Debuut roman van Theo Theun de Boer

Theo Theun de Boer

Nachtwerk

Uitgever: Acacia Media BV.

Colofon

Titel: Nachtwerk

Auteur: Theo Theun de Boer

Drukwerk: Pumbo.nl

© Acacia Media BV., Spijkenisse

ISBN 978 90 9036177 2

NUR 301

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Met dank aan Carla die altijd achter mij is blijven staan.

Inhoud

Proloog

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Epiloog

Proloog

Het is december 2019; ik blik terug op een mooi jaar. Ik ben ondernemer, in het gelukkige bezit van een kraanverhuurbedrijf en heb een succesvol jaar achter de rug. Ondanks een lichte recessie als gevolg van de stikstofcrisis in het laatste kwartaal, kan het jaar al bijna niet meer stuk. 2020 belooft nóg beter te worden aangezien het bedrijf het afgelopen jaar voor vier miljoen euro geïnvesteerd heeft in nieuwe kranen, personeel en opleidingen, mede dankzij de openstaande geldkraan van de banken en leasemaatschappijen. Deze investering zou het mogelijk moeten maken om de opdracht van een collega-kraanverhuur te realiseren.

Op 21 maart 2020 is het eindelijk zover en staan we aan het begin van een omvangrijke opdracht, stops genoemd, in de petrochemische industrie in Rotterdam-Botlek. Tijdens een stop wordt een fabriek (plant) stilgelegd voor verplicht onderhoud. Het stilleggen van een plant is voor de oliemaatschappij een kostbare aangelegenheid. Het is van essentieel belang om in een zo kort mogelijke periode voldoende kranen in te zetten om de stop zo kort mogelijk te laten duren. De grotere kraanverhuurbedrijven hebben gedurende deze periode een tekort aan hijskranen en huren deze bij collega’s. Voor een periode van zes weken worden vier van onze kranen ingehuurd met dubbele shiften, inclusief de weekenden. Het is de bedoeling dat we aansluitend voor een periode van zes weken naar Vlissingen vertrekken, eveneens met dubbele shiften. In twaalf weken tijd genereren we een omzet van zo’n vijfhonderdduizend euro, althans zo is de bedoeling. Over het algemeen zijn de maanden januari en februari magere maanden, vanwege de stikstofcrisis zelfs erg magertjes en vanwege extra investeringen raakt de stikstofcrisis ons nóg harder; geen vuiltje aan de lucht. In de maanden maart, april en mei zal alles goed komen…

In december 2019 hoor ik berichten over een zeer besmettelijk virus dat van dier op mens is overgeslagen; ik reis veel en in Hongkong maakte ik destijds het SARS-virus mee. Dít nieuwe onbekende virus komt eveneens uit China en is vooralsnog ‘ver van m’n bed’ en het zal vast wel loslopen. Met een gerust hart kan ik op wintersport gaan, hetgeen ik in maart om het jaar met mijn broer en vrienden doe. Deze keer gaat mijn zoon Mathijs ook mee, skiën in Sölden. Per toeval besluiten we al in januari 2020 te gaan, een goede keuze zo blijkt later.

Via Rotterdam Airport vliegen we met Transavia naar Innsbruck en van daaruit rijden we met een taxibusje naar Sölden, een rit van een uur.

We genieten van een fantastische skivakantie en hebben nauwelijks in de gaten dat de berichten uit Wuhan met de dag ernstiger worden. Met mijn zoon, skiënd op 3200 meter, geniet ik van een prachtige zonnige dag en de perfécte sneeuw.

Ineens komt het besef dat ik dit vaker met m’n kinderen wil doen; meer quality time pakken. Rond 15.00 uur die middag horen we op de Giggijoch piste de eerste beats van de DJ. Het feest kan beginnen. Ruim 500 man komt bijeen om te drinken en te dansen op de muziek. Van anderhalve meter afstand houden heeft nog niemand gehoord. Het besef dat zich op slechts vijftig kilometer bij ons vandaan een vreselijk drama voltrekt, ontgaat ons volledig. In Ischgl blijkt een besmetting te zijn uitgebroken die, zo blijkt later, ruim zesduizend toeristen raakt. Later die avond worden we via de televisie geconfronteerd met berichten uit Italië, hemelsbreed amper tien kilometer bij ons vandaan. Ook hier worden de eerste besmettingen bevestigd.

