DE AANLEIDING

Copyright © 2021 André Louis Sjouerman

Druk: Pumbo.nl

Omslagfoto: Cottonbro & Lisa by Pexels

ISBN/EAN: 978-94-6443-123-0

NUR: 332

www.romandeaanleiding.nl

Instagram: #boekdeaanleiding

Disclaimer: de namen van personen en de situaties in dit boek zijn verzonnen. Alle overeenkomsten met bestaande personen en gebeurtenissen berust op louter toeval. Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Aanleiding: zelfstandig naamwoord (v) 1) aanleidende oorzaak 2) aanzet 3) beweegreden 4) directe reden 5) drijfveer 6) motief 7) omstandigheid die iets doet geschieden, teweegbrengt, tot gevolg heeft.

INHOUD

De Aanleiding

Nawoord

DE AANLEIDING

Op een van de eerste mooie dagen in het begin van de lente in 2020 klinken op de pont van het CS naar Noord harde techno beats uit een Canta. Het type invalide karretje dat vooral geliefd is bij de kinderen en kleinkinderen van de doelgroep. In het sjofele exemplaar waar de techno-dreunen uitkomen zitten twee gabbers te blowen.

De rookpluimen stijgen op uit de raampjes die ze op een klein kiertje hebben gezet. Het merendeel van de pont passagiers zijn fietsers en voetgangers die zich zichtbaar ergeren aan de opdringerige aanwezigheid van de inzittenden van de Canta. De gabbers toeterden zich een weg naar voren, waarbij ze niet schuwden hun middelvinger op te steken naar passagiers die niet snel genoeg naar hun zin opzij gingen. Tijdens de overtocht blijft de motor van het wagentje draaien, waardoor de uitlaatgassen de overdekte ruimte vergiftigen.

Een meisje met blauwgeverfde haren vraagt beleefd of ze hun motor af willen zetten, omdat ze astmatisch is en er last van heeft, maar krijgt een ongenuanceerde tekst met verwensingen naar haar hoofd geslingerd waarin behalve astma ook andere dodelijke ziektes voorkomen.

Toch zetten ze hun motor af. Maar als de pont de overkant zowat heeft bereikt, start de bestuurder het wagentje vroegtijdig en drukt zich wederom toeterend een weg verder naar voren waarbij nu een aantal fietsers beginnen te schreeuwen en weigeren opzij te gaan, simpelweg omdat het niet kan. Het deert de bestuurder totaal niet, hij geeft juist gas zodra de klep van de pont neergelaten wordt en de kade raakt.

Provocerend met hun opgestoken middelvinger uit het raampje stekend, pruttelt het karretje de pont af richting A’DAM Toren. Toeterend passeren ze wandelaars die opzij moeten springen om het wagentje te kunnen ontwijken. Voorbij de toren slaan ze rechtsaf richting de woonwijk wat hun vermoedelijke bestemming is. Maar dan gebeurt het. Juist als ze langs een appartementencomplex rijden valt er met een doffe klap iets zwaars op hun dak.

Het karretje botst tegen een paaltje doordat het zicht van de voorruit belemmerd wordt door veel bloed. Bloed dat afkomstig is uit het hoofd van een man die op hun wagentje terecht is gekomen. De geschrokken gabbers schreeuwen boven de techno uit, dat al oorverdovend hard tegen de pui van het gebouw weerkaatst.

Tegelijkertijd is Tara druk bezig met het spreekuur van haar kleine dierenkliniek. Met haar zwarte haar in een knot en haar werkbril op is ze geconcentreerd bezig, als haar vriend Yves opgetogen belt om te vertellen dat hij genomineerd is voor ‘Startup van het jaar.’ Opgetogen ratelt hij door, zich niet realiserend dat hij zijn vriendin danig stoort in haar werkzaamheden. Ze tracht op dat moment de anaalklieren van een teckel leeg te knijpen omdat het arme beest al weken met z’n achterste over het gras schuurt, volgens het baasje.

Terwijl ze belt kijkt ze het baasje verontschuldigend aan, maar die is veel te druk haar teckeltje gerust te stellen dat niet weet wat hem overkomt als Tara met duim en wijsvinger keihard in z’n kont knijpt. Yves hoort de hond nu ook gillen en realiseert zich dan pas dat ie niet helemaal gelegen belt. Hij excuseert zich en stelt voor om elkaar na het werk te treffen bij ‘De Buren’, het café waar ze vaak samen eten, na het werk. Tara zegt toe en verbreekt de lijn.

