Darkwater Falls

Darkwater Falls

Stephanie van der Kooij

Copyright © 2022 Stephanie van der Kooij

Auteur: Stephanie van der Kooij

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Pumbo.nl

Vormgeving binnenwerk: Stephanie van der Kooij

Thriller/roman

ISBN 978-94-6443-873-4
NUR 350

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoofdstuk 1

Vandaag is de eerste avond van het zomerfeest in Darkwater Falls en dat betekent feesten! Mila is samen met haar vriend, de populaire Jason Valken, en haar beste vriendinnen, Rose Dawson een klein slank meisje met lang gekruld chocoladebruin haar, Vienna Rozen een slank meisje met donkerblond stijl haar, en Caroline, Carly, Eerens een lang slank meisje met donkerblond krullend haar tot iets over haar borsten, op de kermis van het zomerfeest. “Zullen we het reuzenrad in gaan?” Vraagt Jason. “Nee ik ga niet.” Antwoord Rose. Vienna, Caroline, Jason en Mila kijken haar aan. “Hoogtevrees.” Antwoord Rose. “Ik blijf bij Rose.” Zegt Caroline. “Vi!” Klinkt het. Vienna kijkt om, er staan een paar jongens bij een attractie en ze gebaren haar naar hen toe te komen, Vienna kijkt haar vrienden aan. “Ik ga ook niet, veel plezier.” Zegt Vienna en ze rent naar het groepje toe, Mila schud haar hoofd Jason kijkt haar flirterig aan. “Dan blijven wij dus nog samen over Mils.” Zegt hij. “Oké, kom.” Jason pakt haar hand en neemt haar mee naar het reuzenrad. “Have fun!” Roept Caroline hen na. Jason en Mila gaan in de rij staan en zijn al snel aan de beurt, ze stappen in een bak en de man van het reuzenrad sluit de deur. Mila en Jason gaan naast elkaar zitten en Jason slaat zijn arm om haar heen. Langzaam gaat de bak omhoog. “Prachtig he Mils.” Zegt Jason. “Ik vind die lichtjes in het donker altijd geweldig.” Zegt Mila Jason kijkt haar aan. “Weet je Mils…” langzaam streelt hij met zijn hand over haar ontblote bovenarm, Mila kijkt hem aan. “Over een paar jaar zijn we oud genoeg en…dan wil ik graag met je trouwen…” Zijn hand glijd over haar hand naar haar bovenbeen, tussen haar benen blijft zijn hand liggen, Mila slikt. “Jason ik…” “Sst geen zorgen Mils ik zorg dat je geen pijn hebt.” Zegt Jason zacht met een hese stem terwijl hij zijn gezicht naar de hare brengt en zijn andere hand op haar borst legt. “Jason….” “Sst.” Zegt Jason en hij probeert haar te zoenen. “Jason stop!” “Jij wilt dit ook Mils, ik weet het.” Jason gaat met zijn hand onder Mila’s roze/witte jurkje. “Jason houd op!” Mila duwt hem hard van zich vandaan. De bakken van het reuzenrad staan inmiddels helemaal stil, Mila en Jason zitten helemaal boven. Mila staat op en de bak begint heen en weer te bewegen. “Mila ga zitten!” Roept Jason. “Jij blijft van mij af!” Roept Mila. “Ik weet dat jij het ook graag wil Mils!” Roept hij. “Hoe weet jij dat zo zeker? Ik ben pas zeventien Jason! Ik wil het nog niet!” Roept Mila Jason staat op en loopt naar haar toe en pakt haar vast. “Blijf van me af!” Op dat moment komt het reuzenrad weer in beweging, langzaam gaat het reuzenrad weer draaien. “Het is uit Jason.” Zegt Mila. “Wat? Waarom alleen omdat ik verder met je wil?” Roept Jason. Het duurt niet lang voor de bak weer beneden is, Mila duwt Jason weg. “Het is uit Jason!” Zegt Mila ze draait zich om. “Mila kom op dit slaat nergens op!” Roept Jason. “Laat me eruit!” Roept Mila tegen de man. “Ja maar je mag nog een rondje!” Roept hij terug. “Laat me eruit!” Roept Mila. “Oké Oke, rustig aan.” De man zet het reuzenrad stil en loopt naar de bak waar Mila en Jason in zitten. “Mila alsjeblieft…” Zegt Jason, de man opent de deur en laat Mila eruit, zonder iets te zeggen rent Mila bij de attractie vandaan, ook rent ze langs haar vriendinnen heen. “Mila? Mila wat ga je doen!” Roept Caroline. “Mila!” Roept Rose maar Mila reageert niet, de tranen glijden over haar wangen terwijl Mila alleen maar blijft rennen.

