Eerste druk         juni 2021

Tweede druk       juni 2021

Derde druk         november 2022

© 2021 Ricardo Ricardo en Frank Hop

Auteurs: Ricardo Visscher en Frank Hop

Vormgeving en omslagontwerp: Jurgen Flick

Opmaak binnenwerk: Frank Hop

Drukwerk: pumbo.nl

ISBN 978 94 6443 722 5

NUR 402

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, openbaar gemaakt of opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, in enige vorm of op enige wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteurs.

Dit verhaal is een geromantiseerde versie van de werkelijkheid. Elke overeenkomst met bestaande personen, gebeurtenissen of plaatsen, tenzij nadrukkelijk vermeld, berust op louter toeval.

Gebaseerd op het leven van Ricardo Visscher,
zoals verteld aan Frank Hop.

Haarlem, november 2022

Nawoord

Schrijven is therapeutisch!

Dat zei iedereen aan wie ik vertelde dat ik een boek aan het schrijven was. Wanneer dan? Wat is er zo therapeutisch aan? Het deed alleen maar zeer aan mijn vingers en liet me zien hoe slecht mijn Nederlands is. Dt-jes, jouw met of zonder w, als of dan en hunnie of hennie. Sla mij maar dood. En waar het nou precies over moest gaan, wat de verhaallijn of boodschap was, daar had ik al helemaal geen idee van.

Gelukkig had ik Frank. Mijn co-auteur die niet alleen de puntjes op de juiste i’s wist te zetten, maar mij ook halverwege ons schrijfavontuur de perfecte vraag stelde: ‘Ricar, hoe kan dat nou eigenlijk, dat iemand die met alle liefde is opgegroeid, zonder huiselijk geweld of verwaarlozing of wat dan ook, dat zo iemand dan toch in de prostitutie terechtkomt?’

Verbaasd keek ik hem aan.

‘Eh - hoe bedoel je? Daar ben je zelf bij geweest, dat weet je toch?’

Ik vond het maar een stomme vraag.

‘Ik weet het niet, nee,’ antwoordde hij bijdehand. ‘En ik vraag het aan jou.’

Toen hij nog een paar keer door bleef vragen, wimpelde ik hem geïrriteerd af.

‘Ja, ik zal er eens over denken, hoor.’

Ondertussen had ik het onderwerp al lang en breed onder het tapijt geveegd.

Ergens bij het typen van hoofdstuk zestien of zeventien gebeurde het.

De lichten in mijn hoofd sprongen aan en opeens zag ik het kraakhelder. Wit weggetrokken schoof ik mijn stoel naar achteren en staarde voor me uit, kijkend naar de beelden van mijn leven die voorbijschoten. Alles wat ik had gedaan, modellenwerk, travestie, doorbitchen, vloggen en posten, hoereren en met Jan en alleman naar bed gaan – het enige wat ik uiteindelijk wilde was bevestiging. Aandacht: gezien worden. Als ik maar op de voorgrond kon staan, was ik bereid de meest extreme fratsen uit te halen. Omdat die onzekere, dikke Ricardo van vroeger nog steeds in me zat.

Het was net alsof ik opnieuw uit de kast kwam. Ik stond op, deed mijn telefoon uit en heb drie dagen lang gejankt. Verdriet, opluchting, schaamte, het moest er allemaal uit. Twintig jaar lang had ik een act opgezet en voor wie? Voor wat?

De periode daarna was de meest productieve die Frank en ik hebben gehad, toen heeft mijn boek echt vorm gekregen. En ook in mijn persoonlijke leven waren er grote veranderingen op komst.

Na mijn avonturen in Amsterdam ben ik nog jarenlang doorbitch geweest en mijn alter ego Rachel O’Neill was me steeds meer energie gaan kosten. Die act ging er als eerste uit. Mijn boekingen zegde ik af en mijn pruiken hing ik aan de wilgen. Voor het boek heb ik nog een paar te gekke shoots op hakken gedaan, maar Rachel is nu echt een leuk, hysterisch deel van mijn verleden.

Daarna kwamen mijn vrienden aan de beurt. Jezus, wat had ik er veel. Er waren zoveel mensen waar ik niet blij van werd, die achter mijn rug om over mij fluisterden en alleen maar van me konden nemen, die ik al die jaren bij me had gehouden. Omdat ik toch aandacht van ze kreeg. Maar niet meer. Ik nam een nieuw telefoonnummer, schoonde mijn socials op en richtte me op de mensen die echt om me gaven.

Tenslotte ging ook de bijl in mijn seksleven. Als er nu iemand aan mijn lichaam kwam, zou dat vanuit liefde of respect zijn. Niks meer en niks minder. Nou ja, meestal dan – afleren is ook een kunst!

Toen mijn kindje eindelijk klaar was dacht ik dat de boekenwereld met open armen op ons stond te wachten. Waarna we afwijzing na afwijzing kregen. ‘Mannenprostitutie? Daar zijn we veel te conservatief voor’ werd er tegen ons gezegd. En die heftige titel kon al helemaal niet!

Zonder mijn openbaring had ik waarschijnlijk boos en defensief opgegeven. Maar nu zette ik door. Ik wilde niets liever dan mijn echte verhaal delen met mijn volgers, die lievelingen die zoveel jaar met me hadden gelachen en gehuild en al mijn aandachttrekkerij hadden geaccepteerd. Dat was het allermooiste wat er uit die act was voortgekomen: jullie.

Nadat ik Frank had overtuigd dat die grove, ordinaire titel toch echt de enige juiste was, en we Jurgen als ontwerper erbij hadden gehaald, kon de kogel door de kerk: we gingen het zelf uitgeven. Er zou toch wel íemand zijn die we op die manier konden bereiken?

Dat hebben we geweten. Binnen de kortste keren vlogen er duizenden exemplaren over de toonbank. Een spetterende launch zorgde voor veel aandacht in de media, met lovende recensies, en maandenlang runden deze twee groentjes een goedlopend bedrijfje met onze eigen PR- en marketingtijgers. Wat een rollercoaster!

Het mooiste waren de berichten die ik uit alle lagen van de bevolking kreeg toegestuurd. Emotionele verhalen uit de prostitutie, moeders die hun kind weer spraken en jonge gays die door mijn boek uit de kast durfden te komen. Dit was precies waarom ik mijn verleden met jullie wilde delen. Zoveel mensen die zich herkenden in mijn zoektocht naar liefde en acceptatie, en die zelf ook vaak rare afslagen hadden genomen. En van de Turkse gemeenschap kreeg ik niets dan liefde. Het was één warm bad waarin ik terecht was gekomen.

