COLOFON

© 2022 Anne Pennekamp

Auteur: Anne Pennekamp

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Alexander Wijnen

Roman

ISBN: 978-94-6443-854-3

NUR 500

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Hoofdstuk 25

Hoofdstuk 26

Hoofdstuk 27

Hoofdstuk 28

Voor Alexander

Die, met zijn uitbundige manier van leven en zijn bijzondere kijk op de liefde, van mij een heel tevreden Andalusisch meisje heeft gemaakt.

'Alejandro para siempre.'

DE BORRELBOEDDHIST

Ze drinkt, rookt, heeft een grote mond en baant zich onbezorgd een weg door het leven. Natuur is voor watjes, de kroeg haar tweede huis.

Omdat ze regelmatig een tikje afwezig is, maakt ze er veel werk van haar directe omgeving zo compact en geordend mogelijk te houden. Alles heeft een plek, nergens vind je rommel en ze is groot voorstander van een minimalistische levensstijl. Geen overbodige franje. Het leidt haar maar af van haar, toch al zo drukke leven.

Toch heeft ze ook een andere kant en is eeuwig op zoek naar een gelukkig, zinvol bestaan en net als ze denkt de boel aardig onder controle te hebben, zegt haar man:

“Ik wil meer zon“.

Vanaf dat moment werd haar leven nooit meer hetzelfde. Er volgde een intense zoektocht naar een nieuw en zonnig land, getekend door veel te veel tapasbars en witte wijn, maar ook boeddhistische filosofieën dringen zich inmiddels op en lijkt de natuur haar beste vriend te worden.

Hoe moet ze dit rijmen? Verwarring alom.

Andalusië

De zon gaat langzaam onder en de lucht verkleurt naar een wonderlijke mengeling van vlammend rood en okergeel. De kleuren van de Spaanse vlag.

Vanaf het ruime terras kijk ik weids uit over de witgeschilderde Andalusische huizen in het dal, de lieflijke, groene heuvels en de baai van Málaga.

Een enorm passagiersschip vertrekt uit de haven en beweegt zich traag voort, richting open zee. De typische, zomerse geuren van jasmijn, vermengd met de lavendel uit mijn tuin hangen zwaar in de lucht.

Een kleine zwaluw scheert rakelings over het oppervlakte van het zwembad. Tijdens zijn vlucht schept hij razendsnel een slokje water op.

Bij de loungebedden liggen poederblauwe strandlakens en in een hoek van het zwembad staat het grijs, stenen en loodzwaar boeddhabeeld dat we met onze emigratie vanuit Nederland met ons mee hebben gezeuld. Voor zijn zittende gestalte liggen kleine prullaria, in de loop der jaren toegevoegd als zijnde kleine presentjes.

Schelpen, een kaars in een glazen houder, een verweerde houten ketting, een metalen schaal, gevuld met bougainville en een berg steentjes, door invloeden van de natuur prachtig vlak geslepen.

De enorme olijfboom die we bewust nooit meer snoeien, geeft het beeld de nodige schaduw. Er hangen lampions in de boom die, na het invallen van de duisternis alles in een mild en mysterieus licht hullen.

Honden blaffen. Door de vreemde echo’s in het dal weet je nooit precies waar de geluiden vandaan komen. Buurman Alonso laat zijn bulderende lach horen. In onbegrijpelijk snel Spaans spreekt hij zijn vrouw toe. Ik begrijp het maar half.

Nog steeds hebben we de grootste moeite het Zuid-Spaanse dialect te verstaan.

De vele oleanders bloeien uitbundig in wit, roze en rood en de vijgenboom barst van de vruchten. Binnenkort zal ik weer aan de slag gaan met het maken van eindeloos veel potten vijgenjam en zoete vijgentaarten.

De sterke kruiden in de tuin lijken niet te lijden onder de hete zomermaanden. Munt, tijm, laurier, rozemarijn en zelfs de teer ogende basilicum doen het hier goed.

Het sinaasappelboompje, een geschenk van vrienden, heeft het lang volgehouden in zijn terracotta pot maar zal binnenkort toch in de volle grond gezet moeten worden.

Mijn ogen keren terug naar de bladzijden van het boek op mijn schoot maar lezen doe ik niet. Mijn hersenen werken traag en het bevalt me. Ik neem de tijd om eindeloos te mijmeren.

Alles groeit zo snel onder de Andalusische zon.

Het dagelijks bestaan is zo anders onder de Andalusische zon.

Je kijk op het leven verandert zo onder de Andalusische zon.

- HOOFDSTUK 1 -

OP EEN TERRAS IN ZUID-PORTUGAL

‘Ik heb er genoeg van. Echt, ik heb er schoon genoeg van.’

We zaten op een terras in het Zuid-Portugese kustplaatsje Aljezur. Het was hartje winter, net begin februari maar de zon scheen uitbundig.

‘Kijk,’ mijmerde Alexander. ‘Zo zou het ieder dag moeten zijn. Ik ben in het verkeerde land geboren. We hebben nu al maanden slecht weer thuis en het einde is nog lang niet in zicht. Wij moeten het verdorie doen met vier maanden zon per jaar en dat is te weinig voor mij. Veel te weinig en nu ik hier zo zit, besef ik het des te meer.

Lieverd, ik wil meer zon.’

Ik kon hem geen ongelijk geven. We hadden een paar gure maanden achter de rug en toen kennissen ons uitnodigden om een lang weekend in hun, in het diepe zuiden van Portugal gelegen huis door te komen brengen, grepen we deze kans met beide handen aan. Even weg uit de kou. Dat we na een vlucht van amper drie uur midden in een Portugese lente terecht zouden komen, hadden we ons helemaal niet goed gerealiseerd. Het werd een openbaring.

Op terrassen zaten mensen op versleten plastic stoeltjes en bestelden bier en salades. Het geroezemoes om ons heen was onweerstaanbaar en een gevoel van geluk overspoelde me.

Een oude man met een strohoed op, zat op de rand van een werkende fontein en porde vriendelijk met de punt van zijn wandelstok in de flank van de hond die voor hem lag. Moeders met kinderen liepen voorbij. Pratend, lachend. Het leek alsof de tijd geen vat had op de inwoners van dit kleine vissersplaatsje. Ja, ik begreep hem maar al te goed.

‘Zou dit leven niets voor ons kunnen zijn?’ vervolgde hij quasi achteloos zijn verhaal.

Zijn vingers speelden met het viltje op tafel. ‘Wonen in een land met meer zon.

Wonen in een land waar de mensen nog tijd voor elkaar hebben. In een land met minder regeltjes. Een land waar je ’s avonds, heel laat nog, een maaltijd op een terras bestellen kan en waar je op het plein je vrienden treft. Gewoon, een land waar je buiten leven kan met de zon op je gezicht, wroetend in de aarde van je eigen moestuin.’

Ik proestte het uit en er liep een straaltje bier over mijn kin. ‘Zie je me al. Ik weet nauwelijks hoe een tomaat groeit. Wroeten in de aarde! Net wat voor mij. En zeker ook m’n eigen brood bakken,’ vervolgde ik jolig.

Onze karakters verschillen, op z’n zachtst gezegd, nogal van elkaar. Alexander is rustig en integer, dol op de natuur en alles wat daar zo bij hoort en tevens groot voorstander van een gezonde en evenwichtige levensstijl.