Vandaag doet Tara’s moeder Shireen de administratie en zag ‘Yves 06’ in het beeldscherm van haar dochters mobiel staan en nam direct op, liep ermee de behandelkamer binnen en duwde het ding tegen Tara’s oor. Er was geen ontkomen aan, ze moest wel antwoorden, hoewel ze het uiterst onbeleefd vindt om te telefoneren terwijl ze met een klant bezig is, althans het huisdier van de klant. Wanneer het baasje met huisdier de praktijk verlaten heeft, ontploft Tara en zegt haar moeder haar mobiel met rust te laten. 'Maar Taraneh' sputtert ze tegen dat het toch om iets belangrijks ging en Yves nooit voor niets belt. Tara herhaalt dat ze het gewoonweg niet wil en vraagt haar dat voortaan te respecteren.

Shireen is de enige die haar nog Taraneh noemt, zoals ze in Iran genoemd werd, maar hier kennen ze die naam niet en spreken ze het steevast uit met ‘Uhh’ op het eind, wat zo stom klinkt dat ze er direct Tara van heeft gemaakt. Dus heet ze al bijna 25 jaar voor iedereen: Tara.

Zowel Yves als Tara komen nagenoeg gelijk aanfietsen bij ‘De Buren.’ Hun hond Simba, eigenlijk Yves’ hond, begint blij te blaffen als hij haar ziet. Ze begroet hem met een aai en kust Yves. Ze zijn nog niet binnen of Yves steekt van wal.

De nominatie betekent de wereld voor hem. Zijn naam en zijn start up is in één keer gevestigd en hij hoopt dat het investeerders oplevert. Hij loopt naar de bar en bestelt een fles champagne. ’Feest!', zegt Yves en kust Tara. Hij is zo blij als een kind en fantaseert erop los. 'Als ik internationaal wil met ‘SolarRooftop’ moet ik investeerders aantrekken en dat kan als ik deze prijs win. Dan word ik gekoppeld aan een groot reclamebureau en ga ik van startup naar scale-up en dan kan de bal gaan rollen en hard ook.’ Yves vertelt dat er nog een officiële uitnodiging voor het gala volgt. Dat is in Tara’s ogen wel een nadeel want als ze ergens niet van houdt zijn het wel gala’s en vooral reclamefeesten. Tara heeft vanaf haar zestiende te veel reclamefeesten meegemaakt, tijdens de zomers in Antibes waar ze een PromoCutie was in Cannes. Erg veel leuke herinneringen heeft ze daar niet aan overgehouden. Yves gaat er gewoon vanuit dat Tara mee gaat en schrijft in zijn notities dat hij een afspraak moet maken om een galajurk en smoking te gaan huren. Tara sputtert nog wat tegen dat het best duur is maar Yves noemt het aftrekbare representatiekosten en dat is de fles champagne en het eten vanavond ook. Hij proost naar een denkbeeldige fiscus.

Maar nu is het anders denkt Tara. Nu is het Yves’ feest, zijn avond, zijn big break en daar moet ze natuurlijk bij zijn. Als moral support. Yves staat stijf van de adrenaline en vermengt met te snel gedronken champagne is hij sneller aangeschoten dan normaal. Hij is altijd erg grappig als hij aangeschoten is. Complimenteus en aanhankelijk, wat ze heerlijk vindt, maar echt dronken wordt hij gelukkig nooit.

Ze viel op zijn humor. Hij kwam voor het eerst in de praktijk met zijn geadopteerde pup die een onuitspreekbare naam in zijn paspoort had staan. Hij had hem op Marktplaats gevonden via een stichting die een compleet nest had opgevangen in Roemenië en een half jaar had verzorgd. Via die stichting waren al die hondjes hiernaartoe gekomen en daarvan had Yves het meest verlegen exemplaar gekregen. Wat aanvankelijk verlegen leek, kon later beter als arrogant uitgelegd worden. Hij gedroeg zich als een koning dus noemde hij hem heel toepasselijk Simba.

Het bleef niet bij het eerste bezoek. Yves kwam daarna dagelijks even iets vragen. Shireen had als eerste door dat het niet om het hondje ging maar om haar dochter. Totdat hij eindelijk durfde te vragen of Tara met hem en Simba wilde lunchen in het Vondelpark. Het werd een geweldige picknick met alles erop en eraan. Hij had zijn best gedaan en het was ontzettend gezellig. Tara kreeg bij tijd en wijle de slappe lach en voelde zich totaal op haar gemak. Daarna gingen ze vaker lopen in het park of in het Amsterdamse bos. Toen er een keer een fietser te hard op ze af reed, pakte hij spontaan haar hand en liet die niet meer los. Ze zoenden en zo begon hun relatie. Zijn jongensachtige bravoure vond ze heerlijk, maar ze voelde zich ook beschermd zoals hij zich om haar bekommerde en oprecht interesse had in wie ze was. Natuurlijk sprak hij veel over zichzelf en z’n werk, maar hij kon ook vragen stellen waaruit bleek dat hij luisterde en oprecht geïnteresseerd was. Juist het gevoel veilig te zijn vond ze bij hem.

