OLD SPACE VS NEW SPACE

Jos Smit

Old space versus new space

Copyright © 2022 Jos Smit
Auteur: Jos Smit
Uitgever: Smithoreous
Druk: Pumbo.nl
Omslagontwerp: Stef Smit
Foto’s omslag: Unsplash
Vormgeving binnenwerk: Jos Smit

Non-fictie ruimtevaart
ISBN 978-94-6443-919-9
NUR 968

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Voorwoord

Ontstaan van dit boek

Het begon allemaal midden 2020, het eerste coronajaar, toen ik per toeval de app ‘Next space flight’ op mijn telefoon kreeg. Hierin bleek de volledige lanceerkalender te staan. Alle geplande raketlanceringen en die uit het verleden teruggaand tot 1958. Ik zag wat de lading was, wat die woog, met welke raket, wat die kostte, of die niet ontploft is, wie de eigenaar was, wie de klant was. Ik wilde van de hoed en de rand weten en ging als een gek googelen. Zo kwam ik meer en meer aan de weet, te veel om te onthouden. Ik ging notities maken. De notities werden uitgebreider, begonnen hoofdstukken te vormen. En 6 maanden later lag daar ineens de eerste primitieve versie van een heus manuscript.

Sindsdien is er ontzettend veel aan gesleuteld, het is ook twee keer zo dik geworden. Het liefst zou ik je van a tot z meenemen op het pad dat ikzelf heb bewandeld maar dan zou dit een langdradig boek zijn. In plaats daarvan heb ik de essentiële zaken gerangschikt op zo’n manier dat je niet mijn pad volgt maar dat van de ruimtevaart. Van de eerste vlucht tot de meeste recente, via de ruimterace naar de commercie, van de politiek naar de techniek.

We leven op ruimtevaartgebied in de spannendste tijd sinds de maanlanding. Of misschien nog wel wat spannender. Een zeer actieve en kundige community houdt wereldwijd de verrichtingen in de ruimtevaartindustrie in de gaten. Ze bestuderen alle documenten, houden met verrekijkers en drones lanceersites in de gaten en doen dagelijks verslag. Er valt zoveel te weten dat de moeite waard is en ik ga ervoor zorgen dat je dat ook allemaal aan de weet komt. Alleen hoef jij niet vijfenvijftig YouTube-kanalen te volgen en vijfhonderdvijfenvijftig artikelen te lezen. Dat doe ik voor je. Graag zelfs. Mijn hele lichaam snakt ernaar. Ik heb nú een nieuwe lancering nodig!

Een heroïsche tijd

Eind jaren-60 begin -70 was een enerverende periode. Dankzij de koude oorlog had Amerika alles op alles gezet om nog in de sixties een man op de maan te zetten. Een enorme prestatie gezien de techniek van toen. De materialen waren nog niet zo goed als vandaag de dag en computers stelden niets voor. Vooral de kennis over ruimtevaart moest letterlijk van de grond worden opgebouwd, het is bijna onvoorstelbaar hoeveel kennis er ontbrak. En toch is het gelukt.

Maar sinds de laatste maanmissie in 1972 is het treurig gesteld met de ruimtevaart. De Spaceshuttle vloog alleen maar flauwe rondjes om de aarde. Het ding was niet eens in staat om veel hoger te stijgen dan waar het internationale space station ISS zijn rondjes draait, vlak boven de aarde. Het ISS zelf was in het begin nog wel spannend maar daar begint na zoveel jaar toch ook de sleet in te komen. Dat is dan Amerika. Hoe zit het met Europa, Rusland, China, Japan? Daarvoor geldt eigenlijk precies hetzelfde. Het enige dat we tot de eeuwwisseling deden is voor veel geld satellieten in rondjes om de aarde katapulteren. Nuttig, daar niet van, maar allang niet spannend meer.

De raketten zijn in de 30 jaar na de maanlanding niet alleen slechter geworden, de maan haalden ze niet eens, ze werden ook nog eens duurder. Dat is toch niet iets dat je zou verwachten en het is ronduit teleurstellend. Deze 30 verloren jaren kunnen we niet ongedaan maken maar we kunnen ze wel inhalen. Want hoe is het nu 50 jaar na dato gesteld?

