Tweede druk, januari 2022
© 2021 Mathijs Schaap

Fotografie: Mathijs Schaap
Foto auteur: Bert Seinstra

ISBN: 9789464438963
NUR: 898

Uitgave in eigen beheer

Hoewel aan de totstandkoming van deze uitgave de uiterste zorg is besteed, aanvaarden de auteur en uitgever geen aansprakelijkheid voor eventuele fouten of onvolkomenheden, noch door de directe of indirecte gevolgen hiervan.

Niets uit deze uitgave mag zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever worden openbaar gemaakt of verveelvoudigt, waaronder begrepen het reproduceren door middel van druk, offset, fotokopie of microfilm of in enige digitale, elektronische, optische of andere vorm of (en dit geldt zonodig in aanvulling op het auteursrecht) het reproduceren (I) ten behoeve van een onderneming, organisatie of instelling (II) voor eigen oefening, studie of gebruik welk(e) niet strikt privé van aard is.

Inhoudsopgave:

-Inleiding

-Deel 1: De Theorie

-Hoofdstuk 1: Ratio-Emotieve Therapie

-Intermezzo: Depressie

-Hoofdstuk 2: Het verschil tussen coaching en therapie

-Hoofdstuk 3: De Transactionele Analyse, de Drama-Driehoek en de Winnaars-Driehoek

-Hoofdstuk 4: GGZ Boxing versus religie en levensbeschouwing

-Deel 2: De Praktijk

-Hoofdstuk 5: De opzet van het pakket weerbaarheidstherapie

-Hoofdstuk 6: Window of Tolerance - met Berend Oosterhuis

-Hoofdstuk 7: Erkenning als therapeut

-Intermezzo: De psychologische effecten van kickboksen

-Hoofdstuk 8: Groepsles Cardiokickboksen

-Hoofdstuk 9: De digitale omgeving

-Hoofdstuk 10: Aan de slag!

-Nawoord

-Bronnen, literatuur & links

Inleiding

Dank je wel voor het aanschaffen van dit boek. Dat waardeer ik. Het schrijven van een boek als dit was een uitdaging. Mensen die mij kennen weten dat ik in het verleden al een aantal boeken heb geschreven, maar die waren van een ander kaliber. Die kwamen destijds meer voort uit ‘mijn gedachten van me af schrijven’ en dit boek vroeg om een andere benadering, opstelling en werkwijze. Voor dit boek moest ik veel meer stil gaan staan bij de vragen “Wat doe ik?” en “Waarom doe ik wat ik doe?” in plaats van opschrijven wat ik al in gesprekken aan informatie verkondigde. Meer een reis naar binnen deze keer. Maar waar een wil is, is een weg en dus is het resultaat hier, nu, voor jouw neus.

Zoals je inmiddels wel hebt geraden, is mijn naam Mathijs Schaap. Ik ben in 1976 geboren te Dordrecht. Op mijn 4e levensjaar besloten mijn ouders mij op te geven voor zwemles bij de Reddingsbrigade. Rond mijn 10e jaar had ik twee zwembrevetten gehaald, want dat duurde langer dan het behalen van andere bekende zwemdiploma’s.

In de tussentijd, toen ik 6 was, ging ik op judo. Daar was ik al snel klaar mee, want ik vond het niet leuk om na iedere les hoofdpijn te hebben, omdat ik zo vaak als beginneling op de grond werd gegooid.

Rond mijn 8e levensjaar zag ik de film ‘The Karate Kid’ en daardoor wilde ik op karate. Aan de andere kant van het eiland van Dordrecht was er Budokai Vleesenbeek waar onder andere karate gegeven werd, maar dat was voor mij ten eerste te ver weg en ten tweede ben ik zelve een halve Vleesenbeek. Sporten bij familie zag ik niet zo zitten.