Hoewel Tara al acht jaar zelfstandig een dierenkliniek als één-pitter runt, lijkt ze toch in een relatie vooral veiligheid te zoeken en dat vindt ze bij Yves. Openhartig is Tara niet geweest in het begin van de relatie en misschien nog steeds niet. Dat hoeft ook niet vindt ze. Ze zijn nu ongeveer anderhalf jaar samen en vindt het niet nodig alles van elkaar te weten. Soms is het gewoon goed zoals het is. Yves heeft het druk, zij zelf ook en ze gunnen elkaar de ruimte. Na een drukke dag met veel cliënten vindt Tara het prettig alleen te zijn om even niet te hoeven praten en dat kan met Yves, hij respecteert dat. Dan blijft ze iets langer op de praktijk en kijkt een serietje, eet iets en komt wat later ontspannen thuis, zonder verantwoording te hoeven afleggen. Dat is altijd okay voor Yves en die vrijheid vindt ze heerlijk. Sinds een half jaar wonen ze samen in de Pijp, waar hij een leuk maar niet al te groot appartement huurt.

Yves droomt ervan om samen een huis te kopen. Dat lijkt hem geweldig, behalve dat hij dan ook aan kinderen wil beginnen. Daar staat Tara anders in en gaat dat onderwerp dan ook liever uit de weg. Maar omdat ze een forse zakelijke lening heeft en Yves een startup runt zit een hypotheek er gelukkig voorlopig nog niet in. Dus hoeft dit ook geen issue te worden.

De volgende dag zit uitnodiging daadwerkelijk bij de post.

'Op dezelfde avond wordt de Life Achievement Award uitgereikt aan de Entrepreneur van de eeuw. ‘Hoe cool is dat?!’ Hij laat haar trots de uitnodiging zien waarop zijn naam gedrukt staat. Tara is niet snel onder de indruk, maar vindt het leuk voor haar vriend en deelt zijn mening dat het belangrijk voor de groei van zijn bedrijf is. Daarom is ze blij voor hem. Maar ze houdt niet van feesten met een zakelijk karakter. Ze kent het soort opportunistische mensen dat daar komt maar al te goed. Vanaf haar veertiende werd ze ermee geconfronteerd. Maar dat weet Yves niet en dat wil ze ook zo houden. Ze gaat gewoon gezellig mee, doet alsof haar neus bloedt en zal hard klappen voor haar lief. Ze speelt het spel gewoon mee, zonder zich te verzetten.

De voorpret is vaak vele malen leuker dan het feest zelf. Tara maak een afspraak bij de kapper en boekt daarna een afspraak bij de nagelstudio. Op de bewuste dag draait ze ’s middags nog een spreekuur en zorgt dat ze vroeg thuis is. Yves wil per se op tijd een Uber pakken naar de stadsschouwburg, want ze zijn uitgenodigd voor het VIP-diner. De vuurrode pailletten jurk die ze heeft gehuurd staat haar beeldschoon en met haar opgestoken haar komt Tara’s lange nek mooi uit. Ze draagt de oorbellen die ze vorig jaar van Yves met Kerst kreeg.

Tara straalt een en al klasse uit. Yves draagt een zwarte smoking met zwart overhemd en zwarte strik. Ze vinden elkaar woest aantrekkelijk en maken selfies waarbij Yves achter haar staat terwijl ze zich probeert op te maken. Via de spiegel kijkt Yves haar met een blik aan die ze kent. Hij komt dichter tegen haar aanstaan en ze moeten oppassen dat ze elkaar niet direct weer uitkleden.

Het is 17:35 en de gasten worden om 18:00 uur verwacht. Om 18:30 uur is de aanvang van het diner, om 19:45 uur gaat de zaal open voor de genodigden en tegen die tijd moet het dessert net zijn opgeruimd is de planning, dus dat wordt dooreten, denkt Tara. Ze stappen om 17.45 uur in de Uber en staan om 17:55 voor de deur van het de Stadsschouwburg. Even dreigt het mis te gaan als Yves de uitnodiging in zijn andere jasje blijkt te hebben laten zitten maar de dame van de ontvangstbalie herkent Yves van de foto die ze op de genomineerden info ziet staan dus mogen ze zonder veel gedoe naar binnen.