Weer in de lift

Gelukkig zit sinds begin deze eeuw de ruimtevaart weer in de lift. We hebben inmiddels weer raketten die zo mensen naar de maan zouden kunnen vliegen. Ook in China neemt ruimtevaart serieuze vormen aan. De lucht zindert overal van het enthousiasme. Alles ademt ruimtevaart.

De X-prize, wie het eerste de ruimte kon halen met een privé gefinancierde raket, werd in 2004 gewonnen door de SpaceShipOne. Vanaf dat moment wisten we het, iedereen kan naar de ruimte als je maar wilt.

Alhoewel 2004 absoluut een keerpunt in de ruimtevaart markeert brak toch de hel niet meteen los. Miljardair Richard Branson wilde met SpaceShipTwo commerciële pleziervluchten aanbieden wat hem pas onlangs gelukt is. Miljardair Jeff Bezos richtte rond die tijd Blue Origin op. Hij biedt inmiddels ook pleziervluchten aan en heeft daar veel succes mee. In datzelfde jaar 2004 richtte Elon Musk, die later ook miljardair zou worden, SpaceX op. Vier jaar later lukte het hem na enkele tegenslagen om als eerste commerciële partij ter wereld een raket in een heuse baan om de aarde te sturen. Iets dat Bezos trouwens nog steeds niet kan. Dat was dan wél het moment waarop de hel losbarstte. Inmiddels kan SpaceX 10 keer goedkoper lanceren dan de oude overheidsorganen. En ze willen het nog eens een 100 keer goedkoper maken. Straks maak je een ruimtereis voor de prijs van een cruise op de Middellandse zee, dan kan ook jij astronaut worden. Maak je borst maar nat.

In het kielzog van SpaceX volgen tientallen ‘new space’ bedrijven die staan te popelen om de ruimte te veroveren. Financiering van de oude peperdure raketprogramma’s hangt inmiddels aan een zijden draadje. Er gebeurt zoveel, de nieuwe space race is in volle gang. De rollercoaster is niet meer te stoppen, 2022 en 2023 zullen de geschiedenis in gaan als de jaren waarin plotseling jan en alleman een ruimteschip om de Aarde wist te krijgen.

Ruimtevarend

Waarom doen we dit en waar gaat het naartoe?

We bezoeken eerst de maan om een beetje te oefenen en wagen snel daarna de sprong naar Mars. Mensen zullen hun leven op het spel zetten om daar letterlijk en figuurlijk voet aan de grond te krijgen. Eerst korte bezoekjes, dan steeds langer en met steeds meer mensen. Uiteindelijk zullen we een kolonie stichten waar mensen worden geboren en sterven. Ondertussen zullen er enorme ruimtestations worden gebouwd vergeleken waarbij het ISS op Calimero lijkt.

Het is de bedoeling dat de mensheid een ruimtevarende soort wordt zoals dat zo mooi heet of zelfs multiplanetair. Als we als mensheid letterlijk stil blijven staan, wat heeft alles dan voor zin? We hebben nu wel genoeg kattenfilmpjes gekeken. Het wordt tijd dat we weer eens iets te ondernemen dat ertoe doet.

In een soort van chronologische volgorde passeren alle relevante zaken de revue. Neem dat multiplanetaire niet al te serieus. Ruimtevaart doen we vooral ook omdat het kan, net als wolkenkrabbers bouwen en voetballen. En maak je over de kosten geen zorgen. We besteden wereldwijd slechts één tiende procent van het geld aan ruimtevaart, er blijft genoeg over om hongerige monden te voeden. Daarbij het is ook nog nuttig, net als peuterspeelzalen en aardappelschilmesjes. Geniet er maar gewoon van want dat is de echte bedoeling.

Jos Smit

P.s.

De inhoud van dit boek, dat uit twee delen bestaat, verschijnt ook als deel I en II in het dikkere boek “De nieuwe space race”. Dat boek bestaat uit vier delen, de laatste twee over het hoe en waarom van de ruimtevaart.

Deel I – Old Space

De geboorte van de ruimtevaart

Old space en new space

Om over old - en new space te kunnen lezen moet je eerst weten wat dat zijn. Toen ik me voor het eerst verdiepte in ruimtevaart duurde het even voor ik in de gaten kreeg dat er zoiets bestond als new space en dus ook old space, het staat er immers niet met dikke viltstift op geschreven.