In de wijk Stadspolders waar inmiddels mijn ouderlijk huis was werd er door een sportschool in een gymzaal van school karate gegeven. De sfeer daar was echter niet goed en ik kan me niet eens herinneren dat ik ook maar één woord heb gewisseld met de eigenaar van die sportschool, die ook de karate instructeur was. Om die redenen hield ik het ook hier al snel voor gezien.

Maar kort daarna gaf desbetreffende sportschool daar geen les meer en werd die tijd en ruimte overgenomen door Sportschool Muilwijk. Ik besloot het een nieuwe kans te geven en ging dus op dezelfde plek, maar bij een andere sportschool, opnieuw op karate. Wim Muilwijk was mijn karate instructeur totdat Wim tijdelijk uit de roulatie raakte en René van Dijk het overnam. Naast karate begon ik op mijn 10e levensjaar aan dansles: stijldansen en rock ‘n roll, wat ik enkele jaren heb gedaan. 30 jaar later bleek ook deze ervaring weer goed van pas te komen, maar daarover later meer.

Kickboksen had altijd een grote aantrekkingskracht op me, mede doordat ik na ‘The Karate Kid’ een grote fan was geworden van Sylvester Stallone en diens ‘Rocky’-films. Maar in die tijd moest je minstens 15 jaar jong zijn om te kunnen beginnen met kickboksen.

Echter, kort na mijn 15e verjaardag ging ik met mijn vader eens meedoen met kickboksen in de dojo van Sportschool Muilwijk en we waren meteen verkocht. Op mijn 17e stopte ik met karate, ik had dus 2 jaar lang beide nog gedaan, en richtte me vanaf dit moment op kickboksen. Inmiddels was Wim Muilwijk zelf zijn lessen weer op gaan pakken wat betreft karate, gingen de wegen tussen René van Dijk en Sportschool Muilwijk uiteen en werd meervoudig Kickboks- en Muay Thaiboks kampioen Leo de Snoo aangetrokken voor de lessen kickboksen.

Ondanks dat René en Wim voor mij prima instructeurs waren, was het Leo de Snoo die er figuurlijk gesproken met kop en schouders bovenuit stak, mede door zijn wedstrijdervaringen in de ring. Die man en ik hadden van meet af aan een bepaalde klik. Als er iets voorgedaan moest worden voor de groep, pikte hij altijd mij er tussenuit om het voor te doen. Ik heb van die man technieken geleerd van het hoogste niveau. En die ik ook nog steeds beheers. Want kickboksen is -voor mij althans- net als fietsen en zwemmen: je verleert het nooit meer. Uiteindelijk heb ik 7 jaar lang les gehad van de Snoo. We trainden op donderdag avond van 21:00 uur tot 22:00 uur en zaterdag ochtend van 11:00 uur tot 12:00 uur. Wedstrijden kickboksen waren er niet bij. Sportschool Muilwijk verzorgde geen wedstrijden kickboksen. Ondanks dat kickboksen mijn meest dierbare sport is, heb ik er nooit titels in behaald wat dat betreft. Maar zo was het in die tijd nu eenmaal.

Desondanks ben ik enorm dankbaar voor deze periode. Ik beschouw het als de meest integere tijd in mijn leven wat betreft de verstandhouding met mijn vader en ik groeide uit tot Leo de Snoo’s beste leerling. Hij heeft het nooit direct uitgesproken, maar non-verbaal liet Leo merken dat hij trots op me was.

Leo was ook echt zo’n man die voor iedereen klaar stond. Wie zijn hulp ook vroeg, hij stond voor je klaar. Zo herinnert men hem zelfs in Japan nog.

Tot dusver mijn achtergrond in de sport. Op dezelfde leeftijd waarop ik ging kickboksen maakte ik ook mijn beroepskeuze: de gezondheidszorg. Al tijdens mijn opleiding tot A-Verpleegkundige (A staat voor ‘Algemeen’, oftewel ziekenhuisverpleegkundige) kreeg ik van collega’s te horen dat ik meer een type zou zijn voor de psychiatrie. Dat nam ik ter kennisgeving aan, maar dacht er verder niet bij na. Wel had ik als leerling-verpleegkundige al oog voor de mens achter het ziektebeeld en was mijn standpunt al dat goede zorg meer inhoudt dat alleen een ziekenhuisopname en dat leefstijlverandering essentieel is in veel gevallen, in plaats van alles alleen maar willen oplossen met medicatie.