Jij hebt alweer mijn derde druk in handen, op veler verzoek een eversie, inclusief wat foto’s uit mijn tijd in Amsterdam. Hopelijk voegt het wat toe aan jullie beeld van die heftige tijd uit mijn leven. Een tijd waar ik nog altijd geen spijt van heb, maar waar ik me gelukkig wel van vrij heb geworsteld. Met vallen en opstaan.

Wees niet bang, een muurbloem zal ik nooit worden. Maar nu ik niet meer zo hard mijn onzekerheden hoef te overschreeuwen, is er ruimte voor nieuwe dingen. Een diepere relatie met mijn moeder, hechtere vriendschappen en vooral: gelukkig zijn met wie ik ben.

En eigenlijk heb ik dat allemaal aan jullie te danken. Zonder jullie had ik nooit mijn boek geschreven, had ik misschien wel nooit die reis naar binnen durven maken. Jullie waren mijn maatjes, mijn publiek en ook mijn klankbord. Mijn lievelingen.

Had ik al gezegd dat ik van jullie hou?

Proloog

Op de zilvergrijze chesterfield in mijn woonkamer zit mijn moeder aan een sigaret te lurken. Ze praat tegen me, maar ik luister maar half. Een paar dagen geleden hebben we haar moeder, mijn lieve Omi begraven en ze zoekt steun bij mij en mijn broertjes. Hoe groot ons verdriet ook is, voor haar is het anders: de belangrijkste persoon in haar leven is ze kwijt.

En toch komt juist nu die aandrang om met haar te praten. De hele week al. De lijdensweg van Omi heeft ons gebroken, maar ook dichter bij elkaar gebracht. Was dit dan het goede moment?

Mijn moeder kwebbelt aan één stuk door over rekeningen en wat er nog allemaal geregeld moet worden. Ze is sterk, ze gaat niet zo snel neer.

Ja, nu kan ik het wel zeggen.

‘Mam?’

Ze gaat maar door en ik ben de verhaallijn allang weer kwijt.

Gelukkig, ze heeft me niet gehoord.

Laat maar zitten.

Wat hou ik toch van deze vrouw. Ik zie haar voor me als jong meisje, zonder zorgen over mannen en kinderen en geld. En ik zie hoe de jaren haar hebben getekend. De scheiding van mijn vader, het vechten voor haar kinderen en nu het verlies van beide ouders – het is haar allemaal niet in de koude kleren gaan zitten.

Ze maakt haar zin af en neemt een lange haal van haar sigaret. ‘Wat, “mam”?’

Kut.

‘Ik …’

Nu durf ik natuurlijk niet meer!

Ze ziet mijn zenuwen en blijft afwachtend naar me kijken. Ze kent me, ze weet altijd precies wanneer ik iets naars tegen haar ga zeggen.

Noem het moederinstinct.

‘Wil je wat zeggen, Ricar?’

Ik kijk in haar ogen en opeens ben ik ervan overtuigd dat het oké is.

Dat ik alles tegen haar kan zeggen.

‘Uhm – weet je eigenlijk van vroeger?’

Pff, goed begin.

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou ja, weet je alles van mijn verleden?’

Nog een haal van haar sigaret. Mijn ogen proberen gaten in de vloer te branden.

‘Wat, dat je weleens drugs hebt gebruikt?’ vraagt ze laconiek. ‘Nou en, het gaat nu toch goed met je?’

Alsof daarmee het gesprek klaar is.

‘Ja, eh, nee. Dat is het niet. Niet alleen.’

Oké. Ik ga het gewoon zeggen.

‘Kun je je nog herinneren dat je al bijna met papa in scheiding lag en ik zoveel geld had?’

‘Omdat je zo goed kon dansen.’

‘Ja mam, maar met dansen verdien je echt niet zoveel.’

Ze drukt haar peuk uit en gaat met een veelzeggende blik achterover zitten. Ik vis een sigaret uit haar pakje en steek hem op. Waar moet ik beginnen?

1

Breathe

‘Je hebt het beloofd!’ zei Arwoud nog net niet stampvoetend en met smekende ogen, nadat ik als een angstig haasje stil was blijven staan op het Koningsplein.

Als ik nu één stap verder zette, als ik hier de straat in liep, zou het allemaal definitief zijn: ik zou officieel homo zijn. Flikker, poot, mietje, nicht, zemel, ibne en elk ander scheldwoord dat ik in mijn zeventien levensjaren voorbij had horen komen.

Het was 1998 en in Amsterdam werden de Gay Games gehouden; de stad liep vol met homo’s. Maar ik zat nog in de kast.

Arwoud wist wel beter. Hij was op de mavo de enige die het lef had gehad om uit de kast te komen en ik keek daar stiekem tegenop. Ik moest er niet aan denken om me zo bloot te geven. Maar dat ik anders was dan anderen was voor mij al heel lang duidelijk. Waar ik vandaan kom, ging je naar school, zocht je werk en een leuk meisje en sleet je de rest van je leven in Haarlem. Ik zag mezelf totaal niet in dat plaatje. ’s Nachts droomde ik van knappe prinsen, die me meevoerden naar een ander leven en hartstochtelijk van me hielden. Als ik zo’n prins ooit wilde tegenkomen, zou ik toch een keer achter mijn muurtje vandaan moeten komen.

‘Geef het nou maar toe, Ricardo,’ probeerde Arwoud telkens weer, ‘je valt gewoon op jongens.’

Op een keer was ik met hem alleen en had ik eindelijk toegegeven dat “oké, heel misschien, vond ik jongens ook wel leuk, ja”. Meteen liet hij me beloven met hem mee de stad in te gaan.

Nu dat moment daar was, brak het zweet me overal uit.

Natuurlijk ging ik me niet laten kennen. Dus haalde ik diep adem en zette me weer in beweging. Achter me het gerinkel van een tram op het Koningsplein, links op de hoek de Shoebaloo, verderop gelach uit de coffeeshop. Mijn gezicht hield ik redelijk in de plooi, mijn hart ging tekeer als een Duracell-konijn.

Een flauwe bocht naar links en plotseling doemde de hele straat voor me op: restaurants, homo’s, kapperszaken, homo’s, kroegen, homo’s. Homo’s, homo’s, homo’s. Hand in hand, goedgekleed, knap. Zelfverzekerd, vrolijk en luidruchtig. Het enige wat ik hoorde was mijn hart. De muziek uit openstaande ramen, het enthousiaste gelul van Arwoud, alles leek alleen maar mee te bonzen.