Even later loopt Mila over een verlaten weg. Hoog in een boom zit een grote zwarte kraai, hij kijkt naar Mila en kraait. “Oké mam, tot zo.” Zegt Mila ze hangt op en stopt haar mobiel terug in haar schoudertas. Opeens heeft Mila een ongemakkelijk gevoel, ze slaat haar armen om haar lichaam heen en blijft staan. Een vreemd en angstig gevoel dat ze niet meer alleen is overspoelt haar. “Hoi Mila.” Mila schrikt en draait zich met een ruk om, achter haar staan drie jongens, één van die jongens was de vriend van Caroline, maar Caroline kwam erachter dat hij met andere meisjes rotzooide en dat hij verliefd was op Mila en maakte het uit, ook is hij de oudere broer van Jason. “Jeremy, wat moet je.” Zegt Mila. “Nou nou zo’n grote mond voor zo’n jonge dame als jij.” Zegt Jeremy hij grijnst en kijkt zijn vrienden aan dan kijkt hij weer naar Mila. “Jij weet heel goed wat ik wil Mils…” Mila schrikt van die naam, alleen haar beste vrienden noemen haar zo. “Noem mij niet zo.” Zegt Mila. “Oh waarom niet? Wij zijn toch vrienden? Hoe is het eigenlijk met mijn broertje? Oh nee…Ik hoorde van hem dat jij zijn hart hebt gebroken, niet zo lief van je Mila.” Zegt Jeremy grijnzend terwijl hij naar haar toe loopt Mila loopt naar achter. Maar als Jeremy sneller is dan zij struikelt ze en valt, met haar hand, op de rand van de stoep. Jeremy en zijn vrienden moeten lachen. “Ze valt voor Je!” Roept één van zijn vrienden. “Alle meisjes vallen voor mij.” Lacht Jeremy maar opeens stopt hij met lachen en kijkt Mila aan. “Ik heb een boodschap voor Caroline en dat ga jij haar doorgeven maar deze boodschap is ook voor jou Mila.” Zegt hij dreigend. “W…Wat voor boodschap?” Opnieuw wordt Mila overspoelt door angst, haar hart gaat als een razende tekeer. Jeremy haalt iets uit zijn zak, het glimt in het licht van de lantaarns. De kraai kraait en vliegt uit de boom. “W…Wat ga je doen?” Vraagt Mila angstig Jeremy knielt naast Mila neer en Mila schrikt, het glimmende ding is een mes. “Zeg haar maar dat je niet zomaar met mij moet spotten en jij Mila…Moet mijn broertje niet laten stikken...” Hij heeft het mes op. “Zo jammer dit eigenlijk om zo iets moois te moeten doden…” Zegt Jeremy. “Laat haar met rust!” De twee vrienden van Jeremy kijken om, achter hen staat een donkere gedaante. “Wat moet je.” Zegt Jeremy terwijl hij omkijkt. “Laat dat meisje gaan.” Zegt de gedaante. “Geen zorgen ouwe, jij bent na haar aan de beurt.” Jeremy richt zich weer op Mila. “Bye bye Mila.” Zegt Jeremy. “Nee Jeremy niet doen…Alsjeblieft ik smeek het je…” Zegt Mila doodsbang. Opeens word het mes met een ruk uit zijn handen getrokken Jeremy kijkt om. “Wat…” “Ik zei ‘Laat dat meisje gaan’ en ik zeg het