Een voorbeeld van ‘old space’ is de NASA die we natuurlijk allemaal kennen. Je hebt wellicht ook gehoord van SpaceX die het bekendste voorbeeld is van ‘new space’. Maar deze twee staan niet alleen, het giert van de ruimtevaartorganisaties en bedrijven.

Ze zijn dus in twee groepen verdelen. Aan de ene kant de traditionele old space overheidsorganen. Ze maken al jaren gebruik van overbetaalde raketbouwers. Aan de andere kant hebben we de commerciëlen, de new space beweging. Vergelijk het maar met commerciële televisiezenders versus Nederland 1, 2 en 3. Een overzicht van het landschap.

Old Space

We hebben dus de NASA in Amerika en RosCosMos in Rusland. Wij Europeanen hebben de ESA en de Japanners de JAXA. De Chinezen kennen de CNSA, de Indiërs ISRO, et cetera. Maar die namen zijn niet zo relevant, dat zijn voornamelijk papieren tijgers bestaande uit goedbedoelende ambtenaren wier taak is om het belastinggeld te verdelen. Het zijn eigenlijk de raketbouwers die old space zijn. Wanneer ben je old space? Nou als je in de vorige eeuw bent opgericht. Als je rekent in miljarden in plaats van miljoenen. Als je puur uit belastinggeld wordt gefinancierd en niet uit de commercie. En als je raketmotoren een nummer hebben in plaats van een coole naam.

Wie zijn deze bedrijven? Voor de NASA zijn dat tegenwoordig voornamelijk Lockheed Martin en Boeing, tegenwoordig heten ze samen de ULA (United Launch Aliance). Lockheed Martin kennen we als de bouwer van onze sterk vertraagde en budgedoverschreden Joint Strike Fighter straaljager. Dus dan weten we wat voor vlees we in de kuip hebben, duur vlees. Daarnaast hebben we Northrop Grumman, die meer een defensieachtergrond heeft. Voor de Europese ESA is het Arianespace die trouwens lang niet zo old space is als de ULA of Northrop. Daarover meer in het hoofdstuk over Europa. Rusland heeft ook diverse fabrikanten wiens namen je toch niets zouden zeggen. Voor het Chinese CNSA is dat CASC (de grote muur industrie). Deze old space raketbouwers hebben elk weer een reeks van honderden toeleveranciers waarvan je er een aantal ook tot de old space kunt rekenen.

Ik vertelde al dat ze wat aan de prijs zijn deze jongens. Zo heeft de Spaceshuttle achteraf omgerekend met de ontwikkelkosten erbij anderhalf miljard per lancering gekost. “Ken je bek niet verder open” zou elke rechtgeaarde Rotterdammer zeggen. Ja dat ken. Het nieuwe Amerikaanse paradepaardje het SLS (Space Launch System) dat al 12 jaar in ontwikkeling is gaat per vlucht nog veel duurder worden alhoewel hij is samengesteld uit oude Spaceshuttle-onderdelen. Het is ongetwijfeld een goede raket maar heeft al 20 miljard gekost en gaat waarschijnlijk bitter weinig vliegen. Daarbovenop gaat elke vlucht bijna 3 miljard kosten. Maar tegenwoordig kan het voor nog geen 100 miljoen per vlucht. Je zou denken dat het Amerikaanse congres zijn bedenkingen heeft bij het financieren van deze rechtse hobby maar zowel de republikeinen als de democraten zijn grote fan van het SLS. Hoe zou dát nou toch komen. Misschien is dit een leuk projectje voor Follow The Money, ik zal ze tippen.

New Space

Deze prijsvechters van de raketindustrie proberen door de kosten te drukken de totale markt voor lanceringen te vergroten. Dat werkt want het totaal aantal vluchten neemt toe. Al gebied de eerlijkheid te zeggen dat dit al toenam net voordat de new space voet van de grond kreeg

De jeugd heeft de toekomst en ze zijn best talrijk, de new space bedrijven. Uit alle hoeken en gaten kruipen partijen tevoorschijn die raketten willen lanceren al zitten de meesten nog in het prille ontwikkelstadium. Die al wel vliegen schieten voornamelijk kleine raketten met kleine vrachtjes omhoog. Maar goed, je moet ergens beginnen en ze doen het toch maar.