Ik daarentegen ben een woesteling. Een meisje van de stad. Rokend, overmatig drinkend en schreeuwend baan ik me een weg door het leven en hou me bij voorkeur op de been met grote hoeveelheden voedingssupplementen. Het is voor een buitenstaander dan ook volkomen onbegrijpelijk dat we het samen zo goed doen. Het moet wel te maken hebben met het feit dat Alexander weet dat ik, ondanks al mijn bravoure en m’n veel te grote mond, in stilte al heel lang op zoek ben naar hoe een zinvol en gelukkig leven te leiden.

‘Een moestuin,’ giechelde ik nog even na.

Hij keek verongelijkt maar liet zich niet uit het veld slaan.

‘Ja echt, daar voel ik wel wat voor. Weer een beetje terug naar waar het eigenlijk allemaal om draait. Evenwicht en eenvoud. Tijd creëren om nieuwe inspiratie op te kunnen doen.’

Ik was verbaasd. Dit had ik nooit eerder van hem gehoord en last van winterdepressies had hij ook niet. Toch? Wel wist ik dat hij intens van de zon genieten kon maar dit was me nogal niet wat.

Opeens schoot me in gedachten hoe hij niet van de terrasjes weg te slaan was geweest tijdens een korte vakantie in Barcelona en nu ik er nog eens over nadacht; wat leek hij toen gelukkig.

Er stond een zachte, warme bries en vaag rook ik de geur van de zee. Het herinnerde me aan de vakanties die ik vroeger met mijn ouders en broertjes doorbracht aan het Gardameer in Italië. Vakanties die eeuwig leken te duren en waar de zon in mijn beleving iedere dag scheen.

Toen ik op latere leeftijd voor het eerst zelfstandig op vakantie ging, toog ik samen met mijn hartsvriendin Mariël naar de Adriatische kust. Italië was ons land en hier zouden we eeuwig op vakantie blijven gaan, beloofden we elkaar plechtig.

Ach, hoe anders zou het allemaal lopen.

‘En hoe denk je dat te gaan verwezenlijken?,' vroeg ik hem, toch wel een beetje uit het lood geslagen door zijn onverwachte uitspraak. Ik zag niet voor me hoe we dit zouden kunnen realiseren. Alexander had een bedrijf in de alternatieve gezondheidszorg en was dag en nacht bezig met de webwinkel, het verzorgen van lezingen, workshops en presentaties. Z’n ogen lichtten op toen hij zijn, blijkbaar vers uitgedachte plan ten gehore bracht.

‘Nou ja, helemaal precies weet ik natuurlijk niet hoe we dit zouden kunnen waarmaken maar denk je toch eens in. Wonen in een warm land! Er moet toch een manier zijn? Ik hoef toch niet altijd op kantoor te zijn? Het leeuwendeel van mijn werk kan ik per computer afhandelen en dat kan dus ook prima vanuit het buitenland. Natuurlijk zal ik van tijd tot tijd terug moeten, dat hoort erbij maar verder voorzie ik eigenlijk geen grote problemen.’

Rare vent, dacht ik. Hoe verzint ie het, maar schrok onwillekeurig van de beslistheid in z’n stem dus zette ik, bedreven advocaat van de duivel, de tegenaanval in.

‘Meen je dit nu serieus? En waar zou je dan willen wonen? Heb je daar al een ideetje over? Wat gaan we daar in vredesnaam doen dan en hoe? En weg uit ons eigen land? Denk je niet dat we onze vrienden en familie zullen gaan missen? De seizoenen? De kroegen en het theater? Kunnen we ons dit eigenlijk wel veroorloven? O, nee. Moeten we ons heerlijke huis dan verkopen? Alle schepen achter ons verbranden?' Ik merkte dat ik niet logisch meer denken kon en kreeg er een licht hoofd van.

Hij had gelijk. Het merendeel van het werk kan per computer gedaan worden.

Technisch gezien zou het mogelijk moeten zijn maar het idee was zo plotseling opgekomen. Ik wist er zo snel eenvoudig geen raad mee.

‘En als jij dan de hele dag achter je computer zit,' vervolgde ik nerveus, 'wat moet ik dan doen? Jouw geliefde moestuin bijhouden? De rest van de dag in een hangmat liggen?’ Het idee leek me te bizar.

‘Dat lijkt me niet,’ protesteerde hij. ‘Ik zal je hard nodig hebben op ons buitenlands kantoor. De webshop moet doorlopen, e-mails moeten beantwoord, rekeningen gemaakt. Je zal je handen vol hebben.'

Ik voelde een lichte paniek opkomen. Wonen in een land met meer zon. Het klonk beslist aantrekkelijk maar er kwam zoveel bij kijken.

Ik moet het afkappen, dacht ik. Als ik hem nu ferm antwoord dat het een leuk maar onmogelijk idee is, dan blijft het hierbij en is hij het zo weer vergeten.

Zeg het hem, zeg het hem nú, schreeuwde mijn verstand maar mijn hart oordeelde anders.

‘Denk er nog eens over na,’ fluisterde het. ‘Bespreek het verder met hem.

Onderzoek de mogelijkheden. Zou je het misschien niet best wel eens heel leuk kunnen vinden? Ben je zelfs niet een heel klein beetje benieuwd hoe het zou kunnen zijn? Je bent gek op de zee, de geur van warme oorden, ruisende palmen en het ongedwongen leven. Waarom zoek je het niet op? Wat houdt je tegen?’ En ik wist niet waar de woorden opeens vandaan kwamen. Mijn mond was droog en mijn hart klopte gejaagd toen ik zei: ‘Goed dan. Laten we maar eens bekijken wat de mogelijkheden zijn.’

Een koel biertje, een zomaar opborrelend gesprek en van het een op het andere moment veranderde ons leven. Het is nooit meer hetzelfde geworden.

- HOOFDSTUK 2 -

HERSENSPINSELS

Het was een raar, klein autootje en we pasten er maar net in. Toch had de witte Fiat Panda, die onze kennissen altijd klaar hebben staan voor hun gasten vierwielaandrijving en dat was niet voor niets, zo bleek al snel.

‘Je moet wel hartstikke gestoord zijn om zo ver van de bewoonde wereld af te willen wonen,’ foeterde ik. Het bleek een hele klus om het huis weer te vinden. Het is weliswaar schitterend gelegen in een lieflijk dal maar om het zonder kleerscheuren te kunnen bereiken moest een mens wel over ware leeuwenmoed en een flinke portie stuurmanskunst beschikken. Opeens hield de verharde weg op en ja, dát pad moesten we volgen, wees Alexander genietend. Het kan hem niet ruig genoeg zijn en hier kon hij z’n hart ophalen.

Een kronkelend zandpad voerde ons hortend en stotend naar beneden. De grond was hard en onregelmatig, overal lagen omgewaaide takken en zelfs hele bomen aan de kant van het weggetje. Het tastbare bewijs dat het hier soms ook winters kon zijn en dat de wind er genadeloos zijn verwoestende werk had gedaan.

De zandweg splitste zich in een tweesprong en al had ik m’n leven ermee kunnen redden, ik had geen flauw idee welk pad we nu moesten volgen maar Alexander wist het wel. Op de heenweg had hij zich goed georiënteerd en blijkbaar onthoudt hij het dan ook. Het is vast een gave, bedacht ik me. Zoiets kan je jezelf niet aanleren. Dat zit in je genen. Een zielig excuus eigenlijk. Ik verzon het maar om mijn eigen tekortkoming op het gebied van oriënteren te vergoelijken.