Ze geven hun jassen af bij de garderobe en worden begeleid naar de VIP-tafel voor de genomineerden. Iedereen die aan tafel komt zitten, begroet elkaar met wat smalltalk als ‘spannend he!’ of iets van dien aard. Tara is blij dat er wordt gefotografeerd anders zou Yves van elk moment een foto maken voor op zijn Instagram account. Nu beperkt hij het nog een beetje.

Yves is blijkbaar nogal onder de indruk van zijn mede genomineerden. Er staan in totaal acht ronde tafels voor het podium met allemaal genomineerden voor een prijs. Op het podium speelt een jazzbandje met een hele knappe zangeres. Yves en Tara zitten aan de nieuwe generatie tafel. Allemaal dertigers, maar in verschillende sectoren werkzaam, gezien de naam bordjes. Aan de andere tafels zit meer de gevestigde orde op middelbare leeftijd.

Tara kijkt om zich heen terwijl Yves met één van de tafelgenoten kletst. 'Wat mij denk ik onderscheidt, is dat ik een startup run met een eigen product dat al best veel omzet. Daarnaast lukt het me om free publicity te genereren en dat is marketingtechnisch een pré.’

Tara’s blik blijft hangen. Ze vraagt zich af of ze het zich verbeeldt of dat ze daadwerkelijk ziet wat ze denkt dat ze ziet.

‘Als ik zo de verhalen hoor is het moeilijk inschatten waar de jury op let’, zegt de man die links van hen zit en probeert een gesprekje aan te knopen. Maar Tara is elders met haar gedachten en volgt de gesprekken niet. Ze zoomt in naar twee tafels verderop waar ze in een goed geconserveerde oudere vrouw Mirte Lightenbergh denkt te herkennen. Ze heeft haar al jaren niet meer gezien, dus ze kan zich vergissen. Wordt haar angst hier bewaarheid die mensen ooit nog te moeten tegenkomen? Als de oudere man naast die vrouw zit zich naar haar toe draait om iets te zeggen lijkt het alsof alle zuurstof uit de lucht verdwijnt. Het koude zweet breekt haar uit.

Het zijn daadwerkelijk Mirte en Diederik Lightenbergh die twee tafels verderop zitten! Lightenbergh is veel ouder dan ze zich kan herinneren, maar hij is het. Hij is het echt. Tara voelt een paniekaanval op komen en excuseert zich om naar het toilet te gaan. Gehaast loopt ze de zaal uit. Ze klampt iemand aan en vraagt zo normaal mogelijk waar de toiletten zijn. Als ze die gevonden heeft, schiet ze een wc in en blijft daar zitten met de deksel naar beneden.

Even is ze weer terug in 1994. Tara is veertien. Ze is in het huis in Antibes waar ze de zomermaanden doorbrengen omdat haar moeder huishoudster is van de familie Lightenbergh. Shireen kookt, poetst en regelt het huishouden. Lightenbergh heeft een groot reclamebureau met veel klanten en die komen allemaal tijdens het Cannes filmfestival naar de feesten die hij in de grote tuin van zijn villa geeft voor zijn relaties.

De familie heeft zelf ook een dochter. Amber is net iets ouder dan Tara. Amber is een stoer meisje en een durfal, doet aan turnen en is gek op waterskiën. Ze leert Tara zwemmen en van de duikplank duiken. Amber trekt liever met jongens op dan met meisjes, maar ze neemt Tara onder haar hoede. Ze noemt haar ouders bij de voornaam in plaats van pappa of mamma. Tara mag tante en oom zeggen. Omdat Amber vroegrijp is en zich te groot voelt om nog op haar vaders schoot te zitten, wordt Tara gestimuleerd haar plaats in te nemen terwijl Mirte toekijkt hoe haar man de veel te jonge Tara soms ongepast aanraakt. Tara vindt dat niet fijn maar durft er niets van te zeggen. Hierdoor lijkt het alsof ze het tolereert maar omdat ze niets mag weigeren van haar moeder en vooral dankbaar moet zijn, kan ze niet anders dan het toelaten. Maar wanneer haar moeder de huiskamer binnenkomt of het terras op komt lopen, wordt Tara zomaar van zijn schoot geduwd. Tara vraagt meermaals aan Amber of haar vader dat ook bij haar doet maar dan geeft ze geen antwoord. Amber weet dus dat haar vader handtastelijk is.

Tara schrikt en is weer in de realiteit als er plotseling aan de wc-deur gemorreld wordt. ‘Bezet’ roept ze en trekt gehaast door. Dan graait ze in haar tasje en vindt wat ze meestal bij zich heeft: een flesje Rescue-druppels. Ze vult het pipet en laat een paar druppels onder haar tong vallen. Haar gedachten kalmeren. Inmiddels staat ze voor de spiegel en checkt haar make-up. Als alles in orde is vermant ze zich en loopt terug de zaal in naar de tafel waar Yves druk aan het kletsen is. Ze is vastberaden om er een leuke avond van te maken voor Yves, wiens feest dit moet worden.