niet nog eens.” Gromt de gedaante. “Wegwezen.” Gromt hij Jeremy staat op. “Jongens pak hem!” Roept Jeremy. “Nou ik denk dat je mij dan maar in je eentje moet pakken, je vriendjes zijn er van door gegaan.” Zegt de gedaante. “Wat?” Jeremy kijkt om zich heen en kijkt dan de gedaante aan, de gedaante grijnst. “Boe.” Jeremy schrikt en rent ook weg. De gedaante gaat in het licht van de lantaarn staan en steekt zijn hand naar Mila uit. “Gaat het?” Vraagt hij Mila pakt zijn hand en staat op. “Ja, dank je.” Zegt Mila ze kijkt naar haar hand en ziet dat hij flink open ligt. “Au…” Zegt Mila met een pijnlijk gezicht. “Wat is er?” “Niets ernstigs.” Zegt Mila, ze kijkt de man aan, het is een brede man met kort donker haar, hij heeft een donkere jas en een donkere broek aan. “Ik ben Damon.” Zegt hij. “Mila.” “Leuk je te ontmoetten Mila.” Zegt Damon Mila knikt. “Wat doe je eigenlijk hier alleen? Straks gebeurt er nog iets met je.” Vraagt Damon. “Zoals net? Tja normaal gebeurt hier niks zoals…Dat…” Mila slikt, opnieuw prikken de tranen in haar ogen, ze kijkt weg. “Wat is er?” Vraagt Damon Mila schud haar hoofd opeens voelt Mila zich niet meer angstig maar juist op haar gemak bij deze vreemde jongeman. “Ik…Ik heb ruzie met mijn vriendje…Ik heb het net uitgemaakt en ik ben zonder het tegen mijn vriendinnen te zeggen weg gerent.” Zegt Mila. “Waarover? Als ik vragen mag?” Vraagt Damon. “Hij…Hij wil meer dan ik, hij wil…Met me naar bed…Maar ik ben pas zeventien.” Damon knikt. “Dat snap ik.” Mila haalt haar schouders op. “Hij niet…Hij dwong me er net zelfs toe om meer te doen in het reuzenrad.” Zegt Mila Damon schud zijn hoofd. “Hij verdient jou niet Mila…” Damon loopt dichter naar haar toe. “Jij bent een lief meisje en jij hebt een fijne relatie nodig met een man die jou liefde en passie geeft, die jou lief heeft van je houd…Die jou mee kan nemen op avontuur en misschien wel een beetje gevaar.” Mila slikt, diep van binnen weet ze dat hij gelijk heeft maar ze wil het niet laten merken. “En…En jij?” Vraagt Mila Damon kijkt naar haar en heeft geen idee wat hij moet antwoorden. Op dat moment word er getoeterd, Mila kijkt om en er komt een zwarte auto aangereden. Ze draait zich weer naar Damon om, die opeens veel dichterbij haar staat. Damon kijkt diep in haar ogen. “Ik wil dat jij alles krijgt waar je naar op zoek bent, maar voor nu wil ik dat je dit vergeet, mij vergeet…Niemand mag nog weten dat ik hier ben…” Damon glimlacht naar Mila. “Slaap lekker Mila.” “Mila kom je?” Mila schrikt op en kijkt om. “Mam!” Mila kijkt om zich heen, ze loopt naar de auto en stapt in als de auto wegrijd kijkt Mila naar de plek waar ze net stond, wat was er nou precies gebeurt?