Een voorbeeld daarvan wat ik nooit zal vergeten. Als leerling op de afdeling Interne Geneeskunde werden nogal eens mensen opgenomen met een ontregelde bloedsuiker. Zij hadden dus diabetes, suikerziekte, en in veel gevallen was dit het gevolg van alcoholisme. Niet dat alle alcoholisten diabetes krijgen, maar excessief alcoholgebruik kan dit wel tot gevolg hebben. Deze mensen hadden hun lever en andere organen al zover kapotgedronken, dat ze er suikerziekte aan overhielden. Dit heeft dan tot gevolg dat deze mensen strikte voorwaarden moeten opvolgen om zo gezond mogelijk te kunnen blijven en hun bloedsuiker stabiel te houden. Zij mochten pertinent geen alcohol meer drinken, maar vooral rond de feestdagen konden ze het toch niet laten. Toch alcohol drinken, bloedsuiker ontregeld, dus weer opgenomen worden op deze afdeling. Dan werd er een beleid bepaald door de artsen waardoor die bloedsuiker stabiel werd, en diegene werd dan weer naar huis gestuurd. Ik snapte niet dat ze deze personen al zo snel naar huis stuurden zonder goede (na)zorg. In mijn ogen was het échte probleem, het alcoholprobleem, er nog en dus was kans op herhaling enorm groot. Ik vond toen al dat een aanpassing in levensstijl voor deze mensen nodig was. Ook was ik mij er bewust van dat deze mensen dat niet zelfstandig konden en op weg geholpen moesten worden. Gewezen worden op of meegenomen in andere manieren van levensstijl. Uiteindelijk koos ik in 2013 toch definitief voor de psychiatrie.

Hierbij mag je optellen dat onconventionele ideeën altijd een sterke aantrekkingskracht op me hebben gehad. Ogenschijnlijk gescheiden of uiteenliggende concepten, ideeën, initiatieven of werelden die toch samen blijken te kunnen smelten en blijven, vind ik helemaal geweldig. Wanneer een idee me aanspreekt, ga ik me erin verdiepen, lees er zoveel mogelijk over en bestudeer alles wat daarin te bestuderen valt. Vooral als daarmee de kwaliteit van leven positief beïnvloed wordt.

Deze driehoek van mijn eigenschappen, ervaringen en achtergrond zijn allemaal samen gekomen in het initiatief ‘GGZ Boxing’. Gaandeweg, terwijl je dit boek leest, zul je merken dat er nog meer te benoemen valt wat mijn achtergrond betreft en er uiteindelijk toe leidde dat ik mijzelf een erkend kickbokstherapeut mocht gaan noemen. Al deze kennis en ervaring heb ik gefilterd en meegenomen in de visie, werkwijze en protocollen voor GGZ Boxing. En omdat ik van meet af aan vragen kreeg van anderen voor tips, overleg, suggesties en meer van dat soort dingen besloot ik dat het tijd werd om dit boek te schrijven. Om mijn kennis en ervaring met jou te kunnen delen en jou de mogelijkheid te bieden er je voordeel mee te doen.

Na het starten van GGZ Boxing kreeg ik al snel vragen, verzoeken voor afspraken en meer van dat soort dingen van vakgenoten. Voornamelijk voor hen is dit boek geschreven, omdat ik graag mensen de benodigde informatie verschaf, maar ook niet alle tijd van de wereld heb om iedereen persoonlijk te woord te kunnen staan. Daarnaast is het boek geschreven voor instellingen die meer willen weten over kickbokstherapie.