Als ze weer naast hem zit en z’n gespannen koppie ziet fluister ze hem in z’n oor:’ Wat er vanavond ook gebeurt, jij bent mijn grote winnaar en jij neemt mij als prijs mee naar huis om helemaal uit te pakken.’ Yves moet lachen en kust haar. De rode lippenstift laat een spoor op zijn mond achter dat ze direct wegpoetst. Ze hebben lol samen, altijd al, vanaf het begin dat ze elkaar leerden kennen. Yves herkent veel belangrijke mensen en wordt begroet en succes gewenst. Hij kijkt zijn ogen uit. Maar Tara vindt het vooral een lange zit, met veel wachten en een niet erg grappige presentator. Yves spiekt af en toe even op een blaadje waarop hij aantekeningen maakt; stel dat hij wint! Als het moment daar is, worden alle genomineerden genoemd en krijgt iedereen een beleefd applausje. Het zijn onbekende namen van marketingmensen die maar weinigen kennen. Maar voor Yves is het zijn one minute of fame, vooral als zijn logo groot geprojecteerd wordt en zijn zelfgemaakte Instagram commercial getoond wordt. Hij is in competitie met drie andere innovatieve ondernemers en de spanning stijgt.

Als de enveloppe opengaat en zijn naam genoemd wordt, is het alsof hij een Oscar heeft gewonnen. Hij juicht en omhelst Tara en een confetti regen van gouden snippers dwarrelt op hen neer. Alle ogen zijn gericht op hun tafel dus het moet bijna wel dat het bejaarde stel verderop Tara ook ziet.

Yves staat op en loopt voor de tafels langs naar het trapje dat toegang geeft tot het podium. Daar wacht de applaudisserende presentator en een belangrijke reclame dame die het jury rapport voorlas. Yves staat inmiddels op het podium en als het applaus verstomt volgt een kort vraaggesprekje. Yves vertelt over de lange weg die hij heeft afgelegd om ‘‘SolarRooftop’’ in de markt te zetten en zijn doel om het internationaal uit te rollen. Hij bedankt vele onbekende namen en dan gebeurt het. Ter plekke verstart Tara als Yves zich in zijn dankwoord tot Diederick Lightenbergh richt, die hij zijn grote voorbeeld noemt. Yves kent Lightenbergh? Yves die los stond van haar verleden kent oom Died!

Yves die haar nieuwe leven belichaamde. Die Yves. Zijn woorden worden door de zaal met daverend applaus ontvangen. Het zaalgeluid vervormt, wordt naar de achtergrond gedrukt. Tara isoleert zich van het heden en dwaalt af naar vroeger en hoort het geluid van de zee en de beelden van Zuid-Frankrijk terug komen.

Weer hoort ze een mannenstem zeggen 'kom maar bij pappa.’ Ze huivert, maar gehoorzaamt, al weet ze dat dit haar pappa niet is. Haar pappa is er niet meer. Het is jaren geleden dat ze hier last van had, ze dacht dat ze er overheen gegroeid was, maar de gebeurtenissen van vanavond brengen alles terug.

Ze kijkt richting de tafel rechts van haar en ziet dat Lightenbergh is gaan staan en applaudisseert voor Yves. Yves die zijn prijs in ontvangst neemt met drie kussen van de reclame dame. Een langbenig bloemen-breng-meisje helpt hem vervolgens het podium weer af. Tara blijft in haar rol en onthaalt hem hartelijk met een kus als hij weer naast haar komt zitten, want het volgende onderdeel wordt alweer aangekondigd.

Inmiddels heeft de bediening die glazen en een fles champagne voor hem neergezet die Yves direct ontkurkt. Hij schenkt de champagne in en geeft iedereen een glas. Hij is opgetogen en blij dat een medegenomineerde aan hun tafel zo sportief is geweest de uitreiking te filmen en ook een paar foto’s heeft gemaakt. Ze bekijken de foto’s samen en Yves bedankt hem er hartelijk voor. Via Air Drop worden de beelden gestuurd zodat hij ze direct op het Insta- en Twitteraccount van ‘SolarRooftop’ kan zetten. Even later vraagt een reporter van de Adformatie TV met een camera en microfoon om een reactie. Yves groeit in zijn rol, hij praat serieus over zijn merk en stelt zich bescheiden op. De prijs noemt hij een grote eer en vooral een stimulans om nu door te pakken en zijn ambitie te volgen in de hoop zijn merk internationaal uit te kunnen rollen. Als Tara niet zou weten dat hij zijn laatste geld in een advertentie had gestoken en zij de afgelopen maanden de huur en boodschappen betaalde omdat hij er tot op heden nog geen cent aan verdiende, zou zij ook, net als de rest van de wereld, geloven dat ‘SolarRooftop’ een moneymaker is, als een vulkaan die op uitbarsten staat. Tara heeft bewondering voor zijn lef en hoe hij de reporter om zijn vinger weet te winden, die elk woord voor zoete koek aanneemt. Als het interview voorbij is, knipoogt hij naar zijn gezellin. ‘Marketing is gebakken lucht; je verkoopt een illusie waarin je moet willen geloven.’