Niet lang erna krijgen Mila en haar ouders een vreselijk auto ongeluk, haar moeder rijd van een brug af en stort in een groot meer. Mila’s moeder raakte bewusteloos doordat ze met haar hoofd tegen het stuur aankwam, Mila en haar vader zitten gevangen in de auto ze krijgen hun gordels niet los en de portieren gaan niet open. “Pap!” Schreeuwt Mila in paniek, haar vader kijkt om. “Geen zorgen liefje…Geen zorgen het komt goed.” Haar vader pakt haar hand terwijl de auto zich steeds meer vult met water. Haar vader en Mila raken hun bewustzijn kwijt.

Een aantal dagen later komt Mila bij in het ‘Dark Falls ziekenhuis’. Ze heeft een flinke hoofdwond door het ongeluk, door deze wond een flinke hersenschudding, ook heeft ze haar linkerarm flink gebroken. Mila is niet alleen haar vier jaar oudere zus Nina, haar twee jaar jongere zus Filou en haar twee beste vriendinnen Rose en Caroline zitten bij haar bed. “Mila?” Rose is de eerste die merkt dat ze wakker is. Nina, Filou en Caroline kijken op en zien Mila. “Mila! Mijn god wat ben ik blij dat je wakker bent.” Zegt Filou opgelucht. Nina staat op, ze loopt naar Mila toe en omhelst haar. “Waar zijn papa en mama?” Vraagt Mila. Nina laat Mila los en kijkt Filou aan. Caroline en Rose kijken elkaar ook aan. “Wat?” Vraagt Mila opeens word ze overspoelt door een angstig gevoel. Nina haalt diep adem en kijkt Mila aan. “Het spijt me Mila…Papa en mama hebben het ongeluk niet overleefd…Ze…Ze zijn beide verdronken.” Zegt Nina. “W…Wat?” Mila kijkt naar haar hand die in het gips zit. “Waar zijn ze?” Vraagt Mila als niemand reageert kijkt ze haar zussen aan. “Waar zijn ze!” Roept Mila overmand door verdriet. “Ze zijn gister aan het eind van de middag begraven Mila…” Zegt Filou Mila schud haar hoofd. “Nee…Nee dat kan niet.” Zegt Mila Rose en Caroline vechten beide tegen hun tranen, want om hun beste vriendin zo overstuur te zien doet hen pijn. “Mila, als je wilt kunnen we naar het graf toe als je uit het ziekenhuis bent.” Zegt Nina Mila schud haar hoofd. “Ik wil dat jullie weg gaan…” Zegt Mila zacht. “Maar Mila…” Zegt Filou met een brok in haar keel. “Ga weg!” Schreeuwt Mila. “Kom maar, we komen later terug Mila.” Zegt Nina ze pakt Filou beet en loopt samen met haar, Rose en Caroline de kamer uit terwijl Mila in huilen uit barst.

Drie dagen later word Mila uit het ziekenhuis ontslagen. Nina en Filou halen haar uit het ziekenhuis en brengen haar naar huis. Rose en Caroline kunnen er niet bij zijn want zij waren beide op vakantie. Mila loopt langzaam haar slaapkamer in, Nina staat bij de deur. “Ik heb hier je medicijnen Mila voor als je pijn hebt.” Nina zet het potje met medicijnen op een kastje bij de deur. “Laat je ons nu alleen?” Vraagt Mila zonder om te kijken. “Het spijt me Mila, James wacht op me en ik kan niet langer van me werk weg blijven.” Zegt Nina. “Dus Filou en ik moeten het maar met z’n tweeën uitzoeken? Twee jonge meisjes? Eén van zeventien en één van vijftien…Fijne zus ben jij.” Zegt Mila Nina zucht. “Het spijt me Mila, het is niet anders.” Zegt Nina. “Het zal wel.” Antwoord Mila. Nina zucht en loopt de kamer uit. Niet lang erna hoort ze stemmen buiten, ze loopt naar het raam en ziet Nina naar buiten lopen. Voor de deur staat een auto en James is uitgestapt. “Hoe is het met Mila?” Hoort ze hem zeggen. “Het komt wel goed, ze gaat nu door een moeilijke fase heen…Wij allemaal.” Hoort Mila haar oudste zus zeggen, ze ziet dat James en Nina Filou omhelzen. “Zorg goed voor elkaar.” Zegt Nina, Mila voelt de tranen over haar wangen glijden als ze haar zus en James in de auto ziet stappen en ziet weg rijden.

Hoofdstuk 2

Oktober,

Het is inmiddels drie maanden na het tragische ongeluk waarin Mila, Filou en Nina hun beide ouders verloren, Mila is de enige die het ongeluk overleefde. Vandaag gaat Mila voor het eerst sinds het ongeluk weer naar school, haar jongere zus Filou is al een maand eerder naar school gegaan omdat Mila nog veel last van haar verwondingen had, deze zijn nu zo goed als genezen. Mila kijkt er niet naar uit om weer naar school te gaan, ze wil er op school niet bekend om zijn als dat zielige meisje die haar ouders heeft verloren…Ze zucht, ze kijkt in de spiegel, ze heeft een wit truitje met lange mouwen aan, het truitje heeft een diep ingesneden V-hals en bij haar rechter schouder twee nepknopen, onder het witte truitje heeft ze een roze topje aan, ook draagt ze een roze rokje tot iets boven haar knieën en zwarte enkellaarsjes, haar donkerbruine haar hangt golvend langs haar gezicht. Mila doet haar ketting om die ze vlak voor de dood, voorhaar verjaardag, van haar ouders heeft gekregen, deze ketting, een lichtblauwe edelsteen, betekend alles voor haar. Opeens ziet Mila iemand in haar ooghoek in de deur opening staan. “Wat.” Zegt Mila zonder om te kijken. “Gaat het?” Vraagt Filou. “Ja hoor prima.” Antwoord Mila ze kijkt naar haar zusje. “Het komt allemaal goed Mils.” Zegt Filou Mila kijkt weer naar de spiegel. “Zal wel.” “Loop je met me mee naar school? Ik loop wel eerst nog even langs Morgan.” Mila schud haar hoofd. “Nee.” Antwoord ze. “Oké, ik heb na school zangles he dus ik ben laat thuis.” Zegt Filou. “Oké.” Antwoord Mila afwezig Filou zucht. “Zie je op school.” “Doei.” Zegt Mila zonder om te kijken. Filou loopt weg. Mila pakt haar mobiel die op haar kaptafel ligt en kijkt naar de tijd, dan kijkt ze weer naar de spiegel en haalt diep adem. “Kom op Mila, we gaan ervoor gewoon glimlachen en als ze vragen hoe het met je gaat, gewoon zeggen dat het goed gaat.” Zegt Mila tegen zichzelf, ze pakt haar mobiel daarna staat ze op draait zich om loopt naar haar bed en pakt haar tas daarna loopt ze haar slaapkamer uit, de overloop over de trap af naar de hal. In de hal pakt ze haar zwarte jas en haar huissleutel en gaat de deur uit, ze draait de deur op slot en draait zich om ze kijkt omhoog, het is een prachtige dag, de lucht is blauw en de zon schijnt, het is nog warm het lijkt wel zomer in de plaats van herfst. Dan ziet ze een grote zwarte kraai, de zon valt over zijn veren waardoor zijn veren een blauw/groene gloed krijgen. De kraai zit op een tak in de boom dat naast het huis staat, ze kijkt naar de grote kraai, de kraai heeft iets vreemds…Iets engs… Mila krijgt een naar gevoel van het beest. Mila draait haar hoofd om ze zoekt naar een paar kleine steentjes, ze pakt de steentjes en gooit ze één voor één naar de grote kraai, de kraai wappert met zijn grote vleugels en kraait dan vliegt hij weg maar voor Mila weg kan weg lopen vliegt de kraai terug hij vliegt vlaklangs haar heen, met een gilletje bukt Mila weg meteen vliegt kraai weg. Mila haalt diep adem en loopt dan naar school.

