Dreiging in de Algarve

Ellen van Herk

© Ellen van Herk. Eerste druk januari 2023

ISBN E-BOEK: 978-94-6449-650-5

ISBN BOEK: 978-94-6449-649-9

Van dit boek verschijnt tevens een luisterboek

Uitgeverij Ellessy, Prinsenbeek, The Netherlands www.ellessy.nl

Deze roman is fictie. De plaatsen, restaurants en dergelijke bestaan echt, maar alle personages en gebeurtenissen zijn volledig verzonnen door de auteur. Elke overeenkomst met ware gebeurtenissen of bestaande personen berust op toeval. De auteur heeft de vrijheid genomen locaties aan te passen, wanneer dat beter paste.

Niets uit dit boek mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Verschenen bij Uitgeverij Ellessy:



Halsoverkop

(Eerder verschenen als Zwijgen is zilver)



Thuis in de Algarve



Het begon in Lissabon

(Eerder verscehnen als Tweede kans in Santa Luzia)



Bestemming Portugal



De schelpendanser

Proloog

Anderhalf jaar geleden, iets buiten Metz, Frankrijk

De sirenes in de verte kondigen de komst van de hulpdiensten aan en Lucienne kan alleen maar hopen dat ze op tijd zijn. Ze heeft moeite om adem te halen. Ze ligt op haar buik op de keukenvloer, haar wang drukt pijnlijk tegen het ruwe oppervlak van de plavuizen en ze voelt de druk van François’ voet op haar rug net onder haar beha. Hij maakt het haar zo onmogelijk om overeind te komen. De wanhopige poging die ze heeft ondernomen, werd onmiddellijk bestraft doordat hij eenvoudigweg meer kracht uitoefende met z’n voet, waardoor ze niets anders kon doen dan blijven liggen.

Haar hart slaat onregelmatig, een straal bloed loopt uit de wond op haar hoofd over haar slaap en ze probeert haar oog dicht te houden, zodat het er niet in loopt, maar het kleeft warm en plakkerig aan haar wimpers. Haar rug, waar hij haar met z’n schoen op de grond gedrukt houdt, gaat steeds meer zeer doen, maar dat is nog niets vergeleken met de pijn in haar keel en op haar borst. Ze kan nauwelijks geloven dat hij haar nog geen tien minuten eerder heeft getracht te wurgen.

Een ellendige minuut lang dacht ze werkelijk dat ze er geweest was. Er dansten sterretjes voor haar ogen en ze kreeg steeds meer moeite met ademen, terwijl haar zicht afnam en ze het bloed in haar slapen voelde gonzen. Net toen ze dacht dat het voorbij was, misschien zelfs wel opgelucht dat er eindelijk een eind kwam aan de maandenlange dreiging, had hij haar losgelaten en snakkend naar adem was ze van de rand van het bed op de grond gevallen. Even had ze op de grond naar adem liggen happen in de verwachting dat hij haar elk moment opnieuw zou aanvallen, maar toen dat niet gebeurde, had ze zich kruipend uit de voeten proberen te maken. Een paar minuten lang was ze in de hoopvolle veronderstelling geweest dat ze erin zou slagen op handen en voeten de achterdeur te bereiken, maar vervolgens had hij haar in de keuken op z’n dooie gemak ingehaald.

‘Waar denk jij naar toe te gaan?’

Een trap tegen haar linker elleboog zorgde ervoor dat ze met een pijnlijke kreun languit op de grond viel en het gewicht van z’n voet op haar rug drukte haar vervolgens stevig op de vloer. Snikkend was ze blijven liggen. Toch was ze nog niet zo ver dat ze wilde opgeven en toen ze heel voorzichtig haar hoofd had opgetild en had gezien dat ze vlakbij de zware ijzeren deurstopper in de vorm van een teckel lag, had ze voorzichtig haar rechterhand naar voren gebracht.

Tergend langzaam was ze er in geslaagd haar vingers om het lange, zware lijf van het ijzeren voorwerp te sluiten en in een laatste wanhopige uitbarsting had ze zich met alle kracht die ze kon opbrengen met de teckel in haar hand geprobeerd om te draaien. Ze had een wilde zwaai gemaakt in de hoop hem ergens, waar maakte niet uit, te raken, zodat hij haar lang genoeg los zou laten om haar de gelegenheid te geven er door de keukendeur vandoor te gaan. Helaas was het anders gelopen.

Wat een krachtige zwaai had moeten zijn, was door haar liggende positie en haar pijnlijke benauwdheid niet meer dan een gevoelige tik geworden. De kreet, die hij slaakte was meer vanwege het onverwachte van haar aanval dan van pijn, al was het haar gelukt hem met de teckel tegen z’n knie te raken. Het resultaat was dat hij de teckel met een bijna woeste grauw uit haar hand had gewrongen, waarna hij haar ermee op haar hoofd had geslagen wat een bloedende hoofdwond heeft veroorzaakt.

Misselijk van de pijn en de toenemende angst is ze er inmiddels van overtuigd dat haar laatste uur is aangebroken.

‘Jij vals kreng, nu heb je er toch echt zelf om gevraagd,’ had hij gesist en de voet op haar rug had nog meer kracht uitgeoefend, zodat ze nu als een gestrande vis op het droge ligt te wachten op het einde.

Hoewel er diep van binnen nog een sprankje hoop is dat de mensen, die bij de sirenes horen, op tijd komen, heeft ze zich er al bij neergelegd dat het te laat is en ergens diep van binnen wil ze dat ook.

De maandenlange dreiging nadat ze haar relatie met François heeft verbroken, de treiterijen, de onverhoedse confrontaties, ze is er doodmoe van. Hoe vaak ze ook aangifte heeft gedaan, steeds weer stond de politie machteloos omdat ze hem niet op heterdaad betrapten, er geen fysiek bewijs was of wat dan ook.

‘Ik moet eerst worden vermoord voor jullie me eindelijk geloven!’ had ze eergisteren nog wanhopig uitgeroepen na een zoveelste bezoek aan het politiebureau en nu is het dan blijkbaar zo ver.

Hoewel ze onmiddellijk nadat hij op het erf verscheen de noodknop, die ze eindelijk heeft gekregen, heeft ingedrukt, zit ze zo ver van het dichtstbijzijnde politiebureau vandaan dat het rustig een uur kan duren voor er iemand komt. Ze hoort de sirenes, ze moeten op het landweggetje zijn dat naar haar huis leidt, maar haar hoop dat ze op tijd zijn, neemt met de seconde af.

Het wordt steeds moeilijker om adem te halen, haar keel is bont en blauw van z’n poging haar te wurgen en doordat ze voorover ligt en hij op haar rug duwt, kan ze alleen hele kleine beetjes lucht naar binnen zuigen.

Ze voelt zich licht in haar hoofd worden en dan opeens voelt ze een stekende pijn tussen haar schouderbladen als hij met z’n ruim tachtig kilo op haar rug gaat staan. Het liefst zou ze schreeuwen, maar ze kan nauwelijks meer uitbrengen dan een verstikte kreun en het klinkt alsof er iets scheurt en breekt tegelijk. In haar keel voelt ze iets borrelen en het dringt tot haar door dat hij haar longen heeft ingedrukt, zodanig dat ze geen lucht meer krijgt.

Terwijl haar laatste gedachte naar Marc gaat, die haar had gesmeekt bij hem in Metz in te trekken en nu ongetwijfeld woedend zal zijn dat ze niet op zijn aanbod is ingegaan, klauwen haar vingers wanhopig op de tegels op zoek naar iets dat haar kan helpen, maar de vloer is koud en leeg.

Ze merkt niet meer dat François z’n voet weghaalt, een laatste blik op haar werpt en dan haastig over haar heen stapt, de keukendeur opent en de tuin in loopt, zodat hij is verdwenen voor de politie haar oude boerenwoning heeft bereikt. Via een smal paadje verlaat hij haar met liefde aangelegde tuin en loopt met snelle pas langs het kleine bosje waar hij z’n auto heeft geparkeerd.

Ondanks reanimatiepogingen van één van de agenten komt hun hulp te laat. Nog voor de ambulance arriveert, blaast Lucienne de laatste adem uit.

Hoofdstuk 1

Rotterdam, een donderdag eind oktober

Vanuit het raam van haar flat ziet Karin Reijnders de politieauto de straat uitrijden en ze laat zich met trillende knieën op haar bank zakken. Nu haar belager is afgevoerd, maakt de spanning plaats voor opluchting, hoewel ze zich al te goed realiseert dat dit niet het einde is. Ze wrijft met een kouwelijk gebaar over haar armen en huivert als ze terugdenkt aan de gebeurtenissen van het afgelopen uur.

‘Gaat het met u?’

De in politie-uniform geklede vrouw, die is achtergebleven nadat haar collega’s Karins stalker op de achterbank van de politieauto hebben gezet, staat naast de bank en werpt een bezorgde blik in haar richting. Met een aarzelend gebaar haalt Karin haar schouders op.

‘Ik weet het niet,’ zegt ze onzeker, ‘kunnen jullie hem vasthouden?’

De agente trekt een gezicht dat aangeeft dat ze het óf niet zeker weet óf niet blij is met de realiteit en Karin slaakt een diepe zucht.

‘Hij staat binnen no time weer op straat, nietwaar?’ concludeert ze op trieste toon, maar ook opstandig.

‘Ik ben bang van wel,’ geeft de vrouw toe.

‘Hij heeft u bedreigd en er is wat huisraad gesneuveld, maar er is uiteindelijk niets gebeurd waar we hem voor kunnen vasthouden. U kunt een straatverbod aanvragen, zowel voor uw huis als bij uw werk, maar in de praktijk blijkt helaas al te vaak dat stalkers zich daar weinig tot niets van aantrekken.’

Voor het eerst klinkt er verontwaardiging door in de stem van de agente en dat maakt haar opeens een stuk menselijker.

‘Ik begrijp het,’ Karin slaagt erin een glimlach te produceren en haalt haar schouders op.

‘Jullie grijpen pas in als het werkelijk mis gaat, maar dan is het voor mij misschien te laat. Toch? Zo gaat het toch meestal?’

Ze heeft genoeg op het nieuws gezien of in de krant gelezen om te weten dat vrouwen die aangifte doen van stalking meestal weinig hulp van de politie hoeven te verwachten en ze weet dat er een aantal vrouwen zijn, die het uiteindelijk met hun leven hebben moeten bekopen. Ze kan alleen maar hopen dat dit niet voor haar geldt. Hoe heeft ze zich in hemelsnaam zo in Frank kunnen vergissen? Hij leek zo aardig toen ze hem ontmoette, maar nog geen half uur geleden was ze bang dat hij haar werkelijk wat aan zou doen, hoewel het bij gesneuvelde foto’s en andere spulletjes is gebleven. Ze kijkt om zich heen in haar normaal zo gezellige kamer, die er nu uitziet alsof er een wervelwind doorheen is geraasd en zo voelt het ook.

‘En dit dan? Is dit niet voldoende om hem vast te houden?’ wil ze weten.

De vrouw wacht even met antwoord geven en Karin maakt een afwerend gebaartje als ze uiteindelijk iets wil zeggen.

‘Laat maar, het zijn alleen wat gebroken spullen en hij heeft mij niets gedaan. Dit keer. Nog niet en tot die tijd kunt u er ook niets aan doen, de wet is niet anders, ik begrijp het.’

Ze komt met een vermoeide zucht overeind van de bank en doet een paar stappen richting de voordeur.

‘Kunt u me in elk geval garanderen dat hij vannacht in de cel blijft of zelfs dat niet?’ wil ze weten, terwijl ze de deur opent.

‘Ik kan het proberen,’ zegt de agente, ‘als dat u helpt, maar ook dat weet ik niet zeker.’

‘Het zou fijn zijn als u het in elk geval uw uiterste best wil doen, dan kan ik zorgen dat ik morgenochtend weg ben, mocht hij opnieuw op de stoep staan.’

Ergens in Karins hoofd begint een gedachte vorm te krijgen en al weet ze niet hoe ze het gaat uitvoeren, er gloort in elk geval iets van een plan. En een plan betekent hoop.

‘Ik ga m’n best voor u doen, ik wens u veel sterkte.’

De politievrouw loopt langs Karin heen en draait zich op de drempel nog een keer om.

‘Ik weet dat u zich nu ontzettend hulpeloos moet voelen en boos, omdat u ongetwijfeld vindt dat we te kort schieten, maar het is helaas niet anders,’ zegt ze enigszins verontschuldigend. Aan haar gezicht is duidelijk te zien dat ze moeite heeft met de situatie en Karin knikt moeizaam.

‘Ik neem het u persoonlijk niet kwalijk, maar het is nogal frustrerend,’ geeft ze toe.

‘Ik krijg pas hulp als het waarschijnlijk te laat is. Dat voelt niet echt geruststellend.’

‘Dat snap ik, sterkte.’

‘Ja, bedankt,’ het klinkt cynischer dan ze bedoelt, maar ze kan de energie niet meer opbrengen om het gesprek op een nette manier af te ronden en zonder een groet sluit ze de deur en daarmee de politieagente buiten. Met een vertwijfelde zucht leunt ze met haar rug tegen de voordeur en werpt een blik om zich heen. Nog geen uur eerder is Frank haar appartement binnengedrongen, omdat ze zo nalatig is geweest de grendel niet te gebruiken. Na een aanvankelijk nog rustig gesprek, gevolgd door haar verzoek dat hij moest vertrekken, draaide hij als een blad aan de boom om. Tierend heeft hij een keramieken vaas tegen de muur kapot gegooid en vervolgens een aantal foto’s van een tafeltje gemaaid, zodat ze zich angstig tegen de muur heeft gedrukt. De sporen van z’n woede zijn duidelijk zichtbaar. Foto’s liggen kapot en vertrapt op de vloer. Van de kleurrijke vaas van keramiek, die ze een jaar eerder mee heeft genomen uit Portugal en die als eerste is gesneuveld, zijn alleen scherven over.

Als ze de kamer in kijkt, ziet ze een omgevallen stoel en nog meer sporen van Franks vernielzucht, zoals een vaas met rozen, die op de tafel ligt en waarvan het water nog steeds op het tapijt drupt. Eigenlijk moet ze alles opruimen, maar dan schudt ze haar hoofd. Wat kan het haar schelen hoe het er bij ligt? Zelfs het beetje water dat nog op tafel ligt en langzaam naar beneden druppelt, interesseert haar nauwelijks. Het is te weinig om wateroverlast bij de benedenburen te veroorzaken en het meeste is inmiddels toch al in het kleed onder de tafel getrokken. Ze heeft andere prioriteiten.

Voor ze het weet, staat Frank weer op straat en nog erger, bij haar voor de deur. Ze moet hier vandaan, die rommel loopt niet weg, maar zij wel.

Nu ze eenmaal het besluit genomen heeft te vertrekken, loopt ze vastberaden haar slaapkamer in en gooit een koffer op wieltjes vol met een sortering zomer- en winterkleren, alles wat haar te binnen schiet. Ze haalt haar paspoort uit een la en checkt of haar bankpas, creditcard en rijbewijs in haar portemonnee zitten. Ze stopt alles samen met haar telefoon en haar e-reader in een praktisch rugzakje, dat ook als schoudertas kan dienen. De benodigde opladers worden erbij gepropt en ze blijft op de drempel even staan om een laatste blik door de slaapkamer te werpen. Hier heeft ze ooit met Frank geslapen en gedroomd van een fijne relatie samen, maar helaas, dat heeft niet lang geduurd. Ze schudt haar hoofd om die gedachten te verdrijven en stapt dan resoluut naar de voordeur. Ze wil geen nacht langer in dit huis blijven en op dit moment kan ze maar een plek bedenken waar ze veilig is. Een plek, die dusdanig ver weg is, dat de kans dat Frank daar opeens voor haar neus staat vrijwel nihil is. Ze moet een vliegtuig zien te vinden dat haar naar Faro brengt.

Hoofdstuk 2

Cacela Velha in de Algarve, Portugal, dezelfde dag

Het kleine, pittoreske dorp Cacela Velha ligt tussen Faro en de Portugees-Spaanse grens en is het laatste plaatsje aan de Ria Formosa. Het ligt hoog, zodat het een schitterend uitzicht biedt over de laatste eilanden en de lagune met daarachter de Atlantische Oceaan. Door de ligging, zowel qua omgeving als klimaat, is het een geliefde camperplek voor overwinteraars, maar ook zomertoeristen weten het dorpje in zeer ruime mate te vinden. Toch is het dorp op twee restaurants en een enkele kraam met strandartikelen in het hoogseizoen na nog steeds hoofdzakelijk het territorium van de bewoners zelf. Er zijn geen hotels, geen grootschalige appartementencomplexen en zelfs geen winkels. Er is alleen een enkele dorpeling, die in de zomer een huisje verhuurt, zodat het dorp nog dezelfde authentieke uitstraling heeft als vijftig jaar geleden. De oude vissershuisjes zijn vrijwel allemaal nog in de oorspronkelijke stijl, alleen een incidentele satellietschotel laat zien dat de moderne tijd hier z’n intrede heeft gedaan.

In het huis direct naast de trap naar het strand veegt Tessa haar met verf besmeurde handen af. De doek, die ze hiervoor gebruikt, stopt ze terug in de band van haar met verfvlekken besmeurde, boven haar knieën afgeknipte spijkerbroek. Ze doet een stap achteruit om met een keurende blik de zojuist geverfde muur op te nemen en glimlacht tevreden. In plaats van het alom vertegenwoordige wit heeft zij gekozen voor zacht abrikoos. Het oogt warm en uitnodigend en het geeft de woonkamer precies de uitstraling die ze wil. In de slaapkamer heeft ze eveneens een wand in dezelfde kleur geverfd, de wand waar straks het nieuwe bed tegenaan komt en ze verheugt zich erop om het huis binnenkort volledig ingericht te zien.

Het voelt goed om haar eigen stempel op het huis te drukken. Hoewel ze ruim tweeëneenhalf jaar geleden al bij Daniel is ingetrokken, is het grotendeels zijn huis geweest. Pas nu heeft ze het gevoel dat het van haar aan het worden is en dat voelt prettig.

Ze werpt een blik door een van de twee openstaande ramen en bij het zien van de woelige zee in de verte doet ze er een stap dichter naar toe en leunt tegen de vensterbank. Ze staat op de bovenste etage van het twee verdiepingen tellende, typisch Portugese huis en heeft daardoor een vrij uitzicht op de Ria Formosa met daarachter de Atlantische Oceaan. Hoewel ze er dagelijks van kan genieten, verveelt het uitzicht haar nog steeds niet. Ze kijkt glimlachend toe hoe een paar dorpelingen schelpen aan het rapen zijn. Hoewel ze zich, de eerste keer dat ze Daniel schelpen zag zoeken, niet kon voorstellen dat ze die zou eten, weet ze inmiddels dat er niets boven een maaltje verse schaal- en schelpdieren gaat.

Meestal is het haar schoonmoeder, die ze klaarmaakt. De keren dat zij zelf thuis kookt, zijn op de vingers van een hand te tellen, maar dat verandert niets aan het feit dat het een leuke bezigheid is om de schelpen te zoeken.

Misschien moet ze Daniel voorstellen om komende zaterdag als het getij goed is, iets wat hij ongetwijfeld weet, samen er op uit te gaan. Ze kunnen dan thuis een lekkere cataplana maken in plaats van naar de Quinta te gaan voor de dagelijkse avondmaaltijd. Peinzend trekt ze aan haar wenkbrauw en kijkt naar de keuken, waar de roodkoperen cataplana aan de muur hangt, terwijl ze probeert zich het recept voor de geest te halen. Van de cataplana gaan haar gedachten vanzelf naar de Quinta en de familie daar.

Ze wendt haar gezicht naar het westen, waar Fábrica ligt, een dorp dat nauwelijks groter is dan Cacela Velha en waar het landhuis van haar schoonfamilie staat, al kan ze het door de bomen heen niet zien. Ze fronst terwijl ze in de verte tuurt en terugdenkt aan haar eerste tijd in Portugal.

Drie jaar geleden wist ze niet eens wie haar vader was, maar toen stierf haar moeder en vond ze foto’s en een brief van een Portugees. Nu is ze niet alleen in het bezit van een Portugese vader, maar ook van een man, een schoonmoeder en een hele rits aangetrouwde en half verwante familieleden. Soms kan ze nog nauwelijks geloven dat ze opeens deel uitmaakt van zo’n grote groep mensen en moet ze zichzelf in haar arm knijpen om te beseffen dat het echt is. De tijd is voorbij gevlogen. Ze is in een razend tempo geïntegreerd, hoewel naar haar mening haar Portugees nog steeds niet vloeiend genoeg is, maar voor de rest voelt ze zich inmiddels helemaal thuis.

Hoewel de hele familie Portugees en Engels spreekt, heeft ze Daniel verzocht als ze samen zijn alleen maar Portugees met haar te spreken omdat het de enige manier is om de taal te leren en hoewel ze af en toe nog terugvalt op het Engels om zeker te weten dat ze elkaar goed begrijpen, is dat steeds minder vaak nodig.

Haar dagelijkse leven speelt zich voornamelijk af op de geitenboerderij van de familie, waar kaas wordt gemaakt. Het werk daar wordt soms afgewisseld met klusjes in de sinaasappelboomgaard, een zojuist aangekochte wijngaard net buiten Castro Marim of in het landhuis in Fábrica. Het komt eigenlijk maar zelden voor dat ze, buiten de nachten dan, samen met Daniel in hun huis in Cacela Velha is, iets wat hopelijk toch gaat veranderen als ze straks klaar zijn met de verbouwing. Ze is zo verdiept in haar overpeinzingen dat ze niet hoort dat de voordeur opengaat en ze schrikt als er opeens van achteren twee armen om haar heen worden geslagen en ze tegen een brede, gespierde borst wordt getrokken.

‘Wat sta jij hier naar buiten te staren? Meestal kom je me tegemoet.’

De stem van haar man brengt een glimlach op haar gezicht teweeg en ze draait zich in z’n omhelzing om, zodat ze haar armen om z’n middel kan slaan en haar gezicht naar hem kan opheffen voor een zoen.

‘Ik heb je helemaal niet gehoord,’ geeft ze toe, ‘sorry.’

‘Je stond te dromen,’ beschuldigt hij haar, maar z’n ogen lachen en de hand die haar wang streelt, is zacht en teder.

‘Waar dacht je aan? Je was zo te zien ver weg,’ wil hij weten en ze hoort een spoor bezorgdheid in z’n stem.

‘Ik stond te denken aan wat er allemaal is gebeurd in de afgelopen twee, drie jaar,’ bekent ze, ‘en hoe anders m’n leven nu is dan het in Nederland was.’

‘Heb je er spijt van?’

De plagerige blik in z’n ogen verdwijnt onmiddellijk om plaats te maken voor een serieuze en ze schudt haastig haar hoofd.

‘Absoluut niet,’ verzekert ze hem, ‘hoe zou dat nu kunnen? Ik heb jou, Jorge, familie.’

Ze schudt nogmaals met een vastberaden gebaar haar hoofd.

‘Mijn hele leven is hier, dit is m’n thuis nu. Het is meer dat ik me opeens realiseerde wat een verschil m’n huidige leven is met het leven dat ik in Nederland leidde en hoe snel het allemaal is gegaan. Soms kan ik me nauwelijks meer voorstellen hoe het vroeger was. Misschien komt het wel doordat we nu ons eigen plekje aan het maken zijn, samen, dat ik er opeens aan moest denken.’

Ze kijkt om zich heen en gebaart in de ruimte om hen heen, die na een korte verbouwing z’n voltooiing nadert.

Tot de dood van Daniels tante, tia Ana, een paar maanden terug, woonden zij en Daniel op de benedenetage, die Daniel ruim vijf jaar eerder heeft verbouwd en woonde de oude vrouw op de bovenste etage, waar ze nu zijn. Nu is Ana’s etage opengebroken en gemoderniseerd en nemen ze daar hun intrek vanwege het schitterende uitzicht en het grotere terras. Hun oude etage kan als gastenverblijf dienen of misschien in de toekomst zelfs verhuurd worden. Het geeft Tessa de gelegenheid het gehele huis naar haar eigen smaak in te richten.

‘Vond je het zo naar in mijn huis?’ informeert Daniel met pretlichtjes in z’n donkere ogen.

‘Ja, vreselijk!’

Tessa steekt baldadig haar tong naar hem uit en grinnikt vervolgens.

‘Uiteraard niet, ik ben overal gelukkig als jij er bent,’ zegt ze eenvoudig, ‘maar het voelt goed om dit nu samen om te bouwen tot iets wat echt van ons samen is. Bovendien is het uitzicht vanaf hier alsof je in een levend schilderij zit, zo mooi. Daar was ik dus door afgeleid.’

‘Ik plaag je maar een beetje, je hebt er absoluut iets moois van gemaakt.’

Hij laat haar los, zodat hij een stap terug kan doen om rond te kijken.

‘Ik moet bekennen dat ik m’n twijfels had bij die kleur, maar het is mooi,’ geeft hij toe, terwijl hij de muur bekijkt, die ze die middag heeft geverfd.

‘Het maakt het warm, prettig.’

‘Ja hè, ik ben er ook blij mee,’ zegt Tessa tevreden

‘Je hebt jezelf ook geverfd.’

Hij pakt een van haar blonde krullen, die ontsnapt is uit de sjaal, die ze heeft gebruikt om haar haren uit haar gezicht te houden en geeft er plagend een rukje aan.

‘Ik denk dat ik je persoonlijk onder de douche moet zetten om er zeker van te zijn dat je niet met verf in je haar aan tafel gaat zitten straks,’ oppert hij.

‘Dat denk ik ook, want dat zou vreselijk zijn,’ stemt Tessa direct in en haar groene ogen fonkelen van pret.

‘Misschien heb ik wel meer verf ergens,’ laat ze er met een ondeugende blik op volgen, ‘dat zou best kunnen.’

‘Dat moeten we dan snel en grondig gaan bekijken.’

Nog voor Daniël is uitgesproken, heeft hij haar al in de richting van de trap naar de benedenetage geduwd waar hun oude badkamer is en nog geen vijf minuten later staan ze samen onder de douche.

Een uurtje later wandelen ze hand in hand de trap af naar het strand en lopen in de richting van Fábrica. Daar, aan het begin van het dorpje, ligt hun eindbestemming, Quinta Esteves, Daniels ouderlijk huis.

Tessa is nog heerlijk loom van de vrijpartij, die is gevolgd op hun douche en ze schuurt haar hoofd even tegen Daniels schouder met een gevoel van puur geluk. Ze voelt zich als een poes die kopjes geeft.

‘Alles goed?’

Daniël trekt haar wat dichter tegen zich aan en kijkt vragend op haar neer.

‘Kan niet beter,’ zegt Tessa tevreden.

Voor hen doemt de zandkleurige hoge muur op, die Quinta Esteves omringt, een groot landhuis dat wordt omgeven door een grote tuin inclusief zwembad. Hier wonen Daniels ouders, Jorge en Gabriela, alsmede z’n zus Estrela en haar twee kinderen. In het gastenverblijf wonen Jorge’s zus Elisabete en haar man Inacio. Sinds een klein jaar wonen Daniels broer Lourenço en z’n Engelse vrouw Viv, hun dochter Julia en hun negen maanden oude baby Jorge Junior, de oogappel van de hele familie in een huis in Fábrica zelf. Vrijwel elke avond eet de hele familie gezamenlijk op de Quinta. Het is hét moment van de dag waarop iedereen bij elkaar komt om verhalen uit te wisselen, bij te praten of gewoon te genieten van elkaars gezelschap en niet te vergeten de smakelijke maaltijden, die Gabriela met haar trouwe hulp Marguerite verzorgt. Indien Tessa’s werkzaamheden het toelaten, helpt ze graag mee met het koken, omdat ze het nog steeds leuk vindt om Portugese recepten te leren bereiden. Momenteel heeft ze haar handen echter vol aan de verbouwing van hun eigen huis en is het er al een paar weken niet meer van gekomen.

‘Lourenço heeft de koopakte binnen van Vitors huizen,’ zegt Daniel op het moment dat ze het smalle pad opstappen dat langs de muur voert. Vitor is een van de oudste inwoners van Fábrica en bezit een huis en twee appartementjes, die hij aan toeristen verhuurt.

‘Vitor wil het liefst nog voor het einde van de maand bij z’n zoon in Beja gaan wonen, hij wil niet nog een winter hier doorbrengen. Het wordt een mooi project, denk ik. Lourenço ziet er in elk geval brood in,’ vervolgt hij.

‘Ik weet het, Viv appte me vanmiddag. Ze is hartstikke blij dat het eindelijk rond is en super enthousiast. Ze is druk bezig met allerlei plannen voor de inrichting. We hebben gisteren bij ons samen verfstalen bekeken. Waarschijnlijk wil ze ook dat abrikoos op sommige muren, ze vond het in de slaapkamer goed gelukt,’ vertelt Tessa.

‘Groot voordeel is dat de appartementen al een AL licentie hebben, dus ze weten zeker dat ze verhuurd mogen worden, ze hoeven ze alleen te moderniseren en opnieuw in te richten.’

Tessa doelt op de Alojamento Local regeling waar verhuurders hun accommodaties moeten aanmelden, zodat ze geregistreerd staan als wettig verhuurder.

‘Viv ziet het helemaal zitten, ze heeft het al weken nergens anders meer over,’ grinnikt Tessa geamuseerd.

‘Ongelooflijk zoals zij veranderd is,’ merkt Daniel op. Hij schudt z’n hoofd bij de herinnering aan z’n Engelse schoonzus een jaar of drie geleden.

‘Voor jouw komst deed ze vrijwel niets en nu is ze altijd bezig. Je hebt heel wat teweeggebracht,’ vindt hij.

‘Alsof het door mij komt! Ze moest gewoon een doel hebben, dat is alles,’ protesteert Tessa en ze geeft hem een stomp tegen z’n brede schouder.

‘Toch heb jij haar een duwtje in de juiste richting gegeven en dat bedoel ik alleen positief,’ houdt Daniel aan.

‘Door jouw toedoen is ze mee gaan helpen in de kaasmakerij en daarna zelfs op school. Ze is echt heel erg veranderd. Ze spreekt zelfs een beetje Portugees inmiddels,’ merkt hij op al maakt z’n blik bij die laatste woorden duidelijk dat hij haar kennis van die taal nog maar minimaal vindt. Nu lacht Tessa voluit.

Hoewel ze zelf in het begin ook moeite heeft gehad met het aanleren van de taal, is Vivs belabberde uitspraak en de daaruit voort-komende misverstanden regelmatig reden voor grote hilariteit binnen de familie. Eén van de laatste voorbeelden was Vivs vraag bij een strandtent om ‘uma chá verde’ wat haar tot haar frustratie in plaats van de bestelde groene thee een biertje (uma cerveja) opleverde.

‘Ze probeert het tegenwoordig in elk geval,’ verdedigt Tessa haar vriendin.

‘En ook zonder mijn tussenkomst was ze uiteindelijk wel actiever geworden. Ik heb haar hoogstens een zetje gegeven, maar ik ben er blij om. Viv is een leuk mens, ze gaat het als verhuurster ook hartstikke goed doen. Ze vindt het leuk met mensen om te gaan en dat is belangrijk.’

Ze zijn inmiddels om de muur heengelopen en staan bij de dubbele poort waar Daniel de code intoetst, die het slot opent van de kleine voetgangersdeur.

Nog steeds als Tessa het terrein opstapt en het grote landhuis ziet, ervaart ze een gevoel van ontzag. De allereerste keer dat ze het huis zag, was het alsof ze op een soort filmset belandde, mijlenver verwijderd van haar eigen flatje in Rotterdam. Nu is het grote huis haar net zo vertrouwd als hun eigen huisje in Cacela Velha en bijna even dierbaar.

Alsof Daniel aanvoelt dat ze met haar gedachten terug in de tijd is, blijft hij stilstaan en trekt haar in z’n armen.

‘We zijn een eind gekomen met z’n allen de afgelopen tweeëneenhalf jaar, vind je niet?’

‘Nogal, ja,’ stemt ze in.

Ze legt haar hoofd tegen z’n schouder en houdt hem even stevig vast.

‘Toen ik hier voor het eerst een voet op het terrein zette, wist ik dat Jorge m’n vader kon zijn en had ik geen idee hoe ik me moest gedragen en wat er allemaal zou gebeuren. Nu maak ik deel uit van een familie.’

De verbazing over wat er allemaal heeft plaatsgevonden, is duidelijk hoorbaar in haar stem en Daniels armen sluiten zich nog steviger om haar heen.

‘Het is meer dan dat, je bent een onmisbare schakel in deze familie,’ zegt hij schor en ze hoort aan de emotionele overtuiging in z’n stem dat hij dit meent.

‘Zonder jou waren we tweeëneenhalf jaar geleden als losse stenen uit elkaar gevallen, jij bent onze cement, jij hebt ons bij elkaar gehouden.’

Tessa is het er niet mee eens, vindt dat hij haar te veel eer geeft, maar ze weet dat hij ervan overtuigd is, dus ze doet er het zwijgen toe.

‘Tessa!’

Een vrolijke meisjesstem verstoort hun stille genietmomentje en langzaam laat Daniel z’n armen zakken, zodat Tessa zich kan omdraaien. Ze is net op tijd om de enthousiaste omhelzing van haar negenjarige nichtje, de dochter van Viv en Lourenço, te kunnen beantwoorden.

‘Olá Julia, tudo bem?’

Het is de ontmoeting met Julia en diens moeder Viv geweest, waardoor ze zo’n tweeëneenhalf jaar geleden binnen de poorten van Quinta Esteves terecht is gekomen. Het meisje liep toen met krukken, omdat ze van haar paard was gevallen, en Tessa, die toen nog fysiotherapeute was, heeft haar geholpen om zo snel als mogelijk was weer te kunnen paardrijden, waarvoor Julia haar niet genoeg kon bedanken. De band, die toen is ontstaan tussen het meisje en haarzelf is in de jaren erna alleen gegroeid.

Tessa knuffelt het meisje hartelijk en pakt haar hand, terwijl ze zich richt tot de ouders, die met de buggy met daarin de vrolijk, kraaiende Jorge inmiddels ook vlakbij zijn gekomen.

‘Olá,’ de begroeting is nonchalant, ze hebben elkaar tenslotte gisteren allemaal nog gezien en al snel vervolgen ze gezamenlijk hun weg naar het huis.

Viv en Tessa lopen achteraan. Tessa nog steeds met Julia aan haar hand, terwijl de twee mannen met de buggy voorop lopen en ze ziet dat de twee broers al weer druk in gesprek zijn, zoals meestal als ze elkaar zien. De band tussen het tweetal is na alle gebeurtenissen nog hechter geworden, lijkt het en omdat het ook heel anders had kunnen lopen, is ze daar dankbaar en blij om.

Zodra ze de royale hal van het landhuis binnenstappen en hun stemmen de ruimte vullen, gaat de keukendeur open en komt Gabriela Esteves tevoorschijn.

‘Boa tarde! Ah Jorge, o meu queridinho!’

Voor Lourenço iets kan doen, heeft Jorge’s oma de baby al uit de buggy getild. De kleine jongen wordt flink geknuffeld en voor iemand een woord van protest zou kunnen laten horen, is oma al met de baby in de keuken verdwenen.

‘Ik zie hem na het diner wel terug, Marguerite geeft hem wel te eten,’ zegt Viv nonchalant en haar ogen fonkelen geamuseerd als ze naar de deur kijkt, die achter Gabriela dicht valt. Tessa grinnikt mee.

Ze weten allebei al te goed hoe dol niet alleen Gabriela, maar zeker ook de huishoudster Marguerite, is op Jorge junior. Ze twijfelen er niet aan dat de kleine jongen op dit moment door de twee vrouwen in de keuken wordt voorzien van allerlei lekkers.

‘En, wanneer beginnen jullie?’

Tessa kijkt vragend naar Viv, terwijl ze in de richting van de zitkamer lopen. Julia heeft hen in de steek gelaten, zodra ze haar beide, één jaar oudere neefjes, Miguel en Mateo in het oog kreeg en zit nu met het tweetal voor de televisie.

Lourenço en Daniel hebben zich bij Jorge gevoegd en staan gedrieën vlakbij de doorgang naar de eetkamer. De oudste van het drietal kijkt langs Lourenço naar de twee vrouwen en Tessa wuift naar hem, wat een warme glimlach tot gevolg heeft.

‘De voorlopige koopakte is binnen en volgens Lou in orde, dus zodra de notaris tijd heeft kan er getekend worden en dan is het officieel, eindelijk,’ verzucht Viv.

‘Vitor vindt het goed dat we alvast beginnen, dat scheelt tijd. Ik wil in april alles klaar hebben, zodat we het hele zomerseizoen mee kunnen pakken. Het is spannend. We hebben een hypotheek genomen, Jorge wilde ons wel wat lenen, maar we willen dit echt samen doen, zonder hulp. Het moet ons bedrijf zijn, niet een onderdeel van het familiegebeuren, maar dat geeft natuurlijk extra druk.’

‘Ik denk dat het een wijze beslissing is, moedig ook,’ is Tessa het met haar schoonzus eens.

‘Maar sommige dingen moet je privé houden. Gaat Lourenço veel meewerken?’

Aangezien haar zwager verantwoordelijk is voor de financiële en juridische administratie van het familiebedrijf heeft hij het altijd druk en ze vraagt zich af hoe hij de tijd gaat vinden om zo’n nieuwe onderneming erbij te managen.

‘Hij doet uiteraard de financiële kant en de belastingen, maar ik ga alles doen rondom de reserveringen, de reclame en het onderhoud,’ vertelt Viv en er verschijnen blosjes op haar gewoonlijk zo bleke wangen als teken van haar enthousiasme.

‘Daar heeft Lou geen tijd voor. Tegen de tijd dat de verhuur gaat lopen, moet ik iemand zien te vinden, die me wil helpen met de schoonmaak, maar dat lukt vast. Er zijn genoeg moeders van school, die een baantje kunnen gebruiken. Estrela heeft beloofd te helpen met verven en ik heb via via iemand gevonden die me kan helpen met de website, ook een Nederlandse trouwens,’ laat ze er op volgen.

‘Dat ging wel leuk. Via Virgilio, uit Santa Luzia, je weet wel.’

Tessa knikt als teken dat ze al te goed weet wie Viv bedoelt, waarop Viv verder gaat met haar verhaal.

‘Virgilio heeft me in contact gebracht met een goede timmerman, Chris, die bij hem in het restaurant een en ander heeft gemaakt. Hij komt net als ik uit Engeland en woont ook al jaren in de Algarve, hij heeft zelfs een zoontje ongeveer van Julia’s leeftijd,’ vertelt ze enthousiast.

‘Hij is meubelmaker, keukens, kasten en dergelijke op maat en is vanochtend langs gekomen om te kijken naar een nieuwe keuken voor Casa Castanha. We raakten uiteraard aan de praat over al m’n plannen. Nu blijkt hij een vriendin te hebben, ene Alex. Het is een vrouw, dus ik denk dat ze voluit Alexandra of zo heet, maar hij noemt haar Alex. Ze is een Nederlandse en woont sinds een jaar of twee, drie bij hem. Ik weet niet precies wat ze van beroep is, maar ze maakt in elk geval samen met een Portugese jongen websites. Hij doet de IT-kant, zij zorgt voor de teksten en de foto’s. Ze schijnen al een behoorlijke klantenkring te hebben opgebouwd en morgen komt ze langs om kennis te maken, naar de huizen te kijken en dergelijke. Als je tijd hebt, kom dan ook, misschien leuk om een landgenoot te ontmoeten,’ nodigt ze Tessa direct uit.

‘Ik heb om half vier afgesproken, bij ons thuis.’

‘Lijkt me leuk, ik moet alleen kijken hoe het morgen loopt. Het nieuwe bed voor de logeerkamer wordt als het goed is rond tweeën bezorgd, als ze op tijd zijn, kom ik,’ belooft Tessa.

Het feit dat haar schoonzus zo enthousiast is over de nieuwe plannen doet haar plezier. Ze weet maar al te goed hoe onzeker Viv zich een jaar of drie eerder voelde in de familie en hoe ze zich buiten de meeste activiteiten hield.

‘Als jij me niet ooit een figuurlijke schop onder m’n kont had gegeven, was het nooit zover gekomen,’ merkt Viv plotseling op, alsof ze Tessa’s gedachten raadt.

‘Doordat jij me aanraadde een keus te maken en er echt voor te gaan, is het balletje gaan rollen. Tussen Lou en mij gaat het veel beter sinds we ons eigen huis hebben. Hoe vaak we ook op de Quinta zijn, als we nu thuis zijn, is hij er echt.’

Tessa herinnert zich als de dag van gisteren Vivs trieste opmerking tijdens een van hun eerste ontmoetingen over dat ze Lou altijd met z’n hele familie moest delen en hoe moeilijk ze dit vond en ze geeft een liefdevol kneepje in de smalle schouder van haar schoonzusje.

‘Het is allemaal prima op z’n pootjes terecht gekomen. Jullie hebben een prima plek nu,’ vindt ze, doelend op het huis dat aan de andere kant van Fábrica staat. Het is vergeleken bij de Quinta natuurlijk maar klein, maar dat geldt voor vrijwel elk huis in de omgeving, ook dat van Tessa en Daniel. In elk geval is het van hen zelf en biedt het de mogelijkheid om af en toe letterlijk de deur dicht te trekken en de familie buiten te sluiten. Dat snapt ze heel goed. Daniel is een jaar of drie voor haar komst al in het huis in Cacela Velha getrokken, toen de man van tante Ana overleed en hij is, net als zij, nog steeds blij met die beslissing om een eigen plek te hebben. Hoe goed de familieband ook is, het is fijn om af en toe privacy te hebben en samen te zijn, al komt het in de praktijk uiteindelijk weinig voor.

‘Ik ben nog steeds blij dat jij me hebt meegesleept naar de kaasmakerij, ik zat al veel te lang te niksen,’ vervolgt Viv, ‘maar dat ik nu zelfstandig een verhuurbedrijf ga runnen, jeetje, wie had dat gedacht! Ik hoop dat ik er geen puinhoop van maak. Laten we eerlijk zijn, ik ben lang niet zo gestructureerd als jij.’

‘Dat geeft toch helemaal niet?’

Tessa kijkt haar hoofdschuddend aan.

‘Waarom zou het je niet lukken? Het is een kwestie van planning en we zijn allemaal anders, jij hebt weer andere kwaliteiten, zoals met iedereen een praatje kunnen maken, mensen enthousiast ontvangen, dat vind ik veel lastiger. Daar ben ik te verlegen voor. Bovendien, je kunt iedereen hier om hulp vragen, we zijn allemaal in de buurt, dus het komt vast goed.’

