naar Brussel

‘Mark, Mark, wakker worden. Over een uurtje moet je naar Brussel.’

Hij wreef door zijn ogen en rekte zich uit.

‘Ik neem eerst een douche Suus. Zou jij wat koffie willen zetten?’

‘Allang gedaan jochie. En voor je vertrekt zet ik nog nieuwe. Ik heb in de kast een thermoskan gevonden. Altijd handig voor onderweg.’

‘Je bent een schat Suus. Tot zo.’

Het lange slapen en de douche hadden hem goed gedaan. Gretig dronk hij zijn koffie en nam een hap uit een boterham die Suus had gesmeerd.

Jill, inmiddels wakker geworden, stapte voorzichtig uit bed en ging naast hem zitten.

‘Ik voel me goed Mark. Mag ik echt niet mee naar het vliegveld?’

‘Nee Jill. Dat is fysiek nog veel te zwaar. Eerst zit je anderhalf uur in de auto naar Brussel. Vervolgens moet je lopen van de parkeerplaats naar de aankomsthal en met een beetje pech moeten we daar wel één of twee uur wachten. Dat kost je veel te veel energie.’

Twee smekende ogen keken Suus aan.

‘Sorry Jill, maar Mark heeft gelijk. Je denkt dat je al een hele Piet bent, maar je bent gesloopt na die rit en al dat wachten.’

Ze knikte.

‘Misschien hebben jullie wel gelijk. Pfff Mark. Ik ben ook zo zenuwachtig. Jij toch ook?’

‘Nou nee, ik niet, maar voor mij is het ook anders. Rachel neemt mijn groene legervestje mee. Je weet wel, dat vestje waar jij zo’n hekel aan had. Mocht ze dat zijn vergeten, stuur ik haar overigens direct weer terug.’

Ze schoot in de lach om zijn opmerking, verslikte zich en begon te hoesten. ‘Nou Suus’, zei ze toen ze was uitgehoest. ‘Hoor onze grote vent eens stoer zijn. Straks komen we handdoeken tekort om die huilebalk te troosten.’

‘Dat denk ik ook. Die mannen denken wel dat ze stoer zijn, maar ondertussen.’

Mark gaf Jill een knipoog en pakte de thermoskan van tafel.

‘Kletsen jullie maar lekker verder. Dank je voor de koffie Suus enne, lieve Jill, over een paar uur ben ik er weer…. met je moeder.’

Rachel

‘Mevrouw, mevrouw.’

Ze voelde een hand op haar schouder, opende haar ogen en herkende de blonde stewardess.

‘Over twee uur zijn we in Brussel mevrouw. Misschien wilt u zich nog wat opfrissen of iets eten? Zal ik de kaart brengen?’

Blij dat het meisje haar wakker had gemaakt, friste ze zich op en lukte het haar zelfs om, ondanks een knoop in haar maag, twee broodjes te eten.

Over een aantal uren zou ze beiden ontmoeten. Natuurlijk zouden ze vele vragen stellen en ze schaamde zich om haar verhaal te moeten vertellen. Hopelijk had Mark de brief die ze had geschreven ook aan Jill laten lezen. Misschien zou ze ook wel op het vliegveld staan. Nee, dat kon niet. Daarvoor was ze nog te zwak. Dat had hij in de mail geschreven.

Het was misschien ook beter om eerst met Mark te praten. Die was rationeler en zou het allemaal beter begrijpen. Even schoot ze in de lach. Wat stom. Ze vergeleek hem al met Jim, zijn vader, die had ook overal een antwoord op. Alleen, dat rationele karakter betekende ook dat hij haar af zou kunnen wijzen.

Zo van:

‘Nou Rachel, leuk om kennis te hebben gemaakt, maar ik heb het al die tijd alleen moeten doen dus laten we vanaf nu weer ieder onze eigen gang gaan.’

Honderden scenario’s vlogen van links naar rechts door haar hoofd en ze raakte in paniek.

Rustig Rachel. Rustig. Dat zou hij vast niet doen. Automatisch keek ze naar het groene vest.

Zijn vest, dat hij direct na het ongeluk onder haar hoofd had gelegd, had al die tijd zichtbaar aan de kapstok in haar slaapkamer gehangen. Ze ging er mee naar bed en stond er mee op.

Ze legde haar hand op het versleten legervest en een glimlach verscheen op haar gezicht toen ze dacht aan zijn laatste woorden door de telefoon.

‘Zeg Rachel’, had hij vrolijk gezegd, ‘ik heb ruim een half jaar geleden mijn lievelingsvest aan je uitgeleend. Dat mag je niet houden natuurlijk. Wil je dat voor me meenemen?’

De stem van de piloot onderbrak haar gedachten.

‘Beste passagiers, wilt u allen gaan zitten en uw riem om doen. Over tien minuten landen we in Brussel.’

Vliegveld Brussel

De enige en laatste keer dat hij haar had gezien, lag ze met een spierwit en bebloed gezicht op de grond en hij vroeg zich dan ook af of hij haar direct zou herkennen. Aandachtig observeerde hij de vrouwen met koffers die, via de douanepoort, een voor een de aankomsthal in kwamen lopen. Het zou toch vervelend zijn wanneer hij haar zou missen. Het poortje ging weer open en een glimlach verscheen op zijn gezicht.

Het was werkelijk onmogelijk om haar te missen.

Zijn groene legervest hing wijd over haar schouders en reikte bijna tot op haar knieën.

Alsof ze wist waar hij stond, keek ze direct zijn kant op. Ze lachte wat zenuwachtig en twijfelend stak ze haar linkerhand omhoog.

Met een brok in zijn keel dacht hij terug aan het ongeluk. Ze had hem paniekerig aangekeken en zijn polsen stevig vastgepakt om ze nooit meer los te laten. Hij vond het destijds moeilijk om haar achter te laten en had dat vreemd gevonden. Ze was tenslotte een onbekende. Regelmatig had hij zich afgevraagd hoe het met die vrouw zou zijn afgelopen. En nu stond ze daar dan. Met om haar schouders zijn groene vest.

Hij zwaaide met het bosje bloemen dat hij op advies van Suus nog snel in het winkeltje had gekocht.

‘In het hoofd van je moeder of Rachel hoe jij haar ook mag noemen, spelen tientallen scenario’s af Mark. Ze zal zich afvragen hoe jullie op haar zullen reageren. Dat zal haar onzeker maken en door met dat bosje bloemen te zwaaien, zal ze zich direct welkom voelen.’

Bij het zien van het blije gezicht, waarmee zijn moeder naar de bloemen keek, dacht hij terug aan de woorden van Suus die weer eens gelijk had gekregen.

Toen ze dichterbij kwam en hij haar tranen zag, kreeg ook Mark het moeilijk. Hij drukte haar tegen zich aan en voelde haar lichaam schokken. Ze sloeg haar armen om zijn schouders en hij sloot zijn ogen. Zo voelde het dus. Pas na een minuut en een flinke zucht kon hij iets uitbrengen.

‘Dag Rachel, welkom,’ sprak hij zachtjes in haar oor. ‘Er is iemand op slechts anderhalf uur afstand van hier die nu heel jaloers op me is.’

Ze liet hem los en keek hem aan.

‘Dag Mark, het was een hele reis om je vest terug te brengen, maar wat voelt dit heerlijk.’

Haar stem voelde direct vertrouwd. Anders dan door de telefoon. Was dit omdat hij als baby haar stem zo vaak had gehoord?

‘Kijk uit met die tranen Rachel. Zo komen er vlekken op mijn vestje.’

‘Dit vestje?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Toch ongelofelijk Mark. Ik lag in dat ziekenhuis en de verpleegster vroeg of dat van mij was.

Weet je, na dat ongeluk wist ik niet zeker of ik je nu echt had gezien of dat ik had gedroomd. Toen ik in de kraag je geboortedatum ontdekte, was ik zo gelukkig. Toen pas, wist ik zeker dat ik niet had gedroomd.’

‘Kom Rachel, geef je koffer. Dan lopen we naar de auto. Ik krijg op mijn lazer wanneer ik niet op tijd thuis ben. Heb ik al gezegd dat ik het heel fijn vind dat je me hebt teruggevonden?’

Hij gaf haar spontaan een kus en ze bloosde.

‘Dank je wel Mark. Voor de bloemen en die lieve knuffel.’

Suus zag de lichten van de auto en gaf Jill snel een kus.

“Geniet er van meisje. Ik laat jullie drietjes nu alleen, maar denk er om. Al is je moedertje hier. Neem op tijd je rust. Misschien kom ik morgen of overmorgen weer naar je kijken.’

Terwijl ze naar buiten liep, knikte ze vriendelijk naar de vrouw naast Mark die haar een zenuwachtig knikje teruggaf.

Ze stapte in haar auto en zag nog juist hoe Rachel voorzichtig de deur van de Boshut opende.

Suus probeerde zich een voorstelling te maken hoe de eerste gesprekken tussen Mark, Jill en Rachel zouden verlopen.

‘Nou’, sprak ze hardop in zichzelf. ‘Hoe dan ook, die drie zijn wel even bezig.’

Susan had gelijk.

Het licht in de Boshut brandde tot diep in de nacht.

004 Tommy en Wolf

Toen Suus de volgende dag kwam kijken hoe het met Jill was, trof ze aan de grote tafel drie gelukkige mensen aan.

‘Nou’, zei Suus lachend, ‘wat een harmonieus clubje. Dag Rachel, wat leuk om je hier in deze omgeving samen met je kinderen te ontmoeten en jeetje Jill, je ziet er al een stuk beter uit meid. Komt dat door je moeder? Word je door haar zo verwend?’

Mark schoot in de lach.

‘Je slaat de spijker op zijn kop Suus. Ik moest vanochtend zelf mijn brood smeren, maar voor haar dochter trekt ze alle registers open. Ik sta met een dikke stip op de laatste plaats in de roedel, maar gelukkig is ons gezinnetje nog niet compleet en krijg ik binnenkort een kans om van die laatste plaats af te komen.’

‘Hoezo zijn we niet compleet? Wat bedoel je?’, vroeg Rachel met een benauwd gezicht.

Hij keek haar vrolijk aan.

‘Nou ja, het evenwicht is een beetje weg. Het is telkens twee tegen een. Ik mis nog een man in huis, maar maak je niet bezorgd Rachel. Het is niet wat jij denkt. Ik heb het over de grootste knuffelaar van deze aardbol. Suus weet wie ik bedoel, of niet Suus?’

‘Jazeker, ik heb gister na ons gesprek direct gebeld en weet je? Morgen wordt hij naar Ramstein gevlogen en waarschijnlijk komt Tommy ook even mee.’

‘Wolf’, riep Jill, ‘echt waar? Halen jullie morgen Wolf op? Wat fijn Suus. Wolf is onze hond mam. Zo’n lieve schat. Hij is hier in deze Boshut opgegroeid. Een mooi verhaal dat ik je straks uitgebreid zal vertellen. Je hebt gelijk Mark. Wolf hoort er ook bij. En Tommy eigenlijk ook een beetje’, zei ze zachtjes.

De volgende dag reden Susan en Mark naar het militaire vliegveld in Ramstein en hij kreeg een brok in zijn keel toen hij Wolf aan de lijn naar buiten zag lopen.

‘Laat hem maar los’, riep hij Tommy toe en de hond rende hard naar Mark die knielde en hem opving.

‘Wat heerlijk Wolf om jou weer vast te houden en bereid je maar voor jongen’, fluisterde hij in zijn oor, ‘straks rijden we naar de Boshut. Daar is Jill en die gaat je doodknuffelen.’

Hij stond op en lachte blij naar Tommy.

‘Dag maatje, wat goed om je weer te zien.’