Bij terugkomst, na een fantastische week, realiseer ik mij nog niet dat dit voorlopig onze laatste vakantie is geweest en die dag skiën samen met mijn zoon later een therapeutische werking zal krijgen. Een besmetting met dit gevaarlijke (long)virus zou voor mijn broer, COPD-patiënt, fataal kunnen worden.

Na thuiskomst komt het werk moeizaam los maar ik kijk uit naar het begin van de geplande stops.

Ondanks het op de loer liggende virus, vertrekken velen voor een wintersportvakantie naar Italië en ook het jaarlijkse carnaval gaat gewoon door. Dat het virus ongemerkt heeft toegeslagen blijkt uit de eerste Nederlandse besmetting die door toenmalig Minister van Volksgezondheid Bruno Bruins op 27 februari 2020 wordt gemeld. Het gaat om een 56-jarige Tilburger die in de Italiaanse streek Lombardije op wintersport is geweest. De besmettingen in Noord-Brabant lopen snel op en 21 maart, de dag waarop onze opdracht gepland staat, nadert.

Na de nodige telefoontjes met mijn opdrachtgevers ben ik gerustgesteld dat alles volgens plan verloopt en dat de operatie vooralsnog gewoon doorgaat. Intussen komen de besmettingen in rap tempo dichterbij en bereiken ook Zuid-Holland, mijn regio. De ziekenhuizen stromen razendsnel vol en de ic-capaciteit in Brabant blijkt onvoldoende waardoor patiënten zelfs worden overgebracht naar andere regio’s.

Op 16 maart 2020 rij ik naar Breda voor de aflevering van de kraan die nodig is bij de start van de stop.

Wederom een investering van een slordige 530.000 euro aan leasekosten waarvoor ik een flinke aanbetaling moet doen. Tijdens de lunch in een restaurant lees ik op nu.nl dat premier Mark Rutte die avond een persconferentie aankondigt. De Bredase restauranthoudster maakt zich ernstig zorgen en vreest voor sluiting van haar pas geopende vestiging én voor een algehele sluiting van de horeca.

Op weg naar huis hoor ik op de radio dat er belangrijk nieuws is uitgelekt, een totale lockdown voor de gehele horeca en alle contactberoepen met ingang van 18.00 uur diezelfde avond nog.

‘Nederland is een open land en zolang er geen vaccin is zal het coronavirus als een golf door de wereld blijven gaan en ons land niet overslaan.’

Ik moet de aanbetaling van de kraan overmaken maar ik besluit eerst nog even met John te bellen om te informeren hoe de vlag ervoor staat.

“Hallo John, zijn er nog zaken gewijzigd na de toespraak van Rutte?”

“We hebben vanmorgen een bouwvergadering gehad Theo en vooralsnog verloopt alles geheel volgens planning. Zaterdag kunnen jullie de kranen aanleveren. Het werk moet doorgaan. Met de juiste beschermingsmiddelen kunnen we de verplichte anderhalve meter afstand garanderen. Volgens Peter staat in Vlissingen alles paraat om het project te starten.” Ik ben gerustgesteld, regel de aanbetaling via het opgebouwde spaarpotje en alle benodigde voorbereidingen voor de grote klus. Volgende week gaat het dan echt gebeuren. Voor een slordige tien ‘ruggen’ bestellen we nog extra kettingen en stroppen. We zijn er klaar voor!

Vrijdag 20 maart 2020, 15.24 uur - ik zal het tijdstip nooit vergeten - rinkelt mijn mobiele telefoon. Het is John die vast nog wat laatste instructies wil geven. Toch bekruipt mij meteen een naar gevoel en mijn hartslag stijgt als John zijn gesprek begint: “Theo ik heb slecht nieuws. Ze hebben besloten om de stop gefaseerd uit te voeren en daarom zijn jullie overbodig en moet ik de opdracht helaas annuleren. Ik ben genoodzaakt mij op force majeure te beroepen. Het spijt mij enorm.”

Ik sta als aan de grond genageld en weet niet wat ik moet zeggen. Dat ik naar de rechter stap en een schadevergoeding eis, ondanks de ontbindende voorwaarden in de bevestiging van de opdracht? Intussen komt het mailtje van Peter binnen en is de annulering van misschien wel mijn grootste opdracht ooit, een keiharde realiteit:

Hallo Theo, door corona zijn er internationaal een hoop projecten uitgevallen en daarom heeft de directie besloten de stop in Vlissingen met eigen kranen uit te voeren. Wel maken we graag gebruik van jullie service voor het reguliere werk.