Hun gesprek wordt onderbroken door het gerinkel van een kleine koperen bel, die wordt gehanteerd door Jorge als teken dat het avondeten wordt geserveerd. Bij het horen van het vertrouwde geluid begeven Viv en Tessa zich automatisch, als goed afgerichte schapen, bedenkt Tessa ondeugend, richting eetkamer en zodra Tessa Jorge passeert, glimlacht ze hem toe.

‘Alles goed?’

Ze drukt een kus op haar vaders gebruinde wang en steekt haar arm door de zijne, waarna ze samen naar de grote tafel lopen, die plaats biedt aan maximaal achttien personen, hoewel ze vanavond maar met z’n twaalven zijn.

Estrela komt met een grote schaal salade de eetkamer binnen, op de voet gevolgd door haar moeder en de huishoudster en al snel staan er diverse heerlijk ruikende gerechten op tafel, terwijl iedereen een stoel pakt en plaatsneemt.

‘Het ruikt weer zalig.’

Tessa snuift de geur op en merkt nu pas dat ze honger heeft. Doordat ze direct na terugkeer van de geitenboerderij met het verven is begonnen, heeft ze de lunch overgeslagen en een hongerig gerommel in haar buik nu ze eten ruikt, bevestigt dit. Ze houdt haar bord bij als Estrela het deksel van de caldeirada de peixe haalt en glimlacht als ze een flink volle lepel diverse gestoofde vissoorten met tomaat, ui en paprika op haar bord geschept krijgt samen met meegekookte aardappelen.

‘Obrigada.’

Ze kijkt toe hoe Daniel haar glas met rode wijn vult en tikt met een toostend gebaar tegen het zijne, terwijl ze wacht tot iedereen zijn of haar bord vol heeft en er gegeten kan worden.

Tijdens de maaltijd kijkt ze meermaals het kringetje mensen rond en voor de zoveelste keer die dag kan ze zich nauwelijks voorstellen dat ze zich zo gelukkig mag prijzen om deel uit te maken van deze familie. Waarom ze juist vandaag steeds moet terugdenken aan de tijd dat ze deze familie nog niet kende, weet ze niet. Ze is zich ineens heel bewust van hoe blij ze is met haar plekje in deze familie en ze kan alleen maar hopen dat het geen voorbode is van naderend onheil, waardoor ze melancholiek wordt.

‘Is alles goed met je?’

Daniels stem bij haar oor verstoort haar overpeinzing en ze realiseert zich hoe gevoelig hij is voor haar stemmingen. Sinds ze als eenling hun grote familie is binnengekomen, waar ze zich zeker in het begin een buitenstaander en zelfs een indringster voelde, is het voor hem heel belangrijk dat ze zich thuis voelt. Iets dat zeker in het begin nog wel wat voeten in de aarde heeft gehad.

‘Ja,’ haar hand zoekt de zijne en ze geeft er een geruststellend kneepje in.

‘Ik ben wat melancholiek vandaag. Ik weet niet waarom,’ probeert ze uit te leggen.

‘Misschien omdat we een nieuwe stap zetten in ons leven samen door Ana’s huis bij het onze te betrekken of misschien is het gewoon een soort voorgevoel. Ik weet het niet, ik moet steeds denken aan toen ik hier voor het eerst kwam en wat er sindsdien is gebeurd. Let maar niet op mij.’

‘Dat is onmogelijk,’ zegt Daniel direct, ‘ik let altijd op je.’

Omdat ze maar al te goed weet hoe waar dit is, glimlacht ze hem liefdevol toe.

‘Dat weet ik,’ geeft ze toe, ‘meer dan nodig is.’

‘Nee, absoluut niet,’ is Daniel het onmiddellijk met haar oneens.

‘Toen ik je vroeg bij mij te blijven, hier in Portugal, hield dat in dat je je eigen land achterliet, alleen voor mij. Ik realiseer me goed hoe moeilijk dat is en omdat je dat voor me over hebt gehad, moet ik m’n uiterste best doen te zorgen dat je gelukkig bent. Dat is mijn verantwoordelijkheid,’ zegt hij eerlijk.

De tranen schieten Tessa in de ogen bij dit antwoord. Ze weet hoe blij hij was met haar beslissing in Portugal te blijven en het is niet de eerste keer dat hij zoiets zegt, maar blijkbaar is ze vandaag extra gevoelig voor de diepe betekenis van deze woorden.

‘Zoveel was er niet om naar terug te keren,’ zegt ze dan, ‘m’n moeder was overleden, m’n oma zag ik nooit, dus al m’n familie zit hier.’ Ze wijst de tafel rond.

‘De enige die ik mis, is Karin.’

Bij de gedachte aan haar beste vriendin betrekt haar gezicht. De één jaar oudere Karin Reijnders is sinds haar veertiende haar beste vriendin en voelt als de zus die ze nooit heeft gehad. Vanaf de eerste dag dat ze op zaterdag ging werken bij Eetcafé Bonus van Karins ouders in Monster was het of ze een surrogaatfamilie kreeg en al snel sliep ze vaker daar dan bij haar eigen moeder. De relatie met haar moeder was nooit goed, maar toen ze op haar dertiende door een verwaarloosde blindedarmontsteking in het ziekenhuis belandde met alle desastreuze gevolgen van dien was er van een band tussen hen nauwelijks meer sprake. Ze woonden in hetzelfde huis, maar voerden amper een fatsoenlijk gesprek met elkaar.

Karin daarentegen had, hoewel altijd druk bezig, ouders die tijd voor hun dochter namen en zelfs nog plek over hadden voor Tessa, zodat ze zich daar uiteindelijk beter thuis voelde dan bij haar eigen moeder.

Na haar moeders onverwachte dood en de vondst van papieren, die leidde tot de kennismaking met haar vader, is Tessa in Portugal gebleven waar ze zich tot op de dag van vandaag gelukkig voelt, maar af en toe steekt het gemis naar Karin de kop op.

‘Waarom nodig je haar niet uit om een tijdje hierheen te komen? Misschien heeft ze nog vakantiedagen,’ stelt Daniel voor, ‘we hebben nu een fatsoenlijke logeerruimte.’

‘Misschien doe ik dat wel, ja,’ zegt Tessa langzaam, ‘het is al bijna een jaar geleden dat ze hier geweest is. Goed plan, dank je, ik ga haar morgen bellen.’

Ze drukt een zoen op z’n wang waar de stoppels al weer verschijnen en wendt zich tot haar vader, die aan haar andere kant zit om hem te vragen naar z’n nieuwe paard, dat hij aan het inrijden is.

Omdat zowel Daniel als Tessa elke ochtend tussen half zeven en zeven in de geitenstal willen zijn om de ongeveer honderd geiten te melken voor de dagelijkse kaasproductie blijven ze na de maaltijd, die meestal rond half tien, tien uur is afgelopen, nooit lang hangen. Ze nemen vrijwel altijd direct na de koffie afscheid van de familie om terug naar huis te gaan. De wandeling naar Cacela Velha duurt hooguit tien minuten, maar Tessa geniet altijd van hun korte tocht over het zo vertrouwde strand. Omdat het vanavond bewolkt is, hebben ze geen licht van de sterren, maar Daniel heeft zoals gewoonlijk een zaklantaarn in de zak van z’n jack, zodat hij kan bijlichten, hoewel ze volgens Tessa de weg met hun ogen dicht kunnen vinden. Alleen als het echt regent, nemen ze de auto om van hun huis naar het landgoed te rijden, maar Tessa geeft de voorkeur aan hun dagelijkse wandeling, niet alleen vanwege het milieu, maar ook omdat ze het nu heerlijk vindt om hand in hand met Daniel langs, of zelfs door, het water te lopen.

Ze is opgegroeid in de buurt van Naaldwijk, zodat ze een groot deel van haar jeugd aan de Noordzee heeft doorgebracht en het voelt voor haar nog steeds als thuiskomen als ze met blote voeten op het zand staat of loopt, ongeacht welk strand het is en welk weer.

‘Estrela is gisteren bij Luiz op bezoek geweest,’ zegt Daniel opeens.

Tessa houdt met zo’n ruk stil, dat Daniel gedwongen wordt eveneens te blijven staan.

‘Waarom in hemelsnaam?’

‘Opdracht van haar psycholoog, ze moest nog wat zaken afsluiten en volgens de psycholoog moest ze hem daarvoor recht in de ogen kijken.’

Het is te donker om het te zien, maar ze voelt dat hij z’n schouders ophaalt.

‘Hoe ging het?’ vraagt ze aarzelend. De gedachte aan Luiz, die mede door haar is opgepakt voor ontvoering en ontucht van een minderjarig meisje alsmede voor moord van een ander zorgt nog steeds voor een misselijk gevoel. De nacht, waarin hij heeft geprobeerd Estrela mee te nemen op z’n vlucht, wat leidde tot een ongeluk waarbij Gabriela een fikse hersenschudding en twee gebroken ribben opliep, is nog steeds een nacht waar ze liever niet aan terugdenkt. Het is ook die nacht geweest, waarin zij en Daniel voor het eerst samen in één bed hebben geslapen, allebei op zoek naar troost en gezelschap. Op dat moment was ze er nog van overtuigd dat hij haar halfbroer was en dat het nooit iets kon worden tussen hen. Ze schudt haar hoofd bij de herinnering en probeert zich op het heden te concentreren.

‘Het ging goed, geloof ik,’ zegt Daniel, ‘ze was er redelijk rustig onder, al vond ze het een hele opgave.’

‘Het moet nog steeds ongelooflijk moeilijk zijn voor haar,’ stemt Tessa in.

Ze kan zich nauwelijks voorstellen hoe het is als je man, inmiddels ex-man, zulke misdaden bedrijft zonder dat jij er weet van hebt. Het is niet meer dan logisch dat de vrouw hulp nodig heeft van een psycholoog om dit op een rijtje te krijgen en ze vindt het dapper dat ze de confrontatie met Luiz is aangegaan.

In de jaren dat Estrela met Luiz getrouwd was, heeft hij haar veranderd in een afhankelijk kindvrouwtje, dat alles deed wat hij wilde. Het viel niet mee om na Luiz’ gevangenneming opeens een zelfstandig denkende en handelende vrouw te moeten zijn met twee jonge jongens. Sowieso weet iedereen in de wijde omgeving natuurlijk wie ze is en wat Luiz heeft gedaan. Tessa heeft diep respect voor het feit dat Estrela zich vanaf het begin met de tweeling op school heeft durven te vertonen in plaats van zich ergens terug te trekken.

Ze helpt regelmatig mee op de kaasboerderij hoewel ze soms ineens een paar dagen niet komt, omdat ze wegzakt in een depressie, maar niemand in de familie neemt haar dat kwalijk, integendeel. Zodra ze weer verschijnt, wordt ze hartelijk welkom geheten en langzaam worden de periodes waarin ze het niet meer aankan korter en minder frequent.

Daniel en Tessa nemen af en toe de twee jongens mee voor een uitstapje, zodat Estrela rust heeft en ook Lou en Viv ontfermen zich regelmatig over de kinderen, die qua leeftijd goed bij Julia passen.

‘Ze komt er wel,’ is het enige wat Tessa uiteindelijk weet te zeggen, ‘ik hoop alleen dat Luiz nooit meer op vrije voeten komt.’

Ze voelt Daniels greep om haar hand steviger worden, terwijl ze doorlopen en beseft dat hij hetzelfde wil.

Hoofdstuk 3

Lissabon, dezelfde avond

Fernanda Esteves kijkt met een verbijsterde blik in haar donkere ogen naar de man voor haar, die met een theatraal gebaar z’n armen in de lucht gooit. Ze staan in het royale vierkamerappartement van de familie Esteves, waar Fernanda al een paar jaar woont en zijn zojuist teruggekeerd van een feestje, waar Fernanda zich volgens Silvio te veel heeft laten gaan.

‘Ik snap werkelijk niet wat jou bezielt,’ brengt hij uit.

‘Je bent een van de mooiste vrouwen die ik ken, maar je bent ook de meest destructieve. Houd er mee op, Fernanda, voor je jezelf volledig ten gronde richt! Ik wil in elk geval niet langer toekijken, je gaat te ver.’

Silvio Marques schudt z’n hoofd, zodat z’n donkere krullen heen en weer bewegen.

‘Laat die troep toch een tijdje liggen voor je niet meer zonder kan. Vandaag of morgen neem je te veel of iets verkeerds en beland je in het ziekenhuis, of erger,’ zegt hij bezorgd, ‘je verdient zoveel beter.’

‘En dat bepaal jij? Ik had het uitstekend naar m’n zin tot jij me gewoon van de dansvloer plukte!’

Fernanda haat het als mensen zich met haar manier van leven bemoeien en gooit met een fel gebaar haar lange, donkere haar achterover, terwijl ze hem hooghartig aankijkt.

‘Je bent m’n vader niet! Ik amuseerde me prima!’

‘Je stond er halfnaakt,’ werpt Silvio tegen.

‘Als ik je niet had meegenomen, had je je ter plekke door iemand laten nemen. Je was compleet van de wereld.’

‘Nou en? Wat kan jou dat schelen? Het is mijn leven! Je wordt saai. Ik mag toch zeker wel wat plezier maken? Je begint een duffe oude vent te worden,’ protesteert Fernanda. Het is niets voor haar om zich door iemand de wet te laten voorschrijven.

‘Ik wíl in elk geval oud worden,’ gaat Silvio er tegenin.

‘Als jij zo doorgaat, gaat dat jou niet lukken. Je vraagt om problemen, het is geen normaal plezier, het is compleet losgeslagen gedrag. Vandaag of morgen loop je tegen de verkeerde aan en gaat het mis, maar je hebt gelijk, waarom maak ik me er überhaupt druk over? Ik begin er genoeg van te krijgen om als je oppasser te fungeren. Ik ben er zo langzamerhand klaar mee,’ eindigt hij op vermoeide toon.

‘Ik heb nooit gevraagd om een oppasser!’ bijt Fernanda hem toe.

‘Ik weet het, maar omdat ik van je houd, wil ik niet dat er iets met je gebeurt,’ zegt Silvio zacht, ‘maar ik kan er niet meer tegen. Je zoekt het maar uit.’

‘Maak je het uit?’ brengt Fernanda uit, ‘alleen omdat ik af en toe een pilletje slik?’

‘Af en toe?’ Silvio’s korte lach eindigt in een vertwijfelde zucht.

‘Bagatelliseer het niet zo. Je kunt nauwelijks zonder, xtc, uppers, downers, coke, weet ik wat je allemaal gebruikt en waarom? Wat is er zo mis met je leven dat je het niet onder ogen kunt zien zonder die troep? Het is geen pilletje voor de fun, dat kun je jezelf niet wijs blijven maken, het is een vlucht voor de werkelijkheid en dat terwijl je alles hebt wat je wilt. Stop ermee, alsjeblieft, voor je eraan onderdoor gaat.’

De bezorgdheid in z’n stem is niet te missen, maar het enige wat Fernanda hoort, is de afkeuring en met een trots gebaar gooit ze haar hoofd in haar nek.

‘Wie denk je dat je bent om mij ergens op aan te spreken? Jij slikt toch ook,’ bitst ze.

‘Ja, recreatief, een keer of twee per maand, maar jij eet ze inmiddels alsof het Smarties zijn. Bovendien doe je het ook in combinatie met enorme hoeveelheden wodka. Dat kan toch niet? Houd er mee op, Nanda, alsjeblieft.’

Zelfs het gebruik van het koosnaampje breekt niet door haar koppige opstandigheid heen en ze zet met een boos gezicht haar handen in haar zij.

‘Als het je niet bevalt, staat het je vrij te vertrekken, hoor, dit is mijn appartement,’ zegt ze koel.

‘Dat is waar, dus dan zit er niets anders op dan m’n spullen te pakken. Ik heb je de laatste maanden vaak genoeg gewaarschuwd. Ik weet niet wat je mankeert de laatste tijd, maar je bent op een hellend vlak beland, Nanda, geloof me en doe er iets aan.’

Hij steekt een hand naar haar uit, maar ze slaat hem met een bruusk gebaar opzij.

‘Laat dat, denk je dat ik op jouw bezorgde gedrag zit te wachten? Ik kan het prima zonder je hoor, ik heb je helemaal niet nodig!’ valt ze uit, ‘zeker niet als je alleen maar zeurt, daar zit ik niet op te wachten.’

‘Ik wil niet zeuren, ik maak me zorgen over je,’ houdt Silvio aan.

‘Waarom ga je niet een tijdje naar je ouders? Weg uit Lissabon, tot rust komen bij mensen die van je houden.’

‘In dat gat? Daar is werkelijk niets te beleven, dank je wel!’ protesteert Fernanda onmiddellijk.

‘Je wordt werkelijk een saaie ouwe vent! Waarom zou ik in hemelsnaam naar Fábrica gaan als ik hier alles heb wat ik nodig heb?’

‘Omdat je hier jezelf ten gronde richt! Luister alsjeblieft naar me, neem een tijdje rust. Je hebt het niet eens in de gaten, maar je kunt nauwelijks meer zonder die troep, je bent verslaafd of je wil of niet!’ raadt Silvio haar aan.

‘Laat me een treinticket voor je regelen en ga een week of twee naar huis.’

‘Geen denken aan! Waar bemoei je je mee? Je bent m’n vader niet!’

Fernanda wil hem een duw geven, maar schat de afstand verkeerd in en slaat in het luchtledige, waardoor ze plotseling staat te tollen op haar benen.

‘Dit bedoel ik dus, je kunt nauwelijks meer rechtop staan.’

Silvio pakt haar schouders en schudt haar meer bezorgd dan liefdevol door elkaar.

‘Laat dat, ik word duizelig,’ fluistert Fernanda, als ze plotseling de kamer om zich heen ziet draaien.

Nog voor ze is uitgesproken, breekt het zweet haar plotseling uit en Silvio slaagt er nog net op tijd in haar over de drempel van de badkamer te duwen, maar de toiletpot haalt ze niet meer. Ze valt min of meer tegen de marmeren wastafel en klampt zich vast aan het koele steen, terwijl Silvio een vergeefse poging doet haar lange haar uit haar gezicht te houden.

Pas als haar opstandige maag leeg is, laat ze zich zakken en als ze op haar knieën op de vloer zit, laat ze toe dat Silvio haar gezicht en nek met een natte handdoek afneemt.

‘Je moet onder de douche, je haar zit onder, zo kun je niet naar bed.’

Hij tilt haar als een klein kind op en duwt haar in de richting van de grote inloopdouche, terwijl hij ondertussen de knoopjes van haar blouse los maakt.

‘Getver,’ Fernanda trekt een vies gezicht als een besmeurde lok van haar donkere haar langs haar gezicht strijkt. Ze leunt duizelig tegen de met marmer betegelde wand, die heerlijk koel aanvoelt tegen haar verhitte huid. Vaag merkt ze dat Silvio met moeite haar skinny jeans naar beneden trekt en tilt gehoorzaam haar voeten op als hij het vraagt, waarna ze onder de luxe rainshower wordt gezet.

Even huivert ze, de eerste stralen voelen koud aan op haar gloei-ende huid, maar het wordt snel warmer en ze laat het water met toenemend genoegen over zich heen stromen. Ze blijft met gesloten ogen onder het neerkletterende water staan en dan is Silvio naast haar en wordt ze als een kind gewassen.

‘Het spijt me,’ mompelt ze tegen z’n wang, als z’n handen haar haren inzepen.

‘Het is al goed.’

Met troostende, kalmerende bewegingen kneedt hij haar haren en haar hoofdhuid en ze voelt zich ontspannen.

‘Maar beloof me dat je het wat rustiger aan doet met die troep,’ vervolgt hij serieus.

Fernanda schokschoudert onwillig.

‘Het is zo lekker.’

‘Ja, behalve na afloop,’ bromt Silvio ontevreden, ‘vandaag of morgen slik je iets verkeerds en beland je in het ziekenhuis.’

‘Niet mopperen op me, ik ben zo moe.’

Fernanda wrijft haar wang tegen de zijne en hoofdschuddend laat Silvio z’n ingezeepte handen lager glijden. Hoe moe en wazig Fernanda ook is, ze voelt wel degelijk z’n naakte lijf tegen het hare en als vanzelf drukt ze zich dichter tegen hem aan en laat een van haar handen over z’n buik gaan.

‘Niet nu,’ Silvio wil haar omdraaien om haar haren uit te spoelen, maar koppig klemt ze zich aan hem vast en legt haar hand om z’n penis.

‘Ik wil je,’ fluistert ze, ‘toe nou.’

‘Fernanda, laat dat!’

Silvio doet abrupt een stap naar achteren en duwt haar hand weg.

‘Nog geen vijf minuten geleden kotste je alles uit en nu wil je seks? Dat is de xtc, niet jijzelf. Zie je echt niet dat je jezelf niet meer bent? Ik ben het zat. Het leven draait niet alleen om Fernanda Esteves, heb je me begrepen? Je zuigt me leeg, een relatie is meer dan alleen seks, dat gaat om geven en nemen en op dit moment neem jij alleen. Ik heb het gehad, Nanda, het spijt me.’

Hij schuift haar opzij, zodat ze alleen onder de rainshower staat en doet een stap achteruit de douche uit.

‘Silvio, waar ga je heen? Doe nou niet zo flauw.’

Fernanda steekt in een vertwijfelde poging hem tegen te houden haar hand uit, maar graait in de leegte.

‘Als je me zonder die troep nog steeds wilt, weet je waar je me vinden kan,’ hoort ze hem zeggen, maar dan valt de badkamerdeur dicht en is er behalve het stromende water geen geluid meer te horen.

Ze schudt haar hoofd in een poging weer enigszins helder uit haar ogen te kijken, maar hierdoor draait alles opnieuw om haar heen en ze leunt haastig tegen de muur om niet onderuit te gaan.

‘Silvio!’

Ze slaakt een vertwijfelde kreet, maar als er geen reactie komt, stompt ze boos tegen de marmeren tegels.

‘Rotzak! Je laat me gewoon barsten!’ valt ze uit.

Ze vloekt en tiert en stompt zo hard tegen de wand dat haar handen zeer doen, maar ze heeft het nauwelijks in de gaten. Uiteindelijk zakt ze uitgeput op de vloer, terwijl de tranen over haar wangen rollen. Ze weet zelf niet of het van boosheid, verdriet of uitputting is. Haar adem komt in horten en stoten en ze hijgt alsof ze tien kilometer heeft gerend. Tenslotte lukt het haar overeind te komen, de kraan dicht te draaien en een handdoek van het rek te pakken. Op de grond liggen haar kleren en een vluchtige blik op de wastafel vertelt haar dat ze schoonmaakwerk te doen heeft. Het idee alleen al maakt haar misselijk en ze loopt moeizaam naar het brede bed, waar ze zich als een lappenpop op laat neer ploffen.

Terwijl ze naar het plafond staart, realiseert ze zich dat Silvio gelijk heeft. Wat begonnen is als een incidenteel gebruik is uitgegroeid tot een bijna dagelijks gebeuren en waarom? In de schaarse momenten dat ze eerlijk is tegen zichzelf moet ze bekennen dat ze niet trots is op wie ze is geworden. Van de dromen die ze had toen ze naar Lissabon vertrok om kunstgeschiedenis te gaan studeren, is weinig terecht gekomen. Het beetje talent wat ze dacht te hebben om zelf kunst te maken, is lang niet voldoende in een wereld waarin de concurrentie zo heftig is. Uiteindelijk is ze met haar diploma op zak niet verder gekomen dan verkoopster in een dure boetiek, maar dat heeft weinig met kunst te maken. Dromen over het ontdekken van verloren kunst, werken bij dure veilinghuizen of gerenommeerde musea zijn bijna vergeten en om daar niet te veel bij stil te staan, helpt een pilletje of een lijntje op z’n tijd.

Daarnaast verschijnen de drie kruisjes aan de horizon en dat jaagt haar angst aan. Dertig worden terwijl ze eigenlijk niets heeft bereikt, was niet wat ze voor zichzelf bedacht toen ze op school zat.

De laatste twee jaar ontvangt ze met enige regelmaat uitnodigingen voor trouwerijen, babyshowers en doopfeesten van oud-klasgenoten en telkens weer moet ze concluderen dat ze ook dat niet voor elkaar heeft gekregen. Geen spannende, jaloersmakende baan, geen geslaagd huwelijk, geen baby. Al is dat laatste niet iets wat haar aanspreekt, het is waarin ze in de ogen van haar oude klasgenoten toch heeft gefaald. Op de laatste reünie, een jaar geleden, kon ze gelukkig met Silvio pronken, maar zelfs dat is nu voorbij.

Met een vertwijfelde kreun grabbelt ze naar haar telefoon, die op het nachtkastje ligt en opent de reisapp om een plaats te reserveren in de intercity naar Faro. Misschien heeft Silvio gelijk en is het goed om er een week of twee tussenuit te gaan, weg van de verleidingen van de grote stad. Ze kan dan zichzelf, en Silvio, bewijzen dat ze wel degelijk zonder kan.

Best Western Airport Hotel Rotterdam, dezelfde avond

Karin ligt op haar rug op een bed in een van de vele hotelkamers van het Best Western Hotel. Als ze uit het raam zou kijken, zou ze de luchthaven zien. Ze heeft een ticket voor de eerste Transavia vlucht naar Faro de volgende morgen en het enige wat ze moet doen, is zorgen dat ze met haar bagage uiterlijk om zes uur in de vertrekhal is. Eerder die avond heeft ze in het restaurant gegeten, maar ze is al vroeg naar haar kamer gegaan omdat ze zich in haar eentje niet prettig voelde. Ze is geen type om alleen op stap te gaan en zelfs alleen eten bezorgt haar al een onrustig gevoel.

Op haar kamer heeft ze een kop thee gezet en televisie gekeken, maar al snel boeide dat haar niet meer en nu ligt ze op bed. Naast haar op het nachtkastje ligt haar telefoon. Ze heeft al een paar keer het toestel opgepakt om Tessa te appen of te bellen, maar elke keer weer heeft ze haar mobiel onverrichter zake teruggelegd. Ze heeft geen idee hoe ze haar vriendin moet uitleggen waar-om ze komt zonder emotioneel te worden en dat wil ze op dit moment voorkomen. Bovendien weet ze zeker dat, zelfs al staat ze onverwacht op de stoep, Tessa haar altijd zal ontvangen alsof ze haar gisteren nog gezien heeft. Zo zijn ze nu eenmaal.

Bij de herinnering aan de eerste ontmoeting met Tessa toen ze als veertienjarig meisje kwam bedelen om een baantje bij het eetcafé van haar ouders schieten de tranen in haar ogen. Ze kennen elkaar inmiddels meer dan twintig jaar en als Tessa niet plotseling naar de Algarve was vertrokken, zouden ze elkaar ongetwijfeld nog steeds wekelijks zien.

Misschien was het dan ook nooit zo mis gelopen met Frank. Als Tessa er nog was, had ze zich wellicht al veel eerder van hem losgemaakt. Nu is ze echter tegen beter weten in blijven hangen in de relatie, omdat ze zich af en toe zo eenzaam voelt. Ze slaakt een diepe zucht en draait zich rusteloos op haar zij in de hoop in slaap te vallen. Haar wekker staat op vijf uur, zodat ze voldoende tijd heeft om te douchen, een kop koffie te drinken en naar de vertrekhal te lopen, maar ze vermoedt dat ze wel eerder wakker is.

Inderdaad is ze ruim voor de ingestelde wektijd op haar telefoon al uit bed. Ze stapt onder de douche en probeert te ontspannen onder de krachtige, warme stralen, maar het enige waar ze aan denkt is of Frank wel of niet de nacht op het politiebureau heeft doorgebracht. Zodra ze zich heeft afgedroogd en haar donkerblonde haren heeft droog geblazen met de door het hotel geleverde föhn kleedt ze zich aan en zet een kop koffie met het Nespresso apparaat dat op de kamer staat. Terwijl ze met kleine slokjes van de sterke, hete vloeistof nipt, staart ze uit het raam. Het is nog donker, maar toch rijden er al wat auto’s de weg naar de luchthaven op. Her en der ziet ze ook al mensen met trolleys lopen, die misschien net als zij de nacht in het hotel hebben doorgebracht.

Een nieuwe dag is aangebroken, de eerste vluchten staan over anderhalf uur gepland en ongetwijfeld zullen er snel vliegtuigen uit alle delen van Europa landen. Hoewel het echte vakantieseizoen inmiddels voorbij is, gaan er ook in de wintermaanden nog steeds veel mensen op vakantie. Ze recht met een vastbesloten gebaar haar schouders, haalt een paar keer diep adem en zet dan met een gedecideerd gebaar het gebruikte kopje op het dienblaadje. Het is tijd om te gaan. Ze ziet wel wat er gebeurt, nu is het voldoende om zich bezig te houden met de eerste etappe, op het vliegtuig stappen. Daarna kijkt ze wel verder.

Ze werpt een laatste, snelle blik door de onpersoonlijke kamer om te controleren of ze niets heeft laten liggen, voelt nog een keer in haar rugzakje of haar paspoort en portemonnee er in zitten en checkt voor de zoveelste maal op haar telefoon of ze haar instapkaart kan vinden. Het zou echt iets voor haar zijn als ze bij de gate staat te stuntelen.

Ze slingert een hengsel van haar rugzakje over haar schouder, pakt de greep van de koffer en als ze de gang op loopt en aan Tessa denkt, lukt het haar bijna te geloven dat ze op vakantie gaat, al beseft ze dat het meer een vlucht is.

Alsof het universum haar goed gezind is, gaat de procedure op de luchthaven tot haar opluchting van een leien dakje. De security, de paspoortcontrole, het instappen, alles verloopt vlot. Voor ze het weet, zit ze op haar plaatsje aan het raam en heeft ze het geluk dat de middelste stoel gedurende de vlucht leeg blijft.

Door een noordelijke stroming zit zelfs de vlucht mee en landt ze twee uur en veertig minuten na vertrek op Faro Airport. Omdat er niemand op haar wacht en ze zich nog niet verdiept heeft in eventuele vertrektijden van de trein die ze moet nemen, wacht ze rustig tot de meeste mensen het vliegtuig hebben verlaten. Ze heeft geen enkele behoefte zich in het gedrang naar de uitgang te begeven en verlaat als één van de laatste tenslotte het vliegtuig.

Ze mompelt een groet tegen de steward, die haar een prettige dag wenst en stapt dan op de smalle trap in een flauw zonnetje. Op het platform blijft ze even staan en snuift de typerende geur op, een mengsel van zee, zilt, kruiden en natuurlijk de kerosine van het vliegveld. Dit staat inmiddels voor haar symbool voor de Algarve en ze voelt haar schouders ontspannen. Nog een paar uur, dan is ze bij Tessa en kan ze eindelijk met iemand praten.

Ze hangt haar rugzakje over beide schouders en begint aan de wandeling naar de aankomsthal. Ze heeft geen idee wat haar te wachten staat, hoelang ze blijft of wat dan ook, maar ze voelt aan alles dat ze een goede beslissing heeft genomen. Nu is het een kwestie van haar koffer oppikken bij de bagageband, een bezoek aan het toilet brengen en dan een bus of taxi naar het treinstation van Faro zien te vinden. Daarna kan ze beginnen aan de laatste etappe naar Tessa.

Twee uur later zit ze in de boemeltrein, die van Faro via Tavira naar Vila Real San Antonio rijdt. Pas nu haalt ze haar telefoon tevoorschijn en typt een berichtje aan Tessa in de hoop dat deze het nog op tijd leest. Waarschijnlijk is ze op dit moment in de kaasmakerij, maar zelfs al zou ze het niet lezen, er is ongetwijfeld in de buurt van het station wel een taxi of bus te vinden, die haar naar Cacela Velha kan brengen. Ook als Tessa haar niet komt ophalen, weet ze het huis wel te vinden. Dat is het voordeel van zo’n klein dorp als Cacela, je kunt er met geen mogelijkheid verdwalen, zelfs zij niet.

‘Verrassing! Kom over veertig minuten aan op station Cacela, kan je me oppikken? Zo niet, neem ik een taxi😘.’

Ze sluit af met een zoenende emoji en legt de telefoon op het kleine tafeltje voor haar, terwijl ze afwacht of er een reactie komt.

Ondertussen schiet het landschap aan haar voorbij. Aan haar rechterkant vangt ze af en toe een glimp op van de Ria Formosa. Links is er bebouwing, variërend van bedrijfspanden in alle soorten en maten tot woonhuizen en restaurants, afgewisseld met grasland en landbouwgrond. Ze zijn net Tavira voorbij als haar telefoon een signaal geeft dat ze een appje heeft en met trillende vingers grijpt ze het toestel.

‘Probeer op tijd te zijn, zo niet, wachten! Dacht gisteren nog dat je nodig moest komen. Gezellig!!!’

De tranen van opluchting springen in haar ogen. Hoewel ze geen moment heeft getwijfeld, bevestigt deze reactie dat ze bij Tessa altijd terecht kan. Ze veegt met een steels gebaar langs haar gezicht, waarna ze haar telefoon in haar tas stopt en naar buiten kijkt.

Hoofdstuk 4

Geitenboerderij buiten Vila Nova de Cacela

‘Ik moet naar het station.’

Tessa duwt de deur van het kantoortje in de kaasmakerij open en wacht tot Daniel, die over z’n toetsenbord gebogen zit, met een vragende blik in z’n donkere ogen naar haar opkijkt.

‘Wie komt er?’ wil hij weten.

‘Karin.’

Ze haalt al voor hij verder kan vragen haar schouders op en de blik die ze wisselen zegt voldoende. Hij ziet ongetwijfeld aan haar gezicht dat ze net zo min een verklaring heeft voor dit onverwachte bezoek als hij en daarom houdt hij wijselijk z’n mond.

‘Is het goed als ik gelijk met haar naar huis rijd? Kun jij van iemand een lift krijgen of moet ik je ophalen?’ wil ze weten.

‘De beddenzaak komt ook straks dus het heeft voor mij niet veel nut nog terug te komen.’

‘Ik kijk wel, maak je geen zorgen, ik kom vast thuis en anders bel ik je aan het eind van de middag. Ga rustig doen wat je moet doen. Karin komt ongetwijfeld niet zomaar langs,’ wuift hij haar twijfel weg.

Tessa doet een stap in z’n richting en buigt zich voorover voor een zoen.

‘Obrigada.’

Dankbaar voor z’n begrip dat ze alles uit haar handen laat vallen om haar vriendin op te halen, haalt ze liefkozend haar hand door z’n dikke haar en glimlacht nogmaals als hij haar aankijkt.

‘Je bent lief,’ merkt ze op.

‘Jij ook. Schiet nu maar op, anders ben je te laat.’

Een snelle blik op de klok en de kennis van de jarenlange, ongewijzigde dienstregeling zorgen er voor dat hij een beweging richting deur maakt en ze grinnikt onwillekeurig.

‘Ik ben al weg.’

Ze salueert plagend en werkt zich al lopend uit haar witte jas. Ze roept een afscheidsgroet naar Maria, die vier dagen in de week in de kaasmakerij helpt en verdwijnt in het kleine halletje. Hier hangt ze haar jas op, gooit het haarnetje in een prullenbak en pakt haar vest van de kapstok. Daniel heeft gelijk, als ze niet snel is, staat Karin alsnog op haar te wachten.

Een paar minuten later parkeert ze hun oude Jeep haastig half op de stoep bij het station en is net op tijd op het perron om de trein aan te zien komen. Er stapt maar een handjevol mensen uit en het is dan ook niet moeilijk om haar vriendin te ontdekken.

‘Karin, hier!’

Ze ziet hoe Karin zich, bij het horen van haar stem, in haar richting draait en dan met een flinke koffer op wieltjes achter haar aan naar haar toe komt lopen.

De twee vrouwen vallen elkaar om de hals en even wordt er alleen maar gekust, gelachen en door elkaar gepraat.

‘Wat een verrassing!’

‘Wat fijn dat je er bent! Ik had me al voorbereid op een taxi.’

‘Kom, ik sta een beetje rottig geparkeerd.’

Tessa is uiteindelijk de eerste, die een stap terug zet en steekt haar hand uit naar de koffer, maar Karin schudt afwijzend haar hoofd.

‘Laat maar, ik heb ’m.’

‘Oké, kom op dan.’

Tessa gaat haar vriendin voor naar de slordig neergezette auto en opent de achterklep voor Karin, zodat deze haar koffer kwijt kan, waarna ze op de passagiersstoel plaatsneemt. Vastbesloten minimaal te wachten tot ze thuis zijn voor ze vraagt wat er aan de hand is, keert Tessa met vaardige hand de Jeep en rijdt met een kalm gangetje richting Cacela Velha.

Het is Karin, die na een paar minuten als eerste het woord neemt.

‘Je bent een schat,’ is het enige wat ze zegt.

‘Weet ik toch!’ grinnikt Tessa en ze steekt ondeugend haar tong uit.

‘Maar hoezo?’ informeert ze nieuwsgierig, al heeft ze een vermoeden van het antwoord.

‘Dat je niet gelijk begint met allerlei vragen, maar me onmiddellijk komt ophalen,’ legt Karin uit.

‘Kind, ik ken je toch.’

Tessa maakt een voor zich sprekend gebaartje.

‘Je zou hier nooit ineens op de stoep staan als er geen goede reden voor is, hoewel je altijd welkom bent. Ik ben blij dat je, wat er ook aan de hand is, naar mij toe komt. Toevallig had ik het gisteren met Daniel over je en was ik van plan je vandaag te bellen of je niet nog wat vakantiedagen over had, dus je komt wat mij betreft als geroepen,’ lacht ze.

‘Praten doen we straks wel, of niet, als je dat liever hebt. Je hoeft geen reden te hebben om te komen, je bent altijd welkom, dat weet je toch?’ vervolgt ze op serieuzere toon.

‘Dat weet ik en daarom ben je een schat.’

Karin slikt, de tranen springen weer in haar ogen en ze veegt ze met een ongeduldig gebaar weg.

‘Ik vertel het je, natuurlijk, maar nu wil ik gewoon even genieten. Het is sowieso geen onderwerp voor in de auto, ik zou je aandacht alleen maar afleiden en dat lijkt me niet verstandig,’ merkt ze op.

‘Wat jij wilt, ik laat het aan jou over. Als je maar weet dat ik er voor je ben, oké?’

Tessa werpt een blik opzij om te zien of haar vriendin hiermee instemt en krijgt een dankbaar lachje terug.

‘Mooi, dan gaan we lekker naar huis. Ik heb Daniel al gezegd dat ik de rest van de dag spijbel, dus je hebt vanavond wat goed te maken bij hem,’ laat ze er lachend op volgen.

Een klein half uur later zitten ze op het terras aan de achterzijde van het huis met uitzicht op zee. Tessa heeft voor thee gezorgd en een paar eenvoudige tostadas gemaakt als lunch en wacht rustig af tot Karin begint te praten, of niet.

‘Ik heb je toch verteld over het gedoe met Frank,’ begint haar vriendin uiteindelijk, als de eerste kaastosti haar honger heeft gestild.

‘Toen je het had uitgemaakt, bedoel je?’

‘Ja, dat hij daar niet blij mee was.’

Tessa knikt enkel en terwijl Karin in de verte kijkt, vervolgt ze langzaam: ‘ik had het waarschijnlijk niet zo ver moeten laten komen, het eerder moeten uitmaken, maar ik wilde niet alleen zijn dus het is m’n eigen schuld.’

Tessa draait haar hoofd iets opzij en trekt enkel haar wenkbrauwen op.

‘Oké, het is niet echt mijn schuld, maar ik had waarschijnlijk duidelijker moeten zijn,’ is Karin het schoorvoetend met haar eens.

‘Ik heb de relatie te lang laten voortslepen. Ik heb het meerdere keren geprobeerd uit te maken en elke keer als hij dan moeilijk of zielig deed, liet ik me overhalen om het toch weer te proberen, dat was niet slim. Uiteindelijk heb ik twee maanden geleden de knoop doorgehakt en z’n spullen buiten gezet. Ik had eigenlijk al vanaf het begin het idee dat het niets zou worden, stom hè, dat je toch blijft hangen in iets waar je je niet prettig bij voelt. Hij was helemaal niet m’n type, al leek hij in het begin zo aardig; veel te mondain, te druk, hij wilde vaak uit, gebruikte zelfs xtc en zo.’

Ze schudt haar hoofd alsof ze zelf verbaasd is over het feit dat ze op hem is gevallen.

‘Heb jij ook gebruikt?’ wil Tessa weten om een idee te krijgen van wat haar vriendin heeft meegemaakt.

‘Eén keer,’ geeft Karin toe.

‘Hij drong nogal aan en ik dacht waarom niet? Er zijn zat mensen die gebruiken, maar ik vond het helemaal niet fijn. Ik voelde me niet lekker en de volgende keer heb ik geweigerd. Volgens mij heeft hij een keer stiekem iets in m’n drankje gedaan, want een paar weken later ben ik enorm beroerd geworden tijdens het uitgaan, hoewel hij bij hoog en bij laag volhield dat het niet zo was. Vanaf dat moment was ik klaar met hem, maar ja, soms was hij ontzettend fijn gezelschap.’

Ze zwijgt en staart over haar theeglas heen naar de zee, hoewel Tessa vermoedt dat ze er weinig van ziet. Er klinkt zoveel eenzaamheid door in Karins verhaal dat Tessa enorm met haar te doen heeft en al is de aanleiding niet leuk, ze is blij dat ze naar Portugal is gekomen.

‘Toen ik het uiteindelijk definitief uitmaakte, was hij boos, zacht gezegd, maar tenslotte ging hij weg en sinds die tijd valt hij me continu lastig. Zowel thuis als op m’n werk,’ vervolgt Karin.

‘Hoe? Fysiek?’ wil Tessa weten.

‘In het begin niet, toen was het wel vleiend,’ geeft Karin toe.

‘Hij stuurde kaartjes, liet bloemen bezorgen, chocola. Het was op een bepaalde manier lief, al heb ik ’m steeds gezegd dat hij er mee moest stoppen. Daarna begon hij me op te wachten en werd het dreigend. Hij heeft me nooit pijn gedaan, nog niet, maar gisterenmiddag stond hij opeens in m’n huis. Hij heeft me toen ik hem vroeg te vertrekken de sleutel teruggegeven, maar blijkbaar heeft hij zonder dat ik het wist een kopie laten maken. Ik zei dat hij moest gaan, dat het over is tussen ons, dat ik hem niet meer wilde zien en hij werd vreselijk boos. Eerst gooide hij die vaas, die ik vorig jaar hier gekocht heb, tegen de muur kapot en daarna fotolijstjes en andere dingen. Hij was totaal door het dolle. Ik dacht dat hij mij ook zou slaan,’ vertelt Karin.