De twee sloegen de armen om elkaars schouders en bleven zonder wat te zeggen even staan.

‘Hallo Mark. Er is heel wat gebeurd sinds de laatste keer dat we elkaar zagen. Steve heeft me gister een groot deel verteld, maar je kent Steve. Hij zei dat jij de rest maar moest vertellen. Hoe gaat het nu met Jill?’

‘Kom jongens’, brak Susan in. ‘We hebben niet voor niets een ruimte gereserveerd om bij te kletsen. Laten we daar even gaan zitten en wat eten. Ik heb vanochtend maar een karig ontbijtje genoten en na die lange rit hiernaartoe best trek gekregen.’

Twee uur later had Mark in grote lijnen uitgelegd hoe de reis naar Iran was verlopen, wat ze hadden beleefd en hoe hij Jill weer had teruggevonden. Uitgezonderd het incident met de twee bewakers die in hun Jeep op de bodem van het stuwmeer lagen.

‘Mag ik alsjeblieft mee naar Jill?’, vroeg Tommy toen Mark klaar was met zijn verhaal. ‘Ik weet dat ze nog erg zwak is en begrijp dat jullie drietjes de komende dagen samen willen zijn, maar ik wil haar zo graag even zien Mark. Tenminste, wanneer Susan me daarna naar het vliegveld in Brussel wil brengen. Morgen moet ik weer in Londen zijn om college te volgen en toevallig is het morgen ook nog een hele belangrijke dag voor ons gezamenlijk project.’

‘College volgen, in Londen’, vroeg Mark verbaasd.

‘Oh ja’, zei Suus. ‘Dat heb ik je nog niet verteld. Tommy Jansen hier, die naam staat tenslotte op zijn nieuwe paspoort, kreeg, na een selectie op de Universiteit, per direct een studieplek aangeboden. Sedertdien zit hij dagelijks in de collegebanken. Nou ja, vertel het zelf maar Tommy.’

De jongen glunderde.

‘Ja Mark, en ik ben de enige student met een eigen chauffeur.’

‘Toe maar, ook nog een eigen chauffeur.’

‘Ik zal het uitleggen. De dag dat jij en Jill naar Iran vertrokken, ben ik met Paula teruggegaan naar Engeland. Een paar dagen later kwam Steve op bezoek. Hij vertelde dat hij me onder de naam Tommy Jansen had ingeschreven aan de technische universiteit van Londen. Ik moest wel een dagje examen doen en ja’, een trotse lach verscheen op zijn gezicht, ‘en ja, na dat examen boden ze me direct een plek aan. Dat vond ik in eerste instantie moeilijk omdat ik elk moment van de dag stand-by moest blijven voor jullie, maar ook dat had Steve al voor me geregeld.’

‘Laat me raden. Steve rijdt dagelijks met jou op de achterbank in een Rolls heen en weer.’

Tommy schoot in zijn lach.

‘Nee, nog veel beter. Jack, een gepensioneerde collega van Steve, verveelde zich schijnbaar en zeurde al een maand om een baantje. Je begrijpt het al. Jack rijdt mij nu dagelijks op en neer naar Londen. Het is echt een geweldige, leuke vent Mark. Hij is volledig op de hoogte van de situatie en ik mag van Steve over alles met hem praten. Jack begreep precies hoe ik me voelde toen ik …’

Plots stopte het gesprek en keek hij Mark serieus aan.

‘Ik heb de foto’s van mijn vrienden bij de Grot gezien. Steve had ze naar Jack gestuurd en samen hebben we ze één voor één doorgenomen.

Die camera in de Paal is echt fantastisch en geeft perfecte beelden. Dat hebben Jill en jij echt knap gedaan. Bij Reza en Javed zag ik zelfs zweetdruppels. Zo scherp waren de beelden.’

‘Dus je hebt ze allemaal langs de camera zien hollen. Da’s mooi.’

‘Ja, en samen met Jack heb ik van iedereen een profielschets gemaakt.’

‘Van iedereen?’

‘Ja, van iedereen en ik snap wat je bedoelt, inderdaad, ook van Zemar. Dat was overigens minder moeilijk dan ik dacht. Misschien omdat juist de beelden van hem niet zo goed waren. Ik begreep van Steve dat hij niet vaak heeft hardgelopen. En als hij liep, bleef hij dicht tegen de bosrand en keek hij doorlopend naar de grond. Dat deed ie vroeger nooit.’

Mark keek hem aan.

‘Ja Tommy, heel vervelend voor je om dat te moeten zien. Daarom vind ik het knap dat je ook van je beste vriend een profielschets hebt gemaakt. Een uitgebreide profielschets is belangrijk omdat straks de allerkleinste details heel belangrijk kunnen zijn.’

Susan zag Tommy slikken, maar zei niets. Ze ging er van uit dat de jongen het gewoon moeilijk vond om de naam van zijn beste vriend te benoemen. Dat was echter niet het geval.

Bij het maken van de profielschetsen had Tommy geen enkele moeite om alle bijzonderheden te noteren. Hoe beter de profielschetsen en de foto’s waren, des te groter was de kans dat zijn oude studiemaatjes veilig zouden worden opgepakt.

Alleen bij het opstellen van de profielschets van Zemar voelde het anders. Alsof hij zijn beste vriend moest verraden.

Daarom had hij uitsluitend relevante dingen genoteerd en de nadruk gelegd op het plan dat zijn vriend gepland stond om naar het Pentagon in Washington te gaan.

Omdat Tommy zelf gepland stond om naar de Verenigde Naties in New York te gaan, hadden ze samen wat heimelijke afspraken gemaakt. Op de kaart hadden ze tussen New York en Washington een klein dorpje verkend genaamd ‘Bear’. In de buurt van dat dorp lag de begraafplaats ‘Hickory Grove Cemetery’. Daar zouden ze elkaar maandelijks ontmoeten.

Steve had vreemd opgekeken en gevraagd: ‘Waarom een begraafplaats?’

‘Heel simpel Steve, gebouwen en winkelcentra worden gerenoveerd. Begraafplaatsen wandelen niet zomaar weg.’

Omdat Jack en Steve niet verder vroegen, besloot hij de stage van Zemar in Syrië niet te vermelden. De stage waar Zemar zijn dubbelganger Said was tegen gekomen. Ook de Amerikaanse professor, die Said een baan had aangeboden, vond hij niet relevant om te vermelden.

Nu Mark expliciet had aangegeven dat bij een profielschets het kleinste detail van belang zou kunnen zijn, had hij spijt dat hij de stage van zijn vriend in Syrië niet had verteld. Om dit nu nog door te geven zou vreemd zijn en misschien vragen oproepen. Hij besloot de stage van Zemar op een later tijdstip aan Mark te vertellen.

005 Wolf

Ruim twee uur later sprong Wolf de auto uit en rende de veranda van de Boshut op, waar hij als pup was opgegroeid. Rachel, die de deur opende, schrok toen de grote zwarte hond haar voorbij rende en spontaan op het bed sprong.

Tranen sprongen in Jill’s ogen, maar ze wist deze te verbergen door haar gezicht in de dikke vacht van Wolf te drukken.

‘Wolf, wat ben ik blij dat ik je zie. Ik had nooit gedacht jou nog ooit zo vast te kunnen pakken.’

Ze kroelde de hond die kwispelend naast haar bleef liggen.

‘Kijk eens mam, hoe blij hij is om me weer te zien.’

Mark die juist kwam binnenlopen, genoot bij het zien van het tafereeltje. Wolf zou de komende weken heel belangrijk zijn voor haar herstel.

‘Ik heb nog een verrassing Jill. Ik kon hem niet tegenhouden. Hij wilde per se naar je toe.’

Tommy liep naar Jill en gaf haar voorzichtig een knuffel.

‘Mark heeft me alles verteld en ik kon niet wachten Jill. Ik moest je even zien.’

Ze knikte en gaf de jongen een kus.

‘Snap ik Tommy, jammer dat het zo moest aflopen, maar het komt goed. Zeker met die zwarte rakker hier op bed.’

Terug in zijn Boshut was Wolf weer helemaal in zijn element en genoot van alle aandacht die hij de laatste weken door de studie van Tommy had moeten missen.

Suus, bezorgd om de gezondheid van Jill, zag na een uurtje blosjes op haar wangen verschijnen en vond het genoeg.

‘Kom jongens, het bezoekuur is voorbij. De patiënt moet gaan slapen’, zei ze lachend, maar streng. ‘Bovendien moeten Tommy en ik zo meteen vertrekken naar Brussel. Over vier uur vertrekt zijn vliegtuig naar Londen.’

Nadat Mark zijn maatje en Suus had uitgezwaaid, trok hij zijn jas aan. ‘Ik ga even het bos in met Wolf, oké?’

‘Tuurlijk jochie, ga jij maar lekker even uitwaaien. Nog een paar dagen en dan loop ik lekker met je mee.’

‘Daar houd ik je aan, meisje.’ Hij gaf haar een knuffel en liep de deur uit. Voor het raam zittend, keek Jill hoe haar vriendje met een kwispelende Wolf de veranda afliep, de open plek overstak en in de bossen verdween.‘Weet je mam, ik ken hem door en door. Hij verveelt zich.

Hij mist Steve en de rest. De hele dag tussen vrouwen begint hem op te breken.’

Ze moest lachen om het beteuterde gezicht van haar moeder, maar Jill had het goed gezien.

Mark vond het heerlijk dat hij nu een legale smoes had om met Wolf door de bossen te wandelen. Inmiddels was hij wel klaar met al die verhalen over vroeger. Die twee vrouwen om hem heen bedoelden het goed, maar werden af en toe benauwend. Zeker in de relatief kleine ruimte van de Boshut waar je weinig privacy had.

Het klikte uitermate goed tussen die twee en daar was hij blij om. In tegenstelling tot Jill bleef hij zijn moeder Rachel noemen. Al die jaren had hij het zonder moeder gefikst en vond het vreemd om nu opeens moeder tegen iemand te moeten zeggen. Hij zag haar meer als een vriendin die hij lange tijd niet had gezien. Zijn onrust kwam natuurlijk ook omdat hij worstelde met het feit dat Jill sinds een paar weken zijn halfzusje bleek te zijn.

Wat betekende dat voor hun relatie in de toekomst? Ze hadden een liefdesrelatie en hij wist niet goed wat hij daar nu mee aan moest. Hij hield ongelofelijk veel van haar en zij van hem.

Het was wel duidelijk dat ze beiden dit moeilijke onderwerp uit de weg gingen. Het was nog niet het moment om daar over te praten en hij wilde dat ook zeker niet doen waar Rachel bij zou zijn.

Zij zou zich alleen maar bezwaard voelen al was dat nergens voor nodig. Het had geen zin om terug te kijken. Het was nu eenmaal zo gegaan en ze waren ongelofelijk blij dat ze elkaar tijdens de Vierdaagse tegen het lijf waren gelopen.

Hij dacht aan Steve die naar Washington was gevlogen om zich weer bezig te houden met de operatie. De Paal had dus perfecte plaatjes opgeleverd en Tommy had bij elk gezicht de naam en een verhaal geschreven.

De naam deed er overigens niet toe. Het was wel zeker dat elke student met een andere naam op zijn paspoort het land binnen zou komen.

Wel zouden ze de betreffende student bij een ondervraging na de oppak enorm verrassen wanneer ze hem plots met zijn echte naam zouden aanspreken.

Ook was hij benieuwd naar de huidige situatie bij de Grot, maar waarschijnlijk zou Steve hem met rust laten totdat hijzelf contact op zou nemen.

Om zelf contact op te nemen, kon hij ten opzichte van Jill niet maken ook al wilde hij niets liever dan al die foto’s en de bijbehorende profielen bestuderen.