Heel even zit Tara weer in zijn bubbel tot ze keihard met de realiteit geconfronteerd wordt als de Life Achievement Award uitreiking wordt aangekondigd. Voor Yves is dit het tweede hoogtepunt van de avond. Yves praat haar even bij: ‘Die Lightenbergh is geweldig joh, ik hoop echt dat hij wint. Die man is van LIMA, het beste reclamebureau ooit, echt waar. Dat bureau heeft alles gewonnen wat er te winnen valt. Wat hij aanraakt verandert in goud. Als hij niet wint vreet ik m’n schoen op.’

Tara spreekt het niet uit maar doet een schietgebedje: Universum help, laat Yves alstublieft zijn schoen opvreten!

Er zijn drie genomineerden die allen een lange aankondiging krijgen en waarvan een overzicht van het werk wordt geprojecteerd. De zaal applaudisseert bij alles. Een ingehuurde comedian praat het geheel aan elkaar en leest uiteindelijk het juryrapport voor.

De spanning stijgt. De drummer van het bandje laat een tromroffel horen. De comedian zegt met luide stem: ‘And the winner is Die-der-ick Ligh-ten-bergh, reclameman van de eeuw!’

Yves juicht en gaat voor de tweede keer vanavond uit zijn dak. Opnieuw regent het goudsnippers. Tara staat alleen en schudt in gedachten haar hoofd en denkt dat deze man ter plekke opgepakt moeten worden. Maar dat weet zij als enige in deze uitzinnige zaal vol applaudisserende mensen. Yves’ held wordt de hemel in geprezen. Yves vertelt waarom hij zo tegen hem opkijkt. ‘LIMA heeft, behalve in Amsterdam, ook een vestiging in Brussel en werd later onderdeel van een groot bureau in Parijs.’ ‘Alsof ze dat niet wist’ denkt ze maar hoort de riedel met gespeelde belangstelling aan.

De Rescue druppels werken want ze blijft kalm en relativeert de situatie; des te minder ze zich verzet, des te eerder dit allemaal voorbij is, bedenkt ze zich. Bij alles wat de mensen die in hun speeches de loftrompet over hun held afsteken, applaudisseert Yves het hardst. Yves zegt zo blij te zijn dat Tara dit samen met hem meemaakt. Bij elke campagne die op het beeldscherm verschijnt, bij elke commercial die uit de oude doos wordt getoverd en wordt geprojecteerd, krijgt de man een ovatie alsof hij het allemaal alleen heeft bedacht en gemaakt. Natuurlijk niet!

Hele teams van creatieven, artdirectors, copywriters, stylistes, vormgevers, regisseurs hebben dit gemaakt, alleen Lightenbergh zei wanneer het goed was en nam de credits. Ze verbaast zich werkelijk over de mensen in deze zaal die zonder uitzondering idolaat zijn van de man die nu op het podium staat, alsof hij God zelf is. Ze gedragen zich als onderdanen die mogen ervaren dat God vanavond even in hun midden is en de Stadsschouwburg zijn tempel maakt, waarin zijn eenvoudige verschoppelingen hem mogen aanbidden. Misselijkmakend vindt ze het, onpasselijk wordt ze ervan en Yves is duidelijk een van zijn discipelen. Niemand lijkt te weten wat deze man op zijn kerfstok heeft. In tijden heeft ze zich niet zo alleen gevoeld als op deze avond. Nadat Lightenbergh zijn prijs in ontvangst heeft genomen en zijn nederigheid heeft uitgesproken in een dankwoord waarbij hij blijkbaar zo gevat was, dat de zaal heel hard moest lachen, worden tot overmaat van ramp alle finalisten opnieuw op het podium gevraagd voor een slotapplaus en een groepsfoto voor op de cover van het reclamevakblad dat deze avond organiseert.