‘Gelukkig hoorde m’n buurvrouw de herrie toen ze thuiskwam en zij heeft onmiddellijk de politie gebeld, die er zowaar snel was. Ze hebben hem meegenomen, maar waarschijnlijk staat hij nu al op straat. Ik was bang dat hij terug zou komen, vandaar m’n nogal overhaaste komst.’

De tranen rollen inmiddels over Karins wangen en ze zwijgt uitgeput.

‘Oh lieverd, maar dat snap ik toch! Ik wilde dat je eerder was gekomen of dat je me had gebeld.’

Tessa komt uit haar stoel en laat zich naast die van Karin op haar knieën zakken om haar vriendin zo goed en zo kwaad als dat zittend gaat in haar armen te trekken.

‘Jeetje, wat een toestand! Arme jij. Waarom heb je geen straatverbod aangevraagd?’ wil ze weten.

‘Omdat ik elke keer dacht dat het de laatste keer was. Dat het over zou gaan. Het leek zo’n heftig besluit. Misschien was ik bang dat het juist dan zou escaleren.’

Karin haalt met een trieste blik haar schouders op, terwijl ze over haar natte wangen veegt.

‘Hij leek zo leuk in het begin. Oké, dat met die xtc was minder, maar hij wist het zo te draaien dat ik mezelf nogal burgerlijk vond. Ik weet dat er mensen zijn, die regelmatig iets slikken, al heb ik zelf de lol er nooit van ingezien. Hij was sexy, hij kon je het gevoel geven dat je ontzettend aantrekkelijk was,’ probeert Karin haar gevoelens te verklaren.

‘Ik heb niet zoveel relaties gehad, hij had gewoon veel meer ervaring. Door hem kreeg ik het idee dat ik bijzonder was. Het was een soort roes, een droom, maar uiteindelijk werd het een nachtmerrie. Ik snap niet hoe ik me zo heb kunnen vergissen. Je hoort wel eens over dit soort situaties, maar op de een of andere manier denk je altijd dat het anderen overkomt, dat je er zelf niet intrapt, niet dus. Ik ben zo stom geweest,’ verzucht ze.

‘Onzin, sommige mensen kunnen gewoon heel goed toneelspelen,’ reageert Tessa kalm, ‘daar weten we in deze familie alles van.’

Ze doelt hiermee op Luiz en z’n gedrag waar niemand ooit iets van heeft gemerkt tot zij toevallig een armbandje van een jong meisje in Daniels jeep vond, wat de hele boel aan het rollen bracht. Zelfs toen de bewijzen zich opstapelden, had iedereen moeite te geloven dat iemand die bij hen in huis woonde tot zoiets in staat was. Tessa weet dus als geen ander hoe goed sommige mensen een dubbelleven kunnen leiden.

‘Bovendien, zolang jullie relatie goed was, had hij geen reden voor dit gedrag, dus hoe kon je weten dat het hier op uit zou draaien? Maar wat nu? Wat zeiden je ouders ervan?’ vervolgt ze.

‘Die weten nog van niets, wel dat het uit is, maar niet van daarna. Ik wilde ze niet ongerust maken, dacht ook dat het over zou gaan. Ze zijn eindelijk op die cruise, waar m’n moeder al twintig jaar over praat en voor gespaard heeft. Ik wil hun vakantie niet bederven. Ze zijn drie weken geleden vertrokken en komen morgen thuis. Ik durfde niet naar hun huis, Frank weet het te vinden, dus toen dacht ik aan jou. Sorry,’ legt Karin uit.

‘Sorry? Ben je helemaal! Waarom? Je bent van harte welkom, ik snap dat het niet voelt als vakantie voor jou, maar ik vind het super dat je hier opeens bent,’ zegt Tessa vol overtuiging.

‘Ik kan natuurlijk niet continu met je op stap, voor mij is het een gewone werkweek, maar we gaan absoluut een leuke tijd hebben. Bovendien kun je wel wat afleiding gebruiken na al dat getob. Wat vind je baas ervan? Hoelang kan je blijven?’ wil ze weten.

Net als Karin antwoord wil geven, gaat Tessa’s telefoon en met een verontschuldigende blik naar Karin haalt ze hem uit haar zak.

‘Hé Viv, zeg het eens,’ schakelt ze direct over in het Engels als ze ziet wie er belt.

Ze luistert naar de stem aan de andere kant en begint dan: ‘ik ben het niet vergeten en ik wil wel, maar Karin is hier, dus,’ waarna Karin een paar heftige gebaren maakt.

‘Wacht even, Viv, momentje.’

Ze houdt haar hand over het toestel en kijkt vragend naar Karin.

‘Als Viv wil dat je komt, doe dat dan, je hoeft voor mij niet hier te blijven. Sowieso ben ik hartstikke moe. Ik moest om vijf uur op vanochtend dus ik wil best even gaan liggen. Je moet voor mij je plannen niet omgooien,’ zegt Karin dringend.

Tessa kijkt haar even fronsend aan en pakt dan haar telefoon weer.

‘Viv, ja, sorry, ik moest even overleggen. Ik probeer er om half vier te zijn, ja, maar ik wacht ook nog op die beddenleverancier, die is nog niet geweest. Als zij laat zijn, lukt het niet, maar ik doe m’n best. Tot straks!’

Ze verbreekt de verbinding en voor ze nog iets kan zeggen, wordt de stilte verbroken door het doordringende geluid van een bel.

‘De beddenleverancier hoop ik!’

Tessa springt overeind en buigt zich zover ze kan over de balustrade van het terras om vervolgens bij het zien van een kleine vrachtwagen in de smalle straat een luide kreet te slaken om de aandacht te trekken van de chauffeur.

‘Aguarda! Um momento!’

Ze kijkt verontschuldigend naar Karin, die haar al met een glimlach wegwuift en snelt het huis in om de voordeur te gaan openen voor de bezorgdienst.

Karin hoort al snel Tessa’s vrolijke stem afgewisseld met het zwaardere geluid van een mannenstem en ze laat zich aanmerkelijk opgewekter dan direct na aankomst wat onderuit zakken in haar luie stoel. Ze wist dat Tessa haar zonder meer zou verwelkomen, maar het voelt fijn te weten dat ze kan blijven, al is ze zeker niet van plan eindeloos misbruik te maken van Tessa’s gastvrijheid. Zo te merken, heeft haar vriendin het druk genoeg. Ze luistert afwezig naar de geluiden binnen in het huis, terwijl ze aan haar tweede tosti met kaas knabbelt en geniet van de zon op haar huid. Hoewel het eind oktober is, is de temperatuur aangenaam, zeker vergeleken met Nederland waar het stormachtig en regenachtig was toen ze vertrok. De lucht is blauw met slechts een paar kleine stapelwolken en de temperatuur schommelt rond de drieëntwintig graden, een heerlijke temperatuur. Ze zet haar lege theeglas op de grond naast haar en sluit vermoeid haar ogen om wakker te worden als er zacht een hand op haar schouder wordt gelegd.

‘Ik heb een bed voor je, spiksplinternieuw, dat ligt vast comfortabeler dan die stoel waar je nu in zit,’ zegt Tessa als Karin geschrokken haar ogen opent.

‘Shit, heb ik geslapen? Sorry, dat was niet de bedoeling. Hoe lang?’

‘Niet lang, daarom lijkt het me handiger als je lekker naar bed gaat. Ik blijf niet zo lang weg, even op en neer naar Viv, dus dan kun jij in die tijd rustig bijkomen van een korte nacht en het gepieker. We kletsen verder als ik terugkom. Oké?’ informeert Tessa.

Karin volgt Tessa naar de pas geverfde slaapkamer, waar het zojuist afgeleverde bed staat en helpt haar vriendin om het plastic van de matrassen af te halen, waarna ze samen het beddengoed erop leggen.

‘Zo, sorry dat je eerst moest helpen, maar zoals je kunt zien, het is net bezorgd. Nieuwer kan niet, jij mag het inwijden,’ lacht Tessa, terwijl ze het laatste kussen recht legt en het dekbed met de fris gebloemde overtrek glad strijkt.

‘Ik probeer om vijf uur terug te zijn. Als je me nodig hebt, bel je me maar. Ik ga lopen, dus als je weg wilt, kun je de auto pakken, de sleutel hangt aan het haakje naast de voordeur,’ licht ze toe.

‘Als ik al wegga, is het hoogstens een rondje door het dorp of over het strand, zeker niet met de auto,’ veegt Karin het aanbod direct van tafel.

‘Maak je niet druk om mij, ik red me wel en je moet je vooral niet haasten, ik ga voorlopig nergens heen,’ belooft ze.

Ze schopt haar schoenen uit en duwt nog voor ze is uitgesproken haar spijkerbroek naar beneden.

‘Ik denk dat ik slaap als een roos, het bed ziet er heerlijk uit,’ vervolgt ze met een blik op de fonkelnieuwe boxspring.

‘Geniet ervan, je hebt de primeur.’

Tessa knuffelt haar hartelijk en loopt dan naar de deur, waar ze zich nog even omdraait.

‘Niet piekeren hè? Gewoon lekker slapen, welterusten!’ wenst ze nog.

‘Dank je, doe Viv de groeten,’ antwoordt Karin, terwijl ze zich onder het fris ruikende fonkelnieuwe dekbed laat glijden. Nog voor ze haar ogen sluit, hoort ze de buitendeur dichtvallen en dan is het stil in huis.

Tessa loopt bijna huppelend de trap af naar het strand. Hoewel de reden van Karins komst absoluut niet leuk is, is ze blij met de onverwachte aanwezigheid van haar vriendin. Blijkbaar heeft ze hier gisteren een voorgevoel van gehad, grijnst ze. Haar melancholische bui is in elk geval direct verdwenen. Ze schopt haar gympen uit en rolt snel haar spijkerbroek een stukje op. Vervolgens banjert ze op blote voeten over het vochtige zand dat prettiger loopt dan het rulle, droge zand en loopt af en toe een stukje door het water. Ze voelt zich als een kind dat onverwacht vrij van school heeft en kan het niet laten af en toe speels in het water te spetteren.

Terwijl ze Fábrica dichterbij ziet komen, denkt ze aan Karins verhaal en wordt haar stemming serieuzer. Ze vraagt zich bezorgd af wat ze voor haar vriendin kan doen, behalve haar een tijdelijk onderkomen bieden. Doordat ze Frank alleen van verhalen kent, hij was nog niet in beeld de laatste keer dat Karin in Portugal was, is het moeilijk een goed beeld van hem te krijgen. Als ze Fábrica nadert, is ze dan ook nog niet dichterbij een oplossing.

‘Ah, je bent er! Sorry, ik wist helemaal niet dat Karin er was,’ zegt Viv, zodra ze Tessa door het tuinhekje ziet komen, ‘ik wilde je alleen aan de afspraak met Alex herinneren.’

‘Ik wist ook niet dat ze zou komen,’ lacht Tessa.

‘Ze appte eind van de ochtend dat ze bijna bij station Cacela was en of ik haar kon ophalen.’

‘Oeps, ruzie thuis of zo?’ is Vivs onmiddellijke reactie.

‘Zoiets ja, een ex-vriend, die haar niet met rust laat en gisteren haar huis kort en klein heeft geslagen,’ licht Tessa kort en bondig toe.

‘Gelukkig het huis en niet Karin, maar ja, dat kan zomaar veranderen dus ze is gisteren naar een hotel vertrokken en heeft vanochtend de eerste vlucht naar Faro genomen.’

‘Jeetje, wat een drama, arme meid.’

Viv schudt vol medeleven haar hoofd. Sinds het huwelijk van Tessa en Daniel heeft Karin een paar keer in Cacela Velha en Fábrica gelogeerd en de vrouwen kennen elkaar inmiddels redelijk goed.

‘We moeten haar maar een beetje afleiden, kan ze verven?’ vervolgt ze met een ondeugende grijns.

‘Ik heb nog wel het één en ander te doen. In het voorjaar moet alles klaar zijn, dus alle hulp is welkom.’

‘Wie weet, Karin is in elk geval iemand die niet stil kan zitten, dus kijk maar uit, ze is ertoe in staat. Is Alex er nog niet?’ gaat Tessa dan over op het onderwerp waarvoor ze eigenlijk is gekomen.

‘Nee, ze sms’te een minuut of tien geleden dat ze vast stond op de N125, motorongeluk met politie en zo. Ze zal zo wel komen. Ik hoop dat Jorge nog een tijdje slaapt,’ laat Viv er op hoopvolle toon op volgen, ‘het is makkelijker praten zonder baby erbij, maar het zal wel ijdele hoop zijn. Thee?’

Ze zijn inmiddels in de rommelige, maar gezellige woonkamer aangekomen en Tessa duwt met haar voet wat kinderspeelgoed opzij voor ze een stoel onder de tafel vandaan trekt, terwijl Viv de waterkoker vult.

‘Er is trouwens nog iemand die hier haar wonden komt likken,’ zegt Viv opeens en Tessa trekt vragend haar wenkbrauwen op.

‘Oh, wie dan?’ wil ze weten.

‘Gabriela vertelde het zojuist tijdens de lunch. Blijkbaar heeft de schilder genoeg van Fernanda’s kuren, dus ze zijn uit elkaar en ze komt morgen naar de Quinta,’ deelt Viv enigszins cynisch mee.

Tessa fronst bedenkelijk haar wenkbrauwen en kijkt aandachtig naar Viv, die het opeens heel druk heeft met theezakjes en theeglazen.

Tweeëneenhalf jaar geleden is er tussen Viv en Fernanda, Lourenço’s jongste zus, het een en ander voorgevallen en de Portugese trachtte een wig te drijven tussen Viv en Lourenço. Dit is niet gelukt, mede doordat Tessa Viv heeft aangeraden eerlijk te zijn tegenover Lou en een duidelijke keuze te maken. Korte tijd later is Fernanda redelijk abrupt teruggekeerd naar het familieappartement in Lissabon na Tessa van alles en nog wat naar haar hoofd te hebben gesmeten. Vervolgens heeft ze zich in een relatie met een schilder gestort, maar blijkbaar is daar nu dus een einde aan gekomen.

‘Wat gezellig,’ zegt ze zo neutraal mogelijk.

‘Mmff,’ is Vivs onduidelijke reactie en Tessa grinnikt onwillekeurig.

‘Ze is familie,’ zegt ze schouderophalend, ‘het is ook haar huis en wie weet is ze veranderd.’

‘Ja vast, geloof je het zelf?’ Viv draait zich met een ruk naar Tessa toe.

‘Kom nou, ze is een intrigante en een onruststookster,’ valt ze fel uit.

‘Ben je vergeten wat ze jou allemaal naar je hoofd heeft gegooid? Ze maakte je voor van alles en nog wat uit! Verder wilde ze niet eens blijven om Estrela te steunen, ze is zo egoïstisch als wat. Het kreng!’

‘Ach, ze is inmiddels misschien wijzer en aardiger geworden,’ probeert Tessa, ‘mensen kunnen veranderen, zelfs Fernanda. Hoe dan ook, ze is mijn halfzus, of ik haar wel of niet mag, doet niet echt ter zake, ze is nu eenmaal familie.’

‘Denk je werkelijk dat Fernanda veranderd is? Dat geloof je toch niet echt? Kom op! Je bent veel te goed van vertrouwen, jij wil alleen maar het goede in iedereen zien, Santa Tessa.’

Hoewel Viv er bij lacht, klinkt er een spoortje hardheid in haar stem, dat maakt dat Tessa met een ruk haar stoel naar achteren schuift en haar vriendin met grote ogen aanstaart.

‘Wat een rotopmerking! Zie je me echt zo?’ wil ze weten, pijnlijk getroffen door Vivs woordkeuze.

‘Dat vind ik niet aardig van je, ik ben absoluut geen heilige. Je laat het klinken alsof ik perfect ben en geen fouten maak! Hoe kom je daar nou bij? Ben ik zo braaf?’

Ze krijgt een naar gevoel in haar buik en weet niet wat ze met die onaardige opmerking aan moet. Ze weet alleen dat het haar kwetst.

‘Sorry, sorry,’ Viv schudt onmiddellijk haar hoofd, ‘ik bedoelde het niet zo rot als het klonk, echt niet. Maar jij reageert altijd zo rustig en weloverwogen, zo begripvol, terwijl ik gewoon de kriebels krijg bij het idee dat ze hierheen komt. Zelfs al is het tijdelijk. Ik word doodnerveus van het idee alleen en jij zit hier rustig te vertellen dat ze misschien veranderd is. Kom nou toch!’

‘Ik probeer zoveel mogelijk beide kanten van een situatie te zien, daar is toch niets mis mee?’ probeert Tessa haar manier van doen uit te leggen. Ze maakt een verontschuldigend gebaar.

‘Dat maakt me toch geen heilige? Ik mag haar net zo min als jij, maar ze is familie en bovendien, zolang zal ze niet blijven, ze vindt het leven hier toch veel te saai,’ eindigt ze zo positief mogelijk.

Ze is ervan overtuigd dat Fernanda binnen de kortst mogelijke tijd teruggaat naar het bruisende Lissabon, maar op dat moment wordt er op de deur geklopt en ze houdt abrupt haar mond.

‘Dat zal Alex zijn, we hebben het er nog wel over.’

Viv knikt haar toe en loopt langs haar heen naar de buitendeur.

Terwijl Tessa hoort hoe de twee vrouwen elkaar buiten haar gezichtsveld begroeten, probeert ze de onaardige opmerking van Viv te vergeten, maar dat is nog niet zo makkelijk, merkt ze tot haar ergernis. Ze moet dan ook moeite doen om een glimlach te forceren als Viv en de nog onbekende bezoekster de woonkamer in komen.

‘Dit is Alex, Alex, dit is m’n schoonzusje Tessa, ook uit Nederland. Thee?’ laat ze er in één adem op volgen.

Terwijl Alex instemmend knikt, draait Viv zich om naar het keukenblok, zodat de twee Nederlandse vrouwen elkaar kunnen begroeten. Ter wille van Viv spreken ze Engels, maar als ze ontdekken dat ze beiden uit de buurt van Rotterdam komen, is er al direct een stuk herkenning. Omdat net op dat moment elders in huis een zacht gehuil klinkt, laat Viv de thee voor wat het is en rept zich na een excuus naar de slaapkamer van Jorge, zodat het Tessa is, die opstaat en het gekookte water in de theepot schenkt.

Ze kan er niets aan doen dat ze zich, terwijl ze dit doet, afvraagt of ze nu ook Santa Tessa is en ze moet zichzelf dwingen haar aandacht tot het gesprek met Alex te bepalen. De zo nonchalant geuite opmerking van Viv zit haar behoorlijk dwars.

Alex woont maar een paar maanden langer in de Algarve dan Tessa, ontdekken ze, zodat ze heel wat vergelijkbare ervaringen hebben, al is haar situatie verder geheel anders. Ze woont samen met een Engelse weduwnaar met een kind, waardoor ze als vanzelf in een soort moederrol is beland, terwijl dat nooit haar plan was, vertelt ze openhartig.

Als Viv na een minuut of tien terugkeert met de kleine Jorge op haar arm heeft Tessa de tweede kop thee al ingeschonken en zijn de twee vrouwen verdiept in een druk gesprek over hoe en waar ze wonen en wat hun dagelijkse bezigheden zijn.

‘Sorry sorry, hij had ook nog een vieze luier, dus het duurde langer dan gedacht. Mooi dat jullie met elkaar overweg kunnen, dat dacht ik al,’ constateert Viv.

Ze gaat aan de korte kant van de tafel zitten, terwijl ze Jorge met een flesje melk in z’n wipstoeltje naast haar op de grond zet en kijkt naar de twee vrouwen, die naast elkaar zitten. Ze accepteert met een knikje het glas thee dat Tessa haar toeschuift.

‘Maar goed, de website, daar wil ik het over hebben.’

Het klinkt onverwacht vinnig en Tessa, die Viv inmiddels al een tijd kent, maakt direct een sussend gebaar.

‘Niet zo kribbig, schone zus,’ plaagt ze luchtigjes, ‘ik weet dat Alex hier voor jou is, dus geen enkele reden om zo heetgebakerd te zijn. We hebben de tijd tot je terugkwam alleen goed besteed door elkaar te leren kennen, nu ben jij aan de beurt.’

Ze smaakt het genoegen dat Viv even schuldbewust kleurt en glimlacht zowel naar haar als naar Alex.

‘Laten we het nu over Vivs verhuurplannen hebben en de website die ze wil, er is nog alle tijd om nader kennis te maken, goed?’ stelt ze voor.

Het volgende half uur brainstormen ze gedrieën over de plannen van Viv gecombineerd met de mogelijkheden van een website en vervolgens maken ze een ronde langs de twee appartementen en het huis, die uiteindelijk allemaal verhuurd gaan worden.

‘Dit is waar Chris een nieuwe keuken komt plaatsen.’

Viv wijst op een kale muur waar een paar loze leidingen zichtbaar zijn in Casa Castanha, zo genoemd vanwege de bruine tegels aan de voorgevel.

‘Het keukenblok was echt niet om aan te zien, hij begint volgende week geloof ik, maar hij zou me nog de exacte dag doorbellen.’

Alex knikt.

‘Ja, hij wil maandag starten, rond een uur of acht, half negen, moest ik doorgeven van hem,’ bevestigt ze.

‘Misschien kom ik wel mee, ik ben nieuwsgierig naar die geitenboerderij van jullie,’ wendt ze zich tot Tessa.

‘Ik ben bezig met een soort gids of boek, waarin ik allerlei traditionele en kleinschalige bedrijfjes in de regio wil opnemen, misschien is die kaasmakerij van jullie ook wel iets daarvoor.’

Vanuit haar ooghoek ziet Tessa dat Vivs gezicht betrekt bij Alex’ woorden en ze realiseert zich dat, al was het Vivs idee dat ze erbij zou zijn, haar schoonzus nu spijt begint te krijgen. Hoewel ze de neiging heeft Vivs gevoelens te sparen, heeft ze ook het idee dat ze een klik heeft met Alex dus in plaats van het contact af te houden om Viv niet in de weg te zitten, reageert ze enthousiast op haar opmerking.

‘Lijkt me leuk, daar wil ik zeker meer over horen. Je bent sowieso welkom, met of zonder boek. Geef me je nummer of je e-mailadres, dan stuur ik je een routebeschrijving naar de boerderij. Ik kan je hier niet oppikken, want ’s ochtends vroeg zijn we druk bezig met melken, maar je bent van harte welkom om te komen kijken,’ nodigt ze haar hartelijk uit.

Alex grabbelt onmiddellijk in het hoesje van haar telefoon en haalt een eenvoudig kaartje tevoorschijn met haar naam en adresgegevens erop.

‘Super, dan ga ik er nu vandoor, want ik heb thuis een logee, die ik niet de hele middag alleen wil laten. Alex, ik mail je. Viv, jou zie ik vanavond!’

Tessa kriebelt Jorge, die vanaf z’n moeders arm probeert z’n handje in haar krullen te begraven nog even onder z’n kin, terwijl ze het graaiende vuistje handig ontwijkt en geeft hem in plaats daarvan een kus op z’n neus.

‘Tot vanavond!’

Ze glimlacht naar Viv, knikt een laatste keer ter afscheid naar Alex en loopt over het betegelde plaatsje, door het klemmende tuinhek, de straat op. Ze zwaait in het passeren naar Nuno, die bij de koffiekiosk bezig is wat tafeltjes af te ruimen en steekt dan de parkeerplaats over op weg naar het pad langs de muur van de Quinta.

Terwijl ze terugloopt naar haar eigen huis peinst ze over de jaloerse houding van Viv. In de afgelopen paar jaar is er een goede band ontstaan tussen hen, waarschijnlijk deels veroorzaakt doordat ze allebei als buitenlandse in de familie beland zijn, maar ze heeft al vaker gemerkt dat er, wat Viv betreft, ook een stukje bezitterigheid bij komt kijken. Over het algemeen heeft ze daar geen probleem mee. Ze heeft weinig andere vriendinnen in de buurt en is meestal blij met Vivs gezelschap, maar haar bijna kinderachtig jaloerse houding van eerder bezorgt haar nu een nare bijsmaak. Evenals het ‘Santa Tessa’ van kort na haar aankomst. Al heeft ze haar excuses er voor aangeboden, het klinkt als iets dat Fernanda zou kunnen zeggen en het geeft haar een rotgevoel. Ze weet maar al te goed van zichzelf dat ze absoluut geen heilige is, maar ze probeert een situatie wel van twee kanten te bekijken. Ze houdt nu eenmaal niet van ruzie. Het als familie zo dicht op elkaar leven en werken lukt alleen als iedereen compromissen sluit en z’n best doet de sfeer niet te bederven en ze probeert daar op haar manier haar steentje aan bij te dragen.

Kort na Luiz’ arrestatie was het duidelijk dat Fernanda daar geen zin in had en liever olie op het vuur gooide door familiegeheimen openbaar te maken. Ze heeft zelfs met opzet getracht het huwelijk tussen Lourenço en Viv kapot te maken, waar ze gelukkig niet in is geslaagd doordat Viv zelf haar geheim had opgebiecht. Niet tot Tessa’s ongenoegen was Fernanda daarna snel teruggegaan naar Lissabon, maar niet nadat ze ook Tessa nog beschuldigde een goudzoekster te zijn, die zich in de familie wilde dringen.

Misschien heeft ze mede daardoor altijd geprobeerd niemand enige reden te geven haar te zien als indringster, bedenkt ze peinzend. Ze wilde niet dat iemand Fernanda’s woorden serieus zou nemen.

Natuurlijk heeft ze Fernanda in de afgelopen jaren met zekere regelmaat gezien, maar nooit langer dan een paar dagen achtereen, zodat het contact minimaal is gebleven. Het vooruitzicht dat de vrouw, die een jaar of zes jonger is dan zijzelf en qua karakter mijlenver van haar afstaat, weer haar intrek neemt op de Quinta bevalt haar matig. Haar aanwezigheid zal ongetwijfeld invloed hebben op de normaal zo ontspannen sfeer en ze voelt een rilling over haar rug gaan bij dat vooruitzicht.

Ze dwingt zichzelf de gedachte aan Fernanda zo ver mogelijk weg te duwen en concentreert zich in plaats daarvan op Alex. In de korte tijd dat ze haar zojuist heeft meegemaakt, heeft ze een indruk gekregen van een doortastende, enthousiaste landgenote, die duidelijk geïnteresseerd is in van alles en nog wat, niet bang is haar mening te geven, maar net als zijzelf af en toe nog wat moeite heeft met de Portugese manier van leven. Het vooruitzicht haar terug te zien, doet haar glimlachen en ze besluit zodra ze thuis is de vrouw een routebeschrijving te mailen naar zowel de geitenboerderij als haar eigen huis. Wat Viv er ook van mag vinden, ze kan een extra vriendin buiten de Esteves familie altijd gebruiken.

Ze is zo in haar gedachten verdiept dat ze bijna de trap voorbij loopt, die naar haar huis leidt en schrikt op als ze Karin haar naam hoort roepen.

‘Jeetje, jij was ver weg!’

Karin komt vanaf de waterlijn, waar ze op een in het zand vastzittend bootje zat, aanlopen en schudt grijnzend haar hoofd.

‘Ik heb naar je gezwaaid en geroepen, maar je had niets in de gaten. Waar zat je met je gedachten?’ vraagt ze nieuwsgierig.

‘Sorry, ik heb je inderdaad niet gehoord,’ geeft Tessa beschaamd toe en ze beantwoordt de omhelzing van haar vriendin met een hartelijke knuffel.

‘Het spijt me, ik was bezig met Viv en een Nederlandse vrouw, die ik zojuist via haar heb ontmoet, ene Alex en met Fernanda.’

Omdat Karin de familieverhoudingen kent, kost het weinig moeite om haar op de hoogte te brengen van de laatste ontwikkelingen, maar als ze opmerkt dat Viv haar Santa Tessa heeft genoemd, valt zelfs Karin stil. Ze zitten inmiddels op een oude biels die in het zand ligt vlakbij de trap en Karin fronst bedenkelijk haar wenkbrauwen.

‘Was het als grapje bedoeld, denk je?’ vraagt ze voorzichtig.

‘Volgens mij niet. Ze flapte het er zomaar uit, blijkbaar is dat hoe ze over me denkt, ondanks haar excuus later. Ik houd niet van ruzie, maar ik ben absoluut geen heilige. Ben ik echt zo braaf?’ wil Tessa weten.

‘Welnee, het is een rotopmerking, absoluut. Typisch, ik dacht dat jullie vriendinnen waren,’ vindt Karin.

‘Ja, dat dacht ik ook, maar als dit is hoe ze diep in haar hart over me denkt…’

Tessa maakt een gebaar dat aangeeft dat ze niet goed weet wat ze daar mee aan moet.

‘Het voelt onprettig,’ geeft ze toe, ‘het klonk zo cynisch, laatdunkend, ik weet het niet. Ach, laat maar zitten, kom, we gaan naar huis, Daniel zal ook zo wel komen.’

‘Daniel is er al,’ de maar al te bekende mannenstem doet haar verschrikt opkijken en ze staart recht in het gezicht van haar man, die zo geruisloos dichterbij is gekomen dat geen van beide vrouwen hem heeft opgemerkt.

‘Sorry, ik kon van jullie gepraat niets verstaan, behalve m’n naam,’ zegt hij met een grijns.

‘Lou heeft me op de Quinta afgezet, dat was handiger voor hem, dus ik ben komen lopen en zag jullie hier zitten. Jullie waren echter zo druk in gesprek dat jullie me totaal niet in de gaten hadden,’ legt hij in het Engels uit om Karin niet buiten te sluiten.

‘Alles goed hier? Hoi Karin, leuk dat je er bent.

Hij bukt zich om eerst Tessa en daarna Karin te begroeten en de twee vrouwen komen haastig overeind.

‘Ben je vroeg of is het al zo laat?’ Tessa kijkt hem vragend aan en hij slaat een arm om haar heen terwijl hij naar Karin knipoogt.

‘Ik ben toch altijd vroeg?’

‘Ja hoor!’ Tessa geeft hem een plagende por, want de keren dat ze op hem moet wachten, omdat hij nog snel iets af moet maken en vervolgens de tijd vergeet, zijn legendarisch.

‘Het is bijna zes uur,’ zegt hij dan en Tessa spert verbaasd haar ogen open.

‘Oké, de tijd is inderdaad voorbij gevlogen,’ reageert ze verwonderd, ‘ik dacht dat het een uur of vijf was.’

‘Dat krijg je ervan als je elkaar een jaar niet hebt gezien,’ zegt Daniel begripvol.

‘Dat ook, maar ik ben ook bij Viv geweest. Ze had iemand op bezoek voor een website voor de verhuur, een Nederlandse, ene Alex.’

Ook Daniel wordt geïnformeerd over Alex’ bezoek en ze voegt er direct aan toe dat de vrouw wellicht maandag op de boerderij langskomt.

‘Ik vind het prima, maar wat denk je ervan om nu naar huis te gaan? Ik wil me nog opfrissen voor we gaan eten,’ stelt Daniel voor.

Gedrieën lopen ze de trap op en terwijl Daniel zich in de badkamer op de benedenverdieping terugtrekt, nemen Tessa en Karin plaats op het terras, een gekoelde fles vinho verde op tafel alsmede twee bakjes amandelen en olijven.

‘Ga je hem vertellen wat Viv zei?’ wil Karin weten, terwijl ze een slok van de wijn neemt en over het glas heen vragend naar Tessa kijkt.

‘Wat heeft het voor zin? Nee, laten we het maar vergeten,’ vindt Tessa.

‘Als je dat kan, maar ik kan me voorstellen dat het in je hoofd blijft zitten,’ zegt Karin terwijl ze een paar amandelen pakt.

‘Ik doe m’n best. En jij, gaat het al een beetje beter? Heb je kunnen slapen?’

Tessa stuurt het gesprek handig in de richting van Karin en deze haalt aarzelend haar schouders op.

‘Ik heb heerlijk geslapen, het bed ligt zalig,’ bevestigt ze,’maar verder weet ik niet goed wat ik wil. Ik ben nogal impulsief op de vlucht geslagen, maar ik kan hier ook geen weken blijven dus het is natuurlijk een hopeloos idee te denken dat ik het probleem hiermee oplos.’

‘Dat is waar, maar je komt in elk geval tot rust en hij misschien ook. Uit het oog, uit het hart, zoiets?’ oppert Tessa hoopvol.

‘Hoe zit het trouwens met je werk? Kon je zo maar weg?’

‘Dat is ook nog zoiets,’ Karins gezicht versombert, ‘ik kreeg vorige week te horen dat ik boventallig was, of te wel, ik sta met ingang van afgelopen maandag op straat. Het was nog zo vers dat ik het je nog niets eens heb verteld.’

‘Jeetje, wat erg!’ schrikt Tessa, ‘ik dacht dat je het er zo naar je zin had.’

‘Ja, had ik ook, maar we zijn overgenomen door zo’n investeringsclub en die snijden alles wat enigszins overbodig is weg,’ licht Karin toe.

‘Ik ben niet de enige, ik geloof dat er in totaal veertig man op straat zijn gezet. Het enige pluspunt op dit moment is dat ik nog zes maanden krijg doorbetaald, dus voorlopig heb ik geen geldzorgen. Het heeft ook voordelen, nu kon ik op stel en sprong in het vliegtuig stappen. Ik moet alleen op zoek naar iets anders,’ verzucht ze.

‘Maar dat hoeft niet vandaag en ook niet volgende week, dat maakt het makkelijker,’ zegt Tessa zo optimistisch mogelijk.

‘Je kunt in elk geval voorlopig hier blijven. Solliciteren kun je ook vanaf hier en als je uitgenodigd wordt voor een gesprek heb je snel genoeg een ticket geboekt, toch? Ah, daar is Daniel, dan ga ik ook snel douchen.’

Ze kijkt op als haar man het terras op komt en laat zich gewillig door hem uit haar stoel trekken.

‘Doe dat, dan kan ik je wijn opdrinken en over je roddelen met Karin,’ zegt Daniel met een plagerige blik, ‘straks moet ik op jou wachten, dat zou toch wat zijn.’

‘Pestkop,’ Tessa steekt haar tong naar hem uit en neemt nog snel een slok van haar wijn.

‘Ik zal het niet zo lang maken,’ belooft ze, ‘ben zo weer terug.’

Terwijl Tessa doucht, iets wat ze meestal ’s middags doen, omdat ze ’s ochtends al zo vroeg op de boerderij moeten zijn, denkt ze opnieuw aan Viv en Fernanda. Ze vraagt zich zorgelijk af hoe het de komende tijd zal gaan als die twee elkaar dagelijks zien. Zijzelf zit ook niet op frequent contact te wachten, maar ze weet dat het voor Viv nog lastiger is en kan alleen maar hopen dat de terugkeer van Fernanda hun inmiddels kalmer geworden leventje niet compleet overhoop gooit. Ondanks haar optimistische woorden betwijfelt ze wel degelijk dat Fernanda veranderd is en ze heeft geen behoefte aan de aanwezigheid van een onruststookster.

Karin babbelt genoeglijk met Daniel over de vrijwel voltooide verbouwing van het huis en informeert naar de gang van zaken op de boerderij en de rest van het bedrijf. Langzaam voelt ze hoe de spanning van haar afglijdt. De vanzelfsprekende hartelijkheid waarmee het tweetal haar behandelt, zorgt ervoor dat ze zich minder nerveus en opgejaagd voelt en ze besluit de komende tijd te zien als een onverwachte vakantie. Hoe het gaat als ze weer terug moet naar Nederland ziet ze dan wel weer.

‘Ga je mee naar de Quinta?’

Tessa komt, gekleed in een roestbruine, lange rok en een mooie dunne trui in een iets lichtere tint het terras weer op, terwijl ze een sjaal over haar schouders slaat tegen de koele avondbries. Ze kijkt vragend naar haar vriendin, die afwerend haar hoofd schudt.

‘Als je het niet erg vindt, liever niet. Ik weet dat ik daar altijd welkom ben, maar ik ben nog steeds moe en zo’n hele groep met mensen… Nee, daar moet ik niet aan denken, hoe aardig ze allemaal ook zijn.’

‘Dat begrijp ik volledig, het is ook hartstikke vermoeiend, al dat geratel,’ reageert Tessa direct vol begrip.

Zoals gewoonlijk als Daniel erbij is, praten de twee vrouwen Engels en hoewel Karin dat goed genoeg beheerst om een gesprek te kunnen voeren, is Tessa de eerste, die snapt dat een hele avond tussen mensen die in rap Engels en Portugees met elkaar communiceren behoorlijk vermoeiend kan zijn.

‘Is dat voor jou ook zo dan?’

Daniel kijkt haar vragend aan als ze dit zegt en ze schokschoudert vanwege haar impulsieve reactie naar Karin toe.

‘Soms,’ geeft ze tenslotte eerlijk toe.

‘Hoe graag ik iedereen mag, heb ik er af en toe moeite mee, zeker als we een drukke dag gehad hebben.’

‘Waarom heb je dat nooit eerder gezegd?’

Daniels ogen sperren zich wijd open en de verbazing op z’n gezicht is duidelijk.

Omdat ik Santa Tessa ben? De woorden liggen op het puntje van haar tong, maar ze slaagt er in ze tegen te houden, terwijl ze tegelijkertijd Viv verfoeit. Achter Daniels rug ziet ze Karin een gezicht trekken, haar handen bij elkaar houden alsof ze bidt en vervolgens een rondje boven haar hoofd tekenen, wat zo aansluit bij wat ze zelf denkt dat ze bijna vloekt. Ze is dus verre van heilig, bedenkt ze geërgerd.

‘Het is jouw familie en het is gewoon zo gegroeid,’ zegt ze snel, ‘zo erg is het niet.’

‘Zo erg is het niet? Lieverd, als je het niet prettig vindt of iets anders wilt, waarom zeg je dat dan niet? Voor mij is het heel natuurlijk, ik denk er nauwelijks over na, maar als jij er geen zin in hebt of je er niet goed bij voelt, dan blijven we thuis. Het is geen verplichting, wat denk je nu toch?’

Daniel heft met een veelzeggend gebaar z’n handen en slaakt een diepe zucht om aan te geven dat hij compleet verrast is door haar woorden.

‘Tessa, waarom zeg je niet eerlijk wat je voelt of denkt? Je hoeft voor mij geen dingen te doen die je niet fijn vindt. Voelen die avonden als een verplichting? Ga je ook naar de boerderij omdat je denkt dat ik dat wil? Wil je dat liever ook niet?’ wil hij weten.

Tessa hapt naar adem bij de onverwachte tirade van haar man en schudt haastig haar hoofd.

‘Ik ga graag naar de boerderij. Ik weet dat ik ben begonnen om jou te helpen omdat Luiz vast zat, maar ik vind het er net zo prettig als jij, daar gaat het niet om. Het is elke avond de hele familie, het is gezellig, maar ook druk en best vermoeiend,’ besluit ze, een beetje zoekend naar het juiste woord.

‘En tot overmaat van ramp vertelde Viv vandaag dat Fernanda thuis komt en… nou ja, ik moet er niet aan denken om haar elke avond tegenover me te hebben,’ eindigt ze verslagen.

‘Lieve schat, wil je voortaan eerlijk tegen me zijn?’ vraagt Daniel zacht, maar dringend.

Het tweetal is zo in hun gesprek verdiept dat ze Karins aanwezigheid zijn vergeten en de vrouw kijkt vanuit haar stoel zwijgend toe hoe het stel hun discussie voortzet.

Ze kan zich goed voorstellen dat Tessa af en toe genoeg heeft van het hele familiegebeuren en graag met Daniel alleen is, maar ze weet aan de andere kant heel goed hoe blij Tessa is eindelijk deel uit te maken van een familie, dus ze begrijpt het dubbele van de situatie.

‘Je hoeft hier niets te doen, omdat je denkt dat ik dat van je verwacht,’ gaat Daniel in alle ernst verder.

‘Je bent in deze relatie net zo belangrijk als ik, we doen het samen, jouw mening telt net zo zwaar. Als jij liever ’s avonds thuis blijft, doen we dat, geen probleem. We moeten vanavond gaan, we kunnen mama niet opeens met het eten laten zitten, maar ik zal zeggen dat we voortaan om de dag komen of alleen in het weekend of wat je maar wilt. Verdorie, waarom heb je niet eerder je mond open gedaan? Dacht je nu echt dat ik het erg zou vinden?’

Daniels ergernis en verbazing is zo duidelijk dat Tessa ongemakkelijk naar hem opkijkt.

‘Het is bij jullie zo’n gewoonte, dat begrijp ik,’ begint Tessa, maar Daniel onderbreekt haar onmiddellijk.

‘Een gewoonte ja, omdat het makkelijk is, niet omdat het niet anders kan of mag. Het is absoluut geen verplichting. Tessa, lieverd, wil je voortaan geen dingen voor mij invullen? Ik kan geen gedachten lezen.’

De tranen staan inmiddels in Tessa’s ogen en ze bijt op haar lip als ze naar hem kijkt. Bij het zien van haar betraande gezicht trekt Daniel haar onmiddellijk in z’n armen en wiegt haar als een kind heen en weer.

‘Niet huilen, schat, daar kan ik niet tegen. Ik wil dat je gelukkig bent. Ik houd van je, of we nu hier op de bank pizza eten of op de Quinta drie gangen weg werken, wil je dat alsjeblieft niet vergeten?’ dringt hij aan.

‘Ik ga niet minder van je houden als je zegt dat je de familie minder wilt zien.’

‘Sorry,’ brengt Tessa uit, ‘het is niet dat ik er niet graag heen ga, ik ben dol op Jorge en Gabriela, maar het is soms gewoon zo druk,’ probeert ze nogmaals haar gevoelens uit te leggen.

‘We zien elkaar al veel tussendoor en dan ’s avonds weer. Het is inderdaad vermoeiend. Ik vind het ook fijn om alleen met jou te zijn. Buiten het werk om brengen we eigenlijk heel weinig tijd samen door, dat vind ik jammer,’ geeft ze toe.

‘Oké, dat is dus duidelijk. Vanaf nu geef jij aan wanneer je wel of niet wilt, goed? We gaan nu, omdat we niet op het laatste moment kunnen wegblijven, maar morgen blijven we thuis,’ spreekt Daniel af.

Hij werpt een blik over z’n schouder naar Karin en maakt een verontschuldigend gebaar.

‘Sorry, dit is niet beleefd van ons,’ begint hij, maar Karin schudt onmiddellijk haar hoofd.