Ineens moet ik een totaal andere koers varen. Ik heb net ruim vijfhonderdduizend euro door de vingers zien glippen en dat kan ik dat jaar nooit meer goedmaken. Ook informeer ik de operationeel manager dat er een dag later geen kranen aangeleverd hoeven te worden en dat de klus vanwege corona niet doorgaat. Ik besluit het koppie niet te laten hangen en met man en macht proberen we de kranen elders in te zetten; we hebben er gelukkig nog een paar draaiende. Wederom gaat de telefoon, het is Henk, onze machinist die voor een Oostenrijkse opdrachtgever op een windmolenpark in Wieringermeer werkt: “Theo, we werken voor een Oostenrijkse firma en die heeft het voltallige personeel opdracht gegeven om direct terug te keren naar Oostenrijk anders komen ze vanwege corona het land niet meer in. Iedereen is hier weg, al het werk is stilgelegd.”

Er dreigt nu een complete chaos, we lopen nog eens vierduizend euro per week mis.

Die bewuste vrijdagavond merkt mijn vrouw Carla op dat er nog een speciale fles wijn ligt die ik op een bijzonder moment zou openmaken; dit is zo’n bijzonder moment. De Pomerol uit het jaar 2000, ooit gewonnen met een weddenschap, zet ik alvast rechtop. “Als we failliet gaan dan kunnen ze deze in ieder geval niet meer van ons afnemen,” aldus mijn vrouw. Ik deel haar mening. We laten de wijn een dag rusten om hem de volgende dag soldaat te maken.

De weken kabbelen voort en we leven van dag tot dag en van persconferentie tot persconferentie. De eerste twee maanden lukt dat nog redelijk maar al kort daarna ontstaan de eerste scheurtjes en kan ik de leasetermijnen niet meer betalen. Noodgedwongen moet ik een regeling treffen. Ik had geen lening bij de bank maar ik werd wel gedwongen aan klanten te vragen of zij eerder konden betalen.

Godzijdank komen we in aanmerking voor de zogenaamde Noodmaatregel Overbrugging voor Werkgelegenheid (NOW) waarbij we van de overheid tachtig procent van de loonsom ontvangen.

Door het acuut ontstane gat hebben we geen direct vervangende werkzaamheden. Enig geluk is dat de Oostenrijkers na twee weken terug zijn. Dit blijkt echter een druppel op de gloeiende plaat en tevens het begin van de nodige kopzorgen en slapeloze nachten. Een half jaar voor de uitbraak van de coronacrisis was ik zelfs nog in de gelegenheid om de zaak te verkopen aan een Duitse partij die door de huidige omstandigheden inmiddels zelf in een economische crisis is beland en geen interesse meer heeft.