Als een duiveltje uit een doosje schiet Yves als eerste het podium op om een plekje naast Lightenbergh te bemachtigen. Zo professioneel als hij net voor de camera was, zo amateuristisch gedraagt hij zich nu. Hij neemt zijn mobiel en maakt een selfie met Lightenbergh. Beiden laten met trots hun prijs aan de fotografen zien die zich voor het groepje verdringen. Met plaatsvervangende schaamte kijkt Tara een andere kant op, ze kan het bijna niet aanzien. Yves is al zijn bescheidenheid kwijt en poseert naast Lightenbergh alsof hij zijn kroonprins is. Het maakt haar kwaad dat deze pedofiel zo in de spotlight staat en wordt opgehemeld. Het ontbreekt er nog maar net aan dat hij geen lintje heeft gekregen en tot ridder in de orde van Oranje-Nassau is verheven. Men heeft er geen weet van of iedereen in deze zaal is net zo erg. Zo gênant zit de reclamewereld in elkaar. Ze zal er nooit aan wennen.

Als het formele gedeelte achter de rug is en ze hand in hand door de wandelgangen van de Stads-schouwburg zich een weg banen op zoek naar het feest, gebeurt het alsnog. Mirte en Diederick Lightenbergh spreken in het voorbijgaan Yves aan. Ze laat direct Yves’ hand los maar kan geen kant op. Ze verstijft terwijl Lightenbergh Yves nogmaals bedankt voor zijn mooie woorden keert haar maag zich om en snakt ze naar frisse lucht. Yves is zo verguld dat hij zijn vriendin vergeet voor te stellen. Maar ze hebben haar herkend want Mirte fluistert iets in het oor van haar man. Ze had zo gehoopt dat ze haar niet zouden herkennen. Natuurlijk ziet ze er totaal anders uit op haar zevenendertigste, vol in de make up met haar à la Audrey Hepburn in Breakfast at Tiffany’s, in een rode galajurk en op hakken die haar een kop groter maken dan ze is. Maar door haar camouflage heen herkennen ze dat tienermeisje van toen. Terwijl Yves met ze staat te praten, grijpt ze haar kans en piept er tussenuit. Het is genoeg geweest. Ze wil niet meer terug naar het feest dat voor haar geen feest is, maar een confrontatie met haar diepste pijn. Ze verwijt Yves niets, ze gunt het hem van harte, maar appt hem wel dat ze een migraine voelt opkomen en vraagt of hij het garderobe kaartje komt brengen. Ze blijft naar het verzonden appje kijken en ziet dat ie is aangekomen, maar de twee blauwe vinkjes zijn nog grijs. Pas na dik een kwartier krijgt ze respons: ’Shit, ik kom eraan' schrijft hij en binnen een paar minuten staat hij voor haar. ‘Serieus?’ vraagt hij verbaasd.

Ze knikt en liegt dat haar hoofd bonkt en ze scheel kijkt van de koppijn en dat ze het al een uur heeft weten te rekken, maar dat het echt niet meer gaat en zijn avond niet wil verpesten. Hij kijkt beteuterd, maar weet niet wat ze hem bespaart, want ze is in staat een scène te maken en Lightenbergh ter plekke zijn eeuwige roem te ontnemen op zo’n manier dat het de voorpagina’s van alle reclamebladen haalt. Yves is zo lief een Uber voor haar te bestellen. Hij helpt haar in haar jas en slaat een arm om haar heen en ze lopen samen naar buiten. Ze kussen kort voor ze in de taxi stapt, ze zegt trots op hem te zijn en rijdt opgelucht weg.

Opnieuw dringen de herinneringen zich aan haar op. Ze ziet beelden die ze lang heeft weggestopt en begint zowat te hyperventileren. Ze vraagt de chauffeur te stoppen. Buiten kalmeert ze weer een beetje. De frisse lucht doet haar goed. Hoewel ze niet bepaald wandelschoenen draagt, is lopen wel het prettigste alternatief om haar gedachten weer op een rijtje te krijgen. Uiteindelijk besluit ze om haar pumps uit te doen en blootsvoets naar huis te lopen. Ze krijgt niet veel mee van het stadsgedruis op deze uitgaansavond. Ze concentreert zich op de stoeptegels en moet steeds op de juiste uitkomen anders heeft dat negatieve consequenties. Pure dwangneurose weet ze, maar dat heeft ze al van kinds af aan en verder geen last van.

Thuis aangekomen doet ze zo snel mogelijk die jurk uit en verwijdert de make-up van haar gezicht. Doet de douche aan en gaat er lang onder staan. Douchen werkt louterend al bonkt haar hart nog steeds.