Langzaam maar zeker besefte ik waar ik was: de Reguliersdwarsstraat. Dé homostraat van Amsterdam. Eigenlijk een doodgewone straat, maar het leek alsof ik een vliegtuig had genomen en aan de andere kant van de wereld er weer uit was gestapt. Ik was een poes tussen de pitbulls. Als iemand mij nu zag, wist gelijk de hele wereld het. ‘Zie je wel: Ricardo is homo. Hij heeft al die tijd gelogen, want ik heb hem gezien in de Reguliers.’

Scheld me maar uit. Sla me maar in elkaar.

En terwijl alle rampscenario’s aan me voorbijgingen, werd ik door Jan en alleman gecheckt.

Wat keken ze nou?

Het terras van café April stond bomvol, maar Arwoud baande zich er doelbewust een weg doorheen; zo nonchalant mogelijk liep ik erachteraan. Naast de deur stond een travestiet. Verbluft staarde ik hem, of haar, aan.

‘Hi, handsome. I’m Nicky Nicole.’

Ik werd rood en probeerde er een lachje uit te persen.

‘Wacht hier,’ zei Arwoud, ‘ik haal drankjes.’

Over Nicky’s schouders keek een onbekende jongen me aan.

‘Het is inderdaad een snoepje.’

Alle hoofden eromheen draaiden zich naar mij, ‘vers van de pers’ stond geloof ik met koeienletters op mijn voorhoofd geschreven. Ik had het bloedheet.

‘I-ik ben Ricardo. Ik wacht op mijn vriend.’

‘Ben jij niet te jong voor een vriend?’ vroeg de jongen.

‘Of te knap?’ zei een ander sarcastisch. Terwijl hij zich met twee glazen bier naar voren wurmde, duwde hij me opzij, zodat ik een stap terug moest doen en struikelde. Nicky Nicole pakte mijn arm vast en riep de jongen lachend tot de orde. Net toen ik zin kreeg om me om te draaien en weg te lopen, voelde ik hoe Arwouds hand me naar binnen trok.

‘Ik werd net weggeduwd door iemand, Arwoud! Wil je godverdomme niet zomaar weglopen!’

De kroeg was groot en afgeladen, met kakelende mannen die zo te zien vooral genoten van alles wat voorbijliep. Wildvreemden groetten me.

‘Hallooo. Hai!’

‘Uhh – hallo?’

We liepen door naar achteren waar een grote bar in de rondte draaide. Ik nam een slok van mijn 7-Up en werd al wat zekerder. Voorzichtig liet ik Arwouds hand los.

De muziek stond loeihard en er werd gedanst, gelachen en geloerd. Jong en oud, knap en lelijk, wit en zwart, geel en groen, alles leek zich probleemloos te mixen. We namen plaats aan de bar en het was handig dat hij draaide; zo kon ik in no-time de hele kroeg voorbij zien komen. En ademhalen.

De barkeeper was vriendelijk, best aantrekkelijk en begon hele verhalen op te hangen aan Arwoud over mensen die ze blijkbaar allebei kenden. Ondertussen voorzag hij ons van gratis drank. Ik dronk bijna nooit alcohol en moest mijn best doen om Arwoud bij te houden.

Het duurde niet lang voor de begerige blikken van Arwoud en de barman me opvielen. Ze zaten elkaar te versieren! Hoe deed hij dat toch, zo als een vis in het water zijn? En ik zat hier een beetje te trillen als een rietje.

De alcohol en de rollercoaster van gevoelens eisten hun tol van mijn blaas. Ik had mijn been al wippend over de ander geslagen en duwde met een hand op mijn zaakje.

De barkeeper wees naar achteren. ‘Meid, als je moet zeiken … Daar is de plee!’

Verbouwereerd keek ik hem aan. Noemde hij me nou “meid”?

Ik hield het inderdaad niet meer en vroeg Arwoud mijn plaats bezet te houden. Toen we zo dicht mogelijk bij de wc waren gedraaid, zwaaide ik haastig van mijn kruk.

Bam!

Ik was mijn evenwicht verloren en botste hard tegen iemand op. Twee grote sterke handen pakten me beet en een walm van eau de parfum bracht me naar een andere wereld. Krachtig, geil, mannelijk.

‘Ah, scuza!’

Ik probeerde weer recht op mijn benen te staan en keek op.

Alles stond stil.

Een mediterrane jongen met grote, bruine ogen keek me aan. Strakke kaaklijn met stoppels, volle lippen, zo stoer – het testosteron spoot uit zijn poriën.

‘Scuza, you are okay-a??’

Dat accent! Dat móest Italiaans zijn. Voordat ik ’s avonds ging slapen, bladerde ik oneindig door magazines vol Versace-modellen en echte Italiaanse prinsen. Ik las ze binnenstebuiten en droomde dan hoe zo’n jongen mij kwam redden – redden van de leegte in mij, van iets dat ik miste, die me alle scheldwoorden zou doen vergeten. En daar hield hij mij ineens vast.

‘Uh, uh, sorry!’

Met mijn verwarde hoofd en inmiddels ontploffende blaas draaide ik van hem weg en wist niet hoe snel ik in de wc moest verdwijnen. Tussen het rijtje mannen tegen de muur voelde ik de ontlading. Het beeld van die jongen ging maar niet uit mijn hoofd; dit was waar ik elke avond over fantaseerde. Zo knap, die was perfect voor mij.

Maar mijn zekerheid ebde snel weg toen ik bedacht dat ik nooit de ballen zou hebben om hem aan te spreken. Die grote bek van mij ging me echt niet helpen hier. Wat moest ik zeggen dan?

Was hij er eigenlijk nog wel?

Terwijl ik afschudde, merkte ik dat de kale, oudere man naast me best dichtbij was komen staan. En dat hij helemaal niet stond te plassen. Ik keek nog eens goed en spotte zijn half-harde pik die hij ongestoord aan het kneden was. Een gulzige blik liet hij op de mijne vallen. Ik bevroor.

Hij zette nog een stap naar me toe en bewoog zijn vrije hand naar mijn kruis. Als een speer ritste ik mijn broek dicht en sprintte het toilet uit. Ik stormde op Arwoud af, die midden in een gesprek met zijn barkeeper zat.

‘Moet je horen!’