Dit boek is niet bedoeld als vaststaande werkwijze. Het is niet bedoeld als een boodschap van ‘ik weet het en zo moet het’. Voel je helemaal vrij om eruit te halen wat jij kan gebruiken, wat je goed vindt en waarvan je inschat dat het jouw doelgroep van dienst kan zijn.

Wat betreft casuïstiek en protocollen: overal waar in de ‘hij’-vorm geschreven wordt, kan ook ‘zij’ gelezen worden en andersom.

Veel leesplezier gewenst en succes!

Mathijs Schaap

Deel 1: De Theorie

Hoofdstuk 1:
Ratio-Emotieve Therapie (RET)

Als verpleegkundige heb ik van begin af aan meer willen betekenen voor zorgvragers dan alleen wat er vanuit de verpleegkundige functieomschrijving geboden hoeft te worden. In mijn opleiding tot ziekenhuis verpleegkundige raakte ik als leerling-verpleegkundige in aanraking met het onderwerp “Humor als verpleegkundige interventie”. Dat onderwerp zou in eerste instantie ook het onderwerp van mijn afstuderen zijn, maar omdat er in die tijd vrijwel niets over te vinden was en internet nog geen deel van mijn leven maakte, had ik te weinig bronnen om een goede scriptie van de grond te krijgen. Er lag echter geen uitdaging voor mij in onderwerpen die het gros van de afstuderende leerlingen koos, zoals decubitus, maar al vrij snel kwam een ander onderwerp aan mijn neus voorbij waar nog niet eerder iemand mee bezig was geweest: “Het gebruik van honing ten behoeve van wondgenezing”. Dankzij de samenwerking met een biochemicus uit Maastricht die helemaal gespecialiseerd was in honing kon ik goed het wetenschappelijke deel van de onderbouwing van mijn scriptie verwoorden en slaagde ik cum laude met dit onderwerp voor mijn eindgesprek, waarin het onderwerp van mijn scriptie centraal stond.

Enige jaren later kwam de film “Patch Adams” voorbij waarin Robin Williams de titelrol speelt van een man die voor arts gaat leren en daarbij de clown uit gaat hangen. Vanaf het moment dat ik ontdekte dat Patch Adams echt bestaat begon het onderwerp “Humor als verpleegkundige interventie” opnieuw te leven en dit werd opgemerkt door collega’s, die mij aanspoorden en meer mee te gaan doen nadat ze zagen en hoorden wat het deed met patiënten. Dat was niet tegen dovemans oren gezegd, wat leidde tot het oprichten van Stichting MediClowns.

Na 10 jaar lang met de clownsneus en verwante clownsneuzen, cursussen, contacten, reizen en ontwikkelingen bezig te zijn geweest, deed ik de stichting van de hand. Het was tijd voor iets anders. Desondanks zou later deze schat aan kennis en ervaring echter nog goed van pas komen.

Maar er kwam eigenlijk niets anders. Genoeg ideeën, maar ik was inmiddels een dagje ouder geworden. Mezelf op eenzelfde manier bezighouden met, inzetten voor en ontwikkelen van een nieuw initiatief… daar had ik simpelweg de energie niet meer voor. Het hele land afreizen om voor een appel en een ei lachworkshops, clownsbezoeken en interviews te geven... het was mooi geweest zo. Ondanks dat ik altijd wel was blijven sporten, stond dit inmiddels op een zeer laag pitje. Het werd tijd om het sporten nieuw leven in te blazen, alsook mijn creatieve hobby’s weer op te pakken.

Het maakt niet uit wat voor idee of initiatief op mijn pad komt: mijn creatieve brein komt er altijd in tot uiting. Zo ook in het eerste logo van GGZ Boxing bijvoorbeeld (zie figuur 1). Als je goed kijkt, zie je dat de zwarte opening in de letter ‘O’ in het woord ‘BOXING’ een hangende bokszak is.