‘Alsjeblieft, je hoeft je voor mij niet in te houden. Ik begrijp Tessa heel goed, ze wil jou niet van je familie weghouden en is zelf ook blij dat ze familie heeft, maar ik heb me er eerlijk gezegd wel over verbaasd dat jullie zo weinig tijd met z’n tweeën doorbrengen,’ laat ze er eerlijk op volgen.

Daniel fronst bedenkelijk z’n wenkbrauwen en kijkt van Tessa naar Karin en weer terug.

‘Tessa heeft nooit bij me geklaagd,’ is Karin z’n eventuele vraag voor.

‘Het is puur mijn gevoel, gebaseerd op wie ik ben, maar ik ben Tessa niet. Voor haar is het anders, Jorge is haar vader en ik begrijp volledig dat ze hem, zeker in het begin, vaak wilde zien omdat ze hem net kende. Maar jullie zijn ook nog kort samen en dan altijd met de hele familie…’

Ze maakt een gebaar om aan te geven dat het haar manier niet zou zijn en Tessa slaakt een geërgerde uitroep.

‘Kunnen jullie misschien doen alsof ik er ook ben?’ wil ze weten.

‘Het is heus niet dat ik elke avond met tegenzin naar de Quinta ga, laten we niet overdrijven. Ik vind het er gezellig, maar als ik eerlijk ben, wil ik graag minder vaak gaan en meer avonden met z’n tweeën zijn, zo goed?’

Ze begint boos te worden, al weet ze niet goed op wie nu eigenlijk.

‘Karin, er staat nog soep in de koelkast, dat was bedoeld als lunch gisteren, maar die ben ik vergeten. Als je iets anders wil, moet je maar iets pakken. Vind je het erg als wij nu gaan?’ vraagt ze.

‘Nee zeg, doe gewoon wat jullie altijd doen, je hoeft je voor mij niet aan te passen. Ik ga later graag een keer mee, maar ik moet nog even acclimatiseren,’ geeft Karin toe.

‘Wat eten betreft, ik vind vast wel iets, brood, soep, alles is goed. Maak je geen zorgen.’

‘Oké, we maken het niet laat, doen we nooit trouwens, aangezien de wekker altijd al om zes uur gaat.’

Tessa grinnikt om het gezicht dat Karin trekt.

‘Sorry, als ik had geweten dat je kwam, had ik een vervangster geregeld, maar nu moeten we een beetje schipperen. Jij mag uitslapen hoor,’ laat ze er met een knipoog op volgen.

‘Nogmaals, doe wat jullie elke dag doen, alsjeblieft,’ zegt Karin dringend, ‘maak je niet druk om mij, ik amuseer me wel. Ik ben al blij dat ik hier kan slapen, ik red me wel, zelfs al zou ik mee moeten helpen om half zeven ’s ochtends.’

Ze doet even alsof ze een rilling onderdrukt, maar grinnikt dan voluit.

‘Je weet dat ik het leuk vind op de boerderij en ik ga graag een keer mee, maar morgen nog niet als het goed is.’

‘Uiteraard! Dat verwacht ik ook helemaal niet van je, hoewel ik het leuk vind als je mee gaat. Ik wil graag tijd met je doorbrengen dus ik ga proberen iets te plannen, daar ga ik morgen achteraan,’ belooft Tessa. Ze wendt zich tot Daniel die zwijgend heeft staan toekijken.

‘Zullen we?’ vraagt ze.

‘Ja, we gaan,’ reageert deze direct en hij glimlacht naar Karin.

‘Mocht je je bedenken, je weet ons te vinden. Er is altijd genoeg te eten voor een onverwachte gast.’

‘Weet ik, lief van je, maar ik blijf rustig hier. Voorlopig zit ik hier heerlijk en zodra het donker wordt of te fris, ga ik die soep wel opwarmen,’ glimlacht ze.

‘Gaan jullie nu maar gewoon jullie gang, ik loop hier echt niet in zeven sloten tegelijk.’

Tessa glimlacht een laatste keer en dan loopt het stel hand in hand het terras af, Karin alleen achterlatend.

Zodra de voetstappen zijn weggestorven, laat Karin zich verder onderuit zakken en draait met een peinzende blik het inmiddels bijna lege wijnglas rond in haar vingers. Ze heeft te doen met Tessa, die nu ongetwijfeld het gevoel heeft Daniel teleurgesteld te hebben, maar ze vindt ook dat haar vriendin al veel te lang klakkeloos mee is gegaan in Daniels normale routine. Het mag dan in een Portugese familie heel normaal zijn om elke avond met elkaar aan tafel te zitten en vaak ’s middags ook nog, wat haar betreft zou ze er al veel eerder een punt achter hebben gezet. Het is toch volslagen onnatuurlijk om nooit met z’n tweeën te zijn, behalve op de boerderij en zelfs daar is er meestal iemand anders bij.

Ze schudt haar hoofd om de situatie en staart zonder iets te zien richting Oceaan. Wie is zij trouwens om een mening te hebben over de relatie van haar beste vriendin? Alsof haar relatie met Frank een schoolvoorbeeld is van hoe een relatie hoort te zijn. Bij Daniel en Tessa twijfelt ze in elk geval niet aan de liefde, die is maar al te duidelijk.

Ze slaakt een vermoeide zucht. Al heeft ze vanmiddag anderhalf uur geslapen, ze is nog steeds niet uitgerust. Het idee om een hele avond deel uit te maken van een druk gezelschap en ook nog Engels te praten, was te veel voor haar. Ze vindt zo’n gemêleerd gezelschap al vermoeiend als ze zich prima voelt, maar nu heeft ze er echt niet genoeg energie voor.

Sinds Frank haar lastig is gaan vallen, heeft ze nauwelijks meer een nacht ongestoord geslapen, omdat ze continu bang was dat hij voor de deur zou staan en ze merkt dat ze op het randje van de uitputting balanceert. Daar komt dan ook haar ontslag nog bij, wat ze niet heeft zien aankomen. Misschien wel doordat ze te veel met Frank bezig is geweest. Kortom, ze heeft behoefte aan rust en ze weet zeker dat ze dat hier, in het kleine dorp aan de Atlantische Oceaan kan vinden.

Daniel en Tessa zijn inmiddels de trap afgelopen en slaan zwijgend rechtsaf in de richting van de Quinta.

‘Ben je nu boos op me?’ vraagt Tessa uiteindelijk.

‘Natuurlijk niet, maar waarom heb je nooit eerder iets tegen me gezegd?’

Daniel blijft staan en als Tessa zich in z’n richting draait, trekt hij haar in z’n armen. Hij veegt een losse krul van haar voorhoofd, terwijl hij haar vragend aankijkt.

‘Omdat ik dacht dat je het vervelend zou vinden,’ geeft ze toe, ‘of dat ik je teleur zou stellen. Ik wil niet dat je het gevoel krijgt te moeten kiezen tussen mij en je familie, zoiets.’

‘Maar dat hoeft toch ook niet? Het feit dat ik met jou alleen wil zijn, zegt toch niets over m’n band met hen? Schat, dat staat toch los van elkaar?’

‘Voor jou misschien, ja. Ik weet het niet, ik wil niet dat iemand denkt dat ik tussen jullie in wil komen. Ik heb geen vergelijkbare familie, ik had alleen een moeder. Ik weet niet hoe het werkt in dit soort gezinnen en heb me zoveel mogelijk aangepast,’ probeert Tessa haar gedrag te verklaren.

‘Stop daar dan nu mee,’ vindt Daniel rustig.

‘Je hoeft je aan niemand aan te passen, zeker niet als je je daar zelf niet prettig bij voelt. Ik houd van je, jij bent belangrijker voor me dan een dagelijks etentje met m’n familie, geloof dat alsjeblieft.’

‘Dat doe ik ook en het spijt me, ik had eerlijker moeten zijn,’ bekent Tessa, ‘het is niet dat ik het niet gezellig vindt, maar niet elke dag.’

‘Nou, dat is dan opgelost. Geef je zelf aan wanneer of hoe vaak je wel wilt gaan?’ wil hij weten.

‘Ja, dat beloof ik. Kom, we moeten doorlopen, het is inmiddels al laat.’

Tessa wil zich losmaken uit hun omhelzing, maar zo gemakkelijk laat Daniel haar niet gaan.

‘Eerst tol betalen,’ plaagt hij, terwijl hij haar kin beetpakt en z’n lippen op de hare drukt. Gewillig slaat ze haar armen om z’n nek en nestelt zich tegen hem aan. Nog steeds als hij haar kust, krijgt ze kriebels in haar buik en ze voelt hoe een stille traan over haar wang rolt.

‘Je huilt.’

Zodra de traan hun lippen bereikt en hij de zilte smaak proeft, laat Daniel z’n greep verslappen en veegt teder met z’n duim het vocht van haar wang.

‘Omdat ik van je houd,’ geeft ze toe, ‘omdat je me begrijpt en omdat ik zo blij met je ben.’

‘Vergeet dat dan vooral niet en wees eerlijk tegen me. Het is te zot dat ik er nu pas achter moet komen dat je dingen liever anders wil.’

Er klinkt een spoortje ergernis in z’n stem, maar ze beseft dat dit net zo goed tegen hemzelf gericht is als tegen haar. Toch maakt ze een verontschuldigend gebaar.

‘Ik zal het proberen, zullen we nu doorlopen?’

Hand in hand vervolgen ze hun weg over het strand en pas als ze bijna bij de muur van de Quinta zijn, informeert Daniel naar Karins onverwachte komst.

‘Wat is er eigenlijk met Karin aan de hand? Ik neem tenminste aan dat ze hier niet zomaar is beland. Heeft ze problemen?’

‘Best wel,’ beaamt Tessa, ‘haar ex-vriend legt zich niet neer bij het feit dat hij haar ex-vriend is. Hij heeft haar een tijdlang geprobeerd terug te krijgen, eerst met bloemen, kaartjes en cadeautjes, maar toen dat niet hielp, werd het dreigender. Hij stond ’s avonds laat voor de deur, ’s nachts zelfs, maakte de buren wakker door luidkeels haar naam te roepen en op de deur te bonken. Gisteren is het misgegaan. Hij is erin geslaagd binnen te komen met de sleutel, die hij heeft bij laten maken en heeft vervolgens het halve huis aan puin geslagen. Gelukkig heeft de buurvrouw de politie gebeld en die hebben hem meegenomen, maar ja, lang vasthouden kunnen ze hem niet, dus heeft ze vannacht in een hotel geslapen en heeft ze het eerste vliegtuig hierheen genomen,’ licht Tessa hem kort en bondig in.

‘Mm, dat is niet best,’ Daniel trekt een meelevend gezicht, ‘ze moet zich onveilig voelen. Die vent klinkt gevaarlijk.’

‘Inderdaad, en alsof dat niet erg genoeg is, is ze ontslagen, dus moet ze ook op zoek naar ander werk. Het voordeel daarvan is dat ze inderdaad hierheen kon komen. We moeten ons de komende tijd maar over haar ontfermen, dat kan ze wel gebruiken,’ eindigt Tessa triest.

‘Neem een weekje vrij. Ik kan het op de boerderij ook met Maria af en ik kan Viv vragen of Estrela,’ biedt Daniel aan, ‘ga wat leuke dingen met Karin doen.’

‘Ik kijk wel. Ik denk dat ik haar eerst een paar dagen rustig laat bijkomen, dan kan ik de laatste kamer verven en kunnen we de kamers inrichten, zodat het klaar is. Daarna neem ik misschien wel een paar dagen vrij als er vervanging te regelen is. Viv heeft het momenteel ook druk, we moeten maar zien hoe het loopt. Misschien kunnen we samen een paar dagen naar Lissabon.’

Het schiet haar opeens weer te binnen dat Fernanda terugkomt naar de Quinta.

‘Als Fernanda hier is, staat het appartement daar leeg, misschien leuk om daar met Karin een paar dagen heen te gaan,’ oppert ze.

‘Kijk maar, doe waar je zin in hebt en ga niet voor mij denken of dingen invullen,’ merkt Daniel nogmaals op, ‘je moet je vrij voelen om te doen wat jij wilt. Ik wil niet dat je je verplicht voelt om je aan mij aan te passen, zo werken relaties niet.’

Ze zijn inmiddels bij de toegangspoort aangekomen en Tessa blijft staan, terwijl Daniel de code intoetst.

‘Het spijt me,’ zegt ze nogmaals, ‘ik heb voor jou nooit eerder samengewoond of een lange relatie gehad, ik weet niet hoe het moet en ik wil jou niet teleurstellen.’

‘Dat snap ik, lieve schat, maar je moet vooral jezelf niet forceren, dat werkt op de lange termijn averechts. Een relatie bestaat uit het sluiten van compromissen, niet uit het klakkeloos volgen van de ander. Op den duur leidt dat tot wrijving, of erger, dat willen we toch niet?’

Hij drukt een innige zoen op haar lippen en haakt haar arm door de zijne.

‘Kom, we hebben het er later nog wel eens over, we zijn inderdaad laat,’ spoort hij haar aan.

Precies op het moment dat ze de hal binnenstappen, klinkt het bekende belletje en haastig lopen ze door naar de eetkamer. Tessa ziet dat Viv haar vanaf de andere kant van de kamer een vragende blik toewerpt, maar haalt slechts haar schouders op en neemt naast Daniel plaats. Ze heeft vanavond geen zin in Viv, zo heilig is ze blijkbaar toch ook niet.

Jorge pakt de stoel naast haar en al snel is ze met haar vader in een gesprek gewikkeld over de komst van Karin, wat uiteraard al bekend is in de familie.

‘Ze kan altijd hier slapen,’ biedt haar vader aan, ‘jullie zitten momenteel in de verbouwing.’

‘Dat is lief, maar het is mijn vriendin en we zijn bijna klaar. Ik moet nog een muur verven en dan is het alleen nog een kwestie van inrichten. Ik vind het juist leuk om dat met Karin te doen, voelt een beetje als toen we op onszelf gingen wonen, toen hielpen we elkaar ook,’ vertelt Tessa.

‘Fijn dat ze hier is, je kunt af en toe wel een vriendin van jezelf gebruiken,’ merkt Jorge op en Tessa voelt dat ze tranen in haar ogen krijgt bij deze opmerking.

‘Hoezo?’ slaagt ze erin uit te brengen.

‘Je leven draait zo om dat van Daniel, de boerderij, de Quinta. Je moet af en toe ook iets voor jezelf doen, iets van jezelf hebben, dat is gezond voor een mens. Moet je daar nu om huilen?’

Hij buigt zich dichter naar haar toe en kijkt haar bezorgd aan.

‘Toevallig hebben we het er vanavond over gehad,’ geeft Tessa toe, ‘hoe lief ik jullie vind, ik zou inderdaad graag meer tijd samen met Daniel samen doorbrengen, maar ik vond het moeilijk om dat van Daniel te vragen.’

‘Maar dat is toch alleen natuurlijk? Jullie zijn nog jong en zo kort samen, uiteraard moeten jullie tijd samen doorbrengen, hoe welkom jullie hier ook zijn, dat weet je toch?’ vindt Jorge.

‘Nu wel,’ Tessa glimlacht wrang.

‘Het was zo’n typische communicatiestoornis. Ik dacht dat Daniel niet anders wilde en hij dacht dat ik het prima vond, omdat ik er nooit iets van zeg. Als je niet af en toe duidelijk uitspreekt wat je wilt en denkt, sluipen dit soort dingen er in. We staan elke dag zo vroeg op, soms heb ik nauwelijks de energie om te komen en zou ik het liefst lekker op de bank een film kijken,’ legt ze uit.

‘Dat is toch logisch, lieverd, dat begrijpen we toch? Maak je daar alsjeblieft niet druk om. Ook als je minder komt, houden we van je. Je bent meer dan Daniels vrouw, je bent m’n dochter nota bene. We zullen nooit denken dat je Daniel van ons weg houdt, als je daar bang voor bent,’ zegt haar vader dringend.

‘Dat begrijp ik nu ook,’ biecht Tessa op, ‘maar ik was inderdaad bang dat jullie mij de schuld geven als we thuis blijven. Dat jullie zouden denken dat ik Daniel voor mezelf wilde houden.’

‘Ik zou je nooit daar de schuld van geven, waarom zou ik?’ Jorge klinkt oprecht geschokt.

‘Je bent m’n dochter en je maakt Daniel gelukkig! Ik weet dat in Nederland de familie een heel andere rol heeft en ik snap dat je af en toe meer ruimte en afstand wilt, maar dat verandert niets aan m’n gevoelens voor jou, geloof je me?’

‘Ja, dat doe ik.’

Tessa legt haar hoofd tegen Jorge’s schouder en slaakt een diepe zucht. Het is niets voor haar zo’n gesprek over dit soort emotionele zaken en ze weet niet goed raad met alle gevoelens die erbij horen. Ze is vrijwel haar hele leven alleen geweest met haar moeder op een paar jaar na, toen haar moeder een vriend had. Sinds haar aankomst in de Algarve is ze opgenomen in het grote gezin van Jorge en Gabriela en hoewel het soms als een warm bad voelt, is het af en toe ook te veel, te aanwezig.

Blij dat haar vader begrip heeft voor haar situatie en het haar niet kwalijk neemt, wendt ze zich tot Daniel en geeft hem een liefdevol kneepje in z’n hand.

‘Heb je het er met Jorge over gehad?’ wil Daniel weten, terwijl hij haar aandachtig opneemt.

‘Ja, hij heeft er alle begrip voor. Hij verbaasde zich erover dat we het niet eerder hebben aangegeven zelfs. Stom hè, dat ik me er zo druk over maak en dat jullie het prima vinden. Het spijt me echt, ik had eerder iets moeten zeggen, meer vertrouwen moeten hebben.’

‘Vergeet het nu maar, Gabriela reageerde net zo.’

Hij maakt een hoofdbeweging naar z’n moeder, die aan zijn andere kant zit en nu in gesprek is met Estrela en legt z’n hand op de hare.

‘Vergeet je niet te eten?’ plaagt hij vervolgens, ‘morgen moet je zelf koken dus geniet er nog maar even van.’

De rest van de maaltijd gaat in een gemoedelijke sfeer voorbij. Tessa merkt dat Viv een paar keer haar blik zoekt, maar behalve een snelle glimlach doet ze geen moeite om met haar in gesprek te gaan.

Zodra de borden leeg zijn, maakt het hele gezelschap aanstalten naar de zitkamer te gaan voor de gebruikelijke koffie, maar voor Tessa kan opstaan, staat Viv al naast haar stoel.

‘Het spijt me,’ is het eerste wat ze zegt en ze legt een hand op Tessa’s schouder, terwijl ze haar verontschuldigend aankijkt.

‘Ik was een kreng vanmiddag en ik snap dat je boos op me bent. Doe nu niet alsof het niet zo is,’ vervolgt ze direct, zodra ze merkt dat Tessa haar hoofd wil schudden.

‘Je hebt gelijk, het was een rotopmerking. Ik ben jaloers, denk ik,’ geeft de jongere vrouw toe.

‘Jaloers?’ Tessa kijkt haar verbaasd aan.

‘Waarop in hemelsnaam?’

‘Op dat heerlijk gelijkmatige humeur van jou. Jij bent gewoon tevreden, dat is het denk ik, en daar kan ik dan ongeduldig van worden, omdat ik dat lang niet altijd ben. Ik wil altijd iets anders, meer, weet ik het,’ besluit Viv een beetje onhandig.

‘Ik bedoelde het in elk geval niet zo rot als dat het klonk, sorry. Zijn we weer vriendinnen?’

‘Dat zijn we altijd geweest, vanaf de eerste dag.’

Tessa slaat in een hartelijk gebaar haar arm om haar schoonzus heen.

‘Maar je hebt wel wat in gang gezet. Ik ga voortaan minder met alles mee puur omdat ik denk dat het van me verwacht wordt, dus vanaf morgen eten we niet meer elke avond hier. We willen vaker een avond voor onszelf. Zeker nu Fernanda hier haar intrek neemt. Ik hoef haar echt niet elke dag te zien, misschien laf, maar jammer dan,’ eindigt ze opstandig.

‘Good girl! Prima toch? Je hebt gelijk, ik zou het ook geen probleem vinden om af en toe een avondje over te slaan, eens kijken of ik Lou ook zo ver krijg,’ zegt Viv met een knipoog.

Blij dat hun eerdere onenigheid is bijgelegd, kijkt Tessa glimlachend naar Viv en volgt haar naar de zitkamer voor het standaard kopje koffie ter afsluiting van de maaltijd. Zodra de koffie op is, zoekt Daniel Tessa op en pakt haar hand.

‘Ga je mee? Karin is er tenslotte ook nog.’

Met een dankbare glimlach accepteert Tessa z’n aanbod om te vertrekken en na een hartelijk, maar kort afscheid van iedereen staan ze vijf minuten later buiten.

Karin blijft tot de zon ondergaat en het te fris wordt buiten op het terras zitten, maar daarna gaat ze in de keuken de door Tessa aangeduide soep opwarmen. Terwijl ze zich met een grote, bontgekleurde soepkom op de bank nestelt, bedenkt ze tevreden dat ze zich al een stuk minder opgejaagd voelt. Nu pas realiseert ze zich hoe ze zich de laatste weken continu bewust is geweest van Frank, die op allerlei momenten opeens weer in haar leven opdook.

De kaartjes en de bloemen in het begin waren nog lief geweest, vertederend, maar naarmate de frequentie steeg en de toon veranderde, was het dreigender geworden. Toen hij opeens ’s avonds voor de deur stond, die ze gelukkig op de grendel had gedaan, zodat hij er ondanks de sleutel die hij bij had laten maken niet in kon, werd het zelfs eng. Heeft ze werkelijk zo weinig mensenkennis of heeft hij zich gewoon in het begin zo anders voorgedaan dan hij werkelijk is? Ze heeft geen idee, maar rilt onwillekeurig als ze aan gistermiddag denkt. Een moment was ze bang geweest dat hij haar zou slaan, maar gelukkig richtte hij z’n agressie op haar spullen, zonde, maar daardoor is de schade alleen materieel.

Zodra haar ouders terug zijn van hun cruise moet ze haar vader vragen om een nieuw slot op de deur te zetten, dan weet ze in elk geval zeker dat Frank er niet meer in kan. Ze vraagt zich af of hij al langs is geweest en heeft ontdekt dat ze er niet is. Misschien gaat hij zelfs naar haar werk om er achter te komen dat ze daar ook niet meer is; hopelijk draait hij dan niet door. Er loopt een rilling over haar ruggengraat bij het idee dat hij haar zelfs tot in Portugal kan volgen, maar ze schudt met een gedecideerd gebaar haar hoofd. Nu moet ze ophouden, ze maakt zichzelf gek met dat soort gedachten, natuurlijk doet hij dat niet.

Ze moet bijkomen van alles en als ze terug is in Nederland een straatverbod regelen. Ze kan haar vader vragen hoe dat in z’n werk gaat, een goede klant van haar ouders bistro is advocaat, waarschijnlijk kan hij haar daarmee helpen.

Blij dat ze in elk geval een soort van plan heeft, zet ze de lege soepkom op tafel en kijkt om zich heen.

Tessa heeft de voormalige, sombere woonkamer van tia Ana veranderd in een lichte ruimte door een groot deel van de muur naar de keuken weg te laten breken. Onder de ontstane boog is een anderhalf meter breed, heuphoog stuk muur blijven staan waarop een mooi, houten blad is geplaatst, wat dient als extra werkblad of eetbar. Aan de keukenkant zijn er ondiepe kasten onder geplaatst voor extra bergruimte, terwijl er aan de kamerkant twee hoge, houten krukken staan. De oorspronkelijke keukendeur naar het smalle gangetje is dichtgemaakt, waardoor ook daar plaats is ontstaan voor een extra werkblad met kastruimte en omdat Tessa heeft gekozen voor heel lichtgele kastdeurtjes in tegenstelling tot de donkere houten kastjes van tia Ana oogt de keuken een stuk lichter en moderner.

Omdat Tessa graag kookt, al eten ze meestal op de Quinta, is er de nodige apparatuur in aangebracht en gezien de huidige situatie gaat deze waarschijnlijk meer gebruikt worden dan Tessa bedacht heeft tijdens de verbouwing, schiet het door Karin heen.

Doordat de muur grotendeels is verdwenen evenals de enorme wandkast van Daniels tante, die daar vreselijk veel ruimte innam, is er in de kamer nu volop ruimte voor een vierkante eettafel en een gezellig zitgedeelte. De bank is gericht op het raam, zodat met name overdag het uitzicht op zee een soort levend schilderij is. De abrikooskleurige wand met in het midden de houtkachel geeft het geheel een warme uitstraling, wat wordt versterkt door een serie felgekleurde vissen van keramiek, die op de boog boven het eetbarretje hangen. Ook in de keuken zelf staan een paar felgekleurde potten met onder andere koffie, thee en allerlei kookbenodigdheden, zoals spatels. Het geheel ziet er kleurrijk, vrolijk en gezellig uit en Karin glimlacht goedkeurend.

Aan de slaapkamer is vrijwel niets veranderd. Alleen het plafond is opnieuw gewit evenals drie muren, terwijl op de vierde muur dezelfde abrikooskleur zit als in de woonkamer. Het nieuwe bed wat deze middag bezorgd is, staat tegen de gekleurde muur. Verder is het oude badkamertje opnieuw betegeld en voorzien van inloopdouche, waarvan de kit nog moet drogen, zodat hij nog een dag niet gebruikt mag worden.

De benedenetage, waar Daniel en Tessa woonden tot tia Ana overleed, was door Daniel al gemoderniseerd dus op een laagje verse verf na hoeft hier niets meer te gebeuren. Deze ruimte wordt gastenverblijf met een eigen ingang en keukentje en een tuintje om buiten te zitten. Omdat Tessa nog wachtte op de komst van het bed slapen zij en Daniel nog beneden. De twee vrouwen hebben die middag afgesproken dat Karin voorlopig boven blijft slapen en dat ze in de loop van de week samen de muren van de oude slaapkamer verven, waarna ze alle persoonlijke spullen naar boven gaan verplaatsen. Een leuke klus en goed om haar aandacht af te leiden van haar eigen problemen, bedenkt Karin tevreden.

Ze vindt het altijd leuk om bezig te zijn met inrichting en zelfs in haar kleine driekamerflat gooit ze regelmatig de boel overhoop.

Hoofdstuk 5

Op ongeveer hetzelfde moment in Rotterdam

Frank stapt omzichtig de kleine hal van de driekamerflat op de derde etage binnen, maar weet vrijwel direct dat er niemand is.

Het is stil, te stil en alles wat hij de vorige keer heeft kapot gemaakt, ligt nog exact waar het is neergevallen, ziet hij onmiddellijk. Hij sluit de voordeur en loopt naar de woonkamer. Scherven van een gebroken vaas knarsen onder z’n schoenen, maar hij negeert het. In de kamer blijft hij staan en kijkt bedachtzaam om zich heen. Alles ziet er nog precies zo uit als toen de agenten hem in de boeien sloegen en hebben afgevoerd, Karin heeft niets opgeruimd. Met een frons laat hij zich op de bank zakken en veegt gedachteloos wat glasscherven van een fotolijstje op het kussen, terwijl hij probeert in te schatten waar ze heen is. Haar ouders natuurlijk, dat is de meest logische plek. Waarschijnlijk heeft ze zich als een klein kind verstopt achter haar moeders rokken.

Hoewel hij probeert kalm te blijven, borrelt er woede in hem op over het feit dat ze het hem zo moeilijk maakt. Hij wordt nu gedwongen naar Monster te rijden om haar daar vandaan te halen, waarom moet ze toch zo ingewikkeld doen? De frustratie en boosheid over haar gedrag dreigen weer de overhand te krijgen en z’n handen ballen zich tot vuisten als z’n blik op een foto valt, die nog rechtop in de boekenkast staat. Het is Karin met een blonde vriendin, genomen tijdens een huwelijk, aangezien de blondine gekleed is in een trouwjurk met op de achtergrond blauwe lucht en zee. Terwijl hij naar de twee stralende gezichten staart, herinnert hij zich dat Karin hem ooit iets heeft verteld over een vriendin die in Portugal woont.

Portugal! Voor hij zich realiseert wat hij doet, is hij al overeind en smijt het zilverkleurige fotolijstje door de kamer. Karin is van hem, niet van iemand anders, het wordt tijd dat ze zich dat realiseert en als ze denkt dat Portugal ver genoeg is om hem kwijt te raken, heeft ze het mis. Geen enkele vrouw heeft het recht een relatie met hem te beëindigen, dat is aan hem. Heel even gaat de gedachte aan Lucienne door hem heen en hij balt z’n handen. Ook zij dacht dat ze het uit kon maken en dat heeft ze geweten. Het is niet te geloven dat vrouwen het hem altijd zo moeilijk moeten maken.

Na Lucienne’s dood heeft hij zelfs z’n geboorteland moeten verlaten, hoewel hij moet toegeven dat Nederland z’n charme heeft. Als kind van een Franse vader en Nederlandse moeder is het land hem niet onbekend, al is het jaren geleden dat hij met z’n ouders zijn moeders familie heeft bezocht.

Zijn moeder heeft zijn vader en hem al bijna twintig jaar geleden van de een op de andere dag in de steek gelaten. Bij de gedachte aan haar onverwachte en onherroepelijke besluit om terug te gaan naar Nederland krijgt hij een rood waas voor z’n ogen. Als zij hem niet zo maar in de steek had gelaten, had hij wellicht een redelijk normale jeugd gehad in plaats van te zijn overgeleverd aan de grillen van een krankzinnige vader. Het komt allemaal door haar en ze heeft er uiteindelijk voor moeten boeten.

Ze was o zo verrast geweest toen hij een klein jaar geleden opeens voor de deur stond, maar de vreugde was van korte duur, bedenkt hij met grimmige voldoening. Dat ze geloofde dat hij haar niets kwalijk nam, was onvoorstelbaar geweest en het feit dat ze hem zelfs in haar eigen huis uitnodigde, heeft hem mooi in de kaart gespeeld.

Cacela Velha

Ze treffen Karin in slaap aan op de bank en terwijl Daniel Tessa beduidt dat hij alvast naar hun eigen etage gaat, legt Tessa een hand op Karins schouder om haar wakker te maken en naar bed te brengen. Terwijl ze op het spiksplinternieuwe bed zitten, praten de twee vrouwen nog wat na, maar dan begint Karin opnieuw te geeuwen en Tessa laat zich van de matras glijden.

‘Ga slapen, we zijn ongetwijfeld weg als je morgen wakker wordt, maar ik probeer rond half één terug te zijn, zodat we samen kunnen lunchen. Goed?’ belooft Tessa. Karin knikt slaperig en nog voor Tessa de kamer uit is, slaapt ze al weer.

‘Alles goed met haar?’

Daniel ligt al in bed als Tessa naast hem schuift en ze krult zich behaaglijk tegen hem aan.

‘Ja, nog steeds moe, waarschijnlijk een combinatie van de reis en alle spanning van de afgelopen tijd. Ik heb afgesproken morgen met haar te gaan lunchen, goed?’

‘Uiteraard, zij heeft je nu meer nodig dan de geiten, hoewel die je ongetwijfeld zullen missen, net als ik.’

Z’n arm glijdt onder haar schouders en hij trekt haar nog iets dichter tegen zich aan.

‘Ik ga eerst met jou mee, heb gezegd dat ik om een uur of half een terug ben.’

Nu is het Tessa die geeuwt. Het is inmiddels bijna elf uur en het feit dat de wekker op zes uur staat, is voldoende om haar een slaperige zucht te doen slaken.

‘Laten we maar gaan slapen, de nacht is kort genoeg,’ brengt ze nog uit, terwijl ze haar hoofd tegen Daniels schouder legt.

‘Welterusten,’ z’n vingers spelen met haar krullen en ze voelt nog net hoe hij haar hoofdhuid streelt voor ze in slaap valt.

Zondagmiddag, Cacela Velha

Karin en Tessa zitten samen op het terras. Het is inmiddels de derde dag van Karins verblijf, de zon schijnt nog steeds en het begint voor Karin op een echte vakantie te lijken ondanks de aanleiding. Een uur geleden heeft ze een uitgebreid gesprek via Skype met haar ouders gevoerd, die de avond ervoor weer thuis zijn gekomen en hen verteld over Frank.

Tot haar ergernis vertelde haar vader dat Frank al bij hen op de stoep heeft gestaan, maar dat ze hem, ondanks z'n aandringen, niet hebben verteld waar ze is.

‘Het feit dat hij het niet wist, was voldoende reden om onze mond te houden,’ zei haar vader kort.

‘Als je gewild had dat hij je wist te vinden, had je het hem zelf wel gezegd, dachten we.’

Blij met het begrip van haar ouders heeft Karin instemmend geknikt en nadat haar vader beloofd heeft haar slot te vervangen en op zoek te gaan naar informatie over een straatverbod hebben ze hun gesprek beëindigd.

Nu zit ze samen met Tessa te genieten van een uitgebreide salade met vers gegrilde tonijn, die Tessa de dag ervoor heeft meegenomen van de mercado in Vila Nova de Cacela. Daniel is op aandringen van Tessa voor de zondagse lunch naar de Quinta vertrokken om daarna met Jorge te gaan paardrijden, zoals hij vaak doet op zondag.

De twee vrouwen echter hebben besloten rustig thuis te blijven, mede veroorzaakt door het feit dat Tessa geen zin heeft om Fernanda te ontmoeten, die inmiddels ook is gearriveerd. De aanwezigheid van Karin heeft ze als excuus gebruikt, al voelt ze zich hier een beetje schuldig over. Karin voelt zich voor het eerst sinds haar aankomst volledig uitgerust en op haar gemak.

‘Morgenochtend komt Alex naar de boerderij, ga je ook mee? Ik denk dat je haar wel mag,’ stelt Tessa voor. Ze strekt genietend haar benen voor zich uit en werpt een vragende blik op haar vriendin, die er naar haar mening eindelijk ontspannen begint uit te zien. De zorgelijke fronsrimpel op haar voorhoofd is verdwenen. Tessa begrijpt dat de afgelopen weken heel vervelend zijn geweest, maar is blij dat Karin het nu blijkbaar achter zich kan laten.

‘Ja, lijkt me leuk,’ stemt Karin in.

‘Bovendien wordt het tijd dat ik iets ga doen in plaats van te luieren,’ vindt ze.

Tessa wil protesteren, zeggen dat het helemaal niet nodig is, maar haalt dan haar schouders op en Karin grinnikt zachtjes.

‘Je wilde zeggen dat het niet nodig was,’ lacht ze, ‘ik ken je toch? Dat weet ik, maar ik ben geen type om lang stil te zitten, dus ik wil graag wat doen, zelfs al is het op zo’n belachelijk tijdstip,’ eindigt ze met een knipoog.

Rotterdam, later dezelfde dag

Marc de Bisson staart naar de serie foto’s, die hij heeft gemaakt en die nu een voor een op het scherm van z’n laptop verschijnen. Ze zijn lang niet allemaal goed gelukt, want het valt niet mee om vanuit een auto iemand te volgen zonder opgemerkt te worden, maar er zijn genoeg opnames bij die geslaagd zijn. De meeste opnames zijn van de galerij waar Karin Reijnders’ voordeur op te zien is.

Hij heeft foto’s van François, die de flat in- en uitgaat, hoewel hij de bewoonster zelf al een aantal dagen niet meer heeft gezien en hij vrijwel zeker weet dat ze er niet is. Op de dag dat François door de politie is afgevoerd, wat hem een verheugd gevoel heeft bezorgd, heeft hij de vrouw met een koffer het huis zien verlaten. Waar de vrouw naar toe is, heeft hij nog niet kunnen ontdekken, maar hij weet vrijwel zeker dat ook François dat nog niet weet.

Een uur eerder is er een oudere man in de flat van Karin geweest. Het is Marc gelukt achter een bewoonster van een andere verdieping aan naar binnen te glippen en hij is via de trap naar de derde etage gegaan om over de galerij te lopen alsof hij daar moest zijn. Zo heeft hij kunnen zien dat de man bezig was een nieuw slot op de deur te zetten. Zonder iets te zeggen, is hij doorgelopen om aan de andere kant van de galerij via de trap naar de parkeergarage het gebouw weer te verlaten. Het bezorgde hem een kort gevoel van voldoening te weten dat François nu niet meer de flat in kan. Dat zal hem ongetwijfeld ergeren. De Fransman houdt er niet van als hij wordt gedwarsboomd. Marc hoopt vurig dat het François zo frustreert dat hij met nog meer vastberadenheid op zoek gaat naar de vrouw. Hoewel hij de Nederlandse vrouw niets slechts toewenst, is zijn enige hoop dat François eindelijk z’n verdiende loon krijgt als hij iemand anders iets aandoet. Het is vreselijk dat de vrouw risico loopt, maar hij ziet geen andere oplossing.

Hij wrijft over zijn pijnlijke nek en haalt met samengeknepen lippen een kleine portretfoto uit het hoesje van z’n telefoon. Op de afbeelding staat een donkerblonde vrouw, die lachend in de camera kijkt en er springen tranen in z’n ogen bij het zien van haar vrolijke gezicht.

‘Hij krijgt wat hij verdient, ik zweer het je,’ fluistert hij verstikt terwijl hij met z’n duim over het gezicht van de vrouw strijkt.

‘Ik krijg jou daar niet mee terug, Lucienne, maar ik zal alles doen wat ik kan om hem te laten boeten. Ik weet nog niet hoe, maar ik beloof je dat ik hem zal laten lijden, zoals hij jou heeft laten lijden.’

In de eerste maanden na Lucienne’s dood heeft hij elk vrij moment buiten z’n werk om besteed om een spoor van François te vinden. Hoewel hij als advocaat genoeg contacten heeft bij de politie en toegang tot bepaalde opsporingssystemen, viel het niet mee iets boven tafel te krijgen. Direct na de ontdekking van Lucienne’s levenloze lichaam is er een opsporingsbericht uitgegaan voor François Matthis, maar nergens in Frankrijk is hij gesignaleerd. Zover hij kon nagaan, kwam z’n naam op geen enkele passagierslijst voor van vliegtuigen die kort na Lucienne’s dood waren vertrokken. Het huis waar François woonde, werd in de gaten gehouden, maar ook daar werd hij niet gezien en toen Marc er uiteindelijk in slaagde toestemming te krijgen het huis binnen te mogen, was er niets te vinden wat meer informatie verschafte.

Vastberaden Lucienne’s moordenaar te vinden, beet Marc zich vast in de zaak, zo zeer zelfs dat z’n werk er onder begon te lijden en hij door z’n leidinggevende op het matje werd geroepen. Hoewel z’n baas begreep dat hij alles wilde doen om de moordenaar te vinden, wees hij Marc er ook op dat het uiteindelijk het werk was van de politie en niet van hem en dat het voor iedereen beter was als hij zich op z’n eigen werkzaamheden richtte.

Bang dat hij z’n baan kwijt zou raken als hij door bleef gaan, had Marc z’n uiterste best gedaan om z’n naspeuringen buiten z’n werk te houden. Opeens kwam er via één van z’n contacten het nieuws dat François een Nederlandse moeder had, die rond z’n twaalfde haar kind en man had achtergelaten om terug naar Nederland te gaan. Dat bood nieuwe perspectieven. Naspeuringen via relaties in Nederland leverden uiteindelijk een adres van ene Marianne Wouters op, ooit getrouwd met Antoine François Matthis, François’ vader. Net toen hij op het punt stond een aantal vakantiedagen op te nemen om naar Nederlands te gaan en de vrouw op te zoeken, bereikte hem het nieuws dat ze was overleden tijdens een noodlottige brand, naar alle waarschijnlijkheid veroorzaakt door een gaslek en een daaropvolgende explosie.

Geschokt omdat er opnieuw een spoor dood leek te lopen, had hij het nieuws aangehoord. Een stemmetje had hem ingefluisterd dat dit te toevallig was. Hij wist inmiddels meer dan genoeg van François. Zo is de man afgestudeerd chemicus, heeft hij een veroordeling voor brandstichting op z’n achttiende op z’n naam staan en is hij gelinkt aan een paar drugszaken, al is daarvoor geen hard bewijs.

Meer graafwerk, hardnekkig volhouden en uiteindelijk de hulp van een gepensioneerde Nederlandse politieman, Henri Prins, die bevriend was met één van z’n Franse politiecontacten leverden meer informatie op. In de laatste paar weken voor de brand had de vrouw volgens een overbuurvrouw regelmatig mannelijk bezoek gehad en haar beschrijving sloot aan bij het uiterlijk van François.

Naspeuringen van Henri onder andere vrienden en kennissen van Marianne Wouters leidde uiteindelijk tot het laatste puzzelstukje. Marianne had inderdaad een zoon uit een huwelijk met een Fransman, François Matthis. Yvonne, Marianne’s vriendin wist te vertellen dat hij aan haar was voorgesteld als Frank Wouters. Frank sprak accentloos Nederlands, zodat hij in Nederland volledig voor een Nederlander kon doorgaan.

De nieuwe Nederlandse naam leverde meer informatie op en ze vonden een Frank Wouters, als chemicus in dienst bij een farmaceutisch concern met een adres in Rotterdam. Hoe François deze naamswijziging voor elkaar gekregen heeft, is Marc nog steeds een raadsel, maar in elk geval is er nu een naam waar hij mee verder kan. Hij heeft het laatste beetje spaargeld wat hij nog heeft aan Henri aangeboden met het verzoek de man zoveel als mogelijk in de gaten te houden. Zodra deze hem informeerde over Karin Reijnders, die volgens de foto die Henri hem stuurde een vage gelijkenis vertoonde met Lucienne wist Marc dat het tijd werd zelf in actie te komen.

Het duurde niet lang of Henri wist hem te vertellen dat Karin de man blijkbaar het huis uit had gezet, hij zag hem op straat rondhangen, maar niet meer naar binnen gaan. Dat zou de trigger kunnen zijn om de man opnieuw door het lint te laten gaan. Met tegenzin is Marcs leidinggevende akkoord gegaan met een onbetaald verlofperiode van een maand, zodat Marc zelf naar Rotterdam kon en nog geen dag na z’n aankomst, dook de politie op bij de flat van de Nederlandse vrouw en werd François, die hij onmiddellijk herkende, afgevoerd.

‘Als hij ontdekt waar Karin is, zal dat voor haar geen goed nieuws zijn, maar mijn enige hoop om hem te pakken te krijgen, is dat hij achter haar aan gaat en haar iets aan doet, hoe lullig voor haar dan ook,’ fluistert hij tegen het fotootje.

‘Het is niet eerlijk misschien om haar gevaar te laten lopen, maar het is de enige manier.’