Vooral de nachten breken mij op. Ik lig te piekeren en krijg last van paniekaanvallen. Tijdens één van die aanvallen belt mijn vrouw met de huisartsenpost maar vanwege corona is het niet mogelijk om zelf naar het ziekenhuis te komen. De arts, die via een motorambulance aan huis komt, constateert dat ik zwaar hyperventileer, mogelijk als gevolg van alle stress van de afgelopen periode. Ik dacht werkelijk dat mijn laatste uren waren geteld. De arts weet mij op dat moment met behulp van een kalmeringstablet gerust te stellen en de focus van mijn ademhaling op mijn buik te leggen in plaats van mijn borst. Een dergelijke ervaring heb ik niet eerder meegemaakt en de angst voor herhaling is groot. Zodra ik op bed ga liggen komt de onrust terug en zit ik meteen op de rand van mijn bed. Uit voorzorg leg ik ‘s avonds mijn kleren op volgorde van aantrekken klaar, zodat ik ieder moment naar buiten kan vluchten, hetgeen mij gek genoeg een bepaalde rust geeft waardoor ik uiteindelijk toch in slaap val. De doodsangst die ik voel tijdens zo’n aanval is onbegrijpelijk als je nog nooit een hyperventilatieaanval hebt gehad. Ik probeer er zo min mogelijk mee bezig te zijn en zoek daarom naar de nodige afleiding. Tijdens het naar bed gaan luister ik meestal een minuut of tien naar non-stop muziek op RTV Rijnmond en dwaal ik in gedachten naar de pistes, skiënd met mijn zoon. De onvergetelijke skivakantie, terwijl er nog geen vuiltje aan de lucht leek te zijn, verdringt de stress en denkend aan deze fijne herinnering lukt het dan toch om de slaap te vatten. Iedere nacht rond vier uur schrik ik in paniek wakker en probeer ik mijn paniekaanval met ademhalingsoefeningen onder controle te krijgen, hetgeen aardig lukt. Het almaar piekeren kan ik echter niet stoppen. De salariskosten, de pensioenen, diesel, verzekeringen, de huur, leasecontracten. Het blijft maar malen in mijn hoofd en het lukt me maar niet het te stoppen. Om mijn vrouw niet wakker te maken slaap ik apart, zet RTV Rijnmond weer aan en luister naar Freddy Mercury, George Michael of David Bowie. Ze zijn dood, maar ze leven voort dankzij hun muziek. Ook Bowie is dood maar generaties lang zal hij nog voortleven. Een troostrijke gedachte. Voortleven en iets ‘tastbaars’ nalaten; willen we dat niet allemaal op onze eigen wijze? Mijn talent ligt volgens mijn vrouw zeker niet in het maken van muziek of het schrijven van liedjes. Ik heb mij daar dus maar bij neergelegd.

Ineens vraag ik mij af of ik deze negatieve periode in mijn leven toch nog een positieve wending kan geven. Ik kan misschien een verhaal schrijven, wellicht is het helend en werkt het therapeutisch om vooral ‘s nachts, als ik toch wakker ben, te gaan schrijven. In ieder geval zou het een mooie afleiding zijn om niet aan de zaak te denken en als ik dood ben dan leef ik voort omdat ik iets nalaat.

Op zaterdagavond kijk ik naar het tv-programma Matthijs Gaat Door waarin een medley tribute to David Bowie wordt gespeeld. Bij de tekst Ground Control To Major Tom breek ik en kan ik mijn tranen niet meer stoppen. Op dat moment neem ik mijn besluit. Die nacht rond 04.00 uur begin ik aan mijn debuut. Vanaf dan ben ik schrijver en Carla gelooft in mij!

1

1988

De kleine vliegenvanger is een vogeltje dat je zelden ziet in Nederland. Meestal dwaalt hij ergens in de Achterhoek maar meestal niet in het Voornse Duin, vandaag wel. Johan is opgewekt het vogeltje te zien en kijkt met verwondering naar het iele beestje. Over een paar dagen vliegt hij vast weer door naar Spanje, Noord-Afrika of een ander zuidelijk oord. Die ochtend is Johan al vroeg opgestaan om naar het Wapen van Marion in Oostvoorne te fietsen. Een fietstocht van een uurtje op zijn ‘plantfiets’, een afgedankt exemplaar van de olieraffinaderij van Shell in Pernis.

Nadat hij zijn fiets heeft gestald loopt hij het Voornse Duinengebied in. De kleine vliegenvanger is intussen verdwenen in de struiken. Johan kent het gedrag van dit vogeltje en weet dat hij weer terugkomt naar diezelfde tak. Wellicht is hij door de sterke oostenwind van de afgelopen dagen verdwaald en is hij hier neergestreken om te foerageren en aan te sterken. Het Voornse Duin zit vol met termieten en tienduizenden spreeuwen die er overnachten om zich de volgende dag weer te verspreiden. Vandaag heeft Johan alleen oog voor de kleine vliegenvanger, slechts tien centimeter groot en een geliefde prooi voor roofvogels. De sperwer die hier eveneens zijn habitat heeft en zich schuilhoudt in de struiken, kan hem vanuit de lucht vangen. Ineens springt het vogeltje weer op de tak en kijkt hem aan, recht in de cameralens: Klik! Precies op tijd. Johan voelt een golf van opwinding door z’n lichaam stromen. De eerste keer dat hij de kleine vliegenvanger spot, nu kan hij eindelijk zijn lijst met gespotte vogels bijwerken. Hij herkent het vogeltje door zijn zelfstudie over vogels en kan niet wachten om zijn ervaring te delen met de andere vogelaars waarmee hij regelmatig waarnemingen, locaties en foto’s deelt. Al sinds zijn veertiende fotografeert hij met een spiegelreflexcamera van het Oost-Duitse merk Praktica, (type MTL 3) gekocht met het geld van z’n krantenwijk. Liever had hij gekozen voor een Olympus maar dat bleek boven budget. Op de terugweg naar Het Wapen van Marion lukt het hem om nóg een aantal vogels te spotten; koperwieken, kransvogels, pimpelmezen en zelfs een bruine kiekendief.