Figuur 1: Het eerste logo

Creativiteit is me met de paplepel ingegoten. Eén van mijn vroegste herinneringen aan mijn vader is dat hij voor mij op kleuterleeftijd een schitterende houten Pinokkio pop heeft gemaakt, helemaal met de hand. Mijn vader leerde me vanaf mijn 8e levensjaar tekenen en in mijn tienerjaren werd dit uitgebreid met meer, zoals werken met papier maché. Nadat ik was gestopt met MediClowns pakte ik deze hobby weer op. Ook begon ik op mijn werk als psychiatrisch verpleegkundige meer te doen qua creativiteit met cliënten. Dat leidde ertoe dat ik een cursus Creatieve Therapie ging volgen en dit vond ik zo leuk dat ik besloot om bij Civas nog een cursus te doen: Ratio-Emotieve Therapie.

Ratio-Emotieve Therapie is voornamelijk ontwikkeld door Albert Ellis (27 sept. 1913 - 24 juli 2007). Ellis studeerde psychotherapie wat ontwikkeld was door Sigmund Freud en Carl Jung, maar Albert Ellis vond daar wat van. Ellis was van mening dat louter ‘wroeten in het verleden’ volstrekt nutteloos was als er verder niets mee gedaan werd. En dus ontwikkelde hij de Ratio-Emotieve Therapie, wat veel overlappingen heeft met Cognitieve Gedragstherapie en NLP (Neurolinguïstisch Programmeren). Onder het motto “het leven is 10% wat je overkomt en 90% hoe je erop reageert”.

De essentie van RET is dat ieder mens, wij allemaal, irrationele gedachten hebben. Nu hoeven die irrationele gedachten niet direct een negatieve invloed te hebben op ons dagelijks leven, ons dagelijks functioneren en ons zelfbeeld, maar het kan wel dergelijke vormen aannemen. En dan wordt het tijd er iets mee te doen.

Het uitleggen van onderwerpen doe ik het liefst in ‘Jip en Janneke’-taal, zodat iedereen het kan begrijpen. Het liefst ook nog met een scheut humor erin.

Om aan te geven hoe irrationele gedachten in elkaar kunnen steken, noem ik vrijwel altijd een filmpje uit ‘Sesamstraat’ van Bert & Ernie. Er zijn drie filmpjes van Bert & Ernie waarin Ernie met een banaan in zijn oor zit. Dit gaat over de tweede, en die gaat als volgt:

Bert: ‘Ernie...’

Ernie: ‘Hey, hallo Bert’

Bert: ‘Ernie, je hebt nog steeds die banaan in je oor’

Ernie: ‘Wat?’

Bert: ‘Ik zei: Je hebt nog steeds die banaan in je oor!’

Ernie: ‘Ja, dat weet ik’

Bert: ‘Je weet het, Ernie? Waarom zit die banaan dan nog in je oor?’

Ernie: ‘Ik gebruik ‘m om er krokodillen mee weg te jagen’

Bert: ‘Krokodillen? Ernie, er zijn hier helemaal geen krokodillen!’

Ernie: ‘Nee, hè? Dus het werkt heel erg goed, Bert!’

Nu is dit natuurlijk een schets die primair voor amusement is bedacht, en Bert & Ernie bevatten geen complexe psychologie verder, maar wie ik dit voorbeeld ook vertel: ze snappen de essentie meteen. Dan komt het al snel op voorbeelden die wel bij echte mensen voorkomen, zoals bijvoorbeeld het dragen van een talisman. Een talisman is een voorwerp waarvan geloofd wordt dat deze je beschermt tegen gevaar, ziekte en ongeluk. Dat is een onschuldig verschijnsel bij mensen, tenzij iemand de talisman kwijtraakt of een keer vergeet en daardoor zijn/haar dagelijks functioneren als mens in de maatschappij of zelfs op het werk zwaar onder druk komt te staan en het mis gaat. We weten allemaal dat het ontbreken van die talisman dan niet de werkelijke factor is die zorgt dat het mis gaat, maar de angst die ontstaat vanaf het moment dat de persoon in kwestie ontdekt dat de talisman er niet is. Angst beïnvloedt ons denken en doen meteen.