Met name die van Najib. Mooi dat ze nu ook van hem een foto hadden. Samen met Karim was Najib een spin in het web.

Hij zuchtte en gooide de zoveelste stok weg waar Wolf achteraanrende. Ja, wat zou het leuk zijn om met Steve de hele operatie nog eens door te nemen en waarom ook niet. Met Jill ging het fysiek steeds beter en Rachel was tenslotte de hele dag bij haar.

Hij zou het eens voorleggen aan Susan. Die wist vast wel een oplossing.

Susan zat op dat moment naast Tommy op weg naar het vliegveld in Brussel. Ze had een grote fout gemaakt door aan de jongen te vragen over het project waar hij mee bezig was.

Enthousiast begon Tommy een gedetailleerd verhaal te vertellen over ‘nanotechnologie’. Wat voor toepassingen er mogelijk waren en over het vervolgproject waar hij aan deel mocht nemen.

‘Morgen is een zeer belangrijke dag Suus. Dan komen we voor het eerst met de nieuwe groep bij elkaar om de taken te verdelen. Dat wil ik niet missen natuurlijk.’

‘Dat snap ik’, sprak Suus, blij dat het technische verhaal, waar ze niets van begreep, achter de rug was.

‘En waar is dat overleg?’

‘We hebben een zaaltje boven de bibliotheek van de universiteit vastgelegd. Ik ben daar slechts één keer geweest omdat mijn studierichting een eigen bibliotheek heeft. Wat we gaan onderzoeken, is razend interessant. Ik zal het je uitleggen.’

Susan zuchtte opgelucht toen ze de enthousiaste jongen achter het douanepoortje zag verdwijnen. Na al die turbulente dagen was ze moe, maar gelukkig had ze nog net genoeg energie op kunnen brengen om Tommy veel succes te wensen met zijn deelname aan het nieuwe project.

006 Tommy en Jack

In het vliegtuig naar Londen dacht Tommy na over het verhaal dat Mark hem had verteld. Ongelofelijk dat ze Jill hadden teruggevonden en hij vroeg zich af of hij Paula het hele verhaal wel moest vertellen. Ze zou er van overstuur kunnen raken. Automatisch keek hij op zijn horloge. Nog een paar uurtjes en dan zou hij weer thuis zijn. Vreemd. Het voelde inderdaad of hij weer naar huis ging. Alsof hij altijd bij Paula had gewoond. Wat had zijn leven een enorme wending gekregen en wat bofte hij met al die aardige mensen om zich heen. Hij voelde zich bijna schuldig ten opzichte van Zemar, zijn oude maatje, die uitsluitend haat jegens het westen op kon brengen.

Het leven hier was goed en hij hield van de mensen om hem heen. Paula zorgde als een moeder voor hem en hij vond het fijn om met haar te praten over de keuze van zijn studie en over de toekomst.

Steve, die hij in het begin zo wantrouwde, had zelfs zijn studieplek op de universiteit voor hem geregeld. Wel met de voorwaarde dat hij bereikbaar zou blijven en indien nodig snel inzetbaar zou kunnen zijn. Reizen met de trein was geen optie daarom kwam Steve met een briljante oplossing die luisterde naar de naam Jack. Deze gepensioneerde collega van Steve en nu tijdelijk zijn privéchauffeur, was al snel zijn beste maatje.

Direct na de landing belde hij Jack op die hem vertelde dat hij inmiddels zijn derde kop koffie had ingeschonken en dat hij de vierde kop uit zijn thermoskan voor hem zou bewaren. Tien minuten later stapte Tommy in de auto.

‘Echt top dat je me morgenvroeg weer naar Londen wil rijden Jack. Ik moet er op tijd zijn, want het is een hele belangrijke dag. Vind je het echt niet vervelend?’

‘Welnee joh, wanneer ik jou heb afgezet bij die bibliotheek ga ik naar dat bedrijfje dat de sonarapparatuur voor mijn schip gaat modificeren. Ik mats jou nu met extra op en neer rijden en jij matst mij over een half jaar. Dan neem ik je mee naar Lucy.’

‘Lucy?’

‘Ja Lucy. Lucy is het allerlaatste geheim dat ik met je ga delen’, lachte Jack, ‘Lucy is de mooiste visserskotter van San Diego alleen zoals bij de meeste vrouwen was er iets mis met haar oriëntatievermogen. In ruil voor mijn geweldige diensten mag jij, technische wijsneus, straks die gerepareerde sonar en andere moeilijke apparatuur installeren zodat ik straks op zee de weg niet meer kwijt raak.

Wanneer alles naar behoren werkt, gaan we samen haaien vangen in de grote oceaan. Vind je dat geen uitstekende deal?’

Tommy keek de man lachend aan.

‘We hebben een deal Jack. Je had me al over je boot verteld, maar nu ze ook nog de naam Lucy draagt, heb je me nieuwsgierig gemaakt. Mag ik vragen wie Lucy is of was?’

‘Helaas niet is, maar was. Door haar naam op het schip te schilderen, is ze toch nog altijd bij me.’

‘Mooi gedaan Jack. Het lijkt me overigens hartstikke leuk om een paar dagen op zee te varen. Het installeren van die sonar is voor mij appeltje eitje.’

‘Twee keer fout, jongen. Het is geen boot maar een schip en die zee noemen we daar de Grote Oceaan, maar wat is er morgen eigenlijk zo belangrijk?’

‘Morgen komen we voor het eerst met de nieuwe groep bij elkaar. We gaan voor het komend half jaar de taken verdelen en een plan van aanpak maken. Daar moet ik natuurlijk bij zijn anders blijft er voor mij slechts een of ander simpel opdrachtje over. Het zijn allemaal slimme, fanatieke lui Jack. Bovendien ben ik nog nooit in dat gedeelte van de universiteit geweest. Je loopt al snel verkeerd en ik wil natuurlijk niet te laat komen.’

‘Maak je maar geen zorgen jochie. Ik zorg dat jij morgen op tijd op de juiste plek bent. Het is twee uurtjes rijden. Als jij of tante Paula wat extra boterhammen smeert en nog wat verse koffie zet, dan maken we er ook nog eens een gezellig ritje van.’

007 Londen, Kay in de fitness

Hevig transpirerend maakte hij de clips van zijn schoenen los en keek tevreden op het display van zijn roeiapparaat.

‘Nou Kay’, zei de trainer die achter hem stond. ‘Je hebt je weer behoorlijk uitgesloofd. Kom, dan help ik je van het apparaat. Kay, Kay, hallo Kay, hoor je me niet?’

Hij trok de jongen stevig aan zijn schouder en riep nogmaals: ‘Kay.’

De harde stem en de hand van de conditietrainer haalde de jongen uit zijn trance.

‘Sorry trainer, ik was even weg.’

‘Maakt niet uit Kay, maar ik vraag me wel eens af waar jij met je gedachten zit tijdens het roeien. Ongelofelijk hoe hard jij op dit apparaat tekeergaat.’ Kay knikte slechts.

Waar hij met zijn gedachten zat tijdens het roeien? Helaas kon hij dat niet aan de trainer vertellen. Tijdens een flinke fysieke inspanning dwaalden zijn gedachten altijd af naar het verleden toen hij nog luisterde naar de naam Tarek.

De Tarek die, samen met Zemar, Mustafa, Yasir en vele anderen, studeerde aan de universiteit van Teheran. De Tarek die zijn leermeester Karim adoreerde. De Tarek die met Mustafa een kamer deelde. De Tarek die na jaren zijn buurmeisje Miriam uit Kandahar had teruggevonden in het washok van de universiteit. De Tarek die had gezien hoe Mustafa en Miriam in opdracht van dezelfde Karim door Achmed waren verkracht en vermoord. De Tarek die door Achmed voor dood was achtergelaten, maar had kunnen vluchten. De Tarek die zijn vrienden niet had kunnen redden van een verschrikkelijke dood en vanuit de rivier had moeten toekijken hoe zijn vrienden werden verbrand en begraven. De Tarek die door een herder was gevonden en uiteindelijk als Kay zijn leven in een rolstoel mocht voortzetten in Londen.

‘Nogmaals sorry trainer.’

‘Niet erg jongen, ik snap het wel. Jij vraagt je natuurlijk af of die laatste operatie aan je pezen is geslaagd. Dat zou ik ook doen. Luister Kay. Doe voorzichtig met afstappen. Maak geen gekke bewegingen. Hier, pak mijn arm goed vast en trek je maar aan mij op. Denk aan je pezen. Die kunnen nog niet veel hebben. Voor je het weet, scheuren ze weer af. Goed zo. Hartstikke goed.’ Met een zucht plofte Kay neer in zijn rolstoel en stak zijn duim omhoog naar zijn trainer.

‘Zal ik je naar de douche rijden of lukt dat alleen?’

Kay keek op zijn hartslagmeter en las daarop honderdtachtig.

‘Nee hoor, nergens voor nodig. Ik wacht even totdat mijn hartslag weer normaal is en rol dan zelf naar de douche.’

Kay ofwel Tarek had inmiddels zijn derde operatie achter de rug. De chirurg had met de laatste operatie alles uit de kast gehaald om de aankomend arts uit zijn rolstoel te houden, maar de kans dat beide nieuwe pezen het zouden houden, was klein.

Al die operaties en blijvende pijn zorgden er mede voor dat het voor Kay onmogelijk was om een streep onder het verleden te zetten.

Met name die laatste paar dagen, samen met zijn vrienden Mustafa en Miriam in de cel van de oude schietbaan, bleven hem achtervolgen. Had hij wel genoeg voor ze gedaan? Had hij beter zijn best moeten doen om proberen te ontsnappen toen Achmed er nog niet was?

Wachtend in hun cel waren ze ervan uitgegaan dat ze slechts een uitbrander zouden krijgen. Niet wetende dat Karim hun doodvonnis al had getekend en Achmed groen licht had gegeven om zich op hen uit te leven.

’s Nachts in zijn dromen zag hij de verbrande lichamen van Mustafa en Miriam voor zich en het maakte hem woedend dat de opdrachtgever en zijn beul Achmed nog steeds vrij rondliepen.

Dagelijks voelde hij de gevolgen van de veel te krappe, stalen handboeien om zijn enkels waarmee Achmed hem door de gang naar buiten had getrokken.

In de haast om hem door het hoofd te schieten, had Achmed slechts de rechterkant van zijn schedel en zijn oor geraakt en hem voor dood achtergelaten. Het gegil van Miriam had hem weer bij bewustzijn gebracht en kruipend had hij de rivier weten te bereiken. Zijn ontsnapping had Achmed in paniek gebracht en daarmee had hij een langdurige lijdensweg voor Mustafa en Miriam voorkomen.

Liggend in de rivier tussen het riet en onzichtbaar voor zijn beul had hij Achmed in paniek rond het gebouw zien rennen. De beul was radeloos dat hij, Tarek, was ontsnapt en dat Karim dit te weten zou komen. Drijvend tussen het riet moest hij toekijken hoe Achmed benzine en olie over hun lichamen gooide en ze in brand stak.

Half bewusteloos had hij zich met de stroom laten meedrijven en uiteindelijk was hij in een bocht van de rivier aangespoeld. De herder die hem meer dood dan levend vond, had hem naar Hamid gebracht. Deze had hem op weten te lappen en hem via zijn broer Asha in Pakistan een nieuw leven in Londen bezorgd.

Ondanks de altijd aanwezige lichamelijke en geestelijke pijn was hij Hamid Kazemi en diens broer Asha bijzonder dankbaar dat ze hem een nieuwe, veilige identiteit als Kay Kazemi, de zoon van Asha hadden gegeven.