Hoofdstuk 6

De geitenboerderij, maandagochtend

Karin droogt haar handen af en kijkt hoe Tessa een van de geiten knuffelt. Het ontlokt haar een geamuseerde lach. Hoewel de dieren in feite productiemiddelen zijn en zorgen voor de melk, die nodig is voor het maken van kaas, is het duidelijk dat de beesten voor Tessa meer zijn dan dat. Ze kan geen geit voorbij lopen zonder het dier aan te halen, er iets tegen te zeggen of het liefkozend weg te duwen als het beest aan haar kleren probeert te knabbelen. Het is overduidelijk dat Tessa dol is op de beesten.

Het zijn ook leuke dieren, moet Karin toegeven, al heeft zij niet de fascinatie die Tessa heeft. Haar blik glijdt naar de melkmachine waar nog twee geiten aan gekoppeld staan. Ze zijn zo goed als klaar. Nu kan de melk naar de productieruimte waar er kaas van wordt gemaakt.

Ze draait zich net op tijd om om een haar onbekende, blonde vrouw door de deur te zien komen, die aarzelend blijft staan en zoekend om zich heen kijkt.

‘Hoi, jij moet Alex zijn.’

Karin legt snel de afstand af tussen haar en de vrouw bij de deur en deze glimlacht direct.

‘Klopt, ik kom voor Tessa.’

‘Ze is bijna klaar, ik ben Karin, haar vriendin en logee momenteel,’ stelt Karin zich snel voor.

‘Alex dus,’ lacht de ander, ‘leuk je te ontmoeten. Wat een herrie hier, zeg.’

Ze kijkt vol belangstelling om zich heen in de ruimte, die door de geiten wordt gevuld met luidkeels gemekker en Karin grinnikt.

‘Ja, honderd geiten zorgen er voor dat je hier nauwelijks een gesprek kan voeren. Tessa komt zodra ze klaar is naar de kaasmakerij, daar is het een stuk rustiger. Ga je mee, dan gaan wij alvast.’

Ze gaat de Nederlandse vrouw voor naar de genoemde kaasmakerij, waar ze haar wijst op de verplichte witte jas en het haarnetje.

‘Niet charmant, maar het is niet anders.’

‘Snap ik.’

Alex staat al nieuwsgierig om zich heen te kijken, terwijl ze de witte jas aantrekt en Karin ziet dat ze bijzonder geïnteresseerd is.

‘Dit ziet er enorm professioneel uit,’ constateert ze, ‘indrukwekkend zelfs. Het is anders dan ik verwacht had.’

Ze wil er nog iets aan toevoegen, maar op dat moment gaat de deur van het kantoortje in de hoek open en komt Daniel de ruimte in. Er verschijnt een glimlach om z’n lippen als hij Karin ziet en even glijdt z’n blik over Alex, waarna hij naar hen toe komt en z’n hand uitsteekt.

‘Jij bent ongetwijfeld Alex,’ begroet hij haar in het Engels, ‘Tessa zei al dat je zou komen. Ik ben Daniel, wil je een rondleiding?’ biedt hij aan.

‘Graag,’ accepteert Alex direct, ‘ik ben behoorlijk nieuwsgierig, het ziet er enorm professioneel uit.’

Karin kijkt het tweetal na dat direct in een geanimeerd gesprek verwikkeld is en draait zich om als de deur naar de melkruimte opengaat en Tessa binnenstapt.

‘Alex is er al,’ deelt ze haar vriendin mee.

‘Daniel leidt haar rond.’

‘Ah, mooi, dan zie ik haar zo wel. Help je mee met de kaas?’ wil Tessa weten.

‘Uiteraard, ik ben niet voor niets meegekomen, zet me maar gewoon aan het werk,’ vindt Karin.

Twee uur later zitten ze met z’n vieren aan de thee, een gewoonte die Tessa heeft ingevoerd en waar Daniel inmiddels ook aan gewend is.

‘En? Wat vind je ervan?’ wil Tessa weten als ze vragend over haar theeglas heen naar Alex kijkt.

‘Leuk,’ reageert deze direct, ‘ik wist niet dat er zoveel bij kwam kijken, hoewel ik dol ben op al die kaasjes. Het is veel groter en professioneler dan ik dacht. Bij ons in het dorp hebben we ook een geitenvrouwtje, Cecilia-Maria, maar zij heeft een stuk of acht geiten en verkoopt direct aan de mensen in de buurt. Zij maakt haar kaasjes gewoon in haar keuken. Ik nam wel aan dat het bij jullie anders was, maar zo groot,’ ze maakt een gebaartje naar de professionele kaasmakerij achter haar, ‘dat had ik niet verwacht. Verkopen jullie ook rechtstreeks aan particulieren?’

Daniel schudt ontkennend z’n hoofd.

‘Nee, dat vergt een aparte verkoopruimte, extra personeel, reclame, dat loont niet. We hebben inmiddels een groeiend aantal restaurants en winkels, die onze kaasjes afnemen, dat gaat prima.’

Karin zit naar Alex te kijken en ziet aan haar gezichtsuitdrukking dat ze ergens aan zit te denken.

‘Heb je een idee?’ vraagt ze nieuwsgierig.

‘Het lijkt me leuk om excursies hierheen te organiseren,’ zegt Alex bedachtzaam.

‘Veel mensen zijn gek op geiten en als je van kaas houdt, is het leuk om te zien hoe het gemaakt wordt. Als het mij verrast, geldt dat denk ik voor veel anderen dus ik denk dat er best mensen geïnteresseerd zijn. Als ze dan ook nog kaas kunnen kopen, is het natuurlijk helemaal geweldig.’

‘We hebben niet genoeg mankracht om dat te regelen,’ zegt Daniel onmiddellijk afwerend.

‘Bovendien is het qua productieproces niet praktisch als hier continu toeristen rondhangen, dat werkt storend.’

Tessa kijkt van Alex naar Daniel en weer terug en merkt voorzichtig op: ‘het zou natuurlijk niet dagelijks kunnen, maar misschien één of twee keer in de week.’

‘En dan moet iedereen in schort en muts vanwege de hygiëne, nee hoor, dat lijkt me niets,’ schudt Daniel z’n hoofd.

‘Je zou het ’s middags kunnen doen, als jullie klaar zijn met de echte productie. Misschien is het mogelijk af en toe een bepaalde hoeveelheid melk achter te houden en een soort van workshop te organiseren?’ oppert Alex voorzichtig.

‘Ik weet natuurlijk niet of dat haalbaar is, maar denk aan workshops bonbons maken of mozaïek, die zijn reuze populair. Iemand geeft uitleg over de procedure en vervolgens help je mensen zelf kaas te maken. Ik denk echt dat daar interesse voor is. Misschien niet in de zomer als mensen liever naar het strand gaan, maar zeker in de wintermaanden. Dan zijn er andersoortige vakantiegangers, mensen die langer blijven, overwinteraars. Zij vinden het leuk om dingen te ondernemen, wijn- en olieproeverijen, fado-voorstellingen. Ik geloof zeker dat er interesse is in zo’n kaasmaakworkshop. We kunnen werken met voorinschrijving, dan kun je van te voren een planning maken op dagen dat het past en als er te weinig aanmeldingen zijn, gaat het niet door. Mensen betalen gauw vijftien euro per persoon voor zo’n excursie met één of twee kaasjes als kadootje na afloop. Denk aan groepen van een man of tien en reken maar uit.’

Dit keer is de uitdrukking op Daniels gezicht minder afwijzend en Tessa grinnikt als ze dat ziet.

‘Nu heb je z’n interesse gewekt,’ merkt ze fijntjes op en ze geeft haar man een plagende por tegen z’n schouder.

‘Ontken het maar niet, dat klinkt best aantrekkelijk, niet waar?’

‘Als we het buiten onze standaard productie kunnen houden, ja,’ geeft Daniel schoorvoetend toe.

‘Het biedt natuurlijk wel perspectief, ik ben commercieel genoeg om dat te zien. Ik zit gelijk te denken aan een soort van koppelverkoop met onze olijfolie, sinaasappels en misschien zelfs onze wijn of de honing van de buren. We zouden wat cadeauverpakkingen kunnen maken, mandjes met van alles wat.’

‘Dat zou helemaal geweldig zijn,’ knikt Alex enthousiast.

‘Ik ben bezig met een soort gids met allerlei dingen om te doen in het oostelijk deel van de Algarve. Doordat ik inmiddels voor diverse bedrijven websites heb gemaakt, heb ik ontdekt dat er best een behoorlijke activiteit is, maar dat er niet genoeg ruchtbaarheid aan wordt gegeven. Misschien door bescheidenheid, door tijdgebrek, wat dan ook, maar er zijn veel kleinschalige producenten en dergelijke, die meer aandacht verdienen dan ze nu krijgen. Ik vind het leuk om jullie ook in die gids op te nemen. De bedoeling is dat ze bij de grotere hotels, bungalowparken, campings en dergelijke komen te liggen, maar ook bij de VVV’s en misschien bij restaurants. Ik ben het nog aan het uitwerken, maar als jullie denken dat het interessant kan zijn, wil ik wel wat ideeën op papier zetten.’

‘Het lijkt mij hartstikke leuk,’ Karin weet dat zij niets heeft in te brengen, maar kan het niet laten ook een duit in het zakje te doen.

‘Ik zou het als toerist wel leuk vinden om dat soort dingen te doen. Voor jullie is het natuurlijk gewoon, maar ik denk dat veel mensen geen idee hebben wat er bij komt kijken en geïnteresseerd zijn. Het is ook niet moeilijk tenslotte. Met een klein beetje hulp kan iedereen z’n eigen kaasje maken en meenemen. Een paar dagen laten liggen en ze zijn eetbaar, super toch?’

Tessa kijkt afwachtend naar Daniel. Hoewel ze volledig meewerkt, is hij toch degene die dit soort beslissingen neemt. Z’n ogen vinden die van haar en ze ziet aan de uitdrukking op z’n gezicht dat hij interesse heeft, al is hij nog niet helemaal overtuigd. Vragend trekt ze haar wenkbrauwen iets op en hij glimlacht haar toe.

‘Ik denk dat het interessant kan zijn,’ geeft hij toe, ‘maar het belangrijkste voor mij is dat het niet botst met onze eigen productie en dat het niet te veel tijd kost.’

‘Uiteraard, dat snap ik,’ stemt Alex direct in, ‘maar ik denk dat daar zeker een mouw aan te passen is. Het gaat hooguit om een of twee dagdelen per week, meer niet. Vind je het goed als ik wat plannen maak?’

‘Wat levert het jou op?’ wil Daniel weten. Alex grinnikt om z’n directheid, die niet echt Portugees aan doet.

‘Ik verkoop advertentieruimte in dezelfde gidsjes, voornamelijk aan horeca en B&B’s, die zelf geen activiteiten bieden, maar wel gasten kunnen gebruiken. Maar ik doe het ook omdat ik ervan overtuigd ben dat er meer mogelijkheden zijn dan mensen weten, ik hoef er niet rijk van te worden.’

Het tweetal raakt verzeild in een discussie over promotiemethodes en Tessa kijkt hoofdschuddend naar Karin.

‘Zullen we ze maar lekker alleen laten?’ stelt ze voor, ‘we zijn hier duidelijk overbodig.’

Ze haalt liefkozend haar hand door Daniels dikke haar en drukt een zoen op z’n voorhoofd.

‘Praten jullie maar door, wij maken de kaasjes af en dan zien we jullie straks.’

Ze schudt haar hoofd als Daniel wil protesteren.

‘Niet zeuren, Karin en ik kunnen het prima samen af. We zijn al over de helft en Maria is ondertussen gewoon doorgegaan, we moeten haar gauw weer helpen.’

Ze doelt op de Portugese vrouw, die vier ochtenden in de week vier uur lang komt helpen met de kaasproductie en nooit haar werkzaamheden onderbreekt voor thee of koffie, maar gewoon geconcentreerd door werkt.

Gevolgd door Karin loopt ze de kantineruimte uit en even later staan ze met z’n drieën de resterende kaasjes af te maken.

‘Het lijkt me een leuk idee,’ begint Karin, terwijl ze de kleine vormpjes vult met het melkmengsel.

‘Mij ook, maar Daniel beslist,’ reageert Tessa rustig.

‘Vind je dat niet vervelend?’ wil Karin weten.

‘Wat? Dat hij beslist? Nee, waarom zou ik? Het is zijn bedrijf.’

‘Maar jij werkt net zo hard mee,’ merkt Karin voorzichtig op. ‘Jij hebt er toch ook iets over te zeggen? Telt jouw mening niet?’

‘Vind je me te volgzaam?’ Tessa’s handen vallen stil en de blik die ze op haar vriendin werpt, is vragend.

‘Ik weet het niet, misschien een beetje, ja,’ reageert Karin.

‘Ik krijg de indruk dat je je heel erg naar Daniel voegt. Hoe zit het met je eigen ideeën, je eigen wensen? Ik bedoel, ik snap dat je hem helpt en je vindt het leuk ook, maar het lijkt me zo…’

Ze valt stil omdat ze niet goed weet hoe ze het moet verwoorden en Tessa maakt af: ‘te volgzaam? Te eenvoudig? Te saai?’

Karin wil protesteren, zeggen dat ze dat niet bedoelt, maar voor ze dat kan doen, schudt Tessa al haar hoofd.

‘Ik ben niet zo’n feministisch type, ik hoef niet perse mee te beslissen of zo. Bij belangrijke zaken vraagt Daniel wel degelijk naar m’n mening. Ik ben lang niet zo afwachtend als je nu denkt, maar ik ga geen discussie aan met Alex erbij. Ik weet dat we het er later samen over hebben, het is een familiebedrijf, zo werkt het nu eenmaal.’

‘En dat frustreert je nooit? Ik bedoel, vroeger had je je eigen werk, nu stel je je in dienst van Daniel en de familie, het lijkt me dat je misschien meer uitdaging zou willen.’

Karin is de enige die Tessa zo goed en zo lang kent dat ze dit tegen haar durft te zeggen en hoewel Tessa’s eerste neiging is de woorden van haar vriendin weg te wuiven, aarzelt ze.

‘Voor een deel heb je gelijk,’ geeft ze uiteindelijk toe, ‘maar ik zie het anders. Ik heb een deel van m’n eigen leven opgegeven toen ik hier bleef, maar dat wil niet zeggen dat ik Daniel slaafs volg. Ik vind het alleen niet zo belangrijk om van alles een strijd te maken. Ik ben dol op de boerderij, ik werk hier met plezier, ik houd van Daniel en ik weet dat hij het fijn vindt dat ik hem help,’ probeert ze haar beweegredenen uit te leggen.

‘Is dat alles?’

Karin is nu ook gestopt met wat ze doet en kijkt haar vriendin strak aan.

‘Het lijkt me gewoon niets voor jou om je eigen bezigheden op te geven voor een man, hoe lief en aardig ook. Je vond het heerlijk om als fysiotherapeut met kinderen te werken, waarom heb je dat nooit opgepakt? Je diploma zal hier toch ook wel geldig zijn? Ik vind het gewoon niets voor jou om zo braaf achter Daniel aan te lopen.’

Tot haar ontsteltenis ziet ze tranen in Tessa’s ogen verschijnen en geschrokken legt ze een hand op de schouder van haar vriendin.

‘Sorry, ik moet me er niet mee bemoeien, het is jouw leven, jouw keuzes,’ zegt ze snel.

‘Vergeet het maar. Ik heb het recht niet om je waar dan ook van te beschuldigen. Als jij maar gelukkig bent. Dat ben je toch?’ laat ze er enigszins angstig op volgen.

Tessa bijt op haar lip en veegt bruusk met de rug van haar hand een paar tranen weg, die over haar wang rollen. Hoe kan ze haar vriendin uitleggen wat er nog meer voor beweegredenen meespelen? Natuurlijk heeft Karin voor een deel gelijk. Ze had in het begin ook het idee om haar werkzaamheden als fysiotherapeute in Portugal op te pakken, maar er was zoveel gaande in de familie, dat het er nooit van is gekomen. Het laatste wat ze wil, is Daniel het gevoel geven dat ze niet gelukkig is in Portugal door dingen te veranderen. Maakt dat haar een volgzaam vrouwtje? En zo ja, is daar iets mis mee? Ze doet er tenslotte niemand kwaad mee.

‘Tess?’

Karin zegt zachtjes haar naam en ze glimlacht moeizaam.

‘Ik ben gelukkig, ja,’ zegt ze zo overtuigend mogelijk, ‘ik houd zielsveel van Daniel, hij houdt van mij en ik vind het werk hier hartstikke leuk.’

‘Maar?’ dringt Karin voorzichtig aan.

‘Natuurlijk heb ik er over nagedacht om m’n oude werk op te pakken, maar het is gewoon zo gelopen. Houd er nu maar over op, alsjeblieft,’ eindigt ze een beetje smekend en omdat op dat moment de deur opengaat en Daniel en Alex binnenkomen, doet Karin wat haar wordt gevraagd, maar ze belooft zichzelf dat het laatste woord over dit onderwerp nog niet is gezegd.

Tessa weet wel beter dan te geloven dat Karin het onderwerp zal laten rusten, maar voorlopig houdt ze in elk geval haar mond en dat is het belangrijkste. Ze blijft over haar werkbank gebogen staan, hoewel ze hoort dat Daniel dichterbij komt. Ze weet dat hij maar een blik op haar gezicht hoeft te werpen om te zien dat ze ergens mee zit en daar heeft ze op dit moment geen behoefte aan.

‘Alles goed hier?’

Een sterke mannenhand glijdt om haar kin en voor ze er iets tegen kan doen, wordt haar gezicht al in zijn richting gedraaid. Haar glimlach is niet overtuigend genoeg weet ze, maar ze slaagt er in elk geval in hem zonder te huilen aan te kijken.

‘Alles is goed,’ bevestigt ze schor, ‘laat me maar even. We hebben het er vanavond over,’ belooft ze.

Zoals ze al verwacht heeft, neemt hij haar met samengeknepen ogen op, maar als ze hem geruststellend toeknikt, knikt hij langzaam.

‘Vooruit dan maar, al heb je me nog niet overtuigd. Ik neem Alex mee naar de olijfgaard nu ze toch hier is, oké? Dan rijden we ook gelijk bij Mateo langs om te kijken bij z’n bijen en z’n honing. Kunnen jullie het hier afmaken?’

Heel even voelt Tessa een spoortje irritatie in zich opkomen. Ze heeft zich het hele weekend verheugd op een nadere kennismaking met Alex, maar in plaats daarvan is Daniel nu degene die met haar op stap gaat. Ze wil protesteren, voorstellen dat zij Alex meeneemt, maar dan komt haar Santa Tessa houding blijkbaar weer boven, bedenkt ze cynisch, want ze hoort zichzelf al oké zeggen.

‘We nemen Alex’ auto, zij zet me hier straks weer af voor ze naar Fábrica rijdt om Chris op te halen, dus jullie kunnen gewoon de Jeep meenemen als jullie klaar zijn. Ga lekker naar het strand of zo vanmiddag, het is heerlijk weer. Ik doe als ik terug ben de schoonmaak, dan hebben jullie de middag voor jullie samen. Vergeet niet dat we vanavond met z’n drieën op de Quinta worden verwacht voor het eten. Fernanda is er ook,’ deelt Daniel mee.

‘Ja, geweldig,’ dit keer is haar cynisme niet te missen en Tessa’s ogen schitteren opeens vervaarlijk.

‘Als ze ook maar één verkeerde opmerking maakt, ben ik vertrokken,’ zegt ze ongewoon fel.

Ze weet niet precies waar ze nu het meest boos over is, het feit dat Daniel met Alex vertrekt en haar als soort van beloning een vrije middag biedt, terwijl zij juist met Alex wilde kennismaken of het feit dat Fernanda op de Quinta logeert. In elk geval is het makkelijker om daar haar boosheid op te richten. Gezien haar enigszins labiele gemoedstoestand op dit moment is een ontmoeting met Fernanda het laatste waar ze zin in heeft. Ze neemt zichzelf voor dat ze zich, wat er ook gebeurt, in elk geval niet door Fernanda in een hoek laat drijven. Dat Daniel haar min of meer overrulet is tot daar aan toe, maar ze heeft geen zin om zich door Fernanda als voetveeg te laten gebruiken. Ze zal zich niet langer als Santa Tessa gedragen, zoemt het als een irritante vlieg in haar hoofd rond, niet meer.

Even kijkt Daniel haar stomverbaasd aan, dan trekt hij haar zonder meer in z’n armen en kust haar.

‘Volgens mij is het niet alleen Fernanda waar je boos over bent, maar daar hebben we het later nog over,’ zegt hij dan, ‘maar als Fernanda een opmerking maakt die jou of mij niet bevalt, laat ik geen spaan van haar heel, oké?’

Het feit dat hij opnieuw aangeeft meer te begrijpen dan ze zegt en dat hij zonder meer haar kant kiest in de situatie met z’n jongste zus doet Tessa goed nu ze opeens wordt bekropen door allerlei twijfels en ze glimlacht spontaan en dankbaar.

‘Graag,’ merkt ze op.

‘Mooi, maak dan snel de laatste kaasjes af en ga iets leuks doen met Karin. Ik doe de rest zodra ik terug ben,’ belooft Daniel.

‘Dank je wel, jullie ook veel plezier.’

Dit keer zoent ze hem zonder enige terughoudendheid en even later zwaait ze hem en Alex hartelijk uit.

‘Ik bel je binnenkort om samen iets af te spreken,’ Alex blijft nog even staan voor ze Daniel naar buiten volgt en maakt een verontschuldigend gebaar.

‘Tenminste, als jij dat ook wilt. Het wordt nu opeens een zakelijke afspraak, dat is uiteraard prima, maar ik wil jou ook leren kennen.’

‘Ik jou ook, dus dat is helemaal goed,’ stemt Tessa direct in, blij dat de ander er hetzelfde over denkt.

‘Je hebt m’n nummer, bel maar als je tijd hebt.’

Zodra Daniel en Alex zijn verdwenen, keert Tessa zich weer naar haar werkbank en maakt met vaardige bewegingen de laatste serie kaasjes af.

‘We kunnen de troep laten liggen, Daniel ruimt het straks op,’ deelt ze Karin mee.

Hoewel het haar moeite kost om niet te beginnen met schoonmaken, heeft ze zichzelf voorgehouden inderdaad alles voor Daniel achter te laten, niet uit koppigheid, maar omdat ze werkelijk zin heeft in een vrije middag met Karin. Ze deelt Maria mee dat zij ook zoals gewoonlijk om twaalf uur kan vertrekken en dat Daniel zodra hij weer terug is, zorgt dat alles wordt opgeruimd.

‘Ik ben de hele middag vrij, dus we kunnen iets leuks gaan doen.’

Ze begint zich, terwijl ze Karin vragend aankijkt, al uit haar schort en muts te pellen en ziet dat Karin haar voorbeeld volgt.

‘Dus, waar heb je zin in?’ wil ze weten.

‘We kunnen naar het strand, zwemmen, zonnen, we kunnen ergens heen rijden om te lunchen, gaan winkelen, wandelen, jij mag het zeggen,’ stelt ze voor.

‘Jeetje, wat een luxe,’ plaagt Karin.

De blik in haar ogen is zacht en vriendelijk en Tessa glimlacht haar toe.

Ze kennen elkaar zo goed dat ze geen woorden hoeven te verspillen aan excuses, ze weten allebei dat het laatste woord over het onderwerp nog niet is gesproken, maar ook dat het geen haast heeft.

‘Het is nog steeds heerlijk weer, warm zelfs, een middagje aan het strand lijkt me lekker,’ bedenkt Karin, terwijl ze Tessa volgt naar het halletje.

‘Zullen we op weg naar huis een paar chorizo broodjes halen bij de padaria en dan met de boot naar het eiland gaan?’ stelt Tessa voor en Karin knikt instemmend.

‘Klinkt goed, het voelt nog als zomer, daar moeten we van genieten, toch?’ vindt ze.

‘Binnen lunchen of stadjes bekijken kan altijd nog.’

Tessa haalt de autosleutel uit Daniels jack dat nog aan de kapstok hangt en gaat Karin voor naar de Jeep.

Een half uur later gooit Tessa een tas met hun lunch en twee grote badlakens in de kleine boot van Daniel, terwijl Karin al voorin zit en geeft vervolgens de boot een flinke duw, zodat hij loskomt van het zand. Met een soepel sprongetje, dat aangeeft dat ze het vaker doet, belandt ze in de boot en duwt de buitenboordmotor naar beneden. Twee keer trekken en de motor slaat aan, waarna ze met een rustig gangetje de vaargeul opzoekt naar het eiland. In tegenstelling tot de zomermaanden, wanneer er continu bootjes met strandtoeristen heen en weer varen van zowel Fábrica als Cacela Velha naar het eiland, zijn ze nu de enige en Karin laat genietend haar hand door het water glijden. Na de warme zomer is nu, eind oktober, het water nog aangenaam van temperatuur. Ze zijn al snel aan de landzijde van het eiland waar Tessa de motor weer optrekt en het bootje laat uitdrijven tot ze vast op het strand liggen. Ze sjorren samen de boot hoger om te voorkomen dat hij er zonder hen vandoor gaat en steken dan het smalle stuk duin over naar het strand aan de oceaankant.

Hoewel het een rustige dag is, slaan de golven op het strand en Karin glimlacht breed bij het zien van de Atlantische Oceaan, die zich zo ver als ze kunnen kijken voor hen uitstrekt. Links en rechts zitten een paar andere strandgangers, maar er is meer dan voldoende ruimte om geen last van elkaar te hebben en binnen een paar minuten hebben ze hun badlakens uitgespreid en zitten ze naast elkaar naar de zee te kijken.

‘Honger?’

Tessa grabbelt in de tas naar de zak met pão com chouriço, de heerlijke met pittige worst gevulde broodjes, die ze hebben gekocht. Karin draait ondertussen de fles water open, waarna Tessa de papieren zak open scheurt en deze tussen hen in legt, zodat ze kunnen lunchen.

‘Ik bedoelde er niets vervelends mee, vanochtend, dat weet je toch?’ zegt Karin uiteindelijk als ze de laatste kruimels van haar T-shirt veegt en de lege papieren zak tot een prop verfrommelt, die ze terug stopt in de tas.

‘Dat weet ik.’

Tessa trekt haar T-shirt over haar hoofd, zodat haar felblauwe badpak, die ze thuis al heeft aangetrokken tevoorschijn komt en haalt haar schouders op.

‘Een deel van mij zegt dat je gelijk hebt, dat ik iets voor mezelf moet doen, maar een ander deel, m’n ongeëmancipeerde deel,’ ze lacht verontschuldigend, ‘die vindt het gewoon fijn om de hele dag met Daniel samen te zijn, hoe dan ook.’

Karin zwijgt even, terwijl ze probeert te bedenken wat ze het beste kan zeggen.

‘Maar wordt het dan nooit saai? Ik bedoel, als jullie alles samen doen, hebben jullie dan nog iets om over te praten ’s avonds bijvoorbeeld?’

Tessa schiet onmiddellijk in de lach bij deze woorden en haar ogen schitteren vrolijk.

‘Absoluut! We zitten nooit zonder gespreksonderwerp, daarom vind ik het ook geen probleem denk ik. We hoeven niet perse iets zonder elkaar te doen om elkaar iets te vertellen te hebben. Is dat gek?’

‘Nee, wel bijzonder,’ vindt Karin, ‘ik denk dat veel mensen juist hun eigen bezigheden hebben om daar met elkaar over te kunnen praten. Of niet?’

‘En jouw ouders dan? Die runnen al twintig jaar of langer samen de bistro, die zijn toch ook altijd samen?’ vindt Tessa.

Even is Karin met stomheid geslagen.

‘Je hebt gelijk, natuurlijk, ik heb helemaal niet aan hen gedacht. Ik denk dat ik van mezelf uitga. Misschien is het omdat het m’n ouders zijn, dat ik me er niet van bewust ben. Sorry, ik moet me er ook niet mee bemoeien,’ zegt ze schuldbewust.

‘Ik heb sowieso geen recht van spreken. Mijn relaties zijn geen voorbeeld van hoe het moet tenslotte.’

‘Natuurlijk mag je je er mee bemoeien!’

Tessa draait zich naar haar toe en geeft haar een hartelijke knuffel.

‘Je bent m’n beste vriendin, je mag alles zeggen wat je denkt, maar je moet mij ook geloven als ik zeg dat ik gelukkig ben zo, in elk geval voor nu. Al heb je natuurlijk gelijk, het is zonde dat ik niets meer met m’n studie doe, maar dat komt nog wel, misschien, ooit. We zijn nog jong, toch?’ laat ze er met een knipoog op volgen.

‘Je hebt gelijk, als jij gelukkig bent, is dat het belangrijkste, het is jouw leven. Kom, we gaan zwemmen!’

Karin trekt haar kleren uit en wendt zich met een brede grijns tot Tessa.

‘Wie er het eerst in is!’ daagt ze haar uit.

Dit laat Tessa niet op zich zitten en de twee vrouwen rennen naast elkaar de branding in.

Hoofdstuk 7

Quinta Esteves, aan het eind van die middag

Fernanda staat naakt voor de hoge, antieke spiegel, die in de hoek van haar ruime slaapkamer op de eerste verdieping van het landhuis staat en bekijkt zichzelf met kritische blik. Het duurt nog maar een maand of vijf voor ze dertig wordt en dat vooruitzicht bevalt haar matig. Ze doet een stap dichter naar de spiegel toe en buigt zich voorover om de huid van haar hals en gezicht te bekijken op zoek naar rimpels en andere onvolkomenheden. Ze trekt de huid over haar jukbeenderen glad en glijdt peinzend met een vinger over haar lippen. Van de botox, die ze begin van het jaar heeft laten inspuiten, is bijna niets meer te zien. De frons boven haar neus vindt ze zo langzamerhand storend worden en misschien zou het geen slecht idee zijn om haar lippen te laten opvullen, is haar kritische eindconclusie wat haar gezicht betreft.

Vervolgens glijdt haar blik verder naar beneden en er verschijnt een tevreden glimlach om haar lippen als ze naar haar ronde, stevige borsten kijkt en vandaar naar haar smalle taille en platte buik. De borsten zijn een kadootje aan haarzelf voor haar negenentwintigste verjaardag, de rest is het resultaat van een hoop inspanning, maar het loont zeker de moeite. In Lissabon gaat ze vrijwel dagelijks naar de sportschool en ook thuis in Fábrica brengt ze dagelijks zeker een uur door in de kleine sportruimte op de begane grond.

Hoewel ze dol is op de Portugese zoetigheden probeert ze ze zoveel mogelijk te laten staan en schept ze van de maaltijden hooguit één kleine portie op. Hoewel haar verstand haar vertelt dat ze er prima uitziet, er zijn genoeg mannen die dat graag laten weten, voelt het steeds minder vaak zo.

Haar voorheen zo tevreden gevoel als ze in de spiegel keek, neemt af en het feit dat ze onzeker wordt over iets wat altijd vanzelfsprekend is geweest, maakt haar kribbig en steeds kritischer op haar spiegelbeeld. Er kan en mag best wat verbeterd worden. Ze besluit zodra ze terug is in Lissabon een afspraak te maken. Nu Silvio uit beeld is, ze heeft zelfs geen appje meer van hem ontvangen na z’n vertrek uit haar appartement, moet ze tenslotte de concurrentie weer aan met andere vrouwen in de jacht naar een nieuwe man.

Hoewel ze vrijwillig op Silvio’s raad om naar haar familie te gaan is ingegaan, heeft ze er na twee dagen al spijt van. Ze begrijpt niet wat haar bezield heeft om Lissabon te verlaten, al weet ze, als ze eerlijk is tegenover zichzelf, dat het goed is tijdelijk minder drank en drugs te gebruiken. Maar Fábrica!

Ze schudt haar hoofd. Het is het meest saaie dorp wat er te verzinnen is en langer dan een week houdt ze het hier niet uit. Leek het eerst een rustig toevluchtsoord, inmiddels heeft ze het gevoel in een soort saai internaat te zijn beland, waar niets te beleven is.

Misschien moet ze morgen een paar oude schoolvriendinnen bellen, er zijn er vast wel een paar te porren voor een avondje uit, al zijn de meesten inmiddels getrouwd en zelfs moeder. Verder stelt het stappen in Faro of Tavira natuurlijk ook niet veel voor vergeleken met Lissabon, maar het is in elk geval beter dan elke avond met haar familie thuis te zitten.

Ze draait zich om naar het bed waar ze haar kleren heeft klaargelegd en begint zich aan te kleden. Zodra ze zich in haar favoriete outfit van een skinny jeans en een strak topje met diep decolleté heeft gehuld, doet ze opnieuw een stap naar de spiegel toe en neemt een uitdagende pose aan. De strakke, verschoten spijkerbroek ziet eruit alsof hij compleet is afgedragen, maar komt fonkelnieuw uit de dure boetiek waar ze een paar dagen in de week werkt. Hij omsluit haar benen als een tweede huid en hoewel ze weet dat haar moeder er een hekel aan heeft als ze in spijkerbroek aan tafel komt, is ze niet van plan iets anders aan te trekken. De hooggehakte zwarte pumps met de zilverkleurige neuzen doen haar benen langer lijken en ze draait een rondje om zichzelf beter te kunnen bekijken. Vervolgens duwt ze haar borsten prominent naar voren en schudt ze een beetje heen en weer, zodat de welving goed zichtbaar is.

Ze zal haar broers maar weer eens laten zien hoe een echte vrouw er uit hoort te zien. Niet zo mager en bleek als Viv en ook niet zo keurig als Tessa, om maar niet te spreken van de o zo onopvallende verschijning van haar zus Estrela. Nu Luiz haar niet meer als een pop kleedt, kiest ze zelf voor de meest saaie outfits alsof ze zich daarmee onzichtbaar wil maken. Bij de gedachte aan de andere vrouwen in de familie verschijnt er een blik vol wrevel op haar gezicht. Vivs gezelschap was tot een jaar of drie geleden nog wel leuk, zeker toen ze eenmaal Viv had verleid, dat zorgde tenminste voor leuke bezigheden.

Gelukkig was Viv ook af en toe nog wel te porren geweest om samen een jointje te roken, maar vanaf het moment dat Tessa verscheen en kort daarna alles op de Quinta op z’n kop werd gezet door het hele gebeuren rondom Luiz is er werkelijk geen lol meer te beleven. Integendeel zelfs.

Hoewel ze diep in haar hart weet dat Tessa hier onschuldig aan is, is het veel gemakkelijker om alle ergernis en frustratie op de blonde Nederlandse af te schuiven, die veel te eenvoudig zowel haar vader als Daniel om haar vinger windt. Door haar hulpvaardige en brave gedrag steekt Fernanda er steeds minder rooskleurig bij af en ze haat het als haar moeder verzucht dat ze wilde dat Fernanda iets meer als Tessa zou zijn. Het gevolg is dat Fernanda nog minder doet. Ze kan toch niet opboksen tegen die kleine intrigante, bedenkt ze met een woedende blik naar haar spiegelbeeld, dus dan kan ze beter maar helemaal niets doen en haar imago van luie nietsnut volledig waarmaken.

Ze hoort beneden een deur open gaan, gevolgd door het geluid van hartelijk gelach en geroezemoes en werpt een blik op het gouden horloge om haar pols. Het is inmiddels zeven uur, nog een uur dan is het diner en dit keer zullen ook Daniel en Tessa samen met Karin aanwezig zijn, heeft haar vader gezegd.

Met een waarschuwende blik heeft hij eraan toegevoegd dat hij hoopt dat ze zich weet te gedragen en met opeengeklemde kaken heeft ze ‘ja, pa’ gemompeld. Dit gaf haar het gevoel een recalcitrante puber te zijn, in plaats van een volwassen vrouw, opnieuw iets wat ze op het groeiende lijstje ergernissen kan zetten.

Het feit dat Tessa in zo korte tijd haar vaders lievelingetje is geworden, zit haar meer dan een beetje dwars. Als jongste van de vier broers en zussen is zij gewend aan deze plaats. Hoe zeer ze zich ook misdroeg, eerst als kind, later als tiener, haar vader kon maar zelden lang boos op haar blijven. Ze heeft meerdere keren flink gebruik gemaakt van z’n toegeeflijkheid jegens haar, maar sinds Tessa’s komst is ook dat veranderd.

Hoewel Tessa Jorge’s oudste dochter is, is ze ook degene die hij het minst kent, omdat ze op latere leeftijd in z’n leven is verschenen toen ze op zoek ging naar haar biologische vader. Het is duidelijk dat Jorge er veel, zo niet alles voor over heeft om het z’n verloren dochter naar de zin te maken. Dit zorgt ervoor dat ze als nieuwkomer veel meer aandacht krijgt dan Fernanda, iets wat helemaal niet goed voelt.

‘Het is een klein, leugenachtig kreng,’ sist Fernanda naar haar spiegelbeeld en de blik erbij is zo venijnig dat ze er zelf bijna bang van wordt. Als ze maar niet denken dat ze haar rechtmatige aandeel in het familiekapitaal laat afpakken door zo’n indringster, daar is het laatste woord nog niet over gezegd. Ze recht met een ruk haar schouders en pakt haar lippenstift om haar lippen extra fel aan te zetten. Met een bijna roofdierachtige grijns kijkt ze naar haar evenbeeld en tuit haar lippen. Ze is er klaar voor, laat Tessa maar komen.

Cacela Velha

Tessa en Karin zijn voor Daniel terug in het huis en terwijl Karin een douche neemt, hangt Tessa de gebruikte handdoeken buiten op, waarna ze zich met een peinzend gezicht op de schommelbank op het terras laat zakken. Na het zwemmen hebben ze het uitgebreid over Karins relatie met Frank gehad, over Karins ouders en ook nog over Alex’ ideeën inzake de workshops, maar ze zijn niet meer teruggekomen op Tessa en haar manier van leven in Portugal. Hoewel Tessa meende wat ze zei, kan ze er niets aan doen dat het onderwerp door haar hoofd blijft spelen. Ze heeft niet gelogen toen ze zei dat zij en Daniel nooit gebrek aan gespreksstof hebben, maar haar vriendin heeft wel degelijk een punt.

Ergens is het zonde dat ze niets meer doet met haar opleiding, maar ze vindt het werk in de kaasboerderij werkelijk leuk en ziet het niet als een gemis. En als die workshops iets worden, ze glimlacht bij het idee, is dat een leuke extra bezigheid, misschien iets echt van haar, zoals Viv de verhuur van haar huizen straks heeft. Van de kaasmakerij gaan haar gedachten naar het diner van de komende avond en ze fronst bedenkelijk haar wenkbrauwen.

Fernanda is inmiddels al twee dagen op de Quinta, maar Tessa heeft Karins aanwezigheid gebruikt als excuus om thuis te blijven. Tijdens de zondagse lunch, waar Daniel wel bij was, was Fernanda naar een vriendin, zodat hij haar ook nog niet heeft gezien sinds haar thuiskomst.

Via Viv heeft ze al genoeg gehoord over Fernanda’s gedrag. Uit een groeiend aantal appjes blijkt duidelijk dat haar schoonzus het al helemaal gehad heeft. Volgens haar is Fernanda’s gedrag er ondanks of dankzij de breuk met Silvio in elk geval niet op vooruit gegaan.

Toch bespeurt Tessa in de korte berichtjes van Viv ook een bepaalde spanning en dat zint haar niets. Ze weet al te goed hoe Fernanda er een paar jaar geleden in geslaagd is Viv in haar netten te verstrikken en ze hoopt dat Viv haar kan weerstaan. Gelukkig is Lou er ook nog. Nu hij weet wat er tussen zijn vrouw en z’n zus is gebeurd, zal hij er alles aan doen om een herhaling te voorkomen.

Het geluid van stromend water houdt op en al snel verschijnt Karin met een badjas van Tessa om zich heen in de opening naar het terras.

‘Jij kan,’ kondigt ze aan.

‘Mooi, ik hoop dat Daniel niet te lang wegblijft. Dat is het risico als hij alleen op de boerderij blijft, dan vergeet hij de tijd,’ bromt Tessa.

‘Hij komt vast zo,’ merkt Karin optimistisch op.

‘Ik ga kijken wat er in m’n koffer zit dat netjes genoeg is voor een diner bij jouw familie.’

‘Kijk anders in m’n kast,’ biedt Tessa aan, ‘het is niet nodig om je op te doffen, maar je moet je natuurlijk wel prettig voelen.’

‘Dank je, ik kijk wel.’

Karin wacht tot Tessa in de badkamer is verdwenen voor ze haar slaapkamer binnen gaat en kritisch naar de meegebrachte kleding kijkt.

Tessa spoelt het zand en het zout van zich af, wast haar haren en net op het moment dat ze de kraan van de douche wil dichtdraaien, gaat de deur van de badkamer open en stapt Daniel naar binnen.

‘Laat maar aan.’

Nog voor ze iets kan zeggen of doen, stapt hij naakt de inloopdouche in en trekt haar nat als ze is terug onder de warme straal. Zonder een moment te aarzelen, slaat ze haar armen om z’n hals en kust hem.

‘Ik hoopte al dat je op tijd zou zijn,’ zegt ze tevreden, ‘alles gelukt op de boerderij?’

‘Zonder jouw hulp, bedoel je?’ plaagt hij, terwijl hij z’n handen op haar billen legt en haar nog dichter tegen zich aan trekt.

‘Ik heb geen idee of het jouw kritische blik kan doorstaan, dat hoor ik morgen wel, maar volgens mij heb ik het keurig achtergelaten.’

Tessa grijnst als een boer met kiespijn bij z’n toespeling op haar precieze manier van werken en steekt dan baldadig haar tong naar hem uit.

‘Hebben jij en Karin een fijne middag gehad?’ gaat hij dan op serieuzere toon verder en de blik in z’n ogen bezorgt haar een warm gevoel.

‘We zijn met de boot naar het strand geweest,’ geeft ze toe, ‘het was lekker rustig en heerlijk van temperatuur. Het was echt fijn. We hebben lekker gezwommen en natuurlijk uitgebreid bijgekletst.’

‘Mooi, je moet vaker iets voor jezelf doen,’ vindt hij, terwijl hij z’n vingers in haar natte krullen begraaft en haar hoofdhuid zachtjes masseert. Het ontlokt haar zoals altijd een kreun en ze glimlacht hem liefdevol toe.

‘Ik denk dat we serieus moeten kijken naar een extra medewerker. Ik realiseer me pas nu Karin hier is hoeveel tijd jij op de boerderij doorbrengt. Je hebt nauwelijks tijd voor jezelf, dat is niet goed.’

Tessa wil tegenwerpen dat ze het geen probleem vindt, maar hij schudt z’n hoofd.

‘Niet protesteren, het gaat er niet alleen om dat wij samen meer tijd moeten doorbrengen buiten de familie en het werk, het gaat er ook om dat jij tijd voor jezelf moet hebben. Alex is een leuk mens. Ze heeft me nadrukkelijk gevraagd jou door te geven dat je van harte welkom bent bij haar thuis en ik vind dat je daar op in moet gaan. Je doet te weinig dingen alleen, het is goed als je vriendinnen hebt buiten de familie.’

Geroerd door z’n begrip leunt ze met haar voorhoofd tegen z’n kin en houdt hem zwijgend vast, terwijl het water over hen heen stroomt.

Een uurtje later lopen ze gedrieën de trap af naar het strand. Hoewel Daniel heeft aangeboden met de auto te gaan, heeft Karin dit voorstel direct van tafel geveegd.

‘Wat een onzin, jullie lopen altijd, dus waarom zou het nu anders zijn?’ wil ze weten.

‘Ik vind het geen probleem, integendeel.

Ze hebben inmiddels het strand bereikt en terwijl Karin al rechtsaf slaat, schopt Tessa met snelle bewegingen haar schoenen uit en loopt op blote voeten verder. Ze haalt haar schouders op als Daniel haar hoofdschuddend aan kijkt.

‘Kijk niet zo afkeurend,’ lacht ze, ‘dat leer je me echt niet meer af.’

Ze loopt een stukje het water in en spettert expres water in z’n richting, zodat hij snel een stap achteruit doet en zich bij Karin voegt, die een paar meter verder rustig op hen staat te wachten.

Bij het verzakte begin van het pad langs de muur veegt Tessa met snelle bewegingen het zand zo goed mogelijk van haar voeten en trekt haar schoenen weer aan, waarna ze een diepe zucht slaakt.

‘Ik ben er klaar voor,’ kondigt ze aan.

‘Mooi,’ Daniel trekt haar arm door de zijne en veegt met een glimlach een eigenwijze krul van haar wang.

‘Als je weg wilt, geef je maar een gil.’

Zoals altijd als Karin het landhuis ziet, is ze onder de indruk en net als Tessa vindt ze het nog steeds iets uit een televisieserie in plaats van een familiehuis. Ze worden direct bij binnenkomst hartelijk begroet door Jorge en Gabriela en terwijl Viv en Lourenço op hen afkomen, ziet Tessa dat Fernanda met op elkaar geknepen lippen bij de doorgang naar de eetkamer blijft staan.

‘Hoe is het met Fernanda?’ vraagt ze zo luchtig mogelijk aan haar vader.

‘Niets veranderd,’ komt z’n prompte antwoord, ‘uiteraard is de breuk volledig aan Silvio te wijten en verveelt ze zich nu al weer stierlijk hier. Fábrica is veel te saai, ze snapt niet dat we geen huis in Vale do Lobo hebben of zo. Zelfs al zou ik de middelen hebben, ik moet er niet aan denken,’ gruwt haar vader.

Tessa schudt haar hoofd en kijkt haar vader vol begrip aan.

‘Doet ze erg moeilijk?’ informeert ze zachtjes.

‘Niet moeilijker dan anders,’ Jorge’s stem klinkt minder vrolijk dan normaal.

‘Ze doet alsof ze in een hotel zit en wij haar bedienden zijn, maar ze zit met name Estrela op haar huid en dat is het laatste waar deze behoefte aan heeft.’

Na de hele situatie rondom Luiz heeft de hele familie zich als één man achter Estrela geschaard, behalve haar jongste zusje, dat zonder zich ook maar een paar tellen om haar hevig geschokte zus te bekommeren naar Lissabon vertrok. Hoewel ze in de afgelopen jaren met een zekere regelmaat is teruggekeerd, was het altijd voor even en draaide het zoals gewoonlijk alleen om haar. Wat steun betreft, heeft Estrela niets aan haar zus.

Als vanzelf tijdens het gesprek glijdt Tessa’s blik naar haar schoonzusje, dat met over elkaar geslagen armen tegen de muur leunt. Ze is zoals gewoonlijk behoorlijk uitdagend gekleed, dit keer in een super strakke spijkerbroek, die haar slanke figuur accentueert. Hij is zo verschoten blauw dat hij bijna wit lijkt en hoewel hij er afgedragen uitziet, vermoedt Tessa dat het een duur boetiek ontwerp is. Op de broek draagt Fernanda een strakke top met een zo diep decolleté, dat te zien is dat ze er een wit kanten beha onder draagt. Tessa’s blik blijft op het wel zeer goed gevulde decolleté hangen en ze heeft sterk de indruk dat haar schoonzus ergens in het afgelopen half jaar een borstvergroting heeft ondergaan. Haar ogen gaan omhoog en rusten op de oorbellen met diamantjes, waarna ze Fernanda’s spottende blik ontmoet. Even kijken de twee vrouwen elkaar aan. Hoewel Tessa het liefst haar hoofd zou afwenden, doet ze het niet.

Ze beantwoordt de arrogante, uitdagende blik met een kort knikje en kijkt dan naar haar vader, die deze visuele krachtmeting niet is ontgaan.

‘Laat je niet op de kast jagen, lieverd,’ raadt hij haar aan.

‘Estrela heeft besloten op haar kamer te blijven vanavond dankzij een paar bijzonder stekelige opmerkingen gedurende de lunch en eerlijk gezegd kan ik haar nauwelijks ongelijk geven. Fernanda was bijzonder onaangenaam en waarom? Geen idee.’

Het is niets voor Jorge om zo openlijk het gedrag van één van z’n kinderen af te keuren en Tessa begrijpt onmiddellijk dat de sfeer er tijdens de afgelopen dagen in snelle mate op achteruit gegaan is.

‘Het is zo jammer, ze heeft toch ook zichzelf er mee,’ zegt ze zachtjes.

‘Dat zou je denken, ja, maar het lijkt haar weinig tot niets te doen. Ik weet werkelijk niet wat haar dwars zit. Als puber was ze zich al aan het afzetten, maar het houdt niet op,’ verzucht haar vader.

Op dat moment komt Viv er bij staan en na een snel en begripvol kneepje in Jorge’s arm wendt Tessa zich tot haar schoonzus. Karin is in gesprek met zowel Daniel als Lourenço, ziet ze en aan het vrolijke gelach te oordelen heeft het drietal het prima naar hun zin.

‘En, wat vond Alex van de geiten?’ informeert Viv nieuwsgierig.

‘Ze zag er wel wat in,’ Tessa vertelt haar over Alex’ bezoek en hoe ze uiteindelijk met Daniel is vertrokken en maakt dan een gebaartje om aan te geven dat ze wel ziet wat er van terecht gaat komen. Er zijn in het verleden al vaker plannen gesmeed en slechts een deel wordt tenslotte uitgevoerd. Ze heeft nog geen tijd gehad het er inhoudelijk met Daniel over te hebben, dus ze wacht het rustig af.

‘En, is Chris met je keuken begonnen?’ verandert ze van onderwerp.

Viv knikt enthousiast en wil gaan vertellen, maar op dat moment komt Fernanda hun kant op. Tessa ziet onmiddellijk Vivs gezicht verstrakken en zendt haar nog een waarschuwende blik toe, voor Fernanda stil blijft staan en zich met een suikerzoet stemmetje tot Tessa wendt.

‘Tessa, we hebben de aanwezigheid van jou en Daniel bij het diner gemist het afgelopen weekend. Ik hoop niet dat het iets te maken heeft met mijn komst?’ vraagt ze, terwijl ze een luchtkus naast Tessa’s wang plaatst.

‘Mijn hemel, nee, stel je voor!’

Tessa heeft geen idee waar ze haar reactie vandaan haalt, maar ze merkt aan Vivs grijns dat ze de juiste toon heeft gevonden.

‘Waarom zou het iets met jouw komst te maken hebben?’ vervolgt ze.

‘We hebben gezellig bezoek, dus we hebben een aantal dagen met z’n drieën opgetrokken.’

De nadruk ligt iets meer op het woord gezellig dan verstandig is, maar ze voelt zich vreemd opstandig en heeft zichzelf voorgenomen zich dit keer niet door Fernanda te laten overrulen.

‘Oh ja, je Nederlandse vriendinnetje…’

De minachting druipt er bijna van af en Tessa moet haar vingernagels in haar handpalmen drukken om niet uit te vallen.

‘Ze heet Karin,’ zegt ze zo rustig mogelijk, ‘dat weet je nog, hoop ik? Hoe is het verder met je? Ik begrijp dat je hier je wonden komt likken?’

Ze heeft geen idee waarom ze het zegt, het past niet in het plaatje van Santa Tessa, maar ze smaakt het genoegen om Fernanda letterlijk achteruit te zien deinzen en het duurt een paar tellen voor de jongere vrouw in staat is te reageren.

‘Als er al iemand wonden heeft, is het Silvio, niet ik,’ bijt ze Tessa toe en het klinkt zo venijnig dat Tessa Viv achter zich geschrokken naar lucht hoort happen.

‘Oh, dan heb ik het vast verkeerd begrepen,’ zegt ze zo onschuldig mogelijk.

‘Sorry, des te beter dan voor jou natuurlijk. Ben je van plan lang te blijven?’ vervolgt ze.

‘Hoezo, wil je me al weer kwijt?’ sneert Fernanda heftig.

‘Ik heb meer recht hier te zijn dan jij! Je hebt je dan misschien bij m’n broers en Estrela ingelikt, bij mij gaat dat echt niet lukken. Je mag dan wel zogenaamd m’n zus zijn, maar dit hier is langer mijn huis geweest dan het jouwe en als het aan mij ligt, blijft dat ook zo!’

‘Fernanda!’

Het is Daniel, die het gesprek met z’n broer en Karin onderbreekt als hij z’n zus zo uit haar slof hoort schieten. Zoals gewoonlijk heeft hij een soort zesde zintuig als het om Tessa gaat. Hij doet een stap in de richting van Fernanda en de blik op z’n gezicht is bijna dreigend, maar dan pakt Tessa hem bij z’n arm en schudt haar hoofd.

‘Maak je niet druk, Daniel, ze is het niet waard,’ zegt ze rustig, ‘ik trek me niets aan van wat ze allemaal uitkraamt.’

Terwijl ze dit zegt, realiseert ze zich dat het waar is. De valse kantjes van Fernanda’s karakter raken haar in tegenstelling tot in de eerste weken van haar komst naar Portugal inderdaad nauwelijks meer. Ze is inmiddels overtuigd van Jorge’s liefde voor haar en haar plekje in de familie en niets wat Fernanda zegt, verandert dat, al kan ze moeilijk zeggen dat het leuk is wat ze naar haar hoofd geworpen krijgt.

‘Oh nee natuurlijk niet, daarvoor ben je Santa Tessa, nietwaar? O, o, wat is ze toch braaf, de ideale dochter!’ haalt Fernanda uit.

Dit keer kan Tessa niet doen alsof het haar niets doet. Klonk het al niet prettig toen Viv het zei, nu klinkt het ronduit akelig en terwijl ze onwillekeurig naar adem hapt, zijn het zowel Jorge als Daniel die eenstemmig “Fernanda!” roepen. Klinkt Jorge nog voornamelijk geschokt, Daniel is ronduit razend en Tessa slikt heftig als ze ziet hoe beide mannen zich eensgezind tot Fernanda richten.

‘Oh alsjeblieft, doe niet.’

Ze legt een hand op Daniels arm in de hoop hem tegen te houden, maar hij schudt haar weg alsof ze een lastige vlieg is.

‘Nu ben je toch werkelijk te ver gegaan! Wat bezielt je in hemelsnaam?’

De woede op Daniels gezicht is duidelijk voor iedereen en plotseling is het doodstil in de ruimte. Alle aanwezigen keren zich tot het viertal, dat dichtbij elkaar staat. Viv heeft haastig een paar stappen terug gedaan en staat nu bij Lourenço en Karin. Jorge’s gezicht staat strak van spanning, Daniel oogt woest, maar Fernanda lacht smalend en kijkt van de een naar de ander.

‘Kijk ze staan,’ zegt ze honend, ‘allebei klaar om de kleine, lieve Tessa te verdedigen, wat schattig. En waarom eigenlijk? Wat is er zo bijzonder aan haar? Ze is niets meer of minder dan een indringster, die erin geslaagd is iedereen om haar lieve vingertje te wikkelen met haar brave en hulpvaardige gedrag. Dat jullie daar intrappen! Is het alleen omdat ze van die mooie, blonde krullen heeft? Ik snap werkelijk niet waarom iedereen haar maar gewoon gelooft zonder dat er een DNA-test aan te pas is gekomen. Ze kan van alles beweren. Laten we niet vergeten dat ze hier alleen maar is om straks mee te delen in de erfenis,’ spuugt ze de laatste woorden bijna uit, ‘Santa Tessa, pff, het mocht wat.’

‘Fernanda, houd onmiddellijk je mond!’

Dit keer is het de stem van Gabriela, die de stilte, die is gevallen na deze laatste venijnig geuite opmerking, vult. Ze is tijdens Fernanda’s vinnige toespraak ongemerkt uit de keuken gekomen, net op tijd om de laatste woorden van haar jongste dochter te horen en kijkt haar hoofdschuddend aan.

‘Ik begrijp werkelijk niet hoe jij in elkaar zit,’ zegt ze enigszins vermoeid.

‘We hebben je nooit anders behandeld dan de rest, maar op de één of andere manier heb jij altijd het idee gehad dat je iets kort bent gekomen. Totaal onterecht, maar het heeft je gemaakt tot een hebberige, egoïstische vrouw, die niets leuker vindt dan anderen te kwetsen. Is dat alleen uit zelfverdediging? Hebben wij jou ooit iets aangedaan waar we nog steeds voor boeten? Als dat zo is, wees dan eens zo volwassen om dat met ons te bespreken in plaats van altijd als een in het nauw gedreven kat van je af te slaan. We hebben jullie zover ik weet altijd allemaal gelijk behandeld. Je bent hier altijd welkom, je bent onze dochter, het is jouw huis ook, maar ik laat niet toe dat je anderen in dit huis kwetst, niet Estrela, niet je vader, maar ook Tessa niet.’

Haar blik gaat naar Tessa, die zwijgend tussen Daniel en Jorge in staat en ze glimlacht naar haar, waarna ze vervolgt: ‘als je zes zou zijn in plaats van bijna dertig zou ik je zonder eten naar bed sturen, maar ik neem aan dat je zelf wel weet of je in staat bent tot acceptabel gedrag. Zo niet, dan lijkt het me verstandig dat je voor vanavond ander gezelschap zoekt.’

Dit keer is het Jorge, die hoorbaar naar adem snakt en zich tot Gabriela wendt, die staat te trillen van ingehouden woede.

‘Pff, jullie maken er wel een drama van,’ brengt Fernanda op dusdanig overdreven luchtige toon uit, dat niemand er een woord van gelooft.

‘Sorry hoor dat ik jullie tere zieltjes heb gekwetst. Het is duidelijk dat m’n aanwezigheid hier niet gewenst is, ik eet wel ergens anders.’

Ze draait zich met een hautain gebaar op haar hoge hakken om, maar Tessa ziet nog net een flits van emotie over haar gezicht glijden, die ze niet precies kan duiden, maar ze krijgt kippenvel over haar hele lijf. Dit is wat Fernanda betreft nog niet voorbij. De vrouw stampt op haar hooggehakte pumps langs haar heen en even blijft het stil in de ruimte na haar vertrek, maar dan ontstaat er voorzichtig her en der gemompel.

‘Jemig, wat een scene,’ hoort Tessa Viv opmerken, maar ze is nog te zeer van slag om zich naar haar om te draaien.

‘Ben je in orde?’

De warme, stevige arm van Daniel glijdt om haar middel en ze wordt tegen hem aangetrokken.

Aarzelend kijkt ze naar hem op en ziet dat hij bezorgd op haar neer kijkt.

‘Laat haar je alsjeblieft niet raken, het is onzin wat ze zegt, dat weet je best,’ zegt hij dringend.

‘Is dat zo? Waarom zien ze me zo?’ brengt ze verstikt uit, ‘ik probeer alleen te doen wat goed is, omdat ik een hekel heb aan ruzie, maar het klinkt alsof ik iets vreselijk verkeerd doe.’

Ze kan haar tranen niet meer tegenhouden en die rollen nu in snel tempo over haar verhitte wangen.

‘Lieverd,’ Daniel is letterlijk met stomheid geslagen en behalve beide armen om haar heen slaan, is hij niet in staat iets anders te doen.

‘Wie ze?’ wil hij dan weten, ‘is er nog iemand die je zo noemt? Dat slaat nergens op.’

Tessa heeft al spijt van wat ze heeft gezegd, maar kan nu niet meer terug en met een snelle blik naar Viv, die met een schuldig gezicht vlak naast Lourenço staat toe te kijken, haalt ze haar schouders op.

‘Laat maar,’ probeert ze het onderwerp af te sluiten, ‘het is niet belangrijk.’

‘Oh nee, niet terugkrabbelen.’

Daniel houdt haar iets van zich af, zodat hij haar kan aankijken en schudt haar zachtjes maar vastbesloten door elkaar.

‘Blijkbaar is er nog iemand die jou heeft gekwetst met die opmerking. Ik wil weten wie,’ zegt hij ferm.

Tessa bijt op haar lip. Het laatste wat ze wil is ruzie veroorzaken in de familie, maar ze beseft dat ze al te veel gezegd heeft, ze kan nu niet meer doen alsof er niets aan de hand is. Nog voor ze echter een woord kan uitbrengen, doet Viv haar mond open.

‘Het is mijn schuld,’ zegt ze met een zacht stemmetje.

‘Ik heb Tessa een aantal dagen geleden ook Santa Tessa genoemd, maar ik bedoelde het lang niet zo gemeen als Fernanda,’ voegt ze er snel verontschuldigend aan toe, ‘en ik zou haar nooit een golddigger noemen, dat slaat werkelijk nergens op.’

‘Maar Santa Tessa wel? Waarom dan toch?’

Daniel draait zich met pure verbijstering in z’n blik naar z’n schoonzusje.

‘Wat hebben jullie tegen haar? Ze heeft jullie nooit iets gedaan, integendeel. Als er iemand is die altijd voor iedereen klaar staat, is het Tessa…’

Z’n stem sterft weg als het plotseling tot hem doordringt dat het nu juist die eigenschap is waar het om gaat en met een verslagen gebaar kijkt hij het kringetje zwijgende familieleden rond.

‘Wat een zielige toestand! Tessa heeft vanaf het allereerste moment dat ze hier over de drempel is gestapt haar uiterste best gedaan om iedereen te helpen, om deel uit te maken van deze familie en als dank noemen jullie haar achter haar rug Santa Tessa?’

Het geschokte ongeloof in z’n blik is duidelijk zichtbaar voor iedereen.

‘Niet jullie!’

Ignacio en Elisabeta hebben zich tot nu toe niet met het hele gebeuren bemoeid, maar stappen als één man naar voren en scharen zich achter Tessa.

‘Wij hebben nooit een negatief woord over haar gezegd, integendeel, Tessa weet wel beter.’

Elisabeta, Jorge’s zus, slaat met een beschermend gebaar een arm om de smalle schouders van Tessa en trekt de jonge vrouw liefdevol tegen zich aan.

‘Tessa weet dat ik dat nooit zou doen,’ reageert ze heftig, ‘ik houd van haar alsof ze m’n eigen dochter is en ik weet zeker dat het ook voor Jorge geldt.’

Tessa ziet vanuit haar ooghoeken dat haar vader met een lijkbleek gezicht van de één naar de ander staat te kijken en niet weet wat hij van het hele gebeuren moet vinden. Hoewel ze het liefst naar hem toe zou lopen om hem te knuffelen, kan ze er op dit moment niet de energie voor opbrengen. Bovendien beseft ze maar al te goed dat hij zich in een vreselijke positie bevindt waarin hij, zonder partij te willen trekken, moet handelen. Juist deze situatie heeft ze altijd geprobeerd te voorkomen, omdat ze hier vanaf het begin bang voor is geweest.

‘Laat het alsjeblieft rusten,’ brengt ze vrijwel onhoorbaar uit.

Ze schudt Elisabeta’s arm van haar schouders en doet een stapje naar voren, zodat ze de hele kring van familieleden kan rondkijken.

‘Kunnen we dit onderwerp alsjeblieft afsluiten? Fernanda heeft vanaf het begin duidelijk gemaakt dat ze mijn komst als ongewenst beschouwt en me wantrouwt en blijkbaar is dat nog steeds zo. Ik zal daar mee moeten leren leven. Of ze het werkelijk niet wil geloven, of dat het puur om de erfenis gaat, ik heb geen idee, maar ze heeft vanaf het allereerste moment iets tegen me gehad en daar is deze uitbarsting het gevolg van. Laten we er alsjeblieft over ophouden, het verandert niets aan de situatie,’ brengt ze vermoeid uit.

‘Wat een nonsens!’

Nu heeft Jorge z’n stem weer terug en hij draait zich met een vastberaden blik in z’n ogen naar haar toe.

‘Jij hebt dezelfde rechten in deze familie als zij. Als ze daar niet mee kan leven, kan ze terug naar Lissabon.’

Z’n heftige uitroep veroorzaakt een geschokte kreet van Gabriela en Tessa heft met een wanhopig gebaar haar armen.

‘Houd toch op!’ smeekt ze.

‘Dit is waarom ik altijd m’n mond houd en probeer te sussen. Ik haat dit soort ruzies! Ik wil niet in een positie worden gebracht waarin er moet worden gekozen, dat heb ik nooit gewild. Dat Fernanda mij als een indringster ziet, vind ik al erg genoeg, maar ik wil niet dat er ruzie en onenigheid in de familie ontstaat over mij, daar kan ik niet tegen.’

Haar blik glijdt wanhopig over alle gezichten om haar heen en blijft rusten op Daniel, die nog steeds vlakbij staat.

‘Ik heb nooit tussen jou en je familie in willen komen, maar op de één of andere manier is dat nu wel zo en dat vind ik vreselijk,’ stamelt ze.

‘Ik heb nooit gewild dat je zou moeten kiezen tussen mij en je familie, maar ik kan ook niet langer doen alsof alles koek en ei is.’

Haar stem breekt en nu is het Karin, die zich naar voren werkt vanaf haar plekje achteraf waar ze alles heeft gadegeslagen en haar naar zich toe trekt. Tessa voelt hoe Karins armen zich om haar sluiten en ze iets opzij wordt getrokken.

‘Ik heb hier als buitenstaander natuurlijk niets te zeggen, maar ik kan niet langer m’n mond houden,’ zegt Karin zacht, terwijl ze de kring gezichten rondkijkt, die variëren van geschokt, tot verbaasd en gekwetst.

‘Tessa is de zus, die ik nooit gehad heb en ik vind het vreselijk als ze ongelukkig is. Ze heeft vanaf het begin haar uiterste best gedaan zich aan jullie aan te passen en er voor gewaakt Daniel van jullie af te pakken, hoewel ze het liefst veel meer tijd met hem samen wil doorbrengen. Ze heeft zich altijd naar de familie gevoegd, maar op een bepaald moment gaat dat niet meer. Ik denk dat dat punt nu bereikt is. Ze heeft het idee tussen twee vuren te zitten. Ze houdt van Daniel en van Jorge, ze heeft altijd getracht te balanceren tussen iedereen hier, maar uiteindelijk houdt niemand dat vol, ook Tessa niet. Hoe zachtaardig ze ook is. Geef haar rust en ruimte zou ik zeggen, op dit moment.’

Tessa wil iets tegenwerpen, maar nu is het Daniel, die haar zonder meer uit Karins armen trekt en haar zo stevig beet pakt dat het bijna pijnlijk is. De uitdrukking op z’n gezicht is furieus, ziet ze als ze een snelle blik omhoog werpt, maar ze beseft dat zijn boosheid niet haar betreft maar z’n familie.

‘Ik dacht dat jullie van haar hielden, dat ze niet alleen bij mij hoorde, maar bij de hele familie. Tessa is de meest genereuze en integere persoon die ik ken, op Jorge na misschien. Ik vind het schokkend dat er familieleden zijn die daar anders over denken,’ brengt hij uit.

‘Ik weet dat Tessa juist altijd heeft geprobeerd te voorkomen dat ik moest kiezen tussen haar en mijn familie, maar als het moet, is er voor mij maar één keuze mogelijk.’

De greep van zijn hand om de hare is zo stevig dat ze bijna een kreet van pijn slaakt, maar als hij verder gaat, kan ze alleen ademloos naar hem kijken.

‘Tessa is mijn leven, zo simpel is het. Het is niet eens een kwestie van kiezen, er is gewoon geen andere mogelijkheid. Zonder Tessa hoeft het van mij niet en als dat gevolgen heeft voor andere relaties, then so be it,’ besluit hij vastbesloten.

‘Nee, Daniel,’ Tessa wil hem onderbreken, maar hij buigt zich over haar heen en geeft haar zo’n tedere kus dat de tranen opnieuw in haar ogen springen.

‘Je had me dit veel eerder moeten vertellen,’ fluistert hij in haar oor, ‘je hoeft niet alles alleen op te knappen.’

‘Maar deze situatie wilde ik juist voorkomen,’ huilt Tessa zachtjes en de hand die ze in z’n nek legt, beeft.

‘Maar daar ga je aan kapot en dat laat ik niet toe.’

Z’n ogen zijn zo warm en liefdevol dat ze bijna geen adem meer kan halen als ze naar hem kijkt en ze bijt op haar trillende lip.

‘We gaan naar huis,’ kondigt Daniel aan met een verontschuldigende blik naar z’n moeder.

‘Sorry, maar ik denk niet dat we überhaupt nog een hap door onze keel krijgen en we hebben allemaal wat tijd nodig om dingen te laten bezinken.’

Hij kijkt nog een keer de zwijgende kring rond en z’n blik rust op Viv, die wit en met onnatuurlijk grote ogen in haar bleke gezichtje haar gezicht beschaamd afwendt.

‘Ik dacht dat jij haar vriendin was,’ z’n stem klinkt zo zacht dat hij nauwelijks verstaanbaar is, ‘maar zelfs jij kon het niet laten om haar te kwetsen. Wat heeft ze je ooit aangedaan?’

Hij schudt z’n hoofd als Lourenço iets wil zeggen om z’n vrouw te verdedigen.

‘Laat maar, Lou, ik wil geen ruzie, met niemand, maar ik moet nu doen wat ik al veel eerder had moeten doen en dat is Tessa voorop zetten, ongeacht de consequenties.’

Hij doet een stap richting de deur en trekt Tessa zonder meer achter zich aan. Ze probeert nog een laatste, verontschuldigende blik op Jorge te werpen en ziet de gepijnigde blik in de ogen van haar vader, maar dan pakt Karin resoluut haar andere hand en wordt ze min of meer de kamer uitgesleept.

Eenmaal buiten laat Karin haar los, maar Daniels greep om haar hand blijft onverminderd stevig tot ze door de toegangspoort zijn. Tessa heeft het gevoel dat ze nauwelijks op haar benen kan staan. De tranen stromen nog steeds over haar wangen en het liefst zou ze zich als een baby opkrullen en huilen, maar ze beseft dat ze toch eerst naar huis moet voor ze zich daar aan kan overgeven.

‘Lieverd, gaat het een beetje met je?’

Zodra ze op het smalle pad buiten de muur zijn, blijft Daniel staan en tilt haar gezicht op, zodat ze hem wel aan moet kijken.

‘Ik weet het niet,’ zegt ze bijna onverstaanbaar, ‘dit is precies ik altijd probeerde te vermijden. Ik heb nooit tussen jou en je familie in willen komen.’

‘Dat weet ik toch, maar jij betekent meer voor me dan m’n familie.’

Daniels stem is schor en ze weet dat hij elk woord ervan meent, hoeveel pijn het hem ook doet.

‘Als jij hier niet gelukkig kan zijn, moeten we dat oplossen.’

‘Maar hoe dan?’ Tessa haalt met een ongelukkig gezicht haar schouders op.

‘Alles wat we doen, wat we hebben, is verweven met de familie. We kúnnen ze niet eens ontlopen al zouden we willen.’

Haar blik glijdt naar Karin, die een stap van hen vandaan is blijven staan en haar nu bemoedigend toe knikt.

‘Het wordt, denk ik, tijd dat jullie iets gaan doen voor jullie zelf,’ zegt haar vriendin zacht.

‘Waarom pak je je oude beroep niet weer op? Ik kan me niet voorstellen dat er hier in Portugal geen vraag is naar fysiotherapeuten. Dan heb je iets wat echt van jou is.’

‘Dat is een goed idee,’ Daniels ogen lichten op, ‘waarom heb je dat eigenlijk niet eerder gedaan? Dat past toch veel beter bij je dan kaas maken?’

Er ontsnapt een lachje aan Tessa’s lippen dat meer klinkt als een snik en ze schudt haar hoofd.

‘Omdat ik jou wilde helpen, omdat ik het leuk vind bij de geiten, weet ik het.’

Ze is zo moe van alle emoties dat ze nauwelijks meer op haar benen kan staan en haar vingers klemmen zich krampachtig om Daniels mouw.

‘Er was in het begin gewoon zoveel aan de hand, voor ik het wist was het een soort van routine en ik vond het ook niet erg,’ laat ze er snel op volgen, ‘ik vind het werkelijk leuk op de boerderij, je moet niet denken dat ik het tegen m’n zin doe, echt niet.’

‘Kom, we gaan naar huis en dan moeten we de komende dagen eens goed nadenken hoe we één en ander oplossen. Ik zal toch morgen naar de boerderij moeten, ik kan niet opeens alles uit m’n handen laten vallen,’ zegt hij eenvoudig.

‘Natuurlijk niet,’ reageert Tessa direct, ‘dat zou ik ook niet willen, maar,’ ze haalt enigszins hopeloos haar schouders op, ‘ik weet niet of ík op dit moment iemand van de familie wil zien, hooguit Jorge.’

Haar stem breekt bij de gedachte aan haar vader, die misschien nog meer dan Daniel tussen twee vuren zit en ze heeft ondanks alles medelijden met hem.

‘Jorge redt het wel,’ zegt Daniel vol overtuiging, ‘maar op dit moment hebben we allemaal wat afstand nodig, denk ik.’

Ze zijn inmiddels bijna aan het eind van het pad en Tessa schopt zoals gewoonlijk haar schoenen uit om in het koele, natte zand te stappen. Heel kort vraagt ze zich af of een toekomst samen met Daniel een toekomst zonder dit strand inhoudt en bijna is ze in staat alles terug te draaien, terug te rennen en te zeggen dat ze zich heeft vergist, dat ze spijt heeft van alles wat ze heeft gezegd, maar dan herpakt ze zich.

Nee, ze heeft a gezegd en nu moet ongeacht de consequenties blijken wat b is.

Karin volgt zwijgend en op enige afstand het stelletje en slaakt een diepe zucht. Vanaf het allereerste begin heeft ze een escalatie zoals deze zien aankomen. Hoewel ze Tessa als geen ander kent en weet hoe conflictmijdend ze is, wist ze dat het niet eindeloos goed kon gaan, maar dat het prompt vanavond in haar aanwezigheid zo is geëscaleerd, kan ze nauwelijks bevatten. Het is goed dat ze er is, bedenkt ze wrang, nu kunnen Tessa en zij elkaar opvangen en steunen.

Haar blik glijdt naar Daniel en ze kan niets anders dan bewondering hebben voor z’n rotsvaste vertrouwen in en liefde voor haar vriendin, ongeacht de consequenties voor hemzelf. Ze heeft hem vanaf de eerste kennismaking een aardige vent gevonden, maar na vanavond kan hij bij haar niet meer stuk. De manier waarop hij duidelijk Tessa’s kant koos ten overstaan van z’n hele familie heeft diepe indruk op haar gemaakt. Hij is hiermee zo hemelsbreed verwijderd van Frank dat ze zich steeds meer afvraagt wat ze in hemelsnaam in hem heeft gezien.

Op het moment dat ze gedrieën de voordeur door zijn, begint Tessa nerveus te lachen.

‘We hebben helemaal niets gegeten,’ concludeert ze, ‘het spijt me, dat is allemaal mijn schuld. Ik zal iets maken.’

‘Lieverd, laat dat! Er is helemaal niets jouw schuld,’ valt Karin haar onmiddellijk in de rede.

‘Maar toch, ik moet iets klaarmaken,’ vindt Tessa, ‘al is het een salade of een tosti, we kunnen moeilijk zonder eten naar bed.’

‘Als jij maar kan zorgen, is het niet? Je bent echt een schat, maar weet je, ga lekker met Daniel op de bank zitten, ik maak iets simpels. Ik weet inmiddels de weg in je keuken.’

Karin knipoogt naar Daniel en maakt een hoofdbeweging naar de bank, terwijl ze zelf een stap richting keuken zet.

‘Je bent een kanjer,’ zegt ze nog even over haar schouder tegen Daniel.

‘Als je vanavond niet zo overtuigend Tessa’s kant had gekozen, had ik je een waardeloze vent moeten vinden, maar ik ben blij dat dat niet nodig is. Praten jullie samen maar na, ik maak iets te eten en daarna ga ik lekker naar m’n eigen kamer.’

‘Bedankt voor je steun, Karin.’

Daniel laat Tessa even alleen om Karin een hartelijke zoen te geven en lacht haar dankbaar toe.

‘Let een beetje op m’n vrouw, wil je, de komende dagen. Misschien is het een goed plan om er samen een weekje tussenuit te gaan, dan kan alles afkoelen hier,’ stelt hij voor, ‘en dan kunnen jullie lekker genieten zonder werk en ander gedoe.’

‘Dat lijkt me leuk,’ Karins ogen lichten op bij het idee en haar blik blijft rusten op Tessa, die met een vaag glimlachje naar haar kijkt.

‘Ik heb behalve de directe omgeving nog weinig van Portugal gezien, meestal blijven we in de buurt, maar we kunnen gaan toeren, toch?’

Tessa knikt flauwtjes en Daniel schudt haar speels door elkaar.

‘Het mag iets enthousiaster, schat. Het is geen straf, je wordt niet verbannen. Ik wil je het liefst hier, ik stel het niet voor omdat ik wil dat je gaat, maar ik denk dat het goed is voor jou. Neem even afstand. Praat met elkaar over wat je wilt, dat helpt ook, een goede vriendin is goud waard.’

Hij kijkt met waardering naar Karin.

‘Ik weet dat je een oogje op Tessa houdt, je moet weten dat ze het beste is wat me in m’n leven is overkomen.’

In plaats van binnen te blijven, lopen Tessa en Daniel het terras op en Daniel laat zich met Tessa op z’n schoot op de schommelbank zakken, terwijl hij een warme deken, die op de leuning ligt over hen heen trekt. Even zwijgen ze nog, dan is Tessa tenslotte de eerste die geluid uitbrengt.

‘Het spijt me zo.’

Haar groene ogen richten zich zonder aarzelen op de zijne en ze slaat haar armen zo stevig om z’n hals dat hij zich nauwelijks kan bewegen.

‘Ik houd van je, ik heb nooit tussen jou en je familie willen komen en nu…, maar ik kon me gewoon niet meer inhouden toen Fernanda zo uitviel.’

‘Lieverd, dat snap ik toch,’ reageert hij vol begrip.

‘Ik heb je nooit gevraagd iets te zijn of te doen wat je niet bent of wilt. Ik wil dat je gelukkig bent.’

‘Maar niet ten koste van alles,’ probeert ze uit te leggen.

‘Het leek alsof elke keuze die ik zou maken, zou leiden tot een verandering binnen de familie en dat voelde niet goed, zeker niet omdat er al zoveel speelde. Ik weet nu dat ik sommige dingen anders had moeten doen, maar ik wist niet hoe. Ik hoop alleen dat er niet blijvend iets kapot is gemaakt,’ eindigt ze met een vertwijfelde zucht.

‘Welnee, we zijn familie, we ruziën, we discussiëren, maar morgen of volgende week lachen we er weer om,’ zegt Daniel stellig.

‘Misschien duurt het dit keer iets langer en misschien zullen er dingen veranderen, maar die familieband blijft. Toen ik zes jaar geleden het huis uitging, hebben we dat ook overleefd en drie jaar terug, het hele gedoe rondom Luiz en de bekentenissen van Gabriela en Jorge, ook daar zijn we uitgekomen. Dit kunnen we ook, je moet je niet zoveel zorgen maken. We zijn állemaal verantwoordelijk voor een goede verstandhouding, je hoeft niet alles op jouw schouders te nemen. Waarom ben je eigenlijk nooit als fysiotherapeut aan het werk gegaan?’ verandert hij dan van onderwerp.

‘Ik kan me voor m’n kop slaan dat ik daar nooit aan gedacht heb. Je bent zo automatisch meegegaan naar de geiten, dat ik er nooit bij stil heb gestaan, maar Karin heeft volkomen gelijk. Als je dat oppakt, heb je iets van jezelf, iets wat losstaat van de familie. Waarom heb je daar zelf nooit iets over gezegd?’

Z’n duim streelt haar wang en ze legt haar hand over de zijne terwijl ze haar ogen sluit en probeert de juiste woorden te vinden om ook het laatste deel van het verhaal nu op tafel te leggen.

‘Ik voelde me al zo schuldig,’ zegt ze tenslotte. Hoe moeilijk het ook is, ze weet dat ze nu volkomen eerlijk tegen hem moet zijn.

‘Schuldig? Waarover? Ik snap het niet.’

Hij staart haar vol onbegrip aan ziet ze, zodra ze haar ogen naar hem durft op te slaan en ze slaakt een trillende zucht.

‘Over het feit dat ik je geen kinderen kan geven,’ fluistert ze dan vrijwel onhoorbaar.

‘Ik weet dat je ze graag had gewild, maar omdat ik ze niet kan krijgen, heb ik je de kans ontnomen om vader te worden. Ik wilde je geen enkele reden geven om spijt te krijgen van je beslissing voor mij te kiezen.’

Het is er uit en ze staart strak naar haar handen terwijl ze wacht op zijn reactie.

‘Dus heb jij maar besloten dat je je volledig naar mijn eventuele behoeftes en wensen moest richten? Als een soort van compensatie?’

Ze schrikt van de woede, die ze in z’n stem hoort en probeert zich tevergeefs los te maken uit z’n omhelzing.

‘Heb jij zo weinig vertrouwen in m’n liefde voor jou dat je denkt dat het helpt als je me klakkeloos volgt? Dat je jezelf wegcijfert voor mij? Heb jij onze hele relatie gebaseerd op een soort schuldgevoel?’

Z’n handen omknellen haar schouders en hij schudt haar zo verbeten door elkaar dat ze pijnlijk kreunt.

‘Ik heb bewust voor je gekozen, ook toen ik wist dat je geen kinderen kon krijgen. Dat houdt niet in dat daar een tegenprestatie tegenover moet staan. Waar zie je me voor aan?’ bijt hij haar toe.

Het dringt tot Tessa door dat haar goedbedoelde daad volkomen averechts dreigt uit te pakken en ze slaakt een wanhopig kreetje.

‘Doe alsjeblieft niet zo boos,’ smeekt ze, ‘ik bedoelde het goed. Het was geen heel bewuste keuze, het was meer een gevoel,’ probeert ze haar gedrag te verklaren.

‘Mijn hemel, Tessa, het voelt alsof je de laatste tweeëneenhalf jaar bezig bent geweest iets goed te maken zonder dat ik je daar om gevraagd heb. Waarom in hemelsnaam?’

Hij tilt haar met deken en al van z’n schoot en zet haar op de bank neer, waarna hij als een gekooide tijger over het terras heen en weer begint te lopen. Tessa zit als een hoopje ellende op de schommelbank en slaat hem gade, terwijl de tranen opnieuw over haar wangen rollen. Ze voelt zich ronduit miserabel, maar ze heeft geen idee hoe ze de situatie moet aanpakken. Ze ziet dat hij haar af en toe een blik toewerpt, die varieert van boos tot verslagen en zelfs wanhopig en uiteindelijk laat ze zich van de bank glijden en gaat naast hem lopen.

‘Doe niet zo boos,’ smeekt ze nogmaals, ‘ik heb het goed bedoeld. Ik heb je nooit willen kwetsen, juist niet.’

‘Dat begrijp ik wel, maar het voelt als een gebrek aan vertrouwen,’ brengt hij verstikt uit. Hij komt met een abrupt gebaar tot stilstand en kijkt op haar neer.

‘Ik ben een volwassen man, Tess, geen puber. Ik was bij m’n volle verstand toen ik “ja” zei tegen je in de kerk. Dat jij denkt dat mijn liefde voor jou afhangt van wat jij voor mij over hebt, is kwetsend.’

Ze ziet aan de gepijnigde blik in z’n ogen dat hij de waarheid spreekt en fluistert: ‘ik houd zoveel van je en ik had je zo graag kinderen willen geven. Ik weet hoe dol je op ze bent. Ik was bang dat ik alleen uiteindelijk niet genoeg voor je zou zijn. Ik had meer op je liefde moeten vertrouwen, maar ik heb in m’n hele leven nu eenmaal niet veel mensen gehad, die van me hielden. Ik weet niet hoe dat werkt.’

Haar stem breekt en dit keer is het Daniel, die een kreet van wanhoop slaakt en zich naar haar toe draait om haar opnieuw in z’n armen te trekken.

‘Ik begrijp het, je moeder heeft je in de steek gelaten toen je haar het meeste nodig had, maar dat zal ik nooit doen, daarvoor houd ik veel te veel van je.’

‘Dat weet ik nu, maar het was allemaal nog zo nieuw toen, zo anders.’

Tessa klemt zich met een wanhopige kracht aan hem vast.

‘Ik heb je nooit pijn willen doen, integendeel.’

‘Dat weet ik toch, lieverd, dat weet ik.’

Hij tilt haar zonder meer op en draagt haar terug naar de schommelbank, waar hij haar op z’n schoot zet en zachtjes begint te bewegen. Het geschommel kalmeert hen allebei en als Tessa tenslotte een diepe zucht slaakt en naar Daniel opkijkt, is de blik die ze ontmoet alleen maar warm en liefdevol.

‘Ga een paar dagen met Karin op stap,’ dringt hij zachtjes aan.

‘Ik stuur je niet weg, maar we moeten allebei nadenken hoe we de rest van ons leven willen invullen. Wees vooral eerlijk tegen jezelf en liefst ook tegen mij,’ glimlacht hij.

‘Bespreek met Karin wat je werkelijk wilt. Zij kent je langer en misschien zelfs beter dan ik en ze zal je ongeacht de consequenties eerlijk advies geven. Wat je ook besluit, ik sta erachter, zolang je maar hier blijft, bij mij,’ eindigt hij met een ingehouden snik.

‘Natuurlijk blijf ik bij je,’ Tessa’s ogen zijn onnatuurlijk groot in haar smalle gezicht.