Maar angst hoeft niet direct duidelijk aanwezig te zijn. Zo heb ik eens een cliënt gehad die, als ze ging wandelen, standaard haar paraplu mee nam, want “Als ze haar paraplu mee nam, regende het niet”. Hier ging ze verder heel luchtig mee om en dit leidde nooit tot problemen, maar het gaat even om de redenatie op zich.

Een redenatie zoals die van Ernie, of van iemand voor wie er zoveel waarde hangt aan een talisman of paraplu, is voor de persoon zelve heel logisch. Het kan zelfs geloofwaardig zijn voor anderen die het aanhoren. Het zijn redenaties die slechts een manier van denken zijn en berusten op de kracht van de suggestie. Tussen al die miljoenen mensen op deze aardbol is niemand werkelijk in staat om in zijn eentje de weersomstandigheden te beïnvloeden door een paraplu wel of niet mee te nemen. Als ik jou vertel dat ik geloof dat er een kopje thee op de zon staat, mag je dat belachelijk vinden zoveel als je wilt: als het voor mij waarheid is, kan niemand me van het tegendeel overtuigen. Want bewijzen dat het niet zo is, kun je immers niet. Dit soort cirkelredenaties kunnen doorgaan tot je een ons weegt. Complete religies, spirituele bewegingen en complottheorieën zijn op zo’n basis gebouwd, eventueel gedrenkt of overgoten in een laag antropomorfisme. We noemen dit “intern consistent, maar niet empirisch verifieerbaar”. Anders gezegd: het klinkt logisch, maar is niet objectief meetbaar of te controleren.

Overigens kan ik je melden dat ik niet werkelijk geloof dat er een kopje thee op de zon staat ;-)

RET is een therapievorm met zes basisprincipes:

Emoties worden veroorzaakt door cognities.

Disfunctionele gedachten leiden tot emotioneel lijden.

Het onderzoeken van gedachten helpt om emotionele problemen te verminderen.

Irrationele gedachten zijn natuurlijk gedrag.

Niet het verleden zelf, maar de gedachten daarover in het heden veroorzaken emotioneel leed.

Mensen kunnen hun gedachten veranderen.

De basis van RET kan ook in een model weergegeven worden. Dit is het ABC-model. De A staat voor ‘Activating Event’, in het Nederlands voor ‘Aanleiding’ en is de activerende gebeurtenis of situatie. B staat voor ‘Beliefs’, in het Nederlands voor ‘Bril’ (gedachten/overtuigingen, zowel rationeel als irrationeel) en is als het ware een doos met een groot vraagteken erop. Dat stelt onze grijze massa, de hersenen, voor. De C staat voor ‘Consequence’, in het Nederlands ‘Consequentie’ d.w.z. de consequentie in emoties en gedrag wat volgt op de B.

Zet 10 mensen naast elkaar, geef ze allemaal dezelfde prikkel, en er komen 10 verschillende reacties of gedragingen uit voort. Dit komt omdat er voor ieder individu iets anders gebeurt in die doos met dat vraagteken erop. Gevormd door aangeboren karakter, opvoeding, generatie, cultuur, educatie, gedragingen en angst.

Zet bijvoorbeeld eens een drietal mensen met overgewicht naast elkaar. Geef hen de prikkel van een sportschool. Alleen benoemen, nog niet eens een visueel beeld, zoals een foto, van een sportschool. De eerste zal misschien reageren met: ‘Ja, dat lijkt me wel wat om iets te doen aan mijn overgewicht!’ De tweede reageert waarschijnlijk met: ‘Het is beter voor mijn gezondheid om iets te gaan doen aan mijn overgewicht. Ik wil wel naar een sportschool, maar ik weet niet goed wat ik daar moet doen. Ik heb dan wel advies en begeleiding nodig van iemand die daar werkt’. Een derde reageert mogelijk met: ‘Daar zie je alleen van die strakke, gespierde figuren! Daar ga ik niet tussen staan!’.