Het maakt niet uit waar je me neerzet. Ik zal altijd verdwalen omdat ik geen enkel gevoel voor richting heb. We woonden inmiddels al enige jaren in ons nieuwe huis maar de keren waren niet te tellen dat ik mezelf ’s nachts terug vond in het washok terwijl ik toch heus op weg was naar het toilet. Verkeerde deur. Alweer!

De Panda slipte en ik voelde de bodem onder onze wielen wegglippen.

‘O gottegottegot,’ jammerde ik hardop. ‘Moet dat nou zo hard?’ Vanaf de bestuurdersplek hoorde ik opgetogen gelach. Hij genoot.

Nee, ik ben geen held in de auto. Sterker nog, ik verafschuw autorijden. Waar het vandaan komt is nooit echt duidelijk geworden maar het is een vaststaand feit. Zelf ga ik er maar vanuit dat ik in een eerder leven op tragische wijze om het leven gekomen ben door een auto ongeluk want mijn angst voor alles op vier wielen neemt vaak ongezonde vormen aan.

Pas op mijn drieëntwintigste besloot ik met grote tegenzin dat het nu toch echt tijd werd om mijn rijbewijs te gaan halen maar leuk vond ik het niet en mijn arme rijinstructeur had zijn handen vol aan me. Hysterisch werd ik bijna als ik moest invoegen. Iedere les was een regelrecht drama en niet alleen voor mij, de arme vent.

Toen ik na het afleggen van mijn rijexamen ook nog geslaagd bleek te zijn voelde ik dan ook geen spatje vreugde. Teleurgesteld was ik. Nu moest ik immers alleen de weg op. Er zou nooit meer iemand naast me zitten met een veilige extra set remmen onder de voeten. Ik stond er nu alleen voor. Een gruwelijke gedachte. Sindsdien heb ik altijd geprobeerd een ander te laten rijden en als er eens geen chauffeur voorhanden was, dan maakte ik gebruik van het openbaar vervoer. Ach, eigenlijk doe ik het nog steeds zo.

Hoe doen ze dat hier als het donker is? peinsde ik. Er is geen straatlamp te bekennen. Het moet hier ‘s nachts aardedonker zijn. Bovendien wordt er nergens iets aangegeven. Geen idee waar we ons nu bevinden. ‘En dat is ook wat,’ bedacht ik me hardop. ‘Je zal maar net de boodschappen gedaan hebben en er dan bij thuiskomst achter komen dat je vergeten bent de boter mee te nemen. Hier in dit Portugese dal wonen vereist de nodige organisatie. Je kijkt wel drie keer je keukenkasten en boodschappenbriefje na voordat je op pad gaat. Je bent er zomaar een ochtend mee bezig.

Maar een echt drama zal het voor onze kennissen niet zijn. Ze halen het eten gewoon van hun land. Onbegrijpelijk vond ik het.

Erik had ons gisteren meegenomen om het land dat bij het huis behoort eens nader te inspecteren en hij was er zichtbaar trots op.

‘We kunnen het niet allemaal alleen bijhouden hoor. Een keer per week komt er een man uit het dorp om ons een handje te helpen. Hij doet vooral het zware werk en kent het land op z’n duimpje.’

Vol ontzag staarde ik naar het uitgestrekte landschap. Er stonden kurkeiken die, als de bast dik genoeg was, door de plaatselijke kurk-mannen van hun jasjes ontdaan werden en verder zagen we sinaasappel-, citroen- en mandarijnbomen gezellig door elkaar staan.

‘We plukken al maanden aan een stuk door, drinken ons suf aan sinaasappelsap maar zoals je ziet hangen de bomen nog steeds vol met vruchten. Alles wat we overhouden zodra het rijp is, gaat wekelijks naar onze buren, een paar kilometer verderop en zij geven ons dan weer mee wat zij te veel op het land hebben staan.

Een geweldige ruil.'

Zover we konden kijken was de bodem bezaaid met kruiden. Ik onderscheidde munt, tijm, oregano, laurier en rozemarijn. De geuren waren bedwelmend. Op de patio stond een stoere, stenen pizzaoven die veelvuldig gebruikt werd. Alleen het meel voor het deeg en de kaas moesten gekocht worden en van het land kwamen vervolgens de vette vleestomaten, knoflook, courgettes, paprika’s en verse oregano. De oven werd gestookt met afvalhout van het land.

Voor een paar dubbeltjes kan je hier heerlijk eten realiseerde ik me verbaasd. Het was een wondere wereld voor dit supermarktmeisje.

Na wat een eeuwigheid leek te duren, bereikten we het beeldschone huis en parkeerden het autootje in de schaduw van een rij bladerrijke bomen op de oprijlaan. Marnix, de flink uit de kluiten gewassen, geadopteerde hond van onbestemd ras begroette ons vrolijk kwispelend.

‘Zomaar aan komen lopen,’ vertelde Erik ons. ‘We hebben geen idee van wie hij ooit geweest is maar hij bleef hardnekkig op het erf terugkomen dus hebben we hem maar gehouden. Datzelfde geldt overigens voor onze twee katten. Opeens waren ze er en er was niemand die ze op kwam eisen en ach, wat doe je dan.’

Amy stond in de keuken en riep ons toe dat we het ons maar alvast gemakkelijk moesten maken. ‘Ik kom er zo aan. Ben even wat hapjes aan het maken.’

Een ontzettend schele, lichtbruine kat bekeek ons vanaf haar plekje op de bank en maakte geen aanstalten om te vertrekken toen ik naast haar neer plofte.

‘Lekkere dag gehad?,’ vroeg Erik en pakte een volle fles rode port van tafel. ‘Zo, eerst maar eens een borrel.’ Amy kwam terug uit de keuken met een schaal Portugese lekkernijen en samen proostten we op het goede leven en bedankten ze nogmaals uitbundig voor de uitnodiging.

De bijna stroperige port smaakte grandioos en mijn horecahart maakte een sprongetje van genot. ‘Zet de fles maar naast mij neer,’ beval ik gelukzalig.

Middenin de kamer brandde de houtkachel. Zelf ontworpen, organisch van vorm en afgesmeerd met crèmekleurig leem. De pijp verdween onopvallend in het plafond.

Onze zeer spirituele kennissen hadden hun plek hier gevonden. Ze waren naar dit stille dal toegeleid en wisten gevoelsmatig dat ze hier zouden gaan wonen maar hiermee was wel een probleem geschapen want er was niets. Alleen maar bomen, planten en een overvloed aan water van een natuurlijke bron.

Vastbesloten hier hun leven verder voort te zetten, maakten ze ingewikkelde plannen voor het bouwen van een ecologisch huis en iedere luxe ontberend, bivakerend in een caravan, creëerden ze stap voor stap het comfortabele huis waar we nu zaten. Voor de bouw waren uitsluitend natuurlijke materialen gebruikt. Een aggregaat, zonneboilers en zonnepanelen zorgden voor de energie en voor het water werd op kunstige wijze gebruik gemaakt van de natuurlijke bron bij het huis. Naast het huis werd een ecologisch zwembad gegraven en op het land groeide genoeg om bijna het hele jaar door van te kunnen eten. Aan het hoofdhuis vast zat een gastenappartement dat van tijd tot tijd gebruikt werd door familie en vrienden.

‘Nee, ik mis de bewoonde wereld helemaal niet,’ sprak Erik, nippend van zijn glas.