Als Mila even later bij de school aankomt stopt ze en kijkt ze om zich heen en merkt dat er leerlingen naar haar kijken en over haar praten. “Hoi…” Mila schrikt op en kijkt om, een meisje met lang donkerrood/zwart, golvend haar komt naast haar staan. “Hoi.” Antwoord Mila. “Kan je mij misschien helpen? Mijn zus en ik zijn nieuw hier.” Zegt het meisje. “Ja tuurlijk, wat wil je weten?” Vraagt Mila. “Ehm onze eerste les is Nederlands maar ik heb geen idee waar dat lokaal is.” Zegt het meisje. “Geen probleem, ik heb in het lokaal er naast les, geschiedenis, dus we kunnen samen lopen.” Zegt Mila. “Oh dat zou heel fijn zijn.” Zegt het meisje Mila glimlacht, het meisje steekt haar hand naar haar uit. “Ik ben Valéry Salvatore.” Zegt het meisje Mila geeft haar ook een hand. “Ik ben Mila Roseheart.” “Leuk je te ontmoeten Mila.” Zegt Valéry. “Vind ik ook.” Zegt Mila. “Val!” Valéry en Mila kijken om, een meisje dat precies op Valéry lijkt loopt naar hen toe. “Ik was je kwijt.” Zegt het meisje. “Mila, dit is mijn tweelingzus, Elena, Elena dit is Mila.” Zegt Valéry, Elena steekt haar hand naar Mila uit, Mila geeft haar een hand. “Leuk je te leren kennen Mila.” Zegt Elena. “Dat vind ik ook.” Zegt Mila. “Mila, Elena en ik moeten even iets doen we zien je zo bij de schooldeur oké?” Zegt Valéry. “Is goed, tot zo.” Antwoord Mila de zusjes lopen weg. “Mila!” Mila kijkt om en ziet haar beste vriendinnen Rose Caroline en Vienna Mila glimlacht. “Hey!” Zegt ze terwijl ze Caroline en Rose omhelst. “Hoe is het met jullie?” Vraagt Rose Mila haalt haar schouders op. “Het gaat wel.” Antwoord Mila. “Fijn je weer te zien.” Zegt Vienna en ze loopt weg Mila kijkt haar verbaasd na. “Wat is er met haar?” Vraagt Mila verbaasd. “Geen idee.” Antwoord Caroline. “Ik ben super blij dat je weer op school bent! Ik heb je vreselijk gemist.” Zegt Rose terwijl ze haar vriendin omhelst. “Ik jullie ook.” Antwoord Mila. Op dat moment komt Filou het schoolplein op gefietst. Filou ziet haar zus niet, ze fietst meteen naar de fietsenstalling waar ze haar fiets weg zet, op dat moment gaat de schoolbel. “Kom we moeten naar de les.” Zegt Rose, Mila en haar vriendinnen lopen naar de schooldeur opeens blijft Mila staan. “Mila wat is er?” Vraagt Rose. “Ik moet even op Elena en Valéry wachten.” Zegt Mila. “Wie zijn dat?” Vraagt Rose. “Twee nieuwe meisjes, ze zitten in het lokaal naast de onze, het is een identieke tweeling.” Antwoord Mila. “Oké, zelf heb ik geen tijd om te wachten ik moet nog even naar de decaan om iets te regelen. Ik zie je straks wel.” Zegt Caroline. “Ik moet nog even snel naar het toilet, ik zie je in de klas.” Zegt Rose. “Tot zo.” Zegt Mila Caroline zwaait en loopt samen met Rose weg. “We zijn er.” Zegt Elena. “Kom we moeten naar de les anders zijn we te laat.” Zegt Mila samen met Valéry en Elena loopt Mila naar het lokaal waar de tweeling les heeft. “Hier is jullie lokaal, ik zit hiernaast.” Zegt Mila. “Gezellig.” Lacht Elena. “We zien je straks na de les dan wel, goed?” Vraagt Valéry Mila knikt. “Tot straks.” Terwijl de tweeling het lokaal in loopt gaat Mila naar haar eigen lokaal. “Oké dames en heren, allemaal op jullie plek zitten we gaan beginnen!” Roept de leraar als Mila in de klas komt. Mila gaat op haar plek zitten, op dat moment gaat de deur van het lokaal open, Rose en Caroline lopen het lokaal binnen. “Sorry meneer, we moesten nog even langs de decaan.” Zegt Caroline. “Ga snel zitten.” Zegt de leraar, meteen gaan de meisjes zitten.