Bekende namen zijn SpaceX (Elon Musk van Tesla), Blue Origin (Jeff Bezos van Amazon.com), Virgin Galactic en Virgin Orbit (Richard Branson van luchtvaartmaatschappij Virgin).

Minder bekend maar zeer verdienstelijk is het Nieuw-Zeelandse Rocket Lab dat in 2021 al 23 lanceringen heeft volbracht. Zij maken hun motoren met de 3D printer, dat doen er meer tegenwoordig maar zij waren de eerste.

En dan het beste paard van stal Astra Space dat amper uit de startblokken is en gelijk al voor een zeer concurrerende prijs werkt. Als ze de typische beginnersproblemen weten te overwinnen gaan we er nog veel van horen.

Een bijzondere vermelding voor Relativity Space dat zijn raketten niet bouwt maar gewoon uit de 3D printer laat rollen. Of het een goed idee is weet ik niet maar het is wel cool. Zo bestaan er nog vele tientallen new space bedrijven waarvan ik er enkele aan bod laat komen.

Vooralsnog is SpaceX de grote winnaar van deze race met elke week een lancering. Ze vallen nu nog in de buitencategorie maar het zou me niet verbazen als over 5 of 10 jaar meer partijen net zo efficiënt kunnen werken als zij en net zoveel kilometers op de teller zetten. Vooral Rocket Lab dicht ik hoge kansen toe. SpaceX heeft nu eenmaal een voorsprong van 10 jaar maar die gaat men heus wel inlopen. En dan heb ik het nog niet eens over de Chinezen gehad, want ook in het verre oosten struikelt de new space concurrentie over elkaars tegenvoeten.

Wij Europeanen hebben nog niemand die al vliegt maar er zijn wel diverse initiatieven. In Schotland heb je Orbex die een raket op LPG laat vliegen. Deels uit Schotland en deels uit de Oekraïne komt Skyrora. In Denemarken heb je Kopenhagen Suborbitals, de enige amateurs ter wereld die aan bemande ruimtevaart doen. Dan zijn er in Duitsland nog drie partijen die flink aan de weg timmeren: Rocket Factory Augsburg, Isar Aerospace en HyImpulse. De eerste twee willen begin 2023 hun eerste proeflancering doen, reken maar dat ik de livestreams ga volgen. #ZinIn

Sovjet-Unie – bakermat

De Sovjet-Unie is de bakermat van de ruimtevaart. Ze bouwden als eersten een ruimteraket. Ze schoten de eerste mens om de aarde. Ze hebben de betrouwbaarste raketten. Ze hebben veruit de meeste vluchten op hun naam.

Maar ze hebben ook de race naar de maan verloren en ze vliegen nog steeds stokoude raketten met technologie uit het jaar kruik. Hoe zit dat nou?

Een geweldige mijlpaal

Stel de tweede wereldoorlog is afgelopen, de Nazi’s zijn verjaagd en je bent een van de twee grootmachten. Wat ga je dan doen? Je superioriteit en militair overwicht aantonen natuurlijk, zowel voor de tegenstander als voor de eigen bevolking. Een uitstekende manier om beiden te bereiken is het bouwen van raketten met atoombommen erop. Gemotiveerd door de kersverse koude oorlog heeft de Sovjetunie de R-7 raket ontwikkeld, spreek uit als Semjorka, dat bekt ook wat beter. Deze raketten konden nog geen rondjes om de aarde maken maar kwamen daar al wel bij in de buurt.

Semjorka’s en opvolgers hebben de typische vier kegelvormige boosters aan de zijkanten hangen. In tegenstelling tot de Amerikanen die de verschillende trappen als een wolkenkrabber op elkaar stapelen plaatsen de Sovjets ze liever naast aan elkaar. In het socialisme is immers eenieder gelijk.

Foto Spoetnik kunstmaan, bron Wikipedia
Foto Spoetnik kunstmaan, bron Wikipedia

De allereerste ruimtevlucht die de lanceerkalender in mijn favoriete app ‘Next space flight’ aangeeft is de lancering van de ‘Spoetnik 1’ kunstmaan (vandaag de dag een satelliet geheten) in 1957. Tegenwoordig is Sputnik een coronavaccin maar toen was het een glimmende metalen bol met vier sprietantennes eraan. De raket waarmee hij omhoog werd geschoten was een opgevoerde Semjorka. Wat een geweldige mijlpaal voor de mensheid; de ruimte bereikt! Dan zijn we toch een eind gekomen sinds we de bomen verlieten en rechtop gingen lopen.