‘We horen hier. Het is een krachtplek waar wij ons werk ongestoord kunnen doen.’

Voor mij was het nauwelijks te bevatten.

Geen verharde wegen, geen kroegen en leuke winkeltjes. Ik wist zeker dat ik hier binnen de kortste keren zou vereenzamen maar dat nam niet weg dat ik de twee mateloos bewonderde. In tegenstelling tot Alexander had ik maar weinig affiniteit met het spirituele. Het boeide me weliswaar allemaal heel erg maar kon er verder niet zoveel mee. Gelukkig werd dat ook niet van me verwacht.

Er verschenen een paar flessen wijn op tafel en onze gastvrouw bracht een salade met avocado en blanke amandelen en een schaal geroosterde varkenskoteletjes mee uit de keuken. ‘Kijk,’ sprak ze. ‘Porco preto. Vlees uit Alentejo. Vlees van het beroemde Spaanse Iberico varken.’

De smaak was met niets te vergelijken. Het was tongstrelend en ik meende zelfs iets van kruiden te proeven in het vlees terwijl er toch slechts peper en een beetje zeezout op gestrooid was.

‘Jongens, hoor eens waar Alexander vandaag mee kwam,’ vervolgde ik het gesprek en elkaar telkens in de rede vallend, maakten we ze deelgenoot van onze, net geboren hersenspinsels. Ik wist niet waar ik het eerst en het laatst beginnen moest en struikelde veelvuldig over mijn woorden.

‘Echt, het kwam zomaar uit het niets. Het zonnetje scheen, we zaten op een terras en toen kwam ie er opeens mee. Ik wil meer zon, zei hij. Ik wil meer zon! Idioot toch?’ Het duurde even voordat het hele verhaal verteld was en geduldig glimlachend lieten ze ons uitratelen.

We hadden geen beter klankbord kunnen hebben, die avond. Wie beter dan zij wisten hoe het was om huis en haard te verlaten, om familie en vrienden gedag te zeggen en zomaar in het weliswaar warme maar oneindige diepe te springen.

‘Hoe was dat voor jullie?’ wilden we weten. ‘Hebben jullie heimwee gehad? Hoe was het om de taal te leren spreken? Zijn jullie een beetje opgenomen in deze kleine gemeenschap? Voelen jullie je thuis hier?’

Een stortvloed aan vragen kregen ze die avond over zich heen en al etend en drinkend werd het laat. Heel laat. Veel te laat.

Zelfs de immer matige Alexander dronk die avond beduidend meer dan gebruikelijk en een tikje wankel liepen we die nacht, innig gearmd naar ons appartementje.

‘Hier moet ik morgen voor boeten,’ sprak ik moeilijk. ‘Daar zit een kater aan te komen van jewelste maar het was het waard, hè?’

'Gezellig, gezellig,' grijnsde hij me toe en deed een verwoede poging om met halfgesloten ogen z’n tanden te poetsen. Klodders tandpasta vlogen door de badkamer.

‘Je moet eerst de tandenborstel in je mond stoppen en hem daarna pas aanzetten.

Moeilijk hè, elektrisch poetsen,' oordeelde ik sarcastisch en probeerde vervolgens mijn tweede been in de pyamapijp te proppen waar zich reeds een been bevond. Toch lukte het ons uiteindelijk redelijk ongeschonden het bed te bereiken.

‘Ik vind het een geweldig idee. Geweldig, zeg ik je,’ murmelde hij nog voordat hij als een blok in slaap viel.

Ik daarentegen kon de slaap niet vatten. Leven in een land met meer zon, spookte het door mijn hoofd en dacht aan thuis. Het comfortabele leven, onze leuke banen, vrienden en familie, het heerlijke huis, mijn eenvoudig te onderhouden binnentuin, een middagje winkelen, een dag ontspannen doorbrengen in mijn favoriete sauna. Wilde ik dit wel? Zou ik bereid kunnen zijn dat alles op te geven voor een beetje extra zon?

Als we gaan, dan moet ik er helemaal achter staan, dacht ik koortsachtig. Niet uitsluitend omdat mijn partner er zo’n behoefte aan heeft. Je moet samen willen en als één blok achter je beslissing staan.

Ik was in de war en mijn lichaam voelde klam aan. Vanochtend wisten we nog van niets en verheugde ik me op een dag slenteren door het zonnige Portugese vissersplaatsje. Alles was anders nu.

Probeer maar wat te slapen, dacht ik voor de zoveelste keer bij mezelf. Niet meer piekeren. Morgen is er weer een dag maar het duurde nog uren voordat ik uiteindelijk onrustig in slaap viel, dromend van stoffige weggetjes, eindeloos kronkelend door een landschap dat ik niet kende.

- HOOFDSTUK 3 -

EN WAAR ZOU JE WILLEN WONEN DAN?

De koffers waren uitgepakt en de eerste was draaide al. We waren inmiddels teruggekeerd uit Portugal.

Treurig wierp ik een blik door de grote glazen schuifpui in de woonkamer en bezag ons binnentuintje met gemengde gevoelens. Het miezerde en bovendien waaide er een straffe wind. De drie, bijna bladerloze planten in hun pot hadden het gered deze lange winter. Ze leefden nog en van het voorjaar zouden ze het heus wel weer gaan doen maar nu bood het een troosteloze aanblik.

Ik stak wat kaarsen aan en zette de verwarming nog een graadje hoger. Onze jassen hingen klammig aan de kapstok. Thuis!

Het idee dat ik zo de deur weer uit moest om op mijn fiets de boodschappen voor vanavond in huis te halen trok me niet erg maar ik had niets meer in huis. Nog geen ei. De Hollandse lucht was intens grijs.

Hoe lang was het inmiddels geleden dat we hier hadden genoten van een strakblauwe lucht? Ik kon het me niet meer herinneren. Peinzend verliet ik de keuken met een kop dampende koffie.

Ach, jawel. We hadden het afgelopen jaar best vaak buiten kunnen zitten, toch? Of toch niet? Ik wist het niet meer en verlangde ineens hevig naar de zomeravonden die we dan steevast buiten doorbrachten.

Met onze buren hadden we het enorm getroffen. Monique en Wim zijn een prachtig stel met wie we onze grote binnentuin delen en als het weer het maar even toelaat, zijn ook zij steevast buiten te vinden.

‘Kom lekker deze kant op, jongens,’ riepen we elkaar toe vanaf onze stoelen. ‘Ik heb de wijn koud staan. Heb jij nog bier op voorraad? Hier heb ik kaas en olijven in de koelkast. Even een stokbrood in de oven gooien. Ah, tapenade vind ik hier ook nog.’ ‘Prima,’ hoorden we dan van de overkant. 'Ik heb Thais gekookt voor vanavond. Meer dan genoeg voor vier personen.’ Aan gespreksstof ontbrak het ons nooit en zo ging menig middag ongemerkt over in de nacht.

O, realiseerde ik me met een schok. Stel je voor dat we hier ooit echt zullen vertrekken. Ik zal ze zo missen. Zulke buren vinden we nooit meer. Het stemde me een beetje treurig maar mijn aanvankelijke weerstand tegen het compleet zotte idee van Alexander had inmiddels plaats gemaakt voor een bijna misselijkmakende opwinding.