De eerste persoon, Annie, reageert spontaan. Diegene gaat waarschijnlijk wel naar een sportschool, maar de reactie was kort en mogelijk niets meer dan een sociaal wenselijk antwoord. Het is uiteindelijk ten eerste de vraag of diegene wel daadwerkelijk naar een sportschool zal gaan, vervolgens of diegene het wel vol gaat houden, want het is de vraag of diegene denkt het allemaal zelf wel te weten zonder enige ervaring.

De tweede persoon, Bernadette, reageert gemotiveerd en verstandig. Deze is doelbewust keuzes aan het maken en creëert voor zichzelf een basis om een goede, gemotiveerde toekomst met sporten als hobby te ontwikkelen. Hij of zij gaat kijken wat er zoal te doen is in een sportschool, doet misschien eens mee in een groepsles van het een of ander, raakt aan de praat met andere sporters en mede vanwege dit sociale aspect zal diegene al snel een vaste bezoeker van de sportschool worden.

De derde persoon, Claudia, reageert bevooroordeeld en uit angst. Zonder ook maar ooit een sportschool binnen te zijn gestapt, reageert diegene alsof iedereen in een sportschool eruitziet alsof ze uit een film, reclamespot, videoclip of wat dan ook zijn gestapt. Diegene zal echter zeer moeilijk tot niet open staan om ooit werkelijk een sportschool binnen te gaan, wil het sporten waarschijnlijk zelf in de hand houden en kiest er mogelijk uiteindelijk voor om een solistische sport te gaan doen, zoals hardlopen. Zonder begeleiding in houding, tips om spierpijn tot een minimum te beperken, advies voor juiste sportschoenen, een opbouwschema en meer van dat soort dingen, gaat diegene waarschijnlijk een blauwe maandag hardlopen en stopt er alweer snel mee vanwege klachten aan het bewegingsapparaat, gebrek aan motivatie (dat hebben we allemaal op den duur weleens), omdat er niemand mee gaat ‘als stok achter de deur’ of diegene voelt zich alsnog teveel bekeken tijdens het hardlopen.

Deze voorbeelden zuig ik niet uit mijn duim en zijn gebaseerd op ervaringen uit de praktijk.

Terwijl ik dit boek aan het schrijven ben, wat ik doe als ik er even de tijd voor heb, gaat het sporten en lesgeven gewoon door. Zo ging ik gisteren, vrijdag 16 april 2021, vroeg in de ochtend inlineskaten en zette daar ook iets over op Facebook. Iemand reageerde daarop met “Jij kan ook alles”, waarop ik reageerde met “Behalve voetballen!”. Later op de dag gaf ik personal trainings en in één van die lessen kwamen stigma’s ter sprake, je zelfbeeld over bepaalde onderwerpen en meer van dat soort dingen.

Wat wil nu het geval? Met voetbal heb ik echt helemaal niets. Ik kijk er nooit naar en ben er slecht in. Zelfs FC Knudde zou mij niet in hun team willen. Maar in mijn jeugd- en tienerjaren was dit dé sport onder mijn leeftijdsgenoten. Tel daarbij op dat ik als kind/tiener vrij schuchter, teruggetrokken en verlegen was: een echte einzelganger vaak. Bij gym werd ik vaak pas als één van de laatste gekozen. De voetballers als eerste.

Wat als ik mijn zelfbeeld op sportgebied had laten bepalen door het gegeven dat ik slecht voetbal? En niet echt populair was wat dit betreft op school? Als ik dit als bepalende factor mijn sportleven had laten bepalen (en uiteindelijk beheersen), had ik waarschijnlijk nooit vechtsporten gaan beoefenen door de onzekerheden die daaruit voort waren gekomen. Hierbij haalde ik ook een bekende quote van Albert Einstein erbij: