MOORDZOMER

Gerard Nanne

©Gerard Nanne

Eerste druk: maart 2022.

Uitgever:

Uitgeverij Ellessy, Prinsenbeek, www.ellessy.nl

Niets van deze uitgave mag worden openbaar gemaakt en/of verveelvoudigd door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

1

Jurriaan Boelen kijkt verstoord op wanneer de stoel naast hem naar achteren wordt geschoven.

‘Is deze plek vrij?’ De vragensteller toont een brede lach.

Verbaasd kijkt Jurriaan om zich heen. Het terras van “d’Oude Waegh” op de Roode Steen in het Hoornse centrum is zonder dat hij daar erg in had volgestroomd. Wat niet verwonderlijk is op deze prachtige zomerse dag. Veel mensen dachten blijkbaar hetzelfde als hij: morgen kan het over zijn.

Jurriaan knikt. ‘Ga gerust zitten’, zegt hij uitnodigend. Om zijn tafelgenoot ruimte te bieden pakt hij zijn paperassen van tafel en legt ze op schoot.

Voordat de man gaat zitten, trekt hij zijn wit linnen colbert uit en hangt het over de rug van de stoel naast hem. ‘Warm’, zegt hij alsof hij daarmee zijn actie wil verklaren.

Hij heeft een lage, wat hese stem. Jurriaan schat hem midden twintig. Hij is nonchalant gekleed. Lichtblauwe spijkerbroek. Een smetteloos over de broek gedragen auberginekleurig overhemd. Halfhoge grijsblauwe sportschoenen van het merk Diesel.

Als de man zijn kant op kijkt wendt Jurriaan gegeneerd zijn blik af.

‘Heb ik u afgeleid?’ Hij wijst naar de opengeslagen papieren op Jurriaans schoot.

Jurriaan glimlacht en schudt zijn hoofd. ‘Ik ben geschiedenisleraar’, zegt hij. ‘Ik was bezig het werk van mijn leerlingen na te kijken. Maar dat heeft geen haast.’

Een ober onderbreekt de beginnende conversatie en vraagt de nieuwkomer of hij iets wil gebruiken. ‘Doe mij maar een cola light’, antwoordt hij, waarna Jurriaan nog een spa rood bestelt.

Zodra de ober de bestelling heeft genoteerd, zet de man het onderbroken gesprek voort en vraagt op welke school Jurriaan lesgeeft.

‘Op het Horizon College’, antwoordt hij.

‘Sorry, voor mijn nieuwsgierigheid’, verontschuldigt de ander zich. ‘Mijn naam is trouwens Matthijs. Matthijs van Hout.’

Jurriaan pakt de uitgestoken hand aan en stelt zich eveneens voor. Hij vraagt Matthijs waar hij woont en kijkt verrast op als dat op het Oostereiland blijkt te zijn. ‘Dat lijkt mij fantastisch wonen daar,’ zegt hij enthousiast, ‘Zo bij de haven.’

Matthijs beaamt dat en vraagt Jurriaan of hij soms ook in Hoorn woont.

‘Jammer genoeg niet’, zegt hij bijna verontschuldigend. ‘Ik woon nog in m’n ouderlijk huis, in Andijk.’

‘U woont nog bij uw ouders?’, vraagt Matthijs verwonderd.

‘Bij m’n moeder. M’n vader leeft niet meer.’

‘Sorry, ik...’

‘Nee, dat geeft niet. Jij kon dat niet weten. M’n vader is overigens al meer dan vijfentwintig jaar dood. Ik heb hem nauwelijks gekend.’

Wanneer de ober terugkomt met de bestelling zegt Matthijs beide consumpties voor zijn rekening te nemen. Jurriaan protesteert, maar Matthijs wuift zijn protest weg. Hij vindt dat hij hem dat verschuldigd is. ‘Tenslotte stoorde ik u in uw werkzaamheden’, excuseert hij zich glimlachend. ‘Daar mag wat tegenover staan.’

Jurriaan accepteert het aanbod. Hij vindt Matthijs vriendelijk en beleefd. Misschien van het laatste iets te veel. Omdat hij denkt niet meer toe te komen aan het nakijken van het huiswerk bergt hij intussen de papieren op in zijn tas.

Dan stelt Matthijs hem vragen over zijn werk. Het streelt Jurriaan dat hij zoveel interesse toont. Hij is ook verbaasd over zijn historisch bewustzijn en vraagt hem of hij beroepshalve iets met geschiedenis te maken heeft.

Matthijs schudt zijn hoofd. Hij antwoordt dat hij aankomend architect is. ‘In mijn opleiding werd veel aandacht besteed aan de geschiedenis van de Nederlandse architectuur’, legt hij uit.

Jurriaan kijkt de jongeman bewonderend aan. ‘Architectuur beschouw ik als een kunstvorm die ertoe doet’, zegt hij vol ontzag. ‘Als ik opnieuw zou mogen kiezen, zou ik voor bouwkunde gaan.’

‘Misschien krijgt u die kans in een volgend leven’, merkt Matthijs lachend op.

Jurriaan lacht mee. Hij vindt Matthijs aangenaam gezelschap. Sympathiek. En bovendien aantrekkelijk.

Er volgt een gesprek over de verscheidenheid aan stijlen binnen de Nederlandse architectuur. Matthijs vertelt gepassioneerd over zijn adoratie voor Rietveld, die hij zijn grote voorbeeld noemt. Moeiteloos somt hij al Rietvelds bouwwerken met jaartallen op.

Jurriaan onderbreekt hem als Matthijs beweert dat de Muziekschool in Zeist in 1930 is gebouwd. ‘Dat is 1932’, corrigeert hij.

Matthijs neemt de correctie voor lief. ‘Met een geschiedenisleraar ga ik over jaartallen niet in discussie’, geeft hij zich lachend gewonnen.

Als de ober hen weer passeert, bestelt Jurriaan een glas rode wijn en vraagt aan Matthijs of hij meedoet. Matthijs knikt. Hij stelt voor wat stokbrood en kruidenboter erbij te bestellen. Jurriaan stemt daarmee in.

Het is inmiddels killer geworden. Het terras raakt verlaten. De obers zijn druk bezig de lege tafeltjes af te ruimen. Op het plein loopt nog een enkele toerist. Een jonge vrouw leunt telefonerend tegen de sokkel van Jan Pieterszoon Coen.

Als de glazen leeg zijn, stelt Jurriaan voor wat te gaan eten. ‘We kunnen hier een kapitaal uitgeven voor een simpele maaltijd,’ zegt hij, ‘maar als je prijs stelt op iets bijzonders beveel ik je van harte de Indische rijsttafel van mijn moeder aan.’

Matthijs aarzelt.

‘Je hoeft je niet bezwaard te voelen’, dringt Jurriaan aan. ‘Ik zou het zeer waarderen als je mijn uitnodiging aanneemt.’

Glimlachend stemt Matthijs uiteindelijk in. ‘Hij pakt zijn mobiele telefoon en zegt: ‘Even Simone, mijn zus, bellen. Ze rekent op me met het eten.’

‘Oh, maar ik wil niet de eetafspraak met je zus in de weg staan’, haast Jurriaan zich te zeggen.

Matthijs heeft Simone echter al aan de lijn en vertelt haar dat hij niet komt omdat hij is uitgenodigd bij een vriend.

Jurriaan voelt dat hij bloost. Hij probeert dit voor zijn tafelgenoot te verbergen door zijn hoofd om te draaien, maar is te laat. Matthijs kijkt hem lachend aan en geeft hem een knipoog. Alsof hij daarmee hun vriendschap wil bevestigen.

Teleurgesteld verbreekt Simone de verbinding. Ze vindt het jammer dat haar broer niet komt eten. Ze had zich er zo op verheugd. Het is al weer vier weken geleden dat Matthijs voor het laatst bij haar was. Dat was een dag na haar verjaardag.

‘Wie was dat?’ Bart, Simones man, steekt zijn hoofd om de hoek van de keukendeur. Zijn vragende ogen nemen haar op. ‘Komt Matthijs niet?’ Na tien jaar samen blijkt lichaamstaal voldoende.

‘Matthijs eet bij een vriend’, zegt Simone, terwijl ze de telefoon teruglegt op de keukentafel.

Zonder verder nog een woord te zeggen verdwijnt Bart weer in de tuin. Simone zucht. Ze maakt zich zorgen over haar jongste broer. Twee maanden geleden was hij uit de kast gekomen. Zelf had ze al eerder vermoed dat hij op mannen viel. Ze had geprobeerd daarover met haar ouders te praten. Maar die hadden het weggewuifd. Wilden er niets over horen. Ze had een discussie uitgelokt. Had haar ouders gevraagd hoe ze zouden reageren als zou blijken dat ze gelijk had. Maar ze gingen daar niet op in. “Die jongen mankeert niets”, zei haar vader. Alsof Matthijs een ziekte onder zijn leden had. Het voelde als hoogverraad.

‘Heb je nog een andere afspraak met Matthijs gemaakt?’

Simone schrikt op uit haar gedachten. Ze heeft Bart niet horen terugkomen.

‘We hebben voor volgende week afgesproken’, antwoordt ze.

‘Kon hij niet eerder bellen?’, vraagt hij op verwijtende toon. Zijn opmerking ergert haar. ‘Dat wist hij toch ook niet eerder. Ik kon aan hem horen dat het hem oprecht speet.’

Maar het tegendeel was waar. Matthijs had haar die indruk niet gegeven. Integendeel eigenlijk. Hij had opgewekt geklonken. Ze vermoedt dat de vriend over wie hij sprak iemand is geweest die hij kort daarvoor had ontmoet. Een impulsieve verliefdheid?

Ze kijkt naar Bart. Hij heeft de krant gepakt en leest Simone voor dat de crisis in Europa zich heeft verdiept. Ze mompelt iets afkeurends en loopt naar de keuken om het eten voor te bereiden. De crisis zal haar een zorg zijn. Ze wil haar broer zien. Ze houdt van hem. Zielsveel zelfs.

2

Paula kijkt ongeduldig op haar horloge. Ze staat al tien minuten in de hal van de sportschool op haar vriendin te wachten. José vroeg haar mee naar haar huis te gaan om daar samen nog wat te drinken. Ze had eerst nog geaarzeld. Ze weet nog niet goed of ze een nieuwe relatie wel aankan. Het is nog maar een halfjaar geleden dat ze brak met Marit, haar exgeliefde. Of beter gezegd, dat zij dat met haar deed. Hoewel de scherpste kantjes er nu af zijn, voelt ze nog steeds het gemis. Ze houdt nog altijd van Marit. Maar beseft ook dat het zinloos zou zijn te blijven hangen in de naïeve verwachting dat het weer goed kan komen. Het leven gaat door. Moet door. Ook zonder Marit.

‘Sorry, dat ik je zolang liet wachten.’ José draagt haar sporttas achteloos over haar schouder. Ze kijkt Paula breedlachend aan en geeft haar een hand. Die is warm en voelt goed.

Ze had haar drie weken geleden ontmoet. Vond het gelijk al een leuk type. Vrijgevochten. Beetje brutaal misschien, maar altijd binnen de grenzen.

Op een keer, na de training, kwam ze naast haar aan de bar zitten. Ze knoopte een gesprek met haar aan. Het voelde meteen goed. Er was een klik. José bood een luisterend oor. Was geduldig. Had oprechte belangstelling voor haar werk bij de politie en troostte haar toen de breuk met Marit ter sprake kwam. “Ik heb geleerd in te zien dat wat je hebt meegemaakt je toekomst bepaalt”, zei ze. Ze doelde daarbij op haar eigen ervaringen. Ze had meerdere relaties gehad. Met vrouwen, maar ook met mannen. “Relaties die me vooral hebben geleerd hoe het niet moet”, zei ze. Ze had Paula daarbij met een speciale blik aangekeken en haar glas geheven. De vonk was onmiddellijk overgeslagen.

Terwijl ze richting uitgang lopen, wordt José door een voor Paula onbekende man begroet. Midden twintig, schat ze hem. Knap, lang en slank. José beantwoordt zijn groet met een lach en een knipoog. Spontaniteit en enthousiasme zijn haar handelsmerken.

Eigenschappen die Paula bewondert, maar waarmee ze ook moeite heeft. ‘Wie was dat?’, vraagt ze als de man buiten gehoorafstand is.

José opent de deur van de uitgang. ‘Een klant van me’, zegt ze onderwijl. ‘Waarom wil je dat weten?’

‘Gewoon. Belangstelling.’

‘Hij is binnenhuisarchitect. Ik verzorg zijn administratie. Het is een aardige vent, maar je hoeft niet jaloers te zijn. Ik val niet meer op mannen.’ Ze geeft Paula een snelle kus op haar wang, ontgrendelt haar auto en vraagt of ze achter haar aan wil rijden.

Paula loopt naar haar Volkswagen Polo. José rijdt een rode BMW Cabrio. Een auto, waarvan Paula zich afvraagt hoe een jonge vrouw als José die kan betalen.

José rijdt met hoge snelheid het parkeerterrein van de sportschool af. Paula volgt haar met moeite. Onderwijl twijfelt ze aan een toekomst met José. Ze is zeventien jaar jonger. Mooi en aantrekkelijk. Dat ze voor haar kiest streelt haar ego. Maar is dat genoeg? Ze wil niet voor een tweede keer worden teleurgesteld.

3

Jillian slaagt er eindelijk in de vlieg te doden die al de hele ochtend rond haar monitor zwermde. Telkens landde het beest na een mislukte poging het dood te slaan weer op het scherm. Alsof het dier een spelletje met haar speelde. Met een mengeling van schuld en triomf schuift ze de dode vlieg met een tissue van haar bureau, waar het met een zacht plofje in de prullenbak belandt. ‘Eigen schuld’, mompelt ze zonder overtuiging. ‘Had je maar niet zo irritant rond mijn scherm moeten blijven hangen.’

Ze gaat door met haar werk. Twee gewapende roofovervallen in nauwelijks een maand tijd houdt het korps al een tijdje bezig. Bij de laatste roof, nu drie weken geleden, raakte een juwelier gewond. De man had zich verzet. Een verzet dat hem zijn leven had kunnen kosten. Een getuige had de overval gemeld. Het was een zestigjarige vrouw. Ze zou de overvaller hebben zien wegrijden op een scooter. Ze had geen bruikbaar signalement kunnen geven, maar vermoedde dat de overvaller tijdens de vlucht iets was verloren dat op een telefoon leek. Naspeuringen hadden echter niets opgeleverd. Een oproep in de regionale kranten of er mogelijk iemand een dergelijke vondst had gedaan, evenmin. Dit kan betekenen dat de vrouw zich had vergist, of dat degene die de telefoon had gevonden geen regionale kranten leest.

Jillian schrikt op uit haar overpeinzingen door een klop op de deur. Een ogenblik later staat Paula, haar collega, in de deuropening. Voor de zoveelste keer heeft ze haar haar in een andere kleur laten verven. Was het vorige week nog gitzwart, nu is het donkerrood. Jillian vindt het niet mooi, maar houdt daar wijselijk haar mond over.

‘Ik kwam Diederik zojuist op de gang tegen’, zegt Paula. ‘Hij vroeg of we naar zijn kamer willen komen.’

Jillian schuift het toetsenbord van zich af en staat op. ‘Heeft hij ook verteld waarom?’

‘Dat niet. Maar hij klonk wel of het dringend is.’

Jillian volgt Paula de kamer uit en vraagt zich ondertussen af of Diederik nieuws te melden heeft in verband met de roofovervallen.

Op de gang vraagt Paula naar Jillians mening over haar nieuwe haarkleur.

‘Wil je dat echt weten?’

Paula trekt een gezicht en zegt: ‘Laat maar zitten. Je blik zegt al genoeg.’

‘Het gaat er toch niet om wat ik ervan vind. Als jij....’

‘José zegt dat ze het geil vindt staan.’

Jillian staat stil en pakt Paula bij haar schouder. ‘José?’, roept ze uit. ‘Bedoel je... ?’

Paula knikt: ‘Sinds drie weken.’

‘Vertel!!’

‘Later’, zegt Paula geheimzinnig glimlachend. ‘We gaan nu eerst horen wat Diederik ons te vertellen heeft.’

‘Ik heb jullie laten komen in verband met een vermissingszaak’, zegt Diederik, zodra Paula en Jillian aan de ronde spreektafel hebben plaatsgenomen.

‘Betekent deze zaak dat we van de berovingzaken worden afgehaald?’ vraagt Jillian protesterend.

‘Daar is geen sprake van’, bezweert Diederik. ‘Dit moet er alleen even tussendoor.’

Jillian hoort zijn spijt. Het is niet zijn keuze, beseft ze. Het is een keuze die hem van bovenaf is opgelegd.

‘Deze zaak heeft nu even mijn prioriteit. De vermissing is tien dagen geleden al aangegeven, maar er is nog niets mee gedaan.’

‘Wat houdt de vermissing in?’, vraagt Jillian haar stoel wat verder onder de tafel schuivend.

‘Het komt erop neer dat een man van zesentwintig jaar sinds twee weken spoorloos is’, zegt Diederik. ‘In ieder geval is het twee weken geleden dat er voor het laatst iets van hem is gehoord. Hij is sinds die tijd ook niet op zijn werk verschenen.’

‘Wat is er tot nog toe mee gedaan?’

Diederik bladert in een map die voor hem ligt. Jillian ziet een foto, op zijn kop, die vermoedelijk van de vermiste man is. Ondertussen antwoordt Diederik: ‘De gebruikelijke dingen. Zoals naar ziekenhuizen gebeld en bij luchthavens geïnformeerd.’

Paula vraagt door wie de vermissing is aangegeven.

‘Als eerste trok zijn werkgever aan de bel’, zegt Diederik. ‘Nadat de man zonder dat te laten weten twee dagen niet op zijn werk verscheen en zijn familie geen antwoord kon geven op de vraag waar hij zou kunnen zijn belde ze ons.’

‘Begrijp ik hieruit dat de man geen contact met zijn familie heeft?’

‘In ieder geval niet dagelijks. Pas drie dagen na het telefoontje van de werkgever deed een zus van de man aangifte op het bureau.’ Diederik werpt een blik in de opengeslagen map. ‘Haar naam is Simone’, vervolgt hij. ‘Simone de Waard. Ze is teleurgesteld over het feit dat er nog zo weinig energie in de zaak is gestoken.’

‘Zou ik ook zijn’, zegt Paula. ‘Hoewel ik natuurlijk geen broer heb.’

Diederik spreidt met een veelzeggend gebaar zijn armen in de lucht. ‘Ik begrijp het ongeduld van de vrouw,’ zegt hij, ‘maar zolang Den Haag de hand op de knip houdt blijft het voor ons schipperen met de tijd. Zo liggen de feiten nu eenmaal.’

Paula snuift verachtend en zegt: ‘Misschien wordt het een keer tijd om bij klachten over het functioneren van de politie het rechtstreekse nummer van Den Haag door te geven.’

Diederik wuift de suggestie van Paula met een geforceerd glimlachje weg. ‘Het gaat om de zesentwintigjarige Matthijs van Hout’, komt hij terzake. Hij draait de opengelagen map naar Jillian en Paula toe en toont ze de foto van de vermiste man.

Jillians eerste indruk is dat de man jonger lijkt dan zesentwintig jaar. Hij heeft een open, vriendelijk gezicht. Fijne gelaatstrekken en een lichte oogopslag.

‘De foto is van anderhalf jaar geleden’, zegt Diederik. ‘Er was geen recentere foto voorhanden.’

‘Je vertelde zojuist dat Matthijs’ zus aangifte heeft gedaan van vermissing’, zegt Jillian. ‘Mogen we daaruit opmaken dat hij geen relatie heeft?’

‘In ieder geval geen vaste relatie.’

‘Woont hij zelfstandig?’

‘Volgens zijn zus sinds ongeveer twee maanden.’

‘Zijn ouders weten ook niet....?’

‘Wat er uit het verhaal van Simone duidelijk is geworden is dat de vermiste man geen contact meer met zijn ouders heeft.’

‘Heeft ze ook verteld hoe dit komt?’

‘Nee. Ze wekte de indruk daarover niets kwijt te willen. Er is dan ook niet over doorgevraagd.’

Jillian trekt de opengeslagen map naar zich toe en leest dat Matthijs in het tot appartementencomplex omgebouwde gevangeniscomplex Oostereiland woont.

‘Ik neem aan dat we als eerste in gesprek met Simone de Waard gaan’, zegt Paula.

‘Sterker nog’, zegt Diederik. ‘Er is al een afspraak gemaakt. Morgenochtend om half twaalf worden jullie verwacht.’ Hij geeft Jillian de adresgegevens door en zegt te hopen dat dit weer een van de vermissingszaken zal blijken te zijn waarvan de vermiste zich niet bewust is vermist te zijn.

4

Buiten schijnt de zon door de hoge ramen van het klaslokaal. Jurriaan stopt zijn lesmateriaal in zijn tas en staat op om de ruimte te verlaten. De leerlingen waren onrustig geweest vanmiddag. Hij had hun aandacht niet kunnen vasthouden. Iets dat hem normaal nauwelijks moeite kost. De passie ontbrak. Ze moeten dat feilloos hebben aangevoeld.

Eenmaal buiten pakt hij zijn mobiel en kijkt voor de zoveelste keer bij gemiste oproepen. Teleurgesteld staart hij naar het display. Hij begrijpt er niets van. Heeft hij zich dan zo in Matthijs vergist?

‘Waar ga je naar toe, Jur?’

Jurriaan kijkt verschrikt op van zijn mobiel.

‘Ik meen me te herinneren dat je vanmorgen met de fiets bent gekomen’, zegt Peter Wessels. Jurriaan kijkt zijn collega verward aan. Hij staat met zijn fietssleutel in zijn hand op het parkeerterrein naast het schoolgebouw. ‘Shit’, zegt hij moeilijk lachend.

Wessels stapt in zijn Volkswagen Passaat, opent het portierraampje en kijkt Jurriaan grijnzend aan. ‘Hebben we allemaal wel eens’, zegt hij quasimedelevend. ‘Hoort bij ons vak.’

Jurriaan staart zijn wegrijdende collega na en steekt aarzelend zijn hand op. Met stevige passen loopt hij terug naar de fietsenstalling. Terwijl hij zijn fiets van het slot haalt neemt hij zich voor om de rest van de dag zijn telefoon niet meer te checken. Misschien moet hij gewoon accepteren dat zijn intuïtie hem in de steek heeft gelaten. Hoewel Matthijs bij hun afscheid toch duidelijk had gezegd dat hij hoopte snel weer wat van hem te horen.

Het zal moeder ook verbazen. Matthijs kletste tegen haar aan alsof hij haar al jaren kende. Ze had een goede indruk van hem gekregen. Hij had haar geholpen met koken. Had de uien gesneden, waarbij het mes lelijk in zijn vinger was terechtgekomen. “Aardige man”, had moeder gezegd toen Matthijs even naar buiten was gegaan om een sigaret te roken. Hoewel ze dat wel een minpuntje had genoemd. Dat roken.

Het was die avond laat geworden. Na het eten hadden ze met elkaar de boel opgeruimd. Daarna had hij Matthijs meegenomen naar zijn kamer. Ze hadden eindeloos gekletst. Over de meest uiteenlopende zaken. Matthijs had een brede interesse. Was een liefhebber van klassieke muziek, en bleek evenals hij een fan van Mahler te zijn. Hij had zelfs aangeboden een cd van een pianoconcert met Yuja Wang voor hem te branden. Er was een klik geweest, verdomme.

Jurriaan stapt nijdig op zijn fiets. Er staat een stevige wind. Vanmorgen had hij de wind mee gehad. Maar nu heeft hij hem pal tegen en is het bovendien harder gaan waaien. Met krachtige slagen trapt hij de pedalen rond. De gedachte aan Matthijs wil maar niet wijken. Verbeten probeert hij erachter te komen waar het mis kon zijn gegaan. Waarom Matthijs van gedachten kon zijn veranderd.

Hij denkt terug aan het moment dat ze afscheid namen. De korte aarzeling nadat hij met de rug van zijn hand zijn wang had beroerd. Zou Matthijs hem dat kwalijk hebben genomen?

Maar hij had geen weerstand geboden. Sterker nog, hij beantwoordde het gebaar met een glimlach. Een aanmoediging? Was dat het? Had hij door moeten zetten? Had hij Matthijs teleurgesteld?

Jurriaan knijpt plotseling hard in de remmen. Het “Hé, idioot!!” van een achter hem rijdende fietser negerend checkt hij ondanks zijn eerdere voornemen nogmaals tevergeefs zijn berichten. Nijdig wil hij het toestel weer terug in de binnenzak van zijn jack stoppen, maar doet dat zo ongecontroleerd dat het toestel op de weg klettert, waar het een ogenblik later door een voorbijrijdende scooter wordt overreden.

5

‘Wie is José?’

Paula kijkt haar collega lachend aan. ‘Nieuwsgierig zeker?’, vraagt ze plagend.

Jillian rijdt het parkeerterrein af en wacht ongeduldig op antwoord.

‘Ga hier maar naar links’, maant Paula Jillians vraag negerend.

‘Waar moeten we zijn?’

‘Schoener’, zegt Paula terwijl ze het briefje van Diederik raadpleegt. ‘Simone de Waard woont hier niet ver vandaan. Je kunt het beste binnendoor rijden.’

Jillian geeft richting aan.

‘Ik ken José van de sportschool’, beantwoordt Paula eindelijk Jillians vraag.

‘Wie versierde wie?’

‘José nam het initiatief. Ik hield eerst nog wat afstand. Wilde de tijd nemen om de breuk met Marit een plek te geven. José voelde dat feilloos aan. Ze gaf me alle tijd en ruimte haar toe te laten in mijn leven. Maar nu is het oké. We zijn dolgelukkig met elkaar.’ Paula toont een brede lach. Alsof ze daarmee haar geluk wil onderstrepen.

Simone de Waard blijkt niet ver van het bureau te wonen. Haar huis is het middelste van een blok dat bestaat uit vijf woningen. Bij het zien van de grauwe, eentonige nieuwbouwwijk, beseft Jillian weer eens hoe gelukkig ze zich kan prijzen met de twee jaar geleden aangekochte boerderij.

De voortuin van de familie De Waard ziet er in tegenstelling tot de naastgelegen tuinen verzorgd uit. Paula en Jillian lopen naar de voordeur, waar Jillian aanbelt.

De vrouw die de voordeur opent, kijkt hen niet bepaald uitnodigend aan.

Jillian stelt zich voor en toont haar politiepas. ‘Bent u mevrouw Simone de Waard?’, vraagt ze.

De vrouw knikt stuurs. ‘Zijn jullie daar eindelijk?’, vraagt ze weinig enthousiast.

Jillian zet al haar diplomatieke talent in om de vrouw beter te stemmen en antwoordt verontschuldigend: ‘Wij zouden dit ook liever eerder hebben aangepakt, maar we hebben helaas te maken met prioriteiten. Ik neem tenminste aan dat u hebt gehoord of gelezen over de gewelddadige roofovervallen van de afgelopen maand.’

De vrouw kijkt beurtelings van Paula naar Jillian, alsof ze de tijd wil nemen het excuus van Jillian te accepteren. ‘Ik heb daarover gelezen’, zegt ze uiteindelijk.

Jillian schat Simone rond de veertig jaar. Maar mogelijk dat het grijzende haar en de ouderwetse manier van kleden haar ouder maakt dan ze in werkelijkheid is, denkt ze erachteraan. ‘Maar goed’, zegt ze optimistisch. ‘Nu zijn we er.’

Simone vraagt Jillian en Paula binnen en biedt ze een stoel aan. Zelf neemt ze plaats op een rode veloursbank bij het voorraam. ‘Ik begrijp best dat jullie geen ijzer met handen kunnen breken,’ zegt ze vergevend, ‘maar Matthijs is nu eenmaal mijn lievelingsbroer. Ik heb een zwak voor hem. Ik houd van hem.’

‘Het is ons duidelijk’, wordt Jillian zakelijk. ‘Vertelt u maar vanaf welk moment u zich ongerust begon te maken.’

‘Het is nu ruim twee weken geleden dat ik Matthijs voor het laatst heb gesproken’, begint Simone zuchtend. ‘Dat was op een donderdag. Ik had hem uitgenodigd bij ons te komen eten. Hij had beloofd te komen, maar belde op het laatste moment af. We maakten toen een afspraak voor de week daarop, maar hij is nooit komen opdagen.’

Jillian wacht tot Paula Simones woorden op haar blocnote heeft samengevat en vraagt dan of Matthijs ook heeft gezegd waarom hij zijn eerdere afspraak niet kon nakomen.

‘Matthijs vertelde me bij een vriend te gaan eten’, verklaart Simone. ‘Ik denk dat hij er te laat achter kwam dat hij een dubbele afspraak had gemaakt.’

‘Weet u wie die vriend is?’

Simone schudt haar hoofd. ‘Nee’, antwoordt ze. ‘Ik heb geen idee.’

‘U weet wel dat hij bij een vriend is gaan eten, maar niet wie die vriend is?’, vraagt Jillian nadrukkelijk.

Simone knikt. ‘Ik snap dat dit vreemd op jullie overkomt. Maar Matthijs is nogal impulsief in het aangaan van vriendschappen. Ik houd er dan ook rekening mee dat hij die vriend kort tevoren had ontmoet.’

‘Maar in dat geval is er toch geen sprake van een dubbele afspraak’, merkt Paula op.

Simone spreidt haar armen in een verontschuldigend gebaar. ‘Misschien is het beter als ik jullie wat meer over Matthijs vertel’, zegt ze.

‘Als U denkt dat ons dat meer duidelijkheid geeft moet u dat zeker doen’, moedigt Jillian aan.

‘Matthijs is de jongste van het gezin waarin ik ben opgegroeid’, legt Simone uit. ‘Hij is zoals ze dat noemen een nakomertje. Ik heb nog twee oudere broers. Een tweeling. Robert en Peter. Zij hebben beiden een verstandelijke beperking en werken in het bedrijf van mijn vader. Evenals mijn man overigens. Loonbedrijf Van Hout. Misschien hebben jullie daar wel eens van gehoord?’

Paula beweert het bedrijf wel te kennen, maar Jillian zegt dat de firmanaam haar niet bekend voorkomt. ‘Maar ik woon nog niet zolang in West-Friesland’, voert ze als excuus aan.

‘Doet er ook niet toe’, zegt Simone. ‘Wat ik probeer duidelijk te maken is dat Matthijs anders is dan andere mannen. Hij is nogal gevoelig. Ik weet niet goed hoe ik dat moet zeggen. Hij is...’

‘Probeer het kort te houden, mevrouw De Waard’, grijpt Jillian in. ‘Waarin onderscheidt Matthijs zich van andere mannen en waarom is het zo belangrijk dat wij dat moeten weten?’

Simone haalt diep adem. ‘Matthijs valt op mannen’, zegt ze uiteindelijk. ‘Als ik dus zeg dat Matthijs nogal impulsief is in het aangaan van vriendschappen, bedoel ik eigenlijk te zeggen dat het om een impulsieve verliefdheid kan zijn gegaan.’

Jillian onderdrukt een glimlach. Als ze erop zou mogen gokken, bevindt Matthijs zich nu ergens waar hij zich voorlopig kan onttrekken aan de overbezorgdheid van zijn zus. Al of niet met zijn geliefde.

‘Hebt u nadat hij voor de tweede keer niet is komen opdagen nog geprobeerd contact met hem te krijgen?’

Simone knikt heftig. ‘Meerdere keren zelfs. Dat is juist wat me zo ongerust maakt. Matthijs neemt zijn telefoon niet op, beantwoordt geen e-mail en is thuis ook niet te bereiken.’

‘U bent bij zijn huis geweest?’

Simone knikt. ‘Ik heb zijn sleutel. Ik werk één keer in de week zijn appartement door.’

‘En u had niet de indruk dat hij in de dagen dat hij niets van zich liet horen in huis is geweest?’

‘Ik weet bijna zeker van niet. Zijn bed was onbeslapen.’

‘Wat weet u van zijn privéleven? Ik bedoel zaken als zijn favoriete uitgaansgelegenheden. Zijn vrienden. Of hij wellicht lid is van een bepaalde club. Dat soort dingen.’

Simone moet daar even over nadenken, maar schudt dan haar hoofd. ‘Als Matthijs het over zijn vrienden heeft noemt hij ze bij hun voornaam, daar schieten jullie dus weinig mee op. Hij had het wel veelvuldig over een collega van hem. Zijn naam is Govert. Met hem ging hij wel eens op stap.’

‘Govert?’

Simone knikt. ‘Ja’, zegt ze. ‘Van hem weet ik ook geen achternaam, maar ik denk niet dat er twee mannen met zo’n voornaam bij hetzelfde bedrijf werken.’

Dat lijkt mij ook niet, denkt Jillian. Ze ziet Paula de naam noteren en vraagt zich ondertussen af of de bezorgdheid van Simone onder hysterie valt of dat ze haar toch serieus moet nemen. Ze neigt nog steeds naar het eerste.

‘Wat is de naam van het bedrijf waar uw broer werkt?’, vraagt Paula.

‘Matthijs is architect’, zegt Simone niet zonder trots. ‘Hij werkt bij Architectenbureau Kruger en Koning.’

‘Weet u ook een adres?’

‘Kruger en Koning is gevestigd op het bedrijventerrein in Zwaag, maar ik weet niet precies waar.’

‘Geeft niet’, zegt Paula. ‘Dat zoeken we wel uit.’ Ze kijkt op haar horloge. Ze heeft het warm. Het zou haar niet ongelegen komen als Simone iets te drinken zou aanbieden. Maar vooralsnog lijkt ze dat niet van plan.

‘Ik neem aan dat u ook uw ouders hebt laten weten dat u bezorgd bent’, vraagt Jillian verder.

Simone wendt haar hoofd af en kijkt zwijgend naar buiten. Jillian vermoedt dat ze met haar vraag een gevoelige snaar heeft geraakt.

‘Mevrouw de Waard?’

‘Ik heb u wel gehoord’, antwoordt Simone bijna fluisterend. ‘Maar ik vind dit moeilijk.’ Ze wendt haar hoofd van het raam en kijkt Jillian aan. ‘M’n ouders hebben met Matthijs gebroken’, zegt ze uiteindelijk.

Na een korte stilte vraagt Jillian: ‘Waarom?’

‘Ze hebben niet kunnen accepteren dat Matthijs homoseksueel is’, zegt Simone moeilijk. ‘Mijn vader heeft hem de deur gewezen.’

Paula smijt met kracht het portier dicht. ‘Dit is toch niet te geloven’, zegt ze hard. ‘Je eigen kind het huis uitzetten omdat hij homo is. Hoe bedenk je het!!’

Jillian klikt haar gordel vast en kijkt naar het verhitte gezicht van haar collega. ‘Laten we nog niet te hard van stapel lopen’, zegt ze kalm. ‘We hebben tot nog toe alleen het woord van Simone. ’

‘Twijfel jij dan aan haar verhaal?’

‘Dat zeg ik niet, maar er kan ook meer spelen. Ik bedoel meer dan alleen het feit dat Matthijs op mannen valt.’

‘Zoals?’

Jillian start de motor en kijkt in haar buitenspiegel. ‘Ik weet niet of het jou is opgevallen,’ zegt ze terwijl ze wegrijdt, ‘maar heb jij in de kamer een televisie zien staan?’

Paula kijkt Jillian bevreemd aan. ‘Het is me niet opgevallen, nee. Maar waarom vraag je dat?’

‘En Simones kleding? Wat vind je daarvan?’

‘Erg degelijk. Maar Simone lijkt me sowieso een degelijk type.’

‘Kuis.’

‘Kuis? Hoezo kuis?’

‘Nee, laat maar.’

‘Kom op, Jil. Wat bedoel je nou te zeggen?’

‘Dat het besluit Matthijs de deur te wijzen ook kan zijn ingegeven door de een of andere geloofsovertuiging. Er zijn namelijk nog steeds religies die homoseksualiteit veroordelen.’

‘En dan is het ineens minder erg?’, vraagt Paula opstandig.

Jillian schudt haar hoofd. ‘Niet minder erg’, zegt ze. ‘Maar wel beter te verklaren.’

Jillian parkeert de auto voor het kantoor van architectenbureau Kruger en Koning. Het uit glas en beton bestaande bouwwerk kenmerkt zich door de royaal overstekende dakvlakken, die met mossen en vetplantjes zijn bedekt. De namen van de architecten staan links en rechts van de entree verticaal in betonnen kolommen gebeiteld.

Als ze zijn uitgestapt, melden Jillian en Paula zich bij de receptie en tonen hun pas. ‘We hebben geen afspraak gemaakt,’ excuseert Jillian zich, ‘maar is het mogelijk dat wij de heer Kruger of de heer Koning kunnen spreken?’

De receptioniste glimlacht. ‘Jullie bedoelen mevrouw Kruger of de heer Koning.’

‘Oh, ja sorry, wij wisten niet....’

‘Geeft niet’, zegt ze. ‘Dat gebeurt wel meer. Waar gaat het over?’

‘Matthijs van Hout, wij willen....’

De receptioniste veert overeind. ‘Matthijs!’, zegt ze met overslaande stem. ‘Is er.... is er nieuws over hem? Is hij...?’

‘Nee’, zegt Jillian snel. ‘Er is geen nieuws. Wij hebben de zaak in onderzoek en willen een gesprek met een van Matthijs’ werkgevers.’

De vrouw kijkt teleurgesteld. ‘Dat wordt niet eerder dan vanmiddag’, zegt ze na een vluchtige blik op haar computerscherm. ‘Mevrouw Kruger zit in een bouwvergadering en de heer Koning is op dit moment in Antwerpen.’

‘Kunt u mevrouw Kruger dan vragen of het haar gelegen komt dat wij haar vanmiddag om, zeg maar, half twee spreken?’

De receptioniste maakt een notitie. ‘Ik denk dat dat wel gaat lukken. Mevrouw Kruger maakt zich ook zorgen over Matthijs. Wij allemaal trouwens.’

‘Govert ook?’, vraagt Paula.

‘Ja, allicht. Misschien hij wel het meest.’

‘Waarom denkt u dat?’

‘Govert en Matthijs zijn meer dan alleen collega’s. Ze kunnen goed met elkaar opschieten. Ze gaan ook buiten werktijd met elkaar om.’

‘Is Govert wel aanwezig?’

De vrouw knikt. ‘Hij zit boven’, zegt ze. ‘Willen jullie hem spreken?’

‘Als dat kan, graag’, zegt Jillian.

Govert van Oostrum is een boom van een kerel. Jillian schat dat hij rond de twee meter is. Hij is hoogblond en heeft een rossige snor waarvan de uiteinden omhoog krullen. Terwijl hij een stapel papierwerk van een stoel pakt, vraagt hij Paula en Jillian plaats te nemen voor zijn bureau waarop twee computerschermen staan. Achter in de kamer bevinden zich twee tekenborden, waarop maagdelijk witte vellen tekenpapier zijn bevestigd.

‘Wordt nauwelijks meer mee gewerkt’, zegt Govert, alsof hij Jillians belangstellende blik heeft opgemerkt. ‘De computer heeft het ambachtelijke tekenen overgenomen.’

Jillian ziet zijn spijt. ‘Vindt u dat jammer?’

‘Niet alleen jammer’, zegt Govert. ‘Ambachtelijk tekenen is mooi, maar tijdrovend. Tijd die we nu kunnen inzetten voor het creatieve denkwerk.’

‘Met “we” bedoelt u Matthijs en uzelf?’

Govert knikt. ‘Eerlijk gezegd is Matthijs het creatieve brein en ben ik meer verantwoordelijk voor de technische haalbaarheid van zijn creaties.’

‘Een mooie combinatie.’

‘Het werkt perfect’, beaamt Govert. ‘Ik mis hem dan ook.’

‘Alleen daarom?’

‘Nee’, zegt hij beslist. ‘Als mens mis ik hem ook. Matthijs en ik kunnen goed met elkaar door één deur. Buiten het werk zien we elkaar ook wel eens.’

‘Wel eens?’

‘Dat wisselt. Soms twee keer in de maand. Soms twee maanden niet. Daar zit geen vast patroon in.’

‘Wanneer is de laatste keer geweest?’

Govert moet daarover nadenken. ‘Twee maanden geleden’, antwoordt hij ten slotte.‘Op een vrijdagavond. We zijn toen naar het filmhuis op het Oostereiland gegaan en hebben na de film nog wat gedronken.’

‘Valt u ook op mannen?’, komt Paula tussenbeiden.

Geschrokken kijkt Jillian haar aan, maar Govert laat een bulderende lach horen. ‘Ik mag dat wel’, zegt hij ten slotte, nog nagrinnikend. ‘Dat directe. Nee. Ik val niet op mannen, maar dat belet mij niet om Matthijs tot mijn vrienden te rekenen.’

‘Deden jullie dat wel meer, op vrijdagavond naar het filmhuis?’

‘Te weinig naar Matthijs’ zin. Maar hij vergeet wel eens dat ik ook een gezin heb.’

Govert lijkt Jillian een sympathieke man. Open en spontaan. ‘Hebt u een idee wat er met Matthijs kan zijn gebeurd?’ vraagt ze op de man af. ‘Ik neem tenminste aan dat u over zijn plotselinge verdwijning hebt nagedacht.’

‘Ik heb me daar inderdaad suf over gepiekerd, maar heb werkelijk geen idee.’

‘Maakt u zich zorgen?’

Goverts open gezicht lijkt zich te sluiten. ‘Het duurt me te lang’, zegt hij bedrukt. ‘Het is niets voor Matthijs om zonder iets van zich te laten horen zo lang weg te blijven.’

‘U vertrouwt het niet. Is dat wat u ons duidelijk probeert te maken?’

‘Laat ik het zo zeggen: ik zal blij zijn als hij weer voor me staat. Je hoort zulke rare dingen.’

Jillian ziet aan de fronsende blik van de architect dat het hem ernst is. ‘Kent u vrienden van Mathijs?’, vraagt ze verder. ‘Ik bedoel vrienden met wie hij omgaat en die ons mogelijk iets kunnen vertellen?’

‘Ik heb wat vrienden gepolst’, antwoordt Govert. ‘Een van hen wist te vertellen dat hij Matthijs op een donderdagmiddag op de Roode Steen heeft zien lopen.’

‘Was dat de donderdag vóór zijn vermissing?’

‘In ieder geval verscheen hij de maandag daarna niet op zijn werk.’

‘En de vrijdag?’

‘Matthijs werkt vier dagen. Hij is vrijdags altijd vrij.’

‘En uw vriend weet zeker dat het Matthijs was die hij heeft gezien?”

‘Ja. Peter was daar heel stellig in. Hij heeft Matthijs in de richting van het terras van “d’Oude Waegh” zien lopen.’

Paula informeert naar de naam en het telefoonnummer van de vriend en maakt daar een notitie van. ‘Heeft uw vriend misschien ook nog gezien of Matthijs op het terras is gaan zitten?’, vraagt ze vervolgens.

Govert schudt z’n hoofd. ‘Daar heb ik hem ook naar gevraagd, maar Peter wist zich dat niet te herinneren. Zelf dacht hij van niet. Het was die middag een stralende dag. De terrassen zaten overvol.’

Na de lunch keren Jillian en Paula terug naar het architectenbureau. De receptioniste vertelt dat mevrouw Kruger zojuist is gearriveerd. ‘Ik neem tenminste aan dat jullie haar nog willen spreken?’

Vervolgens kondigt ze na Jillians bevestigend knikje met een telefoontje hun bezoek aan.

Een ogenblik later verschijnt bij de balie een vrouw van rond de vijftig, die zich voorstelt als Natasja Kruger. Ze vraagt Jillian en Paula mee te komen.

Na een tweetal deuren te hebben geopend, belanden ze in een kille, zakelijke ruimte, gedomineerd door wit gestucte wanden en zwart kantoormeubilair.

‘Neem plaats’, zegt Natasja vriendelijk. Ze heeft een lage melodieuze stem. ‘Ik ben blij dat de familie eindelijk aan de bel heeft getrokken’, zegt ze terwijl ze gaat zitten. ‘Wat weten jullie inmiddels?’ Blijkbaar is het Natasja’s gewoonte snel tot de kern van de zaak te willen doordringen.

‘Nog niet genoeg’, beantwoordt Jillian haar vraag. ‘We zijn hier dan ook om ons wat te verdiepen in de mens achter Matthijs van Hout.’

‘Bedoelt u dat u op zoek bent naar de reden van Matthijs’ besluit om voorlopig van het toneel te verdwijnen?’

‘U mag gerust van ons weten dat we met die mogelijkheid rekening houden. Het is tenslotte niet ongewoon bij vermissingszaken dat de vermisten uit onvrede met hun omgeving besluiten even uit het zicht te verdwijnen.’

Natasja kijkt peinzend voor zich uit. ‘Ik denk niet dat dat voor Matthijs opgaat’, zegt ze. ‘Als ik ooit een open boek als mens heb meegemaakt is hij het wel. Mocht hem iets dwars hebben gezeten, zou hij mij dat hebben verteld.’

‘Dan weet u ongetwijfeld ook dat zijn vader hem vanwege zijn geaardheid de deur heeft gewezen.’

‘Dat heeft Matthijs mij inderdaad verteld’, beaamt Natasja zuchtend. ‘Voorzover zijn huilen hem dat tenminste toestond. Die jongen was ontroostbaar.’

‘Maar het lijkt u niet waarschijnlijk dat hij daardoor het besluit nam zichzelf onvindbaar te maken?’

‘Ik wil niet beweren alle wijsheid in pacht te hebben. Maar het zal me hogelijk verbazen wanneer hij dat wel heeft gedaan. Matthijs zit zo niet in elkaar. Hij is een extraverte man. Soms wel eens bij het overdreven af. Maar zo is Matthijs. Open, eerlijk en recht door zee. Bovendien is het al meer dan twee maanden geleden dat hij brak met zijn ouders. Mijn indruk was juist dat hij de ergste pijn had verwerkt.’

Jillian knikt begrijpend. ‘Nadat Matthijs niet op zijn werk was verschenen informeerde u bij zijn familie. Wanneer was dat precies?’

‘Dat is nu twee weken geleden. Nadat hij maandag zonder bericht niet kwam opdagen - wat sowieso Matthijs’ stijl niet is - heb ik hem in de loop van de ochtend geprobeerd te bellen, maar er werd niet opgenomen. Toen hij de volgende dag ook niet verscheen heb ik naar z’n ouders gebeld.’

‘Hoe reageerden die?’

‘Eerlijk gezegd nogal onverschillig. Ik kreeg Matthijs’ vader aan de telefoon. Hij wist me niet te vertellen waar zijn zoon zou kunnen zijn en voegde daaraan toe, dat het niet zijn probleem is als mijn medewerkers niet op het werk verschijnen. Formeel heeft hij daar natuurlijk gelijk in, maar ik vond het een nogal botte reactie.’

Jillian is dat met Natasja eens, maar houdt dat voor zich. ‘We hebben eerder met een van uw medewerkers gesproken,’ verandert ze van onderwerp, ‘met Govert. Hij maakt zich zorgen over het welzijn van Matthijs. Deelt u die zorg?’

‘Ja natuurlijk’, antwoordt Natasja verontwaardigd. ‘Ik heb Matthijs zojuist geschetst als open en eerlijk. Ik vind dat prachtige eigenschappen. Maar ik ben me er ook van bewust dat zulke mensen er te snel op rekenen dat anderen dat ook zijn. Dat iedereen maar blind te vertrouwen is.’

‘U bedoelt te zeggen dat zijn goedgelovigheid hem in de problemen kan hebben gebracht.’

‘Of erger’, zegt Natasja. ‘Maar daar wil ik liever niet aan denken.’

In een poging haar zorg weg te nemen zegt Jillian: ‘Ik denk ook dat het nog te vroeg is voor dat soort gedachten, mevrouw Kruger. U moest eens weten...’

‘Kom op, inspecteur’, valt Natasja uit. ‘Ik ben geen kind meer. Ik lees ook kranten. Mensen worden tegenwoordig om niets vermoord. Om niets!’

6

Nadat Bart de krant heeft dichtgeslagen, vertelt Simone hem over het bezoek van de politie. ‘Het waren twee vrouwen’, zegt ze. ‘Ze zijn hier twintig minuten geweest. Ik heb nu wel de indruk dat er wat met Matthijs’ vermissing wordt gedaan.’

‘Wat heb je ze verteld?’, vraagt Bart.

‘Gewoon, dat ik me zorgen maak. Dat ik vind dat het nu tijd wordt dat ze werk gaan maken van zijn vermissing.’

‘Twintig minuten zei je?’

Simone knikt. ‘Ze wilden natuurlijk van alles weten.’

‘Zoals?’

‘Bijvoorbeeld wie zijn vrienden zijn. Waar hij werkt. Of hij lid is van bepaalde verenigingen. Zijn favoriete uitgaansgelegenheden. Dat soort dingen.’

‘Heb je ze ook verteld.....?’

Simone slaat haar ogen neer. ‘Ik heb alles verteld dat kan helpen Matthijs weer te vinden.’

Bart vouwt zijn krant dicht en legt hem op tafel. ‘Je hebt dus ook verteld over zijn afwijking?’

‘Praat niet zo, Bart.’

‘Oké, je hebt ze dus ook verteld over zijn andere geaardheid.’

Simone ergert zich aan zijn spottende toon. ‘Ik heb ze inderdaad verteld dat Matthijs op mannen valt’, zegt ze opstandig.

‘Daar is toch niks mis mee?’

‘Nee, maar je vader zal je dat niet in dank afnemen.’

‘Vader hoeft dat toch niet te weten?’

‘Denk je dat?’

Simone schrikt. De toon van Bart is dreigend. ‘We hoeven hem toch niets te vertellen’, zegt ze samenzweerderig. ‘Dit kan toch tussen ons blijven.’

‘Dat denk ik niet. De politie gaat ook bij je ouders langs. Je vader zal van die politievrouwen te horen krijgen wat ze van jou vernamen. Weet je wat dat betekent?’

Simone staart naar het stof op de grijze plavuizen. Ze had zich voorgenomen die dag de vloer te zuigen, maar kon zich daartoe niet zetten. ‘Ik denk niet dat het zo’n vaart zal lopen’, zegt ze zacht. ‘Misschien is Matthijs.....’

‘Houd je zelf niet voor de gek, Simone’, onderbreekt Bart fel. ‘Tussen je vader en Matthijs komt het nooit meer goed. Dat weet je net zo goed als ik. Ik wil trouwens dat ook jij de keuze van je vader respecteert. Vergeet Matthijs. Hij is jouw steun niet waard. Heb je dat begrepen?’

Simone kijkt ontredderd. Bart heeft de kant gekozen van vader, beseft ze. Ze begrijpt dat ze te ver is gegaan en voelt spijt. Ze had nooit tegenover de politie uit de school moeten klappen. Vader zal haar kwalijk nemen dat ze heeft verteld dat hij Matthijs de deur heeft gewezen.

Wat er zich binnen de familie afspeelt, had binnenskamers moeten blijven.

7

Jillian is ontspannen in de tuin achter de boerderij bezig. Mijmerend legt ze de laatste hand aan het schilderen van de pergola. Twee jaar geleden hadden ze de West-Friese stolp gekocht, waarin ze na een verbouwing van een halfjaar hun intrek namen. Nog geen moment heeft ze spijt gevoeld met Maarten van Haarlem naar Andijk te zijn verhuisd. Het leven is er minder jachtig dan in de Randstad. Ook bij Amber heeft ze de positieve invloed van het platteland ontdekt. Haar dochter is er gek op om buiten te zijn. Heeft dolle pret als ze met haar rolstoel het weiland inrijdt om de beesten te begroeten en te voeren. Maarten maakte de wei voor haar toegankelijk door er verharde paden aan te leggen, waardoor ze nu met het grootste gemak door het weiland kan rijden.

De telefoon in Jillians spijkerbroekzak trilt. Ze kijkt op haar horloge. Het is half zes. Het zal Maarten zijn die haar laat weten dat het wat later wordt. Ondanks de huidige crisis in de bouw heeft hij het druk met zijn werk. Te druk eigenlijk. Er is nauwelijks nog tijd om leuke dingen met elkaar te doen. Ze moet het daar binnenkort met hem over hebben. Het leven bestaat tenslotte niet alleen uit werken.

Maar het is niet Maarten die haar belt. Het is Diederik. Ze schrikt van zijn harde stem. ‘Tien minuten geleden kreeg ik een melding van de centrale!’, schreeuwt hij door de telefoon. Jillian houdt de hoorn wat verder van haar oor en vraagt Diederik niet zo te schreeuwen. ‘Bouwvakkers zouden in een afvalcontainer menselijke resten hebben aangetroffen’, gaat hij met gedempte stem verder. ‘Het zou gaan om twee armen en een romp. De surveillancedienst is een kijkje gaan nemen. Het lijkt erop dat de bouwvakkers het goed hebben gezien.’

Jillian staart onthutst naar de pas geschilderde pergola. Als ze Diederik niet beter zou kennen zou ze denken aan een slechte grap. Maar met hem weet ze dat ze zich daarover geen illusie hoeft te maken.

Precies achttien minuten later stopt Jillian met haar auto bij twee postende agenten. Het bouwterrein waarover Diederik sprak ligt aan de buitenkant van Hoorn, pal aan de A7, hoewel door de hoge geluidsschermen weinig te merken is van de aanwezigheid van de rijksweg.

Een van de agenten wijst Jillian waar ze moet zijn. Ze parkeert haar auto op de daarvoor bedoelde stalen rijplaten.

Zodra ze is uitgestapt, ziet ze Diederik en Paula. Ze zijn in gesprek met een voor haar onbekende man. Ze dragen evenals hij een helm. Jillian realiseert zich dat zij er ook een moeten dragen, wat inderdaad zo is.

Het bouwwerk betreft een in aanbouw zijnde bioscoop, waarvan het skelet al gedeeltelijk zichtbaar is. ‘We moeten achter die groene barakken zijn’, zegt Diederik, zodra Jillian haar helm heeft opgezet. Hij wijst naar twee gestapelde bouwketen die zo’n twintig meter verderop staan. Jillian en Paula volgen hem.

Een halve minuut later staan ze voor een stalen afvalcontainer die is afgezet met rood-witte linten. Om pottenkijkers te weren is de technische recherche bezig een scherm rondom de container te plaatsen.

‘Er zijn tot nog toe een romp en twee armen veiliggesteld, zegt Diederik. ‘De vraag is natuurlijk wat we nog meer gaan aantreffen.’

Jillian hoort dat hij gespannen is. ‘Wie was de man met wie je zojuist stond te praten?’

Diederik doet een stap achteruit om een van de technisch rechercheurs doorgang te verlenen. ‘Dat was de hoofduitvoerder van dit project’, antwoordt hij. ‘Ik heb hem verteld dat er een gedeelte van het bouwwerk voor een paar dagen moet worden vrijgegeven voor onderzoek. De man was daar niet blij mee. Hij vertelde al vier weken achter te lopen op het bouwschema. “Meer kan ik er niet bij hebben”, zei hij.’

Jillian kijkt naar de overvolle container, waarin restanten isolatiemateriaal, cementzakken en andere verpakkingsmaterialen liggen.‘Ik denk niet dat we dat in een paar dagen redden’, zegt ze weinig optimistisch.

Diederik schudt zijn hoofd. ‘Als de sporen rondom de container zijn veiliggesteld kunnen we die weghalen om ergens anders verder te onderzoeken.’

Ze lopen weer terug naar Diederiks auto. De hoofduitvoerder is in gesprek met twee mannen, van wie Jillian vermoedt dat het bouwvakkers zijn.

‘Dat zijn de mannen die de ontdekking deden’, zegt Diederik.

‘Ik wil dat jullie even met ze gaan praten.’

Jillian knikt en loopt samen met Paula op de mannen af.

‘Dus jullie ontdekten dat er iets niet klopte’, zegt Jillian, zodra ze zichzelf en Paula aan de mannen heeft voorgesteld. De oudste van de twee knikt. Zijn naam is Coen. Hij heeft een goedmoedig gezicht. Jillian schat hem rond de vijftig. Hij draagt een blauwe tuinoverall en een witte helm. ‘We waren bezig met het opruimen van overtollig isolatiemateriaal’, zegt hij.

‘Anders zou dat lichte spul alle kanten opwaaien’, vult de jongere man hem aan, die zich heeft voorgesteld als Jeroen en een constante lach op zijn gezicht heeft.

Coen kijkt geërgerd naar zijn collega. ‘We wilden de isolatieresten in de container dumpen’, gaat hij verder. ‘Maar we ontdekten dat er platen bekistinghout in lagen die er niet in thuishoren. We werken hier met gescheiden afval. Ik dacht nog: een of andere idioot heeft het hout in de container voor restafval gedumpt. We trokken de platen eruit om ze in de houtcontainer te leggen. Toen zag ik de sporttas liggen. Ik.....’

Jeroen kijkt zijn geëmotioneerde maat met grote ogen aan. ‘We maakten de tas open’, neemt hij het relaas van Coen over. ‘We wisten gelijk dat het mis was. De stank die eruit kwam was niet om te harden.’

‘Hoe laat deden jullie de ontdekking?’, wil Paula weten.

Jeroen kijkt zijn maat vragend aan. Alsof hij vindt dat het aan hem is daar antwoord op te geven.

‘Rond een uur of vijf’, antwoordt Coen die inmiddels zijn emoties weer onder controle heeft. ‘Het was onze laatste klus voor vandaag.’

‘Jullie zullen wel geschrokken zijn’, zegt Paula meelevend. Coen bevestigt dat. ‘Zo groot als ik ben,’ bekent hij, ‘maar ik stond te rillen in mijn tuig.’

Jillian en Paula knikken begripvol, bedanken de mannen voor hun medewerking en wensen hen nog een prettige avond. Hoewel ze beseffen dat de omstandigheden daartoe weinig aanleiding geven.

Als Jillian terug van de plaats delict thuiskomt, ziet ze dat Frank Benders en haar man Maarten gezamenlijk op hun knieën bezig zijn om de terrastegels bij de loungehoek te leggen. Wanneer ze naar hen toeloopt, kijkt Maarten haar bezorgd aan. ‘We hoorden zojuist op het nieuws wat er op de bouwplaats is aangetroffen’, zegt hij. ‘Is het waar dat er een lijk in een sporttas in een container is gevonden?’

Jillian kijkt Maarten bevreemd aan. ‘Hoe kom je daarbij?’ vraagt ze. ‘Van wie hoorde je dat?’

‘Er was een gesprek op de radio met de uitvoerder van het project’, verklaart Maarten. ‘Hij zei dat er een in stukken gehakt lijk in de container is aangetroffen.’

‘Daar is helemaal nog geen zekerheid over’, zegt Jillian geërgerd over de voorbarigheid van de uitvoerder. ‘Er zijn tot nog toe alleen een romp en twee armen gevonden. Over wat er nog meer rest kan alleen worden gespeculeerd.’

Benders komt overeind. Hij zet zijn baseballpet af en veegt met de mouw van zijn T-shirt het zweet van zijn voorhoofd. Hij ziet er verhit uit. ‘Is al bekend om wie het gaat?’, vraagt hij belangstellend.

Jillian schudt haar hoofd. ‘Er is nog niets bekend’, antwoordt ze. ‘De container waarin de vondst werd gedaan, wordt van het bouwterrein getakeld om ergens anders te worden onderzocht. We verwachten dat dat wel enkele dagen gaat duren.’

Ze overweegt of ze Benders zal vertellen waarover ze op het bureau hebben gesproken, maar besluit om dat niet te doen. Hoewel ze overtuigd is van Franks integriteit. Ze kent hem ruim anderhalf jaar. Hij is een ex-politieman. Nadat hij had besloten het korps te verlaten om met pensioen te gaan, werd zij zijn opvolger. Sindsdien zijn ze contact met elkaar blijven onderhouden en is een vriendschap ontstaan.

Benders kijkt Jillian na haar antwoord zwijgend aan en knikt. Maar ze vermoedt dat zijn getrainde politieogen haar twijfel hebben opgemerkt. Natuurlijk wordt er op het bureau gespeculeerd dat de gevonden lichaamsstukken van Matthijs van Hout zijn. Diederik had ze op het hart gedrukt bij eventuele vragen van familie niets over een mogelijk vermoeden los te laten. Zolang er nog nergens zekerheid over bestaat wil hij geen slapende honden wakker maken. En Jillian is dat roerend met hem eens.

8

Jurriaan Boelen verlaat het terras van restaurant “d’Oude Waegh”. Hij voelt zich gedeprimeerd. Na zijn ontmoeting met Matthijs is hij, in de hoop hem daar weer te treffen, meerdere keren naar het terras teruggegaan. Maar telkens bleek dat tevergeefs. Matthijs liet zich niet meer zien.

Hij had er met zijn moeder over gesproken. Haar gevraagd of hij niet beter naar de politie zou kunnen gaan om te informeren of daar een aangifte van vermissing was gedaan. Maar zij raadde hem dat af. “Vergeet die man”, zei ze. “Hij is jouw vriendschap niet waard.” Ze vond het ondankbaar en stijlloos van Matthijs dat hij haar zoons telefoontjes niet beantwoordde. “Als Matthijs de vriendschap niet wil voortzetten zou hij dat op zijn minst kunnen laten weten.”

Hoewel hij beseft dat ze gelijk heeft, lukt het hem niet Matthijs uit zijn hoofd te krijgen.

De ongewone drukte op het Grote Noord in het Hoornse centrum verergert zijn depressie. Het is maandagmiddag, maar in de langste winkelstraat van Hoorn heerst een drukte die je normaal alleen op zaterdagen aantreft.

Om tijdelijk aan de stroom mensen te ontkomen besluit Jurriaan bij boekhandel Stumpel naar binnen te gaan. Hij zoekt een rustig hoekje op en bladert daar quasigeïnteresseerd in een boekwerk dat handelt over het inrichten van kantoren. Onderwijl overdenkt hij of het misschien toch niet beter is bij het politiebureau langs te gaan om te informeren naar een mogelijke aangifte van vermissing. Al is het maar om zijn dodelijke ongerustheid een halt te kunnen toeroepen.

Dan ineens hakt hij de knoop door, slaat het boek met een klap dicht en loopt naar de uitgang. Net voordat hij de boekhandel wil verlaten wordt zijn blik getrokken door een vette kop in het Noordhollands Dagblad: Macabere vondst bij in aanbouw zijnde bioscoop. Nieuwsgierig pakt hij de krant uit het rek.

Tijdens het lezen van het bericht beginnen zijn handen te trillen. Halverwege de tweede alinea stopt hij. Hij maakt het bovenste knoopje van zijn overhemd los en legt de krant terug in het rek. Vluchtig kijkt hij om zich heen. Zijn hart bonst in zijn keel.

Snel verlaat hij de boekhandel. Buiten blijft hij gedesoriënteerd staan. Om hem heen bewegen de mensen zich als schimmen. Hij voelt zich duizelig worden en zoekt steun tegen de pui van de boekhandel. Een vrouw klampt hem aan met de vraag of hij zich goed voelt.

Hij knikt verward en haalt een paar keer diep adem. ‘Er is niets aan de hand’, laat hij de vrouw geloven. ‘Ik werd alleen een beetje duizelig. Maar nu gaat het wel weer.’

De vrouw kijkt hem bezorgd aan, maar loopt dan de boekwinkel in. Jurriaan vervolgt zijn weg. Zijn eerdere voornemen naar het politiebureau te gaan laat hij varen. Dat lijkt ineens overbodig geworden.

Twintig minuten na zijn vertrek uit de boekhandel opent Jurriaan het tuinhek van het huis waar hij met zijn moeder woont. Als eerste kijkt hij in de brievenbus die aan het hek is bevestigd. Tot zijn opluchting ligt het Noordhollands Dagblad er nog in. Met de krant onder zijn arm gaat hij de woning in. Daar ziet hij door het keukenraam zijn moeder achter in de tuin bezig. Hij voelt spijt, omdat hij had beloofd dat gisteren te doen. Het snoeien van de buxus is geen werk voor haar. Het voortdurend voorover staan gaat ten koste van haar toch al zwakke rug.

Even raakt hij verwikkeld in een tweestrijd, maar dan haast hij zich naar boven. Eenmaal op zijn kamer legt hij de krant uitgevouwen op de eettafel en begint voorovergebogen, met zijn handen steunend op het tafelblad, te lezen. Zijn hart bonst in zijn keel als hij het bericht nogmaals ziet staan. Hij heeft zich niet vergist. Het staat er duidelijk. In Hoorn zijn in een afvalcontainer op een bouwterrein menselijke resten aangetroffen. De resten waren in een sporttas in de container gedumpt....

Terwijl Jurriaans ogen over de pagina schieten hoort hij vanaf beneden z’n moeder roepen. Ze vraagt of hij de krant al uit de brievenbus heeft gepakt. Maar in plaats van haar te antwoorden leest hij gespannen verder.

‘Waarom geef je geen antwoord?’

Jurriaan kijkt geschrokken op. Z’n moeder staat naast hem. Ze kijkt hem onderzoekend aan. ‘Wat is er met je aan de hand, Jur?’, vraagt ze bezorgd. ‘Je ziet eruit als een geest.’

Jurriaan komt overeind. Hij wijst haar zwijgend naar de voorpagina. ‘Kijk jij maar eens’, zegt hij met onvaste stem.

Hij pakt een stoel en schuift hem naar de plek waar de krant op tafel ligt. Z’n moeder gaat zitten, zet haar bril op en begint te lezen. Jurriaan wacht gespannen af. Hij vraagt zich af of ze hetzelfde denkt als hij. Dat het heel goed om Matthijs kan gaan.

Haar wijsvinger glijdt langzaam over de regels. ‘Het moet niet gekker worden’, mompelt ze halverwege het artikel. Dan schuift ze de krant van zich af. ‘Ik heb de buxushaag gesnoeid’, zegt ze, alsof ze daarmee afstand wil nemen van het krantbericht. ‘Zou jij het afval voor me willen opruimen?’

Jurriaan kijkt haar perplex aan. ‘Heb je niet begrepen wat je net hebt gelezen?’, vraagt hij verontwaardigd.

‘Natuurlijk heb ik dat begrepen. Maar het hoeft Matthijs niet te zijn.’

‘Maar denk je niet dat het nu beter is naar de politie te gaan? Als het wel om Matthijs gaat ben ik tenslotte een getuige.’

Z’n moeder staat op en legt haar hand op z’n schouder. ‘Niet doen, Jurriaan’, zegt ze kalm. ‘Probeer het te vergeten. Probeer te vergeten dat je Matthijs ooit hebt gekend.’

9

Jillian stapt wat verlaat de kamer van Diederik binnen. De chauffeur van de bus die haar dochter vanmorgen zou ophalen had zich verslapen. Omdat het deze maand al de vierde keer was dat hem dit overkwam, was ze vanmorgen tegen hem uitgevaren. Ze was boos geworden en had gezegd dat ze zijn te late komst bij zijn werkgever ging melden. Maar de chauffeur leek hier allerminst van onder de indruk. “Je doet maar”, zei hij. “Maar reken er dan niet meer op dat ik in het vervolg op jouw dochter wacht.” Hij herinnerde haar daarmee aan een incident van een halfjaar geleden waarbij ze Amber door een ongelukje vlak voor vertrek moest verschonen en daardoor een paar minuten te laat aan de weg stond. Hoewel ze inwendig kookte, had ze zich voor Amber weten in te houden. Onderweg naar het bureau, nadat haar ergste woede was weggeëbd, belde ze het vervoersbedrijf. De vrouw die haar te woord stond toonde alle begrip voor haar klacht en beloofde de chauffeur op zijn gedrag aan te spreken.

‘Wat ben je laat’, zegt Diederik.

Jillian kan zien dat hij geïrriteerd is en legt hem zonder in details te treden uit wat de oorzaak is. Hij aanvaardt haar excuus en vraagt haar te gaan zitten. Ze negeert de verwijtende blikken van sommige collega’s en neemt plaats op een van de nog lege stoelen.

De sfeer is gespannen. Jillian kent de oorzaak. Die ochtend vroeg zouden de definitieve resultaten van het containeronderzoek worden bekendgemaakt. Eerder was uit dit onderzoek al naar voren gekomen, dat er een tweede sporttas in de container had gelegen waarin de ontbrekende lichaamsresten werden aangetroffen. Dat het om de vermiste Matthijs van Hout gaat komt nu mogelijk dichterbij, of kan voorgoed worden vergeten.

‘Een halfuur geleden faxte het Forensisch Instituut de belangrijkste resultaten van het containeronderzoek door’, opent Diederik het werkoverleg.

‘De patholoog heeft vastgesteld dat het om een blanke man van ten hoogste dertig jaar gaat.’

Het wordt stil. Jillian kijkt naar Paula die tegenover haar zit. Ze roert in haar koffie en werpt Jillian een blik van verstandhouding toe.

‘Het is nog te vroeg om conclusies te trekken’, doorbreekt Diederik de stilte. ‘Maar de gedachte dat het om Matthijs van Hout gaat, wordt steeds aannemelijker.’

Paula vraagt aan Diederik of de familie in de dagen na het krantenbericht nog heeft geïnformeerd of Matthijs het slachtoffer kan zijn.

Jillian kan de vraag goed begrijpen. Na het nieuws over de vondst van de lichaamsresten in de container hing het bedrijf waar Matthijs werkte dezelfde dag nog aan de telefoon. Daar was de paniek onmiddellijk uitgebroken.

‘De familie Van Hout heeft bij ons nog niet geïnformeerd’, antwoordt Diederik. ‘Maar mogelijk is het de angst die ze daarvan weerhield.’

Paula knikt. ‘Daar is ook wel weer iets bij voor te stellen’, geeft ze toe. ‘Hoewel ze daarmee wel de kop in het zand steekt.’

Diederik zegt dat met haar eens te zijn en informeert bij het hoofd technische recherche, Sjoerd van Dongen, of de herkomst van de sporttassen, waarin de lichaamsresten lagen, al is achterhaald.

Van Dongen zet zijn halve leesbrilletje op. ‘Beide tassen zijn van het merk Adidas’, antwoordt hij na wat in een rapport te hebben gebladerd. ‘Dit type tas is vrij recent op de markt gebracht.’

‘Wat versta je onder “vrij recent”?’ vraagt Jillian.

‘Ongeveer acht maanden.’

‘Is er bij jou iets aan de tassen opgevallen dat het vermelden waard is? Naast natuurlijk de gruwelijke inhoud.’

Van Dongen knikt. ‘We ontdekten dat de rits van een van de tassen was losgescheurd. Wat natuurlijk niet zou mogen voor een vrij nieuwe tas van die kwaliteit.’

‘Kan er sprake zijn geweest van een fabricagefoutje?’

‘Dat betwijfel ik. We hebben met een soortgelijke tas een aantal proeven gedaan, maar alleen wanneer er met extreme kracht aan de rits werd getrokken, begaf het stiksel het.’

‘Alleen een krachtpatser zou dat dus voor elkaar kunnen krijgen?’

Van Dongen kijkt Jillian over zijn halve brilletje aan. ‘Dat lijkt me wel’, antwoordt hij. ‘Tenzij er natuurlijk toch sprake is geweest van een fabricagefout.’

‘Hoe hoog schat jij die kans in?’

‘Even hoog als dat de hemel spontaan naar beneden zou storten.’

‘Dat is dan tenminste duidelijke taal’, zegt Jillian goedkeurend. Ze heeft vertrouwen in het oordeel van Van Dongen. Zelden heeft ze hem op een uitglijder kunnen betrappen. Hij is achter in de vijftig en is met deze zaak waarschijnlijk aan zijn laatste klus bezig. Over twee maanden verlaat hij na ruim veertig dienstjaren het korps. Hoewel zijn betweterigheid en zijn bemoeienissen met het tactische gedeelte van het onderzoek wel eens tot irritatie heeft geleid, kan door niemand worden ontkend dat hij een zeer toegewijd en bekwaam rechercheur is.

‘Zijn er nog meer ontdekkingen gedaan die van belang kunnen zijn?’, vraagt ze verder.

‘Niet zozeer wat betreft de tassen’, antwoordt Van Dongen.

‘Maar er is wel iets anders waarover ik het met jullie wil hebben.’

‘En dat is?’

‘Ik heb eens nagedacht over de laatste overval. Ik....’

‘We beperken ons tot de vondst in de container’, grijpt Diederik in.

‘Ik denk inderdaad niet dat het verstandig is zaken door elkaar te laten lopen’, valt Jillian hem bij.

‘Er is geen sprake van zaken door elkaar laten lopen’, protesteert Van Dongen.

Jillians nieuwsgierigheid is gewekt en ze kijkt naar Diederik. ‘Laat dan maar horen’, zegt die onwillig.

Van Dongen ontvouwt een theorie die zowel betrekking heeft op de vondst in de container als op de recente roofoverval. De teamleden luisteren aandachtig. In zijn theorie gaat Van Dongen ervan uit dat Matthijs van Hout de telefoon, die de vluchtende overvaller volgens een getuige zou zijn verloren, heeft gevonden en zonder een idee over de herkomst heeft meegenomen.

‘Tijd en locatie kloppen’, onderbouwt hij zijn betoog. ‘En met de huidige technieken is het vrij eenvoudig de vinder van het toestel te lokaliseren.’

Het blijft weer even stil. Alsof de teamleden nu de tijd willen nemen het verhaal van Van Dongen een plek te geven.

‘Ik ben met je eens dat het een motief voor moord kan zijn’, doorbreekt Diederik uiteindelijk de stilte. ‘Maar verder kunnen we hier weinig mee.’

Jillian zegt dat met Diederik eens te zijn. Hoewel het een droomscenario is, waarmee ze twee vliegen in één klap zouden kunnen vangen, maakt ze zich geen illusies. Dromen blijken in de meeste gevallen bedrog.

10

Het is twee dagen na de uitslag van het pathologisch onderzoek als er zacht op de deur van Jillians kamer wordt geklopt. Een ogenblik later verschijnt het hoofd van Paula om de hoek van de deur. ‘Er is nieuws’, zegt ze met gedempte stem.

Jillian begrijpt onmiddellijk welk nieuws. Na de vondst op de bouwplaats zijn ze twee weken lang aan het werk geweest aan de zaak, die inmiddels als de containermoord bekend staat. Maar een minutieus sporenonderzoek en uitputtende verhoren met bouwplaatsmedewerkers ten spijt is er geen enkele link gevonden die naar een mogelijke toedracht, laat staan een mogelijke dader, zou kunnen leiden. Het wachten was dan ook op een identificatie van het slachtoffer. De uitslag daarvan zou vandaag worden bekendgemaakt.

‘Het gaat inderdaad om Matthijs van Hout’, zegt Paula, zodra ze Jillians kamerdeur heeft dichtgedaan. ‘Zijn gebitgegevens hebben dat uitgewezen.’

Omdat er geen andere meldingen van een vermissing uit de regio waren binnengekomen, was het gevoel dat het Matthijs moest zijn steeds sterker geworden. Toch komt het nieuws bij Jillian hard aan. ‘Van wie hoorde je het?’, vraagt ze.

‘Ik kwam Diederik net op de gang tegen’, antwoordt Paula. ‘Hij is nu op weg naar Hilda Clemens en vroeg of ik jou wilde informeren.’

Jillian begrijpt dat Diederik een bezoek brengt aan de officier van justitie. Hij zal met haar gaan bespreken welke stappen er moeten worden ondernomen voor het verdere verloop van het onderzoek. Een verloop waarvan ze in de verste verte nog niet kan bedenken welke kant het opgaat.

‘Diederik vroeg me of wij de familie willen informeren’, vervolgt Paula.

Jillian knikt langzaam. ‘Diederik heeft gelijk’, zegt ze. ‘We mogen de familie niet langer in onzekerheid laten.’ Ze staat op en verlaat samen met Paula haar kamer.

Paula loopt voor haar uit. Ze draagt een zwart T-shirt, waarvan Jillian vindt dat die haar te klein is. Ze vindt sowieso dat ze zich slechter is gaan kleden sinds haar relatie met José. Somberder. De vrolijke kleuren van voorheen hebben plaats gemaakt voor grijs en zwart. Tinten die haar toch al slanke gestalte nog slanker maken. Mager bijna.

‘Diederik zei dat hij vond dat ik ben veranderd’, begint Paula, zodra ze met de auto het parkeerterrein afrijden. ‘Vind jij dat ook?’

Jillian kijkt Paula verbaasd aan. Het is alsof haar collega zoeven haar gedachten heeft gelezen. ‘Wat vind je er zelf van?’, vraagt ze.

‘Ik zie het niet’, antwoordt Paula. ‘Maar Diederik vindt me magerder geworden. Hij vindt ook dat ik me netter moet kleden. Hij zegt dat mijn functie het niet toelaat me te kleden als een punker.’

Jillian schiet in de lach. ‘Dat je je kleedt als een punker is wat overdreven. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet enthousiast ben over je kledingkeuze van de laatste tijd.’

‘José zegt dat het me jonger maakt.’

‘Dat mag José vinden, maar ik vind die donkere kleding jou niet staan. Het maakt je somber. Somber en kleurloos.’

Paula doet er verder het zwijgen toe. Ze rijdt het verkavelingsgebied bij Bovenkarspel in. De navigatie loodst haar door de met klei vervuilde polderwegen, om uiteindelijk bij Loonbedrijf Van Hout te belanden. Het bedrijf telt twee enorme hallen. Boven de ingang is de bedrijfsnaam vermeld. Naast de hallen, op ongeveer dertig meter afstand, staat de woning van familie Van Hout.

Paula parkeert haar auto achter een grote shovel. Zodra zij en Jillian zijn uitgestapt, horen ze een schreeuw vanuit een van de hallen komen.

Geschrokken kijken ze naar de toegang, vanwaar een man in een blauwe overall met enorme stappen op ze afkomt. ‘Wat komen jullie hier doen?’, vraagt hij, zodra hij ze op twee meter is genaderd. Hij klinkt weinig gastvrij.

Een kolossale man, vindt Jillian. Gehouwen uit graniet, zo lijkt het. Hij doet haar denken aan een broer van haar vader, die havenarbeider was en moest bukken bij elke deuropening. Ze herinnert zich nog dat ze als kind altijd bang was van die grote, zwijgzame oom. Hij was jong gestorven. Te jong. Nog voor zijn vijftigste. Van haar moeder hoorde ze later dat het een zachtaardige en gevoelige man was.

Jillian loopt op de man toe en toont hem haar politiepas. ‘Bent u de heer Van Hout?’, vraagt ze op goed geluk.

De man lijkt over zijn antwoord na te denken, maar knikt dan langzaam. ‘Ja’, zegt hij. ‘Wat komen jullie vertellen?’

‘Misschien is het beter als we even met u naar binnengaan’, oppert Jillian kijkend in de richting van de woning.

‘Gaat het over Matthijs?’

Jillian schrikt opnieuw van de harde toon. De kolos kijkt haar met koude ogen aan. De kans dat hij hen binnenvraagt om te vertellen wat er met zijn zoon is gebeurd schat ze in op nul.

‘Het gaat inderdaad over uw zoon’, antwoordt ze. ‘Maar nogmaals, misschien is het beter.....’

‘Zeg maar gewoon wat u te zeggen hebt’, gebiedt Van Hout.

Jillian haalt diep adem. ‘Het spijt ons u te moeten vertellen dat uw zoon dood is, meneer Van Hout. Er is komen vast te staan dat hij door geweld om het leven is gebracht.’

‘Matthijs is vermoord?’

Jillian kan niet beoordelen of de verbazing van Van Hout gespeeld of oprecht is. Zijn gezichtuitdrukking toont geen spoor van emotie, of het moet het rechts trillende ooglid zijn dat zijn ware gevoel verraadt.

‘Delen van het lichaam van uw zoon zijn teruggevonden op de bouwplaats van een in aanbouw zijnde bioscoop’, gaat Jillian verder. ‘Misschien hebt u in de kranten gelezen dat....?’

‘Zo is het wel genoeg’, kapt Matthijs’ vader Jillian af. ‘Ik heb genoeg gehoord. Bedankt dat jullie de moeite hebben genomen mij dit te komen vertellen.’ Hij draait zich abrupt om en vertrekt in de richting van waar hij is gekomen.

Jillian en Paula staren hem verbijsterd na.

In de deuropening van de hal staan twee jongere mannen, die qua bouw uit het zelfde graniet lijken gehouwen. Wellicht de broers van Matthijs, vermoedt Jillian. Van Hout spreekt de mannen toe, waarna ze gedrieën de hal inlopen. Niets in hun houding verraadt dat ze zijn geschokt over de boodschap die hen zojuist heeft bereikt. Alsof de dood van Matthijs er niet toe doet.

‘Die vent doet mij de rillingen over m’n lijf lopen’, zegt Jillian, zodra ze het bedrijfsterrein afrijden. ‘Zag je die blik toen ik hem vertelde dat zijn zoon dood is? Zo ijskoud zag ik niemand eerder.’

Paula knikt hartgrondig. ‘Ik vind het een engerd’, zegt ze. ‘Het zou me niet verbazen als hij zelf de hand heeft gehad in zijn zoons dood.’

Veel te hard rijden ze door de in bruingrijze blokpatronen verdeelde polder. Alsof ze de grauwe eentonigheid van dit landschap zo snel mogelijk willen ontvluchten.

Zodra ze weer in de bewoonde wereld rijden stelt Jillian voor naar Simone de Waard te gaan. ‘Ik ben benieuwd naar haar reactie op de dood van haar broer’, verklaart ze haar voorstel.

Voor de woning van Simone zijn wegwerkers bezig met een reparatie van het wegdek. Paula is genoodzaakt de auto een kleine honderd meter van het huis af te parkeren. Terwijl ze de richting van Simones woning oplopen passeert een van de wegwerkers hen in ontbloot bovenlijf. Zijn rug is vrijwel geheel bedekt met tatoeages.

Paula wijst ernaar. ‘José wil dat ik een tatoeage in mijn hals laat zetten’, zegt ze. ‘Wat vind jij daarvan?’

Jillian kijkt Paula verwonderd aan. ‘Het is toch niet belangrijk wat ik ervan vind? Het gaat er om of je er zelf achter staat.’

‘José zegt dat mijn hals er zich goed voor leent. Ze zou willen dat ik haar initialen laat zetten.’

‘Maar wat wil je zelf?’

‘Ik weet het nog niet, Jil. Maar.....’

‘Maar ik wil José niet teleurstellen. Is dat wat je wilt zeggen?’

Paula zucht. ‘Misschien wel’, geeft ze aarzelend toe.

Ze staan bij de voordeur van Simones woning. De lamellen voor het raam zijn gesloten, wat Jillian niet hoopvol stemt. Ze belt aan. Als na een halve minuut nog geen reactie volgt probeert ze het voor de tweede keer. Er gebeurt nog steeds niets.

‘Ik denk niet dat er iemand thuis is’, zegt Paula. ‘Boven zijn de ramen ook gesloten.’

‘Misschien zit ze in de achtertuin en hoort ze daar de bel niet’, oppert Jillian. Ze waagt nog een derde poging. Als ook dat niets oplevert besluit ze naar achteren te lopen.

De tuinen in de steeg zijn afgesloten met hoge schuttingen. Paula probeert de poort van de familie De Waard te openen, maar die zit op slot.

‘Zoeken jullie iemand?’

Paula en Jillian kijken verschrikt achterom. Achter hen staat een vrouw met een fiets. Jillian schat haar een jaar of dertig. Ze is klein, slank en mooi. Precies zoals de meeste mannen een vrouw willen zien, overdenkt ze. Lang blond haar dat in een staart bijeen is gebonden. Correct gekleed. Sexy, zonder ordinair te zijn. Voorop, in het kinderzitje, zit een meisje van een jaar of twee.

Jillian legt de vrouw uit dat ze de bewoonster willen spreken.

‘We hebben zojuist aangebeld’ zegt ze verontschuldigend. ‘Maar ze geeft geen gehoor. Nu wilden we kijken of ze wellicht in de achtertuin is.’

‘Jullie willen Simone spreken?’, vraagt de vrouw met een haast kinderlijk verbaasde blik.

Jillian bevestigt dat.

‘Simone komt vrijwel nooit in de tuin’, zegt de vrouw beslist. ‘Maar wacht even. Ik woon naast haar. Vanuit mijn tuin kan ik het wel zien.’ Ze verdwijnt met de fiets en het kind door de poort, om even later alleen met het meisje op de armen terug te komen. Ze schudt haar hoofd. ‘Simone is niet in de tuin’, zegt ze. ‘Ik begrijp het niet. Volgens mij moet ze wel thuis zijn. Zijn jullie van de kerk?’

Jillian schudt glimlachend haar hoofd. Ze vindt het nu tijd worden openheid van zaken te geven. Ze toont haar politiepas en legt de buurvrouw uit dat ze Simone willen spreken in verband met haar broer.

De vrouw schrikt zichtbaar. ‘Bedoelt u Matthijs?’

Jillian knikt. ‘Ja’, zegt ze. ‘We bedoelen inderdaad Matthijs. Maar waarom kunt u niet begrijpen dat Simone niet thuis is?’

‘Toen ik zojuist Mariska van het dagverblijf haalde, zag ik Simone nog in de keuken. Ik vond trouwens dat ze er slecht uitzag.’

‘Hoelang is het geleden dat u uw dochtertje van het dagverblijf haalde?’

‘Hooguit tien minuten. Het dagverblijf is hier zowat om de hoek.’

‘Dan kan het dus heel goed zijn dat Simone in die tien minuten haar huis heeft verlaten’, merkt Jillian op.

‘Misschien wel’, zegt de vrouw op een toon alsof ze dat zelf niet gelooft. ‘Maar wat is er eigenlijk met Matthijs? Toch niets ernstigs, hoop ik?’

Jillian schudt haar hoofd. ‘Daar kunnen we u geen mededelingen over doen’, zegt ze zakelijk. ‘We komen een andere keer wel terug. Bedankt dat u ons hebt willen helpen.’

‘Ik ben er niet gerust op’, zegt Jillian, zodra ze weer op weg zijn naar het bureau.

‘Waar niet op?’, vraagt Paula.

‘Mogelijk is Simone wel thuis maar weet ze van haar vader al wat er met Matthijs is gebeurd en verkeert ze nu in een shock.’

‘Maar dat soort boodschappen vertel je toch niet door de telefoon’, zegt Paula verontwaardigd.

Jillian is dat met haar eens. ‘Een normaal mens zal dat inderdaad niet doen’, zegt ze op veelzeggende toon.

‘Wil je teruggaan?’

Jillian schudt haar hoofd. ‘Dat zou geen zin hebben. Als waar is wat ik vermoed, laat ze ons toch niet binnen.’

Ze rijden zwijgend verder. Jillian probeert Simone uit haar hoofd te zetten, maar haar onrust wordt alleen maar erger.

‘Keer maar om’, zegt ze als ze het bureau al bijna zijn genaderd.

Op hetzelfde moment gaat de telefoon. Het is Diederik. Jillian schrikt ervan als hij haar vraagt of het klopt dat ze zojuist bij Simone de Waard is geweest?

‘Ja’, haast ze zich te antwoorden. ‘Wat is er met Simone?’

‘Niets. Maar haar buurvrouw belde zojuist. Ida Bessem. Ze vertelde dat er vijf minuten geleden twee politievrouwen naar Simone hadden gevraagd. Dat waren jullie dus?’

‘Ja, dat klopt, maar waarvoor belde de buurvrouw?’

‘Ze wilde jullie laten weten dat Simones man vlak na jullie vertrek thuiskwam. Even later zijn ze samen vertrokken. Mevrouw Bessem zei dat haar buurvrouw er verdrietig uitzag. Ze huilde. Ze vroeg zich af wat er kon zijn gebeurd.’

‘Wat heb je geantwoord?’

‘Ik heb gezegd dat haar verdriet mogelijk te maken kan hebben met droevige familieomstandigheden.’

‘Dat is dan het enige juiste antwoord’, zegt Jillian opgelucht. Ze praat Diederik bij over hun bezoek aan de familie Van Hout en vertelt hem daar een rotgevoel aan overgehouden te hebben. ‘Het is nauwelijks voor te stellen’, zegt ze. ‘Maar je zou naar aanleiding van het gedrag van Matthijs’ vader nog gaan denken dat hij zelf de hand aan zijn zoon heeft geslagen.’

‘Ik denk niet dat je daarvoor bang hoeft te zijn’, reageert Diederik optimistisch.

Jillian wil weten waarom hij dat denkt. Zijn antwoord overvalt haar volledig.

11

Jurriaan loopt nerveus heen en weer door het lege klaslokaal. Als het niet zo hard zou hebben geregend zou hij naar buiten zijn gegaan. Om zijn zinnen te verzetten. Om goed en helder te kunnen nadenken. Zojuist hadden zijn leerlingen de klas verlaten. Hij had zich ook deze dag geen moment kunnen concentreren op de les. De kinderen hadden dat opnieuw haarfijn aangevoeld en zijn pogingen om ondanks alles structuur aan de les te geven verstoord. Uiteindelijk had hij het opgegeven en aan de leerlingen verteld zich niet goed te voelen en de les te beëindigen.

Maar de werkelijke reden van zijn gebrek aan concentratie is dat hij een uur eerder, vlak voordat de les begon, door de politie werd gebeld met de vraag of hij op het bureau wilde langskomen. Over de reden wilde ze door de telefoon geen mededelingen doen. “Gaat u er maar van uit dat wij u niet zomaar laten komen”, zei de dienstdoende agent.

Het was natuurlijk vragen naar de bekende weg. Hij weet heel goed waarom ze hem willen spreken. Niet voor niets spelde hij dagelijks de berichtgevingen in de kranten over de containermoord. Twee dagen eerder werd de naam en een foto van het slachtoffer vrijgegeven. De politie riep eventuele getuigen op zich te melden. Zijn moeder had hem afgeraden daar gehoor aan te geven. “Steek je hoofd niet vrijwillig in een wespennest”, zei ze. “Voordat je het weet zien ze je als een verdachte.” Eerst had hij haar tegengesproken, maar uiteindelijk had ze hem weten te overtuigen. Tenslotte kon hij, voordat Matthijs in de container werd gedumpt, wel eens de laatste zijn geweest die hem heeft gesproken. Op zijn moordenaar na dan.

‘Gaat u zitten, meneer Boelen’. De vrouw die hem naar de houten bank in de verhoorruimte wijst, had zich voorgesteld als inspecteur Jillian Blom. Naast haar zit rechercheur Paula van Es.

Jurriaan had er niet op gerekend door vrouwen te worden verhoord. Bij politie denkt hij nog steeds aan een mannenbolwerk. Hij neemt plaats en probeert zich te ontspannen. Wat hem nauwelijks lukt. Hoewel hij niets te verbergen heeft, voelt hij zich toch schuldig.

Paula vraagt Boelen of hij er bezwaar tegen heeft dat het verhoor op de band wordt opgenomen. Boelen schudt zijn hoofd. Jillian ziet dat hij gespannen is en dat hij zijn best doet dit te verbergen. Op zijn voorhoofd glinsteren pareltjes zweet. Hij lijkt haar een zachtaardige man. Gevoelig. Maar de ervaring heeft haar geleerd daar geen conclusies aan te verbinden. Achter het zachtaardige masker kan zich een beest schuilhouden. Een beest dat verantwoordelijk is voor een nietsontziende slachtpartij.

Nadat was komen vast te staan dat de in de container gedumpte menselijke resten aan Matthijs van Hout toebehoorden, waren mensen van de technische recherche voor onderzoek naar zijn appartement gegaan. Het was hun duidelijk geworden dat Matthijs in zijn appartement om het leven moest zijn gebracht. Hoewel de dader of daders zijn of hun best hadden gedaan dit te verbloemen, waren ze vergeten de sporen van hun monsterlijke daad achter de plinten te verwijderen.

De tactische recherche was bij Boelen terechtgekomen dankzij de tip van een restauranteigenaar. De betreffende uitbater heeft een terras op de Roode Steen en was er door een van zijn medewerkers op attent gemaakt dat Mathijs van Hout op de dag voor zijn vermissing samen met de geschiedenisleraar op het terras had gezeten. De jongeman, die dit tegen zijn werkgever vertelde, kende Boelen vanuit zijn schoolperiode. Hij was zijn leraar geweest.

‘U zit hier omdat wij vermoeden dat u de onlangs vermoorde Matthijs van Hout heeft gekend’, begint Paula het verhoor. ‘Klopt dat?’

Boelen knikt aarzelend. ‘Misschien is kennen een te groot woord,’ zegt hij, ‘maar ik heb hem inderdaad een keer ontmoet.’

‘De dag voor zijn vermissing’, helpt Jillian hem herinneren.

‘Is dat zo?’

‘Kom op, meneer Boelen’, zegt Paula. ‘U leest toch ook kranten?’

Boelen lijkt even uit het veld geslagen. ‘Eerlijk gezegd heb ik het nieuws de laatste tijd niet zo gevolgd’, antwoordt hij met onvaste stem.

Jillian kijkt hem meewarig aan. ‘Zullen wij u dan maar bijpraten, meneer Boelen’, zegt ze quasivriendelijk.

Zonder zijn antwoord af te wachten vertelt ze de man tot in de gruwelijkste details wat er met Matthijs is gebeurd. ‘Heel Nederland spreekt erover’, sluit ze af. ‘Maar u wist van niets?’

Boelen pakt een tissue uit de binnenzak van zijn colbert en veegt het zweet van zijn voorhoofd. ‘Ik vertelde jullie toch dat ik het nieuws de laatste tijd niet zo heb gevolgd.’

Jillian verbeeldt zich dat Boelen zich na haar betoog heeft weten te herpakken. Hij oogt zelfverzekerder, alsof hij met het zweet ook zijn onzekerheid heeft weggepoetst.

‘Wanneer hebt u Matthijs voor het laatst gezien?’, neemt Paula over.

‘Dat zal ongeveer zes weken geleden zijn.’

‘Op het terras van “d’Oude Waegh”.’

Boelen knikt. ‘Dat is juist.’

‘U hebt samen met Matthijs het terras verlaten?’

‘Dat klopt.’

‘Waar bent u toen naartoe gegaan?’

‘Ik had Matthijs uitgenodigd om bij mijn thuis wat te eten.’

‘Zomaar?’

‘We hadden die middag een leuk gesprek. Onze interesses hadden raakvlakken. Vandaar.’

‘Welke raakvlakken?’, vraagt Jillian.

‘Matthijs was aankomend architect. Ik doceer geschiedenis en ben in het bijzonder geïnteresseerd in architectuur.’

‘Was er nog meer? Ik bedoel nog meer wat u in Matthijs aantrok?’

Boelen toont een treurig lachje. ‘Als u bedoelt of ik Matthijs een aantrekkelijke man vond is mijn antwoord: ja, ik vond hem aantrekkelijk.’

Jillian verbaast zich over het gemak waarmee Boelen Paula’s vraag beantwoordt. Ze had meer terughoudendheid verwacht.

‘Wat is er na het etentje gebeurd?’, neemt ze het verhoor weer over.

‘Ik bracht Matthijs rond een uur of elf thuis.’

‘U reed in uw groene BMW met het kenteken 10-HT-DF?’

‘Dat klopt.’

‘U zegt Matthijs te hebben thuisgebracht. Bent u ook met hem naar binnengegaan?’

Boelen schudt zijn hoofd. ‘Ik heb hem afgezet en ben teruggereden naar huis.’

‘Hebt u een vervolgafspraak gemaakt?’

‘U bedoelt of we elkaar nogmaals zouden ontmoeten?’

Jillian knikt.

‘We spraken af elkaar te bellen.’

‘Is dat gebeurd?’

Na een minieme aarzeling antwoordt Boelen dat hij wel had geprobeerd Matthijs te bellen, maar dat dit zonder resultaat was.

Jillian wacht even met verder vragen. Alsof ze de indruk wil wekken dat ze Boelen de gelegenheid wil geven zijn antwoorden te heroverwegen. Maar dat lijkt hij niet van plan.

‘Vond u het niet vreemd dat Matthijs u niet terugbelde?’, vraagt ze verder.

‘Ik was daar vooral teleurgesteld over.’

Op zijn gezicht leest Jillian inderdaad teleurstelling af. Als ze op haar gevoel afgaat, zit er tegenover haar nog steeds geen man die tot een dergelijke moord in staat zou zijn. Toch is er genoeg dat tegen hem pleit.

Jurriaan verlaat opgelucht het bureau. Achteraf bezien vond hij het verhoor minder erg dan dat hij verwachtte. Alleen toen inspecteur Blom hem een gedetailleerd verslag deed van de hoedanigheid waarin Matthijs werd aangetroffen had hem dat koude rillingen bezorgd.

Blom had hem bedankt voor zijn medewerking en gevraagd zich beschikbaar te houden. Hij kreeg de indruk dat ze hem vertrouwt. Dat ze geen verdenking tegen hem koestert. Bij rechercheur Van Es is hij daar nog niet zo zeker van. Die is feller. De toon waarop ze hem vroeg het toestel, waar hij Matthijs op had trachten te bereiken, voor onderzoek in te leveren beviel hem niet. Nadat hij had gezegd dat toestel niet meer in zijn bezit te hebben, had ze honend gelachen. Het voelde alsof ze hem niet geloofde. Gelukkig moet inspecteur Blom daar anders over hebben gedacht. Anders hadden ze hem wel op het bureau gehouden.

Jurriaan rilt. Hij moet daar niet aan denken. Moeder zou het niet overleven. Hij is haar steun en toeverlaat. Ze heeft hem nodig.

Onderweg naar huis overdenkt hij wat hij zijn moeder zal zeggen. Haar vertellen dat hij op het politiebureau is geweest voor een verhoor, zou haar te zeer van streek maken. Waarschijnlijk is het beter daarover te zwijgen.

De telefoon gaat. Jurriaan kijkt op het display. Het is Van der Veer. De conrector. Hij manoeuvreert zijn auto naar de kant van de weg en maakt verbinding.

Van der Veer informeert naar zijn gezondheid. Het duurt even voordat de vraag tot hem doordringt en hij antwoordt dat het wel weer redelijk gaat. ‘Ik denk dat het de warmte is geweest’, verzint hij. ‘Ik voelde me duizelig en besloot daarom de les te beëindigen.’

‘Het had dus niets te maken met je bezoek aan het politiebureau?’

Jurriaan verstijft. Hij vraagt zich vertwijfeld af hoe de conrector kan weten van zijn bezoek aan het bureau.

‘Welnee’, antwoordt hij zo nonchalant mogelijk. ‘Waarom dacht je dat?’

‘De politie is hier geweest om naar jou te informeren’, verklaart Van der Veer. ‘Ze wilde weten welke indruk je de afgelopen weken maakte.’

Verbouwereerd staart Jurriaan naar de hem voorbijflitsende auto’s. ‘Welke indruk ik maakte?’ herhaalt hij verward.

‘Ja. Ze vroeg of je anders was dan anders.’

‘Wat heb je ze geantwoord?’

‘Gewoon, de waarheid.’

‘Welke waarheid?’

‘Dat ik de indruk heb dat je de laatste tijd nogal afwezig bent.’

Jurriaan weet hier niets op te zeggen. Dat de politie op school naar hem heeft geïnformeerd, verbaast hem zeer. Maar hij kijkt er nog meer van op dat zijn omgeving heeft opgemerkt dat zijn gedrag de laatste weken is veranderd.

‘Ben je daar nog, Jur?’

‘Ja, ja. Maar....’

‘Als er iets is dat wij moeten weten, hoor ik dat graag van je.’

‘Er is niets bijzonders’, verzekert Jurriaan. ‘Ik ben opgeroepen als getuige in de zaak van de containermoord. Het toeval wil dat ik de vermoorde man heb gekend. Weliswaar oppervlakkig, maar toch...’

‘Ik begrijp het’, zegt de conrector meelevend. ‘Mocht je aanleiding zien je langer ziek te melden heb ik daar alle begrip voor.’

Jurriaan wil antwoorden dat daar wat hem betreft geen reden voor is, maar Van der Veer heeft de verbinding dan al verbroken. Lamgeslagen blijft hij minutenlang voor zich uit staren. Vervolgens besluit hij zijn mobiel uit te zetten. Nu verder even geen onverwachte telefoontjes meer. Hij wil nadenken. Nadenken over wat hem mogelijk staat te wachten. Van zijn eerdere optimisme dat er geen verdenking tegen hem wordt gekoesterd is weinig meer over. De politie is aan het wroeten. Hij is nog niet van haar af. Maar wat kan hij doen om haar te overtuigen van zijn onschuld?

Niets, beseft hij na lang piekeren. Verontrust start hij zijn auto om naar huis te rijden.

Als hij de woning nadert besluit hij zijn eerdere voornemen om zijn moeder niets te vertellen over zijn bezoek aan het politiebureau te laten varen. Ze moet het weten, vindt hij. Voordat ze het van anderen hoort. Maar een paar seconden later ziet hij dat het daarvoor al te laat is. Voor het huis staat een voor hem onbekende auto. Bij de voordeur ziet hij twee vrouwen staan. Ze zijn in gesprek met zijn moeder. Jurriaan herkent ze onmiddellijk. Het zijn dezelfde politievrouwen die hem een uur geleden hebben verhoord.

12

Jillian zegt tegen Maarten dat hij de rinkelende telefoon moet laten gaan. ‘Nu even niet’, zegt ze hangend in haar luie stoel. ‘Het was een te drukke week. Even bijkomen.’

De lange, uitputtende verhoren hebben haar gesloopt. In het begin van de week werd Jurriaan Boelen gearresteerd op verdenking van moord op Matthijs van Hout. Hoewel de geschiedenisleraar in alle toonaarden blijft ontkennen, wordt er binnen het onderzoeksteam nauwelijks meer aan zijn schuld getwijfeld. Doorslaggevend zijn de bloedsporen die werden gevonden in zijn auto. Bloed waarvan Boelen beweert dat het afkomstig is van een wondje in Matthijs’ vinger. Matthijs zou zich volgens hem hebben gesneden tijdens het fijnmaken van de uien voor het etentje bij hem thuis. Dan was er nog de telefoon waarop hij Matthijs heeft geprobeerd te bellen. Boelen vertelde dat de telefoon was stukgegaan doordat hij het apparaat had laten vallen en er vervolgens een scooter overheen was gereden. Bovendien was er nog de vreemde reactie van zijn moeder. Zodra Jillian haar politiepas had getoond, wilde ze de deur dichtgooien. Iets wat Paula maar net had kunnen voorkomen door haar voet ertussen te zetten.

De telefoon gaat voor de tweede keer. Jillian staat zuchtend op. Ze kijkt in het venstertje en ziet dat het Frank Benders is. Ze pakt het apparaat op en geeft hem door aan Maarten. ‘Het is Frank’, zegt ze.‘Hij zal jou wel moeten hebben.’

Maar even later krijgt ze het toestel terug. Werk jij aan de containermoord?’, vraagt Benders onmiddellijk.

Overrompeld door zijn directe vraag antwoordt ze dat dat inderdaad het geval is.

‘Klopt het dat jullie Jurriaan Boelen hebben gearresteerd?’

‘Waarom wil jij dat weten?’

‘Klopt het of niet?’, negeert Benders haar wedervraag.

‘Ik ben niet van plan jou hierop een antwoord te geven.’

‘Dat hoeft ook niet. Ik ken het antwoord.’

‘Waarom vraag je het dan?’

‘Misschien omdat ik het niet kan geloven.’

Jillian maakt zich kwaad over de toon die Benders aanslaat. Alsof hij haar de les wil lezen.

‘Dat is dan jouw probleem’, zegt ze snauwerig. ‘Was er nog meer?’

‘Je moet niet zo gauw boos worden. Ik zeg alleen maar dat ik het niet kan geloven.’

‘Ja, maar het is wel de toon die de muziek maakt.’

‘Sorry. Ik bedoelde het niet zo.’

Jillian zucht. ‘Het is al goed’, zegt ze hem vergevend. ‘Maar waarom kun je niet geloven dat Boelen is gearresteerd?’

‘Ik ken Jurriaan persoonlijk. Ik kan mij slecht voorstellen dat hij dit op zijn geweten heeft.’

‘Waar ken jij hem van?’

Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. Jillian hoort Benders’ ademhaling. ‘Waarom zeg je niks?’, vraagt ze als zijn zwijgen aanhoudt.

‘Mijn zoon heeft vroeger met Jurriaan in de klas gezeten’, zegt Benders aarzelend. ‘Hij is een aardige vent. Toen Joris stierf is hij persoonlijk bij mij langs geweest om me te condoleren. Hij heeft ook gesproken op de begrafenis. Dat deed hij prachtig. Ik kan niet geloven dat zo’n man...’

‘Het spijt me, Frank’, onderbreekt Jillian kalm. ‘Ik zou je graag het tegendeel vertellen. Maar geloof me als ik zeg dat we met Boelen de juiste man hebben. Hoe ongelofelijk dat voor jou ook klinkt.’

‘Is hij al voorgeleid?’

‘Nog niet. Maar dat zal een dezer dagen wel gebeuren. Waarom vraag je dat?’

‘Nee, laat maar. Sorry, dat ik je heb lastiggevallen.’

‘Je hebt me niet lastiggevallen. Ik vind alleen wel dat je erop moet vertrouwen dat wij wat betreft Boelen niet over één nacht ijs zijn gegaan.’

‘Dat beweer ik ook niet. Ik kan alleen niet begrijpen dat een beminnelijk man als Jurriaan tot een dergelijke gruweldaad in staat is.’

‘Soms gebeuren er nu eenmaal dingen die wij niet kunnen begrijpen’, zegt Jillian. ‘Dat zal jij met al je ervaring ondertussen toch ook moeten weten.’

Benders mompelt iets onverstaanbaars en verbreekt de verbinding. Ze heeft hem niet kunnen overtuigen, weet ze, en beseft dat alleen de tijd dat zal kunnen doen.

‘Ik begrijp niet waar Frank zich mee bemoeit’, reageert Jillian nadat ze Paula over het telefoongesprek van de vorige avond heeft verteld. ‘Ik vind sowieso dat hij als buitenstaander geen kritiek op ons onderzoek mag hebben.’

‘Frank heeft geen kritiek op het onderzoek’, vergoelijkt Paula. ‘Hij heeft alleen gezegd dat hij niet kan geloven dat Boelen een moordenaar is.’

‘Maar hij zou toch als geen ander moeten weten daarover geen mening te kunnen hebben als hij de feiten niet kent.’

Paula zegt dat met Jillian eens te zijn. ‘Ik denk dat Frank zich heeft laten leiden door zijn emoties’, probeert ze zoekend naar een verklaring. ‘Misschien is hij ondertussen tot bezinning gekomen en is hij dat zelf ook gaan inzien.’ Ze schakelt de computer in om haar mail te checken. ‘Ik neem morgenochtend vrij’, zegt ze ondertussen. ‘Ik heb om tien uur een afspraak bij Tattoo Dean.’

‘Je hebt dus een besluit genomen?’

‘Ja. Ik laat een tattoo zetten. Het wordt een zeepaardje. Bij Tattoo Dean zeiden ze dat mijn hals zich daar goed voor leent.’

‘Niet de initialen van José?’

Paula schudt haar hoofd. ‘Achteraf vond José dat zelf ook niet zo’n goed idee. Over het zeepaardje is ze heel enthousiast.’

Jillian kijkt vragend naar Paula. ‘Weet je zeker dat je het wilt?’

Paula antwoordt niet, maar vraagt in plaats daarvan wie Ida Bessem is.

‘Ida Bessem?’

Paula wijst naar het scherm. ‘Ik heb een mail van Diederik. Hij schrijft dat er is gebeld door Ida Bessem. Of wij contact met haar willen opnemen. Haar telefoonnummer staat erbij.’

Jillian leest met Paula mee. Ineens schiet het haar te binnen. ‘Ida is de buurvrouw van Simone de Waard’, zegt ze.

Nu is het Paula’s beurt Jillian vragend aan te kijken. ‘Wat moet ze dan van ons?’

‘Dat weten we snel genoeg’, antwoordt Jillian. Ze toetst het nummer in dat op Paula’s scherm staat.

Ida neemt onmiddellijk op. ‘Sorry, dat ik jullie lastigval’, begint ze verontschuldigend. ‘Maar ik maak me nogal zorgen.’

‘Zorgen waarover?’, vraagt Jillian kalm.

‘Over Simone. Het gaat niet goed met haar.’

‘Wat is er dan met Simone?’

‘Ik vind dat ze er slecht uitziet.’

‘Bedoel je dat je je zorgen maakt over haar gezondheid?’

‘Nogal, ja.’

‘Heb je hier met Simone over gesproken?’

‘Dat heb ik wel geprobeerd, maar Simone wil geen contact. Ze negeert me.’

‘Dan wil ze dus met rust gelaten worden.’

‘Maar ik kan toch niet zomaar blijven toekijken?’

‘Je kunt proberen jouw zorgen met haar man te bespreken.’

‘Ik heb nog nooit een woord met die man gewisseld’, protesteert Ida. ‘Hij is zo’n stille.’

‘Misschien moet je het toch proberen.’

‘Jullie zijn dus niet van plan om langs te komen en met Simone te praten?’

‘De familie is door ons gewezen op de mogelijkheid van slachtofferhulp. Ze hebben ervoor gekozen daar geen gebruik van te maken. Dat is een keuze die we moeten respecteren.’

Op de achtergrond hoort Jillian een kind huilen. Ida maakt een einde aan het gesprek. Ze zegt dat ze er dan maar het beste van moet hopen en verbreekt de verbinding.

Jillian legt de telefoon terug en praat Paula bij over haar gesprek met Ida.

‘Wat wil je hiermee?’, vraagt Paula.

‘Het is niet onze taak daar iets mee te doen’, antwoordt Jillian. ‘Morgenochtend ga ik naar de begrafenis van Matthijs. Dan zie ik Simone en weet ik of Ida de zaak niet wat overdrijft.’

‘Jij gaat naar de begrafenis van Matthijs?’, vraagt Paula verwonderd.

Jillian knikt. ‘Ja’, zegt ze. ‘Ik zie dat toch een beetje als mijn plicht.’

‘Dan zal je alleen moeten. Ik moet echt naar Tattoo Dean.’

‘Je weet heel zeker dat je een tattoo wilt laten zetten?’

Paula kijkt Jillian verwijtend aan. ‘Het lijkt wel of je het me niet gunt’, zegt ze snibbig.

‘Daar gaat het niet om, dat weet je best. Ik wil alleen dat je geen dingen doet omdat een ander vindt dat je dat moet doen. Daar krijg je alleen maar spijt van.’

‘Onzin. Waarom zou ik spijt krijgen? Er zijn miljoenen mensen die een tattoo laten zetten. Bovendien kan ik hem altijd nog laten verwijderen.’

Jillian doet er verder het zwijgen toe. Hoe overtuigend Paula ook klinkt, ze houdt haar twijfels.

13

De begraafplaats toont door het druilerige weer een troosteloze aanblik. De fijne regen daalt gestaag neer op de bezoekers. Jillian is zeer verbaasd tussen de weinige bezoekers Jurriaans moeder te zien. Ze is een opvallende verschijning, met haar zwarte cape en wijd omrande zwarte hoed, waaronder haar witte gezicht nog witter lijkt.

Jillian groet haar met een hoofdknik. Ze vindt het nogal van lef getuigen om zich als moeder van de vermoedelijke moordenaar op de begrafenis te vertonen. Tussen de aanwezigen is ook Ida Bessem. Daarnaast herkent Jillian de receptioniste van het bedrijf waar Matthijs werkte, zijn naaste collega Govert van Oostrum en zijn werkgever Natasja Kruger. De familie staat aan de voet van het graf. Tot Jillians verbazing ontbreekt Simone.

Govert spreekt ontroerende afscheidswoorden. Hij heeft een warme stem. Matthijs wordt door hem neergezet als een mooi mens. Open, eerlijk en spontaan. En een groot talent dat helaas in zijn knop is gebroken.

Jillian wisselt een blik van verstandhouding met Ida. Het lijkt erop dat Simones afwezigheid haar ook is opgevallen. Matthijs was immers haar lievelingsbroer. Jillian herinnert zich het gesprek met Simone, waarin ze haar liefde voor Matthijs niet onder stoelen of banken schoof. Ze was ook de enige van de familie die zich zorgen maakte over zijn lot. Toch nam ze niet de moeite op zijn begrafenis te komen.

Door een plotseling ploffend geluid schrikt Jillian op uit haar gedachten. Matthijs’ moeder heeft als eerste een schep zand op de houten kist laten vallen. Met betraande ogen geeft ze de schop door aan haar man, die met gespannen blik haar voorbeeld volgt. Daarna is de beurt aan Matthijs’ broers. De tweeling weet zich duidelijk geen raad met de situatie. Bij een van de jongens verbeeldt Jillian zich zelfs een grijns op zijn gezicht te zien.

De laatste die het zand op de kist laat vallen is een man van omstreeks veertig jaar. Hij is klein en pezig. In zijn hals ziet Jillian een wijnvlek met een doorsnede van een centimeter of vijf. De vlek heeft de vorm van een hart. Jillian vermoedt dat hij Simones echtgenoot is. Hij kijkt ernstig. Maar niet verdrietig.

Na afloop van de plechtigheid loopt Jillian samen met Ida het langgerekte pad van de begraafplaats af. De fijne regen is overgegaan in felle, striemende buien, waartegen zelfs een paraplu geen soelaas meer biedt. Jillian informeert of de man met de wijnvlek in zijn hals inderdaad Simones echtgenoot is.

Ida bevestigt dat. ‘Ik had verwacht Simone hier ook aan te treffen’, zegt ze bijna fluisterend. ‘Ik ben voor haar hier gekomen. Om haar te laten zien dat ik met haar meeleef.’

Jillian kijkt haar aan. ‘Heeft Simone dan tegen jou gezegd dat ze zou komen?’

Ida schudt haar hoofd. Er loopt een spoor van mascara over haar linkerwang.

‘Dat niet’, antwoordt ze. ‘Maar ik zag Simone vlak voor mijn vertrek naar buiten lopen. Ik ging ervan uit dat ze naar de begrafenis zou gaan. Ze was altijd zo gek op Matthijs. En andersom was dat ook zo. Ik begrijp dus niet.....’

Jillian rilt. Ze trekt de kraag van haar jas omhoog, maar daarmee kan ze niet voorkomen dat er regendruppels over haar rug blijven sijpelen. ‘Ik kan dat evenmin begrijpen’, zegt ze gemeend. Als teken van afscheid geeft ze Ida een hand en spoedt zich naar haar auto.

Vlak voordat ze wegrijdt ziet ze de familie Van Hout de parkeerplaats oplopen. Het valt Jillian op dat ze ver uiteenlopen. Ieder lijkt z’n eigen weg te gaan. Alsof het vreemden van elkaar zijn. Blijkbaar heeft de dood van Matthijs ze niet dichter tot elkaar kunnen brengen.

14

Paula loopt de kamer van Jillian binnen, wenst haar een goedemorgen, gaat dan demonstratief voor haar bureau staan en vraagt: ‘Zie je iets aan me?’

Jillian kijkt verstoord op van haar toetsenbord. ‘Je hebt een nieuw shirt’, raadt ze. ‘Staat je goed, dat geel.’

Paula kijkt beledigd. ‘Dat bedoel ik niet’, zegt ze en wijst naar haar hals.

Dan pas ziet Jillian het getatoeëerde zeepaardje. Ze staat op en bekijkt het van dichterbij. ‘Ik moet eerlijk zeggen dat het me meevalt’, bekent ze. ‘Het is mooi geworden. Het staat je goed.’

‘Dank je’, zegt Paula. Ze straalt. ‘José is er ook verrukt over’, zegt ze. ‘Ze wil er ook een in haar hals laten zetten, maar bij Tattoo Dean raadden ze dat haar af.’

‘Waarom?’

Vlak voordat Paula wil antwoorden, wordt er op de deur geklopt. Een ogenblik later stapt Diederik in gezelschap van Hilda Clemens binnen. De officier van justitie kijkt ernstig. Alsof ze een doodstijding komt brengen.

‘We hebben een niet zo prettige boodschap voor jullie’, begint Diederik. Hij blijft midden in de kamer staan en haalt diep adem. ‘Een kwartier geleden bereikte ons het bericht dat Simone de Waard zichzelf van het leven heeft beroofd’, vervolgt hij gelaten.

Jillian kijkt de hoofdinspecteur geschrokken aan en slaat een hand voor haar mond.

‘Van Diederik heb ik begrepen dat jullie haar kort geleden hebben bezocht’, gaat Hilda verder zonder acht te slaan op Jillians reactie. ‘Klopt dat?’

Jillian beaamt dat. De toon van de officier bevalt haar niet. Het is alsof ze Paula en haar ergens van wil beschuldigen. Ze vertelt Hilda van hun eerste bezoek en hun vergeefse poging daarna toen haar broer al dood was. ‘Van een buurvrouw hoorden we dat het niet goed met haar ging. Maar niet dat ze suïcidaal zou zijn.’

‘Dat kan zo zijn,’ zegt Hilda zakelijk, ‘maar we moeten er rekening mee houden dat de familie moeilijk kan gaan doen.’

‘Wat bedoel je daarmee?’, vraagt Jillian argwanend.

Hilda kijkt naar Diederik, alsof ze hem wil vragen te vertellen wat ze bedoelt.

Jillian kent de officier van justitie als een afstandelijke vrouw. Ze is van ongeveer dezelfde leeftijd als zijzelf, maar in de zeven maanden dat ze met haar te maken heeft gehad, is er nog nooit een vertrouwelijk gesprek tussen hen geweest. In de wandelgangen hoorde ze dat Hilda alleen woont en een dochter heeft. Volgens de geruchten zou ze een korte, passionele relatie hebben gehad met een Noorse zeeman waar deze dochter uit zou zijn geboren. Maar wat daar precies van waar is weet ze niet.

‘Wat Hilda bedoelt te zeggen is dat we er op voorbereid moeten zijn dat er straks vragen komen over hoe het zover heeft kunnen komen’, legt Diederik uit.

De toon van haar chef bevalt Jillian evenmin. ‘De familie is slachtofferhulp aangeboden’, zegt ze venijnig. ‘Maar ze heeft dat geweigerd. Er valt ons dus niets te verwijten.’

‘Behalve dan dat jullie wat alerter hadden kunnen reageren na het alarmerende bericht van de buurvrouw’, zegt Hilda.

Jillian opent haar mond om te reageren, maar Paula is haar voor. ‘Dit is ons niet te verwijten’, zegt ze scherp. ‘Er bestaat altijd nog zoiets als eigen verantwoordelijkheid. En had in de eerste plaats Simones echtgenoot niet tot actie moeten overgaan?’

‘Daarmee heb je wel een punt’, bindt Hilda in.

‘Wie heeft Simone gevonden?’, wil Jillian weten.

‘Haar man’, antwoordt Diederik. ‘Toen hij terugkwam van de begrafenis vond hij haar op de bank. Hij heeft onmiddellijk een ambulance gebeld.’

‘Gebruikte Simone slaapmiddelen?’

‘Haar man vertelde dat ze na Matthijs’ dood last kreeg van slapeloosheid, waarop haar huisarts de tabletten voorschreef.’

Jillian slikt een vloek in. ‘Komt er een onderzoek?’, vraagt ze naar de bekende weg.

Diederik bevestigt dat. ‘Ik begrijp dat dat een lastige klus wordt,’ zegt hij, ‘maar we ontkomen er niet aan.’

Jillian had dat antwoord wel verwacht. Ze is ervan overtuigd dat Simones zelfmoord te maken heeft met het verlies van haar broer. Toch zal formeel moeten worden onderzocht in hoeverre dat waar is.

Een uur later staan Jillian en Paula voor de tweede keer op het terrein van loonbedrijf Van Hout. Het is warm. Volgens het weerbericht zou het kwik die dag tot dertig graden kunnen oplopen.

De deuren van de bedrijfshallen zijn gesloten en het terrein maakt een verlaten indruk. Jillian veegt met de mouw van haar T-shirt het zweet van haar voorhoofd en kijkt om zich heen. In de achtertuin van de naastgelegen woning ziet ze wasgoed aan de lijn wapperen. Ze wijst Paula erop en stelt voor om naar het woonhuis te gaan.

Op weg naar de woning ziet ze een vrouw de achterdeur uitlopen. Ze draagt een plastic mand en kijkt verschrikt op als Jillian haar met een luid “hallo” tegemoetkomt. Ze zet de wasmand op de grond en strijkt haar schort glad. ‘Wie zijn jullie?’, vraagt ze verbaasd. Ze heeft een harde, schelle stem.

Jillian toont haar politiepas. ‘We zijn op zoek naar Bart de Waard’, zegt ze. ‘We konden hem thuis niet bereiken en hopen hem hier te treffen.’

‘Bart is aan het werk’, antwoordt de vrouw. ‘De andere mannen ook trouwens.’

‘En mevrouw Van Hout?’, vraagt Jillian. ‘Kunnen we haar spreken?’

De vrouw pakt haar wasmand weer op. ‘Ik zou willen dat jullie dat arme mens eens met rust laten’, zegt ze verwijtend. ‘Dorien heeft de afgelopen tijd al genoeg voor haar kiezen gehad.’

Jillian had zich voorgenomen zich niet voor de tweede keer te laten wegsturen en snijdt de vrouw de pas af als ze richting waslijn loopt. ‘Toch zou ik willen dat u ons vertelt waar mevrouw Van Hout zich bevindt’, zegt ze streng.

‘Dan wil ik dat eerst met meneer Van Hout overleggen.’

‘Ik denk niet dat wij daar de tijd voor hebben’, grijpt Paula in. De vrouw kijkt haar pinnig aan. ‘Dorien is in de loods’, geeft ze zich gewonnen. ‘Ik zal vragen of ze komt.’ Ze zet de wasmand opnieuw op de grond en spoedt zich naar de naastgelegen loods.

Een paar minuten later gaat de roldeur open en komt een shovel aangereden. Jillian en Paula kijken verbaasd op als Dorien van Hout uit het enorme voertuig stapt en hun richting oploopt.

Jillian laat opnieuw haar politiepas zien. ‘Het spijt ons wat er met uw dochter is gebeurd’, zegt ze meelevend. ‘We zouden in verband met haar dood uw schoonzoon willen spreken.’

‘Jullie willen Bart spreken?’

Jillian negeert haar verbazing. ‘Ja,’ zegt ze, ‘maar we konden hem nergens bereiken. Weet u waar we hem kunnen vinden?’

‘Bart kan elk moment hier zijn’, antwoordt Dorien. ‘Hij komt de shovel halen. Kom maar mee.’

Ze gaan naar een gebouw naast de woning. Waarschijnlijk de kantine voor de werknemers van loonbedrijf Van Hout, denkt Jillian. Het is een sobere vierkante ruimte, waar drie tafels met formicabladen en kunststof stoelen staan. Op de achterste tafel wachten twee thermosflessen en broodtrommels op hun gebruikers. Precies in het midden, alsof het zo is uitgemeten, staat op een grijs betegelde vensterbank een vaas met gele plastic rozen.

‘Ga maar zitten’, zegt Dorien.

Ondertussen pakt ze haar mobiele telefoon en belt Bart om te vertellen dat de politie in de kantine op hem zit te wachten omdat ze hem wil spreken in verband met Simone. ‘Ik heb de shovel de hal al uitgereden’, zegt ze aansluitend.

Paula neemt als eerste plaats, waarop Jillian haar voorbeeld volgt. De kille ruimte deprimeert haar. Evenals de vrouw die tegenover hen gaat zitten.

‘Ik begrijp het nog steeds niet goed’, zegt Dorien, terwijl ze Jillian aankijkt. ‘Wat er met mijn dochter is gebeurd, is toch geen zaak voor de politie?’

‘Bij een zelfmoord wordt sowieso de politie verwittigd’, antwoordt Jillian. ‘In dit geval komt daar nog bij dat de dood van uw dochter verband kan houden met wat haar broer is overkomen.’

‘Wat wilt u dan beweren?’, vraagt Dorien plotseling vijandig.

‘Wij beweren niets’, zegt Jillian kalm. ‘Wij onderzoeken de zaak en proberen onder andere antwoord te krijgen op de vraag waarom uw dochter de keuze maakte zichzelf van het leven te beroven.’

Dorien neemt Jillian op. ‘Het is niet aan ons deze vragen te beantwoorden’, zegt ze grimmig. ‘Alleen de Heer kan u daarin raden.’

‘Dat kan wel zo zijn!’, zegt Paula fel. ‘Maar justitie heeft geen boodschap aan de Heer. Zij eist een antwoord op de vraag waarom uw dochter zelfmoord pleegde. Begrijpt u dat?!!’

Dorien schrikt zichtbaar. Ze knippert met haar ogen en stamelt geen idee van Simones beweegredenen te hebben. ‘Simone is altijd een gevoelig kind geweest’, zegt ze zacht.

‘Bedoelt u te zeggen dat u denkt dat Simone zich de dood van Matthijs zozeer heeft aangetrokken dat ze niet meer verder wilde leven?’

De vrouw knikt snel. ‘Ik denk dat dat zo is’, haast ze zich te antwoorden.

‘Maar waarom heeft uw schoonzoon dan niet eerder ingegrepen? Hij moet toch hebben gezien dat het fout ging met uw dochter?’

‘Dat heb ik geprobeerd!!’

Jillian en Paula kijken geschrokken achterom. In de deuropening staat Bart. Hij komt aarzelend naar hun tafel en kijkt Jillian aan. ‘Bart de Waard’, stelt hij zichzelf voor. ‘Simones echtgenoot.’

Jillian staat op en geeft hem een hand. ‘Jillian Blom’, zegt ze enigszins uit het veld geslagen. Ze condoleert hem met zijn vrouw. Paula volgt haar voorbeeld.

‘Jullie zijn dus van de politie?’

Jillian knikt. De neerbuigende toon in zijn vraag is haar niet ontgaan. ‘Wij zijn hier in verband met de dood van uw vrouw’, zegt ze kalm.

Barts gezicht betrekt. ‘Maar is dat niet raar?’, vraagt hij verbaasd. ‘De politie heeft toch niets te maken met de zelfmoord van Simone?’

‘Het is gebruikelijk dat de politie bij zelfdoding onderzoek doet naar de omstandigheden’, antwoordt Jillian beleefd glimlachend. ‘Daar is dus niets raars aan.’

Bart negeert Jillians antwoord en neemt plaats naast zijn schoonmoeder. ‘Gaat het?’, vraagt hij bezorgd aan haar.

Dorien knikt en kijkt hem dankbaar voor zijn aandacht aan. Die twee geven om elkaar, ziet Jillian.

‘Ik begrijp heel goed dat jullie je werk moeten doen’, zegt Bart beurtelings van Paula naar Jillian kijkend. ‘Maar ik vind wel dat het moment wat ongelukkig is gekozen.’

De beleefdheid van Bart komt Jillian wat geforceerd over.

Zijn zorgvuldig gekozen woorden lijken een poging zijn woede te maskeren. ‘Het is zoals u zegt’, komt ze hem tegemoet. ‘Wij moeten ons werk doen. Hoe pijnlijk dat soms ook is.’

Bart haalt diep adem. ‘Ik heb Simone er meerdere keren op gewezen naar onze huisarts te gaan’, zegt hij zijn schoonmoeder aankijkend ‘Maar ze weigerde. Ze was door niemand, zelfs door mij niet, tot andere gedachten te brengen.’

‘Matthijs was de lievelingsbroer van uw vrouw’, komt Paula tussenbeiden. ‘Denkt u dat haar keuze met zijn dood te maken heeft?’

‘Ja, natuurlijk denk ik dat’, zegt Bart geërgerd. ‘Dat denken we allemaal. Simone had een zwak voor Matthijs.’

‘Toch nam ze niet de moeite om afscheid te nemen van haar lievelingsbroer’, zegt Paula fijntjes.

Barts donkere ogen zijn nu zwart. ‘U roert een kwestie aan die voor ons erg pijnlijk is’, zegt hij hard.

‘Daar kan ik mij iets bij voorstellen’, zegt Paula. ‘Maar....’

‘Ik wil dat u ons nu met rust laat!!’, haalt Bart fel uit. Hij staat met een ruk op en beveelt Paula en Jillian onmiddellijk te vertrekken.

Paula komt als eerste overeind. Jillian begrijpt dat ze geen keus meer heeft en volgt haar voorbeeld. Bij het afscheid wordt haar uitgestoken hand door Dorien en Bart geweigerd, maar ze had er ook niet meer op gerekend dat ze die zouden aannemen.

15

Als Jillian de volgende dag het bureau nadert ziet ze nog juist Benders de trap naar de ingang oplopen. Ze roept zijn naam, waarop hij abrupt stopt en zich omdraait. ‘Wat brengt jou op dit vroege tijdstip hier?’, vraagt ze nieuwsgierig, zodra ze voor hem staat.

‘Klopt het dat de zus van Mathijs van Hout zichzelf van het leven heeft beroofd?’, antwoordt hij met een tegenvraag.

Jillian knikt verbaasd. ‘Dat klopt, ja’, zegt ze. ‘Maar waarom is dat voor jou zo belangrijk dat je helemaal hierheen komt om dat te vragen?’

Benders lijkt naar een antwoord te zoeken. ‘Ik hoorde het van Jurriaans moeder’, zegt hij uiteindelijk. ‘Ze maakt zich zorgen.’

Jillian vindt niet dat dit iets is om op de trap te bespreken en vraagt Benders mee te komen naar haar kamer. Ze merkt aan zijn houding dat het niet alleen Jurriaans moeder is die zich zorgen maakt.

‘Ga zitten, Frank’, zegt ze, zodra ze in haar kamer staan.

Benders neemt plaats in de bezoekersstoel. ‘Christa is ervan overtuigd dat Simones zelfmoord Jurriaan zal worden aangerekend’, zegt hij. ‘Het zal de procesgang beïnvloeden. Ze vreest dat de zelfmoord een gevolg is van de moord op Matthijs. Denken jullie daar ook zo over?’

Jillian knikt. ‘Hoewel dat nog niet vaststaat, klopt het wel dat er in die richting wordt gedacht. Maar ik heb nog steeds geen antwoord op mijn vraag waarom dit voor jou zo belangrijk is.’

‘Ik ben begaan met Jurriaans lot, zegt Benders aarzelend. ‘Ik heb Christa beloofd de zaak nader te onderzoeken.’

‘Je bent gek!!’

‘Dat is geen nieuws. Dat ben ik al vierenzestig jaar.’

Jillian glimlacht. ‘Je bent onverbeterlijk’, zegt ze. ‘Maar geloof je zelf ook in de onschuld van Boelen?’

‘Ik kan begrijpen dat Jurriaan door jullie wordt gezien als Matthijs’ moordenaar’, zegt Benders. ‘Toch denk ik daar anders over.’

Jillian neemt plaats achter haar bureau en kijkt Benders peinzend aan. ‘Boelen heeft anders wel alle schijn tegen zich’, zegt ze zonder overtuiging.

Benders kijkt verrast op. ‘Hoor ik goed dat jij ook je twijfels hebt?’

Jillian weet niet goed wat ze op zijn vraag moet antwoorden. Na hun gesprek met Bart de Waard en zijn schoonmoeder is bij haar het gevoel ontstaan dat er dingen zijn die niet kloppen. Maar ze kan niet de vinger erachter krijgen waar dat gevoel precies vandaan kom. Ze begrijpt dat Bart zich kwaad maakte, nadat Paula hem erop wees dat Simone, ondanks de genegenheid die ze voor Matthijs voelde, ervoor had gekozen niet naar zijn begrafenis te komen. Het kan niet anders of dat moet een duivels dilemma voor haar zijn geweest.

‘Waarom zeg je niks?’, onderbreekt Benders haar gepeins.

Jillian haalt haar schouders op. ‘Ik weet niet goed hoe ik je vraag moet beantwoorden’, zegt ze eerlijk. ‘Als ik alle feiten bij elkaar optel kan ik nog steeds niet anders dan Boelen als een terechte verdachte zien.’

‘Toch hoor ik een maar?’

‘Oké’, geeft Jillian toe. ‘Ik loop inderdaad al een tijdje met het gevoel rond dat de zaak complexer kan zijn dan het lijkt.’

‘Je bent wel duidelijk.’

Jillian maakt een hulpeloos gebaar met beide armen en vertelt Benders dan over hun bezoek aan Simones moeder en de aanvaring die Paula met Bart heeft gehad. ‘Ik kan me zijn reactie voorstellen,’ zegt ze, ‘maar toch vraag ik me af of zijn woede wel oprecht was. Het voelt voor mij eerder dat hij in Paula’s opmerking een aanleiding zag ons de deur te wijzen.’

‘Je bedoelt dat hij van haar opmerking dankbaar gebruik heeft gemaakt?’

‘Ja. Zo voelde ik dat tenminste wel. Maar dat kan ook te maken hebben met mijn professionele argwaan.’

‘Onzin,’, zegt Benders. ‘Zo mag je het niet noemen. Het is intuïtie, en daar mag je op vertrouwen.’

Jillian kijkt Benders sceptisch aan. ‘Allemaal goed en wel,’ zegt ze, ‘maar rechters hebben geen boodschap aan intuïtie, ze willen feiten. Er is inmiddels door de officier een bevel tot gevangenhouding verzocht en toegewezen. Boelen heeft geen schijn van kans.’

Benders fronst zijn wenkbrauwen. ‘Jullie hebben in het stadium dat Matthijs alleen nog vermist werd met Simone gesproken’, zegt hij. ‘Wat voor indruk maakte ze toen op jou?’

‘Als je bedoelt of toen al zichtbaar was dat ze suïcidaal was, is mijn antwoord nee. Simone maakte op mij een stabiele indruk. Hoewel ik er wel bij moet zeggen dat ze zich wat ongemakkelijk voelde toen ze moest bekennen dat Matthijs homo was. Dat kon ze maar moeilijk over haar lippen krijgen.’

‘Kreeg je daarbij het gevoel dat ze zijn geaardheid afkeurde?’

‘Dat niet. Het was meer dat ze er zich voor leek te schamen.’

‘Zich schamen voor een broer van wie ze houdt en op wie ze trots is?’, vraagt Benders verbaasd.

‘Ik ben met je eens dat dat idioot klinkt. Simone adoreerde Matthijs. Ze was de enige van de familie die zich zorgen maakte toen hij niet kwam opdagen. Haar schaamte is daar inderdaad moeilijk mee te rijmen.’

‘Kan het niet zo zijn dat ze zich niet schaamde voor haar broer, maar voor haar familie die hem liet vallen?’

Jillian zegt daar zelf ook aan te hebben gedacht. ‘Ik zit dan alleen nog met het feit dat ze tijdens de begrafenis afwezig was.’

‘Dat lijkt inderdaad niet logisch’, geeft Benders toe. ‘Of het moet zo zijn dat Simone er emotioneel niet toe in staat was.’

Jillian overdenkt Benders’ suggestie en krijgt een ingeving. Ze pakt de telefoon en toetst het nummer in van Ida Bessem. Ida neemt onmiddellijk op. Nadat Jillian haar naam genoemd heeft, vraagt ze of het klopt dat Ida Simone vlak voor de begrafenis heeft zien vertrekken.

‘Ja, dat klopt’, antwoordt Ida. ‘Maar dat had ik toch al verteld?’

‘Jawel, maar wat je er niet hebt bij verteld is of ze in gezelschap van Bart vertrok of in haar eentje.’

‘Simone was alleen’, zegt Ida beslist. ‘Ik denk dat Bart vanuit zijn werk met de familie naar de begraafplaats is gekomen.’

‘Wat voor indruk maakte Simone toen op jou?’

‘Wat voor indruk maakt iemand die op weg is naar het afscheid van een dierbare?’

‘Verdrietig dus.’

‘Intens verdrietig.’

Jillian bedankt Ida voor haar antwoord en verbreekt de verbinding. Ze kijkt peinzend voor zich uit en zegt dan tegen Benders dat het waarschijnlijk is zoals hij net suggereerde.

16

Jurriaan overdenkt zijn uitzichtloze situatie en zucht. Aangeklaagd voor een moord die hij niet heeft begaan. Een horrorscenario. Er zal een wonder moeten gebeuren om uit deze benarde positie te geraken. De vorige dag vertelde zijn moeder dat oud-inspecteur van politie, Frank Benders, bereid was zich sterk te maken voor zijn zaak. Het doet hem goed te horen dat de vader van zijn oud-klasgenoot zich voor hem wil inzetten. Hij herinnert zich Joris nog goed. Een aardige jongen. Zijn onverwachte dood had hem indertijd diep geraakt. Zo jong nog. Zo vol plannen. Zes jaar heeft hij met hem op de basisschool in de klas gezeten. Daarna twee jaar op de middelbare school. Hij weet nog hoe Joris altijd opschepte over zijn vader. Dat was nog op een leeftijd dat het stoer was om een vader te hebben die politieman was.

Zelf had hij Joris wijsgemaakt dat zijn vader brandweerman was. Terwijl z’n vader toen al dood was. Hij was nog maar zeven toen z’n vader stierf. Hij herinnert zich weinig van hem. In de zeldzame gesprekken over hem met z’n moeder was hem duidelijk geworden dat hij geen makkelijke man moet zijn geweest. “Maar het was een harde werker”, hield ze hem altijd voor. Alsof dat het enige belangrijke aan hem was. Doorvragen om meer over hem te weten te komen eindigde meestal in een drama. Ze kon er niet over praten. Of wilde dat niet.

Z’n vader was aannemer. Op foto’s had hij gezien dat hij groot en sterk moet zijn geweest. Hij had een hard gezicht en strenge ogen. Geen man met wie viel te spotten.

De enige herinnering die hem nog helder voor de geest staat, is de dag dat zijn vader hem had meegenomen naar een van zijn bouwwerken. Hij moet toen een jaar of zes zijn geweest. Hij mocht helpen de stenen klaar te zetten bij de metselaars. Maar na een paar uur waren de toppen van zijn vingers zo dun geworden door de ruwe stenen dat ze waren gaan bloeden. Hij had gehuild en vader had hem al mopperend naar huis moeten brengen, waar z’n moeder zijn vingers verbond en hem troostte. Daarna werd hij nooit meer meegenomen naar vaders bouwwerken. En hij had begrepen waarom.

Het geluid van een omdraaiende sleutel haalt Jurriaan uit zijn overpeinzingen. Zijn celdeur wordt geopend. De bewaker. Hij zegt dat er bezoek is. Jurriaan kijkt hem vragend aan, waarop hij hem vertelt dat het om Frank Benders gaat.

Jurriaan knikt. Moeder had hem al laten weten dat dit stond te gebeuren.

Hij verlaat in gezelschap van de bewaarder zijn cel en ontmoet Benders in de ontmoetingruimte. Zodra de oud-politieman hem aankijkt, ziet hij zijn schrik. Het moet Benders zijn opgevallen dat zijn verblijf in de cel hem sloopt. Hij eet slecht en het slapen beperkt zich tot hoogstens een uurtje per nacht. Jurriaan geeft hem een hand. ‘M’n moeder zei dat u zou komen. Ik waardeer het zeer dat u me wilt helpen.’

Benders knikt. ‘Je ziet er slecht uit’, zegt hij zonder omhaal. ‘Gaat het wel goed met je?’

‘Dit is geen omgeving waar ik blijer van word’, antwoordt Jurriaan in een poging nonchalant te klinken. ‘Maar ik sla me er wel doorheen.’

‘Dat geloof ik graag’, zegt Benders. ‘De vraag is alleen hoe.’

Jurriaans gezicht betrekt. ‘Als u hier bent gekomen om mij de put in te praten, heb ik liever dat u weer gaat’, zegt hij verbolgen.

‘Er is geen sprake van de put inpraten’, verzekert Benders hem. ‘Maar je moet wel realistisch zijn. Je zit hier vast voor moord. Al straks de rechter met een hamerslag zijn oordeel velt, ga je voor minstens twaalf jaar de cel in. Dat is niet iets om nonchalant over te doen.’

Jurriaan kijkt Benders verslagen aan. ‘Ik voel me natuurlijk klote’, bekent hij. ‘Maar wat kan ik doen? Ik heb Matthijs niet vermoord, maar niemand gelooft me.’

Benders gaat tegenover Jurriaan zitten en kijkt hem doordringend aan. ‘Dat gaat voorlopig ook niet gebeuren’, zegt hij. ‘Je hebt alle schijn tegen je.’

‘Optimisme is niet bepaald uw handelsmerk’, zegt Jurriaan geërgerd. ‘Wat komt u hier eigenlijk doen?’

‘Jou helpen’, zegt Benders ernstig. ‘Of dat in ieder geval proberen.’

‘Gelooft u in mijn onschuld?’

‘Ja. Anders zou ik hier niet zitten.’

Jurriaan slikt een brok in zijn keel weg. Het doet hem goed te horen dat ook iemand anders dan zijn moeder in zijn onschuld gelooft. Het geeft hem in ieder geval weer een beetje hoop.

17

Jillian besluit haar twijfels over Boelens daderschap met Diederik te bespreken. Na haar gesprek met Benders is haar onzekerheid over zijn schuld alleen maar toegenomen, met als aanleiding Simones zelfmoord. Een broer verliezen is verschrikkelijk, maar jezelf hierom van het leven beroven geen normale reactie. Ze heeft sterk het gevoel dat er iets niet klopt, hoewel ze er geen idee van heeft wat dat zou kunnen zijn.

Na twee kloppen op de deur laat Diederik haar binnen. Hij is aan het bellen en wijst Jillian naar de bezoekersstoel. Zijn opgetrokken wenkbrauwen lijken erop te wijzen dat de beller hem voor een raadsel zet.

Zodra het gesprek is beëindigd schudt hij zijn hoofd. Jillian kijkt hem vragend aan, maar de hoofdinspecteur lijkt niet van plan te zijn haar tekst en uitleg te geven. In plaats daarvan vraagt hij waarvoor ze komt.

Jillian vertelt hem over haar twijfels. ‘Ik weet dat Boelen alle schijn tegen zich heeft,’ eindigt ze, ‘maar toch vraag ik me af of we wel goed zitten.’

Diederik kijkt haar aan. Hij pakt een pen van zijn bureau en rolt die peinzend tussen duim en wijsvinger. ‘Ik vind de onderbouwing van je twijfel een beetje vaag, Jil’, zegt hij uiteindelijk. ‘Kun je niet duidelijker zijn?’

Jillian denkt na. Ze vindt het lastig onder woorden te brengen waar precies haar twijfel vandaan komt. Het is meer een gevoel. Een gevoel dat haar zegt dat Matthijs’ dood een andere betekenis heeft dan tot nog toe is aangenomen.

‘Ik weet niet goed waar mijn twijfel vandaan komt’, zegt ze eerlijk. ‘Het is ontstaan na Simones zelfmoord. Of misschien na mijn bezoek aan haar familie.’

‘Is het soms iets dat de familie heeft gezegd dat jou tot nadenken stemde?’

‘Misschien komt het juist door wat ze niet hebben gezegd’, zegt Jillian peinzend. ‘Alhoewel dat natuurlijk ook weer vaag klinkt.’

‘Zolang je niet concreter kunt zijn kan ik daar inderdaad weinig mee’, zegt Diederik, terwijl hij op zijn horloge kijkt. ‘Zijn er ook anderen die twijfelen aan Boelens daderschap?’

‘Hoezo? Heb je soms met Frank Benders gesproken?’

‘Waarom vraag je dat? Heeft Benders er ook een mening over?’

Jillian ziet zijn ergernis en begrijpt dat ze haar mond heeft voorbijgepraat. ‘Frank kent Boelen persoonlijk’, haast ze zich te zeggen. ‘Hij heeft zich tegenover mij laten ontvallen dat hij zich niet kan voorstellen dat Boelen tot een dergelijke moord in staat is.’

Diederik wuift Benders’ ongeloof weg. ‘Het is toch niet zo dat Frank jou aan het twijfelen heeft gebracht?’, vraagt hij streng.

Jillian schudt verbolgen haar hoofd. ‘Onzin’, zegt ze. ‘Ik ben heus in staat er zelf een mening op na te houden.’

‘Jij bent de enige binnen ons team die twijfelt aan Boelens daderschap?’

‘Ik heb er natuurlijk ook met Paula over gesproken. Ze begrijpt mijn twijfel wel, maar houdt toch vast aan Boelen als moordenaar.’

Diederik kijkt voor de tweede keer op zijn horloge. ‘Dan weet ik genoeg’, zegt hij. ‘Ik ben niet van plan om op basis van jouw vage argumenten opnieuw energie in de zaak te stoppen. Jullie gaan je nu weer bezighouden met de roofovervallen.’

‘Maar....’

‘Ik beschouw hierbij ons gesprek als beëindigd’, sluit Diederik resoluut af.

Teleurgesteld staat Jillian op. Ze had meer van dit onderhoud verwacht. Ze had gehoopt dat haar chef haar de vrijheid zou geven de zaak verder te onderzoeken om zodoende haar twijfels met feiten te kunnen staven. Maar blijkbaar vindt hij dit verspilde tijd.

Ze loopt zwijgend naar de deur en trekt hem met kracht achter zich dicht. Ze is niet alleen teleurgesteld, maar ook kwaad op de wijze waarop Diederik haar te woord heeft gestaan. Dat haar twijfels hem niet overtuigen kan ze nog begrijpen, maar het is vooral de toon waarmee hij haar bedenkingen negeerde. Terwijl ze in haar kamer achter haar bureau gaat zitten, komt Paula haar kamer binnen. ‘Zit de deur van Diederiks kamer nog in zijn sponning?’, vraagt ze grijnzend.

Jillian zucht diep. Ze vertelt Paula over haar gesprek. ‘Je wilt niet weten hoe bot hij reageerde’, zegt ze chagrijnig. ‘Hij hoeft het echt niet in alles met mij eens te zijn, maar de manier waarop hij mijn twijfels negeerde stond me niet aan. Ik kreeg de indruk dat hij luisterde uit beleefdheid, maar me niet echt serieus nam.’

‘En gelijk heeft hij’, zegt Paula nuchter. ‘Je zult het toch met me eens zijn dat jouw twijfels nogal vaag zijn. Of niet soms?’

Jillian weet hierop niets te zeggen. Dat Paula haar twijfels ook niet deelt weet ze wel, maar hoe ze het nu voor Diederik opneemt valt haar van haar tegen. Heeft ze zich dan toch te veel door Benders laten meeslepen? Maar dan herinnert ze zich Franks woorden: “Het is jouw intuïtie. Daar mag je op vertrouwen.”

‘Ik wil gerust toegeven dat mijn twijfel niet echt gegrond is’, zegt ze zelfverzekerd. ‘Maar er bestaat ook nog zoiets als intuïtie.’

‘Goed,’ zegt Paula, ‘stel dat we met Boelen mis zitten. Aan wie denk jij dan? Aan Matthijs’ vader? Is dat een reële optie? Moeten we dan toch maar aannemen dat het bloed dat in Boelens auto is aangetroffen, werd veroorzaakt doordat Matthijs zich twee uur daarvoor in zijn vinger had gesneden? En moeten we dan ook maar geloven dat hij zijn mobiele telefoon liet vallen en door een scooter werd overreden? En dat zijn moeder, zodra haar duidelijk werd dat we voor haar zoon kwamen, de deur voor onze neus wilde dichtgooien? En dat allemaal vanwege jouw intuïtie? Kom nou toch, Jil. Zeg zelf. Dat is toch niet realistisch?’

Jillian wil antwoorden, maar een klop op de deur verhindert dat. Diederik komt haar kamer in. Hij ziet er verslagen uit. Een ogenblik later begrijpt ze waarom. Er is een overval gepleegd op een kledingzaak aan het Kleine Noord in Hoorn. Dit keer is er een dode te betreuren. De eigenaresse zou door messteken om het leven zijn gebracht.

18

Benders parkeert zijn auto voor de woning van Christa Boelen. Hij had haar beloofd verslag uit te brengen na zijn bezoek aan haar zoon. Niet dat hij verheugend nieuws voor haar heeft, integendeel eigenlijk. Het gesprek met Jurriaan heeft weinig anders opgeleverd dan de feiten die hij al kende. Hoewel hij Jurriaan anders liet geloven, kan hij nog niet bedenken wat hij voor hem zou kunnen betekenen. De aanklacht tegen hem staat als een huis.

Nog voordat hij heeft aangebeld doet Christa de deur voor hem open. Voor het eerst valt het Benders op dat moeder en zoon op elkaar lijken. Ze hebben dezelfde zachte gelaatstrekken, ziet hij.

Christa vraagt hem binnen te komen. Ze kijkt verwachtingsvol naar hem op, alsof ze hoopt dat zijn verslag haar gaat bevrijden van haar toenemende angst Jurriaan voor jaren achter de tralies te moeten zien verdwijnen. Ze neemt hem mee naar de woonkamer en nodigt hem uit aan tafel te gaan zitten. ‘Wilt u koffie?’

Benders schudt zijn hoofd. ‘Maar een glas water zou me welkom zijn’, zegt hij, terwijl hij plaatsneemt.

Nadat ze het water voor hem heeft neergezet, voegt ze zich bij hem.

Benders ziet dat ze nerveus is. Haar vingers trommelen ongeduldig op het tafelblad. ‘Ik moest u groeten van Jurriaan’, zegt hij in een poging haar op haar gemak te stellen.

‘Hoe is het met hem?’, haast Christa zich te vragen.

Benders neemt een slok. ‘Ik heb de indruk dat mijn bezoek hem goed heeft gedaan’, antwoordt hij naar waarheid. ‘Wat natuurlijk niet wil zeggen dat hij nu vrolijk gestemd is.’

‘Dat had ik ook niet verwacht’, zegt Christa opgelucht. ‘Maar het is goed om te horen dat u zijn vertrouwen hebt weten te winnen.’

‘Ja, maar dat ging niet vanzelf’, zegt Benders. ‘Jurriaan is een gevoelige man. Het was niet makkelijk bij hem binnen te komen.’

Christa zegt dat ze begrijpt wat hij bedoelt. ‘Het zijn eigenschappen die hij van mij heeft geërfd’, zegt ze. ‘Z’n vader was in ieder geval anders.’

Benders herinnert zich dat Christa hem eerder vertelde dat Jurriaans vader was overleden toen zijn zoon nog maar zeven was. Hij zou door een tragisch ongeval om het leven zijn gekomen.

‘Zijn er ook eigenschappen die Jurriaan van zijn vader erfde?’

‘Niet echt. Of het moeten zijn in verhouding tot zijn tengere postuur grote handen zijn.’ Benders knikt glimlachend. ‘Hoe heeft Jurriaan indertijd de dood van zijn vader verwerkt?’, vraagt hij verder.

Christa staart naar een fruitschaal die op de tafel staat. ‘Het heeft lang geduurd voordat ik er met hem over kon praten’, zegt ze zacht. ‘Zijn vader was zijn held.’

Benders verbeeldt zich iets van verwijt in haar stem te horen. ‘Dat is bij de meeste jongens van die leeftijd het geval’, zegt hij vergoelijkend. ‘In de meeste gevallen verandert dat naarmate ze ouder worden.’ Hij moet denken aan zijn eigen zoon. Toen Joris een jaar of zeven was, vertelde hij aan iedereen die het maar horen wilde dat zijn vader politieman was. Maar later, toen hij begon te puberen, veranderde zijn adoratie in verachting.

‘Hoe oud was uw zoon toen hij u vertelde homoseksueel te zijn?’, verandert Benders plotseling van onderwerp.

‘Jurriaan was negentien’, antwoordt Christa. ‘Maar als moeder weet je dat al eerder.’

‘Heeft hij eerder relaties gehad?’

‘Er zijn hier meerdere mannen over de vloer geweest, maar dat hield nooit lang stand. Jurriaan is kritisch. Het is niet gauw goed bij hem.’

‘Heeft hij dat ook van z’n moeder?’

‘Ik ben bang van wel’, zegt Christa verlegen glimlachend.

Benders merkt dat ze zich ongemakkelijk begint te voelen bij zijn persoonlijke vragen en besluit er wat dat betreft een punt achter te zetten.

‘Ik wil nog een keer van u horen wat er precies is gebeurd op die bewuste avond toen Matthijs hier is komen eten’, wordt hij weer zakelijk. ‘En denkt u er alstublieft aan dat de kleinste details van belang kunnen zijn.’

Christa knikt en doet Benders verslag vanaf het moment dat Matthijs met haar zoon binnenkwam. ‘Mijn eerste indruk was meteen goed’, zegt ze beslist. ‘Hij was wel een stuk jonger dan Jurriaan, maar in zijn gedragingen vond ik hem volwassen. Goed ontwikkeld ook. Ik merkte dat er een klik tussen die twee was. Iets dat ik bij eerdere vrienden van Jurriaan niet was tegengekomen.’

‘Weet u nog precies hoe laat ze arriveerden?’

‘Dat was iets na zevenen. Ik weet dat nog omdat ik op het moment dat ze binnenkwamen naar het nieuws van zeven uur zat te luisteren. Ik wilde het weerbericht afwachten, maar de komst van Jur en Matthijs belette me dat.’

‘In het verweer tegen de bloedvlekken in de bekleding van Jurriaans auto is er gezegd dat dat kan zijn veroorzaakt door een snee in Matthijs’ vinger die hij eerder die avond had opgelopen tijdens het snijden van de uien. Weet u bij benadering nog hoeveel tijd er tussen die verwonding en Matthijs’ vertrek heeft gezeten?’

‘Dat zal gauw een uur of twee zijn geweest’, antwoordt Christa na enig nadenken. ‘Voordat we met het bereiden van de maaltijd begonnen, hebben we eerst nog wat gekletst. Matthijs bood spontaan aan mij te helpen. Ik merkte dat hij over de nodige ervaring beschikte. Het snijden van de uien en groenten ging hem goed af. Dat hij zich desondanks in zijn vinger sneed had dus niets te maken met zijn onervarenheid. Dat was gewoon domme pech.’

‘Is de vinger na de verwonding verbonden?’

‘We hebben er eerst een pleister om gedaan, maar het bloedde te hevig zodat we er daarna een verband omheen hebben gelegd.’

‘Heeft Matthijs dat verband er gedurende de rest van de avond om gehouden?’

Christa moet daar even over nadenken. ‘Die vraag kan ik niet beantwoorden’, zegt ze uiteindelijk. ‘Jur en Matthijs hebben het laatste gedeelte van de avond samen doorgebracht. Jurriaan beschikt boven over een zelfstandige woonruimte. Daar hebben ze zich teruggetrokken.’

‘Het kan dus zijn dat Matthijs het verband er voor zijn vertrek heeft afgehaald?’

‘Dat is heel goed mogelijk, maar daar zou Jur u beter een antwoord op kunnen geven.’

Benders knikt afwezig.‘Wie houdt de ruimte van Jurriaan schoon?’, vraagt hij verder.

‘Dat doet Jurriaan zelf. Maar waarom.....?’

‘Zou ik een kijkje boven mogen nemen?’

Christa kijkt Benders verwonderd aan. ‘Wat hoopt u daar te vinden? De politie heeft de hele verdieping al uitgekamd.’

‘Weet ik’, zegt Benders kalm. ‘Maar een second opinion kan nooit kwaad.’

Christa stemt aarzelend toe en wijst hem de weg naar Jurriaans appartement. ‘Ik hoop alleen dat u de ruimte wat netter achterlaat dan uw collega’s deden’, roept ze hem na, terwijl Benders de trap oploopt.

Bovengekomen opent hij een van de vier deuren op de overloop. Hij komt terecht in een royale, smaakvol ingerichte woonkamer. De ruimte verrast hem. Hij had niet verwacht dat de verdieping zo groot zou zijn. Een brede raampartij zorgt voor voldoende lichtinval en biedt uitzicht op de goed verzorgde achtertuin die grenst aan een met kroos bedekte brede sloot. Het is hier goed toeven, beseft Benders denkend aan zijn eigen woning. Voor de zoveelste keer neemt hij zich voor zijn deprimerende appartement op te knappen. Femke, zijn dochter, had daar ook al meerdere keren op gezinspeeld. Ze zei hem graag daarbij te willen helpen, maar tot nog toe heeft hij de boot afgehouden.

Benders speurt naar een aanwijzing die de aanklacht tegen Jurriaan zou kunnen ontkrachten. Dat zijn ex-collega’s deze ruimte al aan een nauwkeurig onderzoek hadden onderworpen, hoeft volgens hem niets te zeggen. Zij waren op zoek geweest naar bewijzen die Jurriaans schuld konden bevestigen. Na zijn gesprek met Jurriaan is hij echter alleen maar overtuigder geraakt van zijn onschuld. Jurriaan is geen moordenaar, zo luidt zijn redenering. Daar is hij te zacht, te sociaal en bovendien te bang voor. En mocht hij onverhoopt toch in de fout zijn gegaan, zou hij allang zijn doorgeslagen.

Benders vindt in Jurriaans woonkamer niet waar hij naar op zoek is. Hij verlaat de kamer en opent een van de andere deuren die naar de keuken leidt. Maar ook in deze ruimte ziet hij nog steeds niet wat hij zou willen zien. Hij loopt weer terug naar de overloop om een van de andere deuren te proberen.

‘Hebt u al iets gevonden!?’ Christa staat onderaan de trap en kijkt Benders nieuwsgierig aan.

‘Ik ben amper begonnen’, antwoordt hij met lichte ergernis. ‘Maar kunt u me vertellen of er ook iets als een prullenbak aanwezig is?’

Christa roept dat er in de gootsteenkast van de keuken een ingebouwde pedaalemmer hangt. ‘Wanneer u de deur opent, komt de afvalemmer vanzelf naar buiten.’

Benders loopt terug naar de keuken en volgt de aanwijzing van Christa op. Bij het openen van het kastdeurtje komt er inderdaad een roestvrijstalen pedaalemmer mee. Hij zit zo goed als vol. Benders weerstaat de stank die eruit komt, trekt de plastic zak eruit, knoopt hem dicht en spoedt zich naar beneden.

Christa staat hem onderaan de trap op te wachten. ‘Ik neem dit mee voor onderzoek’, zegt hij tegen haar, de afvalzak omhooghoudend.

Christa kijkt hem niet-begrijpend aan. ‘Wat verwacht u daarin aan te treffen?’, vraagt ze.

Benders beantwoordt haar vraag niet, maar informeert in plaats daarvan of Christa weet wanneer de pedaalemmer voor het laatst is geleegd.

Het antwoord daarop moet ze hem schuldig blijven. ‘Dat doet Jurriaan altijd zelf’, zegt ze nog steeds met een blik van verbazing in haar ogen. ‘Maar nogmaals, wat verwacht u in de zak aan te treffen?’

Benders haalt zijn schouders op. ‘Om uw zoons onschuld te bewijzen hebben we een klein wondertje nodig’, antwoordt hij achteloos. ‘Mijn ervaring heeft mij geleerd dat je dat soort wondertjes soms op de meest vreemde plaatsen kunt tegenkomen.’

19

Het is al ver in de avond als Jillian en Paula in Diederiks kamer staan. Urenlang werd er jacht gemaakt op de gevluchte overvaller. Maar zelfs met de inzet van een helikopter bleek dat tevergeefs.

‘Ik denk dat het verstandig is nu naar huis te gaan en te gaan slapen’, zegt Diederik. Hij ziet er verslagen uit. De wallen onder zijn ogen zijn donkergekleurd en zijn anders zo perfect verzorgde haardos springt alle kanten op. ‘Ik ben bang dat er de komende dagen een beroep zal worden gedaan op ons uithoudingsvermogen’, gaat hij verder. ‘Dus laten we onze rust nemen. We kunnen nu niets meer doen.’

Jillian zegt dat met hem eens te zijn.

Ze verlaat samen met Paula zijn kamer. Op de gang klampt Jillian haar collega nog even aan. Ze uit haar ergernis over de telefoontjes die Paula gedurende de klopjacht van haar vriendin ontving. ‘Ik vind dat je José maar eens duidelijk moet maken dat ze je tijdens je werk niet meer moet bellen’, zegt ze streng.

Paula reageert geprikkeld. ‘José geeft om me!’, bitst ze terug. ‘Ze is zich lam geschrokken nadat ze het bericht van de overval op de radio hoorde. Ze is gewoon bezorgd. Dat is toch niet zo raar?’

‘Misschien niet raar, maar wel zwaar irritant’, moppert Jillian. Geërgerd loopt ze het parkeerterrein op. Ze besluit er verder het zwijgen toe te doen. Paula lijkt niet voor rede vatbaar. Zonder haar nog te groeten stapt Jillian in haar auto. Dan hoort ze plotseling iemand roepen. Ze kijkt om zich heen. Vanuit de westkant komt een gestalte het parkeerterrein oplopen. Waarschijnlijk een vrouw. Ze loopt hard, alsof ze wordt achternagezeten. In het schijnsel van de koplampen ziet Jillian gedurende een seconde haar gezicht. Een jonge vrouw met ultrakort haar. Even later ziet ze hoe ze regelrecht in Paula’s armen loopt. Er volgt een innige omhelzing. Gegeneerd wendt Jillian haar blik af. Het is haar duidelijk. José heeft de spanning niet langer kunnen verdragen en is naar Paula toegekomen. ‘José geeft om me”, had Paula haar zojuist verteld. Het lijkt erop dat ze daarmee niets te veel heeft gezegd.

Ontspannen ligt Paula na te genieten van de massage die José haar zojuist heeft gegeven. Dit was precies wat ze nodig had na al de spanning van de afgelopen uren. Het beeld van de dode vrouw vervaagde langzaam tijdens de aanrakingen van haar geliefde. Maar vergeten zal ze het niet. De eigenaresse van de modezaak was met drie messteken om het leven gebracht.

Een ooggetuige, een nog jonge vrouw, had gezien dat de winkelierster zich probeerde te verdedigen. In het gevecht dat daardoor ontstond, had ze kans gezien de bivakmuts voor een gedeelte van zijn hoofd te trekken, waarna de overvaller op haar had ingestoken.

Ook de getuige had een gedeelte van het gezicht van de dader kunnen zien. Haar omschrijving luidde: “Afgaande op de blanke huid vermoedelijk een Nederlandse man.” Gedurende de overval bevond ze zich in een pashokje. Het duurde minstens vijf minuten voordat ze eruit durfde te komen. Fatale minuten, die de politie op een niet meer in te lopen achterstand had gezet. Begrijpen kan Paula het wel dat ze niet tevoorschijn durfde komen. Ze moet duizend angsten hebben uitgestaan.

Tijdens de massage had José gevraagd wat er precies was gebeurd. Het kostte Paula moeite haar duidelijk te maken dat ze niet te veel mocht vertellen.

‘Gaat het weer, schat?’

Paula schrikt op uit haar gedachten. José komt de slaapkamer in met een dienblad, waarop twee glazen rode wijn en wat blokjes kaas staan. Ze gaat onmiddellijk rechtop zitten. ‘Wat een verwennerij’, zegt ze glimlachend.

José gaat naast haar zitten en strijkt Paula over haar wang. ‘Dat heb je wel verdiend.’

Paula nipt aan haar glas en kijkt haar geliefde dankbaar aan. ‘Ik zou willen dat dit eeuwig kon duren’, zegt ze zacht. ‘Maar morgen dient de rauwe werkelijkheid zich weer aan.’

José kijkt bezorgd en vraagt: ‘Hoe gaan jullie nu verder? Wordt die getuige weer doorgezaagd?’

‘Waarschijnlijk wel, maar dat kan ook over een paar dagen zijn.’

‘Heeft dat dan nog zin?’

‘In de meeste gevallen wel. Vaak komen er na een poosje weer herinneringen bovendrijven die eerder nog vastzaten. Vergeet niet dat die vrouw nog in shock verkeerde toen we haar ondervroegen.’

‘Een vrouw?’

‘Ja’, zegt Paula onwillig in de wetenschap haar mond te hebben voorbijgepraat. ‘De getuige is een vrouw. Maar houd dat wel onder ons. Dit soort informatie mag ik je eigenlijk niet geven.’

José trekt een lip. ‘Je denkt toch niet...?’

‘Nee, lieverd’, haast Paula zich te zeggen. ‘Dat denk ik niet.’

20

De volgende morgen vindt er een evaluatie plaats over de gebeurtenissen van de vorige dag. De sfeer is gespannen. Diederik heeft er moeite mee om de door elkaar roepende rechercheurs tot de orde te roepen. ‘Ik heb de getuige Miranda Hamers gevraagd vandaag naar het bureau te komen’, zegt hij, nadat hij ze meerdere keren had gesommeerd stil te zijn.

Paula protesteert onmiddellijk. ‘Ik vind dat veel te vroeg’, zegt ze luid. ‘Die vrouw verkeert nog in shock. Ik stel voor daar nog minstens een dag mee te wachten.’

Jillian steunt haar in dat voorstel. ‘Bovendien zou ik het wenselijk vinden dat de getuige een vertrouwenspersoon krijgt toegewezen die haar begeleidt.’

Diederik reageert geprikkeld en antwoordt niet van plan te zijn dat soort tijdrovende voorstellen serieus te nemen. ‘Het publiek kijkt over onze schouders mee’, voert hij als reden aan. Jillian is stomverbaasd. Ze begint steeds meer het vermoeden te krijgen dat Diederik de zwaarte van zijn functie niet aankan. Volgens haar laat hij zich te snel leiden door zijn emoties, waarna hij de grip op de discussie verliest en uitvalt op momenten dat er kritiek wordt geuit op zijn beleid.

‘Ik denk niet dat het verstandig is onze aanpak te laten beïnvloeden door verontruste burgers’, zegt ze kalm maar beslist. Er volgt een instemmend gemompel.

Diederik kijkt Jillian verwijtend aan. ‘Miranda Hamers komt vanmiddag naar het bureau’, zegt hij geïrriteerd. ‘Er is al een afspraak gemaakt.’

Jillian en Paula werpen elkaar een blik toe. ‘Goed’, zeggen ze tegelijkertijd. ‘Maar dan doen wij het verhoor.’

Diederik stemt daarmee in, waarna de rust in het overleg lijkt teruggekeerd.

Jillian luistert kritisch naar het plan van aanpak. Naar aanleiding van een campagne die momenteel door justitie wordt gevoerd om burgers in te schakelen bij het oplossen van een misdrijf, stelt Diederik voor dit middels de media nog eens extra onder de aandacht te brengen. Jillian is daar een fel tegenstander van. Ze vindt dat het niet van burgers verlangd mag worden om met hun mobiele telefoon foto’s van misdadigers te nemen, zoals justitie onder andere voorstelt. Om de rust in het overleg te bewaren besluit ze daar verder niet op in te gaan. Bovendien kent Diederik haar standpunt. Ze vindt dit soort acties levensgevaarlijk.

Miranda Hamers verschijnt op exact het afgesproken tijdstip op het bureau. Ze is in gezelschap van haar moeder. Jillian komt hen met uitgestoken hand tegemoet en vraagt of ze willen meekomen naar haar kamer. Om Miranda zoveel mogelijk op haar gemak te stellen hadden Paula en zij aan deze ruimte de voorkeur gegeven boven de kille verhoorkamer.

Miranda’s moeder stelt zich voor als Greta. Ze vraagt of ze bij het verhoor aanwezig mag zijn. Haar dochter zou niet in staat zijn de ondervraging in haar eentje te ondergaan. ‘Miran heeft vannacht geen oog dicht gedaan’, zegt ze, afwisselend van Jillian naar Paula kijkend. ‘Ik hoop dan ook dat jullie haar met de nodige voorzichtigheid behandelen.’

Jillian kijkt Miranda aan. De zwaar aangezette make-up kan niet verbloemen dat ze gespannen is. ‘Maak je maar geen zorgen’, probeert ze haar gerust te stellen. ‘We stellen je straks een aantal vragen waarop je alleen hoeft te antwoorden als je dat zelf wilt.’

Miranda knikt. De boodschap lijkt aan te komen. Haar ogen worden rustiger en zonder te haperen belooft ze haar best te zullen doen. ‘Maar ik denk niet dat ik jullie veel meer kan vertellen dan ik gisteren al heb gedaan’, zegt ze.

Jillian zegt dat ook niet van haar te verwachten en vraagt moeder en dochter plaats te nemen in de bezoekersstoelen. Paula biedt ze wat te drinken aan. Ze kiezen beiden voor thee. Terwijl Paula naar de kantine loopt, neemt Jillian alvast de persoonlijke gegevens van moeder en dochter op. Het valt haar op dat het verschil in leeftijd tussen beide vrouwen slechts zestien jaar is.

Alsof Greta Jillians gedachten heeft gelezen, zegt ze Miranda meer als een goede vriendin dan als een dochter te zien. Miranda zegt daar ook zo over te denken. ‘Ik noem mijn moeder ook gewoon Greet’, zegt ze glimlachend.

Het doet Jillian goed te zien dat de spanning bij Miranda wat is afgenomen. Ze legt de laatste hand aan de voor het verhoor noodzakelijke administratie en vraagt zich ondertussen af waar Paula blijft. Ze had allang terug kunnen zijn. Om deze tijd is het nooit druk in de kantine.

Na nog een minuut te hebben afgewacht besluit ze haar te bellen. Maar Paula blijkt in gesprek. Jillian verbijt haar ergernis en knoopt alvast een inleidend gesprekje aan met moeder en dochter. Greta blijkt een eigen nagelstudio te hebben in Hoorn en Miranda volgt een studie voor schoonheidspecialiste.

Net op het moment dat Jillian wil vragen hoelang deze studie duurt, stapt Paula binnen. Ze excuseert zich onmiddellijk voor het lange wachten, geeft Greta en Miranda hun thee en zet voor Jillian een koffie neer. ‘Ik kreeg een telefoontje dat ik onmogelijk kon negeren’, zegt ze verontschuldigend.

Jillian knikt en maakt een begin met het verhoor. Ze vraagt Miranda te vertellen over wat er gebeurde vanaf het moment dat ze de kledingzaak binnenstapte tot het moment dat ze besloot uit het pashokje te komen. ‘Probeer daarbij zoveel mogelijk details te vertellen die in jouw ogen wellicht niet belangrijk lijken, maar voor ons juist van grote waarde kunnen zijn.’

Miranda haalt diep adem en begint, eerst snel maar na haar moeder te hebben aangekeken kalmer, haar verhaal te vertellen. ‘Ik was al langer dan een uur voor de overval in de winkel. Ik wist niet goed of ik de blouse die ik leuk vond moest kopen. De verkoopster was nogal een aansmeerster, maar de blouse kostte honderdnegentien euro en dat ging ver boven m’n budget.’

Jillian knikt bemoedigend. ‘Zijn er in de tijd dat jij in het pashokje was nog andere klanten binnengeweest?’

‘Ja, daar was nog een vrouw’, antwoordt Miranda. ‘Dat was ongeveer een kwartier voor de overval. Maar zij heeft geen kleding gepast. Ze is hooguit vijf minuten binnengeweest.’

‘Je weet zeker dat het een vrouw was?’

Miranda glimlacht. ‘Het is toch een damesmodezaak’, verklaart ze eenvoudig. ‘Bovendien heb ik aan haar stem kunnen horen dat het een vrouw was.’

‘Je hebt haar dus ook horen praten?’

‘Ja. Hoewel ik niet zou weten wat ze heeft gezegd.’

‘Kun je je de stem van de vrouw herinneren? Ik vraag dat omdat ik wil weten of het om een jonge of juist om een oudere vrouw gaat.’

‘Ik zou dat niet durven zeggen, maar ik denk niet dat het een oudere vrouw is geweest.’

‘Waarom denk je dat?’

Miranda kijkt naar haar moeder. ‘De winkel is toch meer gericht op meiden van mijn leeftijd’, zegt ze. ‘Jij zult daar toch ook je kleding niet kopen, Greet?’

Greta schudt haar hoofd. ‘Miran heeft gelijk’, zegt ze. ‘”Rina Mode” is echt een winkel voor jonge meiden.’

Jillian wacht totdat Paula het laatste antwoord op haar blocnote heeft samengevat en vraagt dan aan Miranda of ze de overvaller nog iets heeft horen zeggen of roepen waaruit kan worden opgemaakt om welke nationaliteit het gaat. Maar het meisje schudt haar hoofd. ‘Nee’, zegt ze beslist. ‘Ik kan me daar niets van herinneren.’

Zodra de vrouwen het bureau hebben verlaten, vraagt Jillian aan Paula wat er zo belangrijk was aan haar telefoontje dat ze de getuige zolang moest laten wachten.

‘Het was Frank Benders’, antwoordt Paula. ‘Hij zei me een belangrijke ontdekking te hebben gedaan in de zaak Boelens.’

‘Wat voor ontdekking?’

‘Dat weet ik niet. Dat komt hij straks uitleggen.’ Ze kijkt op haar horloge. ‘Over vijf minuten zou hij op het bureau zijn.’

Meer dan ze Paula laat blijken is Jillian nieuwsgierig naar Benders’ ontdekking. ‘Wat vond je van Miranda?’, vraagt ze het onderwerp Benders verder mijdend.

‘Ze heeft zich goed gehouden. Miranda wekte bij mij niet de indruk getraumatiseerd te zijn door het gebeuren.’

‘Die mening deel ik’, zegt Jillian. ‘Ik ben dan ook vooral opgelucht daarover. Maar heb je nog iets gehoord dat je tot nadenken stemde?’

‘Wat mij verraste is dat er een kwartier voor de overval nog een klant in de winkel was. Dat wisten we nog niet.’

Jillian zegt daar ook verbaasd over te zijn.

Een klop op de deur maakt een einde aan het gesprek. Het is Benders. Hij stapt met grote passen Jillians kamer in en laat zich vallen in een van de bezoekerstoelen. ‘Het lijkt of die trap steeds langer wordt’, zegt hij hijgend. ‘Vroeger nam ik hem moeiteloos, maar nu lijkt er geen einde aan te komen.’

Jillian en Paula schieten in de lach. ‘Je wordt oud, Frank’, zegt Paula nog nagrinnikend. ‘Maar vertel. Wat heeft je doen besluiten de trap toch te bedwingen?’

‘Ik denk dat er een kentering in de zaak Boelen zit aan te komen’, zegt Benders geheimzinnig. Hij wacht even, alsof hij de nieuwsgierigheid van Jillian en Paula op de proef wil stellen. ‘Ik heb het appartement van Jurriaan Boelen doorzocht’, vervolgt hij uiteindelijk. ‘Daar vond ik een gaasverband in een pedaalemmerzak. Het gaas was doordrenkt met bloed. Ik heb dat laten onderzoeken. De uitkomst daarvan is nogal opmerkelijk te noemen.’

Jillian kijkt Benders met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Je bedoelt toch niet te zeggen dat...?’

‘Dat bedoel ik wel’, zegt Benders optimistisch. ‘Het aangetroffen bloed in de bekleding van Jurriaans auto kan wel degelijk zijn veroorzaakt door Matthijs’ bloedende vinger.’

21

Jurriaan kijkt Benders hoopvol aan. De oud-politieman heeft hem zojuist verteld over de vondst in zijn appartement en zei te verwachten dat dit belangrijke bewijsstuk hem mogelijk voor een verdere vervolging kan behoeden.

‘Hoewel de officier zei de resultaten nog te moeten bestuderen, liet jouw advocaat mij alvast weten het bewijs doorslaggevend te vinden’, zegt Benders.

Jurriaan haalt opgelucht adem. De zelfverzekerdheid van de oud-politieman stelt hem gerust. Hij leunt ontspannen achterover. De gedachte straks te worden bevrijd uit deze bizarre situatie maakt hem euforisch.

Er waren momenten geweest dat hij onder de druk van de ondervragers dreigde te bezwijken. “Het zal je opluchten”, verzekerden de rechercheurs hem. “Vroeg of laat moet je er toch aan geloven. Bovendien zal een bekentenis de rechtbank milder stemmen.” Toch was hij niet bezweken.

‘Ik wil het nog een keer hebben over jouw ontmoeting met Matthijs’, onderbreekt Benders zijn gedachten. ‘Je vertelde eerder dat je het gevoel had dat er een klik tussen jullie was. Maar gold dat voor Matthijs ook?’

‘Ik had de indruk van wel’, zegt Jurriaan gelaten. ‘Maar dat zal ik helaas nooit meer bevestigd krijgen.’

‘Heeft Matthijs het in jullie gesprekken ook gehad over eerdere relaties?’

‘Bedoelt u of hij eerder een liefdesrelatie heeft gehad?’

‘Of misschien nog had.’

‘We hebben daar niet over gesproken, maar ik kreeg niet het idee dat hij wat de liefde betreft over veel ervaring beschikte.’

‘En jij? Of was Matthijs ook jouw eerste grote liefde?’

‘Ik heb eerder een vriend gehad. Maar dat is alweer acht jaar geleden.’

‘En dat raakte uit?’

‘Daan overleed aan een hartstilstand.’

Benders spreidt z’n armen in een verontschuldigend gebaar. ‘Neem me niet kwalijk’, zegt hij. ‘Ik wist niet...’

‘Het is al goed. U kon dat niet weten.’

Benders knikt nadenkend. Onderweg naar Jurriaan had hij zich afgevraagd of het motief van de moord gezocht kon worden in jaloezie of afgunst uit eerdere relaties van het slachtoffer, maar naar de antwoorden van Jurriaan te oordelen lijkt dat niet het geval te zijn.

‘Heeft Matthijs jou verteld streng gereformeerd te zijn?’, vraagt hij verder.

‘Dat is wel ter sprake gekomen’, antwoordt Jurriaan. ‘Maar Matthijs gaf mij de indruk daarover niet te willen uitweiden.’

‘Heb je ook een idee waarom niet?’

Jurriaan haalt zijn schouders op. ‘Ik heb daarover nagedacht. Maar ik denk dat het feit dat zijn geloof homoseksualiteit niet toestaat een dilemma voor Matthijs was. Achteraf bezien denk ik dat hij mij met dat dilemma niet wilde lastigvallen.’

‘Zijn geloof verbood hem inderdaad aan zijn gevoelens toe te geven’, bevestigt Benders. ‘Waarschijnlijk is het bij zijn familie bekend geworden dat Matthijs er wel aan heeft toegegeven en zag zij daarin een reden hem te verstoten.’

Jurriaan kijkt Benders geschokt aan. Hij denkt terug aan het moment dat hij afscheid had genomen van Matthijs. Aan zijn onzekere glimlach toen hij zijn wang beroerde.

‘Wat bezielt mensen in vredesnaam een kind te verstoten om zijn geaardheid?’, zegt hij opstandig.

‘Dat is een vraag waarop ik je geen antwoord kan geven’, zegt Benders. ‘Het is voor mij even onbegrijpelijk als voor jou.’

Jurriaan staart nadenkend naar de vloer. De gedachte die in hem opkomt, is even huiveringwekkend als voorstelbaar. ‘Kan het zijn familie zijn geweest die de hand heeft Matthijs’ dood?’, vraagt hij verontrust.

‘Ik denk niet dat we het in die richting moeten zoeken’, zegt Benders. ‘Hoewel we natuurlijk nog niets mogen uitsluiten.’

22

Als Jillian de dag na Benders’ bezoek het bureau inloopt, wordt ze verwelkomd door Diederik. Hij kijkt gespannen en vraagt zonder haar te begroeten of ze wil meekomen naar zijn kamer.

Met grote stappen loopt hij voor haar uit. Paula zit al in zijn kamer. Evenals Hilda Clemens, de officier van justitie.

‘Ga zitten, Jil’, zegt Diederik op gemaakt vriendelijk toon.

Jillian neemt plaats naast Paula, die zich net als zij lijkt af te vragen wat er zo belangrijk kan zijn dat ze in het bijzijn van de officier op Diederiks kamer worden ontboden.

‘Ik vind het moeilijk jullie dit te vertellen’, begint Diederik. ‘Maar drie kwartier geleden kregen we te horen dat Miranda Hamers is aangereden. Ze is in zorgwekkende toestand opgenomen in het Westfriesgasthuis. De automobilist die haar aanreed is doorgereden. Van hem of haar ontbreekt ieder spoor.’

Paula slaat van ongeloof een hand voor haar mond. Ook Jillian kan het slechte nieuws nauwelijks geloven. Ze kijkt verbijsterd van Diederik naar Hilda, alsof ze hoopt dat een van beiden gaat zeggen dat er met Miranda niets gebeurd is. Dat het een slechte grap van Diederik was. Maar als hun zwijgen aanhoudt, beseft ze de afschuwelijke werkelijkheid.

‘We moeten er rekening mee houden dat er een aanslag kan zijn gepleegd op haar leven’, doorbreekt Hilda als eerste het stilzwijgen.

‘Hoewel we nog nergens op willen vooruitlopen’, vult Diederik aan. ‘Het kan ook om zomaar een ongeluk gaan.’

Jillian begint een vermoeden te krijgen over de reden van deze bijeenkomst. ‘Dat kan zo zijn,’ zegt ze opstandig, ‘maar jullie hebben ons hier niet zomaar apart geroepen.’

Hilda kijkt naar Diederik. Alsof ze de hoofdinspecteur vraagt hierop te reageren.

‘Er kunnen vanuit de media vervelende vragen komen’, zegt hij, Jillian en Paula beurtelings aankijkend. ‘Ik wil in dat geval dat we in onze antwoorden eensluidend zijn.’

‘En dat betekent?’, vraagt Paula sceptisch.

Diederik wil antwoorden, maar Hilda is hem voor.

‘Dat er bij ons geen enkele aanleiding bestaat te veronderstellen dat de aanrijding in verband kan worden gebracht met de getuigenis van Miranda Hamers’, zegt Hilda op een toon die geen tegenspraak duldt.

‘Een leugen dus’, zegt Jillian.

‘Ik zou het liever een weloverwogen strategie willen noemen’, zegt Hilda kalm.

‘Maar wat als blijkt dat het daadwerkelijk om een aanslag gaat?’

‘Dan is het nog altijd vroeg genoeg om de discussie aan te gaan.’

Jillian knikt nadenkend. Ze overweegt de woorden van de officier van justitie. Ergens kan ze Hilda wel begrijpen. Het heeft geen zin om op de zaken vooruit te lopen. Bovendien lijkt het haar onmogelijk dat de winkelovervaller kon weten wie de getuige was. Of er moet binnen het korps zijn gelekt. Ze schrikt van haar eigen gedachte en bant die onmiddellijk weer uit haar hoofd. ‘Ik kan uw standpunt wel begrijpen’, zegt ze tegen Hilda.

Paula sluit zich daarbij aan. ‘Zijn er nog getuigen geweest van het ongeval?’, vraagt ze daarna.

Diederik knikt opgelucht. Nu hij zich gesteund weet, lijkt er een last van zijn schouders te zijn gevallen. ‘Er is een getuige die het ongeval heeft zien gebeuren. Maar de man stond op te grote afstand om een kenteken te kunnen lezen.’

‘Kon hij wel vertellen om welk merk of type auto het ging?’, vraagt Paula door.

‘Dat kon hij niet met zekerheid zeggen. Het gaat in ieder geval om een zwarte auto. Een middenklasser. Type sedan. ’

‘Is er al contact geweest met Miranda’s moeder?’, wil Jillian weten.

‘De moeder is op de hoogte gesteld. Ze is nu in het ziekenhuis.’

‘Is het een idee om met haar te praten?’

‘Ik denk dat het verstandiger is om eerst af te wachten hoe het met Miranda afloopt’, vindt Diederik.

Hilda zegt dat met hem eens te zijn. Ze staat op en vraagt aan Jillian of ze haar even onder vier ogen kan spreken. Jillian knikt verbaasd en neemt Hilda mee naar haar kamer.

Zodra ze de deur achter zich heeft dichtgetrokken, vraagt de officier van justitie of Jillian weet dat Benders zich bezighoudt met de zaak Boelen.

Jillian voelt zich overvallen door deze onverwachte vraag.

‘Ja’, antwoordt ze onzeker. ‘Ik weet dat die zaak zijn belangstelling heeft. Hij.....’

‘Hij is wezen snuffelen in het appartement van verdachte Boelen’, kapt Hilda Jillians woorden af. ‘Dat gaat dus verder dan normale belangstelling.’

Na van haar verbazing te zijn bekomen, kiest Jillian de tegenaanval. ‘Jurriaan Boelen is een bekende van Frank’, zegt ze Hilda strak aankijkend. ‘Hij zegt redenen te hebben te twijfelen aan Boelens schuld. Het lijkt mij dan gerechtvaardigd naar bewijzen te zoeken die zijn twijfel onderbouwen.’

Hilda draait zich zwijgend om en loopt naar het raam dat uitzicht biedt op de binnenplaats. Het is een grauwe, grijze dag. De laaghangende bewolking zorgt voor een weinig vrolijke aanblik. Alsof de officier zich daarvan plotseling bewust wordt, draait ze zich abrupt om.

Het valt Jillian op dat haar blik is veranderd. Haar uitdrukking is milder geworden.

‘Ik hoorde van Diederik dat er bij jou ook twijfels zijn gerezen.’

Verrast door Hilda’s veranderde toon antwoordt ze naar waarheid dat ze er rekening mee houdt met Boelen fout te zitten.

‘Is dat je eigen mening of ben je door Benders op die gedachte gebracht?’

‘Dat is mijn eigen mening’, antwoordt Jillian gepikeerd.

‘Sorry’, verontschuldigt Hilda zich. ‘Ik vroeg naar de bekende weg. Maar kun je me vertellen waar jouw twijfel vandaan komt?’

Jillian vertelt de officier over de reden van haar bedenkingen. ‘Jurriaan Boelen leek de ideale verdachte’, sluit ze haar relaas af. ‘Misschien is dat de reden waarom we andere mogelijkheden hebben laten liggen.’

Hilda knikt nadenkend. ‘Oké’, zegt ze. ‘Ik heb genoeg gehoord. Tot we meer zekerheid hebben laten we Boelen vrij. Hoewel hij natuurlijk wel een verdachte blijft.’

Jillian weet niet wat ze hoort. Van alles is dit het laatste dat ze verwachtte. Ze vraagt de officier dan ook of ze haar goed heeft verstaan.

Hilda neemt haar twijfel weg door te antwoorden dat ze zeker van haar zaak is.

‘Betekent dit dat het onderzoek weer heropend wordt?’

‘Ik wil zo snel mogelijk een gesprek met de heer Benders’, omzeilt Hilda Jillians vraag. ‘Het lijkt me interessant van hem te horen hoe hij tegen deze zaak aankijkt.’

23

Jurriaan hoort het goede nieuws in het late middaguur. Het is Benders die het hem vertelt. Eerst kan hij het niet geloven. Hij pakt de oud-politieman bij de schouders en vraagt hem zijn boodschap te herhalen. Pas nadat Benders dit heeft gedaan, durft hij het te geloven en moet hij er zelfs van huilen.

‘Sorry’, verontschuldigt hij zich even later voor zijn emotionele reactie.

‘Het geeft niet’, zegt Benders. ‘Ik begrijp het wel. Maar reken je nog niet rijk. Voor justitie blijf je, tot het tegendeel is bewezen, verdacht. Je zult je dus voorlopig beschikbaar moeten houden.’

‘Wat betekent dat in de praktijk?’

‘In ieder geval dat je Nederland voorlopig niet mag verlaten’, antwoordt Benders.

Jurriaans gezicht betrekt. Gedurende zijn detentie had hij nagedacht. Hij had plannen gemaakt voor de toekomst. Hij zou stoppen met zijn werk als geschiedenisleraar en een wereldreis gaan maken. Een lang gekoesterde wens die hij al te lang had uitgesteld. De gedachte zijn moeder dan alleen te moeten achterlaten had hem al die tijd tegengehouden. Maar nu is hij vastbesloten zijn wens in vervulling te laten gaan.

‘Hoelang denkt u dat ik me beschikbaar zal moeten houden?’, vraagt hij bezorgd.

‘Dat is moeilijk te zeggen’, zegt Benders weinig optimistisch. ‘Dat kan een week zijn, maar het kan ook zomaar een jaar duren.’

Jurriaan kijkt Benders aan. Hij vraagt zich af of hij de oud-politieman deelgenoot van zijn plannen zal maken. Hij besluit het wel te doen en vertelt hem over zijn lang gekoesterde wens en de reden waarom hij deze zolang heeft uitgesteld. ‘M’n moeder zal me dit niet in dank afnemen’, zegt hij verontschuldigend. ‘Ik weet dat ze me slecht kan loslaten. Ze zal me missen. Maar ondanks dat wil ik het doorzetten.’

‘Je moet doen wat je hart je ingeeft’, zegt Benders bemoedigend. ‘Je moeder lijkt mij een verstandige vrouw. Ze zal het uiteindelijk wel begrijpen. Bovendien kan ze zich volgens mij uitstekend zelf redden.’

Jurriaan kijk Benders dankbaar aan. Dit is het duwtje in zijn rug dat hij nodig heeft. Benders heeft gelijk. Wat haar gezondheid betreft, is z’n moeder niet van hem afhankelijk. Hoewel ze soms haar rugproblemen heeft, is haar lichamelijke conditie verder uitstekend. Het enige waar ze tegenaan zal lopen, is dat ze een klankbord mist als ze in een van haar zwaarmoedige buien belandt.

Hij bant de gedachte aan dat bezwaar uit z’n hoofd en vraagt Benders wanneer precies hij weer op vrije voeten komt. Benders’ antwoord dat hij de volgende ochtend als vrij man naar huis kan, maakt hem plotseling nerveus. Moeder zal hem met al haar warmte verwelkomen. Hem verwennen. De gedachte haar straks te moeten vertellen over zijn plannen dat hij een jaar op wereldreis wil gaan, benauwt hem. Hij weet hoe ze zal reageren. Ze zal hem zwijgend aanhoren. Zich van hem afwenden. Hem negeren. Dagen, desnoods weken, kan ze dat volhouden. Tot hij murw is en op z’n schreden terugkeert.

Hij haalt diep adem. Maar dit keer zal hij niet op zijn voornemen terugkomen, besluit hij manmoedig. Hoe moeilijk dat ook zal worden.

24

Als Benders thuiskomt van zijn bezoek aan Jurriaan Boelen, gaat de telefoon. Even denkt hij eraan niet op te nemen, maar de gedachte dat het zijn dochter kan zijn doet hem anders besluiten.

Maar het is Femke niet. Het is Hilda Clemens. Benders graaft in zijn geheugen, maar kan zich niemand met die naam herinneren.

‘Ik maak uit uw zwijgen op dat mijn naam u niets zegt’, zegt de vrouw. Ze klinkt zakelijk. Benders schat haar in als een goed opgeleide vijftiger. In zijn verbeelding ziet hij een hooggehakte vrouw in grijs mantelpak.

‘Nee’, zegt hij. ‘Ik ken geen vrouw met de naam Clemens. Wie bent u en wat wilt u?’

‘Ik leid als officier van justitie het onderzoek in de zaak Boelen. Ik wil een gesprek met u.’

Benders weet hierop niets te zeggen. Hij krijgt het bange vermoeden dat er iets niet in orde is. ‘Een gesprek waarover?’, vraagt hij verontrust.

‘Over onder andere de reden dat deze zaak uw interesse heeft.’

‘Daar kan ik kort over zijn. Ik...’

‘Ik spreek u liever face-to-face’, onderbreekt Hilda. ‘Wanneer kunnen we afspreken?’

Benders is overdonderd. Hij vraagt zich af of hij wel een gesprek met deze koele, zakelijke vrouw wil.

‘Ik heb vanmiddag tijd’, dringt Hilda aan. ‘Als u daarin toestemt, kan ik om vier uur bij u zijn.’

Benders kijkt op zijn horloge. Het is tien voor vier. Omdat hij niets kan bedenken wat een gesprek met Hilda Clemens in de weg staat, stemt hij toe. ‘Goed dan’, zegt hij onwillig.

‘Dan zie ik u straks.’

Zodra de verbinding is verbroken heeft hij spijt. Waarom heeft hij aan het verzoek van deze opdringerige vrouw toegegeven? Hij heeft alleen de nodige twijfel weten te zaaien, waardoor Boelen op vrije voeten wordt gesteld. Voor hem is de zaak daarmee afgedaan.

De telefoon gaat voor de tweede keer. Hij hoopt vurig dat het de officier van justitie is, zodat hij de afspraak kan annuleren en haar kan zeggen geen behoefte te hebben aan een gesprek. Maar het is Jillian. Ze vraagt of Hilda al een afspraak met hem heeft gemaakt.

Benders staart verbaasd naar de vloer. ‘Ja,’ antwoordt hij, ‘dat heeft ze gedaan. Wist jij ervan dat dit stond te gebeuren?’

Jillian beaamt dat. ‘Nadat ik Hilda over je vertelde zei ze me een gesprek met je te willen.’

‘Een gesprek waarover?’

‘Heeft ze je dat niet verteld?’

‘Ze vroeg me waarom ik geïnteresseerd was in de zaak Boelen en wilde me daar per se over spreken.’

‘Hoor ik goed dat je daar geen zin in hebt?’

‘Dat heb je goed gehoord. Wat wil dat mens van me?’

‘Ik vermoed dat ze je wil strikken voor een vervolgonderzoek in de zaak Boelen.’

‘Dat kan ze vergeten.’

‘Bedenk wel dat je het mede aan Hilda hebt te danken dat Boelen wordt vrijgelaten. Ze gelooft in je.’

‘Ze gelooft in me?’, vraagt Benders verbaasd. ‘Ik heb die officier van justitie nog nooit ontmoet. Wat is het voor een vrouw?’

‘Ik denk niet dat ze helemaal jouw type is, maar ze is niet onaardig.’

Op de achtergrond hoort Benders de bel gaan. Hij zegt Jillian het gesprek te moeten beëindigen en verbreekt de verbinding. Met een druk op de knop ontgrendelt hij de centrale toegangsdeur van het appartementencomplex waarin hij woont. Gehaast ruimt hij daarna wat rondslingerende kranten en tijdschriften op. Twee minuten later gaat de voordeurbel.

Hilda Clemens lijkt een stuk jonger dan de vijftig jaar die Benders door de telefoon had ingeschat. Veertig, hooguit. Ze is lang en slank. Ze heeft een streng gezicht. Het donkere, uit haar gezicht gekamde haar ontbloot haar hoge voorhoofd. Ze heeft iets klassieks, hoewel haar strak gedragen spijkerbroek en vaalgrijze colbert daarmee weer in contrast staan.

Benders gaat haar voor naar de woonkamer en biedt haar een plaats aan bij het voorraam.

‘Ik kreeg door de telefoon niet de indruk dat u op mijn komst zat te wachten’, opent Hilda het gesprek, zodra ze heeft plaatsgenomen. Ze toont daarbij een glimlach die Benders moeilijk kan doorgronden.

‘Goed opgemerkt’, zegt hij. ‘Ik vraag me inderdaad af wat u komt doen.’

‘Ik wil het met u hebben over de zaak Boelen’, zegt Hilda allerminst uit het veld geslagen. ‘Van Jillian had ik begrepen dat u de heer Boelen persoonlijk kent en niet kan geloven dat hij iets met de moord op Matthijs van Hout te maken heeft. Klopt dat?’

‘Als een bus.’

‘Klopt het ook dat u op eigen houtje op onderzoek bent uitgegaan?’

‘Als u bedoelt dat ik met toestemming van Jurriaans moeder zijn appartement heb doorzocht is dat juist.’

‘Je hebt daarmee knap werk geleverd, Frank’, tutoyeert Hilda hem plotseling. ‘Mijn complimenten.’

Benders is te verbouwereerd om op haar compliment te reageren. Het strenge gezicht van de officier is op slag verdwenen. Haar ogen staan zacht en vriendelijk. Alsof ze zojuist een masker heeft afgezet.

‘Ik heb met Thomas Tilders over jou gesproken’, verandert ze van onderwerp. ‘Hij was het die me ervan overtuigde met jou een gesprek aan te gaan.’

Benders wenkbrauwen schieten omhoog. ‘Je bedoelt oudhoofdofficier Tilders?’, vraagt hij ongelovig.

Hilda knikt. ‘Ik liep ooit stage bij Thomas’, verklaart ze. ‘Sindsdien zijn we vrienden. Ik heb hem over mijn twijfels in de zaak Boelen verteld. Daarbij kwam jij ook ter sprake. Hij raadde me aan met jou te gaan praten. Hij noemde je integer en vakbekwaam.’

Benders voelt dat hij bloost. ‘Ik ben niet meer in actieve dienst’, zegt hij met weinig overtuiging. ‘Dat ik dit voor Jurriaan wilde doen, heeft alles te maken met de waardering die ik voor deze man heb.’

‘Waardering waarvoor?’, wil Hilda weten.

Benders overweegt de officier te vertellen waarom hij Jurriaan wilde bijstaan. Twee minuten eerder had hij deze overweging niet eens willen maken, maar Hilda’s veranderde houding stemt hem milder. Ze is menselijker dan hij eerder had ingeschat. Hij ziet dan ook geen reden meer haar niet in vertrouwen te nemen en vertelt haar over de dood van Joris en de steun die hij indertijd van Jurriaan heeft gekregen. Hij merkt dat zijn verhaal haar aangrijpt. Ze kijkt geschokt en lijkt zelfs moeite te hebben haar tranen te bedwingen. ‘Jurriaan was oprecht begaan met het lot van mijn zoon’, sluit hij af. ‘Dat ben ik nooit vergeten.’

Hilda knikt zwijgend. ‘Dat begrijp ik’, zegt ze.

‘Heb jij ook kinderen?’, vraagt Benders belangstellend.

Het strenge gezicht is weer terug. ‘Ik heb een dochter’, antwoordt Hilda onwillig.

Vanwege de tegenzin waarmee de officier zijn vraag beantwoordt, besluit Benders het onderwerp verder te laten rusten. ‘Wat verwacht je precies van mij?’, wordt hij weer zakelijk.

‘Ik zou willen dat je het onderzoek naar Matthijs’ moordenaar voortzet.’

Benders schudt onmiddellijk zijn hoofd. ‘Ik ben niet voor niets met pensioen gegaan. Bovendien acht ik het huidige onderzoeksteam bekwaam genoeg om de juiste moordenaar te vinden.’

‘Daar twijfel ik ook niet aan. Maar het vervelende is dat het onderzoeksteam op dit moment zijn handen vol heeft aan een aantal zware misdrijven.’

‘Je bedoelt de roofovervallen?’

Hilda knikt. ‘Eerlijk gezegd is dat voor ons nu de grootste zorg. We hebben echt alle mankracht nodig deze zaken op te lossen.’

‘Ik weet niet....’

‘Je hoeft me niet onmiddellijk een antwoord te geven, Frank’, zegt Hilda kalm. ‘Denk er rustig over na.’

Benders belooft haar dat en spreekt af de volgende dag uitsluitsel te geven. Hoewel hij denkt nu al te weten waartoe hij zal besluiten.

25

Jillian legt opgelucht de telefoon terug in de houder. Zojuist kreeg ze van Diederik te horen dat Miranda Hamers buiten levensgevaar is. Haar toestand is weliswaar nog niet rooskleurig, maar voor haar leven wordt niet meer gevreesd. Op Diederiks vraag of ze ook al aanspreekbaar is, had de arts niet afwijzend gereageerd. De volgende dag mogen ze haar spreken.

Eerder had ze al geprobeerd Miranda’s moeder te spreken te krijgen, maar zij zei dat ze daar nog niet aan toe was. “Niet eerder dan dat ik weet of Miranda aan de betere hand is”, zei ze. Uit niets was op te maken geweest dat ze het ongeval in verband bracht met Miranda’s getuigenis. De media hadden ook geen vragen in die richting gesteld, waardoor er binnen het korps opgelucht kon worden ademgehaald.

Na een klop op de deur stapt Paula haar kamer in. Ze vertelt haar onmiddellijk het goede nieuws. Maar Paula reageert minder euforisch dan ze had verwacht. ‘Dat is mooi’, zegt ze tam.

‘Is dat alles wat je erover te zeggen hebt’, zegt Jillian verontwaardigd. ‘Het is toch geweldig nieuws dat Miranda buiten levensgevaar is.’

‘Dat is zo’, geeft Paula toe.

Jillian schrikt van haar terneergeslagen stem. ‘Wat is er aan de hand?’, vraagt ze bezorgd.

Paula loopt zwijgend naar het raam en frunnikt wat aan het koord van de zonwering. ‘José heeft een einde aan onze relatie gemaakt’, zegt ze uiteindelijk.

Jillian weet hier even niets op te zeggen. Ze beseft hoe gevoelig deze klap voor Paula moet zijn. Eerst was er de breuk met Marit. Nu is het José die haar aan de kant zet.

‘Heeft José ook verteld waarom ze niet met je door wil?’

‘Een oude liefde heeft weer contact met haar gezocht’, antwoordt Paula gelaten. ‘Ze koos ervoor naar haar terug te gaan. “Het ligt niet aan jou”, zei ze. “Maar ik kan niet anders.”’

‘Ken jij die vrouw?’

‘Nee. Ik weet alleen dat ze Patty heet. Ze zijn afgereisd naar Frankrijk. Er zijn plannen daar samen een hotel te beginnen.’

‘Godsamme, dat is wel erg snel.’

Paula draait zich van het raam af. ‘Haar koffers stonden al gepakt toen ze het me vertelde. Ik heb amper afscheid van haar kunnen nemen.’

Jillian weet niet wat ze verder tegen Paula moet zeggen. Ze heeft José nooit ontmoet en kan dus niet beoordelen of Paula’s gevoel over haar juist was. Ze weet maar al te goed hoe blind liefde iemand kan maken. ‘Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik hierover verder moet zeggen’, bekent ze dan ook eerlijk. ‘Misschien moet je maar proberen haar zo snel mogelijk te vergeten.’

Haar opmerking valt niet in goede aarde. Paula verlaat zonder verder nog een woord te zeggen - Jillians kamer en gooit de deur zo hard achter zich dicht dat die natrilt in de sponning.

Ik had beter niets kunnen zeggen, bedenkt Jillian spijtig. Ze kan de woede van Paula wel begrijpen, maar ze weet ook dat ze daaraan niets kan veranderen en slechts kan afwachten tot de storm weer gaat liggen.

Ze gaat verder met het checken van haar mailbox. Er is een bericht van Frank Benders. Hilda Clemens is bij hem langs geweest. Benders schrijft dat ze een goed gesprek hebben gehad en dat hij heeft besloten de zaak Boelen nader te onderzoeken. Best een aardig mens trouwens, die Hilda, schrijft hij tot slot.

Jillian glimlacht. Ze had niet verwacht dat Benders zich op deze manier over de officier van justitie zou uitlaten. Wel dat hij overstag zou gaan om zich in de zaak Boelen vast te bij ten. Twee jaar geleden had hij het besluit genomen met zijn werk te stoppen. Een onzalig besluit waar hij een week later alweer spijt van had.

In haar antwoord op zijn mail wenst ze hem succes met zijn onderzoek en schrijft zich blijkbaar te hebben vergist met haar veronderstelling dat Hilda zijn type niet is.

26

Jurriaan Boelen laat de tas van zijn schouders vallen en schuift hem met zijn voet naast de deur van de badkamer. Zijn moeder zei hem de kleding voor hem te zullen wassen, maar dat had hij van de hand gewezen. Hij had besloten een totaal nieuwe garderobe aan te schaffen. Vanaf het moment dat Benders hem kwam vertellen dat zijn detentie niet zou worden verlengd, had hij besluiten genomen die een rigoureuze wending aan zijn leven zullen geven. Niet alleen zal hij een wereldreis gaan maken, maar ook na vierendertig jaar zijn ouderlijke woning voorgoed verlaten. Beginnen aan een nieuw leven. Zonder omkijken.

Zijn uitgangspunt is dat hij statistisch gezien iets minder dan de helft van zijn leven heeft geleefd. De tweede helft moet er anders gaan uitzien. Grootser en meeslepender. Weg uit het benauwde dorp, waar hij nog lang zal worden nagekeken. Weg uit het beklemmende grote huis, dat zijn vader eigenhandig bouwde. Weg uit de omgeving waar hij werd gevormd. Waar hij.....

‘Jurriaan!!’ De roep van zijn moeder verstoort zijn overpeinzingen. De koffie staat klaar en ze heeft gebak gehaald.

‘Ik heb een tompouce voor je meegenomen’, zegt ze, zodra hij de keuken inkomt. ‘Jouw lievelingsgebak.’

Jurriaan gaat aan tafel zitten. Hij moet niet te lang wachten zijn moeder over zijn plannen te vertellen, beseft hij. Het zal er alleen maar moeilijker door worden. Het is beter alles er direct uit te gooien.

‘De bakker feliciteerde me met je vrijlating’, zegt ze, terwijl ze zijn koffie inschenkt. ‘“Eindelijk gerechtigheid”, zei hij.’ Ze lacht de hem zo bekende lach. Een combinatie van zelfgenoegzaamheid en trots.

Jurriaan roert zijn koffie. ‘Ik wil je wat vertellen’, zegt hij voorzichtig. Ze is naast hem gaan zitten. Hij ruikt goedkope parfum. Een lucht die hij niet eerder als zo verstikkend ervoer.

‘Ik heb tijdens m’n detentie veel nagedacht’, gaat hij aarzelend verder. ‘Ik bedoel, over wat ik verder met m’n leven wil. Ik....’

‘Drink eerst je koffie op, Jur’, onderbreekt z’n moeder hem. ‘Het zou zonde zijn als die koud wordt.’

Jurriaan haalt diep adem. ‘Ik heb besloten te stoppen met het onderwijs’, zegt hij de raad van z’n moeder negerend. ‘Ik ga een wereldreis maken.’

Z’n moeder schudt haar hoofd. ‘Doe niet zo mal, Jur. Je bent in de war. Geef je zelf de tijd om tot rust te komen. Je hebt een vervelende periode achter de rug. En drink je koffie op. Je....’

‘Bovendien heb ik besloten hier weg te gaan’, gaat Jurriaan verder. ‘Ik bedoel, uit dit huis, uit dit dorp. Ik wil een nieuwe toekomst opbouwen. Ik wil weg uit deze beklemmende omgeving. Ik...’

‘Ik haat je.’

Jurriaan schrikt van de kalmte waarmee z’n moeder dit zegt. Hij wil z’n koffiekopje pakken, maar merkt dat z’n trillende hand dat niet toelaat.

‘Is dat wat je me wilt zeggen, Jurriaan? ’, gaat ze op dezelfde kalme toon verder. ‘Dat je me zozeer haat dat je bij me weg wilt? Na alles wat ik voor je heb gedaan?’ Ze geeft hem een opsomming van voorbeelden die hem moeten overtuigen van haar goede bedoelingen.

Jurriaan luistert schaapachtig. ‘Zo is het niet, mama’, zegt hij voorzichtig, zodra ze is uitgesproken. ‘Ik....’

‘Ik wil er niets meer over horen’, onderbreekt ze hem hard. ‘Versta je me?’

Jurriaan doet z’n mond open om te protesteren, maar z’n moeder is al opgestaan. Ze heeft z’n kopje gepakt en loopt daarmee naar het aanrecht. ‘Het is zonde van die dure koffie’, moppert ze.

27

Benders bestudeert het dossier van Matthijs van Hout. Als hij is aangeland bij de verhoren met de familie trekt hij zijn wenkbrauwen op. Aandachtig leest hij de alinea’s nog een aantal keren na. Hij vindt het op zijn zachtst gezegd vreemd hoe deze familie reageerde op de dood van een naaste. Dat de ouders niet konden accepteren dat Matthijs homoseksueel was, is op zich al te veroordelen, maar dat zijn dood hen volkomen koud liet is niet uit te leggen.

Hij herinnert zich het gesprek met Jillian, waarin ze zei dat Paula een vervelende confrontatie met Bart de Waard had. Jillian vond dat Bart haar opmerking over het feit dat Simone was weggebleven op Matthijs’ begrafenis had aangegrepen om hen de deur te wijzen. De kwestie lag toen gevoelig, omdat Simone kort daarvoor zelfmoord had gepleegd.

Er was onderzoek gedaan naar de omstandigheden waaronder Matthijs’ zus het besluit had genomen zichzelf van het leven te beroven. In de gesprekken die daarover waren gevoerd, was naar voren gekomen dat Simone al een tijdlang depressief was. Zelfs haar buurvrouw had daarover haar zorgen geuit. Simones familie is ervan overtuigd dat het verlies van haar broer Simone te zeer had aangegrepen. Maar was dat wel zo? Jillian merkte al eerder op dat dat niet te rijmen was met haar afwezigheid tijdens de begrafenis van haar lievelingsbroer.

Benders pakt de telefoon en belt naar het bureau. Als hij hoort dat Jillian er niet is vraagt hij een doorverwijzing naar Paula.

‘Ik ben het dossier over de moord op Matthijs van Hout aan het bestuderen’, valt hij met de deur in huis. ‘Wat zijn de Van Houten voor mensen? Kun je mij daar meer over vertellen?’

‘Waarom vraag je dat?’, wil Paula weten. ‘Denk jij dat ze iets met de dood van Matthijs te maken hebben?’

‘Ik denk nog niets. Ik vraag me alleen af hoe ouders ertoe komen hun kind af te wijzen, omdat het homoseksueel is en waarom ze zo gevoelloos reageren op zijn dood.’

‘Ik ben met je eens dat normale mensen kapot van verdriet zouden zijn.’

‘Is dat een antwoord op m’n vraag wat voor mensen de Van Houten zijn?’

‘Ja. Maar ik zou zeggen, ga erheen en ondervind het zelf.’

Benders antwoordt Paula’s raad op te volgen en verbreekt de verbinding. Hij slaat het dossier dicht en besluit onmiddellijk de daad bij het woord te voegen.

Zodra Benders het terrein van loonbedrijf Van Hout komt oprijden, ziet hij twee mannen uit de loods vandaan komen. De mannen dragen beiden een blauwe overall. Ze zijn zo druk met elkaar in gesprek dat zijn komst niet lijkt op te vallen.

Benders claxonneert een paar keer om zijn aanwezigheid kenbaar te maken en parkeert daarna zijn auto achter een grote shovel. De mannen blijven afwachtend staan als hij even later op ze komt toelopen. Wanneer hij ze tot op twee meter is genaderd, doet een van de mannen een stap naar voren. ‘Wat komt u doen?’, vraagt hij weinig vriendelijk.

Benders toont z’n politiepas. ‘Ik ben op zoek naar de heer Van Hout’, zegt hij.

De mannen kijken hem onnozel aan. ‘Wie van de drie moet u hebben?’, vraagt een van hen. De ander giechelt.

Het is Benders nu duidelijk. ‘Ik zoek jullie vader’, zegt hij. Degene die zojuist giechelde loopt zonder een woord te zeggen naar de naastgelegen woning. Enkele minuten later kom hij terug met een man, van wie Benders vermoedt dat het Van Hout senior is. ‘U bent van de politie?’, vraagt hij, zodra hij Benders is genaderd.

‘Dat klopt’, antwoordt Benders, terwijl hij z’n hand uitsteekt en zich voorstelt. ‘U bent de vader van Matthijs?’

De man knikt onwillig. ‘Jullie gaan weer aan je werk’, zegt hij tegen zijn zoons die het gesprek nieuwsgierig volgen. Als goed afgerichte honden lopen de mannen terug naar de hal. Als ze uit het zicht zijn verdwenen, vraagt hij Benders mee naar de woning te komen.

‘Ik las in de krant dat jullie een eerdere verdachte hebben vrijgelaten’, zegt hij onderweg.

‘Dat is juist’, zegt Benders hijgend. Hij heeft moeite het tempo van Van Hout bij te houden. De man maakt enorme stappen, alsof hij wordt achternagezeten.

Bij de achterdeur van de woning beveelt Van Hout Benders zijn schoenen uit te trekken. ‘U hebt me uit mijn middagslaap gehaald’, zegt hij, terwijl hij hem voorgaat naar een grote woonkeuken. ‘Ik hoop dat u daar een goede reden voor hebt.’

In de keuken staat een vrouw bij het aanrecht aardappels te schillen.

‘We hebben bezoek, Dorien’, zegt Van Hout wijzend naar Benders. ‘Meneer is van de politie. Hij heet Benders. Hij komt over Matthijs praten.’

De vrouw knikt zwijgend naar de oud-politieman en vervolgt haar werk.

Van Hout wijst Benders een stoel aan de keukentafel aan en neemt zelf ook plaats. ‘Ik vind het in ieder geval een pluspunt dat jullie die twee wichten niet nog eens op mijn dak hebben gestuurd’, zegt hij grommend. ‘Ik zou ze niet hebben binnengelaten.’

Benders voelt z’n nekharen omhoog kruipen. ‘Als u Jillian Blom en Paula van Es bedoelt, kan ik u zeggen dat zij twee bekwame en zeer gerespecteerde collega’s van me zijn.’

‘Ik kan anders weinig respect opbrengen voor politiemensen die als punkers gekleed gaan en tatoeages in hun hals dragen. Maar steekt u maar van wal. Wat wilt u weten?’

Benders begrijpt dat Van Hout op Paula doelt en verbijt z’n ergernis over diens kortzichtigheid. ‘Ik wil onder andere van u horen wanneer u Matthijs voor het laatst hebt gezien of gesproken’, zegt hij een discussie over vooroordelen uit de weggaand.

Van Hout lijkt daarover nauwelijks te hoeven nadenken.

‘Twee maanden voor zijn dood sprak ik hem voor het laatst’, antwoordt hij onmiddellijk.’

‘Waar ging dat gesprek over?’

‘Dat gaat u niets aan.’

‘Ging dat over het feit dat uw zoon homoseksueel was en dit door uw geloof niet wordt toegestaan?’, vraagt Benders door.

Van Hout kijkt de oud-politieman strak aan. ‘Bent u soms doof !?’, vraagt hij hard. ‘Ik zei toch dat u dat niets aangaat.’

Een plotseling hard geluid achter hem doet Benders schrikken. Hij draait zich om en ziet dan dat Dorien de pan met aardappels zo hard op de kookplaat heeft gezet dat het water eruit golft. Een ogenblik later verlaat ze de keuken.

Met een ruk staat Van Hout op en kijkt zijn bezoeker dreigend aan. ‘Heb je nou je zin?’, bijt hij hem toe.

‘Ik kom hier niet om mijn zin te krijgen’, zegt Benders kalm. ‘Ik kom hier voor de waarheid.’

Er valt een stilte. Van buiten dringt het zware geluid van een ronkende shovel de keuken binnen. Van Hout kijkt naar de deur waardoorheen zijn vrouw zojuist de ruimte had verlaten en verdwijnt dan door dezelfde deur.

Benders kijkt verbaasd om zich heen. Hij vraagt zich af wat de abrupte aftocht van de Van Houten te betekenen heeft. Als ze maar niet denken dat hij dit pand zal verlaten zonder een antwoord op zijn vraag te hebben gekregen.

Maar net voordat hij zijn geduld begint te verliezen, komt Dorien weer terug. Vertwijfeld kijkt ze hem aan. ‘Excuses voor onze houding’, zegt ze gelaten. Ze gaat tegenover Benders zitten. ‘Het is niet zo dat wij uw onderzoek willen dwarsbomen’, zegt ze bedeesd. ‘Maar we vinden het moeilijk te worden herinnerd aan wat ons is overkomen. Begrijpt u dat?’

Benders knikt ongemakkelijk. ‘U hoeft zich niet te verontschuldigen’, zegt hij. ‘U en uw man maken een zware tijd door. Twee kinderen in korte tijd verliezen is verschrikkelijk. Ik kan mij dan ook voorstellen dat jullie niet zitten te wachten op vervelende vragen.’

Buiten slaat een deur dicht. Benders ziet een ogenblik later Van Hout langs het raam lopen. Maar het had ook een stier kunnen zijn, bedenkt hij.

Dorien zucht. ‘We hielden van Matthijs’, zegt ze. ‘Misschien meer dan we lieten blijken. Hij was onze trots. We hebben hem laten studeren. Aan iedereen die het maar horen wilde, vertelden we dat onze zoon architect zou worden. We koesterden de hoop dat hij in ons bedrijf zou komen werken. Mijn man heeft de ambitie het loonbedrijf uit te bouwen naar een aannemersbedrijf. Matthijs’ studie zou daar goed op hebben aangesloten. Maar alles liep anders. Matthijs veranderde. Naar ons toe werd hij afstandelijker. Hij studeerde in Leeuwarden. Woonde daar op kamers. In het eerste jaar kwam hij ieder weekend naar huis, maar later werd dat steeds minder. Na zijn studie kwam hij weer bij ons wonen. Maar dat werd een drama. We waren uit elkaar gegroeid. Verstonden elkaar niet meer. Wat er uiteindelijk toe leidde dat mijn man hem de deur wees. Het ging echt niet meer.’

Benders knikt begripvol. ‘Het is dus niet zo dat uw man hem wegstuurde, omdat hij homoseksueel was?’, vraagt hij.

‘Nee’, antwoordt Dorien beslist. ‘Dat is hoogstens de druppel geweest. Roel houdt minstens zoveel van die jongen als ik. Het vreet ook aan hem dat het zo is gelopen. Dit heeft hij nooit gewild. Maar toen hij zover was om weer met Matthijs in gesprek te gaan, was het helaas te laat.’

28

Vlak voordat Jillian haar kamer wil verlaten om naar het ziekenhuis te gaan, steekt Paula na een kort klopje haar hoofd om de deur. Ze biedt haar verontschuldigingen aan voor haar gedrag van de vorige dag. ‘Het was onredelijk van me om mijn frustratie op jou af te reageren’, zegt ze. ‘Sorry daarvoor.’

Jillian knikt en vraagt Paula mee te komen. ‘Ik begrijp het best’, zegt ze als ze de gang oplopen. ‘Ik reageerde ook niet bepaald tactvol.’

‘Ik moet José maar proberen uit m’n hoofd te zetten’, zegt Paula gelaten. ‘Waar gaan we eigenlijk naar toe?’

‘Naar het ziekenhuis. Er is toestemming gegeven Miranda te verhoren. Hoewel we niet meer dan vijf minuten krijgen.’

De arts die Jillian en Paula begeleidt naar Miranda’s kamer is een vrouw van rond de vijftig. Ze stelde zich voor als Elsbeth. Ze laat zich positief uit over het herstel van haar patiënte en zegt ervan overtuigd te zijn dat Miranda geen blijvend letsel zal overhouden. ‘Achteraf bezien heeft ze geluk gehad’, zegt ze optimistisch. ‘Op een haar na is haar een dwarslaesie bespaard gebleven.’

Als Elsbeth de deur van Miranda’s kamer nadert, drukt ze Paula en Jillian op hun hart niet langer dan vijf minuten te blijven.

Een van de twee postende agenten opent de deur. Jillian slikt een brok in haar keel weg als ze Miranda ziet liggen. Ze herinnert zich het blonde, blozende meisje dat amper een week geleden met haar moeder haar kamer binnenstapte. De Miranda van nu is daar geen schim meer van. Het blonde haar zit verstopt onder een wit verband en haar rechterbeen hangt gespalkt omhoog. Jillian haalt dan ook opgelucht adem als er op Miranda’s witte gezicht een glimlach verschijnt.

‘Dag, Miranda’, zegt Paula luid. ‘Hoe gaat het?’

Miranda’s glimlach wordt breder. ‘Je hoeft van mij niet zo te schreeuwen, hoor’, zegt ze. ‘Mijn gehoor is nog prima.’

Paula en Jillian lachen mee en nemen plaats aan het bed.

‘Ik ben blij dat het beter met je gaat’, zegt Jillian gemeend. ‘We zijn hier om je een paar belangrijke vragen te stellen. We krijgen daar weinig tijd voor. Probeer je antwoorden dus zo kort mogelijk te houden.’

Miranda knikt langzaam. ‘Oké’, zegt ze.

Jillian en Paula hebben de vragen van te voren bedacht en hopen op tenminste één ervan een antwoord te krijgen dat ergens toe leidt.

‘Als eerste willen we van je weten of je de bestuurder van de auto die jou aanreed in zijn of haar gezicht hebt gezien?’, begint Jillian.

‘Nee’, antwoordt Miranda zonder daarover te hoeven nadenken. ‘Daarvoor ging het allemaal veel te snel.’

‘Weet je wat voor merk auto het was?’

‘Nee. Sorry.’

‘En de kleur?’

‘Zwart. Het was een zwarte auto.’

‘En het kenteken? Of een gedeelte daarvan? Herinner je je daar iets van?’

‘Nee.’

‘Had je het idee dat je de auto eerder had gezien? Ik bedoel, dat de auto je al eens eerder heeft gevolgd?’

Miranda denkt daarover na. ‘Nee’, zegt ze dan. ‘Dat idee heb ik niet.’

Jillian verbergt haar teleurstelling. Ze wacht tot Paula klaar is met het noteren van de nietszeggende antwoorden en vraagt dan of zij nog vragen heeft.

Paula kijkt op van haar notitieboekje en knikt. ‘Ik wil nog weten of er, naast je moeder, andere mensen zijn geweest die ervan wisten dat je door ons als getuige bent gehoord’,

Het meisje schudt voorzichtig haar hoofd. ‘Natuurlijk hebben we dat tegen niemand verteld.’ zegt ze beledigd. ‘We zijn heus niet dom’,

‘Dat zeg ik niet’, zegt Paula ongemakkelijk. ‘Ik wil het alleen maar zeker weten.’

Jillian kijkt op haar horloge en maakt net aanstalten om op te staan als Miranda zegt: ‘Er is nog iets. Iets wat misschien niets te betekenen heeft, maar wat ik jullie toch wil laten weten.’

‘Vertel het maar.’

Miranda wacht even. Alsof ze de moed wil verzamelen te vertellen wat ze kwijt wil.

‘Op de dag van het ongeluk werd ik, vlak nadat ik op de fiets van huis ging, gebeld’, begint ze uiteindelijk. ‘Het was geen bekende. Ik noemde m’n naam, maar de beller zei “sorry” en verbrak onmiddellijk daarna de verbinding. Ik schonk daar verder geen aandacht aan. Tenslotte komt het wel meer voor dat er een verkeerd nummer wordt gebeld. Maar achteraf gezien vind ik het toch vreemd. Ik bedoel, zo vlak voor die aanrijding. Ik....’

‘Heb je de telefoon waarop je werd gebeld hier?’, haast Jillian zich te vragen.

Miranda schudt haar hoofd. ‘Ik mocht hier geen telefoon hebben’, zegt ze teleurgesteld. ‘Hij ligt thuis, op m’n kamer.’

De vijf minuten zijn bijna verstreken. Jillian en Paula nemen afscheid van Miranda en wensen haar beterschap. Daarna lopen ze naar de deur. Maar voordat Jillian die opent, stelt Paula Miranda nog een laatste vraag: ‘Degene die je belde,’ zegt ze, ‘was dat een man of een vrouw?’

‘Het was een vrouw’, antwoordt Miranda beslist. ‘Aan haar stem te horen een jonge vrouw.’

Direct na hun bezoek aan het ziekenhuis besloten Jillian en Paula naar de woning te rijden waar Miranda samen met haar moeder woont om de telefoon op te halen. Na daar twee keer op de bel te hebben gedrukt, wordt de deur geopend.

Jillian ziet de schrik op het gezicht van Miranda’s moeder. Ze stelt haar onmiddellijk gerust door te zeggen dat ze zojuist van het ziekenhuis komen en dat haar dochter het prima maakt.

Greta haalt opgelucht adem en vraagt Jillian en Paula binnen te komen. ‘Jullie hebben me wel laten schrikken’, zegt ze nog een beetje ontdaan. ‘Ik durfde amper de deur open te doen.’

‘Sorry’, verontschuldigt Jillian zich. ‘Dat was ondoordacht van ons.’

De vrouw neemt ze mee naar de woonkamer en zegt ze te gaan zitten. ‘Kan ik iets voor jullie inschenken?’, vraagt ze vervolgens uitnodigend.

Jillian kijkt naar Paula en schudt haar hoofd. ‘Doe geen moeite’, zegt ze. ‘We blijven niet lang. We komen eigenlijk alleen om te vragen of we Miranda’s mobiele telefoon voor onderzoek kunnen meenemen. Uiteraard brengen we hem daarna zo snel mogelijk terug.’

Greta kijkt verbaasd en vraagt: ‘Wat willen jullie dan met Miranda’s telefoon doen?’

Jillian twijfelt eraan of ze eerlijk tegenover Greta moet zijn, maar besluit om haar geen halve waarheden te vertellen.

‘Miranda vertelde ons dat ze vlak voor het ongeluk is gebeld door een vrouw. Ze excuseerde zich, waardoor Miranda veronderstelde dat ze het verkeerde nummer had ingetoetst. We willen nu achter haar nummer zien te komen en kijken of er een verband bestaat tussen het telefoontje en het ongeval.’

Greta knikt begrijpend. ‘Ik zal kijken of ik haar mobieltje kan vinden’, zegt ze. ‘Dan moet ik even naar Miranda’s kamer.’

Ze verlaat de woonkamer en keert een minuut later terug met de telefoon. ‘Denken jullie echt dat het telefoontje iets met de aanrijding te maken kan hebben’, vraagt ze, voordat ze het mobieltje afgeeft.

Jillian haalt haar schouders op en zegt dat ze dat niet zeker weet, maar dat ze het wel de moeite waard vindt om te onderzoeken.

‘Het kan natuurlijk ook zijn dat er inderdaad sprake is van een beller die zich vergiste in het nummer’, zegt Paula.‘Maar dat weten we pas als we diegene hebben achterhaald.’

Greta knikt. ‘Dat begrijp ik. Maar als de beller met een prepaid toestel belde komen jullie daar toch nooit achter?’

Paula beaamt dat. ‘We moeten maar hopen dat dat niet het geval is’, zegt ze optimistisch.

Jillian neemt het mobieltje aan en beseft dat Greta gelijk kan hebben. Als de beller inderdaad kwade bedoelingen had, kan ze erop rekenen dat de telefoon niet op naam staat of gestolen is.

‘Voor we gaan heb ik nog wel een vraag’, zegt Jillian, terwijl ze het mobieltje in haar tas opbergt. ‘We hebben dezelfde vraag aan Miranda gesteld, maar we willen ook van u horen of er anderen zijn die weten dat uw dochter door ons als getuige zou worden verhoord.’

Greta schudt onmiddellijk haar hoofd. ‘We beseften maar al te goed dat het beter was om dat niet te doen’, zegt ze stellig.

‘En nadat jullie het bureau verlieten,’ vraagt Paula, ‘is u toen nog iets opgevallen? Ik bedoel, had u het idee dat jullie werden gevolgd? Of dat er zich iemand in uw buurt ergens ophield van wie u zich afvroeg wat hij of zij daar moest?’

‘Ik heb daar ook over nagedacht’, zegt Greta. ‘Maar ik kan me daarvan niets herinneren.’

‘Ook geen vreemde telefoontjes?’, vraagt Jillian.

‘Nee’, antwoordt Greta beslist. ‘Jullie waren de enigen die die avond nog hebben gebeld.’

Jillian voelt zich warm worden. ‘Wat bedoelt u?’, haast ze zich te vragen. ‘Wie bedoelt u met “jullie”?’

Greta kijkt naar Paula. ‘Jij belde me toch die avond?’, vraagt ze verward. ‘Je vroeg hoe het met ons ging. Of we goed waren thuisgekomen. Wat ik trouwens heel attent vond.’

Jillian kijkt Paula aan. Maar die lijkt net zo verbaasd als zij.

29

Zodra Benders de woning van de familie Van Hout heeft verlaten, belt hij Hilda Clemens voor een afspraak. De officier neemt onmiddellijk op. Op de achtergrond hoort hij muziek die, voordat Hilda haar naam noemt, zachter wordt gezet.

‘Ben je thuis?’, vraagt Benders enigszins verbaasd.

‘Welnee’, zegt Hilda. ‘Waarom denk je dat?’

‘Ik hoorde muziek.’

‘Ik kan niet zonder muziek. Waar bel je voor?’

‘Ik wil met je praten.’

‘Praten waarover?’

‘Over de moord op Matthijs van Hout.’

‘Heb je nieuws?’

‘Ja.’

‘Ik ga eerst lunchen. Ik kan over drie kwartier bij je zijn.’

Benders stelt voor in dat geval samen te lunchen. Ze spreken af bij restaurant “De Keizerskroon.”

Het valt Benders op dat de officier er bij hem niet op aandringt alvast een tipje van de sluier over zijn nieuws op te lichten. Blijkbaar kan ze haar nieuwsgierigheid goed bedwingen.

Net als Benders aan zijn koffie wil beginnen, ziet hij Hilda het restaurant inkomen. Ze kijkt speurend om zich heen en lijkt opgelucht als ze hem ziet zitten.

Ze zijn niet de enige bezoekers in de “Keizerskroon” Alle tafels zijn bezet.

Benders staat op en geeft haar een hand. Het valt hem op dat haar haar nat is. Waarschijnlijk is het vlak na zijn binnenkomst gaan regenen. Op weg naar het restaurant dreigde het al.

‘Het regent’, bevestigt Hilda zijn vermoeden. ‘Daar had ik niet op gerekend.’ Ze strijkt met haar hand over haar nat geworden kapsel. Ze oogt vermoeid. Alsof ze nachten niet heeft geslapen.

‘Toen ik vanmorgen door de polder reed was er nog een stralend blauwe hemel’, zegt Benders nadat de officier tegenover hem is gaan zitten.

‘De polder?’, vraagt Hilda met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Wat had jij in de polder te zoeken?’

Benders wenkt een ober en vraagt Hilda wat ze wil drinken. Ze bestelt een thee en blijft Benders vragend aankijken.

‘Ik ben bij de familie Van Hout geweest’, antwoordt hij.

‘Je bedoelt de ouders van de vermoorde man?’

‘Ja. Wie zou ik anders bedoelen?’

Hilda kijkt schuldig. ‘Sorry’, zegt ze. ‘Ik ben een beetje afwezig.’

‘Laat geworden gisteravond?’

‘Nee’, antwoordt ze kortaf.

Je liegt, denkt Benders, maar laat niet merken dat hij haar doorziet. ‘Ik stuitte eerst op een muur van onwil’, gaat hij schijnbaar onbewogen verder. ‘Van Hout is een stugge man, maar gelukkig hielp zijn vrouw me uiteindelijk om die muur van onwil te slechten.’

‘Wat ben je dan aan de weet gekomen?’

‘Van Hout is op de dag dat Matthijs werd vermoord naar zijn huis gegaan om het met hem uit te praten.’

‘Je bedoelt dat hij zijn zoon weer in zijn armen wilde sluiten?’

‘In ieder geval dat hij het contact weer wilde herstellen.’

‘Hoe laat was Van Hout bij Matthijs?’, vraagt Hilda na een blik op de lunchkaart te hebben geworpen.

‘’s Morgens om een uur of tien. Hij belde rond dat tijdstip aan, maar Matthijs liet hem buiten staan. Althans, dat veronderstelde hij.’

De ober komt Hilda’s thee brengen. Ze wacht even totdat hij weg is en vraagt dan: ‘Hoezo, “dat veronderstelde hij?”’

‘Na z’n vertrek draaide Van Hout zich nog een keer om en zag dat de jaloezieën een stukje werden geopend. Hij trok daaruit de conclusie dat Matthijs hem wel had gezien, maar hem niet wilde binnenlaten. Niet wetende dat zijn zoon toen waarschijnlijk al in stukken was gehakt.’

Hilda rilt. ‘Vertelde Van Hout dat tegen jou?’, vraagt ze.

‘Nee, zijn vrouw vertelde het.’

‘Zijn vrouw?’

‘Van Hout is geen prater.’

Hilda snuift verachtend. ‘Waarom komt ze nu pas met dat verhaal?’

‘Het zit een beetje in de Westfriese volksaard de vuile was niet buiten te hangen’, zegt Benders vergoelijkend. ‘Ze waren wel eerder van plan geweest met dat verhaal naar de politie te stappen, maar nadat Boelen was opgepakt zagen ze daar de noodzaak niet meer van in.’

‘Geloof jij die vrouw?’

‘Voor honderd procent.’

‘Dat is veel.’

‘Ik heb haar man ook aan de tand gevoeld’, verklaart Benders z’n overtuiging.

‘Van Hout is een kolos van één bij twee meter, maar jankte als een kind toen ik hem confronteerde met wat ik van zijn vrouw vernam. En geloof me, dat waren geen krokodillentranen.’

‘Mmm’, geeft Hilda zich gewonnen. ‘Heeft hij door de geopende jaloezie ook een gezicht kunnen onderscheiden?’

‘Van Hout was pertinent in zijn bewering dat dat niet het geval was.’

Hilda gaapt.

‘Slaap je soms slecht?’, vraagt Benders.

Ze kijkt hem aan alsof ze zich betrapt voelt, lijkt het Benders, terwijl ze kortaf zegt: ‘Ik slaap uitstekend.’

Je liegt weer, wil hij zeggen, maar hij weet zijn woorden net op tijd in te slikken.

Alsof Hilda zijn argwaan heeft opgemerkt, lacht ze naar hem. Een verkrampte lach, die onmiddellijk weer verdwijnt als haar mobiel gaat. Ze maakt contact, komt overeind wanneer ze hoort wie het is en loopt naar de uitgang.

Na drie minuten is ze terug. Ze kijkt gespannen. ‘Het spijt me’, zegt ze. ‘Je zult alleen moeten lunchen. Het werk roept.’

Ze grist haar tas van tafel en verlaat gehaast het restaurant. Benders kijkt haar na. Dat was haar derde leugen, bedenkt hij. En in gedachten hoort hij een haan kraaien.

30

Nadat hij een aantal keren Jurriaan Boelen tevergeefs heeft gebeld, besluit Benders naar zijn huis te gaan. De officier had gezegd dat er geen verdere rechtsvervolging meer voor hem geldt en dat wil Benders hem graag vertellen, zodat Jurriaan zich ongehinderd kan voorbereiden op zijn wereldreis.

Hilda was het met hem eens geweest dat er na de verklaring van Van Hout geen goede reden meer was om Jurriaan langer als verdachte te zien. Jurriaan vertelde immers om kwart over acht van huis te zijn gegaan. Dat klopt met de verklaring van zijn moeder. Hij had thuis gedoucht en ontbeten. Daarna was hij naar school gegaan. De school had dat ook bevestigd. Degene die volgens Van Hout rond tien uur in Matthijs’ appartement aanwezig was, kan dus onmogelijk Jurriaan zijn geweest.

Terwijl hij de woning van Boelen nadert, bedenkt hij ineens dat hij Jillian en Paula nog niet op de hoogte heeft gebracht van de nieuwste ontwikkelingen. Hij besluit dat gelijk te doen, nadat hij zijn auto heeft geparkeerd.

Het is Paula die opneemt.

Benders valt onmiddellijk met de deur in huis en zegt dat Boelen definitief van de verdachtenlijst is geschrapt.

‘Daar ben je dan snel achtergekomen’, reageert ze tam.

Dan vertelt hij haar over zijn bezoek aan Van Hout en dat het mede aan zijn verklaring is te danken dat Boelen vrijuit gaat.

‘Dat is mooi’, zegt Paula weinig enthousiast. ‘Gelukgewenst.’

‘Je klinkt niet erg opgetogen.’

‘Daar heb ik ook weinig reden toe.’

‘Wat is er aan de hand’, vraagt Benders ongerust. ‘Je klinkt als een geslagen hond.’

‘Er is hier van alles aan de hand. Maar dat hoor je nog wel een keer.’

‘Kan ik je ergens mee helpen?’

‘Nee. Dit is niet jouw probleem.’

Benders wil vragen wiens probleem het dan wel is, maar Paula heeft de verbinding al verbroken. Niet-begrijpend verlaat hij zijn auto. Hij spoedt zich naar de voordeur en belt aan. Na enkele seconden opent Jurriaans moeder, Christa, de deur. Ze kijkt weinig uitnodigend. Met de linkerhand houdt ze de deurknop vast. In haar rechterhand bungelt een brandende sigaret.

Het was Benders niet eerder opgevallen dat ze rookt. Anders dan de laatste keer vindt hij haar er onverzorgd uitzien. Ze draagt een vlekkerig grijs T-shirt. Haar ongekamde haren vallen in vette slierten langs haar gezicht.

‘Ik zag uw auto al een tijdje staan’, zegt Christa. ‘Wat bleef u lang weg.’

‘Ik moest eerst nog iemand bellen’, verklaart Benders. ‘Is Jurriaan er ook?’

‘Nee’, antwoordt Christa. ‘En ik verwacht hem voorlopig ook niet.’

Benders is teleurgesteld. ‘Ik had hem graag persoonlijk gesproken.’

‘Dan zult u geduld moeten hebben.’

Hij verbeeldt zich een licht verwijt in haar stem te horen. Alsof Christa hem kwalijk neemt alleen in Jurriaan geïnteresseerd te zijn.

‘Wanneer denkt u dat hij terugkomt?’

Ze vraagt hem binnen te komen en gaat hem voor door een lange, donkere gang. ‘Dat kan wel even duren’, zegt ze, zodra ze de deur naar de woonkamer heeft geopend. ‘Jurriaan is op reis.’

Benders blijft voor de deuropening staan en kijk Christa perplex aan. ‘Bedoelt u dat Jurriaan al aan zijn wereldreis is begonnen?’

‘U wist dus dat hij deze plannen had?’

Benders maakt zich kwaad. ‘Ja’, zegt hij snauwerig. ‘Dat heeft hij mij verteld. Maar ik heb hem nadrukkelijk gezegd dat hij nog niet weg mocht.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat hij zich lopende het onderzoek beschikbaar moest houden. Officieel gold hij tenslotte nog als verdachte.’

‘Gold?’

Benders loopt de woonkamer in en schuift evenals Christa een stoel onder de tafel vandaan en gaat zitten. Hij verbeeldt zich ineens dat de kamer kleiner is geworden sinds zijn laatste bezoek, maar hij kan geen oorzaak ontdekken dat zijn verbeelding onderschrijft.

‘Jurriaan is van verdere rechtsvervolging ontslagen’, verklaart hij Christa. ‘Ik had hem dit graag zelf verteld. Wanneer is hij vertrokken?’

Christa drukt haar sigaret uit in een overvolle asbak. ‘Drie dagen geleden’, antwoordt ze onverschillig.

Benders kijkt haar onderzoekend aan. Uit niets is op te maken dat de tot rechtsvervolging ontslagen Jurriaan haar tot vreugde stemt. Alsof de boodschap niet tot haar wil doordringen.

‘Ik heb Jurriaan nog geprobeerd te bellen, maar ik kreeg hem niet te pakken. Heeft hij een ander nummer?’

‘Niet dat ik weet.’

‘Niet dat ik weet?’, herhaalt Benders verbaasd. ‘U weet toch wel op welk nummer uw zoon bereikbaar is?’

‘Nee. Dat weet ik niet. Net zo min als dat ik weet waar hij naartoe is. Jurriaan heeft z’n koffer gepakt en is de deur uitgelopen. Dat is het enige dat ik weet.’

Benders denkt een idee te hebben waar de schoen bij Christa wringt. Jurriaan had hem al gezegd dat z’n moeder het hem niet in dank zou afnemen als hij een wereldreis gaat maken.

‘Hebben jullie soms ruzie gehad?’

Christa pakt een nieuwe sigaret en steekt hem aan. Haar hand beeft. ‘Daar is geen sprake van’, zegt ze. ‘Ik wil best toegeven dat het niet mijn keus is, dat Jurriaan op reis ging. Maar wie ben ik om hem tegen te houden?’

Benders staat op. ‘Ik weet genoeg, zegt hij. ‘Zodra Jurriaan weer wat van zich laat weten, hoor ik dat graag van u.’

Hij loopt de kamer uit en stoot in zijn gang tegen een kast. Door de klap valt een fotolijstje om met een foto, waarvan Benders vermoedt dat hij van Jurriaan op jongere leeftijd is. Hij mompelt een excuus, zet het lijstje weer overeind en verlaat het huis.

Buiten schijnt de zon. Het is warm. Benders trekt zijn colbert uit en stapt in zijn auto. Bij het wegrijden ziet hij dat Christa een gordijn openschuift. Ze kijkt hem na. Zwaait naar hem. Maar hij voelt niet de behoefte op haar wuiven te reageren.

Nadenkend schuift Christa het gordijn weer terug. Zal Benders iets aan haar hebben gemerkt? Ze is bang van wel. Ze denkt dat zijn geoefende politieogen hebben gezien dat ze er slecht uitziet. Dat haar zorgen haar kwellen. Ze mist Jurriaan. Ze mist de geluiden die hij maakt als hij zich douchet, of zijn favoriete cd’s speelt. Ze mist zijn geur. Zijn lieve ogen. Zijn zachte, verstandige praten. De zorg waarmee hij haar omringde.

Ze waren kwaad uit elkaar gegaan. Niet eerder was hij zo opstandig en onredelijk geweest. Hij had dingen gezegd die hij niet kon menen. Hij kan haar niet haten. Hij houdt van haar. Dat weet ze zeker. En zij van hem.

Het begon met zijn wens een wereldreis te maken. Ze wilde dat niet. Hem vertellen waarom ze ertegen was, kon ze niet. Ze wilde het feestje om zijn herwonnen vrijheid niet verstieren. Er was immers nog tijd. “Drie maanden”, had de dokter gezegd.

Jurriaan was onvermurwbaar geweest. Hij verweet haar dat ze hem zijn reis niet gunde. Noemde haar egoïstisch. Ze had zich daar boos over gemaakt. Zei dat het niet waar was dat ze het hem niet gunde, maar dat ze vond dat hij eerst weer tot zichzelf moest komen. Dat hij veel had meegemaakt en zijn rust moest nemen. Maar hij had niet geluisterd en was doorgegaan met haar verwijten te maken. Zijn toon was vijandig. Hij zei dat ze hem te veel had verwend en zijn leven had verpest.

Ze had hem aangehoord, maar was nauwelijks tegen zijn verwijten ingegaan. Ze was kalm gebleven. Wilde niet dat de ruzie escaleerde. Had hem alleen gezegd dat hij onredelijk was en dat ze op deze toon niet verder met hem wenste te praten. Maar haar kalmte maakte Jurriaan alleen maar bozer. Hij werd steeds feller en begon te schreeuwen. Pakte een koffiekopje en gooide dat tegen de keukenmuur kapot. Uiteindelijk schreeuwde hij tegen haar: “Als vader nog zou hebben geleefd, zou het anders met me zijn afgelopen.”

Eerst had ze hem sprakeloos aangestaard. Was dit haar jongen, had ze zich afgevraagd. Haar Jur? Met zijn hamster? Met zijn hengel bij het slootje? Zijn eerste fiets, die ze had opgespaard van haar karige uitkering? Was dit zijn dank?

Overvallen door een niet meer te beheersen woede had ze hem geslagen. Nog niet eerder had ze dat gedaan. Daarna was alles eruit gekomen. Alles wat ze al die tijd zo angstvallig had weten te verzwijgen.

31

Paula legt de telefoon terug op tafel. Frank Benders had haar zojuist gebeld. Hij had belangrijk nieuws. Maar ze had het niet kunnen opbrengen goed naar hem te luisteren. En hem vertellen hoe dat kwam, wilde ze niet. Niet eerder dan dat ze met Jillian had gesproken.

Ongeduldig trommelt ze met haar vingers op het bureau. Jillian is naar de kantine. “We moeten straks even praten”, zei ze. “Maar eerst haal ik koffie.”

Ze weet maar al te goed wat er moet worden besproken. Het is duidelijk dat er onder haar naam naar Greta Hamers is gebeld. Ze weet ook door wie.

Jillian komt binnen met de koffie. Ze zet de twee bekers op het bureau en gaat tegenover Paula zitten. Ze is gespannen.

‘We zullen de feiten onder ogen moeten zien’, begint ze aarzelend. ‘Er is onder jouw naam naar Greta gebeld. Ik zou willen dat je goed nadenkt over wie dat gedaan kan hebben.’

Paula krimpt ineen. Jillians woorden geselen haar al zo gepijnigde hersens. Ze heeft de afgelopen nacht niet anders gedaan dan nagedacht. Het denken hield haar uit haar slaap. Het kon niet anders dan dat het José moet zijn geweest. Alles klopte. Zij was de enige op die bewuste avond na de overval die in haar nabijheid was. Ze heeft de denkbeeldige film vanaf het moment dat ze thuiskwam stap voor stap afgedraaid. Ze was vermoeid. José masseerde haar. Een weldadige massage, die haar volledig ontspande. José vroeg haar naar de belevenissen van die dag. Ze luisterde belangstellend en stelde vragen naar aanleiding van wat ze vertelde. Vragen die ze nietsvermoedend had beantwoord.

‘Waarom zeg je niets, Paula?’, vraagt Jillian ongeduldig. ‘Je hebt me toch wel verstaan?’

Paula kijkt geschrokken op. ‘Ze heeft me verdomme uitgehoord’, zegt ze verslagen. ‘Het was José. Ik hoef daar niet meer over na te denken. Het was José die Greta belde.’

Jillian kijkt Paula verbijsterd aan. ‘Het was José die Greta belde?’, herhaalt ze ongelovig.

Paula vertelt Jillian wat er die avond is gebeurd. ‘Ik heb me tegenover haar laten ontvallen dat de getuige van de overval een vrouw was. Daarna moet het kinderlijk eenvoudig voor haar zijn geweest. Mijn tas met daarin mijn notities lag immers voor het grijpen. Het adres en telefoonnummer van Miranda Hamers stonden daarin vermeld.’

Jillian weet hier niets op te zeggen. Alles lijkt hiermee op zijn plaats te vallen. Met de vooropgezette bedoeling het onderzoek op de voet te kunnen volgen is José een vriendschap met Paula aangegaan. Ze moet dus betrokken zijn bij de overvallen.

Ze kijkt naar Paula. ‘Ik vind dit verschrikkelijk voor je’, zegt ze meelevend. ‘Maar dit mag je jezelf niet verwijten. Dit had iedereen kunnen overkomen.’

Paula vecht haar tranen terug. ‘De gedachte wat er met Miranda had kunnen gebeuren zit me nog het meeste dwars’, zegt ze. ‘Stel je eens voor.....’

Jillian legt haar hand op Paula’s schouder. ‘Je hoeft je dat niet voor te stellen’, zegt ze kalm. ‘Miranda heeft het overleefd. Ze zal geen blijvend letsel aan de aanslag overhouden. Probeer die gedachte te laten overheersen en neem je zelf niet te veel kwalijk.’

Paula zucht diep en kijkt haar collega dankbaar aan. ‘Ik heb er de hele nacht over liggen piekeren’, zegt ze. ‘Het is me nu ook duidelijk dat de vrouw in de winkel, die Miranda heeft gehoord, José moet zijn geweest.’

Jillian knikt. ‘Ook dat past in het plaatje’, beaamt ze. ‘Miranda vormde een gevaar. Ze moest worden uitgeschakeld.’

32

De avond na zijn bezoek aan Christa Boelen besluit Benders de officier van justitie op de hoogte te stellen van Jurriaans vertrek. Hij toetst haar nummer in, maar bedenkt te laat dat het al ver over elven is. Om te voorkomen dat Hilda opneemt, drukt hij onmiddellijk op het rode telefoontje. Geërgerd over zijn eigen verstrooidheid legt hij de telefoon terug in de houder. Hilda had gezegd dat hij haar altijd kon bellen, maar daar zijn natuurlijk wel grenzen aan verbonden. Bovendien kan dit gesprek ook tot morgen wachten.

Zuchtend pakt hij de afstandbediening en toetst in op het late journaal. De weerman weet hem nog juist te vertellen dat het warme weer zich onverminderd voortzet. Het zal vijfentwintig tot dertig graden worden en de vooruitzichten voor de komende dagen wijzen ook in die richting. Nijdig drukt hij de televisie uit. De volgende dag zou hij op Mira passen. Hij heeft zijn kleindochter beloofd met haar naar de bioscoop te gaan. Er speelt een kinderfilm die ze graag wil zien. Denkend over een alternatief loopt hij naar de keuken om koffie te zetten. Misschien kan hij haar verleiden naar een dierentuin te gaan, bedenkt hij optimistisch.

Dan gaat de telefoon. Benders denkt onmiddellijk aan zijn dochter en haast zich hem op te nemen. Femke zal met hem willen overleggen hoe laat hij Mira moet komen halen. Hij zal haar dan gelijk vragen of ze niet liever met hem naar Artis wil gaan.

‘Ja, met mij’, zegt hij zonder naar het telefoonnummer in zijn schermpje te kijken.

‘Was jij het die me zojuist belde?’

Benders herkent onmiddellijk Hilda’s stem. ‘Ja, ja’, haast hij zich te antwoorden. ‘Ik heb je gebeld, maar ik bedacht te laat dat het al over elven was. Sorry daarvoor.’

‘Wat wilde je vertellen?’

‘Dat is niet echt belangrijk. Dat kan morgen ook.’

Op de achtergrond hoort Benders zachte fadomuziek.

‘Mijn avond begint pas’, zegt Hilda. ‘Vind je het goed dat ik nog even bij je langskom? Ik heb lang doorgewerkt en heb behoefte aan wat afleiding.’

De vraag overvalt Benders, maar hij antwoordt dat het oké is.

Hij kijkt op de klok aan de wand. Het is bijna half twaalf. Op zoek naar een geschikte fles wijn loopt hij naar de voorraadkast. Hij kiest voor een Portugese rode wijn. Hilda zei behoefte te hebben aan afleiding. Wat kan er gebeurd zijn, dat ze tot laat in de avond heeft moeten doorwerken? Een ernstig misdrijf? Een moord? Hij herinnert zich nog maar al te goed hoe ook hij als oud-inspecteur op de meest onmogelijke tijden moest komen opdraven. Het spijt hem niet dat aan die hectiek een eind is gekomen. Hoewel hij de spanning nog wel eens mist.

Zodra hij de deur voor Hilda heeft geopend, voelt hij de warmte het appartement instromen. Anders dan hij is ze zomers gekleed. Ze draagt een witte broek en een geel mouwloos T-shirt. Benders voelt zich opgelaten in zijn verwassen zwarte broek en donkerrode overhemd met lange mouwen.

‘Kom erin’, zegt hij zo spontaan mogelijk.

Hilda loopt naar binnen en neemt hem zwijgend op. Haar zwijgen staat gelijk aan afkeuring, bedenkt Benders. ‘Wil je iets drinken?’, vraagt hij wat stijfjes.

‘Een rosé lijkt me wel lekker’, zegt ze.

Benders pakt de fles rode wijn van de keukentafel, loopt ermee naar de voorraadkast en komt terug met een rosé.

‘Het lijkt of er geen eind komt aan deze zomer’, zegt Hilda, zodra ze hem weer hoort. Ze staat voor het raam en staart de duisternis in.

Benders verbaast zich over de toon waarop ze dit zegt. Alsof ze genoeg heeft van het mooie weer. ‘Van mij mag deze zomer eeuwig duren’, zegt hij grijnzend, terwijl hij een glas voor haar inschenkt.

Hilda gaat zitten. Benders schenkt voor zichzelf ook een glas in en neemt plaats tegenover haar. ‘Je was dus nog laat aan het werk’, vist hij nieuwsgierig.

Hilda’s wenkbrauwen fronsen zich. ‘Er waren wat problemen’, zegt ze. Ze nipt van haar glas en kijkt Benders aan. ‘En jij?’, vraagt ze. ‘Wat bracht jou ertoe mij te bellen?’

Benders pakt z’n glas en laat zich achterovervallen in z’n stoel. Hij vertelt haar over zijn bezoek aan Christa en uit z’n teleurstelling over Jurriaans besluit op reis te gaan zonder hem daarvan van te voren te hebben geïnformeerd. ‘Ik had dat niet van hem verwacht. Ik schatte Jurriaan in als integer en betrouwbaar.’

‘Als we inmiddels niet beter wisten zouden we nog denken dat hij op de vlucht is geslagen’, zegt Hilda. ‘Heeft z’n moeder er werkelijk geen idee van waar hij naartoe is?’

Benders schudt z’n hoofd. ‘Die twee hadden woorden gekregen. Ik denk dat Jurriaan met een kwade kop is vertrokken’

‘Woorden, waarover?’

‘Ik vermoed over Jurriaans plan een wereldreis te maken. Jurriaan had me dat al eerder verteld. “M’n moeder zal me dat niet in dank afnemen”, zei hij.’

Hilda drinkt nadenkend van haar rosé. ‘Heeft Jurriaan altijd bij z’n moeder gewoond?’, vraagt ze.

‘Vierendertig jaar. Wat dat betreft is het niet raar dat hij zijn vleugels eens uitslaat.’

Hilda vraagt of hij er bezwaar tegen heeft dat ze rookt.

Benders antwoordt daar geen probleem mee te hebben en staat op om een asbak te halen. ‘Ik wist trouwens niet dat je rookt’, zegt hij terwijl hij de asbak op tafel zet.

Hilda steekt een klein sigaartje op. ‘Ik probeer dat ook te beperken’, zegt ze diep inhalerend. ‘Maar soms wordt het me te veel. Dan zoek ik troost in een sigaartje, een glaasje wijn en goed gezelschap.’

Benders trekt een grimas. Hij pakt de fles rosé en schenkt Hilda ongevraagd wat bij. Hetzelfde doet hij bij zijn eigen glas ‘Of je in goed gezelschap bent staat nog te bezien’, zegt hij glimlachend. ‘Maar wat is het probleem? Of wil je daar niet over praten?’

Hilda slaat wat gemorste as van haar T-shirt. ‘Ik heb begrepen dat Paula van Es ooit jouw assistente is geweest? Is dat juist?’

Haar vraag overvalt Benders. Hij had erop gerekend dat ze een persoonlijk probleem met hem wilde bespreken. Voor geroddel is de officier bij hem aan het verkeerde adres.

‘Dat klopt’, zegt hij kortaf. ‘Waarom begin je daarover?’

‘Ze is voorlopig geschorst.’

Benders kijkt Hilda perplex aan. ‘Paula is geschorst?’, vraagt hij ongelovig. ‘Waarom in godsnaam?’

Hilda tipt wat as van haar sigaar in de asbak. Ze aarzelt. Benders vermoedt dat ze heeft gemerkt dat hij zijn stem moest beheersen. Ook heeft ze waarschijnlijk de woede van zijn gezicht afgelezen.

‘Paula heeft gevoelige informatie gelekt’, zegt ze voorzichtig. ‘Zo gevoelig dat ze daarmee mogelijk iemands leven in gevaar heeft gebracht.’

‘Paula zou informatie hebben gelekt?’, zegt hij ongelovig. ‘Daar wil ik alles van horen.’

Achter de omhoog kringelende rook vertelt Hilda wat er is gebeurd. ‘We kunnen niet accepteren dat rechercheurs informatie laten rondslingeren en met iedereen gesprekken voeren over onderzoekszaken.’

‘Ik vind dit verdomme zwaar overdreven’, valt Benders uit. ‘Paula heeft een onberispelijke staat van dienst. Ze vertrouwde die vrouw. Het was haar geliefde.’

‘Dat doet niet ter zake. Ze had haar mond moeten houden.’

Benders kijkt Hilda spottend aan. ‘Wat ben jij voor een ijskoude. Was jij nooit verliefd? Verloor jij nooit je kop aan een vent die achteraf jouw vertrouwen niet waard bleek te zijn?’

Hilda dooft haar sigaar. ‘Laten we het zakelijk houden, Frank’, zegt ze kalm. ‘Het feit is dat door Paula’s toedoen de identiteit van een belangrijke getuige bekend is geworden. Dit ongestraft laten zou de geloofwaardigheid van onze rechtstaat schaden. Verliefd of niet.’

Benders hervindt zijn kalmte. Dat Paula een schorsing heeft opgelopen raakt hem. Dat verdient ze niet, vindt hij. Maar Hilda’s standpunt is ook te begrijpen.

‘Sorry, dat ik zo tegen je uitviel’, verontschuldigt hij zich. ‘Ik werkte negen jaar met Paula. Ze is een fantastisch mens en een uitstekend rechercheur. Dat haar dit is overkomen, vind ik heel erg.’

‘Ik begrijp je reactie wel. Paula lijkt me een integer rechercheur. Het pleit voor haar dat ze haar fout zelf heeft gemeld. Het is dan ook niet zo dat ze hierdoor al haar krediet heeft verspeeld. En ja, ooit verloor ik ook mijn kop. Maar daar heb ik van geleerd. Laten we hopen dat Paula dat ook doet.’

Benders schenkt voor zichzelf nog een rosé in en houdt de fles voor Hilda omhoog.

‘Laat ik dat maar niet doen’, zegt ze. ‘Of je moet me een slaapplaats kunnen aanbieden.’

‘Geen probleem’, haast Benders zich te zeggen. ‘Ik heb een logeerbed voor m’n kleindochter.’

‘In dat geval mag je nog een keer voor me inschenken.’

Terwijl Hilda haar tweede sigaartje opsteekt, vraagt ze hoe oud zijn kleindochter is.

Hij vult haar glas bij en antwoordt dat Mira over twee maanden vijf wordt. ‘De tijd gaat onvoorstelbaar hard’, zegt hij. ‘Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat Mira’s moeder werd geboren.’

‘Hoe lang is dat geleden?’

‘Femke is tweeëndertig.’

‘Was ze er voor Joris?’

Benders schudt zijn hoofd. Het verbaast hem dat de officier de naam van zijn zoon heeft onthouden. Tijdens hun eerste ontmoeting heeft hij de naam Joris nauwelijks genoemd. Hij herinnert zich dat hij tijdens dat gesprek vroeg of ze kinderen had. Hilda antwoordde toen dat ze een dochter had, maar ze leek niet over haar te willen praten.

‘Joris was er twee jaar eerder’, antwoordt hij. ‘Wat knap dat je zijn naam nog weet.’

Hilda glimlacht. Een lach die Benders eerder zag, maar ook nu niet weet te doorgronden.

‘Ik ben er op getraind naar mensen te luisteren’, verklaart ze.

‘Je vertelde me tijdens onze eerste ontmoeting zelf een dochter te hebben. Hoe oud is zij?’

Hilda aarzelt. ‘Achttien’, zegt ze dan.

Aan Hilda’s afgemeten antwoord merkt Benders dat haar dochter voor haar nog steeds geen favoriet onderwerp van gesprek is. ‘Ik krijg de indruk dat je liever niet over je dochter praat’, probeert hij voorzichtig. ‘Klopt dat?’

‘Dat heb je goed opgemerkt.’

‘Is het verspilde energie te vragen waarom?’

‘Ik heb de relatie met mijn dochter verbroken. Het hoe en waarom houd ik liever voor mezelf.’

De officier is zo beslist dat Benders besluit haar wens te respecteren.

‘Wat doen we met Boelen?’, gooit hij het over een andere boeg. ‘Is het mogelijk voor hem een opsporingsbevel te laten uitgaan?’

‘Ik zou niet weten waarom. Boelen wordt officieel nergens meer van beschuldigd. Bovendien denk ik dat het niet lang duurt voordat hij zich weer uit zichzelf meldt.’

‘Waarom denk je dat?’

‘Boelen heeft vierendertig jaar bij z’n moeder gewoond. In die tijd moet een band zijn ontstaan die je niet zomaar van de een op de andere dag verbreekt. Ik durf dan ook te voorspellen dat hij tussen nu en twee weken weer bij z’n moeder op de stoep staat.’

‘Misschien heb je gelijk’, zegt Benders aarzelend. ‘Maar wat als dat niet zo is?’

Hilda trekt nadenkend aan haar sigaartje. ‘Dan is het altijd nog vroeg genoeg om maatregelen te treffen,’ antwoordt ze. ‘Maar nogmaals, ik het is niet nodig.’

Het valt Benders op dat Hilda haar glas sinds hij heeft bijgeschonken nog niet heeft aangeroerd. Heeft ze na zijn vragen over haar privéleven besloten alsnog naar huis te gaan, vraagt hij zich af.

Alsof de officier zijn gedachten heeft gelezen staat ze op en dooft haar sigaar. ‘Ik ben van gedachten veranderd’, zegt ze glimlachend. ‘Bedankt voor je aanbod, maar ik heb toch besloten naar huis te gaan.’

‘Als dat komt omdat ik je doorvroeg over je privéleven spijt me dat. Ik wil niet....’

‘Ik verlang gewoon naar mijn eigen bed, Frank’, kapt Hilda zijn verontschuldiging af. ‘Een andere reden is er niet.’

33

Paula verlaat woedend het bureau. Ze kan het nog nauwelijks geloven. Eerst had ze nog gehoopt dat het allemaal met een sisser zou aflopen. Dat haar superieuren na een nachtje slapen op hun besluit zouden terugkomen. Maar die hoop bleek achteraf naïef te zijn. Haar schorsing wordt niet teruggedraaid. Diederik noemde het een disciplinaire maatregel met als doel daar lering uit te trekken. Hij zei dat ze door haar nonchalante gedrag het vertrouwen van het hele korps had geschaad.

Jillian had haar gesteund door tegen Diederik te zeggen dat ze dat nogal grote woorden vond. “Bovendien,” zei ze, “moet er eerst nog maar bewezen worden of het werkelijk door Paula’s toedoen kwam dat Miranda’s identiteit bekend werd.”

Maar Paula is ervan overtuigd dat Jillian dat meer voor haar zei. José heeft haar vertrouwen misbruikt, zoveel is zeker. Voor zichzelf heeft ze de denkbeeldige film al honderden keren afgedraaid. Niet alleen van die bewuste avond, maar vanaf de eerste dag dat ze José had ontmoet. Ze had toen na de training nog wat aan de bar gezeten om iets te drinken. Eigenlijk deed ze dat nooit. Meestal ging ze onmiddellijk onder de douche en verliet daarna de sportschool. Maar die keer had ze daarvan afgeweken. José was naast haar komen zitten. Ze had haar wel meer in de sportschool gezien, maar nooit een woord met haar gewisseld.

José begon het gesprek met het maken van complimenten. Ze zei dat het aan Paula’s figuur goed was te zien dat ze regelmatig de sportschool bezocht. Paula weet nog dat ze daar eerst wat sceptisch onder was gebleven. Maar toen José wist te vertellen dat ze haar drie maanden daarvoor had zien binnenkomen en sindsdien alleen maar mooier was gaan vinden, voelde ze zich gestreeld. Na de breuk met Marit was ze steeds onzekerder geworden. José had op het juiste moment de juiste snaar geraakt.

Ze hadden die avond nog uren met elkaar gepraat. Hoewel het achteraf bezien zijzelf was die praatte en José zich meer beperkte tot luisteren. Toch had ze geen moment het gevoel gehad dat ze werd uitgehoord.

Daarna leek alles als vanzelfsprekend te gaan. Ze werd verliefd. Straalverliefd. Eerst had ze zich daartegen verzet. Vond ze dat ze daar nog niet aan toe was. Maar ze wist dat dat slechts uitvluchten waren. Of José ook verliefd op haar was, had ze zich nauwelijks afgevraagd. José liet haar voelen bijzonder te zijn. Ze gaf haar haar zelfvertrouwen terug. Als ze over haar werk vertelde, hing José aan haar lippen. Ze vond het spannend. “Heel wat anders dan mijn saaie bestaan als accountmanager”, zei ze vaak.

Te laat besefte ze dat ze zich heeft laten verleiden door een zeventien jaar jongere vrouw. Een mooie vrouw. Mooi, aantrekkelijk en spannend. Een vrouw ook die haar wist te leiden naar ongekende hoogtepunten. Zonder daar iets voor terug te verlangen. Hoe kon ze zo naïef zijn?

Nog steeds woedend stapt Paula in haar auto. Ze zou er heel wat voor over hebben het bedrog van José betaald te zetten. Ze had aangeboden om met haar hulp een compositietekening van José te laten maken, zodat ze met behulp daarvan haar konden opsporen. Maar de officier had dit geen goed idee gevonden. Ze zei geen slapende honden wakker te willen maken. “Met een beetje geluk is ze nog in deze omgeving” voerde ze aan. “Zodra duidelijk wordt dat we een klopjacht op haar voorbereiden is ze gevlogen.”

Diederik was het zoals gewoonlijk met haar eens. Hij liep als een schoothondje achter de officier van justitie aan. Met alles wat zij besliste, was hij het eens. Met Benders zou alles anders zijn geweest, bedenkt Paula spijtig. Hij zou de officier van justitie van repliek hebben gediend en zijn eigen weg zijn gegaan.

Ineens bedenkt ze dat ze Frank nog niet heeft laten weten wat haar is overkomen. Ze besluit hem te bellen en manoeuvreert haar auto naar de kant van de weg. Frank neemt onmiddellijk op. Op de achtergrond hoort ze een kind huilen. Dat is Mira, begrijpt ze. Waarschijnlijk is het zijn oppasdag. Ze vertelt hem waarvoor ze belt, maar hoort dan dat de tamtam zijn werk al heeft gedaan. Ze maakt zich daarover kwaad. Blijkbaar is haar schorsing dusdanig hot news dat mensen niet het fatsoen kunnen opbrengen dat binnenskamers te houden.

‘Van wie hoorde je het?’, vraagt ze humeurig.

‘Hilda Clemens was hier gisteravond. Zij vertelde het me. De officier van justitie is van mening dat het vertrouwen in de rechtstaat zal worden geschaad als jouw nonchalante gedrag ongestraft blijft. Maar probeer er niet te zwaar aan te tillen, Paula. Ze is nog steeds overtuigd van je integriteit.’

‘Is dit een omslachtige manier om mij te vertellen dat je achter de schorsing staat?’

‘Onzin. Ik zou er zelf niet voor hebben gekozen. Maar strikt genomen zijn ze gerechtigd jou te schorsen. Probeer dat te accepteren.’

Paula vloekt. ‘Aan jou heb ik ook niets’, zegt ze verbolgen.

‘Dat had je kunnen weten’, stelt Benders nuchter vast. ‘Je hebt nooit wat aan me gehad.’

Ondanks haar ellende moet Paula glimlachen. Ze mist het nog wel eens, zijn onderkoelde humor. Ze kent hem door en door. Ze is er dan ook van overtuigd dat hij tegenover de officier van justitie zijn beklag heeft gedaan over haar schorsing. Maar ook hij staat machteloos, begrijpt ze.

‘Sorry’, zegt ze vergevend. ‘Zo bedoelde ik het niet.’

‘Het is al goed. Heb je een idee waar José kan zijn?’

‘Nee. Ik denk ook niet dat ze nog wat zich laat horen. In ieder geval niet vrijwillig.’

Benders laat een grommend geluid horen. ‘Doe geen domme dingen, Paula’, zegt hij waarschuwend. ‘Dat is het niet waard.’

‘Maak je daarover maar geen zorgen. Hoe staat het trouwens met de zaak Boelen? Ben je al wat wijzer geworden?’

Benders wil reageren, maar zijn antwoord wordt overstemd door een krijsende Mira. ‘Ik moet nu hangen!’, roept hij luid. ‘Mira breekt hier de boel af. Kom anders morgen even langs, dan kunnen we eens bijpraten.’

Paula belooft hem dat en verbreekt de verbinding. Ze haalt diep adem. Door het gesprek met Frank is haar ergste woede weggeëbd. Hoewel haar voornemen José ter verantwoording te roepen nog altijd rechtovereind staat.

34

Benders ligt nog in bed als hij de bel van de centrale toegangsdeur hoort gaan. Geschrokken kijkt hij op zijn wekker. Het is al over tienen. Hij vloekt en haast zich om te kijken wie er voor de deur staat.

Het is Paula.

Hij ontgrendelt onmiddellijk de deur en zegt haar naar boven te komen. Zelf schiet hij gehaast in zijn kleren. Op het moment dat de voordeurbel gaat, sluit hij net het bovenste knoopje van zijn overhemd.

‘Sorry, dat het hier nog zo’n bende is’, verontschuldigt hij zich zodra Paula in zijn appartement staat. ‘Ik heb me verslapen. Wil je koffie?’

Paula knikt. ‘Ik zet wel even’, zegt ze. ‘Ga jij je maar opfrissen. Je ziet eruit als een zwerver.’

Benders wil protesteren, maar Paula’s blik besluit hem daarvan af te zien.

Na tien minuten komt hij terug in de kamer. Paula heeft ondertussen al het rondslingerende speelgoed van z’n kleindochter aan de kant geschoven en koffie gezet. ‘Ik heb de hele nacht niet kunnen slapen’, zegt ze, terwijl ze gaat zitten. ‘Ik stond om vijf uur al naast mijn bed. Vandaar dat ik wat aan de vroege kant ben.’

Benders kijkt Paula onderzoekend aan. Het is haar aan te zien dat ze een slechte nacht heeft gehad. De sporen van een recente huilbui heeft ze niet kunnen wegschminken. Het doet hem pijn haar zo te zien. Hij vindt dat ze dat niet verdient, zeker niet na wat ze allemaal heeft moeten meemaken. Eerst de scheiding. Dan een vermeende geliefde die haar vertrouwen misbruikt, waardoor ze ook nog eens wordt geschorst. Hij kan begrijpen dat dit haar allemaal te veel is geworden. Ook de doorgaans stoere Paula heeft haar grenzen.

‘Ik vroeg je gisteren naar je onderzoek’, onderbreekt Paula zijn gedachten. ‘Maar Mira belette je daarop een antwoord te geven. Ik ben nog steeds erg benieuwd. Hoe staat het eigenlijk daarmee?’

Benders praat haar bij over de stand van zaken. ‘Ik ben nu zover dat ik zeker weet dat Jurriaan niet de man is die wij moeten hebben’, sluit hij af.

Paula drinkt van haar koffie. ‘Wat ga je nu doen?’

‘Ik wilde proberen van Jurriaan te horen of Matthijs wellicht met hem heeft gesproken over een bezoek dat hij verwachtte. Maar ik heb hem nog niet te spreken kunnen krijgen.’

‘Waarom niet? Hij moest zich toch beschikbaar houden?’

‘Dat is ook zo, maar z’n moeder vertelde dat hij desondanks op reis is gegaan.’

‘Wat vreemd. Heb je daar met de officier van justitie over gesproken?’

‘Hilda zei me dat ik geduld moest hebben. Ze is ervan overtuigd dat Jurriaan binnenkort weer naar huis zal komen.’

Paula glimlacht. ‘Heb je haar toen eerlijk geantwoord dat geduld niet een van je sterkste eigenschappen is?’

Benders is opgelucht weer een lach op Paula’s gezicht te zien. Hij weet hoe terecht haar opmerking is, maar beseft ook dat hij niet veel meer kan doen dan afwachten.

‘Ik heb me voorgenomen dagelijks bij huize Boelen langs te gaan om te checken of Jurriaan weer terug is. Meer kan ik voorlopig niet doen.’

‘Kan het niet zo zijn dat Jurriaan er wel is, maar zich schuil houdt omdat hij het zat is door de politie te worden lastiggevallen?’

Benders schudt zijn hoofd. ‘Daar lijkt Jurriaan me de man niet naar.’

‘Lijkt hij jou er dan wel de man naar om ondanks zijn plicht zich beschikbaar te houden op reis te gaan?’

Benders beseft dat Paula daarmee een punt heeft. ‘Dat had ik ook niet van hem verwacht’, geeft hij toe.

‘Hiermee kunnen we dus stellen dat Boelen toch niet de man is die jij dacht dat hij is’, vat Paula samen.

De opmerking van zijn vroegere assistente stemt Benders tot nadenken. Maar wat hij ook bedenkt, een andere aanvaardbare reden dan dat hij kwaad moet zijn weggelopen na een ruzie met Christa vindt hij niet.

‘Zijn jullie nog verder gekomen in jullie onderzoek?’, vraagt hij om het onderwerp Boelen af te sluiten.

Paula haalt haar schouders op. ‘Volgens mij laat de officier van justitie de mogelijkheid om een grote stap te zetten aan zich voorbijgaan. Maar dat is haar verantwoordelijkheid.’

Benders kijkt Paula bevreemd aan. Ze klinkt onverschillig. ‘Welke mogelijkheid bedoel je? ’

Paula legt hem uit dat ze had voorgesteld een tekening van José te laten verspreiden. ‘Maar de officier van justitie veegde dat van tafel met het argument dat we daarmee slapende honden wakker kunnen maken’, zegt ze grimmig. ‘Ze zei te verwachten dat José zich nog in deze omgeving ophoudt en zou kunnen vluchten zodra ze hoort dat er een klopjacht op haar gaande is.’

‘Dat kan wel zo zijn,’ zegt Benders, ‘maar nu jagen ze een schim na. Wat vindt Diederik ervan?’

‘Diederik zegt het met de officier eens te zijn. Maar hij is het zo’n beetje met alles eens wat Hilda beslist.’

‘En Jillian?’

‘Jillian staat aan mijn kant. Ze zegt dat ze het besluit van Hilda en Diederik ook onbegrijpelijk vindt.’

Benders maakt zich kwaad. Hij pakt de telefoon en toetst het nummer van Hilda in.

Na enkele seconden neemt de officier van justitie op en vraagt voor hij iets kan zeggen of er soms nieuws is.

‘Nee’, antwoordt hij kortaf. ‘Er is geen nieuws. Ik bel je alleen om te vragen waarom je weigert een compositietekening te laten verspreiden van de vrouw die wordt gezocht in verband met de aanslag op Miranda Hamers.’

‘Dat is in goed overleg met Diederik besloten’, antwoordt Hilda. ‘Waarom vraag je dat?’

‘Omdat ik het een dom besluit vind. Jullie moeten alle middelen die ter beschikking staan aangrijpen om die vrouw te vinden.’

‘We moeten niets, Frank. Het is ons beleid haar niet wijzer te maken dan ze is. Zodra ze weet dat ze wordt gezocht, bestaat de kans dat ze ervandoor gaat. Ik wil dat risico niet lopen.’

Door de kalme beslistheid waarmee Hilda hem te woord staat, beseft Benders dat verder aandringen geen zin heeft.

‘De officier is niet te vermurwen’, zegt hij, zodra het gesprek is beëindigd.

Paula haalt haar schouders op. ‘Ik had ook niet anders van dat mens verwacht’, zegt ze verbolgen.

‘Mag je haar niet?’

‘Niet mogen wil ik niet zeggen, maar ik vind haar een nogal eigenzinnige vrouw. Ze drukt te veel haar stempel op het onderzoek. Alsof wij niet bij machte zijn deze taak op ons te nemen.’

Benders denkt na over Paula’s opmerking. Het lijkt erop dat ze meent wat ze zegt. Toch houdt hij er rekening mee dat haar menig over Hilda kan zijn ingegeven door rancune. Hoewel hij aan zichzelf moet toegeven dat dat niet haar stijl is.

35

De dag na haar bezoek aan Benders is Paula op weg naar een laserkliniek. Ze heeft een intakegesprek voor het laten verwijderen van de tatoeage uit haar hals. Via internet is ze er achtergekomen dat de behandeling complex en pijnlijk moet zijn, toch is ze vastbesloten het zeepaardje dat haar aan José herinnert voorgoed te laten verdwijnen. Zoals ze alles wat haar aan die vrouw herinnert uit haar leven wil bannen.

Het zomerse verkeer is moordend. Onder het rijden maakt Paula haar gordel los en trekt haar T-shirt vrij van haar bezwete lijf. Ze kijkt jaloers naar de haar passerende automobilisten, die helder en fris achter het stuur lijken te zitten. De volgende auto moet airco hebben, bedenkt ze verbeten.

Om optimaal te profiteren van de zwakke wind laat ze het portierraampje rechts van haar zakken en voert de snelheid op. Uit de tas naast haar zoemt het gedempte geluid van haar mobiele telefoon. Ze neemt weer gas terug en manoeuvreert haar auto naar de kant van de weg.

Het is Jillian. Ze vraagt hoe het haar vergaat. ‘Ik heb al een paar dagen niets van je gehoord’, zegt ze. ‘Ik maak me een beetje zorgen. Red je het een beetje?’

Paula antwoordt dat ze zich geen zorgen hoeft te maken. ‘Ik heb nu tenminste de tijd om het achterstallige onderhoud in mijn appartement weg te werken’, zegt ze flink. ‘Maar hoe staat het met onderzoek. Is er nog nieuws te melden?’

‘Niet echt’, zegt Jillian. ‘We houden al een poosje het appartement van José in de gaten, maar daar is geen teken van leven te bespeuren.’

Paula hoort daar niet van op. Zelf heeft ze ook meerdere uren zonder resultaat voor het appartement van José gepost.

‘Wordt het dan niet eens tijd dat jullie daar een huiszoeking doen?’

‘Daar is wel om gevraagd. Maar officieel bestaat er geen aanklacht tegen José. We krijgen dus geen toestemming.’

‘Wat zegt Diederik daarvan?’

‘Diederik staat achter het standpunt van Hilda dat het geen zin heeft naar de rechter-commissaris te stappen voor een huiszoeking.’

Paula vloekt. ‘Het begint er al meer en meer op te lijken dat het onderzoek om de een of andere reden wordt geboycot’, zegt ze kwaad.

‘Ik ben dat met je eens, maar ik kan daar niets tegen doen. Hilda Clemens is onvermurwbaar.’

Op de achtergrond hoort Paula iemand iets tegen Jillian zeggen.

‘Ik krijg zojuist goed nieuws’, zegt Jillian even later. ‘Miranda Hamers wordt vandaag uit het ziekenhuis ontslagen. Ze is volledig genezen verklaard.’

‘Dat is goed om te horen’, zegt Paula gemeend. ‘Weet je ook of ze bewaking krijgt?’

‘Ja. Ze krijgt voorlopig persoonsbeveiliging.’

Paula haalt opgelucht adem. ‘Dan gebeurt er tenminste nog iets goeds’, zegt ze cynisch. Ze kijkt op haar horloge en zegt dat ze het gesprek moet beëindigen. ‘Ik heb over een uur een afspraak bij een laserkliniek’, verontschuldigt ze zich.

‘Een laserkliniek?’, vraagt Jillian verbaasd. ‘Wat moet jij bij een laserkliniek?’

‘Ik wil de tattoo uit mijn hals laten verwijderen. Dat begrijp je toch wel?’

‘Ik zeg niet, dat ik het niet begrijp. Maar vind je het niet wat te vroeg voor een dergelijk besluit? Ik bedoel, stel dat we er naast zitten. Stel dat José niet degene was die naar Miranda en haar moeder heeft gebeld. We veronderstellen wel dat het zo is, maar we hebben daar nog geen enkel bewijs voor. Daarom vind ik je besluit de tattoo te laten verwijderen ook wat voorbarig. Maar het is natuurlijk jouw keuze.’

‘Precies’, antwoordt Paula beslist. ‘En ik ben ook niet van plan daar op terug te komen. In sprookjes geloof ik al lange tijd niet meer.’

36

Het is negen uur in de ochtend als Benders besluit zijn bed uit te komen. Het gesprek met Paula de vorige dag had hem tot ver na middernacht uit zijn slaap gehouden. Het was vooral haar opmerking over Hilda die hem had beziggehouden. Paula noemde de officier van justitie eigenzinnig. Ze vond dat ze te veel een stempel op het onderzoek drukt. Niet dat hij naar aanleiding van haar opmerking een reden ziet te twijfelen aan de integriteit van Hilda, maar haar bemoeienissen zijn wel opmerkelijk te noemen. De ervaring die hij tijdens zijn politiebestaan met officieren van justitie had, is juist dat zij zich gedurende het onderzoek meer afzijdig hielden en vertrouwden op de kundigheid van de onderzoekers. Maar hier lijkt het tegendeel het geval.

Benders trekt zijn kamerjas aan en loopt naar de keuken om thee te zetten. Het is een heldere dag en als hij de weerberichten mag geloven, belooft het warm te worden. Net als gisteren en de dag ervoor. Eergisteren was hij ondanks het mooie weer genoodzaakt binnen te blijven. Mira was uitgerekend op de dag dat hij op haar moest passen ziek geworden. Ze had koorts. Femke had hem gezegd niet met haar naar buiten te gaan, zodat hij zijn kleindochter had moeten vermaken met films die zijn dochter had meegebracht. Op het einde van de middag was hij dodelijk vermoeid geweest en wakker geschrokken van een krijsende Mira, die allang uit haar middagslaap was ontwaakt.

Benders loopt met de thee naar de woonkamer. Hij blijft staan voor het raam waar zijn gedachten terugkeren naar de officier van justitie. Aanvankelijk vond hij Hilda een strenge, wat afstandelijke vrouw. Maar later had hij deze mening bijgesteld en ook haar andere kanten ontdekt. Zo herinnert hij zich uit hun eerste gesprek hoe de dood van Joris haar had aangegrepen. Ze was begaan met het lot van zijn zoon. Maar praten over haar dochter wilde ze niet. Waarom niet? Ze maakte hem bij de laatste keer zelfs duidelijk dat ze zijn bemoeienissen niet op prijs stelde. Hoewel ze het ontkende, blijft hij er toch van overtuigd dat haar besluit om naar huis te gaan kwam doordat hij haar dochter ter sprake had gebracht. Hij was te dichtbij gekomen. Met haar besluit had ze hem duidelijk gemaakt dat haar privéleven zijn zaak niet is.

Benders herinnert zich plotseling ook dat Hilda vertelde ooit stage te hebben gelopen bij Thomas Tilders. Thomas had haar geadviseerd met hem te praten over haar twijfels of ze Jurriaan Boelen nog langer moest vasthouden. Het verbaasde hem dat Thomas zich hem nog wist te herinneren. Het moet al langer dan twaalf jaar geleden zijn dat hij in verband met de moord op een Poolse arbeider met de oud-hoofdofficier had samengewerkt. (Het lied van de Lijster) Een flamboyante man. Hij was ooit een keer met hem doorgezakt en had toen zijn ziel bij hem blootgelegd. Het was in de periode dat zijn relatie met Eline op de klippen dreigde te lopen. Hij was een verhouding begonnen met een Poolse tolk. Tilders adviseerde hem met Eline over die verhouding te praten. Hij zei dat een goede relatie dat moest kunnen hebben. Maar Tilders’goede advies ten spijt was zijn huwelijk stukgelopen.

Benders drinkt zijn theeglas leeg. De gedachte aan Tilders doet hem besluiten de ex-hoofdofficier te bellen met de vraag of hij bij hem kan langskomen voor een gesprek. Wellicht kan hij hem meer vertellen over de eigenzinnige Hilda Clemens. Na voor Benders tien lange seconden neemt Tilders op. Zijn stem klinkt opgewekt. Aan zijn reactie merkt Benders dat hij verheugd is dat hij hem belt. ‘Hoe staat het leven?’, vraagt hij als opstapje naar zijn vraag of hij mag langskomen.

Een bulderende lach van Tilders is het gevolg. ‘Bespaar me je plichtplegingen, Frank’, zegt hij even later nog nagrinikkend. ‘Wat wil je van me?’

Benders voelt zich betrapt. Tilders is zijn scherpte nog niet verloren, beseft hij.

‘Ik wil bij je langskomen om te praten over Hilda Clemens’, verklaart hij. ‘Ze is de officier van justitie in ons district en vertelde me ooit bij jou stage te hebben gelopen.’

‘Ja, dat klopt,’ zegt Tilders, ‘maar ik denk dat we over Hilda snel zijn uitgepraat. Ik ken haar als uiterst vakbekwaam en integer.’

‘Daar twijfel ik ook niet aan. Ik zit alleen met een aantal besluiten van haar die ik niet goed kan plaatsen.’

Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn. Blijkbaar heeft Tilders tijd nodig om over de opmerking van Benders na te denken. ‘Oké’, bromt hij ten slotte. ‘Dan verwacht ik je over een uur.’

Tilders’ appartement ligt even buiten het centrum van Alkmaar. Benders herinnert zich het antieke interieur van de oude binnenstadswoning van zijn vorige bezoek en verbaast zich over het contrast met het hypermodern ingerichte appartement van nu.

‘Andere meesters andere wetten’, zegt Tilders, alsof hij Benders’ verbaasde blik heeft opgemerkt.

Benders knikt begrijpend. Bij binnenkomst had Tilders hem voorgesteld aan Gloria, zijn veel jongere tweede vrouw. De metamorfose die hij door haar toedoen heeft ondergaan, is op zijn minst opmerkelijk te noemen. De enorme bakkenbaarden zijn verdwenen en ook zijn gewicht lijkt drastisch te zijn afgenomen.

Tilders wijst Benders trots op het uitzicht vanuit zijn royale werkkamer, waar hij ziet hoe een zwaarbeladen vrachtschip zich moeiteloos door het Noord-Hollands kanaal manoeuvreert.

‘Inderdaad een mooi uitzicht’, beaamt Benders. ‘Een inspirerende ruimte om je memoires te schrijven.’

De ex-hoofdofficier knikt instemmend. ‘Ik heb me dat ooit voorgenomen,’ zegt hij glimlachend, ‘maar daar is het tot nog toe bij gebleven.’

Daarna vraagt hij hem naar de zaak Jurriaan Boelen en luistert aandachtig naar Benders’ verslag. ‘Houd jij er rekening mee dat Boelen is gevlucht uit angst alsnog te worden opgepakt?’, wil hij weten.

Benders schudt zijn hoofd. ‘Dat geloof ik niet. Daar is Jurriaan het type niet naar.’

‘Waar is hij dan wel het type naar?’

‘Als ik dan toch wat moet bedenken, denk ik eerder dat hij zijn moeder is ontvlucht.’

‘Is zij dan zo’n kreng?’ vraagt Tilders verbaasd.

‘Een kreng zou ik haar niet willen noemen. Hoogstens wat bezitterig. Jurriaan heeft vierendertig jaar onder haar vleugels geleefd. Dat kan geen jongensdroom zijn.’

Tilders beaamt Benders’ opmerking. ‘Nee’, zegt hij grijnzend. ‘Ik had een schat van een moeder, maar ondanks dat zou ik daar niet aan moeten denken. Ik vind trouwens ook niet dat je dat als moeder moet willen. Zo leven heeft de natuur niet bedoeld.’

Het gesprek wordt onderbroken door Gloria’s binnenkomst. Ze draagt een blad met koffie en zet dat glimlachend op de notenhouten tafel. Benders ziet Tilders ogen smelten. Hij herinnert zich dat zijn eerste vrouw net twee jaar voor hun eerste kennismaking was overleden. Tilders vertelde toen dat hij haar nog dagelijks miste en er niet over peinsde om ooit door een ander haar plaats te laten innemen. Maar blijkbaar heeft de tijd toch zijn werk gedaan.

Tijdens het koffiedrinken, halen ze herinneringen op over de zaak waaraan ze dertien jaar geleden samen hebben gewerkt. Het valt Benders op dat de klik met de ex-hoofdofficier er nog steeds is. Alsof wat dat betreft de tijd heeft stilgestaan.

‘Goed, Frank’, zegt Tilders, als ze over vroeger zijn uitgesproken. ‘Dan ben ik nu benieuwd naar wat je wilt weten over Hilda Clemens.’

Benders schuift het lege koffiekopje van zich af en leunt achterover in de stoel. ‘Ik heb van Hilda begrepen dat jullie na haar stageperiode vrienden zijn gebleven. Ik neem aan dat je haar dus goed zal kennen.’

‘Goed kennen is misschien wat te veel gezegd’, tempert Tilders. ‘Maar het klopt dat we elkaar na haar stage zijn blijven zien.’

‘Wat is jouw mening over haar?’

‘Hilda is een intelligente vrouw. Goed op haar taak berekend. Ik kan niet anders zeggen. Bovendien vind ik haar zeer sympathiek.’

Benders knikt. ‘Ik deel die mening,’ zegt hij, ‘maar desondanks twijfel ik aan een aantal besluiten dat ze heeft genomen.’

‘Zoals?’

Benders vertelt over Hilda’s weigering een compositietekening te laten verspreiden van de vrouw die mogelijk betrokken is bij de gewelddadige overvallen. ‘Dat lijkt me toch een gemiste kans’, zegt hij verontwaardigd.

‘Daar zal Hilda dan wel haar reden voor hebben gehad’, merkt Tilders op.

‘Ze geeft als reden op bang te zijn dat de vrouw zich uit de voeten maakt, zodra ze merkt dat haar portret openbaar wordt gemaakt’, zegt Benders op spottende toon.

Tilders kijkt Benders met een neutrale blik aan. ‘Dat is dan een goed argument’, zegt hij kalm. ‘Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee.’

Benders merkt dat Tilders’ loyaliteit naar zijn vroegere stagiaire hem begint te ergeren. ‘Vind je dan ook dat Hilda terecht weigert mee te werken aan een bevel tot huiszoeking in haar appartement?’, vraagt hij feller dan hij van plan was.

‘Als er formeel geen bewijzen zijn dat ze betrokken is bij meerdere gewelddadige overvallen, zal de rechter-commissaris sowieso geen toestemming verlenen. Wat dat betreft is het besluit van Hilda volkomen terecht.’

‘Het is me duidelijk’, zegt Benders verbolgen. ‘Je wilt geen kwaad woord horen over je vroegere stagiaire.’

‘Ik denk inderdaad dat je twijfels over de officier van justitie onterecht zijn. Ik heb Hilda een halfjaar als stagiaire meegemaakt. Ze is een slimme, hardwerkende vrouw. Ondanks de zorg voor haar dochter wist ze een prachtige carrière op te bouwen. Daar heb ik diep respect voor.’

Benders voelt zich op zijn plaats gezet. Zijn argwaan jegens de officier van justitie wordt door Tilders vakkundig ontkracht. Hij besluit dat onderwerp dan ook verder te laten varen.

‘Hoe oud was Hilda dat ze haar dochter kreeg?’, gooit hij het over een andere boeg.

‘Toen Solveig werd geboren was Hilda nog maar zeventien’, antwoordt Tilders. ‘Een tienermoeder dus.’

Benders is hierdoor verrast. ‘Aparte naam trouwens’, merkt hij op. ‘Solveig.’

‘De vader is een Noor’, verklaart Tilders. ‘Een Noorse zeeman, aan wie Hilda als zestienjarig meisje haar hart verloor.’

‘Is ze met hem ook verdergegaan?’

‘Dat hebben ze wel geprobeerd. Maar de relatie is uiteindelijk stukgelopen. Gustaf Johanson bleek een gewelddadig heerschap. Hij mishandelde Hilda en ontliep alle verantwoordelijkheid voor wat betreft zijn dochter.’

‘Woont Johanson nog wel in Nederland?’

Tilders schudt zijn hoofd. ‘Na de scheiding is hij teruggegaan naar Noorwegen. Hij heeft daarna nooit meer naar zijn dochter omgekeken.’

‘Solveig heeft haar vader dus nooit gekend?’

‘Nee, maar van Hilda heb ik begrepen dat ze wel nieuwsgierig naar hem werd. Ze wilde op zoek naar hem.’

‘Wat vindt Hilda daarvan?’

‘Hilda is verstandig genoeg om te beseffen dat het geen zin zou hebben haar dochter daarin te ontmoedigen. Dat zou alleen maar averechts werken.’

Het verbaast Benders dat Hilda tegenover Tilders zo open is geweest over haar dochter, terwijl ze met hem niet over haar wilde praten. Hij besluit Tilders hierover te polsen. ‘Ik heb een aantal keren geprobeerd met Hilda over haar dochter te praten’, zegt hij. ‘Maar telkens ontweek ze mijn vragen. Het enige wat ze over haar kwijt wilde, is dat ze met haar dochter heeft gebroken, maar over de achterliggende reden liet ze zich niet uit. Het voelde alsof ze mijn belangstelling niet op prijs stelde. Heb jij daar een verklaring voor?’

‘Dat Hilda met Solveig zou hebben gebroken moet je vergeten’, zegt Tilders beslist. ‘Dat zal ze nooit doen. Ik denk dat ze dat alleen heeft gezegd om je verdere vragen uit de weg te gaan. Hilda houdt van haar dochter. Ondanks dat ze het niet altijd makkelijk met haar heeft.’

‘Hilda’s privéleven is haar dus heilig’, stelt Benders vast.

‘Dat heb je goed begrepen’, beaamt Tilders. ‘Ik verwacht dan ook dat wat ik je vertelde onder ons blijft.’

Benders belooft dat en staat op. Bij zijn afscheid zegt hij het fijn te hebben gevonden dat hij met hem over Hilda kon spreken. ‘Ik kan haar nu beter begrijpen’, zegt hij. ‘En je hebt gelijk. Ze verdient het grootste respect.’

37

Jillian slaat zuchtend het omvangrijke dossier over de recente roofovervallen dicht. In de acht weken die het rechercheteam deze zaak onderzoekt, is er nauwelijks vooruitgang geboekt. Ook is nog uit niets gebleken dat José Haverman, zoals Paula’s ex-vriendin voluit heet, een rol zou hebben gespeeld in deze berovingen. Een buurvrouw van José bevestigde het verhaal dat ze naar Frankrijk was gegaan om zich daar te herenigen met een oude liefde. “Hoewel we dat bij José altijd maar weer moeten afwachten”, had ze daar lachend aan toegevoegd. De buurvrouw omschreef José als een spontane, maar ook impulsieve meid. Bij de verhuurder van haar appartement was echter niet bekend dat ze was verhuisd. Haar huur was niet opgezegd. Het verhaal dat ze een administratiekantoor aan huis had, klopte wel. Meerdere cliënten zeiden hun administratie al jaren naar volle tevredenheid aan haar toe te vertrouwen. Dat ze naar Frankrijk zou zijn verhuisd, wisten ze echter niet. Evenals dat haar familie hiervan niet op de hoogte was. Maar dat laatste was niet vreemd. José was de enige dochter van een aan alcohol verslaafde alleenstaande moeder, met wie ze al jaren geen contact meer had.

Jillian besluit Paula te bellen om met haar over haar bevindingen te praten. Ze mist haar als klankbord en kijkt uit naar het moment dat de schorsing van haar collega achter de rug is. Diederik mag dan wel beweren dat ze altijd met haar ideeën of suggesties bij hem terecht kan, maar als het eropaan komt, kiest hij toch telkens weer voor de lijn van de officier van justitie.

‘Met Paula.’

‘Ja, met mij’, probeert Jillian optimistisch te klinken. ‘Heb je even tijd?’

‘Ik heb tijd in overvloed’, antwoordt Paula cynisch. ‘Maar houd het kort. Mijn hoofd staat nu even niet naar gezeur.’

Jillian maakt zich boos over Paula’s reactie. ‘Waarom zeg je niet gewoon wat er met je aan de hand is?’, vraagt ze verbolgen.

Er valt een korte stilte. ‘Oké’, zegt Paula uiteindelijk. ‘Ik ben nogal van slag. Vanmorgen kreeg ik m’n eerste behandeling bij de laserkliniek. Ik laat daar de tatoeage uit mijn hals verwijderen. Dat is een nogal pijnlijke geschiedenis.’

‘Daar kan ik me iets bij voorstellen’, zegt Jillian meelevend. ‘Hoeveel behandelingen krijg je nog?’

‘Nog vijftien, maar ik denk niet dat ik dat trek. Tijdens het laseren leek het of er met een mes in mijn huid werd gesneden. Ik heb nog nooit zo veel pijn gevoeld.’

Jillian schrikt van Paula’s toon. Het liefst zou ze nu naar haar toegaan om haar moed in te praten, of om een troostende arm over haar schouder leggen. ‘Zal ik naar je toekomen?’, vraagt ze.

Maar Paula antwoordt daar niets van te willen weten. ‘Ik moet hier zelf doorheen’, zegt ze dapper. ‘De enige manier waarop je me kunt helpen is door José zo snel mogelijk te vinden.’

Jillian twijfelt. Ze weet niet of dit het juiste moment is Paula te vertellen over de mogelijkheid dat José wel eens niets te maken kan hebben met de roofovervallen of de aanslag op Miranda. Na hierover kort te hebben nagedacht, besluit ze haar bevindingen met Paula te delen. Ze vertelt haar over de resultaten van het onderzoek tot nog toe en uit haar bedenkingen over de betrokkenheid van José. ‘Misschien is het nog te vroeg om die conclusie al te trekken,’ zegt ze voorzichtig, ‘maar we moeten er rekening mee houden dat we ons hebben kunnen vergist.’

Paula lacht schamper. ‘Bedoel je dat de aanslag op Miranda geen aanslag is geweest, maar een doodordinaire aanrijding?’, zegt ze spottend. ‘Dat er zomaar iemand voor de grap onder mijn naam naar Miranda’s moeder heeft gebeld om te vragen of het goed met ze ging en of ze goed waren thuisgekomen? Dat geloof je toch zelf niet?’

Jillian weet hierop nauwelijks iets te zeggen. Ze kan het ongeloof van Paula goed begrijpen. De telefoontjes en de aanrijding zijn nog steeds het spijkerharde bewijs dat er iemand op de hoogte was van Miranda’s bestaan. En wie anders dan José kan dat zijn geweest?

‘Ik begrijp dat het allemaal niet erg logisch klinkt’, geeft ze uiteindelijk toe.

‘Sterker nog’, sluit Paula het gesprek af. ‘Het klinkt volslagen absurd.’

Zuchtend legt Jillian de telefoon terug in de houder. De enige manier om aan alle onzekerheid over José’s betrokkenheid een einde te maken, is dat ze wordt gevonden. Dat beseft ze maar al te goed. Maar hoe?

De telefoon gaat over. Tegen beter weten in hoopt Jillian dat het Paula is met de vraag of ze alsnog bij haar wil langskomen. Maar het is Benders. Hij vertelt bij een oud-hoofdofficier van justitie te zijn langsgeweest en verzekert haar ervan geen twijfel meer te hebben over het functioneren van Hilda Clemens. ‘Ik heb een goed gesprek gehad met Tilders’, verklaart hij. ‘Hilda liep ooit stage bij hem. Tilders noemde haar integer en vakbekwaam. Hij is ervan overtuigd dat ze naar beste kunnen heeft gehandeld.’

Jillian denkt aan Paula en voelt denkbeeldige stekels omhoogkomen. ‘Dat mag die Tilders dan vinden,’ zegt ze snauwerig, ‘maar dat wil nog niet zeggen dat Hilda het bij het rechte eind heeft. Ik vind haar besluiten nog steeds dom en onbegrijpelijk.’

‘Vind je haar besluit om Boelen vrij te laten dan ook dom en onbegrijpelijk?’

Jillian weet hier niet zo gauw iets zinnigs op te antwoorden.

Ze beseft dat Benders hiermee een punt heeft, maar is nog te trots om dat onmiddellijk toe te geven.

‘Waarom geef je geen antwoord?’, vraagt Benders ongeduldig.

‘Ik kan niet ontkennen dat ze daarin juist heeft gehandeld’, geeft ze uiteindelijk toe. ‘Maar dat wil nog niet zeggen dat ik het met haar andere besluiten eens hoef te zijn.’

‘Dat hoeft ook niet, als je ze maar wel weet te respecteren.’

Benders’ adoratie voor Hilda begint Jillian te ergeren. ‘Wat is er met jou gebeurd?’, valt ze uit. ‘Het lijkt wel of je bent gehersenspoeld. Of ben je met Hilda naar bed geweest?’

‘Praat geen onzin!’

‘Sorry’, haast ze zich te zeggen. ‘Ik meende dat niet. Hoe staat het met Jurriaan Boelen?’, verandert ze snel van onderwerp. ‘Heeft hij zich inmiddels gemeld?’

Benders antwoordt dat dat nog niet het geval is, maar zegt er alle vertrouwen in te hebben dat Jurriaan binnenkort weer komt opdagen.

‘Dat is dan maar te hopen’, zegt Jillian en maakt een einde aan het gesprek. Zodra de verbinding is verbroken, bedenkt ze dat Franks optimisme over Jurriaans terugkomst opvallend is. Dat soort van optimisme is niet des Benders. Of zal de terugkeer van Boelen hem ook door Hilda zijn ingefluisterd?

38

De zon schijnt fel als Benders ruim een week na Jurriaans verdwijning over het tuinpad naar de woning loopt waar hij tot voor kort samen met zijn moeder woonde. Hij stapt op de voordeur af en drukt op de bel. Als er na tien seconden nog geen reactie volgt, drukt hij nogmaals, maar dan langer. Wanneer er dan nog altijd niemand opendoet, aarzelt hij om voor een derde keer aan te bellen. Zijn aarzeling heeft te maken met een geluid dat hij uit de naastgelegen garage meent te horen. Nieuwsgierig geworden besluit hij er een kijkje te nemen. Hij loopt weer terug over het tuinpad en sluit geruisloos het tuinhek.

Wanneer hij de garage nadert, herkent hij het geluid van een boormachine. Hij vraagt zich af of het Christa kan zijn die in de garage aan het boren is. Hij opent de deur aan de zijkant en ziet dat het niet Christa maar een voor hem onbekende man is die op een trap staat en bezig is een gat in de muur te boren. Benders wacht tot de man is uitgeboord en meldt zich dan met een luid ‘Hallo!’

De man kijkt verschrikt achterom. Hij is rond de zestig, heeft een bruin verweerd gezicht en draagt een blauwe overall.

‘Sorry, dat ik u heb laten schrikken’, zegt Benders verontschuldigend. ‘Ik ben op zoek naar mevrouw Boelen, maar het heeft er alle schijn van dat ze niet thuis is.’

De man komt de trap af en legt z’n boormachine op de bovenste trede. Hij kijkt op zijn horloge. ‘Christa is een halfuur geleden vertrokken’, zegt hij. ‘Ze is naar Alkmaar om inkopen te doen. Ik denk niet dat ze snel terug zal zijn. Kan ik iets voor u betekenen?’

Benders schudt zijn hoofd. ‘Het heeft geen haast’, zegt hij. ‘Bent u de garage aan het verbouwen?’

De man grijnst. ‘Verbouwen is een groot woord’, zegt hij. ‘Ik ben bezig een nieuwe stroomaansluiting aan te leggen. Christa heeft een diepvriezer aangeschaft. Het apparaat moet hier tegen de muur staan.’ De man wijst naar de plaats waar hij zojuist stond te boren. ‘Maar daar zit geen randgeaard stopcontact.’

‘U doet wel meer van dit soort klussen voor mevrouw Boelen?’, vraagt Benders belangstellend.

De man knikt. Hij haalt uit de borstzak van zijn overall een pakje shag en begint een sigaret te rollen. ‘Ik ken de familie al jaren’, zegt hij. ‘Ik heb vijftig jaar in deze straat gewoond. Tegenwoordig woon ik in Hoorn, maar Christa weet me nog altijd te vinden als er een klusje moet worden gedaan. Sinds de dood van Albert is dat zo gegroeid.’

Benders kijkt de man vragend aan. ‘Wie is Albert?’

‘Albert was getrouwd met Christa’, antwoordt hij op een toon, alsof hij vindt dat Benders een domme vraag heeft gesteld. ‘Maar wie bent u eigenlijk?’

Door de plotselinge argwaan op de mans gezicht beseft Benders dat hij zijn aanwezigheid had moeten verklaren. Hij reikt hem zijn hand en stelt zich voor.

De man zegt Dolf de Baken te heten. ‘Albert was aannemer’, zegt hij. ‘Ik werkte twaalf jaar bij hem. Er volgt een verslag van de bouwwerken, waaraan hij met Jurriaans vader had gewerkt.

Benders luistert geduldig, maar kan hem door zijn chaotische manier van vertellen nauwelijks volgen. ‘Wat was Albert voor iemand?’, vraagt hij, zodra Dolf is uitverteld.

‘Albert was een hufter.’

Benders kijkt verrast op. ‘Hoezo, een hufter?’ vraagt hij.

‘Hij was een onmens. Christa had een rotleven bij hem. Hij terroriseerde haar.’

Benders vraagt zich af hoe serieus hij de klusjesman moet nemen. Hij had, noch van Christa, noch van Jurriaan, ooit een onvertogen woord over Albert Boelen gehoord. ‘Is dat uw eigen ervaring met Albert?’, vraagt hij argwanend. ‘Of is dat iets wat Christa u vertelde?’

‘Christa is te lief om ooit een kwaad woord over wijlen haar man los te laten’, zegt Dolf zuchtend. ‘Maar ik heb mijn ogen niet in mijn zak zitten. Albert was een klootzak.’

Benders voelt niet de behoefte zich verder met het geroddel van de man in te laten. ‘Ik heb mij sterk gemaakt voor de vrijlating van Jurriaan’, verandert hij van onderwerp. ‘Ik kwam langs om van Christa te horen of ze inmiddels al wat van haar zoon heeft gehoord. Ik neem tenminste aan dat u weet dat Jurriaan op reis is gegaan?’

Dolf knikt. ‘Jurriaan meldt zich vandaag of morgen wel weer’, zegt hij, terwijl hij zijn boor van de trap pakt.

Buiten is het harder gaan waaien, waardoor de openstaande garagedeur plotseling met een klap dichtslaat. Voordat Dolf verdergaat met zijn werk, vraagt Benders waarom hij er zo zeker van is dat Jurriaan weer snel terugkomt.

‘Ik ken Jur al vanaf zijn geboorte’, antwoordt hij. ‘Ik heb hem zien opgroeien. Hij is er de man niet naar om Christa zomaar in de steek te laten.’

‘Toch is hij al ruim een week weg.’

‘Kunt u zich daar niets bij voorstellen?’

De toon van de man is verwijtend en Benders denkt te weten waardoor dat komt. ‘U bedoelt dat Jurriaans vertrek te maken kan hebben met wat hij de afgelopen weken heeft moeten meemaken?’

‘Dat lijkt me nogal duidelijk. Jurriaan is een gevoelig man. Ik vind het trouwens een onvergefelijke blunder van de politie hem als moordenaar op te pakken.’

‘Er is geen sprake van een blunder’, verdedigt Benders zijn ex-collega’s. ‘Alles wees in Jurriaans richting.’

Dolf gooit zijn halfopgerookte sigaret op de grond en dooft die met zijn voet. ‘Ik blijf het een blunder vinden’, houdt hij vol. ‘Een kind had kunnen zien dat in Jurriaan geen moordenaar schuilt.’

Benders wordt kwaad. ‘Vindt wat u wilt,’ zegt hij.‘Maar bedenk dat ieder mens in staat is tot moord. Gevoelig of niet.’

Schouderophalend klimt Dolf de trap op en plaatst de boor tegen de garagemuur. ‘Misschien hebt u daar wel gelijk in’, overstemt hij het geluid van de boormachine. ‘Maar voor Jurriaan geldt dat in ieder geval niet.’

39

Paula wordt laat wakker. Eindelijk heeft ze weer eens een nacht onafgebroken kunnen slapen. Ze voelt onmiddellijk wat dat met haar doet. Het neerslachtige gevoel van de afgelopen weken lijkt hiermee een halt te zijn toegeroepen. Maar ze mist haar werk. Meer dan ze aan zichzelf wil toegeven. Haar collega’s. De spanning. En zelfs de stress die dat met zich meebrengt. Haar politiebestaan is een zo belangrijk deel van haar leven geworden, dat ze er niet meer buiten lijkt te kunnen.

Uitgerust stapt ze haar bed uit. Ze schuift de gordijnen open. Het is een stralende dag. De zon verlicht haar slaapkamer. Buiten spelen kinderen in de speeltuin achter haar flat. Een jongentje van een jaar of zes bestijgt met veel bravoure een klimtoestel en wordt bewonderend gadegeslagen door een jonger vriendje. De spelende kinderen herinneren Paula eraan dat het komend weekend haar eigen kinderen bij haar zullen zijn. Ze had zich voorgenomen met hen naar strand te gaan en hoopt dat het mooie weer nog enige tijd zal aanhouden.

Het vorige weekend dat ze bij haar waren, was een drama geworden. Zelf was ze niet te genieten geweest. Mike, de oudste van haar twee adoptiekinderen, had dat goed aangevoeld en haar er fijntjes op gewezen het bij Marit veel meer naar zijn zin te hebben. Een opmerking die ze hem toen niet in dank had afgenomen, maar waarvan ze achteraf inzag dat ze die aan zichzelf had te danken. Ze neemt zich dan nu ook voor om hem het komend weekend extra te verwennen.

Tevreden over dit voornemen opent ze de deur naar het balkon. De zon voelt aangenaam, maar desondanks laat ze onmiddellijk het zonnescherm zakken. De laserspecialist heeft er met nadruk op gewezen de zon te mijden. Door het laseren is de huid op de plaats waar de tatoeage heeft gezeten overgevoelig geworden. De hardnekkige jeuk van de eerste dagen na de behandeling is nu al wel gelukkig onder controle. Die jeuk was bijna niet te harden. Ze wil daarom ieder risico uit de weg gaan en de huid niet onnodig irriteren.

Over zes weken is de volgende behandeling. De specialist zei dat ze daarna nog vier keer zal moeten terugkomen. Eerder had ze zich voorgenomen de behandeling stop te zetten, maar daar is ze later weer op teruggekomen. Haar wil José voorgoed uit haar leven te bannen is sterker dan de pijn. Hoewel ze beseft dat na het verwijderen van de tatoeage José nog niet uit haar hoofd zal zijn verdwenen. De tijd zal daarin zijn werk moeten doen.

Een zoemende telefoon haalt Paula uit haar overpeinzingen. Het is Jillian. Ze is blij verrast haar collega te horen. De laatste keer dat ze belde was ze niet goed te spreken geweest, maar blijkbaar heeft dat Jillian er niet van weerhouden haar weer te bellen. Hopelijk heeft ze goed nieuws te melden.

Jillian vraagt hoe het haar vergaat.

Paula antwoordt dat ze zich goed voelt. ‘In ieder geval een stuk beter dan een paar dagen geleden’, zegt ze optimistisch.

‘Heb je nieuws? Is José al gevonden?’

‘Nee’, zegt Jillian. ‘Het spijt me. Ik bel voor iets anders. Ik geef vanavond een barbecue bij mij thuis. Het belooft een mooie avond te worden. Frank komt ook. Ik zou het leuk vinden als je daar bij kunt zijn.’

Paula gaat onmiddellijk op Jillians uitnodiging in. Ze spreekt af rond een uur of zeven bij Jillians boerderij te zijn. Om niet met lege handen bij haar collega aan te komen neemt ze zich voor een fles wijn voor haar mee te nemen. Voor Amber zal ze een tekenblok met kleurpotloden kopen. Het is al weer een poosje geleden dat ze Jillians dochter heeft gezien. Maar naar Jillians verhalen over Amber te horen is ze gek op tekenen en kleuren en wordt ze daar ook steeds bedrevener in.

Na haar ontbijt besluit ze op de fiets de stad in te gaan en trekt om de zon te mijden een jas met een hoge kraag aan. Er staat vrijwel geen wind. Het is ideaal weer om buiten te zijn. Paula stalt haar fiets bij de Veemarkt en loopt vervolgens naar het centrum. Dat ze niet de enige is die van het extreem mooie weer wil profiteren, blijkt wel uit de ongewone drukte in de stad. De terrasjes zitten overvol. Alsof er massaal is besloten het er vandaag eens van te nemen.

Als eerste wil ze bij Vroom & Dreesmann het cadeautje voor Amber kopen. In het warenhuis zijn weinig mensen. Om niet onnodig te lopen zoeken, schiet ze een verkoopster aan die haar aanwijst waar ze de tekenblokken en kleurpotloden kan vinden. Ze volgt het aangewezen gangpad. Terwijl ze de boekenafdeling passeert, ziet ze een man die haar vaag bekend voorkomt. Om erachter te komen wie het precies is, loopt ze het zijpad in om hem goed in zijn gezicht te kunnen zien. Halverwege de schappen blijft ze geschrokken staan. Het is de man die José groette toen ze samen met haar de sportschool verliet. Paula wendt haar blik van hem af en graaft in haar geheugen. “Een binnenhuisarchitect ”, zei José. “Ik doe zijn administratie. Het is een aardige man. Maar je hoeft niet jaloers te zijn. Ik val niet meer op mannen.”

Ze kijkt weer naar de plek waar ze de man zag staan, maar ziet dat hij is verdwenen.

40

Het is al ver in de avond als Benders met behulp van een vork zijn laatste stukje vlees van het barbecuerooster pakt. Hoewel hij eerder zijn bedenkingen had, spijt het hem niet dat hij op de uitnodiging van Jillian is ingegaan. Eigenlijk is hij geen gezelschapsmens, maar om Jillian niet teleur te stellen had hij erin toegestemd te komen.

Genietend van de mooie zomeravond slentert hij met zijn bord naar een van de statafels waar Jillians vriend in gesprek is met een gast die hij nog niet eerder heeft gezien. Maarten stelt Benders aan hem voor. Zijn naam is Oscar van Impen en hij blijkt de naaste buurman van Maarten en Jillian te zijn. Hij is rond de veertig en verhuisde drie maanden geleden van het Gelderse Arnhem naar het West-Friese Andijk.

‘Dus als ik het goed begrijp bent u een collega van Jillian’, zegt Oscar tegen Benders na Maartens introductie.

Benders schudt z’n hoofd. ‘Officieel ben ik niet meer in dienst bij de politie’, legt hij uit. ‘Maar af en toe wordt er nog wel een beroep op mij gedaan.’

‘Je bedoelt dat je nog regelmatig zaken aanneemt’, corrigeert Maarten hem.

De mannen lachen. Hoewel dat bij Benders het minst van harte gaat. Om van onderwerp te veranderen informeert hij wat Oscar naar het dorp Andijk voerde.

Oscar antwoordt kunsthistoricus te zijn en zegt dat de liefde hem van Arnhem naar Andijk deed verhuizen. ‘Ik ontmoette mijn huidige vrouw vijf jaar geleden tijdens een vakantie’, legt hij uit. ‘Bianca is hier geboren en getogen en heeft hier een vaste baan als laborante bij een zaadveredelingbedrijf. Vandaar.’ Hij wijst naar een vrouw die onder de pergola met Jillian en Paula in gesprek is. ‘Dat is Bianca’, zegt hij niet zonder trots.

Benders kijkt naar de vrouw met kortgeknipt donker haar en schat haar achter in de dertig Oscars trots is niet ten onrechte ziet hij. Bianca is een beeldschone vrouw. Alsof ze Benders bewonderende blik voelt, kijkt ze zijn kant op. Ze toont hem een prachtige glimlach. Hij probeert terug te lachen, maar komt niet verder dan een verkrampte poging. Tot zijn opluchting roept Jillian, die naast haar zit, zijn naam en vraagt hem bij hen te komen.

Benders kauwt het laatste stukje vlees in zijn mond weg en loopt naar de vrouwen toe, waarna Jillian hem voorstelt aan haar buurvrouw. ‘Ik heb Bianca zojuist verteld over mijn werk bij de politie’, zegt ze. ‘Bianca zei dat ze met meer dan gewone belangstelling de zaak rond Jurriaan Boelen heeft gevolgd. Ze kent Jurriaan persoonlijk.’

Benders neemt naast Bianca plaats op de loungebank en vraagt haar hoe lang het is geleden dat ze contact met Jurriaan heeft gehad.

Bianca lijkt daarover te moeten nadenken. ‘Dat is alweer een poos terug’, zegt ze uiteindelijk. ‘Als ik me goed herinner is dat geweest op Daan z’n begrafenis. Daan is een broer van mijn ex. Hij was de vriend van Jurriaan.’

‘Ik heb daarvan gehoord’, zegt Benders. ‘Is het niet zo dat hij zo’n acht jaar geleden aan een hartstilstand is overleden?’

Bianca knikt ernstig. ‘Jurriaan heeft tot nog toe weinig geluk gekend met zijn geliefden’, merkt ze op. ‘Het is alsof het hem niet is gegund.’

Benders schrikt van de triestheid waarmee Bianca dit vaststelt. ‘Laten we dan maar hopen dat hij straks op zijn reis de liefde van zijn leven ontmoet’, probeert hij het gesprek wat op te beuren.

Bianca kijkt hem vragend aan. ‘Jurriaan is op reis?’, vraagt ze verwonderd.

Benders knikt en vertelt haar wat hij van Christa had gehoord. ‘Hij is ruim een week geleden vertrokken, maar Jurriaans moeder wist me niet te vertellen waarheen.’

Bianca kijkt hem nog steeds niet-begrijpend aan. Ze pakt haar mobiele telefoon uit haar tas en trekt zich terug om te bellen. Als ze even later terugkomt, vraagt ze Benders of hij wel zeker weet dat Jurriaan op wereldreis is gegaan.

‘Ik ga af op wat ik van z’n moeder heb gehoord’, antwoordt Benders. ‘Maar waarom vraag je dat?’

‘Ik heb zojuist met mijn vader gebeld’, zegt Bianca. ‘Ik meende me te herinneren dat hij me laatst vertelde Jurriaan pas te hebben gesproken. Hij bevestigde zo-even dat dat inderdaad het geval is. Jurriaan vertelde mijn vader wel over zijn plannen een wereldreis te gaan maken, maar zei nog niet te kunnen vertrekken omdat hij zich beschikbaar moest houden voor justitie. Dan is het toch vreemd dat hij desondanks aan zijn reis is begonnen?’

‘Hoelang is het geleden dat je vader Jurriaan heeft gesproken?’, haast Benders zich te vragen.

‘Dat is een week geleden. Hij sprak hem op een koopavond bij de supermarkt in Hoorn. M’n vader zei dat Jurriaan een gespannen indruk op hem maakte. Maar dat is niet vreemd na wat hij allemaal heeft moeten doorstaan.’

Benders staat met een ruk op en stoot tegen Bianca’s wijnglas. De rode wijn golft over haar glas en veroorzaakt een vlek op haar witte T-shirt. Benders lijkt niet in de gaten te hebben wat hij heeft aangericht en vertrekt met grote haast. De vrouwen kijken onthutst toe hoe hij zonder opgaaf van reden het feestgedruis verlaat.

Jillian holt hem achterna, maar ze is te laat. Hij is al in zijn auto gestapt en rijdt met gierende banden weg. Verbolgen keert ze terug. ‘Hij had toch op zijn minst kunnen zeggen waarom hij zo’n haast had om weg te komen’, zegt ze tegen haar buurvrouw.

Maar Bianca blijft er laconiek onder. ‘Ik ben wel wat gewend’, zegt ze glimlachend. ‘Ik woon mijn hele leven al tussen boeren.’

Jillian grijnst en stelt Bianca voor een T-shirt van haar aan te trekken.

Bianca wuift het aanbod weg. ‘Ik was toch van plan op te stappen’, zegt ze. Ze geeft Jillian een hand en kust haar op beide wangen. ‘Bedankt voor de gezellige avond’, zegt ze.‘En groet ondanks alles meneer Benders maar van me. Hij mag dan wel wat onhandig zijn, maar ik denk niet dat hij het verkeerd meent.’

Jillian belooft haar dat te doen.

Er vertrekken meer gasten. De schemering is ingevallen en Maarten is al bezig de lege glazen op te ruimen.

Paula staat ook op en omhelst haar collega. ‘Ik heb genoten vanavond’, zegt ze. ‘Dit is precies wat ik nodig had.’

‘Dat is goed om te horen’, zegt Jillian gemeend. ‘Ik vond je alleen wat stil. Heb je je echt wel geamuseerd?’

Paula laat Jillian los en kijkt haar aan. ‘Ik heb het echt leuk gehad’, verzekert ze glimlachend.

Jillian knikt, maar houdt haar twijfels. Ze ziet dat het Paula moeite kost een glimlach op haar gezicht te toveren. Een glimlach waar haar ogen niet aan meedoen.

Benders smijt met kracht het portier van zijn auto dicht en loopt met grote passen naar de voordeur van Christa Boelens woning. Met een nijdig gebaar drukt hij hard en lang op de bel. Als na twee seconden nog niet wordt gereageerd, herhaalt hij dit nog harder en langer.

Na voor hem tien lange seconden gaat de deur gedeeltelijk open. Christa kijkt Benders om de hoek van de deur verontwaardigd aan. ‘Wat komt u doen ?’, vraagt ze. ‘Weet u wel hoe laat het is?’

‘Waar is Jurriaan?’, negeert Benders haar vragen.

Christa wil de deur weer sluiten, maar Benders zet zijn voet tussen de stijl en de deur.

‘Wat zijn dat voor manieren!’, zegt Christa boos. ‘Haal alstublieft uw voet weg.’

‘Niet eerder dan dat u me hebt verteld waar Jurriaan is.’

‘Ik heb u toch verteld dat hij op reis is.’

‘U liegt! Jurriaan zou nooit op reis gaan zonder mij dat te vertellen. Waar is hij?’

Het blijft stil aan de andere kant van de deur. Benders duwt hem met zijn schouder verder open en staat oog in oog met een ontredderde Christa. ‘Waarom zou ik liegen over Jurriaans reis?’, vraagt ze verwijtend. ‘Het is toch niet mijn schuld dat hij u niets heeft laten weten?’

Benders doet een stap naar binnen. Christa biedt geen weerstand meer. Ze is gekleed in een groene duster, waarvan ze de bovenkant angstvallig gesloten houdt. ‘Ik zou net naar bed gaan toen u aanbelde’, zegt ze milder dan zo-even, maar met nog steeds een verwijtende ondertoon in haar stem.

Benders vraagt of hij verder mag komen. Zijn ergste woede is weggeëbd. Doordat Bianca tijdens het barbecuefeest had bevestigd wat hij al die tijd zelf al vermoedde, was hij op tilt geslagen. Jurriaan zou nooit op reis gaan zonder hem dat te laten weten. Dat had hij eerder moeten beseffen.

Christa wijst hem een plaats aan bij de keukentafel. Het is warm in de kleine keuken. Met zijn handpalm veegt Benders het zweet van zijn voorhoofd. Christa gaat tegenover hem zitten. Het valt hem op dat ze er zorgelijk en grauw uitziet.

‘Is het allemaal zo belangrijk dat u me hiervoor ’s avonds laat nog moet komen storen?’

Haar stem is rustiger geworden. De harde klank van zo-even is eruit verdwenen. Benders verbeeldt zich zelfs een vage glimlach te zien. ‘Ik heb redenen om aan te nemen dat Jurriaan niet op reis is’, antwoordt hij haar zo kalm mogelijk.

Christa kijkt hem kort en verbaasd aan. ‘Redenen om aan te nemen? Wat moet ik daaronder verstaan?’

‘Dat ik bevestigd heb gekregen, wat ik zelf al vermoedde: Jurriaan zou nooit weggaan zonder mij dat te laten weten.’

‘Het baart mij ook zorgen dat ik niets meer van hem hoor’, zegt Christa zacht. ‘Jurriaan is met een kwade kop weggelopen. Ik had gehoopt dat hij snel weer zou terugkomen.’

Benders herinnert zich dat ze tijdens hun laatste gesprek vertelde dat er geen sprake was geweest van een ruzie. Ze was daar toen te trots voor geweest, beseft hij nu.

‘Jullie hadden dus toch ruzie?’

Christa knikt schuldig. ‘Jurriaan vertelde mij over zijn plannen. Ik verweet hem dat hij bij me wilde weggaan. We kregen daarover woorden. Maar.....’ Plotseling begint ze hard te huilen.

Benders staart haar ongemakkelijk aan en besluit haar eerst tot bedaren te laten komen. ‘Maar Jurriaan hield voet bij stuk’, helpt hij haar ten slotte haar zin af te maken.

‘Het is allemaal mijn schuld’, zegt Christa nog nasnikkend.

‘Ik heb hem laten gaan en gezegd hem nooit meer te willen zien. Maar daarvan meende ik natuurlijk niets.’

‘Kan het zo zijn dat Jurriaan ergens naar familie of vrienden is gegaan? Ik bedoel, mensen die hij vertrouwt en die bereid zijn hem voor een tijdje onderdak te verlenen?’

Christa veegt met de mouw van haar duster de tranen uit haar gezicht. ‘Dan zouden ze mij dat toch laten weten?’, zegt ze verbolgen.

Benders maakt het bovenste knoopje van zijn overhemd los. De warmte in de kleine keuken wordt bijna ondraaglijk. ‘Als Jurriaan niet door jou wil worden gevonden, zal hij dat ook hebben laten weten aan degene bij wie hij onderdak heeft gevonden. Denk je niet?’ Het verbaast hem zelf hoe kalm hij tegen haar praat. En met welk gemak hij haar plotseling is gaan tutoyeren.

‘Nee, dat denk ik niet’, protesteert Christa. ‘Als hij bij familie of vrienden zit ondergedoken moeten die toch begrijpen hoe ongerust ik zal zijn?’

‘Ik zou graag namen en adressen van mensen willen hebben, bij wie ik kan informeren’, negeert Benders Christa’s ontkenning.

‘Ik zou niet weten....’

‘Kom op, Christa’, onderbreekt Benders streng. ‘We moeten ergens beginnen. Jij wilt toch ook dat Jurriaan weer terugkomt?’

Maar Christa schudt trots haar hoofd. ‘Op mijn hulp hoeft u niet te rekenen’, zegt ze beslist. ‘Als Jurriaan naar huis komt, wil ik dat hij dat uit eigen vrije wil doet. Niet dat hij daartoe wordt gedwongen.’

41

Als Paula wakker wordt, is het eerste dat ze hoort de harde regen die tegen haar slaapkamerraam klettert. Het weer is volledig omgeslagen, ziet ze als ze het gordijn een stukje opentrekt. Donkere wolken hebben zich samengetrokken en geven de zon geen schijn van kans. Ze denkt terug aan de vorige dag en beseft hoeveel geluk Jillian heeft gehad met haar barbecue. Het spijt haar dat ze niet echt van de mooie avond heeft kunnen genieten. Ze was te zeer met haar gedachten bij de man geweest die ze de middag ervoor bij Vroom & Dreesmann had gezien. Nadat ze daar was bekomen van de schrik, was ze de winkel uitgerend om mogelijk nog een glimp van hem op te vangen. Ze had geluk gehad.

Ze had hem nog net in de auto zien stappen en zijn kenteken genoteerd. Daarna had ze het kentekenregistratiebureau gebeld. De auto bleek op naam van ene Janko Berger te staan. Hij zou in de Grote Waal in Hoorn wonen. Voor vandaag had ze zich voorgenomen de man met een bezoek te vereren. Als hij werkelijk degene is die ze in de sportschool naar José had zien lonken, moet hij welhaast een bekende van haar zijn.

Een blik op haar wekker vertelt haar dat het een minuut voor negen is. Ze haast zich naar de woonkamer en doet de televisie aan om naar het nieuws te kijken. De nieuwslezer opent het journaal met een hevig onweer in het zuiden van het land. Er zijn beelden van woningen en boerderijen waar de bliksem is ingeslagen. In Heerlen werd een hond getroffen tijdens het uitlaten. Het beest was op slag dood. Zijn ontredderde baasje doet verslag van de gebeurtenis en weet z’n tranen nauwelijks te bedwingen.

Paula schudt ontroerd haar hoofd. Het moet afschuwelijk zijn om hulpeloos te moeten toezien hoe jouw trouwe viervoeter door de bliksem wordt geveld.

Het volgende nieuwsitem gaat over de alsmaar toenemende werkloosheid en het gedaalde vertrouwen van de consument in het herstel van de economie. Paula drukt de televisie uit. Ze gaat haar ontbijt klaarmaken en denkt ondertussen na over haar voorgenomen besluit. Ze hoopt vurig van de binnenhuisarchitect iets te weten te komen over de vrouw die haar leven zo op zijn kop heeft weten te zetten.

Berger woont op de derde etage van een flatgebouw. Paula herinnert zich deze flat van een zaak van een aantal jaren geleden, waarbij ze een vrouw moest verhoren in verband met de moord op een oudere man. In haar herinnering was het een oud, verwaarloosd gebouw uit de jaren zeventig. Maar de flat waar ze haar auto voor parkeert moet onlangs zijn gerenoveerd. Het zes verdiepingen hoge gebouw ziet er nu schoon en fris uit. De gevels zijn in lichte, vrolijke kleuren geschilderd en deuren en ramen voorzien van helderwitte kunststof kozijnen. In Paula’s herinnering hingen er toen geen plantenbakken met kleurige bloemen aan de balkons, maar mogelijk is haar dat toen ontgaan, of was het een ander jaargetij.

Ze stapt uit. De knoop in haar maag lijkt zich weer te verstevigen. Ze is nerveus. Ze houdt er rekening mee dat hij haar niet met open armen zal ontvangen. Haar zelfs het liefst zo snel mogelijk de deur wil uitwerken. Of erger.

Intussen is de lucht weer opgeklaard en is het gestopt met regenen. Een vrouw op de eerste etage lijkt zelfs optimistisch genoeg om de was op te hangen. Ze is van allochtone afkomst. Zodra hun blikken elkaar kruisen, knikt Paula haar vriendelijk toe. De vrouw knikt glimlachend terug.

Ze loopt door naar de ingang van het gebouw. Ze aarzelt even, maar belt dan aan bij nummer 312. Er staat geen naam bij. Gespannen wacht ze op een reactie. Er gebeurt niets. Ze drukt een tweede keer op de bel. Maar ook daarna gebeurt er niets. Dan krijgt ze een ingeving. Ze werpt een blik naar boven, waar de allochtone vrouw nog steeds op het balkon staat. Ze roept naar haar en wijst glimlachend naar de gesloten deur. De vrouw begrijpt haar onmiddellijk en loopt naar binnen. Een ogenblik later wordt de deur met een zoemend geluid ontgrendeld en kan Paula de centrale hal ingaan.

Ook deze ruimte lijkt recent gerenoveerd. Ze herinnert zich nog dat de hal bij haar vorige bezoek naar urine had geroken en dat er met graffiti leuzen op de wanden waren gespoten. Maar nu is daar niets meer van te zien en te ruiken.

Ze besluit de trap te nemen. Bij de tweede etage stapt een man van middelbare leeftijd de lift in. Tijdens het beklimmen van de laatste trap wordt ze pijnlijk herinnerd aan haar matige conditie. Sinds ze is gestopt bij de sportschool is die weer achteruitgehold. Op de galerij blijft ze licht hijgend voor de deur van Janko Berger staan. Het keukenraam staat op een kier. De kans dat de man thuis is lijkt dus groot. Paula beseft dat zijn onwil om de deur te openen geen goed teken is. Desondanks drukt ze op de bel die ze duidelijk hoort overgaan. Uit voorzorg doet ze een stap achteruit. Ze haalt diep adem en wacht af.

Ze schrikt als de deur van het ernaast gelegen appartement opengaat en er een vrouw van rond de zestig in de deuropening verschijnt. Ze heeft een boodschappentas in haar hand. Ze neemt Paula vragend op. ‘Moet u bij Janko zijn?’

Paula probeert zich te ontspannen. ‘Ja,’ zegt ze, ‘maar het lijkt erop dat hij niet thuis is.’

De vrouw knikt. ‘Dat klopt’, zegt ze. ‘Janko is gisteravond vertrokken. Hij zou een paar dagen wegblijven. Bent u een vriendin van hem?’

Paula aarzelt. ‘Janko is de vriend van mijn vriendin’, haast ze zich dan te antwoorden. ‘Mijn vriendin heet José. Ik had gehoopt dat ze bij hem zou zijn. Vandaar.’

Het duurt even voordat de vrouw Paula’s uitleg lijkt te begrijpen. ‘Ik pas op Janko’s kat’, zegt ze vrolijk. ‘En ik zorg dat er wat frisse lucht in de woning blijft komen.’ Ze wijst naar het keukenraam. ‘Al zal dat Janko een zorg zijn’, vervolgt ze grijnzend.

Paula knikt samenzweerderig. ‘Mannen’, zegt ze veelbetekenend.

De buurvrouw maakt aanstalten om door te lopen. Paula aarzelt even, maar besluit dan om met de vrouw mee te lopen.

‘Kent u José toevallig ook?’, vraagt ze op weg naar het trappenhuis.

De vrouw schudt haar hoofd. ‘Janko heeft zo veel vriendinnen’, zegt ze glimlachend. ‘Dat kan ik onmogelijk onthouden.’

Paula verbijt haar teleurstelling. Als de vrouw aanstalten maakt om de lift in te gaan, zegt ze dat ze de trap neemt. Maar zodra de liftdeuren zijn gesloten, keert ze terug naar de galerij. Omzichtig om zich heenkijkend loopt ze naar Janko’s appartement, waar ze voor het keukenraam blijft staan. Snel onderzoekt ze haar kansen. Het raam zit slechts geborgd met een uitzetijzer. Na nog één keer vluchtig om zich heen te hebben gekeken, trekt ze het venster open en klimt naar binnen. Daarna plaatst ze het raam terug op kierstand en oriënteert ze zich op de ruimte.

De keuken staat in open verbinding met de woonkamer. Ze loopt verder, maar blijft een ogenblik later als verstijfd staan als ze iets langs haar benen voelt glijden. Als ze doorheeft dat het slechts een vluchtende kater is, haalt ze opgelucht adem.

De woonkamer is ingericht met strakke designmeubelen. Het is te zien dat hier een binnenhuisarchitect woont. De gedurfde tomaatrode wand, waartegen een pistachegroene bank is geplaatst, is niet alledaags te noemen. Paula kijkt er met bewondering naar. Wie Janko ook mag zijn, denkt ze, een goede smaak kan hem niet worden ontzegd.

Tijd om verdere details in zich op te nemen gunt ze zich niet. Ze kijkt vluchtig in het rond. Waar moet ze beginnen? Ze opent de enige smalle, hoge kast in de woonkamer, die vol ligt met woontijdschriften. Vakliteratuur, begrijpt Paula.

Ze verlaat de woonkamer en opent een deur die naar een slaapkamer leidt. Een kale ruimte waar in het midden een breed tweepersoonsbed staat. Blijkbaar heeft Janko nog geen tijd gevonden deze kamer naar zijn wensen in te richten. Meerdere dozen, waarschijnlijk bedoeld als alternatieve kastruimte, staan gestapeld tegen een wand. Het onopgemaakte bed en de rondzwervende kledingstukken lijken te duiden op een overhaast vertrek. Omdat ze niet de verwachting heeft hier te vinden wat ze zoekt loopt ze ook deze kamer weer uit. Tegenover de slaapkamer staat een deur halfopen. Ze duwt ertegen en komt terecht in een ruimte die als werkkamer is ingericht. Op het tussen twee muren ingeklemd bureaublad staat een computer. Verder ligt het blad bezaaid met losse vellen papier. Papier waarop handmatig geschetste interieurs staan afgebeeld.

Paula zet de computer aan, maar komt er al snel achter dat die met een wachtwoord is beveiligd. Ze schakelt het apparaat weer uit en laat haar blik vluchtig over het bureau glijden. Daarbij valt haar oog op een agenda. Gehaast bladert ze het boekje door, maar er staat zoveel in opgetekend dat het ondoenlijk is om snel een aantekening te vinden die een link naar José kan leggen. Ze twijfelt even, maar stopt de agenda dan in de achterzak van haar broek, vast van plan om haar straks thuis in alle rust te bestuderen.

Ze speurt het bureau verder af. Trekt bureaulades open. Maar vindt verder niets. Na het laatste deurkastje te hebben gesloten, besluit ze de woning te verlaten.

Buiten ziet ze dat de zon is gaan schijnen. Ze loopt de galerij af en neemt de trappen naar beneden. In de centrale hal loopt ze Janko’s buurvrouw weer tegen het lijf. De vrouw kijkt haar bevreemd aan, maar loopt zwijgend door. Paula denkt hoopvol terug aan haar eerdere opmerking: “Janko heeft zo veel vriendinnen. Dat kan ik onmogelijk onthouden.”

42

De ochtend na zijn bezoek aan Christa Boelen wordt Benders met een kater wakker. Na thuiskomst had hij in zijn appartement nog wat nagedacht. Hij was tot de conclusie gekomen dat de zaak hem boven het hoofd was gegroeid. Hij zou er beter aan doen met het onderzoek te stoppen. De gedachte daaraan had hem opgebeurd. Hij had een fles wijn opengemaakt en die voor ruim de helft opgedronken. Alsof hij hiermee zijn overweging om met het onderzoek te stoppen wilde vieren.

Zijn handelen komt hem nu volstrekt belachelijk over. Waarom had hij zich zo laten gaan? Was dat een reactie op de onmogelijke houding van Christa? Op haar weigeren hem te informeren over mogelijke verblijfplaatsen van haar zoon? Benders schudt spijtig zijn hoofd. Hij had haar harder moeten aanpakken. Van haar moeten eisen hem de adressen te geven. Hij had zich als een slapjanus gedragen.

Verbolgen over zijn eigen falen stapt hij zijn bed uit. Met een ruk trekt hij de gordijnen open. De harde regen verergert zijn slechte humeur. In zijn gang naar de badkamer hoort hij de telefoon. Eerst wil hij het apparaat niet opnemen, maar de gedachte dat het zijn ex-vrouw of dochter kan zijn doet hem zwichten.

‘Met Benders.’

‘Ja, met mij.’

Het is Jillian.

Benders hoort onmiddellijk aan haar stem dat ze boos is.

‘Wat is er aan de hand?’, vraagt hij. ‘Je klinkt alsof je kwaad op me bent.’

‘Dat ben ik ook! Maar ook nieuwsgierig. Waarom had je gister ineens zo’n haast om van mijn feestje weg te lopen?’

Benders is ineens klaarwakker. Hij herinnert zich dat hij inderdaad nogal overhaast Jillians feestje had verlaten. ‘Het spijt me’, zegt hij wat onbeholpen. ‘Ik had je natuurlijk moeten zeggen waarom ik zo plotseling vertrok.’

‘Dat mag je me dan alsnog vertellen.’

In korte bewoordingen vertelt Benders over zijn bezoek aan Christa. ‘Maar achteraf had ik me die moeite kunnen besparen’, sluit hij af. ‘Ik ben er niet veel wijzer van geworden.’

‘Ben je er wel van overtuigd dat Christa echt niet weet waar Jurriaan uithangt?’

‘Waarom zou ze daarover liegen?’

‘Dat weet ik ook niet, maar het gaat erom of je wel of niet het gevoel hebt dat ze iets voor je verzwijgt.’

Benders moet even nadenken over Jillians woorden. ‘Dat gevoel heb ik niet’, antwoordt hij ten slotte. ‘Maar helemaal zeker kun je daar natuurlijk nooit over zijn.’

‘Je bent gisteren zo woest opgestaan dat je Bianca’s wijn omstootte’, laat Jillian het onderwerp Christa verder varen.

‘De helft van de inhoud is op haar kleding terechtgekomen.’

‘Daar kan ik me anders niets van herinneren.’

‘Toch is het zo. Wil je horen hoe ze reageerde?’

‘Eigenlijk niet.’

‘Bianca zei me wel wat gewend te zijn. Ze zei haar hele leven al tussen boeren te hebben gewoond.’

Benders onderdrukt een vloek. Hij herinnert zich Jillians buurvrouw als een beeldschone vrouw. Door haar geassocieerd te worden met het boerenvolk stemt hem niet vrolijk.

‘Wil je namens mij Bianca alsnog mijn verontschuldigingen aanbieden’, haast hij zich te zeggen.

‘Dat mag je dan zelf doen. Ze zal straks contact met je opnemen.’

‘Contact opnemen waarover?’, vraagt Benders verbaasd.

‘Bianca heeft met haar vader over Jurriaan Boelen gesproken. Hij is huisarts. en kent de familie Boelen goed. Hij zou jou graag willen spreken. Bianca zal je straks bellen om een afspraak met hem te maken.’

Benders wil protesteren, maar Jillian verbreekt de verbinding. Nog geen halve minuut later gaat de telefoon weer. Het is Bianca. Benders maakt als eerste zijn verontschuldigingen, waarop Bianca luid begint te lachen. ‘Heeft Jillian je dat opgedragen?’, vraagt ze plagerig.

Benders weet hierop zo gauw niets te antwoorden en vraagt waarover haar vader hem wil spreken.

‘Ik heb mijn vader verteld over onze ontmoeting’, zegt Bianca plotseling ernstig. ‘Hij zou je graag onder vier ogen willen spreken. Ik denk dat het over Jurriaan gaat, hoewel hij mij dat niet heeft gezegd.’

‘Bedoel je te zeggen dat jouw vader mij iets zou kunnen vertellen over Jurriaans verblijfplaats?’

‘Dat weet ik niet, maar mijn vader kennende vraagt hij je niet zomaar te spreken.’

Nieuwsgierig geworden vraagt Benders naar het adres van Bianca’s vader en besluit onmiddellijk een afspraak met hem te maken.

‘Ik stel het op prijs dat u de moeite hebt genomen langs te komen.’ Bianca’s vader maakt een lichte buiging. ‘Mijn naam is Oscar van Baar. Ik zou het waarderen als u mij met Oscar aanspreekt.’

Van Baar is een rijzige man van rond de zestig. Hij heeft grijs golvend haar.

Benders knikt: ‘Uw dochter heeft mij nieuwsgierig gemaakt’, zegt hij glimlachend.

Bianca’s vader kijkt ernstig. ‘Neem plaats’, zegt hij uitnodigend. Hij wijst naar een brede fauteuil voor het raam en vraagt Benders wat hij wil drinken.

Maar Benders schudt zijn hoofd. ‘Doet u geen moeite’, zegt hij. ‘Ik kom liever meteen terzake.’

Van Baar gaat tegenover hem zitten. Hij kijkt Benders een poosje nadenkend aan en schraapt zijn keel. ‘Om maar direct met de deur in huis te vallen, kan ik u zeggen dat ik u heb laten komen om mijn zorgen over Jurriaan uit te spreken.’

‘Zorgen waarover?’, vraagt Benders, geschrokken van Van Baars ernstige toon.

De huisarts laat zich achteroverzakken in zijn stoel en plaatst zijn vingertoppen tegen elkaar. ‘Ik kan mij beroepen op mijn geheimhoudingsplicht, meneer Benders’, zegt hij bedachtzaam. ‘Maar in dit uitzonderlijke geval ben ik bereid daarvan af te wijken. Mits u mij kan beloven dat wat ik u ga vertellen onder ons blijft.’

De beslistheid, waarmee Van Baar zijn voorwaarden stelt, laat Benders geen andere keus. Hij knikt langzaam en belooft de huisarts te zullen zwijgen. Na deze toezegging begint Van Baar zonder aarzelen te vertellen. Benders onderbreekt hem geen enkele keer. Verbijsterd luistert hij naar wat de huisarts hem vertelt. Van alle scenario’s die hij rond het gezin Boelen had kunnen bedenken is dit wel de allerlaatste. De zorgen van Van Baar vindt hij dan ook volkomen terecht.

43

Jillian legt vergenoegd de telefoon terug op het toestel. Ze is ervan overtuigd dat de boodschap bij Benders is aangekomen. In gedachte hoort ze hem op de hem bekende manier zijn verontschuldigingen maken. Lomp en onhandig. Bianca zal zijn excuses glimlachend aanvaarden. Maar ook zonder zijn verontschuldigingen zou ze hem niets kwalijk hebben genomen.

Twee kloppen op de deur onderbreken Jillians gedachten. Een moment later stapt Diederik haar kantoor binnen, samen met ene Martin van Beusekom. Diederik stelt hem voor als de officier van justitie die van Hilda Clemens de leiding in het onderzoek overneemt. ‘Hilda is met ziekteverlof’, verklaart Diederik. ‘Ze is overwerkt. Op aanbeveling van haar arts heeft ze besloten het werk voor onbepaalde tijd neer te leggen.’

Jillian geeft Martin een hand. Die is droog en stevig.

Martin vertelt met Hilda de dossiers in grote lijnen te hebben doorgenomen en uit te kijken naar hun samenwerking.

Jillian zegt hetzelfde te doen. Ze is overrompeld door het nieuws en heeft even tijd nodig om de onverwachte wisseling van de wacht een plek te geven. Martin heeft een sympathiek gezicht, denkt ze. Voor een officier van justitie is hij nog vrij jong. Ze schat hem amper dertig. Hij heeft iets slungelachtigs. Iets onzekers ook.

‘Het lijkt me goed u te vertellen dat dit mijn eerste keer is dat ik in de functie van officier van justitie leiding ga geven aan een onderzoek’, zegt Martin, alsof hij Jillians onderzoekende blik heeft opgemerkt. ‘Uw ervaring als inspecteur zal mij dus welkom zijn.’

‘U had geen beter moment kunnen uitkiezen’, zegt Jillian. ‘We zijn juist bezig met een complexe zaak, waar ik zelfs met mijn ervaring maar weinig vooruitgang in weet te boeken.’

‘Ik heb het dossier gelezen’, zegt Martin ernstig. ‘Jullie hebben de afgelopen tijd wel wat op je bordje gekregen. Zojuist heb ik het een en ander met Diederik besproken. Als eerste wil ik me sterk maken de schorsing van uw collega op te heffen. Niet dat ik hiermee het besluit tot schorsing in twijfel wil trekken, maar het lijkt me onder deze omstandigheden van groot belang de bezetting zo snel mogelijk weer op peil te brengen.’

Jillian kijkt de nieuwbakken officier van justitie dankbaar aan. Een betere start is nauwelijks denkbaar. ‘Heb je dit Paula al laten weten?’, vraagt ze aan Diederik.

Diederik schudt zijn hoofd. ‘Ik ben daar nog niet aan toegekomen’, zegt hij. ‘Zojuist heb ik eerst een paar agenten naar een woninginbraak moeten sturen. Maar ik beloof je haar vandaag nog te zullen bellen.’

Diederik kijkt zorgelijk. Jillian vermoedt dat dat te maken heeft met het wegvallen van Hilda.

‘Wat was dat voor inbraak?’, vraagt ze belangstellend.

‘Niets ernstigs’, antwoordt Diederik. ‘Het is zelfs de vraag of er iets is ontvreemd. De vrouw die aangifte deed, vertelde dat een vrouw vermoedelijk de woning van haar buurman is binnengedrongen. Hij is voor een paar dagen weg en zij verzorgt zijn kat. Toen ze het beest gisteravond zijn eten wilde geven, viel het haar op dat de kruk van de deur niet omhoog was getrokken, wat bij deuren met een driepuntsluiting wel zou moeten.

‘Maar hoe weet ze dan dat de vermeende insluipster een vrouw was?’, wil Jillian weten.

‘Omdat ze de middag ervoor een vrouw voor de deur van haar buurman had gesproken en ze diezelfde vrouw pas twintig minuten later het flatgebouw zag verlaten.’

‘Heeft de buurvrouw nog een signalement weten te geven?’

‘Ze heeft haar naar beste weten omschreven’, antwoordt Diederik. ‘Iemand van rond de dertig met roodgeverfd haar.’

Jillian kijkt sceptisch. ‘Enig idee op hoeveel vrouwen deze omschrijving van toepassing kan zijn?’

‘Dat zullen er ongetwijfeld heel wat zijn, maar dat wil niet zeggen...’

‘Ik denk niet dat we daar energie in moeten stoppen’, kapt Jillian hem af. ‘We hebben op dit moment waarachtig wel wat anders aan ons hoofd.’

‘Dat kan zo zijn,’ zegt Diederik protesterend, ‘maar dat is geen reden om insluipers ongemoeid hun gang te laten gaan. Die vrouw moet worden gevonden. Drukte of niet.’

44

De dag na zijn bezoek aan Oscar van Baar besluit Benders naar het bureau te gaan. Hij hoopt daar Hilda te treffen. Al meerdere keren heeft hij geprobeerd haar telefonisch te bereiken, maar dat was telkens tevergeefs.

Het verhaal dat hij hoorde van Jurriaans huisarts heeft hem geschokt. Van Baar was duidelijk opgelucht toen hij zijn verhaal had gedaan. Hij zei dat er een loden last van zijn schouders was gevallen en bedankte Benders voor zijn luisterend oor. Benders antwoordde dat hij er goed aan had gedaan hem het nieuws te vertellen en beloofde hem discreet om te gaan met de gegevens die de huisarts hem had toevertrouwd.

Eenmaal op het bureau loopt Benders direct door naar Jillians kamer en klopt op haar deur. Zonder haar toestemming af te wachten stapt hij naar binnen. Jillian is aan het telefoneren, zodat hij zolang plaatsneemt in de bezoekersstoel om te wachten tot ze is uitgebeld.

Na amper een minuut is dat het geval. Jillian legt de telefoon terug en kijkt Benders aan. Haar blik is zorgelijk. ‘Ik probeer al een uur lang Paula te pakken te krijgen,’ zegt ze paniekerig, ‘maar dat wil me maar niet lukken. Ze heeft zelfs haar voicemail niet aanstaan.’

‘Misschien is het beter om het over een uurtje weer te proberen’, raadt Benders haar aan.

Maar Jillian schudt haar hoofd. ‘Ik maak me zorgen, Frank’, zegt ze. ‘Het zit me allemaal niet lekker.’

Hij hoort aan haar toon dat het Jillian ernst is en vraagt waarover ze zich zorgen maakt.

‘We hadden gisteren een geval van insluiping in een woning in de Grote Waal’, zegt Jillian met gedempte stem. ‘Ik heb daar twee mensen naartoe gestuurd voor onderzoek. De mannen hadden er een gesprek met de buurvrouw die de aangifte deed. Deze vrouw wist een vrij nauwkeurig signalement te geven van de vermoedelijke insluipster. Ik hoop natuurlijk dat ik het mis heb, maar alles wijst in de richting van Paula.’

Benders kijkt Jillian ongelovig aan. ‘Kom op, Jil’, zegt hij. ‘Volgens mij zie je nu spoken. Er zijn talloze types als Paula.’

‘Ik ben met je eens dat in eerste instantie het genoemde signalement voor veel vrouwen opgaat. Maar de buurvrouw noemde nog een detail, waarvan ik me lam ben geschrokken.’

‘Wat voor detail?’, vraagt Benders ongeduldig.

Jillian kijkt Benders bestraffend aan. ‘Doe niet zo opgefokt’, zegt ze geërgerd. ‘Waarom ben je hier eigenlijk?’

‘Dat vertel ik je straks. Maak jij eerst je verhaal maar af.’

‘Je weet dat Paula een tatoeage in haar hals heeft laten zetten?’, gaat Paula verder.

‘Een zeepaardje’, beaamt Benders. ‘Maar ongetwijfeld zijn er meerdere vrouwen die voor eenzelfde tattoo hebben gekozen.’

‘Dat kan best zijn, maar bij Paula is de tatoeage gedeeltelijk verwijderd. Het was de buurvrouw opgevallen dat er in de hals van de vermoedelijke insluipster resten van een tatoeage zichtbaar waren. Ze had witte vlekken en de contouren van een zeepaardje gezien.’

‘Oké,’ geeft Benders zich gewonnen, ‘maar waarom zou Paula in godsnaam een vreemde woning binnendringen?’

‘Dat heb ik me natuurlijk ook afgevraagd. Het enige dat ik kan bedenken is dat ze op zoek is gegaan naar José en wellicht vermoedde dat ze haar daar zou vinden.’

‘Heeft Paula jou verteld dat ze naar José op zoek is?’

‘Niet met zo veel woorden. Maar er is weinig voorstellingsvermogen nodig om te kunnen bedenken hoe Paula zich voelt. Bovendien heb ik ontdekt dat haar dienstwapen weg is.’

Benders kijkt Jillian geschrokken aan. ‘Wie woont er in de flat waar de insluiping plaatsvond?’

‘De flat staat op naam van Janko Berger.’

‘Hebben jullie Berger zelf ook gesproken?’

‘Nee. We weten nog weinig van de man. Volgens de buurvrouw is hij binnenhuisarchitect en zou hij in verband met een opdracht een paar dagen wegblijven. Eind deze week komt hij terug.’

‘Heb je hierover met Hilda gesproken?’

‘Hilda leidt het onderzoek niet meer. Ze is vervangen door Martin van Beusekom. Aardige vent trouwens. Hij heeft zich er na zijn aantreden sterk voor gemaakt dat Paula’s schorsing onmiddellijk wordt opgeheven.’

‘Waarom leidt Hilda het onderzoek niet meer?’, vraagt Benders verbaasd.

‘Ze is ziek. Er wordt gezegd dat ze overwerkt is. Haar arts zou haar hebben geadviseerd het een tijdje rustig aan te doen.’

Benders staart nadenkend naar de vloer. Hilda’s ziekte kan dus verklaren dat ze zijn telefoontjes niet beantwoordt. Hij vraagt zich af of hij er onder deze omstandigheden goed aan doet haar thuis op te zoeken.

Jillian onderbreekt zijn gedachten en vraagt hem naar de reden van zijn bezoek.

‘Eerlijk gezegd hoopte ik Hilda hier te treffen’, zegt Benders. ‘Ik wilde haar bijpraten over Jurriaans vermissing.’

‘Is er dan nieuws?’

‘Ja’, antwoordt Benders. ‘Jurriaan wordt niet langer als vermist beschouwd. Er is contact met hem geweest. Hij zal zich hopelijk op korte termijn herenigen met z’n moeder.’

‘Je vertelt dit op een toon alsof Jurriaans terugkeer slecht nieuws zou zijn’, zegt Jillian verwonderd.

‘Zo beschouw ik het niet helemaal,’ zegt Benders, ‘maar de omstandigheden waaronder Jurriaan zich herenigt met z’n moeder geven mij weinig reden tot vrolijkheid.’

Jillian schrikt zichtbaar van Benders sombere toon. ‘Wat bedoel je precies?’, vraagt ze verontrust. ‘Wat zijn dan die omstandigheden?’

‘Jurriaans moeder is ernstig ziek’, antwoordt Benders. ‘De dokter geeft haar nog twee maanden. Hooguit.’

45

Als Benders het bureau verlaat, doet hij tevergeefs een nieuwe poging Hilda Clemens te bereiken. Hij maakt zich zorgen over haar. “Er wordt gezegd dat ze overwerkt is”, zei Jillian. Maar Benders heeft z’n twijfels. Hij rijdt de parkeerplaats af en denkt ondertussen terug aan zijn laatste ontmoeting met Hilda. Het viel hem toen op dat ze er vermoeid uitzag. Maar dat was niet vreemd. Ze had tot ’s avonds laat doorgewerkt. Maar waarom had ze dan toch de moeite genomen bij hem langs te gaan?

Plotseling neemt hij het besluit de oud-officier van justitie hierover te raadplegen. Als Hilda niet op haar mobiele nummer bereikbaar is, zal ze ongetwijfeld een vast nummer hebben waarop ze wel te bereiken moet zijn. Hij manoeuvreert zijn auto naar de kant van de weg en belt oud-hoofdofficier Tilders op voor haar vaste telefoonnummer.

‘Het is belangrijk’, zegt hij als Tilders terughoudend reageert op zijn verzoek.

‘Hilda heeft een geheim nummer’, protesteert Tilders. ‘Ik denk niet dat ze het mij in dank zal afnemen als ik jou dat nummer geef. En waarom is het eigenlijk zo belangrijk voor je?’

‘Hilda heeft zich ziek gemeld. Ik wil weten hoe het met haar gaat.’

‘Maak je je zorgen over haar?’

‘Ja.’

‘Oké,’ bromt Tilders, ‘maar je hebt haar nummer niet van mij gekregen.’

Benders geeft zijn woord en noteert Hilda’s geheime telefoonnummer. Onmiddellijk daarop belt hij haar op. Maar ook nu wordt er niet opgenomen. Na meerdere pogingen geeft hij het op. Het kan betekenen dat Hilda niet thuis is, bedenkt hij, of dat ze zijn nummer heeft gezien en niet wil reageren.

Benders vreest voor het laatste en beseft dat een nieuwe poging contact met haar op te nemen geen zin heeft. Hij zal haar keus hem niet te woord te willen staan moeten respecteren. Of hij wil of niet.

Teleurgesteld legt hij het toestel terug, maar nauwelijks neergelegd, laat de telefoon zich weer horen. In de hoop dat het de officier van justitie is, maakt hij verbinding. De beller noemt een naam die hij nauwelijks verstaat, maar duidelijk genoeg is om te beseffen dat hij de hoop op Hilda kan laten varen.

‘Ik heb uw naam niet goed verstaan’, zegt Benders teleurgesteld. ‘Kunt u dat nog eens herhalen.’

‘Mijn naam is Solveig’, antwoordt een nog jonge vrouw met onvaste stem. ‘Ik ben de dochter van Hilda Clemens. Kunt u alstublieft komen. Mijn moeder is in gevaar.’

Benders is onmiddellijk alert. ‘Hoezo in gevaar?’, haast hij zich te vragen.

‘Vraag niet te veel, maar komt u alstublieft zo snel als u kunt hiernaartoe’, zegt Solveig smeken en geeft hem de locatie op. Benders programmeert de gegevens in zijn tomtom, maakt onmiddellijk rechtsomkeer en rijdt dan met onverantwoorde snelheid naar het opgegeven adres.

Precies dertien minuten later staat hij voor een vervallen boerderijwoning in een gehucht met de naam Grootschermer. Er staan meerdere auto’s. Voor de oprit naar de woning is een rood-wit lint gespannen. Benders ziet zich daardoor genoodzaakt twintig meter verder op de weg te parkeren.

Eenmaal uitgestapt ziet hij schuin achter de woning een rietgedekte poldermolen. Ondanks de afstand van zo’n vijftig meter hoort hij het suizende geluid van de ritmisch draaiende wieken. Maar tijd om van het rustgevende tafereel te genieten, gunt hij zich niet.

Op weg naar de boerderij komt een jonge vrouw op hem toegesneld. Ze draagt een zwart T- shirt en een vaalblauwe spijkerbroek. Ze kijkt gespannen. ‘Bent u meneer Benders ?’, vraagt ze hijgend, zodra ze voor hem staat.

Benders knikt.‘Dan moet jij Solveig zijn’, zegt hij, terwijl hij haar belangstellend opneemt en ziet dat ze gehuild heeft.

Solveig vertelt in korte bewoordingen wat er gebeurd is en neemt hem mee naar de woning. ‘Ik ben bang dat u te laat bent’, zegt ze gespannen.

De angst dat ze gelijk kan hebben probeert Benders uit z’n hoofd te bannen. Met een ruk trekt hij het rood-witte lint omhoog. Zonder acht te slaan op het luide “halt!” van een postende agent loopt hij met Solveig door naar de voordeur.

‘Wat moet u hier?’, vraagt een tweede agent die voor de deur staat. ‘Dit gebied is afgezet voor onderzoek! Dat lint hangt er niet voor niets!’

Hij is nog jong. Benders schat hem niet veel ouder dan midden twintig. Hij toont de agent zijn verlopen politiepas. ‘Wat is er gebeurd?’, vraagt hij. ‘Waarom sta je hier?’

De agent legt hem uit dat er een melding was binnengekomen over een schietpartij. ‘Ik weet niet precies wat er binnen aan de hand is’, zegt hij wat onbeholpen. ‘Ik werd tien minuten geleden ter versterking opgeroepen. Mij is alleen gevraagd voor de deur te blijven posten.’

‘Wie leidt het onderzoek?’, wil Benders weten.

‘Inspecteur Doornbosch.’

‘Jack Doornbosch?’

De agent knikt.‘Hij is met nog vier rechercheurs in het pand.’

‘Laat ons erin!!’, beveelt Benders.

De agent weifelt, maar de dreigende blik van Benders laat hem geen andere keus en hij doet een pas opzij.

Ze komen in een ruime hal, waarvan de muren diepe scheuren vertonen. Tussen de vloerplanken zitten gapende spleten waarin het krioelt van de pissebedden. Op tal van plaatsen is het stucwerk zo verpoederd dat de rode baksteen erachter te zien is.

Vanuit een geopende deur ziet Benders hoe drie mannen en een vrouw, gekleed in witte pakken, in de woonkamer bezig zijn. Ze kijken verschrikt op als Benders en Solveig na twee kloppen op de deur komen binnenlopen.

De oudste van de drie mannen reageert als eerste. Hij doet een stap naar voren en kijkt Benders bevreemd aan. ‘Wat doe jij hier?’, vraagt hij verbaasd. ‘Ik dacht dat je uitgewerkt was.’

Benders trek een grimas. Hij kent Doornbosch van een zaak, waarvoor hij ooit zijn hulp had moeten inroepen. (Zonder spijt) Hij stelt Solveig aan hem voor en legt de reden van hun aanwezigheid uit. ‘Wij vermoeden dus dat Hilda Clemens in dit pand kan zijn of is geweest’, sluit hij af.

Doornbosch knikt traag. Iets in zijn blik stelt Benders gerust.

‘Als eerste kan ik je zeggen dat ik wat betreft mevrouw Clemens goed nieuws denk te hebben.’ Hij kijkt op zijn horloge en vervolgt: ‘Ze is een kwartier geleden met de ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Haar toestand is niet optimaal, maar ook niet zorgwekkend. Zij redt het wel.’

Benders slaakt een zucht. Hij legt zijn arm over Solveigs schouder en drukt haar kort tegen zich aan. Dan richt hij zich tot Doornbosch. ‘Je zei: “Zij redt het wel”. Bedoelde je daarmee dat er anderen zijn die het niet hebben gered?’

Doornbosch zucht diep. ‘Dat hebt je goed opgemerkt’, zegt hij. ‘Er heeft zich hier een drama afgespeeld.’

Benders kijkt hem vragend aan. ‘Kun je ons daar meer over vertellen?’

‘We hebben mevrouw Clemens bij het binnenvallen van dit pand gewond aangetroffen. Ze is tijdens een vuurgevecht in haar rechterschouder geraakt. Maar degene met wie ze het duel was aangegaan, heeft het niet overleefd. Hij is dood.’

46

Het is acht uur in de ochtend als Jillian voor de deur van Paula’s appartement staat. Het verontrust haar zo erg dat haar collega geen teken van leven meer heeft gegeven, dat ze heeft besloten bij haar langs te gaan. Hopelijk krijgt ze nu eindelijk een antwoord op de vragen die haar bezighouden. Want wat had Paula in de flat van Janko Berger te zoeken? Zocht ze naar aanwijzingen die haar op het spoor van José konden brengen? En als dat zo was, in wat voor wespennest was ze dan terechtgekomen? Was Janko een van de overvallers? Was Paula er achtergekomen dat José in relatie staat met Janko en was ze daarom in zijn flat gaan snuffelen?

Ze drukt op de bel. Het risico dat ze Paula ten onrechte wakker maakt neemt ze voor lief. Alles beter dan te moeten doorgaan met de onrust en de tergende onzekerheid over Paula’s lot.

Er volgt geen reactie op haar bellen. Ze probeert het voor de tweede keer. Er gebeurt nog altijd niets. Ze probeert door het raam naar binnen te kijken, maar de dichte vitrage verhindert dat. Ze klopt op de ruit, waarvan ze bij de buren had gezien dat daarachter de slaapkamer moet liggen. Maar hoe hard ze ook klopt, er gebeurt niets.

Plotseling zwaait de deur van de buren open. Een jonge vrouw van rond de twintig staat in de deuropening. Ze is gekleed in een zwarte ochtendjas en kijkt geërgerd. ‘Wat ben je allemaal aan het doen?’, vraagt ze verontwaardigd. ‘Waarom maak je zo veel lawaai?’

Jillian geneert zich. ‘Het spijt me als ik je wakker heb gemaakt’, excuseert ze zich. ‘Dat was niet mijn bedoeling.’

De vrouw neemt Jillian onderzoekend op. Haar blik is milder. ‘Je hebt me niet wakker gemaakt’, zegt ze. ‘Dat was ik al. Moet je bij Paula zijn?’

Jillian loopt snel naar haar toe. ‘Mij naam is Jillian Blom’, haast ze zich te zeggen. ‘Ik ben een collega van Paula. Ik heb al een paar dagen niets van haar gehoord en hoopte haar hier te treffen.’

De vrouw steekt haar hand uit. ‘Ik heet Anita’, zegt ze. ‘Jij werkt dus ook bij de politie?’

‘Ik werk nauw met Paula samen. Om je eerlijk te zeggen maak ik mij een beetje ongerust.’

Anita doet een stap opzij en vraagt Jillian binnen te komen. Ze neemt haar mee naar een kleine, vierkante woonkamer. De kamer staat vol met dozen en stapels kinderkleding.

‘Let maar niet op de rotzooi’, zegt ze. ‘Om mijn studie te kunnen betalen heb ik een onlinewinkel in kinderkleding. Vandaar.’ Ze pakt een doos van de stoel om Jillian plaats te bieden.

‘Ik ben blij dat je er bent’, zegt ze, zodra ze beiden zitten. ‘Al liet ik dat zo-even niet echt merken.’ Ze glimlacht verontschuldigend. ‘Toen je op Paula’s raam klopte was ik juist bezig een bestelling samen te stellen’, verklaart ze. ‘Je haalde me dus uit mijn concentratie.’

‘Maar desondanks ben je nu blij dat ik er ben?’

Anita knikt. ‘Ik maak me ook zorgen. Het is niets voor Paula om zonder iets te zeggen weg te blijven.’

‘Als Paula voor langere tijd zou zijn weggegaan, zou ze jou dat dus hebben laten weten?’

‘Ja. Al is het alleen maar om mij te vragen voor haar planten op het balkon te zorgen. Ik heb dat gistermiddag evengoed gedaan, maar normaal gesproken zou ze dat hebben gevraagd.’

Jillian haalt opgelucht adem. Het visioen dat ze zo-even nog had van een Paula die dood in haar flat ligt, lijkt met Anita’s opmerking bezworen.

‘Als ik het goed begrijp heb jij dus een sleutel?’

‘Paula heeft die van mij en ik die van haar. Dat vonden we wel zo makkelijk als we hem een keer zouden vergeten of verliezen.’

Jillian staat op. ‘Ik zou graag een kijkje in Paula’s appartement willen nemen’, zegt ze.

Anita kijkt weifelend. ‘Ik weet niet....’

‘Als je het niet vertrouwt, mag je gerust met me mee’, zegt Jillian, terwijl ze haar politiepas toont. ‘Ik wil alleen kijken of er aanwijzingen zijn die Paula’s plotselinge vertrek kunnen verklaren.’

Anita lijkt overtuigd en geeft Jillian de sleutel. ‘De deur klemt wel een beetje’, waarschuwt ze. ‘Maar als je er stevig tegen duwt, gaat hij wel open.’

Daarmee heeft Anita niets te veel gezegd. Pas na twee keer flink met haar schouder tegen de deur te hebben gedrukt, gaat hij open. Eenmaal binnen blijft Jillian even in de hal staan. Ze moet wennen aan het schemerdonker. De gordijnen van de woonkamer zijn gesloten, waardoor het zonlicht nauwelijks de kans krijgt de ruimte te verlichten. Aan de licht gestuukte wand in de hal hangt een grote zwart/wit foto van twee donkergetinte jongens van rond de zeven; vermoedelijk de geadopteerde kinderen van Paula en Marit. Ze kijken Jillian breed lachend aan.

Ze slikt een brok in haar keel weg en loopt door naar de woonkamer. Om wat meer zicht te krijgen trekt ze de gordijnen open. De zon schijnt in brede stralen de kamer in. Ze kijkt onrustig om zich heen en voelt zich niet prettig in de rol van indringster. Ze zou zich dan ook geen houding weten te geven als haar collega plotseling zou komen binnenvallen.

Niets in de ruimte wijst erop dat Paula overhaast is vertrokken. De kamer maakt een opgeruimde indruk.

Ze loopt naar de slaapkamer en werpt door de geopende deur een blik naar binnen. Maar ook hier ontdekt ze niets dat kan duiden op een plotseling vertrek.

Als laatste gaat ze naar de keuken. Op het aanrecht staat een beker koffie waar nog nauwelijks van is gedronken. Naast de beker ligt een opengeslagen agenda. Er staan diverse aantekeningen in. Jillian buigt zich voorover om te kunnen lezen wat er staat. De notities zijn geschreven in een verzorgd handschrift. Niet zo kriebelig als dat van Paula. Schuivend met haar wijsvinger leest ze de aantekeningen na. Tot ze op de datum donderdag 20 augustus belandt. José, staat daar duidelijk. Achter haar naam staan twee telefoonnummers.

Jillian voelt zich warm worden. Ze krijgt een vermoeden van wat er kan zijn gebeurd. Waarschijnlijk vond Paula deze agenda bij Janko Berger, had ze een van de nummers eruit gebeld en een afspraak gemaakt. Een afspraak die haar fataal is geworden?

Jillian denkt na en besluit een van de telefoonnummers uit de agenda te bellen. Ene Patty neemt op. Ze zoekt naar woorden om uit te leggen dat ze waarschijnlijk het verkeerde nummer heeft gebeld, maar bedenkt ineens dat Paula de naam Patty eerder heeft genoemd. Josés nieuwe vriendin heet zo. Samen met haar zou ze een hotel in Frankrijk beginnen.

‘Het spijt me’, haast ze zich te zeggen. ‘Ik denk dat ik me heb vergist in het nummer. Ik moet eigenlijk José hebben.’

‘José is er op het moment niet’, reageert Patty. ‘Kan ik iets doorgeven?’

‘Wanneer denkt u dat ze weer terug zal zijn?’

‘Ik verwacht haar ieder moment terug. Ze is tegels halen voor de badkamer. Maar wie bent u eigenlijk?’

Jillian denkt koortsachtig na. Ze verwijt zichzelf dat ze niet van te voren over een naam heeft nagedacht. ‘Ik ben een klant van José’, verzint ze snel. ‘Ik heb een vraag over een belastingaanslag.’

‘Ik zal zeggen dat u hebt gebeld. Wat is uw naam?’

‘Zegt u maar dat mevrouw Blom heeft gebeld.’

‘Oké. Maar is het niet handiger uw vragen per e-mail te stellen? Andere klanten van José doen dat ook.’

‘Daar heb ik wel aan gedacht, maar de vraag is nogal dringend.’

‘Dat zal ik aan m’n vriendin doorgeven. Ik hoop dat ze tijd voor u kan vrijmaken.’

Jillian vindt de vrouw aan de andere kant van de lijn behulpzaam en vriendelijk. Niet iemand die past in het plaatje van een criminele bende. Of zal Patty niet weten met welke praktijken José zich bezighoudt?

‘Hoe gaat het trouwens met het hotel?’, informeert ze verder.

‘We hopen over twee weken de deuren te kunnen openen’, antwoordt Patty enthousiast. ‘Janko heeft de interieurtekeningen klaar. Het is dus nog een kwestie van inrichten.’

‘Janko?’

‘Ja. Janko Berger. Hij is onze binnenhuisarchitect. Janko is ook een klant van José. Die man is super. Hij heeft de kamers.....’

Jillian luistert niet meer. Ze is afgeleid door het geluid van een dichtslaande deur. Met de telefoon aan haar oor loopt ze de kamer uit. Wie kan dat zijn? De buurvrouw? Maar ze had de klemmende deur toch dichtgedaan?

Nog geen seconde later krijgt ze antwoord op haar vraag. Paula staat midden in de gang. Ze laat een grote weekendtas van haar schouder glijden, zet die met een plof op de vloer en kijkt daarbij alsof er net niet alleen letterlijk een grote last van haar schouders is gevallen.

47

De dag na zijn bezoek aan de vervallen boerderij staat Benders aan het bed van Hilda. Ze kijkt verrast op en zegt hem te gaan zitten. ‘Hoe is het met Solveig?’, vraagt ze als eerste.

‘Ze wordt nog gehoord’, antwoordt Benders. ‘Maar ze is over de ergste klap heen.’

‘Het spijt me.’

‘Dat wil ik graag geloven. Maar hoe heeft het zover kunnen komen? Of is dat nog steeds privé? ’

Glimlachend schudt Hilda haar hoofd. ‘Je hebt er lang op moeten wachten’, zegt ze verontschuldigend. ‘Maar nu heb je recht op de waarheid.’

Benders gaat zitten. ‘Oké,’ zegt hij, ‘Ik luister.’

Hilda haalt diep adem. Achttien jaar geleden besloot ik bij mijn man, Gustaf Johanson, weg te gaan’, begint ze. ‘M’n dochter was toen een paar maanden oud. Ik voedde haar alleen op. Solveig is altijd een lief kind geweest. Makkelijk. Maakte nooit problemen. Werkte hard aan haar studie en toonde begrip als ik er door mijn drukke werkzaamheden even niet voor haar kon zijn.

Maar na haar zeventiende veranderde dat. Solveig was ineens mijn Solveig niet meer. Ze begon zich tegen me af te zetten. Begon vragen over haar vader te stellen. Ze wilde weten wie hij was. Wilde hem ontmoeten. Eerst probeerde ik de boot af te houden. Totdat ik begreep dat het haar ernst was. Ik wilde niet dezelfde fout maken die andere moeders maken door hun ex tegenover hun kinderen op te zetten. Ik heb haar alles eerlijk verteld. Vanaf de eerste dag van onze ontmoeting. Hoe stapelverliefd ik op hem was. Hoe geweldig ik het de eerste maanden met hem had. Maar ook hoe snel dat veranderde.

Ik was nog maar zestien toen ik Gustaf ontmoette. Hij was drie jaar ouder. Een Noorse zeeman, groot en sterk. Ik keek tegen hem op. Voelde me veilig bij hem. Hij was mijn held. Mijn gedroomde held. Ik raakte zwanger van hem. Hij toonde zich bereid zijn zeemansbestaan op te geven. We huurden een appartement in Rotterdam. Ons geluk kon beginnen. Dacht ik. Maar daar leerde ik een andere kant van Gustaf kennen. Hij werd drankzuchtig en gewelddadig. Hoewel hij me dagelijks beloofde op zoek te gaan naar werk, gebeurde er niets. Uiteindelijk besloot ik mijn studie eraan te geven. Er moest geld komen. Ik nam een kantoorbaantje. Spaarde hard om Solveigs kinderkamer te kunnen inrichten. Geld dat net zo hard weer opging aan Gustafs drankzucht.

Na de komst van Solveig werd de toestand onhoudbaar. Gustaf keek niet naar haar om. Het gebeurde regelmatig dat ik van m’n werk thuiskwam en m’n dochter alleen in huis aantrof. Uiteindelijk besloot ik de relatie te beëindigen. Ik ging met Solveig terug naar m’n ouders. Gustaf nam niet de moeite mij en zijn dochtertje terug te zien. Twee maanden na onze scheiding keerde hij terug naar Noorwegen. Zonder een woord van afscheid. Daarna hoorde ik niets meer van hem.

Tot een halfjaar geleden. Op aandringen van Solveig ging ik op zoek naar hem. Ik nam contact op met de Noorse ambassade. Zodoende kwam ik aan de weet dat hij al een tijdlang werd gezocht door de Noorse justitie. Hij zou meerdere geweldsmisdrijven op zijn naam hebben staan, waarvan twee met dodelijke afloop. Een Noorse collega vertelde dat bij justitie het vermoeden bestond dat hij niet meer in Noorwegen verbleef. Er werd aangenomen dat hij met een valse identiteit het land was ontvlucht. Mij werd gevraagd om welke reden ik naar hem op zoek was. Ik vertelde ze eerlijk dat niet ik, maar zijn dochter hem zocht. Achteraf een onvergefelijke fout. De Noorse justitie gebruikte dit gegeven om het nieuws de wereld in te sturen.

Twee maanden later stond Gustaf bij ons op de stoep. Solveig vond hem geweldig. Eindelijk had ze haar vader. Het voelde alsof de geschiedenis zich herhaalde. Hij werd haar held. Haar gedroomde held. Mijn waarschuwingen negerend volgden er meerdere ontmoetingen. Hij verwende haar. Pakte haar in. Deed er alles aan om haar te laten geloven hoe volstrekt belachelijk mijn waarschuwingen waren. Tot ze voldoende in zijn web verstrikt zat. Vanaf dat moment maakte hij misbruik van haar. Betrok haar bij zijn criminele activiteiten, waaronder de roofovervallen. Solveig deed het huiswerk alvorens hij toesloeg. Hij preste haar de onderzoeksgegevens, die thuis in mijn werkkamer lagen, naar hem door te sluizen. Een beproefde methode die hij een tijdlang bij onze Noorse collega’s had toegepast.’

‘Waarom heb je niet eerder ingegrepen?’, onderbreekt Benders verontwaardigd. ‘Je had hem verdomme voor het oprapen.’

Hilda schudt haar hoofd. ‘Solveig zou zich verraden hebben gevoeld’, verdedigt ze zich. ‘Ik gokte erop dat ze zelf tot inkeer zou komen. Dat ze evenals ik ging inzien wie haar vader werkelijk is. Dan zou het nog vroeg genoeg zijn om hem te laten oppakken. Maar ik besefte te laat dat ik verkeerd had gegokt. De dood van de eigenaresse van de kledingzaak had ik kunnen voorkomen. Dat verwijt ik mezelf.’

‘Wanneer ontdekte je, dat het niet Paula’s vriendin was die had gelekt maar je dochter?’

‘Nadat Gustaf had geprobeerd de getuige Miranda Hamers dood te rijden, hoorde ik niets meer van Solveig. Ik wist niet waar ze verbleef en ze was telefonisch niet te bereiken. Vanaf dat moment begon er iets bij mij te knagen. Eerder al had ik het gevoel dat er thuis in mijn werkkamer was gesnuffeld. Ik ben ordelijk ingesteld. Alles ligt altijd op een vaste plek. Maar het viel me op dat de mappen, waarin ik mijn papieren opberg, in een andere volgorde in mijn la lagen dan ik gewend was. Ik schonk daar toen niet te veel aandacht aan. Er waren immers geen sporen van braak. En wie anders dan ikzelf zou in mij werkkamer hebben kunnen komen? Ik dacht er geen seconde aan dat dat Solveig kon zijn geweest. Ik vertrouwde haar volledig. Maar naarmate de tijd verstreek en Solveig niets meer van zich liet horen, begon ik me ongerust te maken.’

‘Je hebt toen niet overwogen de politie in te schakelen?’

‘Overwogen wel. Maar ik vond dat te riskant. Als waar was wat ik begon te vermoeden, zou een klopjacht op Gustaf het leven van Solveig in gevaar kunnen brengen. Dat wilde ik hoe dan ook voorkomen.’

‘Wat begon je dan te vermoeden?’

‘Dat na de aanslag op Miranda bij Solveig de grens was bereikt. Ze zal hebben ingezien dat ze de verkeerde keuze heeft gemaakt en zal dit uit schaamte niet aan mij hebben durven te vertellen.’

‘Je bedoelt dat ze om die reden haar vader zou zijn ontvlucht.’

Hilda knikt. ‘Dat was mijn grootste angst. Gustaf kennende zou hij haar vinden en geen medelijden met haar hebben.’

‘Hoe ben je achter haar verblijfplaats gekomen?’

‘Dat was deels geluk. De oude boerderij waar ik haar vond was ooit het bezit van mijn ouders. Ze brachten daar vaak hun weekenden en vakanties door. Toen mijn vader het onderhoud eraan niet meer kon opbrengen, verkocht hij de boerderij aan de gemeente. Dat is nu negen maanden geleden. De gemeente had het pand aangekocht om het te slopen en op die plek een kinderboerderij te bouwen. Maar dat is nog steeds niet van de grond gekomen. Solveig heeft er als kind veel gelogeerd. Dat ze ervoor koos daarheen te vluchten, zag ik als een mogelijkheid. Op goed geluk ben ik er heengegaan en ontdekte dat mijn gevoel juist was.

Maar Gustaf was me voor geweest. Ik vond haar in de kamer waar ze als kleuter had geslapen. Haar polsen en benen waren vastgebonden en haar mond dicht getapet. Maar ze leefde. Mijn God, ze leefde.

Ik bevrijdde haar, maar net toen we het pand wilden verlaten hoorden we de deur dichtslaan. Gustaf was teruggekomen. Hij moet mijn auto voor de deur hebben zien staan en daaruit zijn conclusie hebben getrokken. Hij kwam onmiddellijk de trap op. Ik gaf Solveig mijn autosleutels en jouw telefoonnummer. Zei haar jou te bellen en hielp haar het raam uitklimmen.

Tien seconden later stond ik oog in oog met mijn ex. Het raam stond nog open. Gustaf overzag onmiddellijk de situatie en holde terug de trap af. Ik griste m’n pistool uit m’n tas, rende hem achterna en schreeuwde hem toe te blijven staan. Maar hij luisterde niet. In plaats daarvan trok hij z’n pistool, draaide zich om en begon gericht op me schieten. Ik had geen andere keus meer. Het was hij of ik.’

‘Je schoot met Paula’s dienstwapen?’

Hilda knikt beschaamd.

‘Je hebt natuurlijk volstrekt onverantwoord gehandeld’, zegt Benders streng. ‘Maar ik bewonder je moed.’

‘Ik zou mijn leven voor Solveig hebben gegeven. Maar dat gevoel zal jij ongetwijfeld herkennen. Tenslotte heb jij ook een dochter.’

Benders telefoon gaat over. Hij excuseert zich tegenover Hilda en loopt naar de gang. Het is Jillian. Ze vertelt zojuist het verhoor met Solveig te hebben afgerond en tot een onthutsende ontdekking te zijn gekomen. Benders luistert naar haar verhaal en voelt zich overdonderd. ‘Je bent zeker van je zaak?’ vraagt hij nadrukkelijk.

‘Er is geen twijfel mogelijk’, verzekert Jillian hem. ‘Solveig had het duidelijk over een man van midden dertig met een hartvormige wijnvlek in z’n hals.’

‘Oké’, zegt Benders. ‘Je hebt me overtuigd. Ik heb alleen nooit eerder aan hem als mogelijke dader gedacht.’

‘Wij ook niet. Maar laten we nog nergens op vooruitlopen. Zie jij kans vanmiddag bij hem langs te gaan?’

‘Beloofd. Hoe is het verder met Solveig?’

‘Ze heeft het moeilijk. Ze heeft ontzettend veel spijt en maakt zich zorgen om haar moeder.’

Benders kijkt vanuit de gang naar Hilda. Voor naar wat ze heeft meegemaakt, ziet ze er goed uit. Ontspannen zelfs.

‘Vertel Solveig dat met haar moeder alles goed is’, zegt hij. ‘En dat ze trots op haar mag zijn.’

48

Dezelfde middag belt Benders aan bij het adres van Bart de Waard. Een vrouw van midden dertig opent de deur en kijkt hem vragend aan.

Benders maakt een licht buiging. ‘Ik ben op zoek naar Bart’, zegt hij. ‘Ik had de hoop hem hier te treffen.’

‘Bart is hier niet’, zegt de vrouw. ‘Hij is aan het werk. Kan ik een boodschap overbrengen?’

‘Woont u ook op dit adres?’

De vrouw glimlacht. Een mooie lach, vindt Benders. Hij vindt haar sowieso mooi. Verleidelijk.

Ze stelt zich voor als Ida Bessem. ‘Ik ben Barts buurvrouw’, zegt ze. ‘Maar niet lang meer.’

‘U gaat verhuizen?’

Weer die glimlach. ‘Bart en ik gaan volgend jaar trouwen’, zegt ze.

Benders glimlacht terug, ‘Hoe laat verwacht u dat uw aanstaande man thuiskomt?’, vraagt hij

‘Ik denk tegen een uur of zes. Maar u kunt hem ook bellen. Hebt u zijn nummer?’

Benders knikt. ‘Maar ik spreek hem graag persoonlijk’, zegt hij.

‘Dan zult u naar het bedrijf moeten. Meestal is hij daar rond dit tijdstip aanwezig.’

Benders bedankt Ida en neemt afscheid. Hij besluit onmiddellijk naar het loonbedrijf van Van Hout te rijden.

Onderweg belt hij naar Paula. In de verslagen die hij over de getuigenverhoren heeft gelezen, is hij ook de naam Ida Bessem tegengekomen. Maar uit niets had hij kunnen opmaken dat haar band met Bart de Waard zo speciaal was dat ze het besluit heeft genomen om na nauwelijks een maand na Simones dood met hem te gaan trouwen.

Paula reageert verbaasd. ‘Een huwelijk tussen Ida en Bart is wel het laatste waaraan ik heb gedacht. Weet je zeker dat het Ida Bessem was?’

Benders omschrijft haar. ‘Blond haar’, zegt hij. ‘Gedragen in een paardenstaart. Ze is een mooie vrouw. Verleidelijk mooi zelfs.’

‘Dan gaat het inderdaad om de buurvrouw van Simone’, bevestigt Paula.

‘Maar vanwaar je verbazing?’

‘Eerder vertelde Ida, dat ze Bart een stille vond met wie ze nog nooit een woord had gewisseld. En nu gaat ze met hem trouwen?’

‘Vreemd, ja.’

‘Erg vreemd. Zal ik haar om een verklaring vragen?’

‘Wacht daar nog even mee. Ik ben nu op weg naar Van Hout. De kans bestaat dat Bart daar aanwezig is. Ik wil eerst zijn verklaring.’

‘Ik begrijp het. Heb je versterking nodig?’

‘Nee. Geen drukte. Ik vraag hem mee naar het bureau te komen. Ik verwacht niet dat hij zich daartegen verzet.’

‘Maar wat als hij dat wel doet?’

‘Dat doet hij niet. Dat zou gelijk staan aan een bekentenis.’

‘Oké. Maar doe voorzichtig.’

‘Dat moet jij zeggen.’

Paula grinnikt. ‘Ik moet toegeven dat mijn zoektocht naar José niet verstandig was’, bekent ze.

‘Maar wel bevrijdend. Wat zei José toen je in Frankrijk bij haar aanklopte?’

‘Ze ontving me allerhartelijkst, maar was beledigd toen ik mijn vermoeden uitsprak over de mogelijke rol die ze bij de overvallen had gespeeld.’

‘Hebben jullie dat nog kunnen uitpraten?’

‘Gelukkig wel. Uiteindelijk kon ze mijn standpunt ook wel weer begrijpen.’

‘Wat zal er een last van je schouders zijn gevallen.’

‘Ik heb me nog nooit zo opgelucht gevoeld.’

Benders zegt dat te kunnen begrijpen. Omdat hij inmiddels ook het bedrijf van Van Hout is genaderd, zegt hij tegen Paula dat hij het gesprek moet afbreken.

Het terrein ziet er verlaten uit. De grote roldeuren van de bedrijfshal staan open, maar er is geen levend wezen te bekennen. Benders parkeert zijn auto in de schaduw van de hal. Als hij uitstapt, voelt hij de hitte op zich neerdalen. Hij rolt de mouwen van zijn overhemd omhoog en loopt naar de ingang.

Binnen moeten zijn ogen wennen aan het schemerdonker. Hij kan in het begin nog weinig onderscheiden, maar na enkele meters ontdekt hij achter in de hal de contouren van een shovel. Het is dezelfde die hij bij een eerder bezoek op het terrein had zien staan. De motor van het immens grote voertuig maakt een zwaar ronkend geluid. De bak staat een paar meter van de vloer en eronder is een man bezig met onderhouds- of reparatiewerkzaamheden. Hij geeft aanwijzingen aan iemand in de cabine, waarna de bak een draaiende beweging omhoog maakt.

Als Benders de shovel tot op een meter is genaderd, maakt hij door luid kuchen zijn aanwezigheid kenbaar. Zonder zijn werkzaamheden te staken kijkt de monteur op en maakt hem met een handgebaar duidelijk even geduld te hebben.

Terwijl Benders wacht, spuit hij olie in het draaimechanisme van de bak. Als hij hiermee klaar is, zet hij de oliespuit op de grond en veegt zijn handen af aan een doek die hij uit de zak van zijn overall heeft gehaald. ‘Wat wilt u?’, vraagt hij, nadat hij de besmeurde doek weer in zijn zak heeft gepropt.

Benders doet een stap naar voren. ‘Bent u Bart de Waard?’, vraagt hij luid om het geronk van de shovel te overstemmen.

De monteur knikt. ‘Ja’, zegt hij. ‘Waarmee kan ik u helpen?’

Benders stelt zich voor. ‘Ik doe onderzoek naar de moord op uw zwager’, legt hij uit. ‘Ik zou u in verband hiermee willen verzoeken met mij mee naar het bureau te gaan om een aantal vragen te beantwoorden.’

Barts blik wordt plotseling waakzaam. ‘Ik heb anders betere dingen te doen dan onnozele vragen te komen beantwoorden’, zegt hij onwillig.

‘Dat geloof ik graag’, gaat Benders op luide toon verder. ‘Maar wij zijn van mening dat het belang van onze vragen het belang van uw drukke werkzaamheden overstijgen.’

‘Zoals?’, vraagt de monteur scherp.

‘Bijvoorbeeld uw besluit om nauwelijks een paar maanden na de dood van uw vrouw met uw buurvrouw Ida Bessem in het huwelijk te treden.’

De plotseling veranderde uitdrukking op Barts gezicht overvalt zelfs Benders. De monteur trekt asgrauw weg en kijkt schichtig omhoog. ‘Hoe, hoe komt u aan die onzin?’, stamelt hij onzeker.

Het aanzwellende geronk van de shovel belet Benders te antwoorden. Geschrokken kijkt hij omhoog. Dorien hangt half uit het geopende raampje. Ze ziet spierwit. Benders schreeuwt haar toe de shovel uit te zetten, maar Dorien reageert niet. In plaats daarvan blijft ze hem zwijgend aanstaren. Op haar gezicht staan verwarring en afschuw te lezen. Nog harder schreeuwend om boven het geronk van de shovel uit te komen, herhaalt hij zijn verzoek. Dorien lijkt hem nu te hebben gehoord. Haar bovenlichaam verdwijnt in de cabine, maar in plaats van de motor het zwijgen op te leggen geeft ze extra gas.

Benders kijkt verbouwereerd omhoog. Daarna gaat alles zo snel dat hij de tijd niet krijgt te reageren. De shovelbak komt met donderend geweld naar beneden. De klap die volgt, is oorverdovend. Vol afgrijzen staart hij een ogenblik later naar de bloederige ravage voor hem. Bart de Waard, of wat er nog van hem over is, ligt vermorzeld op de betonnen vloer.

Wanneer het ronken van de shovel stopt, is de stilte ijzingwekkend.

Dorien stapt uit de cabine. Een akelige grimas ligt als bevroren op haar gezicht. Een grimas, waarvan Benders weet die nooit meer te zullen vergeten.

49

Het is drie maanden na de afschuwelijke vondst in de container. De zomer nadert z’n einde. De herfst kondigt zich aan met een harde wind en striemende regen.

Benders belt aan bij Paula’s appartement. In zijn handen heeft hij een bos bloemen. Witte rozen. Als Paula de deur opent, omhelst hij haar, feliciteert haar met haar terugkeer in het korps en geeft haar de bloemen.

Paula neemt ze stralend in ontvangst en vraagt hem verder te komen. ‘Wil je koffie?’, vraagt ze spontaan.

Benders knikt, trekt z’n natte jas uit en volgt Paula naar de woonkamer. Ze draagt een beige trui met hoge col, waardoor de halfverwijderde tatoeage niet te zien is.

Zoals afgesproken, is Jillian er ook. Benders neemt naast haar plaats. Ze informeert naar de crematie van Christa Boelen, waar hij zojuist vandaan komt.

Hij antwoordt dat het een sobere plechtigheid was. ‘Behalve Jurriaan was er een zus van haar, en Dolf de Baken. Hij was de klusjesman van de familie. En dokter Van Baar.’

‘En jij’, vult Jillian aan.

Benders knikt. Hij voelt niet de behoefte verder over de crematie uit te wijden. Na afloop van de plechtigheid had Jurriaan hem nog even apart genomen en hem bedankt voor zijn steun. Een week voor haar overlijden had hij de ruzie met z’n moeder bijgelegd, waardoor hij werd behoed voor een schuldgevoel dat hij anders voor de rest van z’n leven had moeten meedragen.

Jurriaan was al die tijd bij Dolf de Baken verbleven. Hij had de klusjesman in vertrouwen genomen over de ruzie met Christa en hem om tijdelijk onderdak gevraagd. De Baken stemde daarmee in. Hij begreep dat Jurriaan de tijd en de ruimte nodig had om weer tot zichzelf te komen. Maar nadat hij van Christa had gehoord over haar naderende dood, begon zijn geweten te knagen en ging hij te rade bij dokter Van Baar. De huisarts kende de familie al vanaf Jurriaans geboorte. Meerdere keren kreeg hij moeder en kind in zijn praktijk met verdachte kwetsuren. Geen kwetsuren die louter het gevolg waren van het van een trap of een fiets vallen. Maar zodra hij zijn bedenkingen hierover liet blijken, ontkende Christa in alle toonaarden.

Voor Van Baar waren de onthullingen van Dolf de Baken dan ook geen verrassing. Albert Boelen voerde jarenlang een waar schrikbewind en liet geen middel onbenut om z’n vrouw en zoon naar het leven te staan. Christa miste de weerbaarheid zich tegen hem te verzetten. Was bang. Wist waartoe hij in staat was. Maar wanneer op een zomeravond de toen zevenjarige Jurriaan zijn vader vraagt een vis van de haak te halen en Boelen als antwoord een stuk balkhout naar zijn zoon gooit, was voor Christa de grens bereikt. Ze had de aanslag op Jurriaan vanuit het slaapkamerraam zien gebeuren. Het stuk hout had Jurriaan op een haar na gemist en in het besef dat het de volgende keer slechter kon aflopen, nam ze haar besluit. Ze ging naar beneden, waar Boelen in de werkplaats bezig was met de reparatie van een zaagmachine. Terwijl haar man de bedrading voor de zaagmachine verving, draaide Christa moedwillig de hoofdschakelaar om. De 380 volt werd Boelen fataal. Hij werd geëlektrocuteerd en was op slag dood.

Benders pakt de koffie van Paula aan en vraagt Jillian hoe de zaak ervoor staat.

‘We beschouwen het onderzoek als afgerond’, antwoordt Jillian. ‘Ida Bessem heeft een verklaring afgelegd. Bart de Waard heeft Matthijs vermoord. Z’n motief lag onder andere in het feit dat Matthijs op de hoogte was van Barts verhouding met Ida. Nadat hem uit een gesprek tussen zijn schoonouders duidelijk was geworden dat Van Hout vrijdagochtend naar Matthijs zou gaan om met hun zoon te gaan praten, begon hij hem te knijpen. Hij besefte dat een gesprek tussen die twee wel eens tot een verzoening zou kunnen gaan leiden. Een verzoening waarop hij niet zat te wachten. Van Hout had Bart namelijk kort na de breuk met zijn zoon laten doorschemeren hem mede-eigenaar van zijn bedrijf te willen maken. Bart had daar wel oren naar, maar begreep dat zijn kans door het herstel van de band tussen vader en zoon verloren zou gaan. In een vertrouwelijk gesprek tussen Matthijs en zijn vader zou immers ook zijn verhouding met Ida ter sprake kunnen komen. Wilde hij dat voorkomen, dan moest hij snel handelen.

In alle vroegte ging hij de volgende dag naar het appartement van Matthijs. Hij bleek echter niet de enige te zijn, die er belang bij had Matthijs zo vroeg mogelijk op te zoeken. Solveig was hem voor geweest. Zij had Johansons telefoon bij Matthijs opgehaald en was Bart op de terugweg gepasseerd.

De theorie die technisch rechercheur Sjoerd van Dongen eerder opperde, klopt dus redelijk. Matthijs is vermoedelijk, kort na de overval, vanuit zijn werk langs de plek gelopen waar Johanson tijdens zijn vlucht zijn telefoon verloor. Mogelijk dat Matthijs het toestel oppakte en het - zich onbewust van de herkomst - bij zich stopte. Nadat Johanson had ontdekt dat hij zijn telefoon kwijt was, wist hij het toestel met behulp van de GPS-functie te lokaliseren en gaf hij Solveig de opdracht het toestel op te halen.’

Er volgt een korte stilte. Paula gebruikt de pauze om verse koffie te zetten.

‘Wat ik mezelf het meest in deze zaak verwijt, is dat ik Ida niet eerder heb doorgehad’, zegt Jillian, nadat Paula voor de tweede keer koffie heeft ingeschonken. ‘Vanaf ons eerste bezoek heeft ze ons een rad voor de ogen weten te draaien. Ze wist van meet af aan dat Bart z’n zwager had vermoord. De sporttassen, waarin de resten van Matthijs in de container werden gedumpt, kwamen nota bene van haar. Al die tijd liet ze ons geloven dat ze begaan was met Simones lot. Ze spiegelde haar voor als een vrouw die door het verlies van haar broer in een zware depressie was beland. Zo zwaar dat een zelfmoord als een logisch gevolg zou worden gezien. Maar in werkelijkheid zat Simone al dagen in haar eigen huis opgesloten. Ze kreeg nauwelijks te eten en te drinken, zodat later kon worden vastgesteld dat ze zich al een tijdlang verwaarloosde.’

‘Heeft dan niemand van de familie doorgehad wat er werkelijk speelde?’, vraagt Benders verwonderd.

‘Niet echt’, zegt Jillian. ‘Dorien heeft wel eens haar zorgen geuit. Ze was een paar keer langs geweest, maar ook voor haar bleef de deur gesloten. Bart liet z’n schoonmoeder geloven dat Simone tijd nodig had om het verlies van haar broer te verwerken. Dat ze om die reden nog even met niemand contact wilde. Dorien respecteerde dat. Maar op de dag van Matthijs’ begrafenis, nadat Bart had laten weten dat Simone het niet kon opbrengen daarbij aanwezig te zijn, drongen z’n schoonouders er bij Bart op aan hulp voor haar te gaan zoeken. Voor hem was dat het moment om toe te slaan. Simone was toen al zozeer verzwakt dat het hem weinig moeite kostte haar een dodelijke hoeveelheid slaappillen toe te dienen.’

‘Wist Simone dat Bart haar broer had vermoord?’

‘Dat zal haar op een dag wel duidelijk zijn geworden, maar dat was niet de enige reden om haar op zo’n gruwelijke manier te vermoorden. Simones in scène gezette zelfmoord was voor Bart noodzakelijk om later van de familie begrip te kunnen krijgen voor zijn plannen met Ida. Want wie waren zij om na alles wat Bart met Simone had meegemaakt zijn geluk in de weg te staan?’

Benders uit een verwensing. Op momenten als deze is hij blij het politievak de rug te hebben toegekeerd. ‘Hoelang was dat tussen Ida en Bart al aan de gang?’ vraagt hij grommend.

‘Ruim een jaar’, antwoordt Jillian. ‘Ida is na haar scheiding naast de familie De Waard komen wonen. Volgens haar zeggen stelde de relatie tussen Bart en Simone toen al niet veel meer voor. Ze beweert dat het initiatief van Bart is gekomen, maar eerlijk gezegd hebben wij daar onze twijfels over. We hebben in Ida’s verleden gespit en zijn er achtergekomen dat ze al twee keer eerder getrouwd was. Haar eerste huwelijk met een tandarts liep stuk, nadat ze het had aangelegd met een vastgoedhandelaar. Ze is later ook met hem getrouwd, maar na een jaar kwam de vastgoedmagnaat erachter dat ze het bed deelde met zijn compagnon, en mocht ze vertrekken. Daarna kwam ze met haar dochtertje uit haar eerste huwelijk naast Bart en Simone wonen. Haar eerste man noemde Ida een vrouw met weinig tot geen empathie voor haar omgeving. “Ze leeft puur voor haar eigen geluk”, zei hij. “Zonder aandacht te hebben voor het geluk van een ander.”

‘Heeft ze nog zoiets als spijt getoond?’, vraagt Benders.

Jillian schudt haar hoofd. ‘Ida heeft geen traan gelaten. Ik denk zelfs dat ze niet eens beseft medeverantwoordelijk te zijn voor de dood van Matthijs en Simone. Zij waren de hindernissen die haar geluk in de weg stonden. Volgens ons heeft ze Bart ertoe aangezet deze obstakels voor haar uit de weg te ruimen.’

‘Het is niet goed te praten,’ merkt Paula nijdig op, ‘maar ik kan in deze zaak meer begrip opbrengen voor Hilda en Dorien dan voor Ida, die door pure manipulatie drie levens op haar geweten heeft, maar daarvoor waarschijnlijk het minst zal worden gestraft.’

Jillian zegt dat in het geval van Dorien met haar eens te zijn.

‘Maar Hilda had als officier van justitie natuurlijk beter moeten weten’, vindt ze. Ze kijkt naar Benders en vraagt of hij er ook zo over denkt.

De oud-inspecteur kijkt peinzend door het raam naar buiten, waar het inmiddels droog is geworden en de wind is gaan liggen. ‘We mogen het inderdaad niet goedpraten,’valt hij Paula bij, ‘maar het is een bekend gegeven dat moeders hun instinct volgen als hun kinderen in het geding zijn. Dat is een oerwet waar we niet omheen kunnen.’

Paula knikt hartgrondig. ‘Dat heb je goed verwoord’, zegt ze. ‘Het is ook precies wat Hilda en Dorien in deze zaak verbindt.’

En Christa, overdenkt Benders in stilte.