Onderweg terug in het vliegtuig was er een idee bij me opgekomen. Een briljant idee, al zeg ik het zelf. Het zat me dwars dat Alexander, waar ook ter wereld, altijd druk zou kunnen zijn met het voortzetten van zijn bedrijf. We hadden alle voors en tegens tegen elkaar afgewogen en waren tot de conclusie gekomen dat hij zijn werk inderdaad overal vandaan zou kunnen doen. Voor mij zouden er weliswaar de nodige klusjes overblijven maar dat leek me niet voldoende.

‘En denk maar niet dat ik de hele dag in onze tuin aan het werk ga,’ mokte ik verongelijkt. ‘Dat is niets voor mij. Ik heb geen groene vingers en vind er ook helemaal niets aan.’

Hier had ik een leuke baan bij het plaatselijke theater en het beviel me meer dan goed. Kort na mijn scheiding had ik er heel even over gedacht om opnieuw een restaurant op te zetten. Het zat nu eenmaal in m’n bloed.

Een gezellig café zou het ditmaal moeten worden met bij voorkeur iedere avond live muziek en met een decadente champagnebar als tegenhanger. Aanvankelijk waren we beiden enthousiast over het idee. Er stond een leuk monumentaal pand te huur in de binnenstad en de locatie was bij uitstek geschikt voor mijn snode plannen.

Connecties bij de verschillende brouwerijen had ik voldoende en kende het wereldje op m’n duim maar na enige tijd sloeg de twijfel toe.

Weer iedere nacht aan het werk!

Het horecaleven werkt verslavend en kan heel mooi zijn maar de prijs is hoog. Het kaarsje brandt aan twee kanten en je moet van goeden huize komen om je niet te laten verleiden tot oeverloos doorzakken en nachtbraken. Waarom zou ik me dit weer overnieuw op de hals halen? Waarom? Is het echt zo verleidelijk?

Hoe vaak heb ik toentertijd niet geschreeuwd dat ik een slaaf was van mijn eigen restaurant? Was ik dat soms alweer vergeten? Alexander werkt overdag. Ik zou wederom alle avonden aan het werk zijn. Dag in, dag uit. Tijd zouden we nauwelijks meer voor elkaar hebben. Was dat het nu echt waard allemaal?

Het antwoord bleek simpel. Nee! Dat was het niet en toen we ons daar bewust van werden, lieten we het idee onmiddellijk los.

Maar ja, nu werd het toch anders. Ik hou wel van een beetje aanpakken en het gastvrouwschap zit me in het bloed. Ik vond een oplossing.

‘Een Bed and Breakfast, lieverd.’ Ik gilde het bijna uit en keek hem triomfantelijk aan.

In het vliegtuig draaiden hoofden zich verbaasd om en zochten naar de plek waar het opgewonden geschreeuw vandaan kwam. Ik zag het maar het deerde me niet. Dat was het. Eureka! Maar natuurlijk. Een Bed and Breakfast. Mijn hemel. Waarom had ik daar niet eerder aan gedacht?

De interesse droop van z’n gezicht af. Ja, hier had ik de spijker op de kop geslagen, zag ik wel. Dit moest uitgewerkt worden en het grote fantaseren kon beginnen.

We kopen een leuke boerderij, ergens op het platteland, en laten we eens uitgaan van vier dubbele kamers, ieder met een eigen badkamer. Vanzelfsprekend moet er een gedeelte voor onszelf zijn. Je moet je van tijd tot tijd kunnen terugtrekken, nietwaar?

En een ruim kantoor voor jou natuurlijk. Een luxe zwembad met bijbehorende zonneweide, dat spreekt voor zich en een stukje land. Ja, dat ook. Geen idee wat we daar mee zouden moeten doen maar het hoort erbij. Wat vergeten we? Ach ja, een plek waar onze gasten samen kunnen komen. Eentje buiten en eentje binnen voor als er eens een wat minder zonnige dag zou zijn. Een kleine bibliotheek, een hoekje waar tv gekeken kan worden en een beetje muziek kan worden geluisterd. En buiten moet een lange, houten tafel komen. Een tafel waar je wel met twaalf man aan zou kunnen zitten en waar gezamenlijk gegeten en gedronken kan worden.

Ik zag het glashelder voor me. Een verweerde houten tafel, buigend onder het gewicht van spijzen en dranken. Een uitgelaten gezelschap, ontspannen pratend over de dingen van de dag. Ook intense gesprekken zouden er gevoerd worden, vriendschappen zouden er uit voortvloeien.

‘En dan doe jij gewoon je werk vanuit kantoor en ik zorg voor het ontbijt en het diner. Natuurlijk heb ik je hulp wel nodig voor alle lopende zaken want…

En ik ratelde maar door. Kon geen genoeg krijgen van mijn nieuwbakken, briljante idee. Helemaal in de wolken was ik. Wat een vondst. Nu werd alles duidelijk. Zo zouden we het moeten doen.

Tientallen gedachten streden om voorrang in mijn overvolle hoofd. Ik zakte achteruit, wiebelde onrustig heen en weer op de krappe vliegtuigstoel en sloot mijn ogen.

Even de zaken op een rijtje zetten. Kalmeer. Rustig aan. Je hebt alle tijd. Waar was ik nog maar weer? Maar voordat ik de warboel in mijn hoofd weer had kunnen ordenen sprak Alexander: ‘En waar zouden we willen wonen dan?’

Stilte. Doodse stilte. Slechts het ruisen van mijn bloed en het kloppen van mijn hart.

‘Jij nog een glas prosecco meisje?’ Vriend Michel die tevens eigenaar is van onze favoriete kroeg, zwaaide de halfvolle, goed gekoelde fles voor mijn neus heen en weer en zonder het antwoord af te wachten vulde hij mijn glas opnieuw. Hij kent me inmiddels.

Het was druk die avond en mijn ogen dwaalden door het sfeervolle pandje. Op iedere tafel brandden kaarsen, er liep iemand door de zaak met een houten plank, gevuld met een zwaar geurende kaassoort die Michel mee terug uit Frankrijk genomen had. Op krijtborden stonden verschillende bieren vermeld. Ik voelde me er thuis. Alexander sprak geanimeerd met een vaste gast en genoot zichtbaar.

Toen we hier net kwamen wonen, waren we er per toeval terecht gekomen en het bleek een voltreffer te zijn. Leuke ambiance, prettig publiek. Er viel altijd wel iets te doen en het was gek genoeg vooral Alexander die hier regelmatig vertoefde.

Schaamteloos maakte hij gebruik van zijn vers verworven status van gescheiden man met nieuwe vriendin. Getrouwd, met drie kinderen en een zaak die al zijn tijd en aandacht opslokte, kwam het toentertijd niet in zijn hoofd op om er eens even een paar uurtjes tussenuit te knijpen om onbekommerd te gaan borrelen maar inmiddels stonden de zaken er anders voor en tot zijn eigen stomme verbazing raakte hij eenvoudig bevriend met dit bijzondere groepje mensen en ik genoot volop met hem mee.

‘Kom, we gaan hier even zitten,’ en aan mijn elleboog voerde hij me mee naar een relatief rustig hoekje van het café. ‘Vertel eens, heb je je gedachten er al over laten gaan? Over waar je zou willen wonen, bedoel ik.’ Alsof ik niet wist wat hij bedoelde. Ik dacht aan niets anders meer en nerveus trommelde ik met m’n vingers op het tafelblad.

‘Nog maar eentje doen dan?’ Michel verscheen aan ons tafeltje er schonk nog eens in.

‘Alexander vertelde me al van jullie plannen. Geweldig. Grandioos. Moet je doen.

Mijn vrouw en ik denken er ook al jaren over maar ja, de zaak hè? En toch.... Als de juiste gelegenheid zich voordoet, dan gaan we.’

Ach, denkt niet bijna iedereen wel eens stiekem over een plek onder de zon, je eigen palm voor de deur, een hangmat, de zee en een zorgeloos bestaan? Ik was er bijna zeker van. Maar om je dromen uit te laten komen en daadwerkelijk actie te ondernemen, dat is een heel ander verhaal natuurlijk. De zekerheid van een vaste baan, het moeten achterlaten van huis, familie en vrienden weerhoudt de meeste dromers ervan hier daadwerkelijk werk van te maken. Ik begreep het volkomen.

‘Portugal,’ begon ik voorzichtig.

’Ik ken eigenlijk alleen Lissabon maar en inmiddels het kleine stukje van het zuiden waar we net van terug gekomen zijn. Het trekt me eigenlijk niet zo. Ik kan je niet zeggen waarom niet maar ik heb nog nooit in mijn leven gedacht: Kom, nu ga ik eens een reisje naar de Algarve boeken. Nee, ik geloof niet dat het me lijkt.’

Alexander was er ook eerder geweest en was het met me eens. ‘Op de een of andere manier zou ik er ook niet direct voor kiezen, maar ja, wat weten wij nou eigenlijk helemaal van Portugal?’

‘Italië daarentegen,’ begon ik mijn reeds ingestudeerde pleidooi over het, in mijn ogen, mooiste land van Europa, ‘heeft het helemaal.’ Ik ben hopeloos verliefd op het land. De sfeer, de geur. Italië is elegant, ja, dat is het juiste woord. Het landschap is onwerkelijk mooi en de Italianen zelf... voor mij hebben ze iets magisch. Goed gekleed, welbespraakt, warm, een tikje theatraal, gastvrij en dan die Italiaanse keuken!

Ik vertelde hem het verhaal van die keer in Italië toen ik, als jonge meid met vriendin

Mariël een huisje gehuurd had aan de Adriatische kust.

Ach, huisje is eigenlijk niet het juiste woord. Het bleek een grijze, betonnen bunker te zijn die slechts voorzien was van het hoogstnoodzakelijke maar we waren in de wolken met ons Spartaans onderkomen. Prachtig vonden we het.

Op het strand leerden we twee Italiaanse zusjes kennen en na enige dagen samenzijn werden we in hun schitterende steenkolenengels uitgenodigd te komen eten bij hun ouders die in de buurt een villa gehuurd hadden. Vereerd namen we de uitnodiging aan, kochten vijf peperdure rozen die door de bloemist zorgvuldig in folie verpakt werden, trokken onze mooiste jurkjes aan en togen die avond naar de afgesproken plek.

We werden hartelijk verwelkomd door de Napolitaanse vader en moeder. 'La mama' droeg een gebloemd schort en was, zo hoorden wij, al de hele middag druk doende geweest in de keuken. Ze was in tranen toen we haar de rozen overhandigden.

‘Dat hadden we nou niet hoeven doen,’ vertaalden de zusjes toen zij ons hier met een waterval van onbegrijpelijke woorden voor bedankte.

Maar kóm, gebaarde ze. Neem plaats, ga daar zitten, en porde intussen haar zeer bruine en kalende echtgenoot in z’n zij. ‘Vino voor de meisjes,’ schalde ze. Zoveel konden we nog wel verstaan.

De vriendelijke man schonk glimlachend in en moeder kwam terug met een schaal vol zalige hapjes. ‘Mangia, ragazze. mangia! ….’ en dat deden we.

Na deze antipasti volgde een dampende schaal spaghetti. ‘De specialiteit van mijn moeder,’ fluisterde Luciana, de oudste zus ons toe. ‘Wel zeggen dat je het lekker vindt hoor.’ Dat had ze niet hoeven zeggen. De pasta was fantastisch en we aten alsof ons leven ervan af hing.

‘Gek dat je het thuis gewoon niet zo lekker krijgt,’ zei Mariel die al van jongs af aan iedere vrije minuut het liefst in de keuken doorbrengt. De zusjes vertaalden en ‘La Mama’ straalde.

‘Mama zegt dat ze het recept aan je mee zal geven vanavond,’ kreeg Mariel te horen. Vader ging in de tussentijd kwistig rond met de wijn en was in z’n element als gastheer van deze avond. We genoten.

‘Wil je je moeder alsjeblieft bedanken voor de geweldige maaltijd?’ vroeg ik één van de zusjes toen we uitgegeten waren. Ze keek me verbaasd aan. ‘Hoezo? Nu al? Dat kan je nog niet weten. Het hoofdgerecht moet nog komen.’

Stomverbaasd waren we maar tijd om hierover uit te weiden was er niet. Ditmaal verscheen vader uit de keuken met iets wat op varkensvlees leek. Het was porchetta arrosto, een rollade van speenvarken, verpakt in pancetta, zo vernamen we. In een tweede schaal lagen geroosterde paprika’s, gekruide courgettes en piepkleine aardappeltjes in de schil.

Uit de mond van Mariël ontsnapte een zenuwachtig piepje en ook ik had het er te kwaad mee. Hoe moesten we dit op gaan krijgen maar ‘il padre’ keek ons verwachtingsvol aan. Dit was zijn bijdrage in de keuken geweest en wij wisten wat er van ons verwacht werd.

Tot aan de nok toe vol legden we enige tijd later opgelucht ons bestek terug op het bord. Hoe krijgen ze het weg allemaal, dacht ik nog alvorens moeder van tafel liep om terug te keren met de Tiramisu.

‘Zelf gemaakt,’ glunderde ze trots. ‘Ragazze, neem… néém,’ en wees op het nagerecht dat minimaal tweeduizend calorieën bevatte.

De zusjes kregen ons gevecht inmiddels in de gaten en gniffelden besmuikt met ons mee. Het gebeuren scheen vader en moeder ten enenmale te ontgaan en we waren ze er dankbaar voor. Onverstoorbaar kauwend vertelde ‘il padre’ dat hij deze ochtend z’n uiterste best gedaan had om een paar mooie kaasjes te vinden voor straks, bij de dessertwijn.

Het werd laat die avond en na de kazen kwam er een schaal met fruit, gevolgd door sterke espresso met een knalgele limoncello, en nog een, en nog een.

‘Kijk, zo werkt dat daar,’ sprak ik, nog nagenietend van mijn eerste Italiaanse culinaire avontuur. ‘Ik ben het nooit vergeten.’

In mijn jeugd brachten we als familie de zomervakanties door aan het Gardameer.

De Adriatische kust ken ik van mijn vakanties met vrienden en vriendinnen en pas veel later ging ik me interesseren voor Toscane en Umbrië met hun overweldigende natuur, interessante culturele steden en lieflijke dorpen. Het land heeft echt alles. Er is niets wat ik niet leuk of mooi vind aan Italië en het zou beslist een land kunnen zijn waar ik me thuis zou kunnen voelen.

Een beetje spijtig vertelde ik Alexander, die geboeid aan het luisteren was, dat er ook wel wat nadelen aan zaten. De eerlijkheid gebood me het toch maar te vermelden.

Als je zowel in de zomer als in de winter mooi weer wilt hebben, moet je daarvoor wel iets verder afzakken naar het Italiaanse zuiden en daar ben ik helaas niet bekend en er was nog iets… Een pand kopen in Toscane of Umbrië is een kostbare aangelegenheid.

Met mijn ex-man was ik enige jaren terug naar Italië gereden. Met eigen auto reisden we drie weken lang kris kras door het betoverende Toscane en Umbrië. Iedere drie of vier dagen wisselden we van slaapplek. We logeerden in oude, statige landhuizen, gerenoveerde wijnboerderijen en zelfs in omgebouwde paleizen. Het had diepe indruk op me gemaakt. Zoveel schoonheid en pure luxe laat zich nauwelijks beschrijven.

We bezochten Pisa, de ommuurde stad Lucca, Volterra en het torenstadje San Gimignano, doorkruisden de Chiantistreek, keken onze ogen uit in Florence, Pienza en Orvieto, dronken kostbare Brunello in Montalcino, wandelden door het sprookjesachtige Assisi en Gubbio, reden dwars door de wijn- en olijfgaarden van Perugia, en dronken Aperol Spritz aan het meer van Trasimeno.

Ik had er eeuwig kunnen blijven maar het was kostbaar. Zeer kostbaar.

Op het internet had ik allang gezien hoe het gesteld was met de Toscaanse huizenprijzen en spijtig moest ik constateren dat dit, voor ons doel, te ver boven het budget lag.

‘We kijken er nog wel eens op ons gemak naar,’ sprak Alexander, toch wel een beetje onder de indruk van mijn enthousiasme. Hij kende Italië niet.

Met zijn vrouw en kinderen waren ze tijdens de zomervakanties voornamelijk in Zuid Frankrijk te vinden geweest, mede omdat zijn ouders daar een huis hadden.

‘Frankrijk is onwerkelijk mooi, echt waar maar ik zou er niet willen wonen. Gek genoeg kan ik er niet meteen de vinger opleggen maar het is niet anders. Ik ben er al die jaren met veel plezier geweest en zou er voor een vakantie graag nog eens terug willen gaan maar er wonen? Nee, uitgesloten,’ en hij trok er een ‘van z’n leven niet’ gezicht bij.

Frankrijk was dus ook van de baan, begreep ik. Prima. Net als Portugal zei het land me niet veel. Verder dan Parijs en Straatsburg was ik nooit gekomen.

Een tikje onvast liep ik naar het toilet en bij terugkomst kwam Michel naar ons tafeltje gelopen en zette een vers glas prosecco en een biertje voor ons neer. ‘Die hebben jullie van Ruben.’

We draaiden ons gezicht naar de bar en keken in het gebronsde gelaat van de gulle gever. ‘Gezondheid jongens,’ proostte hij ons toe. ‘Op het goede leven.’ Ik bedankte hem, nam een ferme slok en vervolgde totaal onlogisch: ‘Je zit toch niet aan Griekenland te denken, hè? Dat lijkt me helemaal niets en dan die taal!'

In vier talen kan ik me inmiddels uitstekend redden en ik ben meer dan bereid er nog een taal bij te leren maar Grieks? Bovendien zou je je dan ook nog eens een ander schrift eigen moeten maken. Nee, het leek me niet erg aantrekkelijk en wederom kon Alexander zich ook wel vinden in mijn, nogal stellig geuite argumenten.

‘We schieten niet erg hard op zo,’ vond hij, ‘maar we weten in ieder geval al wat we niet willen en, o, ja, wat ik ook echt niet wil is op een eiland wonen. Het lijkt me zo benauwend te weten dat je omsloten bent door water. Je kan er alleen af met behulp van een vliegtuig of een boot. Nee. Ook uitgesloten!’

Traag keek hij op van zijn glas en keek me schuldbewust aan. ‘Ik weet dat je dol bent op eilanden, strand en water maar het is echt niets voor mij. Sorry maar ik wil het niet. Ik zou er doodongelukkig van worden.’

In gedachten streepte ik spijtig een paar eilanden van mijn verlanglijstje af en besloot er verder geen woorden aan vuil te maken. Hij kan heel meegaand zijn maar als hij nee zegt dan is het ook nee. Ik wist het en besloot er ter plekke vrede mee te hebben. ‘Geen eilanden voor ons dus,’ sprak ik berustend en zag onderwijl in mijn ietwat benevelde geest, de kaart van Europa weer voor me.

Al in het vliegtuig, op weg terug naar huis hadden we gesproken over de mogelijkheid naar een ver oord te vertrekken, ergens buiten Europa. Indonesië en Thailand leken mij wel een optie. Ik was er in het verleden verschillende keren geweest en had het er fantastisch gevonden.

Alexander was verrukt van het idee om naar Costa Rica te kunnen verkassen. Hij kende het land en was enorm onder de indruk van de flora en fauna. ‘Ik zou er best een eco-resort op willen zetten. Het is er nog zo puur en onbedorven. Je wordt er weer één met de natuur. Net iets voor mij,’ en een volgend probleem was geschapen. Ik heb het als stadsmeid niet zo op de natuur en huiverde al bij de gedachte aan al dat tropisch groen, de ontelbare muggen, de vochtige lucht en slapen onder een klamboe maar gelukkig hoefde ik mijn stellingen niet te verdedigen.

Reeds voordat de banden van het vliegtuig de grond raakten waren we het er over eens dat een plek buiten Europa zoeken toch niet voor ons was weggelegd. De kinderen van Alexander waren weliswaar zelfstandig maar toch ook nog wel erg jong. Het idee niet snel terug te kunnen, mocht er iets met ze gebeuren, voelde verre van geruststellend.

Dus dit was de stand van zaken op het moment. Iets in Europa zou het worden.

Frankrijk, Portugal, Griekenland en hoogstwaarschijnlijk Italië zouden afvallen.

Ik keek hem eens aan en werd op slag stil want opeens wist ik met zekerheid wat hij zou gaan zeggen. Ik zag het aan z’n ogen. Als bevroren staarde ik naar zijn lippen.

Zeg het niet, jongen. Wees stil, bad ik in gedachten. Hou je mond maar dat deed hij niet. Hij hield mijn blik vast, slikte een keer en sprak toen: ‘Zeg eens eerlijk, zou Spanje niet iets voor ons kunnen zijn?’

Boem! Het was gezegd. Het lag open en bloot op tafel. Ik kon er niet meer omheen, kon het niet meer ongedaan maken. Nooit meer. Weer volgde een lang moment van stilte maar het klonk oorverdovend luid. Spanje!

Vanzelfsprekend kan je er niet overheen kijken. Als je de kaart van Europa voor je neus hebt, moet het je wel opvallen. Het is nota bene één van de grootste landen van Europa maar al die tijd had ik geprobeerd het land niet te zien. Maar nu was de kogel door de kerk. ‘Het’ lag open en bloot op tafel. ‘Het’ was genoemd. Hardop nota bene dus had ik geen keus meer. Ik moest er nu wel op reageren maar het stond me ontzettend tegen. Veel aan het land stond me tegen.

Spanje, gatverdamme. Nee toch?

Natuurlijk, als je veel stedentrips maakt, kom je vanzelf wel een keer in een stad als Barcelona terecht maar deze bruisende metropool associeerde ik helemaal niet met het Spanje waar ik om de een of andere reden zo’n afkeer van had.

Barcelona was Gaudi, elegant geroezemoes, kunst en cultuur, mooie restaurants en feestelijke barretjes.