Bij het Wapen loopt hij Vera tegen het lijf die zojuist samen met een vriendin de wenteltrap op komt. Ze blijft staan om Johan te begroeten terwijl haar vriendin alvast het restaurant inloopt. Vera is een klasgenoot van de HTS in Rotterdam en beiden studeren civiele techniek. Vanwege verschillende stages hebben ze elkaar al geruime tijd niet meer gezien. Vera loopt stage bij het waterschap Delfland, het gaat goed. Ze stelt voor om binnenkort weer eens af te spreken. Tijdens de terugweg naar huis fantaseert hij over Vera. Ze is niet bijzonder knap maar haar lichaam is aantrekkelijk. Johan denkt dat ze op vrouwen valt maar dat vermoeden blijkt onterecht als hij hoort dat ze het met Alex uit de klas heeft gedaan.

Johan is een goed uitziende twintiger, blond haar, felblauwe ogen met een atletisch postuur maar wat onzeker richting vrouwen. Hij scharrelt wel eens met vriendinnetjes maar tot een seksuele daad komt het helaas niet. Sinds de ontmoeting met Vera die middag fantaseert hij erover dat hij met haar best wel voor de eerste keer de liefde wil bedrijven. Meteen bekruipt hem de angst om uitgerekend bij haar te falen.

“Nog wat moois gezien jongen?” vraagt Stef, Johans vader.

“Een kleine vliegenvanger.”

Stef is blij voor hem. Hij heeft een carrière bij Shell en reist de hele wereld over om nieuwe plants op te starten. Hij is zojuist terug van een project in Saudi-Arabië en blijft voorlopig in Nederland. Stef weet nagenoeg alles over kraken en destilleren van olie. Hij is een aantrekkelijke man, een begenadigd tennisspeler en een graag geziene gast bij z’n Nederlandse collega’s. Mooie dames weet hij direct voor zich te winnen zonder daar enige moeite voor te hoeven doen. Stef is ook heel muzikaal, zingt in het mannenkoor van Shell en oefent thans voor de uitvoering van de Carmina Burana, de opera van Carl Orff. Ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan zal de uitvoering in de Rotterdamse Doelen plaatsvinden. In de woonkamer zit Leonie, Johans moeder, nippend aan haar sherry. Er hangt een geur van versgebakken appeltaart; vaste prik op zaterdag net als de pan verse tomaten-groentesoep.

Johan vertrekt stilletjes naar zijn kamer en baalt ervan dat hij met z’n klasgenoten nog steeds geen seksuele ervaringen kan delen. De keren dat het bijna gebeurde liepen op niets uit.

1983

Transavia vlucht HV5763 van Amsterdam naar het Spaanse Girona. Johan zit bij het raam, Leonie naast hem en Stef aan het gangpad. Johans jongere zusjes daarachter. Naast Stef, aan de andere kant van het gangpad, is een aantrekkelijke vrouw neergestreken. Johan kan zijn ogen amper van haar afhouden, net als de andere mannen in de cabine. Hij heeft haar in de terminal al opgemerkt. Ze is erg aantrekkelijk; blonde lokken, blauwe ogen, zongebruind en haar borsten pronken als rijpe meloenen in haar luchtige blouse. Hij schat haar ietsje ouder dan zichzelf. Zodra ze door het gangpad loopt zijn menige mannenogen op haar gericht en daar geniet ze zichtbaar van. Stef is intussen met zijn buurvrouw in gesprek en vertelt dat hij uit Spijkenisse komt; zij uit Alphen aan de Rijn. Ze blijken allebei naar dezelfde vakantiebestemming te vliegen; Roses aan de Costa Brava. Twee uur later landen ze na een rustige vlucht op Girona en loopt Johan achter de blondine in het gangpad van het vliegtuig. Ze draagt een iets te kort wit linnen jurkje waardoor haar ronde stevige billen, gehuld in zachtroze lingerie schaars bedekt zijn.

Laura en Irma, de zusjes van Johan, rennen meteen naar de achterbank van de bus die klaarstaat om hen naar Roses te brengen. Hij stelt zich zo strategisch mogelijk op en belandt quasinonchalant op de lege stoel naast de blonde schone. Ze kijkt opzij en vraagt waar hij naar toegaat. “El Pont, een appartementencomplex dicht aan zee.”

“Wij ook, wat toevallig.”

Roses, de eerste badplaats net over de Franse grens met Spanje aan de Costa Brava had vroeger een brug die plaats moest maken voor het vakantieoord net buiten het centrum van Roses. Het is een drooggelegd moerasgebied met bijzondere vogels en populair onder Nederlanders. Het is een komen en gaan van bussen en touringcars. Uit de zojuist aangekomen ‘Iberbus’ stappen twee meisjes. Het ene meisje heeft sprekende ogen, het andere is wat aan de mollige kant. Johan schat ze van zijn leeftijd. Irma raakt meteen met hen in gesprek.

Na het inchecken lopen ze met de sleutels richting hun appartement. Het complex bestaat uit twee delen; de hoofdingang met het restaurant aan de ene kant van de drukke weg, de tennisbanen en overige appartementen aan de overkant. Ze zitten aan de kant van de hoofdingang, een vierkamerappartement met kitchenette. Het leefgedeelte is aan de kleine kant en al snel schreeuwt Laura het uit van de pijn als ze haar teen stoot tegen de tafel. Johan heeft een aparte kamer, z’n zusjes delen er een. Vanaf het balkon kijken ze op de tennisbanen aan de overkant en op het appartement van de blondine. Johan ziet haar naakt door het appartement lopen en voelt een lichte opwinding. Dat is ook omdat hij een vogel boven het dak ziet, een torenvalk. “Ik zie daar een torenvalk boven het dak!” roept Johan.

“Ik zie daar ook wat moois aan de overkant,” roept Stef lachend en hij knipoogt naar Johan die inmiddels op het punt staat te gaan zwemmen met Irma en Laura achter hem aan hobbelend. Bij het zwembad raken ze in gesprek met de meisjes uit de Iberbus. Ze stellen zich voor als Margot en Sandra en komen uit Limburg. Het klikt meteen.

Stef en Leonie zijn intussen aan een tafeltje bij het zwembad gaan zitten. Overal waar hij komt trekt Stef vrouwen aan, ook nu. Leonie drinkt haar sherry en Stef nipt aan een gran Cruzcampo en wenkt de dames uit Alphen bij hen plaats te nemen. Beiden dragen een minuscule bikini met daarover een doorschijnend strandjurkje. Stef biedt de dames iets te drinken aan waarna het ijs meteen is gebroken. “Ik heet Brigitte en dit is mijn moeder Barbara, ofwel Babs. Ik hoop dat we hier een leuke vakantie hebben. Proost!” Brigitte stelt voor om die middag naar het strand te gaan. Het idee dat hij straks naast haar op het strand ligt maakt Johan nerveus waarna hij geen hap meer door zijn keel krijgt. Even later lopen ze samen richting het prachtige strand en ploffen op een handdoek neer, dicht naast elkaar. Brigitte verlost zich niet alleen van haar strandjurkje, ook het bikinihesje gaat uit. Johan weet even niet waar hij kijken moet. Op het strand van Rockanje ziet hij wel vaker dames topless zonnen, maar niet eerder heeft hij van zo dichtbij zulke ronde welvingen mogen aanschouwen. Haar borsten zijn al lekker zongekleurd, geen witte bandjes meer. Hij kan ze bijna aanraken. Alleen al die gedachte doet het bloed in zijn aderen sneller stromen. Ze staat op en buigt zich voorover om de rackets te pakken en geeft er een aan Johan. “Laten we gaan beachballen.” Haar borsten deinen ritmisch mee met het balspel. Er staan ineens opvallend veel mannen voor verkoeling aan de waterlijn en ‘terloops’ volgen ze het balspel. Brigitte geniet zichtbaar van alle aandacht. Ze is zich ervan bewust dat haar borsten opvallen en aantrekkelijk zijn voor de glurende mannen, de jaloerse blikken van señora’s laten haar koud. Haar rondingen deinen op en neer als ze door het hete zand naar hun handdoek huppen. “Wat doet je vader eigenlijk voor werk?” Johan baalt in eerste instantie dat het meteen weer over z’n vader gaat. Brigittes vader blijkt in kunst te handelen en heeft thuis nog wat belangrijke zaken te doen waaronder een beurs in Maastricht. Later in de week komt hij met de auto naar Roses.

Johan voelt de zon branden op zijn huid, hij wordt snel bruin en de combinatie zon en zee maakt zijn haar almaar blonder. “Hoe oud ben je eigenlijk en wat doe je voor opleiding?” Ze kijkt hem uitdagend aan.

“Zestien en komend schooljaar doe ik 5-HAVO.”

“Ik ben twee jaar ouder.” Net als haar vader wil Brigitte in kunst gaan handelen. Ze spreken af die avond naar een 18+ discotheek net buiten de pueblo te gaan. “Het lukt mij wel om je naar binnen te loodsen,” grapt ze met een ondeugende blik. Johan leeft even in een droomwereld.

Terug bij het zwembad neemt Johan een verkoelende duik. Z’n zusjes en de Limburgse meiden zitten er nog druk te keuvelen. De Limburgse meiden gaan die avond naar de pueblo, op zoek naar een gezellige bar en vragen of Johan zin heeft mee te gaan. “Vanavond heb ik al plannen, ik ga met Brigitte naar de discotheek.”

Stef en Leonie zitten nog steeds aan hun inmiddels ‘vaste’ tafeltje. Johan vertelt dat het strand erg mooi is en dat hij met Brigitte naar de discotheek gaat. “Goed voor mekaar jongen,” zegt Stef terwijl hij hem een knipoog geeft. Inmiddels schuift ook Barbara aan en laat weten dat ze haar man heeft gesproken. “Fred hoopt over een paar dagen met de auto naar Roses te rijden,” vertelt ze. Ze bestellen nog wat te drinken, het gaat er gezellig aan toe.

Later die avond zit Johan in de schemering op zijn balkon als aan de overkant wederom het naakte silhouet van Brigitte te zien is. Haar enorme borsten winden hem op, net als die middag tijdens het beachballen. Hij voelt de spanning in zijn lichaam toenemen. De gedachte dat hij straks in de discotheek tegen haar aan kan schuifelen windt hem nu al op.

Voor de discotheek staat een enorme rij, veel stelletjes staan dicht tegen elkaar aan. Vlak bij de ingang staat een rode Ferrari. “Bella Macchina,” roept Brigitte naar de vermoedelijke eigenaar die vervolgens laat weten wel een ritje met haar te willen maken in zijn gelikte GTO 288.

Er pronkt een gouden Rolex om zijn pols.

“Spreek jij Spaans?” vraagt Johan.

“Nee een beetje Italiaans.”

Eenmaal binnen trekt ze meteen weer de mannelijke aandacht terwijl ze verleidelijk nipt aan haar Cuba Libre. Later op de avond wenken groepjes mannen haar en proberen haar te verleiden met flessen champagne. Misschien hebben ze haar die middag gezien op het strand en denken ze dat Johan haar jongere broertje is. Hij voelt zich wat onzeker. Brigitte klimt ineens op een grote speaker en begint te dansen. De DJ zet haar in de spotlights en alle ogen zijn meteen op haar gericht. Ze geniet zichtbaar van haar eigen show, haar borsten dansen ritmisch op en neer. Na afloop van haar wervelende show vertrekken Brigitte en Johan samen richting het appartement waar ze Margot en Sandra tegen het lijf lopen. Brigitte bedankt Johan met een kus op z’n wang voor de gezellig avond als ze in het trappenhuis verdwijnt. Johan neemt de trap aan de andere kant en kijkt vanaf z’n balkon toe hoe Brigitte zich uitkleedt. De spanning die hij eerder die dag voelde laait in alle hevigheid weer op en hij besluit op zijn kamer verder te fantaseren over Brigitte en haar prachtige lichaam. Haar zongebruinde borsten die hij bijna kon aanraken, haar wervelende show in de discotheek en de mannen die haar aanstaarden. Johan kan zich niet meer inhouden en komt snel tot een intens hoogtepunt.