Die opgevoerde Semjorka hadden ze trouwens ook maar Spoetnik genoemd, twee namen vinden ze in Rusland overdreven. Vier jaar later hebben ze boven op diezelfde raket een Vostok capsule gebouwd, de capsule is het deel waar het mannetje in zit bij de terugkeer. De raket heette toen ook weer Vostok want één naam weet je wel. Met deze combinatie wisten ze Joeri Gagarin 60 jaar geleden buiten de dampkring te krijgen, hij maakte in ruim 100 minuten van start tot landing een volledige toer om de aarde en keerde kerngezond weer terug. De eerste ruimtevaarder was geboren. Wij kunnen ons nu haast niet meer voorstellen hoe primitief de techniek van toen was. Hoe dan ook, het werkte.

Foto Vostok met typische kegelvormige boosters, bron Azamat Hatypov
Foto Vostok met typische kegelvormige boosters, bron Azamat Hatypov

Verdere ontwikkelingen

Op de techniek van de R-7 hebben ze voortgeborduurd. Een paar modelletjes en 9 jaar later was daar ineens de legendarische Sojoez die vandaag de dag nog steeds vliegt, allemaal dankzij de beroemde Korolev die straks nog aan bod komt. Ook de tegenwoordige Sojoez terugkeercapsule die er bovenop staat is in essentie nog steeds de Vostok. Die is tijdens de koude oorlog in de haast hergebruikt in plaats van een volledig nieuwe te ontwikkelen wat meer tijd zou kosten. Ze hebben er een binnenhuisarchitect bij gehaald. Die heeft eerst alles eruit heeft gesloopt dat eruit kon en daar met wat passen en meten drie stoelen in gepropt in plaats van één. Dat is niet per se comfortabel, als kosmonaut lig je in foetushouding met je knieën op je borst. Onze eigen astronaut Andre Kuipers heeft er waarschijnlijk nog steeds kramp van in zijn kuiten. En je krijgt ook nog eens een zere nek van het omkijken. Niet omdat er rijen met mooie Russen of Russinnen langslopen maar omdat het instrumentenpaneel niet langer voor je zit maar links van je.

Een detail dat de nerd in mij leuk vindt is het feit dat de tweeëndertig motoren van de Sojoezraket met lucifers worden aangestoken. Geen gewone lucifers natuurlijk anders werd het lastig vrijwilligers te vinden voor dit klusje. Ze steken in elke straalpijp een houten stok helemaal tot in de verbrandingskamer, zo diep als een coronaswab in je neus. Boven op elke stok zit een luciferkop die met een elektrische draad wordt ontstoken. Mocht er eens eentje falen dan weet de controlekamer dat meteen en blaast de lancering af. Men past het systeem al 60 jaar toe om de achtentwintig motoren te ontsteken.

Belangrijkste man in het ruimtevaartprogramma was hoofdingenieur Sergei Korolev uit de Oekraïne. Bij één van Stalins beruchte zuiveringen in de jaren 30 werd hij te werk gesteld in Siberië. In de tweede wereldoorlog kwam hij ineens weer van pas en mocht hij alsnog raketten gaan bouwen. Met een pragmatische aanpak is deze man is in zijn eentje grotendeels verantwoordelijk voor de successen van de Russische ruimtevaart.

Het belangrijkste onderdeel van een raket is de motor. De Sovjet-Unie had, en heeft, betere raketmotoren dan de Amerikanen. Vlak na de oorlog hebben zowel de Sovjet-Unie als Amerika Duitse raketgeleerden in dienst genomen waarmee ze hun raketprogramma voor de koude oorlog ingingen. Dat de Sovjet-Unie het beter deed dan de Verenigde Staten was te danken aan het feit dat ze georganiseerd waren in aantal onafhankelijke ontwerpbureaus. Deze OKB’s concurreerden sterk met elkaar wat hun succes verklaart, het was eigenlijk een ruimterace binnen de ruimterace. De eerste raketten waren in feite nagemaakte Duitse V2 raketten met zelfs origineel Duitse onderdelen erin maar als snel beschikten ze over originele sovjetmotoren. En het is nooit gestopt. Tot op de dag van vandaag ontwikkelen de Sovjets nog nieuwe motoren, met veel succes want ook het westen gebruikt ze.

Foto Sojoezraket, bron energia.ru

Maanrace

Tijdens de ruimterace werd naast de Sojoez vooral gewerkt aan de N1, een joekeloeres van een raket van OKB-1, de Sovjet-evenknie van de Amerikaanse Saturnus V, bedoeld om mannen naar de maan te vliegen. Mede door het vroegtijdig overlijden van Korolev halverwege de jaren 60 heeft de ontwikkeling vertraging opgelopen en verloren ze de maanrace van hun kapitalistische rivalen. De andere reden was het te lage budget. Met de N1 is het nooit meer iets geworden. De toen ontwikkelde motoren worden nog wel gebruikt. Toch was Korolev zeker niet de enige talentvolle raketbouwer, zijn grootste concurrent was ene Valentin Glushko ook afkomstig uit de Oekraïne. Na de dood van Korolev voegde Brezjnev alle OKB’s samen tot één bureau onder leiding van Glushko. Onder zijn leiding is de Energia ontwikkeld die als de opvolger geldt van de nooit voltooide N1.

Maar zoals je wellicht weet liep het allemaal niet goed af. Een Amerikaan zette als eerste voet op de maan. Hé, dat rijmt, ik had een poëziebundel moeten schrijven.

Ruimtestations

Je hebt waarschijnlijk wel gehoord van het internationale ruimtestation ISS maar we zouden bijna vergeten dat die een succesvolle Sovjet-voorganger heeft gehad, de Mir. Na het verliezen van de maanrace moesten ze een andere manier bedenken om de Russische suprematie in de ruimte aan te tonen. Amerikanen spraken al over het Skylab ruimtestation dus haast was geboden. Tussen ’71 en ’82 werden een zevental Saljoet ruimtestations gelanceerd, steeds met een verbeterd ontwerp. Hiermee werd zoveel ervaring opgedaan dat ze het in ’86 aandurfden een permanent ruimtestation, de Mir, in delen te lanceren. Het heeft 13 jaar gevlogen en overleefde de val van de Sovjetunie. Het faciliteerde honderden wetenschappelijke experimenten waardoor het ook steeds opnieuw zijn eigen record lang-verblijf-in-de-ruimte-voor-een-mens verbeterde en scherpstelde. Uiteindelijk is het record blijven staan op 437 dagen. En zonder de Mir had het hele ISS, dat pas 12 jaar later kwam, misschien niet eens bestaan. De Sovjet-Unie is in het grootste deel van de ruimtevaartgeschiedenis echt wel toonaangevend geweest. En nog steeds want nu vanwege de inval in de Oekraïne alle samenwerking met Rusland op de tocht staat is het in enen paniek in de tent. Ook voor het jaarlijks aantal lanceringen stond Rusland tot 2013 met stip op één.

De Saljoets en de Mir zijn destijds gelanceerd met een Proton, een raket van de klasse heavy, die al sinds 1967 vliegt. Nadeel is dat ook deze het ouderwetse giftige UDMH als brandstof gebruikt, een erfenis van Glushko. Vooral als je verongelukt is dat akelig.

Even over de zwaartes van raketten. Ze worden onderverdeeld in vier klassen al naar gelang de grootte van de lading, te weten ‘small’ (tot 2 ton), ‘medium’ (tot 20 ton), ‘heavy’ (tot 50 ton) en bij gebrek aan originelere superlatieven ‘super heavy’. Raketbouwers hebben al hun creativiteit moeten steken in de raket zelf dus bleef er niets over voor het bedenken van leuke klasse-namen als ginormous of ieniemini. De N1 en de Energia zijn van de klasse super heavy. De Sojoez is van de klasse medium.

Dan was er sinds 1985 uit de Oekraïne nog de medium-klasse Zenith van OKB-586 die in 2017 voor het laatst heeft gevlogen. Hij is menigmaal gelanceerd vanaf een olieplatform in de Grote oceaan.