‘Jij bent m’n leven, dit is m’n thuis. Ik wil en kan helemaal niet zonder je, maar Karin heeft deels gelijk. Misschien heb ik teveel van mezelf opgegeven om bij je te zijn, je te helpen. Het had wellicht anders gekund, hoewel ik het werkelijk leuk vind op de boerderij, maar het is niet echt van mij, van ons, het is van de familie. Misschien moeten we net als Lou en Viv iets hebben dat echt van ons is. Ik weet het niet. Ik zou als fysiotherapeut aan de slag kunnen, ik weet dat m’n diploma hier ook erkend wordt, ik heb me er nog nooit in verdiept. Ik wilde niet dat je dacht dat ik niet gelukkig was met jou en de boerderij,’ probeert ze nogmaals haar gedrag te verklaren.

‘Lieverd, je hebt toch niet voor niets jaren gestudeerd om fysiotherapeut te worden? Hoe kan ik nu van je verlangen dat je de rest van je leven gelukkig bent met kaas maken? Ik had er zelf aan moeten denken,’ zegt hij hoofdschuddend en schuldbewust.

Hij legt een vinger op haar trillende lip en vervolgt: ‘en al kun jij geen kinderen krijgen, we kunnen nadenken over adoptie. Er zijn meer mogelijkheden en kinderen, die behoefte hebben aan een veilige plek als het daarom gaat. We zijn jong, we kunnen van alles doen, maar ik kan ook zonder kinderen gelukkig zijn, zolang jij er maar bent, geloof je me?’ vraagt hij dringend.

‘En Alex’ plan is goed, daar kunnen we ook mee verder. Dat zou ook iets voor jou kunnen zijn. Dan zoeken we iemand voor de ochtenden in de kaasmakerij, zodat jij je op de workshops kan richten. Mij maakt het niet uit, als je maar iets kiest omdat jij het wil, niet omdat je denkt dat het van je verwacht wordt, oké? Kom, dan gaan we kijken wat Karin heeft klaargemaakt, want eerlijk gezegd heb ik toch honger nu,’ besluit hij met een geforceerd lachje om de stemming iets luchtiger te maken.

‘Je hebt ons een uitgebreide maaltijd door onze neus geboord tenslotte, je wordt bedankt!’

Tessa grijnst als de beroemde boer met kiespijn en laat zich dan gewillig overeind trekken. Zodra ze de kamer binnenstappen, zien ze twee borden op de bar staan daarop met een goed belegde, dikke sandwich. Er ligt een briefje naast met de korte tekst: ‘eet smakelijk, welterusten en tot morgen, Karin’.

‘Ach gossie, ze heeft helemaal in haar eentje gegeten en is naar bed.’

Tessa ziet er uit alsof ze haar vriendin onmiddellijk achterna wil, maar Daniel drukt haar op één van de krukken en schuift een bord naar haar toe.

‘Ze begrijpt heel goed dat we moesten praten. Ze kent je tenslotte door en door. Wij gaan eten en naar bed en morgen ga je met Karin plannen maken om ergens heen te gaan. Ik vraag Maria of ze een dag extra komt de komende tijd en misschien kan haar zus, Katia, die wel vaker heeft geholpen, een paar dagen invallen, dan kunnen jullie een week op pad. Oké?’

Hij neemt op de kruk naast haar plaats en bekijkt met opgetrokken wenkbrauwen de dubbele tonijnsandwich, die zo royaal belegd is dat hij hem nauwelijks kan vasthouden.

‘Is dit wat jullie in die bistro serveerden?’ wil hij weten, een plagerig lachje om z’n mond.

‘Nee, meer wat we in de keuken maakten als we zelf honger hadden,’ zegt Tessa, terwijl ze de mayonaise, die er tussenuit druipt van haar lip veegt.

‘Troostvoer noemden we dit, super onhandig, maar o zo lekker. Karin wist precies waar ik behoefte aan had.’

Hoofdstuk 8

Monster, maandagavond

Marc kijkt toe hoe Frank met woedende stappen de bistro uit komt en vermoedt met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat hij niet heeft gekregen waar hij voor gekomen is. Nog niet in elk geval. Gisterenochtend is hij ook in de bistro geweest en Marc weet inmiddels dat de eigenaars de ouders zijn van Karin, zodat hij ervan uit gaat dat de man van hen wil weten waar Karin is. Aan de lichaamstaal van Frank te zien, hebben ze hem echter niets verteld en daar is Frank duidelijk niet blij mee.

Hij ziet dat de man met een ruk blijft staan alsof hem iets te binnen schiet en nog geen minuut later loopt hij het steegje achter de bistro in.

Omdat boven de bistro een woonhuis is, gaat Marc ervan uit dat Karins ouders daar wonen en hij vermoedt dat Frank zich op dit moment toegang verschaft tot die woning. Hij kan de politie bellen, maar of die er op tijd is om de man op heterdaad te betrappen? En wat dan? Dan wordt hij een nacht op het bureau vastgehouden voor inbraak en staat hij de dag erna alsnog op straat. Nee, dit keer moet Frank voorgoed worden opgeborgen, hoe dan ook. Dat is hij Lucienne verplicht.

Hij laat zich iets zakken en houdt nauwlettend de ramen boven de gezellige eetgelegenheid in de gaten. Heel af en toe ziet hij een flauw lichtschijnsel. Het lijkt erop dat Frank er in geslaagd is binnen te komen en nu in het licht van een zaklantaarn op zoek is naar Joost mag weten wat. Waarschijnlijk een adres waar Karin zich schuilhoudt. Er zit niets anders op dan de man nauwlettend in de gaten te houden en hem te volgen, waar hij ook heen gaat.

Fábrica

Fernanda stormt met woedende passen de hal door en grist één van de autosleutels van het sleutelrekje naast de voordeur. Ze is niet van plan zich als een naar bed gestuurde puber in haar kamer terug te trekken en te wachten tot één van haar ouders haar ter verantwoording roepen. Geen haar op haar hoofd die daaraan denkt! Ze drukt op de afstandsbediening om te zien van welke auto de sleutel is en grimast als de lichten van haar vaders BMW knipperen. Mooi, dat zal ’m leren. Ze beent vastberaden naar de auto en even later rijdt ze de poort uit. Op de doorgaande weg slaat ze rechtsaf en besluit naar Monte Gordo te rijden in de hoop dat daar iets te beleven valt. Al zal dat in het winterseizoen, waarin het aantal zestigplussers groter is dan het aantal zeemeeuwen, nog niet meevallen. In elk geval kan ze een bezoekje brengen aan het casino, daar is meestal wel iets te doen. Ze kan een gokje wagen, aan de bar zitten en wie weet loopt ze tegen gezellig gezelschap aan.

Ze is nog steeds kwaad. Het feit dat zowel haar vader als haar moeder haar bestraffend hebben aangesproken op haar gedrag is onverteerbaar en het is allemaal de schuld van die blonde Tessa. Ze knijpt grimmig haar lippen op elkaar en geeft meer gas dan verstandig. De krachtige auto spuit vooruit en even heeft ze de neiging zo hard mogelijk te rijden en te zien hoe dat afloopt. Haar gezonde verstand wint het van haar drift en ze neemt wat gas terug. Het laatste wat ze wil is dat de politie haar in haar kraag vat wegens te hard rijden of erger, dat ze haar vaders auto in de prak rijdt. Dan hebben ze echt reden om boos op haar te zijn.

Hebberig, egoïstisch, de woorden van haar moeder echoën na in haar hoofd en haar handen knijpen met zoveel kracht in het stuur dat het goed is dat het een doods voorwerp is en geen menselijk wezen. Sinds Tessa’s komst op de Quinta is haar plaats als haar vaders favoriet ingenomen door haar nieuwe zus en ze weet niet wie ze daar meer de schuld van geeft, Tessa of haar vader. Sinds Tessa er is, gaat alles fout in de familie. Eerst het gedoe met Luiz, vervolgens het ongeluk van haar moeder, Viv die Lou de waarheid vertelt en nog zwanger wordt ook, er is gewoon niets meer aan. Was Viv voorheen nog wel te porren voor een leuke roddelpartij, een avondje stappen, een jointje of zelfs seks, tegenwoordig zit ze als een moederkloek met baby in haar eigen huis en gaat ze appartementen verhuren aan toeristen, wat een sof. En dat komt allemaal door Tessa!

Hoewel Estrela vreselijk onder de plak zat van Luiz kon Fernanda haar meestal wel overhalen mee te gaan stappen als ze daar zin in had, maar zelfs dat lukt nu niet meer. Op dagen dat Estrela zich goed voelt, gaat ze nota bene helpen op de geitenboerderij als de eerste de beste medewerkster, alleen maar omdat Tessa dat ook doet. Ze heeft altijd huizenhoog tegen Daniel opgekeken, maar hij is gewoon als was in Tessa’s handen, een slappeling, net als haar vader.

Ze slingert woedend een paar krachttermen de auto in en neemt met piepende banden de afrit naar Monte Gordo. Ze wil drank, gokken, misschien dansen en met een beetje mazzel seks, alles om niet te hoeven denken aan het feit dat er in Fábrica nu een aantal mensen vol medeleven, maar ongetwijfeld ook meesmuilend over haar praten. Ze kan prima zonder hen!

Cacela Velha, dinsdagochtend

Als Tessa wakker wordt, is het bed naast haar leeg en ziet ze een felgele post-it op het kussen naast het hare liggen.

‘Lieverd, geniet van een vrije dag, maak plannen met Karin voor een weekje weg. Ik zie je vanmiddag, je Daniel’

De tranen springen in haar ogen en haar vingers klemmen zich om het stukje papier alsof het Daniel zelf is. Hoewel ze niets liever zou willen dan uit bed springen en naar de boerderij rennen, zegt een stemmetje in haar hoofd dat het tijd is nu iets voor zichzelf te doen. Ze draait zich met het briefje nog in haar hand op haar rug en staart naar het plafond, terwijl ze probeert te bedenken wat het is dat ze echt wil. Is dat werkelijk iets anders dan wat ze nu heeft en doet? Op dit moment heeft ze absoluut geen idee.

De avond ervoor hebben ze tot laat in de kamer op de bank gezeten, al is er weinig meer gesproken. Ze hebben elkaar voornamelijk vastgehouden en toen ze uiteindelijk naar bed gingen, is Tessa met haar hoofd op Daniels schouder door alle commotie uitgeput in slaap gevallen. Ze vermoedt dat Daniel echter nauwelijks geslapen heeft aangezien de wekker nog geen zes uur aangeeft en hij al weg is.

Hoewel ze weet dat alles wat hij gisteren gezegd heeft waar is en dat hij wat ze ook besluit achter haar zal staan, kan ze er niets aan doen dat ze zich schuldig voelt. Ze realiseert zich met een zucht dat ze echt Santa Tessa is.

Niet waar, houdt ze zichzelf direct voor, er is niets mis mee om klaar te staan voor mensen waar je van houdt, daarvoor hoef je echt geen heilige te zijn. Daniel heeft haar nooit gevraagd zich volledig in te zetten op de boerderij, dat is haar eigen beslissing geweest, maar wel voortgekomen uit angst en onzekerheid alsmede haar behoefte om te helpen. Het was niet omdat ze het werk het allerleukste vond wat ze zich kon voorstellen. Toch doet ze het inmiddels met veel plezier en absoluut niet tegen haar zin.

Omdat ze inmiddels klaarwakker is, laat ze zich ondanks het feit dat ze niet naar de boerderij hoeft toch uit bed glijden en trekt haar badjas aan, waarna ze zich naar de keuken begeeft om water op te zetten.

Een paar minuten later zit ze met een kop thee in haar hand op de stenen muur rondom het terras uit te kijken over zee en zo zit ze nog als Karin een vol uur later met slaperige ogen het terras op komt.

‘Moet je niet naar de boerderij?’

‘Nee, Daniel is al vroeg vertrokken, maar hij wil dat ik vandaag met jou plannen maak voor een weekje weg,’ vertelt Tessa, terwijl ze aanstalten maakt om zich van het muurtje te laten glijden. Ze merkt nu pas dat, ook al schijnt de zon inmiddels, het geen zomer meer is en huivert als haar blote benen de koele stenen raken.

‘Is alles wel goed tussen jullie?’ informeert Karin aarzelend.

‘Ja, gelukkig wel.’

Tessa vertelt eerlijk wat zich allemaal heeft afgespeeld de vorige avond en als ze uiteindelijk zwijgt, kijkt haar vriendin haar hoofdschuddend aan.

‘Ik begrijp je beweegredenen, maar ik ben blij dat je inziet dat het niet de juiste motivatie is. Kiezen voor jezelf betekent niet dat je minder van Daniel houdt,’ zegt ze voorzichtig.

‘Dat weet ik, nu wel tenminste, het is alleen jammer dat er eerst zo’n scène moest komen. Tja, ik ben blond hè?’ probeert ze het met een lachje.

‘Ik denk dat Daniel gelijk heeft, jullie zijn familie, uiteindelijk komt het allemaal goed. Het wordt anders misschien, maar dat is niet per definitie verkeerd. Kom, we gaan een uitgebreid ontbijt maken, want ondanks de sandwich gisterenavond lust ik wel wat. Je hebt me tenslotte een heerlijke maaltijd van Gabriela laten missen,’ eindigt ze een beetje spottend.

‘Je hebt helemaal gelijk, maar we hebben volgens mij niets meer in huis en Daniel heeft de Jeep mee. Hopelijk zit er nog iets in de vriezer.’

Tessa trekt even haar wenkbrauwen op en beent richting keuken.

‘Wil je me na het ontbijt helpen met het laatste verfwerk? Dan maken we vandaag het huis af en gaan we morgen op pad. Ik dacht aan Lissabon. Als Fernanda hier is, staat het huis daar leeg, maar nu ben ik er niet zo zeker meer van dat Fernanda nog lang blijft, dus ik weet het niet. Misschien moeten we zelf ergens iets boeken. Wat vind je?’

Ze kijkt even over haar schouder naar Karin, die aan de bar heeft plaatsgenomen en met een kurken onderzettertje speelt.

‘Als we toch iets boeken, hoef ik niet per se naar Lissabon,’ merkt Karin op.

‘Ik heb niet zo’n behoefte aan drukte, al zal het best een mooie stad zijn. Ik heb nog weinig van het land gezien, we kijken straks wel, er is vast iets leuks te vinden in deze tijd van het jaar, toch?’

Tessa heeft inmiddels een paar sneden oud brood in de vriezer gevonden, die als ze eenmaal ontdooid zijn prima kunnen dienen als torrada en gelukkig is er nog een ruime sortering fruit en yoghurt, ontdekt ze opgelucht als ze de koelkast opent. Even later zitten ze dan ook in goede harmonie aan de bar fruit te schillen en te snijden.

De rest van de ochtend gaat voorbij met verven en het heen en weer sjouwen van Tessa’s en Daniels kleren en andere persoonlijke spulletjes naar het bovenste gedeelte van het huis. Uiteindelijk ploffen ze vermoeid maar voldaan aan het begin van de middag met een kaart van Portugal op het terras neer om plannen te maken voor de komende week.

‘Jij mag het zeggen,’ vindt Tessa, ‘stad, dorp, landschap, waar heb je zin in?’

‘Ik hoef niet per se naar een stad, maar ik wil wel iets van Portugal zien, dus zeg het maar. We zijn een keer richting Lagos geweest en naar Silves en Alte, dus dat deel ken ik. Misschien een stuk naar het noorden? Het maakt me eigenlijk niet uit, een beetje toeren, ergens waar we kunnen wandelen, lekker eten,’ oppert Karin.

‘Dan wordt het de Alentejo.’

Tessa herinnert zich de reis, die ze een klein jaar na haar huwelijk met Daniel naar het noorden heeft gemaakt. Dat was voor de begrafenis van Daniels biologische vader, Matthew. Ze was enorm onder de indruk geweest van de schitterende natuur van de Alentejo al was hun reis toen allesbehalve een vakantietrip.

‘Dat is dit gebied, daar is genoeg te zien, lijkt me,’ zegt ze en wijst op de kaart.

Tegen de tijd dat Daniel aan het eind van de middag moe en bezweet thuis komt, zitten de twee vrouwen tevreden naar hun uitgestippelde route te kijken. Tessa kijkt op, zodra ze haar man binnen ziet komen en nog voor ze iets kan zeggen, komt Karin al overeind.

‘Ik ga m’n moeder bellen,’ meldt ze, waarna ze met een glimlach naar beiden de kamer uitloopt.

‘Je ziet er moe uit,’ Tessa slaat, zonder op Daniels protesten dat hij vies is te letten, haar armen om hem heen en drukt een kus op z’n lippen.

‘Ging het vandaag?’ wil ze weten, ‘je was heel vroeg weg, geloof ik.’

‘Ja, ik was al om half zes op de boerderij,’ geeft Daniel toe.

‘Maria is iets langer gebleven en vanaf morgen komt haar zus Katia helpen, dus er is geen enkele reden waarom jij niet een weekje met Karin op stap kunt, al zal ik je vreselijk missen.’

Hij laat z’n wang tegen haar krullen rusten en z’n handen glijden langzaam over haar rug heen en weer.

‘Hebben jullie je geamuseerd?’ wil hij weten.

‘Ja, we hebben het verfwerk afgemaakt en onze spullen verhuisd, dus we slapen vanaf vannacht hier boven. Verder hebben we een paar leuke B&B’tjes gevonden voor de komende week,’ vertelt Tessa.

‘Het was alleen behelpen met het eten. Je had de Jeep mee, dus ik moet zo naar Vila Nova om boodschappen te doen voor vanavond,’ vertelt ze, terwijl ze geniet van Daniels trage strelingen.

‘Sorry, daar had ik aan moeten denken,’ zegt hij direct.

‘Welnee, als het echt dringend was, had ik je gebeld of was ik naar Jorge gelopen om zijn auto te lenen,’ reageert Tessa direct.

‘Er lag nog wat in de vriezer, dus het was geen probleem, maar inmiddels is alles op. Het is meer dat, als we besluiten meer apart van elkaar te gaan doen, het een van de praktische dingen is waar we over na moeten denken. Normaal is één auto voor ons samen prima, maar in dit soort situaties is het onhandig. Kan ik de Jeep meenemen morgen trouwens? Hoe doe jij het dan?’

‘Ik heb al met Jorge gesproken en verteld dat jullie er een paar dagen tussenuit gaan. Hij stelde direct voor dat je Gabriela’s auto meeneemt de komende week, dus vervoer is geen probleem. Ik ga ’m straks voor je halen, goed?’

‘Fijn, lief ook. Hoe was ’t met hem?’ vraagt ze zachtjes.

‘Je kent hem, hij klaagt niet snel, maar de hele toestand zit hem niet lekker. Fernanda is er gisterenavond in zijn BMW vandoor gegaan en kwam pas vanochtend om vijf uur thuis geloof ik, waarna er natuurlijk opnieuw ruzie ontstond. Ze is er nog, maar ik vraag me af voor hoelang. Het zou me niet verbazen als ze weer heel snel naar Lissabon vertrekt,’ verzucht Daniel.

‘Nu heb ik eerst behoefte aan een douche. Zal ik daarna boodschappen gaan doen?’

‘Samen? En samen douchen?’ stelt Tessa voor, haar hoofd ondeugend schuin.

‘We moeten elkaar tenslotte een week missen, dat begrijpt Karin vast wel.’

‘Dat klinkt als een goed plan.’

Voor ze nog iets kan zeggen, wordt ze opgetild en nog geen minuut later staan ze allebei naakt onder de warme stralen in de spiksplinternieuwe inloopdouche.

Anderhalf uur later lopen Tessa en Karin samen door de Spar in Vila Nova de Cacela. Na de douche is Daniel in plaats van mee te gaan boodschappen doen in bed gekropen om de korte en vrijwel slapeloze nacht enigszins goed te maken en zijn de twee vrouwen samen in de Jeep gestapt.

‘Ik moet zorgen dat er voor Daniel de komende week ook het één en ander in huis is. Hoewel ik er vanuit ga dat hij voor de lunch en het avondeten wel naar de Quinta zal gaan,’ zegt Tessa, terwijl ze twee goudkleurige zakken gemalen koffie in haar karretje gooit, gevolgd door een groot pak cornflakes en een beker yoghurt.

‘Wat denk je van pasta vanavond?’ stelt Karin voor.

‘Prima, met een lekkere salade erbij.’

Ze neuzen genoeglijk tussen de groente en Tessa heeft even het idee dat ze weer in Rotterdam is in een tijd waarin ze regelmatig bij elkaar aten.

‘Voelt vertrouwd hè?’

Alsof Karin haar gedachten raadt, stoot ze haar aan en Tessa knikt instemmend.

‘Ja, ik moest ook aan Rotterdam denken,’ geeft ze toe, ‘dat was een mooie tijd.’

‘Maar dit is ook leuk!’ Karin kijkt haar vastberaden aan.

‘We gaan een heerlijke week tegemoet, we hoeven niet elke dag ergens over te praten, we gaan relaxen en meestal vallen de dingen vanzelf op hun plek als je het los laat.’

Tessa gooit nog een netje uien in de kar gevolgd door knoflook en een potje zwarte olijven.

Pas als ze in de rij staan, vraagt ze: ‘hoe was het met je ouders eigenlijk? Nog nieuws?’

‘Frank is voor de tweede keer langs geweest. Dit keer was hij duidelijk boos dat ze hun mond hielden en was hij een stuk minder charmant dan zondag. M’n moeder vond hem zelfs een beetje eng,’ vertelt Karin terwijl ze langzaam opschuiven in de rij.

‘Hij begon heel vriendelijk, maar toen m’n moeder opnieuw zei dat ze niet wist waar ik was, werd hij kwaad. M’n vader moest er aan te pas komen om hem de bistro uit te werken. Ik vind het zo erg dat hij m’n ouders ook al lastig valt,’ bekent Karin, ‘ik heb me echt vreselijk in hem vergist.’

Ze wendt zich met tranen in haar ogen tot Tessa en deze legt met een meelevend gebaar haar hand op die van haar vriendin.

‘Het is gewoon zo’n klootzak,’ er volgen nog een paar krachttermen, die Tessa niet gewend is van haar vriendin en onwillekeurig glimlacht ze, hoewel de situatie absoluut niet lachwekkend is.

‘Het is niet jouw schuld, hij spoort gewoon niet,’ zegt ze resoluut.

‘Denk aan Luiz, die man heeft jaren deel uitgemaakt van de familie en pas na tien jaar kwamen ze erachter wat hij voor monster was. Sommige mensen zijn ziek, dat moet je jezelf niet verwijten.’

‘M’n verstand zegt dat je gelijk hebt, maar ik voel me stom en schuldig,’ reageert Karin na een korte stilte.

‘Ik vind het vreselijk dat hij m’n ouders lastig valt. Gelukkig is m’n vader niet zo snel van z’n stuk te brengen, maar m’n moeder gaf eerlijk toe het eng te vinden. Hopelijk blijft hij nu weg, maar hij weet heus wel dat m’n ouders meer weten dan ze zeggen.’

‘Je denkt toch niet dat hij ze werkelijk iets aan zal doen?’

Tessa kijkt haar geschrokken aan en Karin haalt haar schouders op.

‘Ik weet helemaal niks meer, alles is mogelijk. Volgens mij is hij echt gevaarlijk.’

Haar stem klinkt zo verslagen en zelfs bang dat Tessa zich impulsief naar haar toe buigt en een arm om haar heen slaat om haar te knuffelen.

‘Hier ben je in elk geval veilig,’ zegt ze, ‘zelfs al komt hij naar Portugal, op Daniel na weet niemand waar we de komende tijd zijn, dus hier vindt hij je in elk geval niet.’

Ze hebben inmiddels de kassière bereikt en de volgende minuten zijn gevuld met boodschappen op de band zetten en afrekenen, zodat het onderwerp als vanzelf wordt beëindigd, maar Tessa realiseert zich dat al hebben ze het er niet meer over, het haar vriendin zeker nog bezighoudt. Ze hebben duidelijk allebei iets om over na te denken.

Die avond is de sfeer in Cacela Velha echter luchtig en ontspannen. Terwijl Daniel op en neer gaat naar de Quinta om z’n moeders auto op te halen, duiken Karin en Tessa de keuken in en het ruikt dan ook heerlijk naar gestoofde tomaat en allerlei kruiden als Daniel terug komt.

‘Dat ruikt goed,’ snuift hij hongerig, zodra hij binnenstapt.

‘De sleutel hangt naast de voordeur.’

Hij drukt een kus op Tessa’s wang en glimlacht naar Karin.

‘Jullie krijgen de hartelijke groeten en ze hoopt dat jullie veel plezier hebben en na afloop snel langskomen,’ brengt hij z’n moeders wensen over.

‘Dat is lief van haar,’ vindt Tessa.

Ze snijdt een ui in ringen en grinnikt als ze ziet dat Daniel tranen in z’n ogen krijgt.

‘Moet je huilen, lieverd?’ plaagt ze.

Blij dat ze weer lacht, al is het ten koste van hemzelf, kijkt Daniel haar hoofdschuddend aan en begint de tafel te dekken. Tijdens het eten wil hij weten wat de route is, die de twee vrouwen willen rijden en doet een aantal suggesties wat betreft bezienswaardigheden.

‘Wij hebben eigenlijk zelden de tijd om er een paar dagen op uit te trekken, en Portugal is zo mooi,’ verzucht Tessa spijtig, terwijl ze haar leeggegeten bord van zich afschuift en Daniel aankijkt.

‘Er is zoveel te zien, maar dat is het nadeel van een boerenbedrijf, je bent zeven dagen per week gebonden.’

‘Ja, maar ook daar gaan we over nadenken. Jorge wil als je terug bent met z’n allen om de tafel, kijken hoe we het familiebedrijf in de komende jaren vorm kunnen en willen geven. Je hebt hem aan het denken gezet, dus er wordt aan ideeën en oplossingen gewerkt. Daar hoef jij je hoofd nu echter niet over te breken, dat komt wel. Gaan jullie maar lekker genieten,’ vertelt Daniel.

‘Jullie hebben een leuke route uitgestippeld. Er zijn veel afwisselende dingen te zien en ik zie jullie dinsdagmiddag weer.

‘Ik laat jullie genieten van jullie laatste nachtje voorlopig, ik zie je morgen weer, Tess. Daniel, amuseer je zonder ons, ik zal goed op je dierbare vrouw passen.’

Zodra hun borden leeg zijn, staat Karin op en drukt een hartelijke zoen op Daniels wang.

Tessa zwaait haar vriendin na, die naar haar eigen etage vertrekt en nestelt zich dan behaaglijk op de bank tegen Daniel aan.

Hoofdstuk 9

Woensdag

Tessa en Karin vertrekken direct na het ontbijt en rijden in noordelijke richting naar Mértola, vanwaar ze verder willen naar Monsaraz. Ze hebben drie overnachtingen geboekt in een kleine B&B iets buiten Monsaraz zelf, zodat ze een hele dag hebben om Monsaraz en het Alqueva meer te bekijken en ze ook nog tijd hebben om een dag in Évora door te brengen.

Na die drie nachten zijn ze van plan om door te rijden naar de westkust om nog drie nachten in Odeceixe of omgeving door te brengen en vanaf daar rijden ze terug naar huis. De overnachtingen in Odeceixe hebben ze nog niet geboekt, omdat Tessa niet zeker weet of ze de afstand daarheen in één dag kunnen afleggen, maar dat zal de tijd leren. In dit seizoen is er genoeg keuze voor accommodaties hebben ze ontdekt via de Booking.com app. Er zijn verschillende hotelletjes in de regio dus ze zijn ervan overtuigd dat het hen lukt om een kamer te vinden.

Volgens Tessa, en dat is door Daniel bevestigd, is de route die ze hebben uitgestippeld een mooie route om de diversiteit van de Alentejo te bekijken. Het varieert van het grootste kunstmatige stuwmeer van Europa tot de bottenkapel in Évora, enorme graanvelden, kurkeikbossen en wijngaarden tot de woeste westkust en alles daar tussenin. Hun eerste stop is echter Mértola, waar ze op aanraden van Daniel de tijd moeten nemen om rond te kijken en te lunchen voor ze doorrijden naar hun eerste B&B.

Een kleine twee uur na vertrek parkeert Tessa Gabriela’s groene Renault Clio in een straatje net buiten het oude centrum van Mértola en wandelen de twee vrouwen omhoog in de richting van het kasteel. Ze passeren de kleine markthal met de geel geverfde pilaren aan weerszijden van een lage, maar brede trap. Vanaf daar volgen ze de smalle, omhooglopende straatjes tot ze via de kerk, die vroeger moskee is geweest, en een opgravingsproject vanzelf bij de burcht aankomen, die uiteraard op de top van de heuvel is gebouwd.

Mértola is een van de oudste plaatsen van Portugal. Na de Feniciërs kwamen de Romeinen, die de plaats Myrtilis noemden. In die tijd werd er in de nabijgelegen mijnen zilver, goud en tin gewonnen en via de haven van Mértola via de Guadiana rivier naar de Middellandse zee vervoerd vanwaar het naar Rome werd gebracht. Na de Romeinen kwamen de Moren, die hun eigen stempel op de stad drukten, maar uiteindelijk in 1238 werden verjaagd door de kruisridders van de katholieke Portugese koning Sancho II. Als beloning daarvoor werd Mértola aan de Militaire Orde van Sint Jacob van het Zwaard gegeven, een kruisridderorde van oorlogvoerende monniken die er tot 1316 hun hoofdkwartier hadden. In de eeuwen daarna werd Mértola geleidelijk aan steeds minder belangrijk en tegenwoordig is het niet veel meer dan een gezellig provinciestadje.

Er zijn echter genoeg mooie plekjes te vinden om je terug in de geschiedenis te wanen en Karin en Tessa brengen dan ook een boeiend half uur door in het museum en het kasteel. Omdat het kasteel op het hoogste punt ligt, hebben ze een geweldig uitzicht over het plaatsje zelf, de Guadiana rivier en de omgeving en ze zijn het er dan ook over eens dat Daniel gelijk had dat het plaatsje een bezoek waard is.

Als ze het kasteel verlaten, slenteren ze via andere straatjes dan op de heenweg naar beneden. Karin blijft regelmatig staan om foto’s te maken van oude voordeuren en leuke geveltjes en ze lopen een paar winkeltjes binnen met keramiek en houten snuisterijen. Karin wil perse een foto van Tessa bij de eenvoudige klokkentoren, die deel uitmaakt van de muur en uiteindelijk belanden ze tegen enen bij Migas, een klein, typisch Portugees restaurantje naast de mercado, die inmiddels gesloten is.

Karin fronst haar wenkbrauwen als ze het menu voor haar neus krijgt.

‘Ik herken bijna niets,’ bekent ze, ‘ik dacht dat ik inmiddels heel wat gerechten van naam kende, maar wat hier op staat… dat zijn zeker specifieke streekgerechten?’

Ze maakt een gebaar om aan te geven dat ze geen moeite gaat doen en schuift de menukaart van zich af. Tessa fronst haar wenkbrauwen. Ze wil haar vriendin erop wijzen dat er een Engelse vertaling op de achterzijde staat, maar bij het zien van Karins gezicht houdt ze haar mond en werpt zelf een blik op het menu.

‘Wil je vlees of vis?’ vraagt ze.

‘De dagschotel is een stoofpotje van varkenswangen, bochechas, of bacalhau met rijst en olijven. Verder hebben ze wild zwijn, schaap, geit, varken, kip en vis, gestoofd, gegrild en gebakken, dus allerlei variaties, net waar je zin in hebt. Keus genoeg dus,’ merkt ze enigszins kriegelig op.

‘Wat neem jij?’

Karin lijkt het niet te merken en plukt aan een stukje brood, terwijl ze vragend naar haar vriendin kijkt.

‘Ik ga voor de varkenswangen, lekker met rijst en frietjes en ik bestel er een salade bij,’ beslist Tessa.

‘Doe mij maar hetzelfde, klinkt prima.’

Karin besmeert het brood met boter terwijl ze om zich heen kijkt. Het is een klein zaakje, maar vrijwel alle tafels zijn bezet en de twee obers, broers vermoedt ze gezien de duidelijke gelijkenis, hebben het er druk mee. Tessa proeft genietend van de groene en zwarte olijven en schenkt hun waterglazen vol.

‘Op onze tocht!’ proost ze, het glas omhoog houdend.

‘Ja, proost!’

Karin beantwoordt haar toost en kijkt even later afwachtend naar het bord dat voor haar wordt neergezet. Het ziet er uit als stoofvlees, constateert ze, maar de geur doet haar watertanden en met iets meer enthousiasme pakt ze haar vork. Een paar minuten lang wordt er geen woord meer gewisseld omdat ze het te druk hebben met eten.

Fábrica

Fernanda loopt door de poort en blijft op het parkeerterrein van Fábrica even besluiteloos staan. Ze is dan wel het huis uit, maar ook buiten is weinig vertier te vinden. Geërgerd omdat haar ouders zo dom zijn geweest om in het oersaaie Fábrica te blijven in plaats van naar bijvoorbeeld Vale do Lobo te verhuizen, fronst ze haar wenkbrauwen. De vorige dag heeft ze grotendeels op de Quinta doorgebracht na een fikse ruzie te hebben gehad over haar late thuiskomst. Ze voelt zich steeds meer een puber in plaats van een volwassen vrouw. Na tot in de middag op bed te hebben gelegen heeft ze een uur met Estrela doorgebracht, hoewel dat haar al weer snel de keel uithing. Vervolgens heeft ze zich teruggetrokken in de kleine sportzaal en zich in het zweet gewerkt, terwijl ze zich bij elke kilo die ze wegduwde voorstelde dat het Tessa was. Gelukkig boden ’s avonds twee oude schoolvriendinnen redding en na een etentje met aansluitend een gezellig barbezoek met z’n drieën in Tavira was er weer een dag voorbij.

Hoewel ze zichzelf heeft voorgenomen minimaal een week in Fábrica te blijven, al is het maar om Silvio niet het idee te geven dat ze niet zonder hem kan, begint het haar nu al zwaar te vallen. Ze vraagt zich af of ze het wel zo lang volhoudt. Vol weerzin kijkt ze naar de paar huizen en de vrijwel lege parkeerplaats en schopt opstandig tegen een steentje. Er is werkelijk niets te beleven in dit dorp. Ze slaakt een diepe zucht, recht haar schouders en besluit dan maar een kop koffie bij Nuno te nemen. De kleine koffiekiosk is er al langer dan ze zich kan herinneren en de stevig gebouwde Portugees kijkt met een glimlach van herkenning op als hij haar ziet aankomen.

‘Fernanda, dat is een tijd geleden. Je ziet er goed uit!’

Ze merkt dat z’n blik op haar goedgevulde decolleté blijft rusten en met een voldaan lachje om haar lippen buigt ze zich dichter naar de toonbank toe, zodat hij goed zicht heeft. Bij gebrek aan ander publiek moet ze in elk geval profiteren van zijn overduidelijke bewondering en volledige aandacht.

‘Dank je, Nuno, ik doe m’n best.’

Ze zet haar witte tanden in haar onderlip en knipoogt ondeugend. Hoewel ze weet dat hij getrouwd is, is hij een man en duidelijk niet ongevoelig voor haar geflirt en dat amuseert haar.

‘Wat kan ik voor je doen, Fernanda?’

‘Koffie, Nuno, wat anders?’ vraagt ze quasi onschuldig en ze lacht als ze hem met z’n ogen ziet knipperen.

‘Hoe is het met Joanna?’ informeert ze naar z’n echtgenote en moeder van z’n twee dochters. Ze weet dat de vrouw iets ouder is dan zijzelf, maar ongeveer het dubbele weegt.

Voor hij kan antwoorden, buigt ze zich nog iets verder naar hem toe en geeft hem een tikje tegen z’n wang.

‘Je zorgt toch wel goed voor haar, niet?’

Ze leunt nu met haar onderarmen op de toonbank en merkt tot haar genoegen dat hij behoorlijk in de war raakt. Z’n ogen gaan van haar decolleté naar haar gezicht en weer terug en ze ziet hoe het zweet op z’n voorhoofd verschijnt.

‘Heb je het warm? Misschien moet je een flesje water nemen,’ glimlacht ze, ‘je moet tenslotte het hoofd koel houden, não é?’

Duidelijk van slag door haar gedrag draait Nuno zich haastig om naar de koffiemachine om de gewenste café te maken en Fernanda grijnst bij zichzelf. Mannen zijn zo makkelijk te bespelen.

Ze gaat met haar rug tegen de toonbank staan en laat haar blik opnieuw over het dorp glijden. Het stelt echt niets voor, bedenkt ze humeurig. Er zijn de laatste jaren een paar huizen flink verbouwd en opgeknapt, maar het is en blijft klein en dorps, zeker in haar ogen, die inmiddels gewend zijn aan het drukke en veel bruisendere Lissabon. Er komt een donkerrode Renault aanrijden, die een parkeervak vlakbij indraait en omdat het op dit moment het enige is wat er gebeurt, kijkt ze toe hoe er een man alleen uit komt. Hij blijft naast de auto staan en neemt de omgeving in zich op. Mm, en wat voor een man.

Haar donkere ogen knijpen zich vol waardering samen als ze hem opneemt. Hij is slank, langer dan zijzelf met brede schouders, die doen vermoeden dat hij regelmatig in de sportschool te vinden is. Hij is gekleed in een spijkerbroek en een overhemd met daar overheen een sportief leren jasje. Z’n haar is lichtbruin, dik en goed geknipt en ze vermoedt dat hij blauwe ogen heeft, al kan ze dat vanaf deze afstand nog niet zien.

Op dat moment schuift hij z’n zonnebril naar achteren en draait zich in de richting van de koffiekiosk. Over het dak van z’n auto heen vinden hun ogen elkaar en ze ziet hoe hij haar met duidelijke interesse van hoofd tot voeten opneemt. Fernanda glimlacht loom en neemt hem net zo aandachtig en vrijmoedig op als hij haar.

‘Je koffie,’ Nuno zet het kopje naast haar neer en ze pakt het op zonder haar blik van de vreemdeling af te wenden, die nu in hun richting komt lopen.

‘Weet je zeker dat je hier moet zijn? Er is hier niet veel te beleven, hoor,’ spreekt ze hem in het Engels aan, zodra hij binnen gehoorsafstand komt.

Ze kijkt hem onbeschaamd aan als hij vlak voor haar blijft stilstaan en twee blauwgrijze ogen kijken net zo indringend terug.

‘Dat valt wel mee, geloof ik, de ontvangst is in elk geval zeer aangenaam,’ reageert hij eveneens in het Engels, hoewel ze een flauw accent bij hem bespeurt dat aangeeft dat hij geen Engelsman is.

Er verschijnt een waarderende glimlach om z’n lippen als hij z’n blik op haar mond laat rusten voor hij verder afzakt.

‘Vind je?’

Ze trekt haar schouders iets naar achteren, zodat haar borsten nog beter uit de verf komen en nipt van haar kopje koffie, terwijl ze hem onafgebroken blijft aankijken.

‘Koffie graag,’ bestelt de vreemdeling, terwijl hij even z’n aandacht op Nuno richt, die met een knikje naar z’n koffiemachine loopt.

‘Houd je me gezelschap?’

De man wijst met z’n hoofd naar een van de tafeltjes, die tussen de kiosk en het muurtje dat de parkeerplaats scheidt van het strand zijn opgesteld. Fernanda zet haar witte tanden in haar onderlip alsof ze over z’n voorstel moet nadenken.

‘Als je een pastel de nata voor me bestelt, laat ik me overhalen,’ reageert ze met een verleidelijk lachje.

‘Dat zal geen probleem opleveren.’

De vreemdeling steekt twee vingers omhoog voor Nuno en deze pakt een schoteltje en een strooibus kaneel om aan te geven dat hij de bestelling heeft gehoord.

Heupwiegend in haar strakke spijkerbroek en op haar hooggehakte laarsjes loopt Fernanda naar een van de tafeltjes en ze hoeft niet om te kijken om te weten dat ze door twee paar mannenogen wordt nagekeken. Ze laat zich soepel op de eenvoudige, plastic stoel zakken en slaat haar lange benen met een trage, zorgvuldig ingestudeerde beweging over elkaar, terwijl ze haar hoofd in de richting van de nieuwkomer draait en hem ongegeneerd opneemt.

Met een kop koffie in z’n ene hand en een schotel met twee pasteis in de andere komt hij naar haar toe en neemt de stoel tegenover haar, waarna hij haar met een raadselachtig lachje blijft aankijken.

‘Is er iets?’

Fernanda is tenslotte de eerste, die de stilte verbreekt en terwijl ze haar tanden in het knapperige bladerdeeggebakje zet, kijkt ze de man tegenover haar vragend aan.

‘Ik had niet verwacht een vrouw van de wereld aan te treffen in een dorp als dit,’ is de reactie.

‘Hoor je hier wel thuis?’

Ze trekt met een waarderende grijns haar wenkbrauwen op.

‘Ik ben hier geboren, al woon ik liever in Lissabon, maar m’n ouders wonen hier nog,’ merkt ze op, terwijl ze met haar hand een wuivend gebaar maakt in de richting van Quinta Esteves achter hem.

Hij draait zich om en neemt aandachtig de hoge muur met de twee poorten erin op. Van het huis zelf is behalve een deel van het dak niet veel zichtbaar, maar hij kan zich een voorstelling maken hoe het er ongeveer uit moet zien.

‘Geen verkeerde plek om op te groeien, lijkt me,’ zegt hij.

‘Niet echt, nee,’ reageert ze bewust onverschillig, ‘behalve dat het dorp vreselijk saai is. Ik ben Fernanda trouwens, Fernanda Esteves.’

Bij het horen van die achternaam kan hij z’n opwinding over dit toeval bijna niet verbergen, maar het lukt hem z’n stem rustig te houden terwijl hij haar toelacht.

‘Je hebt geen idee hoe fijn ik het vind je te ontmoeten, Fernanda. Ik ben François Matthis.’

Hij steekt z’n hand naar haar uit en op het moment dat ze hem schudt, voelt ze hoe hij met z’n duim haar handpalm beroert. Ze glimlacht vanwege dit gebaar en kijkt hem met een scheef gehouden hoofd aan.

‘Klinkt Frans,’ concludeert ze, ‘ik dacht al dat je geen Engelsman was.’

‘Inderdaad, afkomstig uit het land van de Champagne,’ bevestigt hij met een glimlach.

‘En wat doet een Fransman helemaal alleen in dit deel van Portugal?’ vraagt ze nieuwsgierig, ‘je bent hier vast niet voor de wijn.’

‘Nee, ik kom huizen kijken. Ik ben makelaar en op zoek naar een geschikt huis voor cliënten van me hier in de buurt. Zoals je ongetwijfeld weet, zijn er op dit moment veel Fransen geïnteresseerd in een huis in Portugal.’