Die ochtend stelt Leonie voor om met z’n allen naar het strand te gaan. Stef heeft zojuist te horen gekregen dat hij voor de komende twee jaar het ‘Hycon-project’ in Rotterdam Pernis mag leiden en daarom niet naar Singapore hoeft. Leonie zegt opgelucht te zijn hetgeen Johan in twijfel trekt aangezien ze haar drankprobleem dan niet langer kan verbergen. Inmiddels tikt ze met gemak een fles sherry per dag weg.

“Vanavond spelen we op het strand onze eerste tenniswedstrijd, tegen een stel moffen.” Stef heeft een bloedhekel aan Duitsers en dat steekt hij niet onder stoelen of banken. De oorlog en het trauma van de verloren WK-finale uit 1974 zitten bij hem nog diep. Het tennistoernooi is een open toernooi met vier wedstrijden tot de finale. Iedereen mag zich inschrijven. De dames uit Alphen aan den Rijn komen gezellig bij hen aan tafel zitten. Er wordt over en weer druk gespeculeerd over het toernooi dat zo dadelijk begint.

Na tien minuten inspelen start de eerste wedstrijd die al na een half uur bekeken is, met name door het imponerende spel van Stef. Hij veegt de Duitsers met gemak van de baan en scoort de meeste punten. Brigitte bekijkt het schouwspel en vraagt na afloop of Johan meegaat naar de disco. Die heeft echter geen zin om weer voor het ‘jonge broertje’ aangezien te worden en bedankt.

De volgende ochtend wordt de tweede wedstrijd tegen een stel Catalanen gespeeld. De Catalanen geven beter partij dan de Duitsers maar toch winnen Johan en Stef met 6-3, 6-4. Na afloop geeft Leonie Johan een compliment en zegt: “Goed gespeeld lieverd.” Ze vraagt Stef hem voortaan wat meer vertrouwen te geven. “Vanavond de kwartfinale,” roept Stef luid. Hij is benieuwd of het gisteren nog laat is geworden. “Niet echt, ik ben met die Limburgse vriendinnen wat gaan drinken in de pueblo, ze zijn heel leuk,” zegt Johan.

Bij de receptie staat Babs druk te gebaren en schreeuwt aan de telefoon. Net als Leonie wil vragen wat er aan de hand is loopt ze huilend weg. Fred blijkt niet naar Roses te komen wegens de verkoop van een belangrijke kunstcollectie aan een stel klanten uit Saudi-Arabië en ze gaan eerder naar huis.

De kwartfinale, wederom tegen Duitsers blijkt een harde kluif. Tijdens het inspelen geeft Stef opdracht om alle ballen op ‘die dikke’ te spelen hetgeen hem niet in dank wordt afgenomen. De sfeer is al voor aanvang van de wedstrijd grimmig te noemen. Stef verliest hierdoor zijn concentratie en komt niet in de wedstrijd. Er ontstaat een discussie over het al dan niet uit zijn van de bal.

“Uit!” roept Stef.

“Der Ball is gut,” schreeuwt de dikke en lokt Stef uit z’n tent.

“Der Ball is aus, wie kannst du das von dort sehen, papzak?”

De dikke Duitser loopt stampvoetend naar het net: “Was hast du gesagt?”

Johan raapt de bal op en slaat hem naar de overkant, ‘let’. De letbal wordt gespeeld en Johan retourneert de bal recht op het lichaam van de dikke Duitser die opzij moet springen om te voorkomen dat de bal z’n bolle hoofd raakt. Terwijl Johan zich verontschuldigt schreeuwt Stef: “Mooie bal Johan!” De Duitsers zijn woedend en voelen zich dermate geïntimideerd door Stef dat ze het spel staken. Ze verlaten de baan en dienen een klacht in bij de organisatie wegens onsportief gedrag. Leonie voelt zich behoorlijk opgelaten; “Geen beste beurt Stef.” Stef blijft volhouden dat de bal uit was. De overige toeschouwers merken de wanvertoning van Stef ook op en kunnen voor het eerst geen sympathie voor hem opbrengen. Kort na het incident komt de wedstrijdleiding verhaal halen. Leonie legt in het Engels uit wat er is gebeurd. Gelukkig zien ze het dit keer door de vingers. “De tegenstanders voor de halve finale hebben zich gezien deze wedstrijd teruggetrokken waardoor jullie een walk over krijgen en in de finale staan maar een volgende keer gedraag je por favor.”