Na school loopt Mila haar lokaal uit, op dat moment komt ook de tweeling uit hun lokaal. “Fijne les gehad?” Vraagt Mila. “Ongelofelijk saai.” Zucht Valéry. “En de geschiedenisles?” Vraagt Elena terwijl zede lange gang door lopen. “Ongelofelijk leerzaam ik ben gek op geschiedenis.” Zegt Mila. “Ik ook.” Antwoord Elena. De drie besluit om naar het schoolplein te lopen en daar op Filou, Rose en Caroline te wachten. Rose en Caroline moesten nog iets inleveren bij de leraar. Mila gaat op een muurtje zitten, Valéry doet hetzelfde. Op dat moment komt Filou de school uit, Mila ziet dat er iets met haar is. “Lou!” Roept Mila, Filou kijkt op en loopt naar Mila. “Hoi.” Zegt ze. “Wat is er?” Vraagt Mila verbaasd. “Meneer de Vries vond mijn opstel niet goed genoeg en ik kan hem helemaal opnieuw doen…Na school” Gromt Filou. “Dat is toch niet erg je hebt vaker huiswerk toch?” Zegt Mila Filou kijkt haar aan. “Ik moet het na schooltijd het huiswerk op school maken.” Gromt Filou. “Maar dan heb je…” “Zangles ja niet dus.” Gromt Filou ze kijkt om en ziet twee meisjes lopen. “Ik ga naar Nola en Anouk.” Zegt Filou. “Tot straks.” Zegt Mila Filou zwaait en loopt weg. “Dat was mijn zusje Filou.” Antwoord Mila. “Leuke meid.” Zegt Valéry op dat moment komen Rose en Caroline aangelopen. “We zijn er weer.” Rose kijkt naar de tweeling. “Jullie moeten de tweeling zijn waar Mila het vanmorgen over had.” Zegt Rose. “Rose, Carly dit zijn Elena en Valéry Salvatore, Elena en Valéry dit zijn mijn beste vriendinnen Rose Dawson en Caroline Eerens.” Zegt Mila. “Hey.” Zegt Valéry ze geeft Caroline een hand. “Noem me maar Carly zo noemen al mijn vrienden mij, en welkom in Darkwater Falls.” Zegt Caroline, Rose geeft Elena een hand en schrikt ze staart zonder met haar ogen te knipperen voor zich uit. “Rose gaat alles goed?” Vraagt Mila als Rose niet reageert raakt Mila haar aan, met een schok laat Rose Elena’s hand los. “J…Ja…Sorry I…Ik bedenk me net dat ik naar me oma moet…” Zegt Rose en loopt weg. “Gaat het wel met haar?” Vraagt Valéry. “Maak je geen zorgen, Rose is af en toe een beetje vreemd.” Caroline, Elena, Valéry en Mila kijken om. Vienna loopt naar de tweeling en geeft hen een hand. “Ik ben Vienna.” Valéry en Elena stellen zich voor. “Zijn jullie al lang in Darkwater Falls?” Vraagt Vienna. “Nee, we zijn hier nu ongeveer drie weken.” Antwoord Elena. “Dan heet ik jullie hier van harte welkom.” Zegt Vienna glimlachend. “Zal ik jullie de rest van de school laten zien?” Vraagt Vienna. “Vienna ik…” “Nu niet Mila je ziet dat ik bezig ben.” Zegt Vienna zonder haar vriendin aan te kijken. “Oké, dank je Vienna.” Zegt Elena en samen met Vienna loopt de tweeling weg. “Wat is er met haar?” Vraagt Mila verbaasd, Caroline haalt haar schouders op. “Geen idee.” Antwoord Caroline. “En wat was er met Rose aan de hand? Ze deed zo vreemd.” Caroline schud haar hoofd. “Ik stuur Rose een bericht om te kijken of alles goed met haar is.” Zegt Mila Caroline knikt. Mila pakt haar mobiel uit haar tas en opent haar berichtenscherm.

?

*Mila*

Rose waar ben je?

En wat was er aan

de hand?

*Rose*
Ik ben onderweg naar huis

*Mila*

Gaat alles goed met

je? Het leek wel of

je in een soort

trance was en je

was ineens weg

*Rose*
Niks aan de hand

Ik herinnerde me dat mijn oma me had gebeld en dat ik na school meteen naar huis moest,

Sorry

*Mila*

Oké, zie je morgen

*Rose*
Tot morgen

“Rose is veilig ze is thuis.” Zegt Mila terwijl ze haar mobiel terug in haar tas stopt. “Gelukkig.” Zegt Caroline met een zucht. “Zullen wij nog iets gaan drinken?” Vraagt Caroline, Mila knikt en lopen samen bij de school weg.

Als Mila thuis komt gooit ze haar tas onder de kapstok en hangt haar jas op. Ze loopt naar de grote woonkeuken, ze loopt naar een foto waar Mila samen met haar twee zussen en haar ouders op staan. “Ik mis jullie zo erg…” Zegt Mila een traan glijd over haar wang. Op dat moment gaat de voordeur dicht. “Ik ben thuis!” Klinkt het maar Mila reageert niet, ze houd de foto tegen haar borst. “Mila? Ben je thuis?” Filou loopt naar de grote woonkeuken en ziet Mila met haar rug naar haar toe staan. “Mila? Gaat het?” Filou loopt langzaam naar haar zus toe en legt haar hand op Mila’s schouder. “Het is allemaal mijn schuld Lou…” Snikt Mila. “Wat is jou schuld?” Vraagt Filou. “Het ongeluk…” “Het ongeluk was niet jou schuld Mils, dat weet je.” Zegt Filou Mila kijkt haar aan. “Als ik geen ruzie met Jason had en niet zo graag naar huis wilde dan hadden papa en mama nu nog geleefd en waren wij nu geen wezen.” Snikt Mila. “Oh Mils…” Filou pakt haar zus beet en troost haar.

Hoofdstuk 3