Je stapt er een paar keer op de bus, bezoekt de verplichte hoogtepunten, stopt je vol met luxe tapas, struint wat over de Ramblas en bezoekt ’s avonds misschien nog even een gelegenheid die op dat moment helemaal ‘hot’ is maar dat was het dan wel. Vier dagen later ben je weer thuis. Zo, weer een stad gezien. Leuk hoor. Was zeker de moeite waard.

Hij keek me verwachtingsvol aan. Ook hij was alleen nog maar in Barcelona geweest, kende het land verder ook niet en had er simpelweg geen oordeel over.

Helemaal neutraal stond hij tegenover het idee om in Spanje ons Bed and Breakfast te gaan runnen.

‘Spanje,’ snoof ik. ‘Het mocht wat.’ Mijn handen trilden want hoe moest ik dit toch verklaren? Waar kwam deze, misschien wel ongegronde afkeer voor het land toch vandaan?

Ik probeerde het zowel voor hem alsook voor mijzelf samen te vatten. Als ik dit nu maar duidelijk genoeg doe, dacht ik nerveus, dan kunnen we dit grote land ook van ons lijstje schrappen want het moest hem duidelijk gemaakt worden. Niet naar Spanje. Van z’n leven niet. Geen haar op m’n hoofd die daaraan denkt. Dat was mijn missie nu. Maak het hem duidelijk! En ik barstte los.

‘Weet je,’ begon ik strijdvaardig, ‘Als ik aan Spanje denk, dan denk ik aan overvolle stranden, kolonies met Engelsen, Duitsers en Nederlanders die hun eigen land en bijbehorende gewoontes meenemen naar de zon met alle vreselijke gevolgen van dien. Want daar zitten ze dan met z’n allen aan de overvolle Costa’s met hun eigen kroegen en met supermarkten waar werkelijk alles te koop is wat ze thuis ook altijd kopen. Velen vertikken het de taal te leren spreken - al zijn het maar een paar simpele woordjes - en als ze niet begrepen worden door de arme Spanjaarden, dan schreeuwen ze toch gewoon een beetje harder? Dat helpt vast, denken ze.

Fish and chips, braadworst en kroketten, het is allemaal te vinden aan die drukke boulevards. Dat is toch verschrikkelijk? Ik wil daar gewoon niet tussen zitten. Echt, ik verbeeld me helemaal niets hoor maar dat is gewoon niet wat ik wil.’

Uit angst in de rede gevallen te worden, vervolgde ik mijn relaas zo snel ik kon.

'En verder ben ik helemaal niet van de tradities en al die plaatselijke festiviteiten lieverd, dat weet je toch? En laten ze daar in Spanje nou gek op zijn.’

In mijn gedachtewereld was half Spanje nog steeds gekleed in de traditionele klederdracht. Vrouwen in lange, gestippelde, synthetische jurken, afgezet met ruches en met grote sierkammen in hun zorgvuldig opgestoken kapsels. De mannen in stemmige, donkergrijze pakken, gedragen op spierwitte overhemden. Een sombrero op de glimmende, zwarte haren. Castagnetten, kleurige waaiers, flamenco, jengelende gitaren, stierengevechten, sherry…

‘En wat het nog bezwaarlijker maakt,’ vervolgde ik hartstochtelijk en bijna buiten adem, ‘is dat de Spanjaarden gek zijn op kinderen en laat ik daar nou helemaal niets mee hebben en ze zijn overal en worden tot diep in de nacht meegezeuld door hun ouders.’

‘Ik heb geen hekel aan kinderen hoor, zo is het niet,’ haastte ik me te zeggen toen hij een beetje geïrriteerd opkeek, ‘maar ik probeer ze altijd wel te ontlopen en je moet maar proberen me dat niet kwalijk te nemen. Het zit gewoon niet in me. Dat is toch niet zo erg?

Al met al,’ beëindigde ik mijn vurig pleidooi, ‘lijkt het me geen land voor mij.’ Ik hapte een paar keer flink naar adem en wachtte gespannen en met warme wangen zijn reactie af.

Alexander draaide zich zonder iets te zeggen om en wenkte naar Ruben die nog steeds op z’n barkruk zat. ‘Ruben, heb je even tijd? Jij hebt toch een huis in Spanje?

Moet je horen,’ en in het kort werd hij op de hoogte gesteld van onze wilde plannen en mijn aversie tegen het Spaanse land.

Hij luisterde geduldig tot we uitgesproken waren. Opnieuw had ik mijn uiterste best gedaan het land tot op de bodem af te branden maar hij leek niet erg onder de indruk.

‘Ik begrijp je redenatie, meid,’ begon hij. ‘Ook ik had zo m’n bedenkingen bij Spanje maar ben toch maar eens gaan kijken op advies van een vriend die een enorm Spanje-fan is. Ik ben in Andalusië begonnen met mijn kijktocht en zou daarna terug, richting Valencia rijden om de oostkust te gaan bezoeken maar zo ver is het nooit gekomen. Ik was op slag verliefd. Je kunt je nauwelijks voorstellen wat het zuiden allemaal te bieden heeft. De natuur is overweldigend en zo ontzettend divers. Je hebt aan één leven gewoon niet voldoende om al dat fraais te bekijken. De koningssteden Sevilla, Córdoba en Granada zijn een hoofdstuk apart. Zo mooi. Zo krankzinnig mooi.’ Genietend wiebelde hij met z’n hoofd heen en weer.

‘De vele Moorse invloeden, de beeldschone bouwwerken, de kunst, de cultuur, de lieflijke kleine witte dorpjes die je overal tegen de heuvels aangeplakt in het landschap terugvindt. Geloof me, het is allemaal even sensationeel.

En of dat nog niet voldoende is,’ vervolgde hij zijn verhaal, ‘de mensen zijn er zo aardig. Weet je, ik kan het je eigenlijk niet eens goed uitleggen. Je moet het zelf ervaren, echt waar. Ik woon er inmiddels al jaren met enorm veel plezier. Je zult zien dat Andalusië ook een heel ander publiek trekt en ik weet zeker dat jij daar goed mee door de bocht kan, Anne. Gewoon een keer gaan kijken.’

Alexander was om, zoveel was wel duidelijk. Grijnzend van oor tot oor keek hij me aan. ‘Zoals hij het vertelt klinkt het geweldig toch? En we hebben nog niets geboekt voor de zomer. Zullen we een gokje wagen? Gewoon doen?’

Ik kon onmogelijk nee zeggen en wilde dat eigenlijk ook niet meer. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Uit mijn mond klonk het bijna belachelijk maar ik hoorde het mezelf zeggen. ‘Goed dan. We gaan binnenkort maar eens een paar weken naar Andalusië.’

Als iemand me dit een dag eerder gezegd zou hebben, had ik hem recht in het gezicht uitgelachen, en kijk mij nu dan eens zitten hier. Nu leek het me opeens geweldig. Ruben kon zó beeldend vertellen dat je de geur van het land bijna ruiken kon. Zijn liefde voor Andalusië spatte er bij iedere zin vanaf. En eerlijk is eerlijk, het klonk allemaal erg aantrekkelijk.

‘Goed verhaal, Ruben,' knipoogde Alexander. ‘Biertje?’

- HOOFDSTUK 4 -

UITZOEKERIJ

‘Hoor je eigenlijk wel wat ik zeg?’ Verstoord keek ik op van mijn laptop. ‘Sorry, nee, wat is er?’