Wanneer Yves ’s nachts thuiskomt doet ze alsof ze net wakker wordt al heeft ze geen oog dicht gedaan. Yves praat met dubbele tong waarbij de naam Diederick Lightenbergh meermaals valt. Tara excuseert zich dat ze uitgerekend vanavond een migraineaanval kreeg, maar weet zelf wel beter.

Ze wilde zijn avond niet verpesten en nog steeds niet. Nog nauwelijks verstaanbaar zegt hij van haar te houden en kruipt nog half aangekleed tegen haar aan en mompelt dat ie nu de hoofdprijs mag uitpakken. Tara weet dat ze hem dat aan het begin van de avond heeft beloofd, dus kan er niet onderuit door haar hoofdpijn in de strijd te gooien, maar als er iets is waar ze nu geen behoefte meer aan heeft is het seks. Yves daarentegen begint haar slaap T-shirt omhoog te schuiven op zoek naar haar borsten. Tara voelt zijn hand, maar het zijn opeens niet zijn handen maar die van oom Died. Ze verstijft, maar Yves heeft niets door. Hij gromt en kust alles wat hij op zijn pad aan huid tegenkomt. Normaal is dit juist heerlijk zoals hij haar begeert, maar nu doemt steeds het beeld van de oude, geile Lightenbergh op, die haar jonge meisjeslichaam gebruikt voor zijn eigen gerief. Yves ontdoet zich van in de weg zittende kleding en maakt wellustige kreungeluiden. Hij zegt dingetjes tegen haar die haar normaal wel opwinden, maar nu afschuwelijk in haar oren klinken. Zijn stem lijkt nu opeens ook op die van de baas van haar moeder en ze wil niet horen wat er gezegd wordt. Zijn handen raken haar meest intieme plek aan en ze voelt hoe hij zich toegang tot haar vagina tracht te verschaffen. Dat lukt niet spontaan omdat Tara’s lichaam contraproductief reageert.

Yves is vastberaden en doet haar onbedoeld pijn. Pijn die ze associeert met toen. Het beeld wordt duidelijker en de pijn heviger, ze kan niet anders dan er aan toegeven om geen scene te schoppen wat haar moeders betrekking in gevaar zou kunnen brengen. Ze laat de oude man begaan en voelt bij de volgende pijnscheut zijn vingers in zich komen. Ze gilt van de pijn, wat Yves juist lijkt te stimuleren, die geen idee heeft van de traumatische herinnering die hij oproept. Inmiddels heeft hij zijn broek uit geschopt en baant zich een weg naar beneden om haar slipje uit te trekken. Ze kan niets zeggen, ze heeft het hem beloofd en het winnen van de prijs als Start up van het jaar maakte blijkbaar zoveel testosteron aan dat hij haar hardhandiger dan normaal lijkt te gaan nemen. Hij fluistert haar de kers op de taart te vinden en het feest compleet te maken en voegt het woord bij de daad en penetreert haar op een bijna dierlijke wijze. Tara huilt en is terug in haar kinderkamer in Zuid Frankrijk waar ze zich niet durfde te verroeren als ome Died haar als kind gebruikte en haar pijn deed. Om zijn opwinding niet te laten verstoren drukte hij zijn hand op haar mond zodat ze maar vooral stil was. Ze herinnerde de woorden van haar vader op haar elfde. Ze was voor het eerst ongesteld geworden en dat betekende dat ze vrouw was geworden. Haar vader was erg vrij en vertelde haar over de betekenis van de ontwikkeling in haar lichaam. ‘Laat je nooit door een jongen wijsmaken dat je niet zwanger kunt worden van de eerste keer’, prentte hij haar in en ‘het liefdespel hoort ook fijn voor vrouwen te zijn en mag nooit pijn doen.’ Tara was nog te jong om zich goed te beseffen wat seks inhield, maar begreep goed genoeg dat wat oom Died met haar deed, daar niets mee te maken had.

Yves’ daden lijken meer op verkrachting dan het vrijen wat ze altijd zo graag met hem doet. Ze kan dit niet meer, ze wil dit niet en is blij als hij veel sneller dan normaal klaarkomt en in slaap stort. Niets krijgt hij mee van haar hevige huilbui die hier op volgt waarbij ze hevig snikkend haar jeugdtrauma herbeleefd. Ze rolt hem op zijn zij met zijn gezicht van haar af zodat ze zijn kegel minder ruikt. Hij merkt er allemaal niets meer van.

Ze stapt uit bed, loopt de badkamer in en laat zich troosten door de regendouche die weldadig warm water over haar laat stromen. Het water lijkt haar te kalmeren. Maar net als toen in haar kinderkamer tracht ze zich te ontdoen van het zaad dat haar een smerig en gebruikt gevoel geeft.