Zonder adem te halen probeerde ik hem de laatste vijf minuten van mijn leven te beschrijven. Van de botsing met de Italiaan tot de oude rukker in het toilet. Hij keek me glunderend aan.

‘Luister je wel naar me?’ vroeg ik.

Voor mijn gevoel had ik iets heel heftigs meegemaakt.

‘Je bent nou eenmaal jong en vers. Dat doen ze hier gewoon.’

‘Dat doen ze hier gewoon? Als ik nog een paar seconden had gewacht, had hij mijn lul in zijn handen. Dat is toch niet normaal?!’

Arwoud draaide zich om en wees geamuseerd naar de overkant.

‘Bedoelde je die Italiaan?’

De muziek sloeg uit en er was niemand meer om ons heen. Daar zat hij, mijn droomman. En hij keek rechtstreeks naar mij. Hij keek me aan alsof hij veel te lang droog had gestaan en nu eindelijk zijn eerste whisky-ijs kreeg voorgeschoteld. Zoals de jongens van het plein keken als er een lekker meisje voorbijliep. Zoals mijn ooms naar tieten keken, maakt niet uit welke.

Traag likte hij over zijn onderlip.

‘Ga ernaartoe! Hij wil je, dat is duidelijk.’

‘Nee, nee, dat durf ik niet …’

‘Dat durf je niet?!’

Arwoud kneep zijn ogen fijn, alsof hij de letters van veraf niet goed kon lezen.

‘Prima, jij je zin. Bestel jij nog wat, door dat gezeik van jou moet ik ook nodig.’

Als een spook verdween hij in de menigte. Een paar minuten later was hij terug.

‘Je moet nú mee naar buiten!’

Hij trok me van mijn kruk en sleepte me mee.

‘Ik heb drinken besteld!’

‘Nou en, ik heb wat leuks …’

Met kracht werd ik door de zaak getrokken.

‘Hij vindt jou helemaal sexy en hij wacht op je.’

‘Hij wacht? Arwoud! Hij wacht?’

‘Ja, hier,’ en hij duwde me naar voren, waardoor ik opeens weer oog in oog stond met het mooiste schepsel op aarde.

‘Fabio. Nice to meet you.’

Het accent deed me trillen op mijn benen.

‘Ricardo, io sono olandese,’ brabbelde ik, terwijl ik hem een hand gaf.

Jezus, wat suf.

‘Parli italiano?’ vroeg hij verrast.

‘Solo un po!’

Klein beetje. Wist ik veel.

Hij lachte met zo’n Prodent-smile en ik begon te zweven. Toen hij zich voorover bukte en me een kus gaf op mijn wang, prikkelde zijn luchtje mijn neus weer.

‘You are very sexy, how old are you?’

‘I am seventeen, almost eighteen.’

‘U want to drink-a something?’

‘Yes, 7-Up please …’

Fabio was een kop groter dan ik en al achtentwintig. Hij kwam uit Udine, een kleine stad boven in Italië, en was hier voor de Gay Games, en voor de blonde mannen. Hij was automonteur. Raar beroep vond ik dat voor een homo. Hij kwam dus niet net van de catwalk afgelopen.

Hij vroeg of ik een stukje wilde wandelen en ging me voor door de menigte. Overal stonden homo’s, sommigen zoenden zelfs op straat! Waren ze niet bang? Nog steeds verwachtte ik elk moment gevaar: jongens uit de buurt, andere bekenden, die gemene jongen van net, homohaters.

Naast de snackbar was een steegje waar Fabio me mee in trok en tegen de muur gooide. Hij pakte mijn hoofd vast en keek me aan alsof hij zijn eerste hap ging zetten in een prooi. Ik had nog nooit gezoend met een jongen. Ik had hier alleen maar zo’n 20 miljoen keer over gefantaseerd. Mijn benen werden zwak. Met zijn hele lichaam ging hij tegen mij aan staan zodat ik geen kant meer op kon. Ik pakte zijn handen die mijn hoofd vasthielden en gaf me volledig over. Zijn lippen raakten de mijne, zo ruig maar ook weer zacht, zijn geur ontnam me de adem, zijn mond ging open en ik voelde zijn tong, zijn speeksel, zijn adem bij me naar binnen vloeien. Met mijn tong ging ik langs zijn bovenlip. Dat had ik gezien in een film en ik vond dat er zo sexy uitzien. Ik móest het doen. Het werkte, want hij maakte een grommetje en at me daarna bijna op.

Voor mijn gevoel heb ik daar uren gestaan, hangend aan zijn lippen. Emoties golfden over me heen. Ik was volmaakt gelukkig in zijn armen.

Dit is hem! Hier ging ik mee trouwen in Venetië en wonen in een kasteel en iedereen die nooit in mij geloofde zou jaloers zijn. Ik had op mijn eerste dag in de gayscene een model aan de haak geslagen en hij was van mij. Want hij kuste mij. De eerste die mij kuste en de laatste.

De kriebels in mijn buik waren niet te stoppen. Fabio ook niet.

Het begon al te schemeren toen ik mijn naam hoorde roepen. Ik trok Fabio mee de straat weer in, waar Arwoud me goedkeurend stond op te wachten. De barman had zijn dienst erop zitten en was nog altijd niet bij hem weg te slaan.

Na kort overleg werd er besloten naar de Exit te gaan, de bekendste discotheek van de Reguliers. Schuchter liep ik achter de jongens aan, via de rij buiten en een trap op naar boven, waar ik overweldigd werd door een dansende, hossende massa gays. Maar met mijn man aan mijn zijde kon ik de hele wereld aan. We dronken en dansten en Arwoud dartelde enthousiast om ons heen met zijn eigen verovering. De avond kon niet meer stuk.

Nadat ik op de bovenste verdieping naar het toilet was geweest, plofte ik gelukzalig naast Fabio op een bankje. Verliefd pakte ik zijn hand en legde mijn hoofd op zijn schouder. Tegenover ons was de ingang naar een donkere ruimte, waar het een komen en gaan van mannen was. Opgewonden naar binnen, verhit en opgelaten er weer uit. Meestal alleen, meestal zonder shirt.

‘Fabio, what’s in there?’

‘U want I show you?’

‘Show me what?’

‘Come!’

Hij trok me aan mijn hand mee naar binnen. Het duurde een paar seconden voor ik begon te wennen aan de duisternis en langs de muur schimmen zichtbaar werden. Sommigen bewegingloos, anderen heel bedrijvig. Ik dacht even dat mijn ogen me bedrogen.

Tegenover me stond een man met zijn broek naar beneden. Naast hem trok een jongen driftig aan zijn pik. Twee figuren zaten op hun knieën om-en-om aan een lul te zuigen. In een hoek ging een witte kont op en neer. Ik zag monden, handen en billen; grote lullen en kleine lullen.

Stokstil stond ik tegen de muur geplakt.

De porno die ik tot dan had gezien was vooral de hetero-porno die papa verstopte onder de trap. Als ik stiekem ergens in een homoblaadje durfde te kijken, vond ik dat altijd onsmakelijk. Beestachtig. Nu stond ik er middenin en kon het testosteron bijna ruiken. Adrenaline gierde door mijn lijf en met een schok merkte ik een verdwaalde hand die mijn kruis had gevonden.

Fabio trok me naar een rustig gedeelte waar hij me hartstochtelijk begon te zoenen. Nerveus probeerde ik hem af te remmen, hem aan te geven dat ik eigenlijk Arwoud wilde zoeken. Maar ik wilde hem ook niet kwijt. Dus gaf ik toe, liet me zoenen, zodat de dopamine weer door mijn lichaam stroomde.

Zijn handen gingen onder mijn shirt en ik deed hetzelfde bij hem. We stonden beschut, zonder last van onbekende handen en als iemand dichtbij kwam, reageerde hij fel. Zoals een leeuw die zijn territorium afbakent. Precies hoe mijn man zou moeten zijn. Hij maakte zijn gulp open en ik merkte hoe hij zijn harde pik tegen mijn buik aandrukte. Mijn adem stokte.

Was dit wat ik wilde? Moesten we niet eerst praten, of uit eten? Hoorden we dit niet in bed te doen, net als mijn vriendinnen?

Met lichte dwang duwde hij mijn hoofd naar beneden en het volgende moment zat ik gehurkt voor hem met zijn lul in mijn hand. Die van een ander voelde heel anders dan die van jezelf. Zo vlezig. Zo groot. Ik twijfelde, maar als ik het niet deed zou hij mij misschien niet leuk meer vinden. Misschien was het dan wel over. Hoewel ik elk moment weg had kunnen lopen, voelde het niet helemaal vrijwillig. Dus schakelde ik over op de automatische piloot, opende mijn mond, sloot mijn lippen om zijn eikel en liet voorzichtig het hele ding naar binnen glijden. Door de muren heen hoorde ik de gedempte klanken van mijn favoriete nummer. Rhythm is a dancer.

Het was niet naar. Hoe meer hij ging grommen, hoe meer ik mijn best begon te doen. Ik hield mijn ene hand om zijn pik en nam in de andere zijn ballen, wat hem nog dieper en intenser deed kreunen. Ik gaf me over: dit was mijn man en dit was mijn avond. Hier werd ik volwassen.

Fabio’s pik werd nog groter en stijver en met een ruk trok hij me omhoog. Ik was bedwelmd, maar ook die van mij was ondertussen keihard. Hij kuste me vol passie en maakte de knoopjes van mijn broek open. Weer die twijfel. Ging dit allemaal niet te snel?

Toen hij mijn broek en onderbroek tot onder mijn knieën had gestroopt, pakte hij mijn billen stevig vast. Heel even duwde ik hem weg.

‘Dai, you are mine! Let me feel your ass!’

Zijn accent maakte me weer helemaal gek; ik liet hem zijn gang gaan.

Hij draaide me om, duwde me met mijn buik tegen de muur en zoende me in mijn nek. Zijn ene hand leunde langs mijn gezicht tegen de muur, met zijn andere hand trok hij mijn heupen naar achteren.

‘Fabio! This is the first time for me,’ stamelde ik.

‘Yeah, right!’

‘No, really, I’m –’

‘Sssst,’ klonk er vanuit mijn nek. ‘I have a condom.’

Hij maakte iets open en ik voelde hoe hij met zijn vingers een natte substantie langs mijn gaatje smeerde.

‘Oh, Fabio, please be careful, this is really my first time.’

Hij scheurde nog een zakje open en ik hoorde hem friemelen met het condoom. Verdwaasd keek ik naar de muur tot een helse pijnscheut door me heen trok.

‘Ouw!!! Ouw!! Pleeease, no!’

Met man en macht duwde ik hem mijn lichaam weer uit. Wat een joekel, dat paste nooit! Trillend als een gek probeerde ik bij te komen.

‘Breathe,’ zei hij zorgzaam.

Hij pakte me vast alsof ik door zijn handen genezen kon worden. Nadat hij me een paar keer diep had laten ademen en ik de pijn had weg gepuft, schoof hij zijn pik weer tussen mijn billen.

Ouw!

Weer die pijn, nu minder. Centimeter voor centimeter ging hij bij me naar binnen, kwam hij dieper mijn achterste in.

‘Breathe,’ zei hij weer. ‘Breathe.’

Ik blies uit, nam snel weer diep adem en voelde hoe ik helemaal werd opgevuld. Ik kwam zuurstof te kort. Hoe dieper ik hijgde, hoe harder hij tekeerging. Ik vroeg me af hoe lang ik dit vol kon houden en toen pakte hij mijn heupen en begon zo hard te stoten dat ik op mijn arm moest bijten om niet te gillen.

En opeens was het stil.

Terwijl dat ding nog wat schokjes na gaf trok hij zich sidderend van me af. Alles in me snakte naar lucht, ik trilde als nooit tevoren.

Hij rolde het condoom af en knoopte zijn broek dicht. Sprakeloos trok ik mijn broek omhoog en werd me bewust van de vieze vloer.

Mijn buik leek een opgeblazen ballon en mijn hele lichaam stond stijf van de spanning. Een vreemde hand gleed over mijn dij.

‘Fabio, let’s go!’

Met mijn hand in de zijne zat ik op het bankje en staarde voor me uit. Verdoofd als een malle.

Ik ben ontmaagd!

Als een zwangere vrouw streelde ik over mijn buik en vroeg me af wat ik in godsnaam had gedaan. En waarom deed het zoveel pijn?

Had ik iets slechts gedaan, moest ik nu boeten?

Maar dit was mijn man en die hoorde je seks te geven. Mijn Italiaan.

Hij gaf me een lange zoen en vroeg of ik wat wilde drinken.

‘7-Up, please.’

Hij is de trap afgelopen en niet meer teruggekomen.

Ik heb tot sluitingstijd op het bankje op hem gewacht.

2

Uit de kast

Op de verjaardag van de dood van opa waren we met de hele familie samengekomen bij Omi. Het huis zat vol, maar tante Shirley wist me ergens apart te nemen om eens flink op me in te praten. Volgens haar was homo zijn namelijk heel normaal en werd het tijd voor duidelijkheid.

‘Ricardo, iedereen weet het en ziet het,’ had ze heel luchtig gezegd. ‘Je zet jezelf voor schut en je bent nu op een leeftijd dat je niet meer hoeft te doen alsof. Het is alleen nog maar wachten op jou. Iedereen wacht op jou.’

Shirley was een lust voor het oog, wond elke man met haar grote blauwe ogen om haar vinger en al sinds ik klein was keek ik enorm tegen haar op. Ze lulde me die dag dan ook aardig klem. Om ervan af te komen stotterde ik: ‘O-oké, ik ga wel met mama praten.’

Ze pakte mijn hand. ‘Schijt aan de wereld – I got your back.’

Weifelend keek ik haar aan.

‘Ricardo. Huppatee.’

Jij stond in de keuken af te wassen. Je hield je goed, maar ik zag dat je had gehuild. Je was niet alleen je vader kwijt, je was ook nog eens bang om je man te verliezen; tussen jou en papa boterde het voor de zoveelste keer weer eens niet. Ik kon het allemaal aflezen aan je gezicht.

Nog steeds twijfelde ik. Liever draaide ik me alsnog om. Uit de kast komen was een gevecht en ik was als de dood voor het vonnis wat me te wachten stond. Maar ik was de controle kwijt. Ik kon wel blijven liegen, mijn act opvoeren alsof er niks aan de hand was, maar ik kon het niet winnen. Uiteindelijk werd ik verslagen, door iets dat sterker was dan ik: Moeder Natuur.

Ik wist al heel vroeg dat ik anders was. In de Leliestraat groeide ik op tussen mijn nichtjes en buurmeisjes en was ik de enige jongen. Zij speelden met Barbies, jurkjes en kindermake-up, ik kreeg LEGO, politieauto’s en een karatepak voor mijn verjaardag. Ik voelde me buitengesloten!

Papa zei dat die dingen voor meisjes waren. Ik was het grootste deel van de dag bij Omi, dus probeerde ik het gewoon bij haar.

‘Omi, waarom geeft Sinterklaas mij geen Barbie?’

‘Zet je schoen maar bij Omi, lieveling.’

Tot afgrijzen van papa had ik de volgende morgen mijn pop waar ik mee naar de meiden rende. Het volgende jaar had iedereen een roze mountainbike en wist ik bij wie ik moest zijn.

‘Omi, waarom mag ik geen roze fiets?’

‘Laat mij het maar even met opa bespreken, schat van me.’

Sinds ik geboren ben op haar verjaardag, was ik Omi’s grootste cadeau. Na de geboorte van Robert en Ronald had jij je handen vol aan die tweeling, je was allang blij dat Omi hielp met mijn opvoeding. Zij was alles voor mij en ik kreeg alles van haar.

Toen mijn nichtjes hun eerste zoentjes en zelfs verkering kregen, luisterde ik stinkend jaloers naar hun verhalen. Er was één jongen waar iedereen weg van was: Ritchie. Hij zat een klas hoger, was knap, stoer en had een litteken op zijn wang. Als hij langsliep, kregen we rode wangen. Ik ook, want ik was ook verliefd op Ritchie. Ik droomde dat hij me stiekem op mijn wang kuste, of me redde van het hoogste punt van het klimrek. Ritchie zag mij ook wel, alleen niet zoals ik had gehoopt.

Op de basisschool was ik dikker dan normaal. Zo dik dat ik mijn eigen piemel nauwelijks kon zien. En als je anders was, werd dat keihard afgestraft. Of je nou afweek door je gewicht, je achtergrond, hoeveel geld je ouders hadden, omdat je gothic was of sliste: als de populaire kids iets hadden om je te pakken, dan gebeurde dat.

Dus werd ik uitgescholden, kreeg ik dingen naar mijn hoofd gegooid en werden er tijdens de gymles varkensgeluiden gemaakt. In de pauze wilde niemand met me spelen en ik werd nooit op verjaardagen uitgenodigd. Als andere klasgenoten ook maar probeerden om drie woorden met me te wisselen stond hun hetzelfde lot te wachten. Ritchie deed om het hardst mee en ik begreep er niks van. Ik deed toch altijd aardig tegen hem?

Elke dag na school liep ik door naar jullie slaapkamer. De kast vol spiegels gaf uitzicht over jullie grote, ronde jaren zeventig bed. Ik plofte ervoor neer en zag wat zij zagen: een dik varken, waar niemand naar omkeek. Een varken dat geen aandacht kreeg van de leuke jongens van school. Tranen rolden over mijn wangen en dan bad ik tot God of hij me alsjeblieft knap en slank wilde maken. Daarna rende ik naar Omi, die de frituur voor me aanzette om haar zelfgemaakte patat te bakken.

Halverwege de mavo kreeg ik een groeispurt en werden mijn verhoudingen tien keer beter. Even dacht ik dat net als iedereen kon worden. Meiden vertelden me hoe knap ik was, maar daar snapte ik echt niks van. Zagen zij soms iets anders dan mijn spiegelbeeld?

Ondertussen werden mijn voorkeuren steeds duidelijker. Terwijl ik werd omringd door vriendinnen, gingen mijn verlangens steeds vaker uit naar de stoere, wat oudere jongens om me heen. Op tv zag ik verhalen over homo’s en ik begon steeds meer te snappen dat dat over mij ging. Maar op straat en op school werd daar zó negatief over gepraat en gelachen, dat ik besloot om dit nooit over mij naar buiten te laten komen.

Douchen na de gymles was de grootste uitdaging. Meestal pakte ik de achterste douche en probeerde zo snel mogelijk klaar te zijn. Vanuit een hoekje wist ik precies wanneer ik stiekem kon kijken en vergelijken, om later thuis te fantaseren over alles wat ik had gezien.

Danny was een klasgenoot met een Amerikaanse vader. Nadat we een keer moesten nablijven bij gym stonden we samen onder de douche.

‘Ricardo, vind je dit niet raar?’

Ik ging vast en zeker niet opzij kijken.

‘Wat bedoel je?’

‘Kijk dan,’ zei hij dwingend.

Ik draaide mijn hoofd om en zag hoe hij met zijn pik in zijn hand stond.

‘Wat doe je?!’

Hij wees naar zijn eikel. ‘Hier, is dit niet raar?’

Zoals de meeste Amerikanen was Danny besneden. Aangezien de twee moslims in de klas hun ondergoed altijd aanhielden, had hij dat bij niemand anders gezien. Ik keek vluchtig naar zijn best wel grote piep en merkte meteen dat ik er lichtelijk opgewonden van raakte.

Kut kut kut.

‘Ja, dat is heel normaal hoor,’ zei ik benauwd. ‘Er zijn heel veel mensen die dat hebben.’

‘Hoe weet je dat?’

Dit ging echt de verkeerde kant op.

Terwijl ik verzon dat ik weleens pornofilms van papa had gevonden, probeerde ik uit alle macht mijn erectie te onderdrukken. Als ik daar een stijve zou krijgen kon ik nooit meer naar school.

‘Mag ik die van jou eens zien dan?’ vroeg hij zonder blikken of blozen.

‘Danny, doe normaal!’

Ik vloog de douche uit, sloeg snel een handdoek om mijn middel en wist niet hoe vlug ik de kleedkamer uit kon komen. Met zijn mooie pik op mijn netvlies heb ik me thuis driftig afgetrokken, maar het gevaar was die dag te dichtbij gekomen. Ik moest mezelf gaan beschermen.

Mijn neven in de bovenbouw kwamen van het woonwagenkamp; van hen leerde ik dat je met een grote bek een heel eind kwam. Langzaam maar zeker ontwikkelde ik mijn drukke, luidruchtige persoonlijkheid en doorliep zo de mavo zonder dat iemand achter mijn geheimen kwam. Zonder dat iemand ontdekte wat er achter dat muurtje te zien was.

Ik bleef in de deuropening staan om naar je te kijken. Mijn moeder had pijn, en dat deed mij ook pijn. En ik wilde jou niet nog meer pijn doen. Ik wilde dat je dromen uitkwamen. Dat papa weer de man zou worden waar je op je dertiende hopeloos verliefd op was geworden. De man die je had ontmoet op de kermis en je niet liet gaan voordat hij een kus van je kreeg. Altijd als jullie over vroeger praatten wilde ik dat ik een tijdmachine had om over je schouders mee te gluren naar die periode. Het klonk allemaal zo mooi.

Ik begon te verzinnen dat ik je gewoon zou troosten en tegen Shirley zou zeggen dat ik het had gezegd. Dan zou zij later met je praten en erachter komen dat het niet waar was; dat ik een bang poepertje was die er niet klaar voor was. Maar dan zou je het wel weten en zou iedereen mij met rust laten. Iedereen gelukkig.

Bla bla bla, dat gebeurde natuurlijk niet en mijn fantasie werd ruw verstoord toen je je omdraaide en met rode ogen naar me keek.

‘Mijn jongen, wat is er?’

Je zag er verslagen uit.

Je bent een echt familiemens. Een deel van je familie woonde nog altijd op het kamp, waar hechte familiebanden van oudsher hoog in het vaandel staan. Ook bij jou was dat er met de paplepel ingegoten.

Op je negentiende kreeg je mij en vier jaar later was je moeder van drie bavianen en wilde je fulltime huismama zijn. Je gaf alleen nog twee keer per week aerobics-les in het buurthuis, voornamelijk aan je zussen en nichtjes. Je was slank, haren geblondeerd en altijd goed gekleed en als ik vond dat het een beetje burgerlijk was, zei je op z’n plat Haarlems: ‘Ik ben moer, geen hoer!’ Op school dachten ze vaak dat je mijn zus was en Omi mijn moeder. Apetrots was ik dan.

Elke avond stond het lekkerste eten klaar en vroeg je ons de oren van het hoofd over onze dag en school en vriendjes. Als ik boos thuiskwam omdat ik ruzie met mijn vriendinnen had, dan zei je: ‘Laat ze lekker de rot-tering krijgen, lieverd, jij bent toch de leukste!’ Op mijn zesde ging ik alleen met opa en oma mee naar Spanje en hing je al na een dag huilend aan de lijn omdat je me zo miste. Mijn hele jeugd werd ik in de watten gelegd en al was er geen cent te makken, cadeaus konden er altijd af.

Ook als er voor ons gevochten moest worden stond je klaar. Toen Robert huilend thuiskwam omdat hij een klap van de juf had gekregen ben je op hoge poten naar de school gelopen. Juf Nel was al bijna honderd en gaf les met strenge hand, zoals jullie generatie nog gewend was. In onze tijd kon dat echt niet meer. ‘Slaan doen we zelf wel,’ zei papa altijd. Ik was nog op het schoolplein en zag je de onderbouw binnenstormen. Door de ramen was geschreeuw en gekrijs te horen, de stoelen die al ondersteboven op de tafels waren gezet vlogen in de rondte en leraren snelden van alle kanten toe om de situatie te bedaren. Even later kwam jij kalmpjes weer naar buiten lopen. Ik zat muisstil op het klimrek toen je voorbijkwam en doorhad dat ik alles had meegekregen.

‘Zo,’ zei je, ‘die is juffrouw af. En ik zie jou op tijd thuis.’

Nee, natuurlijk ging ik het niet zeggen. Ik ging je niet nog meer verdriet geven. Je was je vader verloren, straks ook nog je zoon. Ik bedacht hoe je vroeger met vriendinnen fantaseerde over je toekomstige prins, over de kinderen die je zou krijgen en alle dromen die je voor hen had. Wie was ik om die droom te verbreken, in honderdduizend stukjes te laten vallen? Wie was ik om te zeggen dat ik je geen kleinkinderen ging geven, dat ik je voor schut ging zetten tegenover je vriendinnen? Wie was ik om geen echte zoon te zijn?

Ik was de zoon die het allemaal níet was. De zoon die hopeloos verliefd was op jongens. En niet zomaar jongens, nee – de schooiers van het plein, de foute mannen uit de buurt.

Het plein vlakbij ons huis was rond mijn zestiende mijn dagelijkse hang-out. Samen met mijn nichten en vriendinnen stonden we te roddelen terwijl de mannen voetbalden, aan hun brommers klooiden en grote verhalen vertelden over meiden die ze al gehad zouden hebben. Wij luisterden en lachten mee en probeerden zoveel mogelijk aandacht op te eisen. Er werd over vrouwen gepraat alsof het allemaal sletten waren en homo zijn was echt not done. Ik was met al die jongens opgegroeid, tegen mij deden ze gewoon normaal.

Eén van hen had mijn volle aandacht. Tarik had donkere krullen, groene ogen, gespierde benen en altijd zijn shirt uitgetrokken zodat zijn mooi getinte torso was te zien. De buurt was in die tijd al veel diverser geworden en mijn voorliefde voor buitenlandse mannen is daar begonnen. Tarik was een ware charmeur, elke meid kon op complimenten van hem rekenen. Ook voor mij was hij altijd aardig en soms kreeg ik een knipoog. In mijn fantasieën kwam hij het vaakst voor, tot één bewuste avond, die in mijn geheugen gegrift staat.

Ik was vroeg klaar met eten en haastte me zoals gewoonlijk naar het plein. Er werd gevoetbald, deze keer tegen onbekende jongens, voornamelijk met een kleurtje en een plat Amsterdams accent. Hier en daar sprintte een lekker ding voorbij. Ik ging op zoek naar mijn meiden, maar blijkbaar zat iedereen nog aan tafel. Onopvallend stelde ik me op aan de zijkant, op ons vaste stekkie. Toen de bal per ongeluk mijn kant op was gerold, kwam Tarik op me afgesneld om hem op te rapen.

‘Heb jij toevallig Anna gezien?’ vroeg ik onschuldig.

Anna was al sinds de lagere school mijn beste vriendin. Op het plein waren we onafscheidelijk.

Verontwaardigd keek hij op. ‘Wat de fuck praat je tegen mij?!’

Het bloed steeg naar mijn kaken en ik verstijfde.

‘Zie ik eruit als een homo of zo?’ blafte hij terwijl hij de bal opraapte.

Hij schopte hem het veld weer in, draaide zijn hoofd naar me toe en spuugde een dikke rochel voor mijn voeten. ‘Kan mij het schelen waar Anna is!’

De rest stond lachend naar me te kijken, alsof ik een kakkerlak was. Met moeite wist ik me van het hekje te schrapen en beschaamd droop ik af. Beschaamd om de afwijzing van juist hem. Omdat ik wist dat hij gelijk had. Ik was toch ook een homo?

Je legde de theedoek neer, liep naar me toe en gaf me een kus op mijn voorhoofd. Ik had het niet meer.

‘Ik … ik … ik moet je eh, iets vertellen.’

Bezorgd keek je in mijn ogen.

‘Wat is er dan?’

‘Mam …’

Ik brak. En barstte in tranen uit. Zeventien jaar pijn en afwijzing leken er in één keer uit te stromen en happend naar adem stond ik tegenover je. Je pakte me stevig beet en trok me naar je toe, alsof je me tot in mijn diepste wezen aan kon voelen. Ik hield jou net zo stevig vast, alsof jij de enige was die me kon redden van het wat de controle had overgenomen. Snikkend legde ik mijn hoofd op je schouder en de tranen bleven lopen. Ik voelde een stekende koppijn opkomen.

Je fluisterde in mijn oor: ‘Stil maar, alles komt goed. Je kan alles tegen mama zeggen.’

Terwijl ik mijn adem probeerde te vinden lukte het om door mijn dikke vette gesnotter drie woorden uit te kramen. Het waren niet de woorden die ik zeggen moest, maar het was voor mij wel precies waar het om draaide.

‘Ik – ben – anders!’

Je duwde me een stukje van je af en legde je handen tegen mijn wangen. ‘Wat bedoel je – “anders”?’

‘Gewoon, anders!’ snikte ik.

Je streek door mijn haren en probeerde mijn tranen weg te vegen. Waarschijnlijk wist je dondersgoed wat ik bedoelde en had je dit gesprek in je hoofd al honderd keer gevoerd. Toch wilde je de woorden horen. Die woorden die bleven hangen in mijn keel en er met man en macht moesten worden uitgetrokken. Geïrriteerd wurmde ik me van je los en vond de kracht om eruit te gooien wat al die tijd had vastgezeten.

‘Mam, je weet godverdomme wat ik bedoel!! Ik val op jongens!’

Die woorden hadden blijkbaar duizend kilo gewogen, want op het moment dat de laatste letter mijn keel verliet, voelde ik mij licht worden. Verlost. Ik stopte met huilen en een diepe rust viel over me heen.

Even bleef je stil. Toen pakte je mijn armen en begon breeduit te lachen.

‘Ooowww, lieveling. Denk je nou echt dat wij dat niet wisten?’

Triomfantelijk keek je me aan.

‘Weet je wel dat ik al duizend gevechten voor je ben aangegaan? Tegen je ooms, tegen je leraren, tegen de mannen in de voetbalkantine?

Wat dacht je, dat ik als moeder gek ben? Ik heb je negen maanden gedragen. We maakten jou lid van elke voetbalclub, maar jij ging bloemen plukken. Op de camping deed iedereen Michael Jackson na, jij wilde Madonna zijn. Iedereen ging vechten en jij deed de spagaat, wilde op turnen. Je smeert meer crèmetjes dan ik en wil drie keer per week naar de kapper. Ik kan nog wel even doorgaan schat, maar ik heb zoveel gevochten voor je omdat iedereen vond dat je het maar moest zeggen. Wij wisten het allang, maar ik stond erop dat je er zelf mee kwam.’

Schaapachtig stond ik je aan te kijken.

‘Ik ben je moeder en ik hou zó veel van je. Niemand komt aan mijn kinderen. Wat je bent, ben je en ik zal altijd achter je staan. Als jij maar gelukkig bent, dat is een moeders grootste droom.’

Hoe heerlijk was het om dat uit mijn moeders mond te horen.

‘Enkel één ding, jongen: wat ik niet accepteer, is drugs. En onveilige seks. Als ik daar ooit achter kom, sla ik je kop achterstevoren. Begrepen?’

Dat was meteen het enige stukje voorlichting dat ik ooit van je heb gekregen.

3

Kijk naar mij

Op het plein leek er voor een buitenstaander niet veel te veranderen, maar de tienerhormonen vlogen ons overal om de oren. De jongens waar ik ’s nachts over fantaseerde hadden steeds meer aandacht voor meiden, voor mijn vriendinnen. Ik snapte het ook wel, vooral Anna was bloedmooi: slank, golvend bruin haar, donkergroene ogen en sensuele lippen. Bovendien was ze een beetje een tomboy, volledig op haar gemak tussen al die mannen.