Tarek zag het als een teken van Allah dat de schaapsherder hem had gevonden en hij beschouwde het als een opdracht om Miriam en Mustafa te wreken.

Bij zijn aankomst als Kay Kazemi op Heathrow, Londen was hij door de familie van Asha als een zoon ontvangen. Sneller dan verwacht, voelde hij zich op zijn gemak in Londen.

De nieuwe Kay, alias Tarek, was met zijn gedachten vaak in een andere wereld. Hij vond het moeilijk dat hij met niemand over zijn werkelijke verleden kon praten. Waarom dat niet kon, had Asha hem tijdens zijn voorbereiding in Pakistan vele malen op het hart gedrukt. Asha, destijds zelf gevlucht uit Iran en inmiddels advocaat, wist uit ervaring waar hij over sprak.

‘Beste Kay, luister goed naar wat ik zeg jongen. Vertel aan niemand, ook niet aan mijn familie in Londen wie je werkelijk bent en wat er is gebeurd. De mensen die je dit hebben aangedaan, hebben een hele lange arm. Ze zijn overal en zeker ook in Londen. Vergeet dat nooit. Vanaf heden ben je mijn dood gewaande zoon Kay. Probeer het verleden en je naam Tarek van je af te zetten en ga voor de toekomst. Een toekomst als Kay Kazemi.’

Vaak dacht hij terug aan de wijze woorden van Asha echter diep in zijn hart wist hij dat hem dat niet zou lukken. Wat hem was overkomen, wat hij had gehoord en gezien, het geschreeuw, de verbrande lichamen van Mustafa en Miriam in de kruiwagen van Achmed. Hoe kon hij dat ooit vergeten?

Ook dacht hij vaak terug aan zijn oude klasje. Dan zag hij de gezichten van Yasir, Zemar, Abdal en de anderen voor zich. Dan zag hij zichzelf samen met de anderen tenten bouwen en plezier maken op de oude schietbaan.

Hun gezamenlijke wens om het Westen te vernietigen, kon hij zich nu niet meer voorstellen. Ongelofelijk dat hij en de andere jongens zich zo hadden laten indoctrineren. Asha had gelijk. Niemand zou hem begrijpen. Het zou dom zijn om hier met iemand over te praten. Ze zouden hem voor gek verklaren. Misschien wel bang van hem worden. Hij moest proberen om vooruit te kijken en daarom had hij voor zichzelf twee doelen gesteld.

Het ene doel had hij zelf in de hand. Hij wilde afstuderen als arts. Hij stond er goed voor dus het behalen van dat eerste doel zou hem zeker lukken. Zijn tweede en belangrijkste doel had hij niet zelf in de hand en was helaas afhankelijk van het toeval.

Het toeval dat hij Achmed of Karim nog eens in levenden lijve ergens zou treffen. Ondanks dat die kans bijna nihil was, zag hij het als een plicht naar Mustafa en Miriam om zich goed voor te bereiden. Hij moest er klaar voor zijn wanneer die kans zich voor zou doen.

In zijn voormalige klasje in Teheran was hij fysiek veruit de grootste en sterkste geweest. Een directe confrontatie met Achmed zou hij niet uit de weg zijn gegaan en had hij misschien zelfs gewonnen.

Na zijn eerste operatie, dat was alweer ruim een jaar geleden, voelde hij zich zwak en belabberd. Samen met zijn fysiotherapeut had hij een schema gemaakt om aan te sterken.

Hij schreef zich in bij een sportschool nabij de universiteit en keek met verbazing naar het aantal medestudenten die daar dagelijks hun conditie op peil hielden. Hardlopen op de band zat er voor hem niet in dus om zijn conditie op te vijzelen, begon hij zijn training voorzichtig op het roeiapparaat. Ook zat hij minstens een uur per dag aan fitnessapparaten om zijn bovenlichaam te trainen.

Behalve dat het trainen in de sportschool goed was voor zijn revalidatie vond hij de tijd, die hij hier besteedde, ook zinvol voor zijn tweede doel. Wraak.

Met Karim zou hij snel klaar zijn, maar Achmed zou hij verschrikkelijk laten lijden. Dat wist hij zeker. In zijn hoofd speelden regelmatig scenario’s af hoe hij de beul van Karim aan zijn einde zou brengen.

Met deze doelstellingen in zijn hoofd trainde Kay zich helemaal suf. Zijn conditie was binnen enkele maanden zo goed dat hij het aandurfde om zijn onderbenen in speciaal aangemeten lederen manchetten vast te zetten zodat hij zelfs de wekelijkse boks training kon volgen.

Tevreden keek hij in de grote spiegel naar zijn afgetrainde bovenlichaam. Hij spande zijn spieren, balde zijn vuisten en slaakte een diepe zucht. Ja, mocht het ooit tot een confrontatie komen, dan was hij voorbereid. Zelfs Achmed zou hij kunnen vermorzelen met zijn eigen kracht.

‘Kijk eens coach, mijn hartslag zit alweer onder de tachtig.’

‘Ja jongen, je bent goed bezig. Ik hoop echt Kay dat die laatste operatie gelukt is. Als iemand het verdient, ben jij het wel. Ik verbaas me telkens weer over je doorzettingsvermogen.’

Hij glimlachte naar de trainer en knikte.

‘Ik moet trainer. Ik moet.’

Wat had hij de behulpzame en bezorgde man graag verteld wat zijn grootste motivatie was.

Voldaan rolde hij naar de douches, hees zichzelf uit zijn stoel, en kroop op zijn knieën naar de douches. Hij zou kunnen lopen, maar de kans op vallen in de natte, gladde doucheruimte was te groot. Dan zou de laatste operatie voor niets zijn geweest. Hij keek op de klok. Bijna tien uur. Tijd genoeg. Om elf uur had hij met een studiegenoot afgesproken in de bibliotheek.

008 Confrontatie in de lift

Het was bijna half elf in de ochtend en behendig rolde Kay over het trottoir richting de universiteit op weg naar zijn studieplekje in de bibliotheek. Hij vond het ontspannend om tussen het geroezemoes van zittende en lopende medestudenten te studeren. Stiltes waren niet goed voor hem. Stiltes waren slecht voor zijn concentratie. Het was beter om de stiltes, die hem terugbrachten naar het verleden, te vermijden.

Tommy

Rond half elf reed Jack de straat van de bibliotheek in. Het was druk en hij zocht naar een parkeerplek waar hij Tommy kon laten uitstappen.

‘Ik parkeer hem hier Tommy. Op deze plek kan ik vanmiddag de auto waarschijnlijk ook kwijt.’

‘Ja, dat is goed. Ik loop direct door Jack. Daar aan de overkant zie ik mijn studiemaatje Brian lopen. Die kent hier de weg en dat scheelt mij weer zoeken. Dus je pikt me op dit plekkie vanmiddag weer op?’

‘Ja, geef maar een belletje wanneer je klaar bent. Tot ziens knul. Veel plezier.’

Jack keek hoe de jongen vrolijk naar zijn studiemaatje liep en zag ze samen verdwijnen door de grote deuren van het gebouw.

‘Wat een verdomd aardig manneke en wat knap dat hij na al zijn ellende de draad zo snel heeft opgepakt’, sprak hij in zichzelf.

Terwijl hij langzaam weg reed, viel zijn oog nog juist op een rolstoeler die, op behendige wijze zijn rolstoel omdraaide en achterwaarts, met zijn rolstoel de drie brede trappen richting de bibliotheek opreed.

Jack stopte even en genoot om te zien hoe handig de sterke knaap zijn rolstoel over de treden naar boven manoeuvreerde.

‘Dat heb jij vaker gedaan handige Harry. Ondanks die rolstoel kom jij er wel.’

Hij zag de rolstoeler door dezelfde deuren verdwijnen als Tommy en reed vervolgens door naar de winkel die zijn sonar zou repareren.

Kay

Met zijn tas op schoot rolde hij door de brede gangen. Hij had vrij baan dus sneller dan normaal rolde hij richting de studieruimte van de bibliotheek en richting de twee jongens voor hem die juist aan de rechterzijde in de lift stapten.

Kay passeerde de lift en keek onbewust heel even naar de deuren die langzaam sloten.

Plots leek het of iemand zijn keel dicht kneep. Automatisch grepen zijn handen in de wielen. De rolstoel maakte abrupt een beweging naar rechts en stond stil.

Terwijl de deuren van de lift langzaam sloten, zag hij de zijkant van een gezicht dat hij direct herkende. Het gezicht dat hij zo goed kende, stond te praten met een onbekende jongen.

Tommy

‘Ken je die jongen in die rolstoel?’, vroeg Brian aan zijn studiemaatje.

‘Wat bedoel je, welke jongen in een rolstoel?’

‘Oh ja, jij stond natuurlijk met je gezicht naar mij gericht. Die rolstoeler reed voorbij en stopte opeens. Ik ken hem in ieder geval niet dus ik dacht dat jij hem misschien zou kennen.’

‘Hoezo, zwaaide hij dan of zo?’

‘Eh, nee dat niet. Hij keek nogal verbaasd, nee, eerder geschrokken onze kant op. Ik zie er niet eng uit dus moet hij van jou zijn geschrokken en ja, dat snap ik dan ook wel’, lachte Brian.

“Ik weet niet wat je bedoelt? Ik ben hier nooit eerder geweest en ken hier niemand. Zeker niet iemand in een rolstoel. Het zou natuurlijk kunnen dat mijn trotse tante Paula weer eens met foto’s heeft gestrooid bij familie en vrienden. Ja, dat zal het zijn. Ik zal het haar eens vragen vanavond.’

‘Dat laatste zal het zijn Tommy. Dan is die rolstoeler waarschijnlijk je eerste en laatste fan hier in Engeland dus ben er maar zuinig op. Kom, we zijn er al. Snel naar de zaal voordat ze de projecten gaan verdelen.’

Kay

Kay zag de liftdeuren sluiten en moest kokhalzen.

‘Gaat het?’, vroeg een meisje dat hem tegemoet kwam lopen. ‘Zal ik je even naar het toilet duwen?’

Totaal verbouwereerd over wat hij ‘niet’ gezien kon hebben, knikte hij en het meisje duwde hem naar de toiletten van de bibliotheek. Ze hield de deur open.

‘Verder mag ik niet Kay’, zei ze lachend. ‘De rest moet je zelf doen.’

‘Dank je wel. Het gaat wel hoor. Ik heb vanochtend te hard gesport, denk ik. Even wat water drinken.’

Het meisje sloot de deur. Kay rolde naar de wasbak, keek in de spiegel en sloot zijn ogen. Had hij het goed gezien of begon zijn verleden hem parten te spelen. Gisteravond had hij wel extra pijnstillers ingenomen en de arts had hem gewaarschuwd voor hallucinaties en andere bijverschijnselen. Hij kon echter niet meer zonder medicatie.

Hij gooide water in zijn gezicht en werd weer wat rustiger.

Nee, hij was niet aan het hallucineren. Hij wist het honderd procent zeker. De jongen in de lift was Yasir. Het was absoluut Yasir die stond te praten met een onbekende jongen en dat kon maar een ding betekenen.

Karim had deze universiteit aangewezen als target. Maar met welk doel? Dan ineens draaide zijn maag om. Karim. Als Yasir hier was, zou Karim en misschien zelfs Achmed in de buurt kunnen zijn.

‘Stop Tarek’, sprak hij hardop tegen de spiegel.

Dat is bijna onmogelijk. Laat je niet gek maken en denk na wat je nu het beste kunt doen? Hij moest als eerste uitzoeken of het absoluut Yasir was die hij had gezien.

Stommeling. Je verdoet je tijd hier in deze ruimte. Voor hetzelfde geld is Yasir het gebouw alweer uit.

Het was een enorm gebouw met meerdere liften en vele uitgangen. Het beste was om zo snel mogelijk terug te gaan naar de algemene in- en uitgang. Daar was Yasir ook binnengekomen en het zou logisch zijn wanneer hij via die deur ook weer zou vertrekken. Om niet herkend te worden, moest hij, zittend in zijn rolstoel, een plek vinden in de buurt van die grote deuren en hij wist direct waar.

Dat paarse zitje aan de linkerkant van de lobby zou perfect zijn. Daar liep het gros van alle studenten langs en had hij goed zicht om iedereen rustig te bekijken.

Snel rolde hij het toilet uit richting de uitgang. Bij het passeren van de drank- en koekenautomaat verruilde hij, al het kleingeld dat hij had, in voor twee blikjes cola, drie koeken en een reep chocolade. Hij had honger, maar hier zou hij het wel mee volhouden.

Daar waren de paarse zitjes al. Handig manoeuvreerde hij zijn rolstoel zodanig tussen de zitjes dat hij de studenten die naar buiten liepen goed kon observeren.

Een van de twee loopkrukken achter op zijn rolstoel had hij uit de klem gehaald en tussen zijn knieën gezet.

Tommy

Het duurde bijna vier uur voordat de groep alle taken had verdeeld en een volgende datum had geprikt om de vorderingen door te nemen.

Tommy maakte nog wat aantekeningen en pakte vervolgens zijn mobiel. ‘Hallo Jack, over een kwartiertje ben ik klaar hier. Gaat dat lukken?’

‘Dat treft jochie. Het is druk, maar ik ben bijna op de plek waar ik je vanochtend heb afgezet. Ik mag daar niet te lang staan en hier lopen behoorlijk wat Bobbies rond, maar mochten die me aanspreken, dan trek ik mijn politiepasje dat ik heb gekregen dus daar klets ik me wel uit. Tot zo.’

Met een blij gevoel liep Tommy door de brede gang richting de uitgang. Hij was tevreden over de taken die hij had gekregen en komend weekend zou hij samen met Jack een paar dagen naar Schotland gaan. Ze hadden een hotelletje geboekt aan de oever van het meer van Loch Ness en hij schoot in de lach toen hij terugdacht aan de woorden van Jack.

‘Geloof me maar Tommy, wanneer wij samen een fles Glen Fiddich malt whisky achterover hebben gedrukt, gaan wij samen met Nessie op de foto.’ Denkend aan het monster van Loch Ness, liep Tommy glimlachend door de uitgang, sloeg linksaf en zag ongeveer tweehonderd meter verder, aan de linkerzijde van de weg, de auto van Jack staan.

Hij was bijna bij de auto en stak zijn hand omhoog. Jack zwaaide flauwtjes terug en het viel hem op dat diens blik op iets anders was gericht.

Tommy opende de achterdeur van de Ford Mondeo en zette zijn rugzak op de achterbank.

Juist toen hij de deur dicht wilde slaan, voelde hij een harde klap in zijn nek. Heel in de verte hoorde hij iemand roepen: ‘terrorist, terrorist’.

Toen werd het donker.

009 Incident

Jack

Jack zwaaide naar Tommy die naar hem toe kwam lopen. Zijn blik verplaatste zich echter naar een rolstoeler die zo’n vijftig meter achter Tommy reed.

De rolstoeler verplaatste zich met flinke snelheid over het trottoir hun richting op en Jack was er bijna zeker van dat het dezelfde jongen was die vanochtend zo behendig de trappen op reed.

Eenmaal dichterbij schrok hij van het boze, verbeten gezicht. De rolstoeler passeerde hem en in zijn rechterbuitenspiegel zag hij de jongen stoppen en met een stok uithalen naar Tommy.

Jack vloog de auto uit en zag dat de rolstoeler inmiddels bovenop Tommy lag.

Met zijn volle gewicht beukte hij tegen de agressieve jongen aan, trok hem van Tommy en had het geluk dat de jongen zijn evenwicht verloor en hard met zijn hoofd en schouder op het trottoir terecht kwam.

‘Blijf van me af’, schreeuwde de rolstoeler terwijl hij probeerde om onder Jack uit te komen.

‘Je moet mij niet hebben. Pak die vent. Het is Yasir, een terrorist met een opdracht.’

Ondanks zijn leeftijd handelde Jack razendsnel.

‘Houd je kop sukkel’, siste hij in het oor van de jongen. ‘Het is niet wat je denkt. Blijf liggen anders schiet ik je hier ter plaatse neer.’

‘Politie, Politie’, riep Jack vervolgens hard en stak zijn hand omhoog. Twee Bobbies die al op het incident kwamen afgerend, hielden Kay in bedwang. Jack pakte snel het legitimatiebewijs dat hij van Steve had gekregen en gaf dit aan een van de agenten.

Hij hijgde van inspanning. ‘Goed dat jullie er zo snel zijn. Deze rolstoeler viel zonder reden onze collega aan’, en hij wees naar Tommy die op de achterbank lag.

‘Houden jullie hem hier in bedwang, dan kijk ik hoe het met mijn collega is.’

Jack tilde de nog bewusteloze Tommy op, hoorde hem kreunen en controleerde zijn hartslag. Vervolgens schoof hij hem verder op de achterbank en legde een deken over zijn hoofd.

De agenten keken hem vreemd aan.

‘Ik zie jullie kijken’, sprak Jack, ‘maar ik zal het straks op bureau uitleggen. Hier, pak mijn jas en bedek ook het gezicht van die rolstoeler. Ik wil geen foto’s van deze twee in de krant. Hier is iets vreemds aan de hand dat we zonder tussenkomst van de pers moeten uitzoeken. Hebben jullie al assistentie gevraagd?’

‘Jazeker, de arrestantenbus en de ambulance zijn onderweg. Hoor maar, daar komen ze al aanrijden.’

Een ambulance en een politiewagen voerden Tommy en Kay, afzonderlijk van elkaar en onherkenbaar voor omstanders en pers, af.

Alles was ongelofelijk snel gegaan en Jack hoopte maar dat niemand de woorden die de rolstoeler schreeuwde, had opgemerkt.

Steve

Jack, die achter het arrestantenbusje aanreed, belde direct Steve en vertelde wat er was gebeurd.

‘Onbegrijpelijk Jack. Weet je wel heel zeker dat die rolstoeler de naam ‘Yasir’ heeft geroepen.’

‘Ja natuurlijk weet ik dat zeker. En hij riep er ook nog achteraan: ‘Het is een terrorist.’

‘Ongelofelijk, maar wat goed, dat je Tommy telkens hebt gebracht en gehaald. Stel je voor dat jij er niet was geweest. Dan zou het een enorme rel zijn geworden. Is Tommy al bij kennis en weet je inmiddels al meer over die rolstoeler?’

‘Nee, natuurlijk niet. Ik rijd nu achter het politiebusje naar het politiebureau om alles uit te leggen en die twee agenten te bedanken.

Die geüniformeerde jongens hebben snel en uitstekend gehandeld, maar ze maken van elk incident een rapportage. Dat lijkt me in dit geval niet handig Steve. Ik wilde jou vragen om je Engelse collega te bellen. Verzin maar een leuk verhaal zodat er niets op papier komt.’

‘Je hebt gelijk. Ik ga direct aan de slag en bel je zo snel mogelijk terug. Oh ja, voor ik het vergeet. Dank voor je kordate optreden. Echt top gedaan voor zo’n...’

Steve maakte zijn zin niet af en hoorde Jack door de telefoon lachen.

‘Je wilde zeker zeggen: ‘Echt top gedaan voor zo’n ouwe knar’. Ga jij je Engelse vriendje nu maar bellen. Ik wacht op je telefoontje. Dat scheelt me zo meteen veel uitleg op dat politiebureau. Tot zo.’

Na een klein kwartier belde Steve terug.

‘Sorry Jack, het duurde even, maar die theepauzes van die Engelsen gaan voor onze wereldproblemen. Ik heb contact met onze Engelse vrienden gehad. Ze gaan die twee Bobbies een leuk verhaaltje vertellen en ook de pers hebben ze in de hand.

Er komt slechts een klein berichtje in de krant zonder namen of foto’s.

Die rolstoeler, hij heet overigens Kay Kazemi of zoiets, wordt naar een verhoorcel ergens buiten Londen gebracht. Ik heb afgesproken dat jij voorlopig het enige aanspreekpunt van die jongen bent. Vind je dat goed?’ ‘Jazeker. Zolang ze die knul maar goed vastbinden. Hij is echt groot en sterk Steve. Ik had mazzel dat hij zijn evenwicht verloor en met een harde klap op het trottoir terecht kwam. Anders was het heel anders afgelopen. Even voor de goede orde. Na het politiebureau rijd ik eerst naar het ziekenhuis om te kijken hoe het met Tommy gaat. Dan bel ik Paula om haar te informeren en dan zal ik naar die rolstoeler gaan. Ben je, behalve zijn naam, nog meer te weten gekomen?’

‘Dat zal ik je vertellen. Kay Kazemi, jouw rolstoelrambo, heeft geen strafblad of zo. Hij komt uit Pakistan. Zijn vader Asha, heeft een advocatenpraktijk in Islamabad. De jongen, er schijnt iets met zijn pezen te zijn, studeert hier in Londen voor arts en schijnt het bijzonder goed te doen. Hij woont bij zijn familie. Kortom, een keurige vent. Zover bekend is er niets mis mee.’

‘Begrijp ik het goed Steve dat dit alles zou kunnen berusten op een misverstand? Echt niet. Ik heb die Kay heel duidelijk ‘Yasir’ horen roepen en dat in combinatie met het woord ‘terrorist’ zegt mij genoeg. Oh ja, terwijl ik met hem over het trottoir rolde, zei hij nog dat ik niet ‘hem’ moest pakken maar Yasir, omdat die met een opdracht hier zou zijn. Het zou overigens goed kunnen dat enkele omstanders dit ook hebben gehoord, maar dat kunnen we natuurlijk niet uitzoeken.’

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn.

‘Verdorie Jack. Dan moeten we er van uit gaan, dat die Kay onze Tommy dus goed kent. Ik zal nog eens contact opnemen met de Engelse Dienst en erop wijzen dat ze die jongen absoluut voorlopig in quarantaine moeten houden. Die Kay mag met niemand, maar dan ook met niemand in contact komen. Ook niet met zijn familie. Zou het kunnen dat Tommy heeft gehoord wat die rolstoeler hem toeriep?’

‘Dat zou ik echt niet weten Steve. Het ging allemaal zo verdomde snel. Volgens mij schreeuwde die Kay dat pas nadat hij Tommy met die kruk achter op zijn hoofd had geslagen.’

‘Weet je wat ik ga doen. Ik ga Mark vragen of hij naar Londen wil komen. Het kan weleens zijn dat Tommy hem hard nodig heeft. Mocht die rolstoeler onze Tommy werkelijk van vroeger herkennen dan is Mark ook de beste man om die Kay Kazemi te ondervragen. Wat vind jij?’ ‘Je hebt helemaal gelijk. Naar de verhalen die ik over hem heb gehoord, is Mark de meest aangewezen persoon, alleen is hij er wel klaar voor?

Zit ie niet met zijn vriendinnetje samen op de bank een wintertrui te breien?’

Steve schoot in de lach om de opmerking van Jack.

‘Mark kennende geloof ik niet dat hij op dit moment naast Jill zit te breien, maar of hij er klaar voor is, weet ik snel genoeg als ik hem aan de lijn heb.’ ‘Kan ik verder nog wat doen Steve?’

‘Jazeker. Wens Tommy beterschap en pas op dat Paula onze Tommy in dat ziekenhuis niet doodknuffelt. We hebben hem straks nog hard nodig.’

Tommy

Paula zat naast zijn bed en zag zijn ogen opengaan. Zachtjes kneep ze in zijn linkerhand en de jongen draaide heel voorzichtig zijn hoofd naar haar toe. Hij wilde wat zeggen, maar Paula’s hoofd schudde nee.

“Niet doen Tommy. Niet praten. Je hebt een flinke bult op je hoofd en misschien heb je een lichte hersenschudding opgelopen. Voor de zekerheid hebben ze een scan gemaakt en we horen zo meteen van de chirurg hoe het er voorstaat. Tot de uitslag moet je plat blijven liggen.’

‘Wat is er gebeurd?’

‘Een jongen in een rolstoel heeft je van achteren aangevallen. Hij zag je voor een ander aan. Hij heeft reeds zijn excuses gemaakt. De politie houdt hem voorlopig vast en ze testen hem nu op drugs en zo.’

‘Wat een sukkel.’

‘Ja, zeg dat wel, maar ga jij nu maar weer lekker slapen, dan komt alles goed.’

Tommy zocht opnieuw de hand van Paula en viel weer in slaap.

010 De pers en social media

The Times, Londen

De volgende dag stond er in de Times een kort berichtje over een vechtpartij tussen twee studenten waarbij een van de studenten gewond was afgevoerd. Het zou gaan om een misverstand. Namen stonden er niet bij vermeld.

Op het facebookaccount van een studentenvereniging had iemand een filmpje geplaatst van twee agenten die een grote jongen in een rolstoel geboeid afvoerden. De jas over zijn hoofd bedekte zijn gezicht echter de student kende de rolstoeler en had het filmpje voor de grap op facebook geplaatst met de titel: ‘Kay ging terrorist te lijf’.

Iran, De Grot

In de grot liep Najib naar de kamer waar de internetcomputer stond opgesteld. Het was de enige plek waar internet beschikbaar was. Dagelijks controleerde Najib, als een soort analist, de sites met onderwerpen die de studenten hadden bezocht.

‘Nou, nou’, sprak hij hardop. ‘De studentjes zijn rustig geweest vandaag. Dat geeft mij extra tijd om te kijken wat mijn vriendje Latif me heeft toegezonden. Eens kijken. Nou da’s niet veel Latif. Slechts twee meldingen en een filmpje uit Londen. Filmpjes zijn altijd leuk, die ga ik als eerste bekijken.’

‘Hoor ik je nou hardop in jezelf praten?’, vroeg Achmed die juist de kamer binnen kwam lopen.

Najib draaide zijn hoofd om en grinnikte naar Achmed die achter hem bleef staan.

‘Ja, inderdaad. Het is me soms te stil hier dus klets ik maar wat tegen me zelf. Ik bekijk wat filmpjes van mijn oude buurjongen uit Amerika. Hij struint voor mij dagelijks het internet af en wat mogelijk interessant kan zijn, stuurt hij naar me door. Hier kijk naar dit bijvoorbeeld. Een filmpje uit Londen met de naam: ‘Kay gaat terrorist te lijf’. Het zal wel nergens om gaan, maar je weet maar nooit. We zullen eens kijken wat erop staat.’

Nieuwsgierig klikte Najib op het filmpje en geïrriteerd keek hij naar de beelden die behalve slecht van kwaliteit, alle kanten opgingen.

Achmed, die achter Najib was blijven staan, kreeg bijna een hartverlamming. Tot zijn ontzetting leek hij in een flits de contouren van Tarek te herkennen.

‘Nou Achmed, zoals je ziet, hebben we hier niet veel aan. Dit zou ik direct de prullenbak in kunnen gooien, maar dat doe ik niet.’

Wanneer hij achterom had gekeken, had hij gezien dat Achmed nog steeds gefascineerd met een rood hoofd naar het scherm stond te kijken.

‘Waarom niet, Najib?’, wist deze stamelend uit te brengen. ‘Wat ga je dan met dat filmpje doen?’

‘Nou ja, het is dan wel van een slechte kwaliteit, maar je weet maar nooit. Misschien zijn er meerdere mensen die deze clash hebben vastgelegd en duiken er komende dagen nog meer filmpjes op. Het totaal kan juist wel interessant zijn. Daarom bewaar ik deze nog even’, en hij sleepte met zijn muis het filmpje naar zijn eigen directory.

‘Ik wist niet dat je dat elke dag deed.’

Achmed was allang blij dat Najib weinig aandacht besteedde aan het filmpje waarin hij bijna zeker Tarek meende te herkennen. Het waren slechte beelden en het verkrampte gezicht van de rolstoeler, die zich hevig verzette tegen de agenten, kwam slechts heel even in beeld.

Het grote postuur was in ieder geval gelijk aan dat van Tarek. Achmed dacht aan de stalen polsboeien die hij met moeite om de enkels van de jongen had gekregen.

Mogelijk had de jongen het dus toch overleefd. Gelukkig had Najib die vervelende Tarek nooit gezien. Maar mocht Najib het filmpje interessant genoeg vinden om het aan Karim te tonen, had hij een groot probleem. Karim zou hem op een verschrikkelijke manier te grazen nemen.

Bang dat er meerdere filmpjes over Tarek zouden komen, bleef hij achter Najib staan.

‘Nou Achmed, zo zie je maar weer dat ik meer doe dan alleen maar lessen Engels geven. Latif stuurt overigens niet alleen berichtjes en filmpjes. Hij regelt nog veel meer. Eigenlijk is het een soort Achmed, maar dan in Amerika.’

‘Wie is die Latif?’

‘Enkele maanden geleden vroeg Karim aan mij of ik iemand wist die in Amerika wat dingen zou kunnen regelen. Toen dacht ik aan Latif, mijn vroegere buurjongetje. Als kind een schuchter verlegen mannetje die ik regelmatig op school moest helpen, maar nu een aardige patser en levensgenieter met een dikke auto onder zijn kont.

Een paar weken terug heeft hij van Karim opdracht gekregen om informatie te vergaren over twee professoren in Californië.’

‘Twee professoren in Californië? Wat moet ie daar mee?’

Najib twijfelde of hij de vraag moest beantwoorden. Zijn relatie met Achmed was al niet geweldig en wanneer hij zijn vraag zou negeren, zou die er niet beter op worden. Er zou zeker nog eens een moment komen dat hij de lompe man nodig had.

‘Dit mag je eigenlijk niet weten Achmed, maar Zemar heeft tijdens zijn stage in Syrië een van die professoren ontmoet. Karim heeft vast een of ander vaag plan in zijn hoofd al laat hij me nog niet het achterste van zijn tong zien. Je kent Karim. Nu vraagt hij me dagelijks of Latif al nieuws heeft.’

Hij keek weer naar het scherm.

‘Maar ook vandaag moet ik mijn chef weer teleurstellen. Wederom geen nieuws. Het enige wat Latif me heeft gestuurd is dat filmpje en twee krantenartikelen. En dat filmpje, je hebt het zelf gezien Achmed. Daar wordt Karim niet vrolijk van.’

‘Dat snap ik. Het is een heel slecht filmpje, waarom doe je het dan niet weg?’

‘Nou ja, het filmpje beslaat nauwelijks ruimte op mijn harde schijf en wat ik je al eerder zei. Misschien worden er de komende dagen meer filmpjes over dit onderwerp geplaatst. Je kon amper het gezicht van de jongen zien en wie weet, krijgen we samen met mogelijke andere filmpjes en krantenartikelen, uiteindelijk een completer beeld. Waar komt die plotselinge interesse vandaan Achmed?’

Juist toen Najib zich om wilde draaien om het antwoord van de lompe man te horen, verscheen er een envelopje op zijn scherm.

‘Kijk nou. Als je het over de duivel hebt? Dat is een bericht van Latif. Even aanklikken. Zo, da’s een heel verhaal zo te zien. Eens even lezen.’

Voordat hij de tekst groter maakte, keek Najib over zijn schouder om te kijken of Achmed nog op zijn scherm stond mee te kijken. Hij wilde niet dat Achmed de tekst zou lezen, maar vond het vervelend om hem weg te sturen. Tevreden constateerde hij dat de man inmiddels de kamer was uitgelopen.

Wanneer hij een fractie eerder achterom had gekeken, had hij zich afgevraagd waarom Achmed na zijn opmerking over de plotselinge interesse zo’n vuurrood gezicht had gekregen. Tevreden dat Achmed was vertrokken, las hij het bericht van Latif.

‘Goed gedaan jochie. Heel goed gedaan.’

Enthousiast printte hij de tekst uit en liep naar Karim.

011 Los Angeles, Latif

Minder dan een uur later las Latif aan de andere kant van de wereld de reactie op zijn verstuurde mail en een glimlach verscheen op zijn gezicht. Najib gaf niet vaak complimenten. Oké, dat filmpje over die rolstoeler had ook niet veel te betekenen, maar de informatie die hij had gegeven over Lucas, die verstrooide professor van de universiteit, vonden ze geweldig. Opnieuw las hij met veel plezier het mailtje dat Najib had teruggestuurd.

‘Beste Latif,

de informatie over die twee professoren is geweldig. Met name het verhaal over Lucas. Die lijkt ons makkelijk te benaderen. Laat komende weken alles uit je handen vallen en besteed al je tijd aan die verslaafde professor. Rijdt komend weekend maar achter die sukkel aan en zorg dat je voldoende contanten bij je hebt. Volgens zijn facebookaccount heeft onze Lucas wat last van depressies en als medicijn reist hij bijna elk weekend naar Las Vegas. Dat laatste kan ons wel eens goed van pas komen.

Op facebook staat overigens ook een plaatje van zijn oude Chevrolet. Wanneer hij daarmee naar Vegas rijdt, zou het best weleens kunnen dat dit oude wrak hem daar in de steek laat als je begrijpt wat ik bedoel.

Het zou mooi zijn wanneer jij, als een reddende engel, op het juiste tijdstip verschijnt en hem een helpende hand toesteekt.

Vriendjes worden met Lucas zal dan als vanzelf gaan. Geef de man wat aandacht en hij eet uit je hand.

Nogmaals Latif. Dit contact kan ontzettend belangrijk worden. Je hebt al best veel verzameld, maar nu willen we echt alles over deze man weten. Ook zijn relatie met zijn oude studievriend en huidige chef, die Peter Dole is van groot belang.

Kortom: wie is Lucas en wie is meneertje Peter Dole.

Succes.

Najib

De woorden ‘van groot belang’ bleven in zijn hoofd hangen. Latif vond het prachtig om zijn oude buurjongen te helpen. Hijzelf had een vervelende jeugd gehad met veel vechtpartijen en Najib had hem vaak uit benarde situaties gered.

Latif was een handige, technische jongen. Een baan vinden was geen probleem. Een baan houden wel. Hij had een probleem met autoriteit.

Onder een baas of in een team werken was voor hem erg moeilijk. Financieel had hij het niet breed dus alle klusjes die hij kreeg van Najib waren meegenomen.

Het laatste halfjaar waren de werkzaamheden die hij kreeg opgedragen flink toegenomen. Buiten dat ze leuk waren om te doen, was het ook financieel heel aantrekkelijk. Hij had zelfs een eigen budget gekregen om zijn taak goed te kunnen uitvoeren. Daarvan moest hij een degelijke auto aanschaffen en een vrijstaande woning met daaraan vast een garage huren. Die degelijke auto werd een grote, zwarte Dodge Ram pick-up. Wanneer Latif in die cabine zat, voelde hij zich belangrijk en onaantastbaar.

De reden waarom hij vriendjes met die Lucas moest worden, interesseerde hem niet. De wijze waarop hij dat moest doen wel. De accu opblazen, zou nog het beste zijn, maar dan moest hij wel de motorklep open kunnen krijgen. Op de autosloperij stonden gelukkig veel van dit soort oude modellen zodat hij daar kon oefenen. Wanneer die professor zijn auto op een bewaakte parkeerplaats zou parkeren, had hij pech, maar waarom zou die man dat doen? Wie zou er nu zo’n oude rammelbak willen stelen?

Een lege accu was ook heel aannemelijk en mocht hij om wat voor reden niet bij de accu kunnen komen, dan zou een kraaienpoot voldoende zijn om een lekke band te veroorzaken.

Geld, hoeveel geld zou hij nodig hebben? Las Vegas was een gokparadijs met zeker in het weekend een druk, maar duur uitgaansleven. Motels om een kamer te huren waren er in overvloed en op zijn laptop vond hij een motel op de bekende strip met in de buurt een grote parkeerplaats. Latif had niets met gokken, maar het zou best leuk zijn om daar eens een weekend door te brengen.

Vrijdagmiddag

Zittend in zijn comfortabele, hoge auto, zag Latif de auto’s voorbijrijden. Hij zuchtte en dacht terug aan de mail.

‘Latif, je moet vrienden worden met die Lucas. We willen alles van hem weten.’

Najib had makkelijk praten. Hoe zou hij dat moeten doen? Ook al was die Lucas een verslaafde sukkel. De man was niet voor niets professor en zou hem waarschijnlijk snel door hebben.

Met zijn hand voelde hij in zijn jaszak naar de speciaal gebogen schroevendraaier waarmee hij de motorklep van die oude Chevy simpel kon openen. De accu zou het probleem niet zijn. Die professor wel en hij vroeg zich af hoe de man op hem zou reageren. Hij keek op zijn horloge. Bijna vier uur. Tot vijf uur zou hij blijven staan en ook geen minuut langer.

Dan zag hij de vaalblauwe Chevrolet passeren. In de auto zat slechts een persoon. Dat was hem. Latif startte de Dodge en reed langzaam de parkeerplaats af de snelweg op.

012 Lucas

Las Vegas, zaterdagavond 21.00 uur

Zittend in zijn auto op de grote parkeerplaats nabij de strip in Las Vegas nam Lucas een eerste slok uit de fles wodka. Geobsedeerd keek hij naar de flitsende neonreclames op de gebouwen en de vele billboards waar mooie vrouwen en dure auto’s elkaar afwisselden.

Hij was zenuwachtig. Iets in hem vertelde dat hij vanavond zou gaan winnen. Naar beneden kijkend, zag hij zijn handen trillen. Hij had al een paar dagen niet gedronken en na die eerste slok vroeg hij zich af, of het niet beter was om nog een paar slokken te nemen. Ja, natuurlijk moest hij dat doen. Dan zou hij zich beter voelen en ook sneller beslissingen kunnen nemen.

Hij pakte de fles wodka, aarzelde nog even, en nam dan snel achter elkaar twee slokken.

De tweede slok hield hij nog even in zijn mond om er maar zo lang mogelijk van te kunnen genieten.

Met zijn ogen gesloten, liet hij langzaam en met kleine beetjes de wodka door zijn keel glijden. Ja, nu was hij er klaar voor. Lucas haalde een paar maal diep adem, stapte zijn auto uit en liep naar het casino.

Twijfelend stond hij voor de twee gokkasten waar hij al ruim een jaar zijn analyse op had losgelaten. Hij kende beide kasten door en door. Volgens zijn berekening en timing zou de linkse kast moeten gaan geven echter daar zat nu een oud vrouwtje op te spelen. Ongeduldig ging hij achter haar zitten in de hoop dat ze snel zou stoppen, maar tot zijn grote ergernis bleef het vrouwtje zitten achter de gokkast die eigenlijk hem toebehoorde.

Maar, bedacht hij zich. Misschien was dit wel een teken. Misschien moest hij juist die andere kast nemen. De rechterkast. De kast naast het vrouwtje. Ja, natuurlijk, dat moest hij doen. Even later zat hij geconcentreerd te spelen en was hij het vrouwtje vergeten totdat halverwege de avond de kast links van hem begon te ratelen.

Hij hoorde het vrouwtje naast hem gillen van opwinding en Lucas raakte in paniek. De jackpot was naast hem gevallen. In de linkerkast en hij had het voorspeld. Zijn handen begonnen te trillen en hij stapte van zijn kruk.

‘Dat is mijn kast mevrouw. Ik speel altijd op deze kast. Door uw schuld kon ik niet op mijn eigen kast en moest ik op die andere kast spelen. Ik had voorspeld dat vanavond bij deze kast de jackpot zou vallen. Stom wijf. Je zit op mijn kast te spelen.’Van boosheid en teleurstelling begon hij met zijn vuisten hard op zijn eigen kast te slaan. De beveiliger die al naast het vrouwtje stond, vroeg direct om ondersteuning en voor hij het wist, stond Lucas met een gescheurd overhemd en totaal berooid buiten het casino.

Een man met dik zwart haar die buiten het casino, leunend tegen een muur een broodje stond te eten, was getuige hoe Lucas door twee potige beveiligers hardhandig de straat op werd geknikkerd.

Er verscheen een grote grijns op zijn gezicht, knikte vriendelijk en stak zijn duim omhoog naar de beveiligers toen deze weer naar binnen liepen. Zijn ogen richten zich vervolgens weer op de armzalige Lucas. Die stond moeizaam op en liep met gebogen hoofd richting de parkeerplaats.

Aangeslagen stond Lucas voor de achterklep van zijn oude Chevrolet station. Dat de avond op deze wijze zou aflopen, had hij niet verwacht.

Met een diepe zucht opende hij de achterklep en rillend van de kou kroop hij in zijn slaapzak. Zijn hand zocht naar links en hij voelde het koude glas van een nieuwe fles wodka. Die fles had hij klaargelegd om zijn overwinning te vieren, maar helaas had deze avond hem nog verder de afgrond ingetrokken. Hij draaide de dop los en zette de fles aan zijn mond.

Latif die tweehonderd meter achter Lucas was blijven lopen, zag de klep dicht gaan en stapte in zijn hoge Dodge Ram zodat hij beter zicht had op de oude Chevrolet.

In het licht van de reclameborden zag hij door het achterraam regelmatig de fles omhooggaan. Toen hij na een half uur geen beweging meer zag, stapte hij uit en liep naar zijn motelkamer.

013 Lucas en Latif

De volgende ochtend werd Lucas wakker met een droge mond die hij spoelde met het laatste restje wodka uit de fles. Hij zuchtte en twijfelde of hij in deze toestand wel naar het kantoor op de Campus kon rijden.

Wat maakte het ook uit. Het was ochtend en dan waren er vast geen politiecontroles. Hij kroop uit zijn slaapzak, startte de auto en keek verbaasd naar het dashboard omdat er helemaal niets gebeurde.

Zijn Chevy was oud, maar had hem nog nooit in de steek gelaten. Hij probeerde het nog een aantal keren, maar tevergeefs. Helemaal niets. Ook dat nog. Hoe moest hij nu terug? Moeizaam stapte hij uit en opende de grote motorklep. Met een steeksleutel gaf hij wat tikken op beide accuklemmen, probeerde weer te starten, maar het oude beestje gaf geen kick.

Hij sloot zijn ogen en slaakte een diepe zucht. Wanneer dat oude vrouwtje niet achter zijn kast had gezeten, had de wereld er heel anders uitgezien. Dan was hij nu rijk geweest. Waarom zat bij hem altijd alles zo tegen. Hij keek omlaag naar zijn gescheurde, smerige shirt. In deze berooide toestand kon hij niet op de campus aankomen. Wanneer Peter, zijn chef, van dit zoveelste incident zou horen, zou deze nog meer misbruik maken van zijn toestand.

Geld om de auto te laten repareren had hij niet en Lucas besefte dat hij zichzelf in een uitzichtloze situatie had gebracht. Wat een klotezooi. Hij was verslagen. Verslagen door de drank en de gokkasten. Misschien kon hij maar beter een eind aan zijn leven maken.

‘Problemen beste vriend? Kan ik je misschien helpen?’

Verrast keek hij omhoog en stootte daarbij zijn hoofd aan de motorklep. Was dat aan hem gericht? Was er iemand die hem spontaan hulp aanbood? ‘Eh, ja, ik heb inderdaad een groot probleem. Ik krijg de auto niet gestart. Hij doet helemaal niets. Als je verstand hebt van oude, gammele bakken dan graag.’

Lucas kon de leeftijd van de man met het dikke zwarte haar moeilijk inschatten. Hij kon veertig, maar evenzogoed dertig zijn.

Behendig stapte de man uit zijn grote Dodge en boog zich over de motor. De twee klemmen werden van de accu gehaald en hij probeerde met een metalen steeksleutel een verbinding tussen de twee polen te maken.

‘Nou man, dat is pech. Deze accu is hartstikke dood. Je zult een nieuwe moeten kopen. In mijn garage thuis heb ik er nog wel eentje voor dit type liggen, maar ja, daar heb je hier zo weinig aan. Laat me even nadenken.

Richting snelweg is wel een garage open waar je een nieuwe accu kunt kopen. Stap maar in, dan rijden we er heen en is je probleem binnen een half uurtje opgelost.’

Lucas haalde zijn schouders op en schudde nee.

‘Sorry. Dat kan helaas niet. Ik ben helemaal blut. Al mijn geld zit in dat klotegebouw daar.’

De man grijnsde.

‘Dat meen je niet. Nou, dat is ook toevallig. Uit datzelfde gebouw heb ik gister weer wat geld voor de komende twee maanden gehaald. Moet je kijken’, en hij wees naar zijn auto.

‘Van de vorige winst heb ik deze mooie bak gekocht. Ik kom hier al een paar jaar en sindsdien werk ik niet meer. Zo te zien aan die sticker op je bumper kom je ook uit Los Angeles. Die kant ga ik ook op. Als je wilt, kan ik je wel thuis afzetten. Wat ik al zei, in mijn garage heb ik nog wel iets voor deze oude bak liggen. Komend weekend ga ik hier weer naar toe. Ruil ik die kapotte accu om en kan jij weer rijden. Zeg het maar.’

De verbouwereerde Lucas wist niet wat hem overkwam. Iemand die hem wilde helpen. Spontaan stak hij zijn hand uit.

‘Ik ben Lucas, wat geweldig dat je me wilt helpen.’

‘Hallo, Latif is de naam. Geen probleem Lucas. Ik rijd niet graag alleen dus dit komt ook mij goed uit. Waar moet je zijn in Los Angeles?’

‘Op de Campus.’

‘Op de Campus? Bedoel je de universiteit? Ben je niet te oud om studentje te spelen?’

‘Ja en nee. Ik geef daar les en heb daar samen met een collega een kantoor met wat werk- en onderzoeksruimtes. In een daarvan heb ik een tijdelijke woonruimte gemaakt. Ik heb niet veel, maar dat is mijn eigen schuld.’

‘Als jij dat zegt, geloof ik dat direct’, antwoordde Latif wederom met een grote grijns.

‘Zo zie je maar weer. Jij bent slim, maar hebt niets en ik heb amper op school gezeten, maar weet wel hoe ik jouw zuurverdiende geld, dat jij naar Las Vegas brengt, op mijn bankrekening kan zetten.’

‘Hoe doe je dat dan?’

‘Dat is het geheim van de smid beste Lucas. Kom, pak je spullen uit dat vehicle en stap in. Dan rijden we gezellig samen terug. Het is minstens een uur of vijf rijden. Misschien kunnen we elkaar onderweg wat tips geven hoe je hier in Vegas geld kunt verdienen. Oh nee’, lachte Latif, ‘dat is waar ook. Jouw tips kan ik beter niet gebruiken. Geintje beste vriend’, en hij gaf hem een klap op zijn schouder.Lucas, die geen vrienden had, wist niet wat hem overkwam. Wat een vrolijke, aardige vent was die Latif.

Na zo’n honderd kilometer te hebben gereden, stopte Latif bij een wegrestaurant. Hij trakteerde Lucas op een enorme pizza en met twee liters cola op de middenconsole van zijn Dodge reden ze verder.

‘Een ding begrijp ik niet beste Lucas. Jij bent hartstikke slim, je bent afgestudeerd aan de universiteit. Hoe komt het dat je nu zo aan de grond zit?’

‘Het zijn vaak meerdere gebeurtenissen waardoor iemand de weg kwijtraakt, maar dat is een heel verhaal.’

Latif die een dag eerder enorm had opgezien tegen het gesprek voelde zich oppermachtig. Terwijl hij buiten het zicht van de slimme man naast hem op de rode opnameknop van zijn smartphone drukte, kon hij zijn gezicht amper in de plooi houden.

‘Weet je Lucas, ik zie op mijn navigatie dat we nog bijna vierhonderd kilometer moeten rijden voor we op de Campus zijn. Ik heb dus alle tijd om naar een goed verhaal te luisteren, zou ik zo zeggen.’

Lucas die juist zijn laatste pizzapunt naar binnen had gewerkt, voelde zich een stuk beter en dat had hij te danken aan die vriendelijke man naast hem. Hij veegde zijn handen af aan het servet en keek Latif dankbaar aan.

‘Jij vraagt je dus af hoe iemand, met zo’n goede opleiding, zo diep kan zakken. Wat wil je horen. De korte of de lange versie?’

‘Het lijkt mij een interessant verhaal beste Lucas, we hebben alle tijd dus ik zou zeggen, doe de lange versie maar.’

014 Lucas vertelt zijn verhaal

‘Het is allemaal niet zo spannend hoor Latif. Ik was vroeger een echt moederskindje en ik had het thuis prima naar mijn zin. Bij het ontbreken van moeders vleugels, ontspoorde ik op de universiteit.’

‘Je ontspoorde? Hoezo dan? Is je moeder overleden?’

‘Nee, nee, ze leeft nog wel, maar ik heb geen contact meer met haar.

Althans, ik heb wel contact met haar, maar ze weet niet dat ik het ben.’

Latif schudde met zijn hoofd.

‘Daar begrijp ik helemaal niets van. Heb je nou wel of geen contact met je moeder? Of gaat het contact via je vader, broer of zus? Ik snap er echt niets van. Leg eens uit?’

Lucas schoot in de lach om diens gezichtsuitdrukking.

‘Oke. Mijn vader is lang geleden overleden en broers en zusjes heb ik niet. Maar, laat ik helemaal vooraan beginnen. Mijn ouders studeerden beiden chemie. Ik durf te zeggen dat ze beiden erg goed waren op hun vakgebied, maar dat ze in de verkeerde tijd zijn geboren.’

‘Hoezo de verkeerde tijd?’

‘Nou ja, midden in de hippietijd. Volgens mijn moeder ben ik verwekt tijdens een liveconcert van Janis Joplin op Woodstock eind jaren zestig, maar dat zal jou niets zeggen.’

‘Fout beste Lucas, ik heb alles van Carlos Santana dus ook de muziek die hij speelde op dat muziekfestival. Ik heb weleens wat beelden van dat concert gezien en het was daar inderdaad een dolle, vrije boel.’

‘Nou, als je dan de beelden hebt gezien, kun je je een voorstelling maken hoe het daaraan toeging. Ongeveer negen maanden na Woodstock werd ik geboren.

Met hun studentenachtergrond waren mijn vader en moeder als echte hippies natuurlijk zeer actief in diverse actiegroepen. Uiteraard waren ze ook fel tegen de Vietnamoorlog. Toen tijdens een protestdemonstratie op de campus van Kent State University in Ohio vier medestudenten door de Nationale Garde werden doodgeschoten, zorgde dat voor nog meer kolen op het vuur. Vele vrienden van mijn ouders ontweken de dienstplicht door naar Canada te vluchten. Dat was ook het plan van mijn vader echter hij was te laat. Op de campus werd hij opgepakt om zijn dienstplicht te vervullen. Mijn moeder schijnt flauwgevallen te zijn.’

‘Zo, opgepakt nog wel. Dat is heftig.’

‘Ja, dat zal best, maar er klopte iets niet en later hoorde ik van mijn moeder dat mijn vader had gelogen. Hij had zich namelijk vrijwillig aangemeld.’

‘Vind je dat niet vreemd?

Eerst gaat hij protesteren en dan geeft hij zich vrijwillig op. Waarom deed hij dat?’

‘Hij werd gevraagd door zijn professor die hem begeleidde bij zijn afstudeerproject. Deze wilde mijn vader graag in zijn team om ‘Agent Orange’ in Vietnam te onderzoeken.’

‘Agent Orange’ klinkt als een muziekfestival, maar ik geloof niet dat ik ooit een concert van Santana in Vietnam heb gezien’, lachte Latif terwijl hij tevreden naar de rode button, voor geluidsopname, op zijn mobiel keek. Lucas dronk wat van zijn cola en ging verder.

‘Nee het was zeker geen concert. Integendeel. ‘Agent Orange’ is de naam van een ontbladeringsmiddel dat het leger gebruikte in Vietnam. Het werd ingezet om de Vietcong te bestrijden.

Het spul was vanaf de eerste inzet discutabel en het team waartoe mijn vader behoorde moest de gevolgen bestuderen en analyseren.’

‘Ik heb er volgens mij weleens over gelezen. Wanneer door die chemische rommel de blaadjes van de bomen vallen, zal dat inderdaad heel smerig spul zijn geweest. Is je vader door die rommel besmet?’

‘Besmet was hij zeker, maar niet op de manier zoals jij denkt. ‘Agent Orange’ haalde niet alleen de blaadjes van de bomen. Behalve mislukte oogsten veroorzaakte het ook vele soorten van kanker en duizenden kinderen werden, als gevolg van dit inzetmiddel, met misvormingen geboren. De rapportages die het onderzoeksteam en met name mijn vader heeft geschreven, werden door de politiek uit de pers gehouden. Het gehele team moest bij terugkomst in Amerika een geheimhoudingsverklaring tekenen. Natuurlijk lekten delen van dat rapport uit naar de pers en mijn vader werd daar verantwoordelijk voor gehouden al heeft hij dat altijd ontkend.’

‘Wat denk je zelf Lucas. Heeft je vader wel of niet naar de pers gelekt?’

‘Nee, dat heeft mijn moeder gedaan.’

‘Je moeder?’

‘Ja, mijn moeder. Ze heeft me verteld hoe het was gegaan. Mijn vader had stiekem een kopie van zijn eigen onderzoek gemaakt. Na het tekenen van die geheimhoudingsverklaring werd hij bang en durfde hij amper zijn huis uit. Mijn moeder vond zijn onderzoek, las het en vond dat hij dit niet achter mocht houden. Ze vond mijn vader laf, beëindigde hun relatie en lekte het onderzoek naar de pers.’

‘Dat was gemeen van je moeder. Vind je ook niet?’

‘Ja en nee. Mijn moeder staat voor eerlijkheid. Wanneer iemand een fout maakt, moet hij of zij daar ook de verantwoordelijkheid voor nemen. Dat mijn vader door zijn verblijf in Vietnam zwaar getraumatiseerd was, vond ze heel erg, echter dat was geen reden om het onderzoek achter te houden. Ze zag dit als haar plicht naar alle slachtoffers van ‘Agent Orange’. Met die actie maakte ze natuurlijk een eind aan de carrière van mijn vader.’

‘Die was daar natuurlijk verschrikkelijk boos om.’

‘Nee, ik denk het niet.’

‘Nou, wanneer ze mij zoiets zouden flikken, zou ik het wel weten Lucas.’

‘In dit geval niet Latif. Heb je ooit documentaires gezien over Vietnamveteranen? Er zijn lui die de rest van hun leven diep in de bossen blijven zitten en geen mens meer willen zien. Mijn vader behoorde tot deze categorie. Na Vietnam voelde hij zich onbegrepen en wilde hij niets meer. Geen werk, geen vrienden, niets. Volgens mijn moeder kon je de ellende van zijn netvlies aflezen. Hij woonde bij zijn ouders in de schuur en toen deze omkwamen bij een autocrash verkocht hij de hele boel en kocht van de opbrengst een stuk grond van ruim 100 hectare in een prachtig natuurgebied ver van de bewoonde wereld.’

‘Zo, da’s heftig en heeft ie daar ook een boomhut gebouwd?’

Lucas schoot in de lach.

‘Dat had ie misschien wel gewild, maar volgens mijn moeder had ie flink hoogtevrees. Nee, hij liet een aantal zeecontainers plaatsen en leefde vervolgens verder als een kluizenaar totdat zijn lichaam werd gevonden door een paar wandelaars. Althans wat er nog van hem over was. Al zijn bezittingen gingen over naar mijn moeder.’

‘En zijn jullie toen in die containers gaan wonen?’

‘In eerste instantie niet. Mijn moeder had een goede baan en ze wist natuurlijk niet wat ze daar in die bossen aan zou treffen.’

‘Je maakt me nieuwsgierig. Wat troffen jullie daar dan aan?’

Lucas glunderde. Niemand had hier ooit naar gevraagd en een stukje van zijn jeugd kwam terug.

‘Weet je Latif. Ik kan me de eerste rit naar die containers nog herinneren als de dag van gister. Met de kaart uitgevouwen op het dashboard reed mijn moeder in haar oude Volkswagen Kever over onverharde wegen door het bos. Ik vond het ongelofelijk spannend. Uit het niets stonden we plots met de auto recht voor die groene zeecontainers en mijn moeder vond het geweldig. Mijn vader had de zeecontainers aan elkaar laten koppelen en er compartimenten van gemaakt. De containers waren sober, maar degelijk ingericht. Behalve een keukenblok, kleine woonkamer met stoelen was er ook een waterzuiveringsinstallatie, werkruimte met zaagmachine en allerlei gereedschap. Een container was gevuld met ingeblikt eten en drinken en een container had hij ingericht als laboratorium. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: ‘Lucas, kijk goed om je heen. Je vader heeft hier zijn droom waargemaakt. Op deze plek heb je niemand nodig en kan je helemaal jezelf zijn’.

Bijna elk weekend brachten we door in het bos en stilletjes aan zag ik mijn moeder veranderen. Ze stopte met haar baan als docent en begon zich te verdiepen in alles wat de mensheid maar fout had gedaan.

Ze werd fanatiek veganist en begon net als mijn vader zelf groenten en fruit te verbouwen, blikte dat in en sloeg dat op in de voorraadkamer.’

‘Dus jij bent grootgebracht met appels en peren.’

‘Dat kun je wel zeggen. Tot mijn zestiende bepaalde mijn moeder wat ik at, wat ik las en hoe ik mijn vrije tijd invulde. Overigens vond ik het allemaal best en genoot ik ervan.’

‘Je wist natuurlijk niet beter.’

‘Je slaat de spijker op zijn kop Latif. Ik wist niet beter. Ik had geen broertjes, zusjes of vriendjes waar ik mee kon spelen. Ik zag alleen mijn moeder, vond haar geweldig en dat vind ik eigenlijk nog steeds.’

‘Dus je hebt wel contact met haar.’