De leugen rolt soepel over z’n lippen en hij merkt aan haar reactie dat ze totaal geen vraagtekens zet bij z’n verhaal.

‘Zover ik weet, staat hier niets te koop,’ zegt Fernanda terwijl ze het laatste hapje van de pastel in haar mond stopt. Ze likt zeer nauwkeurig met het puntje van haar tong de laatste kruimels van haar vingers zonder haar blik ook maar een seconde van François af te wenden.

‘Misschien niet, maar als ik iets zie wat aansluit bij de wensen van de mensen waarvoor ik op pad ben, kan ik altijd een poging wagen,’ merkt hij rustig op.

‘Werkt dat?’

‘Soms, ligt er aan wat ik biedt en aan de situatie van de eigenaren uiteraard. Met name buitenlanders, die het huis niet al te veel gebruiken, zijn soms over te halen. Bij hen is na een paar jaar de charme van een vakantiehuis in het buitenland er af en dan zijn ze blij met een goed bod. Misschien ken jij mensen die willen verkopen?’

Fernanda tikt peinzend met haar vingers op tafel en schudt haar hoofd.

‘Nee, m’n broer heeft onlangs zelf nog een huis gekocht hier om te verhuren, dus je bent te laat, denk ik.’

‘En in het volgende dorpje? Cacela Velha heet dat, geloof ik?’ vraagt François verder.

‘M’n cliënten willen graag dichtbij zee, maar ja, wie niet.’

‘Dat gaat je niet lukken daar, dat dorpje is nog kleiner dan dit. Te veel huizen die al eeuwen in de familie zijn en steeds overgaan op de volgende generatie. M’n andere broer heeft daar een huis, gekocht van een tante van ons,’ deelt Fernanda hem mee. Er verschijnt een wrevelig trekje om haar mond en geïnteresseerd buigt François zich dichter naar haar toe.

‘Ben je niet zo dol op je broer?’ wil hij weten.

‘Oh jawel, met Daniel is niets mis,’ reageert ze direct.

‘Maar? Geen leuke vrouw?’ vist hij verder.

‘Nee, niet echt. Je kent ze vast wel, die brave types, die altijd o zo behulpzaam zijn,’ rilt ze overdreven.

‘Zo’n vrouw waarbij je altijd afsteekt als lui en gemakzuchtig, omdat je niet onmiddellijk overeind springt als er afgeruimd moet worden.’

‘Zo te horen mag je je schoonzusje niet zo. Ik kan gaan kijken of het huis iets is, misschien kan ik ze overhalen het te verkopen, dan ben je van ze af,’ eindigt hij met een knipoog.

‘Als dat zou kunnen!’ zegt Fernanda zo hartgrondig dat ze er zelf van schrikt.

‘Maar dat kun je vergeten. Ze hebben het net verbouwd en zijn er vreselijk gelukkig, zo klef als ongerezen brood.’

Ze is nog zo geïrriteerd over de botsing met Tessa en de daaropvolgende ruzie met zowel haar vader als haar moeder twee dagen terug dat ze voor ze goed en wel beseft wat ze doet haar hart uitstort en hem alles over de huidige situatie op de Quinta vertelt. François mompelt op de juiste momenten aanmoedigende en meelevende woorden en krijgt al snel een beeld van de hele familie, maar voornamelijk van Fernanda’s afkeer van Tessa. Hij houdt z’n gezicht zorgvuldig zo neutraal mogelijk, maar inwendig juicht hij. Karin is dus inderdaad naar Portugal gevlucht en verblijft bij Tessa in het dorpje Cacela Velha.

Het liefst zou hij onmiddellijk Fernanda laten zitten om achter Karin aan te gaan, maar een volgende opmerking van Fernanda zorgt ervoor dat hij z’n plan moet wijzigen.

‘En nu zijn die twee duffe Hollandse meiden samen op stap en heb ik m’n vader op m’n nek. Hij stelde zelfs voor dat ik vanochtend met Estrela meeging naar de geitenboerderij zolang Tessa weg is, nou, voor geen goud!’ zegt ze fel.

‘Ze zoeken het maar uit met z’n allen, ik ben geen oproepkracht.’

Ze schuift het schoteltje zo abrupt van zich af dat het bijna aan de andere kant van het tafeltje op de grond valt en François steekt haastig z’n hand uit om het tegen te houden.

‘Sorry,’ besluit ze, ‘ik wil je niet vermoeien met mijn familieperikelen, zo belangrijk zijn ze niet, alleen irritant.’

‘Soms lucht het op om er met een vreemde over te praten,’ zegt François vol geveinsd begrip en hij geeft een bemoedigend klopje op haar hand, die op tafel ligt.

‘We hebben allemaal wel eens iemand nodig om tegenaan te kletsen. Mag ik zeggen dat, hoewel je hier geboren en getogen bent, ik het idee krijg dat je het hier in allerlei opzichten bent ontgroeid?’

‘Wat bedoel je daar precies mee?’ wil ze weten, niet zeker of ze nu gevleid wordt of niet.

‘Dat het misschien tijd is je vleugels uit te slaan en dit dorp te verlaten. Of ben je afhankelijk van je familie? Je komt op mij over als iemand die in een grote stad thuishoort. Het leven in zo’n dorp is toch veel te beperkt voor iemand als jij? Ik denk dat je prima zou passen in Parijs bijvoorbeeld. Bovendien, met jouw uitstraling, heb je wel eens gedacht aan iets in de modewereld?’

Hij ziet aan haar gezicht dat ze gevleid is en hij schudt inwendig z’n hoofd over het gemak waarmee de meeste vrouwen zich laten bespelen. Als je ze maar een beetje vleit, zijn ze als was in je handen.

‘Kom jij uit Parijs?’ vraagt Fernanda nieuwsgierig en verheugd dat hij haar te stads vindt voor Fábrica, iets wat ze zelf tenslotte ook al jaren vindt.

‘Nee, ik heb er een aantal jaren gewoond. Ik denk dat ik er genoeg mensen ken om je aan contacten te helpen mocht je interesse hebben om je vleugels uit te spreiden. Voor zo’n mooie vrouw is er altijd wel iets passends te vinden,’ zegt hij hoffelijk.

Nu is het compliment niet te missen en Fernanda glimlacht traag en voldaan. Hoewel ze oud en wijs genoeg is om te beseffen dat hij haar probeert te charmeren en ze zeker niet zo naïef is dat ze alles gelooft wat hij haar eventueel belooft, voelt het goed om met hem te flirten. Na het gedoe van de afgelopen dagen heeft ze behoefte aan ongecompliceerde bewondering en afleiding en wat dat aangaat komt François als geroepen.

‘Heb je misschien zin en tijd om mij wegwijs te maken hier?’ gaat François op een ander onderwerp over.

Nu Karin blijkbaar een aantal dagen het gebied uit is, moet hij z’n tijd op een zo prettige en misschien zelfs nuttig mogelijke manier doorbrengen en daarvoor lijkt Fernanda de juiste persoon te zijn. Behalve dat ze zich zo te merken behoorlijk gemakkelijk laat inpakken, zit ze dichtbij de bron en beschikt ze over de juiste informatie als hij het goed aanpakt.

‘Jij kent vast de juiste plekken voor mensen, die iets te besteden hebben. Als ik denk dat het de juiste percelen zijn, kan ik altijd een kansje wagen. Of heb je andere plannen? Ik neem uiteraard de volledige kosten voor mijn rekening,’ biedt hij haar aan.

Fernanda neemt hem op, terwijl ze nadenkt over z’n aanbod. Iets in z’n uitstraling spreekt haar zeer aan.

Hij is charmant zonder kruiperig te zijn en het is ook niet dat ze iets beters te doen heeft. Het idee weg te zijn van de Quinta en aangenaam beziggehouden te worden op zijn kosten, staat haar wel aan.

Misschien is deze ontmoeting net wat ze nodig heeft om de komende dagen op een aangenamere manier door te brengen dan de afgelopen paar dagen.

‘Dus, wat denk je ervan?’ vraagt hij, ‘kan ik je overhalen me gezelschap te houden? Ik zal zorgen dat het de moeite waard is.’

‘Oh, waar denk je dan aan?’

Ze zet haar tanden in haar onderlip en kijkt hem vanonder haar halfgesloten oogleden ondeugend aan.

‘Wat je maar wilt, volgens mij kun jij een man prima bezig houden en daar wil ik best iets tegenover stellen.’

Z’n hand pakt de hare en speelt met haar vingers op een dusdanige lome manier dat ze het tot in haar tenen voelt. De broeierige blik die hij haar toewerpt, mist z’n uitwerking niet en ze gaat snel met haar tong over haar plotseling droge lippen.

‘Lekker eten, goede wijn, goed gezelschap, ik denk dat wij ongeveer dezelfde ideeën hebben wat betreft een prettige tijdsbesteding, of heb ik het mis?’ vervolgt hij terwijl hij zich iets naar haar toe buigt en z’n duim over de binnenkant van haar pols laat gaan.

‘Of heb je andere plannen?’

‘Niet echt, het leven hier is niet zo boeiend, dus ja, waarom niet?’

Ze schuift met een abrupt gebaar haar stoel naar achteren en glimlacht hem toe.

‘Ik kan wel wat afleiding gebruiken en zoals je zegt, ik ken de omgeving op m’n duimpje.’

‘Laten we maar gaan dan,’ besluit François terwijl hij eveneens overeind komt. Hij gooit met een nonchalant gebaar een tientje op de toonbank voor Nuno, wuift ten teken dat het prima is zo en loopt naar z’n auto, op de voet gevolgd door Fernanda.

‘Ik ken de streek nauwelijks en m’n cliënten zijn redelijk veeleisend op het gebied van restaurants en stranden. Ze willen perse in dit deel van de Algarve, maar wel met alle benodigde faciliteiten, dus vertel, wat zijn de mogelijkheden? Ik wil eerst een globale indruk krijgen van de regio, de beste stranden en uitgaanslocaties voor ik op zoek ga naar mogelijke huizen,’ licht hij toe als ze in de auto zitten.

Fernanda heeft geen idee of dit de normale werkwijze is van een makelaar, maar zijn verzoek hem de juiste plekken te laten zien, bevalt haar wel. Zo te horen heeft zijn clientèle genoeg te besteden, zodat ze hem naar de beste plekken kan sturen en daar heeft ze niets op tegen. Ze dirigeert hem richting Monte Gordo met het plan hem bij Altura mee te nemen naar het strand.

Terwijl François de N125 opdraait, neemt ze hem vanaf haar plaatsje naast hem zwijgend op. Hoewel ze gevleid is door z’n aandacht is ze niet zo naïef te denken dat hij niets terug wil voor het feit dat hij haar meeneemt, maar daar zit ze niet mee. Behalve dat hij aantrekkelijk is, sexy en duidelijk ervaren, voelt ze dat hij ook een andere kant heeft en het is dat niet precies te duiden stukje dat haar aantrekt. Ze weet niet precies wat ze kan verwachten, maar dat hij niet zo braaf is als haar twee broers weet ze zeker. Dat is precies waar ze nu behoefte aan heeft.

‘Waar logeer je zelf?’ vraagt ze, terwijl ze Manta Rota passeren.

‘Hotel Praia Verde, ken je dat?’

Hij werpt een snelle blik opzij en ze knikt langzaam en met voldoening.

‘Dat is één van de mooiste locaties hier, qua strand en faciliteiten,’ merkt ze op, ‘ik heb er nooit geslapen uiteraard, maar de bar is prima weet ik uit eigen ervaring, evenals het restaurant.’

‘Dan moeten we daar later vandaag de dag maar beëindigen, vind je niet?’

Dit keer blijft z’n blik iets langer op haar rusten en ze glimlacht als een kat die een muis op heeft.

‘Lijkt me een heel goed plan.’

Hoofdstuk 10

Mértola

Na de lunch stappen Tessa en Karin weer in de auto en rijden ver-der noordwaarts. Op Daniels aanraden, wil Tessa een stop maken in Aldeia da Luz voor ze naar hun B&B gaan.

‘Wat is er zo bijzonder aan dat dorp?’ wil Karin weten als ze een oude wegenkaart uit het dashboardkastje haalt en probeert te ontdekken waar ze zijn en waar ze precies heen gaan.

‘Het is spiksplinternieuw, een jaar of vijftien, twintig oud en allemaal in één keer gebouwd,’ vertelt Tessa, terwijl ze zich probeert te herinneren wat Daniel haar heeft verteld.

‘Toen ze het grote stuwmeer aanlegden, bleek dat het oude dorp Aldeia da Luz volledig onder water zou verdwijnen dus ze hebben een exacte kopie gebouwd een stuk verderop voor alle inwoners.’

‘Dat meen je!’

‘Yep, dezelfde straten, dezelfde huizen, dezelfde buren alleen een paar kilometer verderop. Ik ben benieuwd. Er is een museum over die verhuizing. Daniel is er nooit geweest, maar hij hoorde erover via een van onze afnemers. Die heeft er familie wonen,’ vertelt Tessa.

‘Moet je je voorstellen dat ze in Nederland bijvoorbeeld de duinen willen opschuiven omdat de zeespiegel stijgt en dat ze dan Monster een stuk verplaatsen, bizar!’ vindt Karin.

‘Ja, dat zal niet snel gebeuren. Hier woonden waarschijnlijk ook niet zo veel mensen, een paar honderd, geloof ik.’

Ze rijden inmiddels door Mina de São Domingos, een stadje waar in de Romeinse tijd al goud, zilver en koper werd gewonnen. Ooit was het zelfs de eerste plaats in Portugal met elektrische verlichting heeft Daniel Tessa weten te vertellen, een nieuwtje dat ze nu weer aan Karin doorgeeft. Tegenwoordig is het een leuk recreatiegebied met een meer en een strand. Ze vervolgen hun route noordwaarts en rijden via Serpa en Moura naar de oostkant van het Alqueva meer, waar ze een uur of twee later Aldeia da Luz binnen rijden.

Zoals Daniel heeft aangegeven, is het klein. Het bestaat uit een paar straten, een mini-mercado en een stuk of drie koffiezaakjes met aan het eind van de hoofdstraat het museum, een replica van de oude kerk met daar tegenover de begraafplaats en uiteindelijk het meer. Hoewel het plaatsje dicht bij het water ligt, is er geen strandje en de twee vrouwen kijken bevreemd om zich heen. Het voelt raar.

Aan de ene kant zou het een oud dorp kunnen zijn, maar de boompjes zijn klein en de velden eromheen leeg. Het oogt nieuw, te netjes. Ze lopen het museum in waar ze een beeld krijgen van hoe het oorspronkelijke dorp er ooit uitzag; een verzameling gevarieerde huizen en hutten, kronkelweggetjes, eeuwenoude bomen, waterputten en wasplaatsen en realiseren zich dat het nieuwe, moderne Luz daarmee vergeleken een steriel geheel is. Op een film is te zien hoe de mensen leefden in die tijd en dat geeft een mooi beeld van hoe het dorp was, maar ook wat een verschil het is met het huidige dorp.

‘Ze hadden ons een mooi, nieuw dorp beloofd,’ vertelt een oude man, die ze bij de kerk tegenkomen als Tessa geïnteresseerd vraagt of hij in het dorp woont en wat hij er van vindt.

‘Mooi is het misschien, maar de ziel is er uit. M’n vrouw ligt hier op de begraafplaats dus ik blijf tot ik bij haar word neergelegd. Alle doden zijn uit de oude graven gehaald en op de nieuwe begraafplaats opnieuw begraven.’

Hij wijst naar de overkant van de straat waar de begraafplaats zich bevindt.

‘Als zij nog zou leven, zouden we vertrokken zijn. Dit is ons dorp niet meer. Vroeger zaten we in een beschut dal, nu waaien we weg. De mensen leven niet meer buiten, zoals vroeger, dus we zien elkaar nauwelijks. De meeste buren wonen nog naast elkaar, maar de straten zijn breder, de voordeuren zitten te ver uit elkaar, de tuinen zijn ommuurd, de hele samenhang is verdwenen. A Aldeia da Luz não mora aqui,’ besluit hij, wat zoveel betekent als Aldeia da Luz woont hier niet meer.

Hij maakt een triest gebaar en Tessa legt een meelevende hand op de benige schouder.

‘Triest,’ concludeert ze, ‘maar het plan leek mooi, toch?’

De man knikt bevestigend.

‘Ja, maar de uitvoering valt dan weer tegen, zoals zo vaak.’

Hij mompelt nog een afscheidsgroet, waarna hij met z’n stok moeizaam terug loopt naar het dorp, nagekeken door de twee vrouwen.

‘Bizar,’ concludeert Karin als Tessa haar vertelt wat de man gezegd heeft en ze kijkt naar het grote meer dat zich voor hen uitstrekt. Ze zitten iets ten zuiden van Mourão waar de brug naar de andere kant van het meer is en omdat het inmiddels al na vijven is, besluiten ze Mourão over te slaan en door te rijden naar hun B&B.

‘Als we ingecheckt zijn, kunnen we in Monsaraz een terrasje pakken, oké?’ stelt Tessa voor, terwijl ze teruglopen naar de auto.

Terwijl Tessa op één van de twee eenpersoonsbedden is neergeploft, omdat ze na de toch wel lange autorit een dutje wil doen, loopt Karin een rondje door de tuin van hun B&B waar ze de komende drie nachten zullen slapen. Monte da Avó Chica, zoals het heet, is een sfeervol, authentiek ogend geheel met leuke blauwe accenten en een tuin met mooie palmen. Elke kamer heeft een eigen terras met een zitje dat uitkomt op die tuin en na haar wandelingetje belandt ze op een van de bistrostoeltjes voor hun kamer.

Vanwaar ze zit, heeft ze uitzicht op Monsaraz en ze kijkt met een tevreden blik om zich heen. Wat ze tot nu toe heeft gezien, bevalt haar en ze begrijpt waarom Tessa zo dol is op Portugal, hoewel zij er persoonlijk niet zou willen wonen. De mensen zijn vriendelijk, de sfeer is relaxed zonder sloom te zijn, de natuur is schitterend en het eten is heerlijk, maar wat haar betreft gaat er niets boven Nederland.

Misschien is het juist wel de ruimte, de leegte, die haar afschrikt, bedenkt ze, gewend als ze is aan de drukte van Rotterdam. Ook het feit dat elke boodschap met de auto moet worden gedaan, nee, ze geeft toch de voorkeur aan Rotterdam, hoe mooi het hier ook is.

Haar gedachten gaan naar haar ouders en net als ze haar telefoon tevoorschijn wil halen om haar moeder te bellen, komt Tessa de deur uit.

‘Zo, ik ben weer uitgerust,’ meldt ze, ‘klaar voor Monsaraz?’

‘Helemaal!’

Karin stopt haar telefoon terug in haar achterzak en nog geen vijf minuten later rijden ze de smalle, bochtige weg op, die naar de poort van Monsaraz voert. Tessa vindt een plaatsje voor de auto langs de muur en dan lopen ze onder de poort door het dorpje in.

Na een wandeling door het dorp en een bezoek aan het kasteel belanden ze op een terrasje aan de westkant met uitzicht over de omringende heuvels en velden en dat alles in het oranjekleurige licht van de ondergaande zon. Hoewel het bijna november is, is het nog warm genoeg om met enkel een vestje aan buiten te zitten en ze hebben dan ook geen haast om terug te keren naar hun kamer bij Monte da Avó Chica.

‘Heb je al enig idee wat je wil gaan doen?’ vraagt Karin tenslotte.

‘Qua werk bedoel je?’

Tessa speelt met het rietje in haar vrijwel lege glas waar verse jus d’orange in heeft gezeten en schudt peinzend haar hoofd.

‘Ik kan m’n diploma laten valideren, dat is het probleem niet, maar ik weet niet of dat is wat ik wil. Aan de ene kant is het zonde als ik er niets mee doe, maar aan de andere kant vind ik het werk in de kaasmakerij en bij de geiten echt leuk. Ik doe het niet alleen voor Daniel. Het enige nadeel daarvan is dat het zeven dagen in de week is. Het is vrijwel onmogelijk om een keer een dag over te slaan zonder dat je allerlei mensen moet inschakelen. Dat maakt het zwaar.’

Ze trekt peinzend aan haar wenkbrauw, een typisch Tessa gebaar bedenkt Karin die het haar ziet doen.

‘Dat is ook eigenlijk niet te doen,’ vindt Karin, ‘je kunt niet eens een ochtend uitslapen. Ik snap überhaupt niet dat jullie nog functioneren met die belachelijke begintijden.’

Tessa grinnikt om deze opmerking, die aangeeft dat Karin een duidelijke voorkeur heeft voor andere werkuren.

‘Jij bent ook geen ochtendmens, ik heb geen probleem met vroeg opstaan. Het voordeel is dat we een deel van de middag vrij zijn, maar ik zou er geen bezwaar tegen hebben om een ochtend in de week te mogen blijven liggen. Het enige is dat je uit het ritme raakt en dan valt het de dag erna weer tegen. Zolang je gewoon elke dag doorgaat, denk je er eigenlijk niet over na.’

‘Vast,’ Karin snuift hoorbaar, ‘dat doe je fluitend zeker, kom nou! Het is toch geen doen, elke dag om zes uur op. Je lijkt wel een boer.’

‘Dat ben ik ook, een boerin,’ zegt Tessa nuchter, ‘dat is de consequentie van dieren houden. We kunnen ze niet een dag aan hun lot overlaten. Ik zou het fijn vinden als we een soort back up hebben die, al is het maar eens in de maand, een dag of twee, drie de zaken overneemt. Dan zouden Daniel en ik ook eens weg kunnen. Op onze huwelijksreis en de trip naar het noorden toen Matthew overleed na, zijn we nog nooit samen weggeweest, terwijl er zoveel moois te zien is,’ peinst ze, maar haalt dan haar schouders op.

‘Ach, het is niet anders. Kom, zullen we een eenvoudig broodje bestellen of wil je een hele maaltijd?’ verandert ze dan van onderwerp.

‘Nee zeg, we hebben uitgebreid geluncht, een broodje is meer dan genoeg.’

Karin beseft dat voor Tessa het onderwerp op dit moment is afgesloten en ze buigen zich samen over de kaart.

Praia Verde Boutique Hotel, Altura

Op het moment dat Tessa en Karin door Monsaraz wandelen, volgt Fernanda François de grote hal in van het luxe viersterrenhotel tussen Altura en Monte Gordo. Terwijl hij de sleutel ophaalt bij de receptie drentelt Fernanda door de royale, betegelde hal het restaurant in dat doorloopt in een terras, vanwaar ze uitkijkt over het zwembad, de tuin en de zee in de verte. Ze leunt met een tevreden blik tegen de balustrade. Dit is het type hotel dat ze kan waarderen, luxe, ruim en met gasten dat iets te besteden hebben.

Na een zeer aangename middag met François te hebben doorgebracht, is ze benieuwd hoe de avond en misschien zelfs wel de nacht gaat verlopen. Hij is, zoals ze al verwachtte, zeer prettig gezelschap gebleken en niet zuinig ook, iets wat ze bijzonder apprecieert in een man. Rond tweeën hebben ze zeer op hun gemak geluncht in een prettig en prijzig restaurant net buiten Monta Rota met uitzicht op zee, waarna ze zowel Monte Gordo als de omgeving van Castro Marim hebben bekeken. Ze kan zich minder aangename manieren voorstellen om haar dag door te brengen.

‘Eerst een cocktail bij de bar?’

François is zonder dat ze het in de gaten heeft, achter haar komen staan en voor het eerst sinds ze hem die ochtend heeft ontmoet, raakt hij meer aan dan haar hand. Hij slaat beide armen om haar heen en ze wordt ruggelings tegen z’n borst getrokken, geen onprettig gevoel.

‘Of geef je de voorkeur aan roomservice?’

Ze voelt z’n warme adem tegen haar oor, terwijl ze zich tegelijkertijd bewust is van de hardheid van z’n spieren. En niet alleen z’n spieren, merkt ze, als ze haar billen naar achteren duwt. Ze staan midden op het terras, maar behalve een serveerster, die aan het opdekken is, is er niemand, zodat ze nogmaals plagend tegen hem aan duwt.

‘We kunnen een fles Champagne laten bezorgen,’ oppert ze.

Ze draait haar hoofd iets, zodat ze hem kan aankijken en lacht zachtjes als ze z’n broeierige blik ontmoet.

‘Volgens mij kunnen we wel iets kouds gebruiken, denk je niet?’

Ze pakt een van z’n handen die op haar middenrif liggen en legt hem zonder aarzelen op de gulp van de strakke spijkerbroek, die ze draagt. Ze wacht niet tot hij reageert, maar draait zich met een soepele beweging uit z’n omhelzing, doet een stapje opzij en loopt heupwiegend van hem vandaan in de overtuiging dat hij haar wel achterna komt.

François volgt haar op de voet en legt, zodra hij haar heeft ingehaald, een hand in haar rug om haar in de richting van de liften te leiden. Er staat er een klaar en nog geen minuut later staan ze voor z’n kamer en houdt hij de deur voor haar open.

Voor ze meer dan twee stappen vooruit kan zetten, de suite in, wordt ze al met haar rug tegen de muur geduwd en voelt ze zijn lichaam over de volledige lengte tegen het hare. Met een snelle beweging pakt hij haar beide polsen in een hand en duwt ze omhoog, boven haar hoofd, zodat haar borsten naar voren priemen en ze alleen maar kan toekijken en afwachten. De onverwachte ruwheid zorgt onmiddellijk voor een warm gevoel tussen haar benen en ze gaat uitdagend met haar tong over haar lippen.

‘Zo, heb je je de hele middag ingehouden?’ brengt ze uit.

‘Nogal ja.’

Z’n lippen kneuzen de hare en z’n vrije hand trekt de blouse uit haar broek.

‘Waarom heb je in hemelsnaam zo’n idioot strakke broek aan?’ gromt hij.

Hij heeft haar rits al los, maar er is nauwelijks ruimte voor z’n hand en ze giechelt onwillekeurig, terwijl ze haar al platte buik nog verder probeert in te houden. Met een vloek laat hij haar polsen los, zodat hij twee handen ter beschikking heeft en voor ze iets kan zeggen, heeft hij haar al opgetild. Hij draagt haar het zitgedeelte door naar de slaapkamer en legt haar op haar buik op het brede bed.

Ze merkt aan het inzakken van de matras dat hij eveneens op bed stapt en dan duwt z’n hand haar haren opzij en voelt ze zijn lippen in haar nek. Z’n andere hand glijdt onder de losgetrokken blouse en streelt haar rug terwijl z’n mond op zoek gaat naar haar oorlelletje. Een huivering gaat door haar heen als hij er zachtjes in bijt en ze voelt de vertrouwde spanning in haar buik toenemen.

‘Ik wil je zien,’ ze doet een poging zich om te draaien, maar hij houdt haar met gemak tegen.

‘Nog niet.’

Ze hoort aan het geritsel van stof dat hij z’n overhemd uitdoet en voelt dan twee handen die haar blouse omhoog duwen, zodat haar rug op het fijne kant van haar beha na bloot is. Z’n lippen trekken een vochtig en warm spoor over haar ruggengraat tot aan de band van haar spijkerbroek en ze drukt zich dieper in de sprei. Met moeite trekt hij de broek over haar heupen en opgelucht dat ze verlost is van de strakke stof, die huidcontact onmogelijk maakte, maakt ze zachte aanmoedigende geluidjes. Ze probeert zich opnieuw om te draaien, maar weer houdt hij haar tegen om vervolgens z’n benen aan weerszijden van haar heupen te klemmen en z’n handen onder haar borsten te leggen. Met een simpele beweging, alsof ze niets weegt, trekt hij haar omhoog, zodat ze op handen en knieën steunt en speelt door de stof van haar beha heen met een harde tepel. Ze duwt haar heupen naar achteren om hem te voelen, maar als ze over haar schouder achterom kijkt, ziet ze dat hij iets naar achteren is gegleden op het bed en haar met een raadselachtig lachje opneemt, terwijl hij met trage bewegingen z’n broek laat zakken.

Ze draait zich nu echt om en ziet hoe hij een plastic zakje uit z’n broekzak haalt met een tiental pilletjes erin. Een huivering van verwachting gaat door haar heen. Ze wist het. Hij is net als zij iemand die de grenzen opzoekt. Hun blikken ontmoeten elkaar en ze laat haar tong over haar lippen glijden als hij vragend z’n wenkbrauwen optrekt.

‘Even water pakken.’

Hij verdwijnt in de badkamer om binnen een paar tellen terug te komen met een glas water en vol verwachting schuift ze naar de rand van het bed.

‘Wat is het? Mdma, xtc, K?’ wil ze weten, terwijl ze naar het kleine tabletje kijkt dat hij tussen z’n vingertoppen houdt.

‘Maakt het iets uit?’

Alsof hij wil bewijzen dat wat het ook is, het geen kwaad kan, laat hij het tabletje in z’n mond vallen en neemt een flinke slok water.

‘Wil je?’

Hij houdt haar het zakje voor en zonder een seconde te aarzelen, pakt Fernanda één van de pilletjes en steekt haar hand uit naar het waterglas.

François glimlacht inwendig. Zo gaat het vrijwel altijd. Als hij zelf als eerste een pilletje uit het zakje pakt, zijn er weinig vrouwen die het afslaan, terwijl hij uiteraard precies dat ene pilletje pakt dat geen verdovend middel bevat. Hij zou wel gek zijn. Hij heeft geen enkele behoefte z’n hoofd te verliezen, maar het is leuk om te zien hoe z’n gezelschap onder invloed raakt.

Terwijl Fernanda zich achterover op het bed laat vallen, belt François de roomservice en bestelt een fles Champagne met de toezegging dat als deze binnen vijf minuten wordt bezorgd de fooi aanzienlijk zal zijn. Een lome glimlach verschijnt om haar lippen.

‘Jij weet hoe je een vrouw moet verwennen,’ merkt ze op als hij de telefoon neerlegt.

Ze spreidt met een uitnodigend gebaar haar benen en legt haar vingers op het kleine kanten slipje dat ze draagt.

‘Ik denk dat wij ons voorlopig wel kunnen amuseren, denk je ook niet?’

Ze wenkt hem dichterbij en zodra hij zich over haar heen buigt, glijdt haar hand over z’n brede borst en kriebelt tussen de donkerblonde haren, terwijl ze hem aandachtig opneemt.

‘Even op de Champagne wachten, schat, dan kom je helemaal in de juiste stemming,’ belooft hij haar, terwijl hij een hand op haar borst legt en zachtjes in haar tepel knijpt.

Fernanda sluit haar ogen, de mdma of xtc of wat er ook in het pilletje zit wat ze heeft gekregen, begint al te werken en het lijkt of haar hele lichaam begint te zweven.

‘Ik wil je voelen,’ mompelt ze.

‘Even geduld, we hebben de hele avond nog.’

Z’n lippen beroeren de hare, maar voor ze een arm om z’n nek kan slaan, wordt er op de deur geklopt.

François laat haar los en ze hoort vaag dat hij iets zegt, waarschijnlijk tegen degene die de Champagne komt brengen, maar ze kan er niets van verstaan. Even later gaat de deur weer dicht en hoort ze het bekende plop geluid van een ontsnappende kurk.

‘Je Champagne, dame!’

Een koel glas wordt tegen haar lippen gehouden en dorstig neemt ze een paar slokken van het bruisende vocht. Het lijkt of de belletjes rechtstreeks naar haar hoofd stijgen, want ze voelt zich onmiddellijk zweverig worden. Ze schrikt als een paar koele druppels in haar hals vallen en naar beneden rollen, maar als ze François’ warme tong voelt, die de druppels één voor één oplikt, kreunt ze zacht. Haar huid tintelt waar hij haar aanraakt en ze voelt een warm gevoel tussen haar benen dat vraagt om meer huidcontact.

Omgeving Altura

Marc ziet de twee mensen in het Praia Verde hotel verdwijnen en trommelt met een peinzende uitdrukking met z’n vingers op het stuur. Het is niet slim het tweetal achterna te gaan het hotel in, de kans dat hij wordt opgemerkt, is te groot. Hij is François die ochtend vanaf Faro Airport gevolgd, wat al lastig genoeg was zonder gezien te worden.

Zo’n anderhalf uur na de landing heeft hij hem hier met z’n koffer naar binnen zien wandelen, waarna hij een minuut of tien later zonder koffer weer naar buiten kwam. Dat was genoeg informatie om te concluderen dat hij in dit hotel een kamer heeft.

Dit en de aanwezigheid van de nog onbekende vrouw maakt het meer dan waarschijnlijk dat hij voorlopig het hotel niet zal verlaten en dat geeft hem de tijd op zoek te gaan naar antwoorden. Wat de rol van deze donkerharige vrouw is, is hem voorlopig een raadsel, maar hopelijk komt hij daar binnen niet al te lange tijd achter. Ze past niet in het plaatje van de vrouwen waar François tot nu toe een relatie mee heeft gehad, maar hij zal er ongetwijfeld een bedoeling mee hebben. Als er iets is wat hij inmiddels weet van de Fransman dan is het dat hij niets doet zonder er zelf beter van te worden.

Hij is ervan overtuigd dat het antwoord niet in dit hotel te vinden is, maar ergens in Cacela Velha of Fábrica, de plaatsen waar François direct na het inchecken als eerste is heen gereden. Als hij François goed inschat, moeten deze plaatsen iets te maken hebben met de Nederlandse Karin. Waarschijnlijk is ze hierheen gevlucht, misschien heeft ze hier familie of vrienden, informatie die François ongetwijfeld heeft ontdekt toen hij het huis van Karins ouders doorzocht.

Aangezien François er behoorlijk veel voor over heeft de vrouw te vinden, gaat hij ongetwijfeld een confrontatie aan en dat is waar Marc op wacht. Hopelijk kan hij dan eindelijk zorgen dat de andere man z’n verdiende loon krijgt. Met opeengeklemde lippen bij de gedachte aan wat Lucienne heeft doorgemaakt de laatste minuten van haar leven rijdt hij achteruit de parkeerplek af en draait richting doorgaande weg, waarna hij opnieuw de kant oprijdt van Cacela Velha.

Terwijl hij onderweg is, denkt hij terug aan hoe hij eerder die ochtend als passagier in hetzelfde vliegtuig als François al vroeg geland is op Faro Airport. Gelukkig was er nog plaats geweest op dezelfde vlucht, hoewel de prijs van het ticket een behoorlijke aanslag op z’n creditcard was. Hij is ervan overtuigd dat de rit naar Cacela Velha, direct na het inchecken, het belangrijkste is, maar vanwege de afmetingen van het dorpje is hij de man niet gevolgd omdat het risico gezien te worden te groot was. In plaats daarvan is hij in de auto blijven zitten en heeft via z’n telefoon met behulp van Google Maps de omgeving bekeken.

Het feit dat François binnen tien minuten terug was bij z’n auto leek er op te wijzen dat hij in elk geval niet heeft gevonden wat of wie hij er zocht. Direct hierna is hij naar Fábrica gereden. Hier was het iets gemakkelijker om zonder op te vallen dichterbij te komen en nadat hij z’n auto langs de weg heeft geparkeerd, zag hij hoe François bij een koffietentje met een donkerharige vrouw aan de praat raakte. Zo te zien kenden ze elkaar niet, maar daar kwam snel verandering in.

Hoofdschuddend zag hij hoe de aantrekkelijke vrouw na een half uurtje koffie drinken en kletsen zonder meer bij hem in de auto stapte en na een korte aarzeling is hij hem opnieuw gevolgd.

Het viel niet mee om de rest van de dag onopgemerkt te blijven. Tot z’n verbazing reed het stel van het strand naar het binnenland, stopte tussendoor aan de kust om te lunchen en ging vervolgens weer het binnenland in. Het zag er volstrekt willekeurig uit en hij kan niets bedenken om deze tocht te verklaren, behalve dat hij de omgeving aan het verkennen is met wat voor excuus dan ook. Wat de rol van de vrouw in het geheel is, is hem helemaal een raadsel. Hij weet voldoende van François om te voorspellen dat hij vanwege de aanwezigheid van de aantrekkelijke vrouw voorlopig z’n hotel niet verlaat, wat hem de gelegenheid geeft zelf beide dorpjes te verkennen. Aangezien deze plaatsen de eerste aandacht hebben gekregen van François moeten ze iets te maken hebben met Karin. Waarschijnlijk is een van beide dorpjes de plek waar de vrouw zich ophoudt, misschien bij familie of vrienden. Alleen waar?

Hij heeft direct na aankomst Henri gebeld met het verzoek zodra hij gelegenheid heeft contact te leggen met Karins ouders om uit te vissen of en waar Karin zich in Portugal ophoudt, maar aangezien Henri net een paar dagen met z’n vrouw op stap is, kan dat wel even duren. Er zit niets anders op dan zelf op onderzoek uit te gaan. Maar hoe? Hij weet uit ervaring dat dorpelingen meestal een gesloten front vormen tegenover buitenstaanders, dus lukraak ergens aanbellen en naar Karin informeren, levert naar alle waarschijnlijkheid niet het gewenste resultaat op.

Eenmaal in Cacela Velha aangekomen, stapt hij uit z’n huurauto en kijkt besluiteloos om zich heen, waarna hij richting kerk loopt. Zoals verwacht, is het dorp klein, overzichtelijk en bijna verlaten. Een paar rondslenterende toeristen, een oude vrouw die op het stoepje van haar huis groente zit schoon te maken en in de verte op het strand nog wat wandelaars, meer mensen ziet hij niet. Hij leunt tegen de lage muur achter de kerk en staart naar het strand en de Oceaan, terwijl hij zich afvraagt hoe hij hier een spoor van Karin vindt. De kans dat ze toevallig uit een van deze huizen komt, is te verwaarlozen en dat heeft François zich ongetwijfeld ook gerealiseerd. Dat hij vervolgens naar Fábrica is gereden, moet een reden hebben gehad. Omdat hij inmiddels via Google Maps de omgeving in zich op heeft genomen, besluit hij de auto te laten staan en via het strand naar Fábrica te lopen. Ergens in beide dorpen moet een link te vinden zijn met Karin en François, maar op dit moment heeft hij geen idee hoe hij daar achter moet komen. Het enige wat hij op dit moment kan doen, is de omgeving leren kennen. Wie weet heeft hij geluk en komt hij de vrouw onverwacht tegen.

Hij bereikt de trap, die naar het strand voert en terwijl hij aan de afdaling begint, merkt hij beweging op het terras van het huis dat direct naast de trap ligt. Hij kijkt om in de donkere ogen van een Portugees, die een paar potplanten water aan het geven is, maar nu z’n gieter stilhoudt.

‘Boa tarde,’ groet hij, de paar Portugese woorden gebruikend, die hij kent.

‘Boa tarde,’ zegt de man terug, terwijl hij hem van hoofd tot voeten opneemt.

Marc glimlacht en loopt verder te trap af.

Hoewel z’n aanwezigheid hier in het zuidelijkste stukje Portugal puur doelgericht is, kan hij het niet laten te genieten van de omgeving. Het doet hem denken aan de kust van Normandië en een melancholieke glimlach verschijnt op z’n gezicht bij alle herinneringen. Hij heeft daar heel veel zomers met Lucienne doorgebracht, lang voordat François in beeld kwam en hij zou er veel voor over hebben om nog een zomer met haar daarheen te kunnen. Een steek van verdriet, direct gevolgd door woede jegens de man die dit onmogelijk heeft gemaakt, gaat door hem heen en maakt hem letterlijk misselijk.

‘Je zult hier voor boeten, hoe dan ook,’ sist hij met opeengeklemde kaken, terwijl hij z’n blik op Fábrica richt en even geen oog meer heeft voor de Ria Formosa. Wat de reden ook is dat François hier is, hij zal er achter komen en hier ter plekke met hem afrekenen, belooft hij zichzelf. Ongeacht de consequenties.

Hij bereikt het smalle wandelpad langs de hoge muur van iets wat een groot landgoed moet zijn en komt uiteindelijk uit op de parkeerplaats waar François die ochtend z’n auto heeft geparkeerd. Aan het eind ervan is de kleine koffiekiosk waar hij z’n ontmoeting heeft gehad met de nog onbekende vrouw en hij besluit een biertje te nemen voor hij aan de terugtocht begint.

‘Boa tarde!’een vriendelijk ogende man begroet hem zodra hij nadert en hij glimlacht hem toe.

´Boa tarde, uma cerveja, se faz favor,’ bestelt hij.

De man ontkurkt een flesje Sagres en schuift het naar hem toe.

‘Engels?’ informeert hij dan.

‘Nee, Frans.’

‘Ah,’ klinkt het veelbetekenend.

Marc grinnikt onwillekeurig.

‘Heeft u daar een probleem mee?’ wil hij weten.

‘Nee, niet echt, behalve dat jullie teveel betalen voor de huizen hier en zo de prijs opdrijven,’ geeft de man toe.

‘Ik ben niet op zoek naar een huis, eigenlijk naar een kennis van me, maar blijkbaar ben ik hem misgelopen of heb ik onze afspraak verkeerd begrepen. Heeft u hem toevallig gezien?’

Hij haalt z’n telefoon tevoorschijn en kiest een foto van François uit om aan de man te tonen.

‘Ah, ja, die was hier vanochtend, uur of elf, denk ik, misschien iets later. Hij heeft koffie gedronken met Fernanda Esteves en daarna zijn ze samen vertrokken. Hij maakte niet de indruk op iemand te wachten,’ vertelt Nuno.

‘Dan heeft hij m’n berichtje waarschijnlijk niet ontvangen, bedankt.’

Marc drinkt z’n flesje leeg en schuift het terug naar de man, terwijl hij een paar euro op de toonbank legt.

‘Prettige avond,’ wenst hij, waarna hij zich omdraait en de richting van Cacela Velha inslaat. Fernanda Esteves, peinst hij, waar past zij in het verhaal? Hij is zo in gedachten verzonken dat hij niet uitkijkt waar hij loopt en zodra hij de hoek omloopt, komt hij onzacht in botsing met een stevig gespierd mannenlichaam.

‘Sorry,’ hij maakt onmiddellijk excuses om vervolgens te constateren dat hij tegen dezelfde man is aangelopen, die een half uurtje eerder de planten op het terras stond water te geven. De man herkent hem ook, ziet hij aan de gezichtsuitdrukking.

‘Nogmaals sorry, ik lette niet op.’

Hij doet een stap opzij om de man door te laten, maar in plaats van langs hem heen te lopen, blijft de man staan en neemt hem aandachtig op zonder iets te zeggen. Enigszins ongemakkelijk onder de aandachtige blik van de Portugees stapt Marc achteruit en loopt na een knikje om de man heen. Hij kan zich met moeite inhouden niet achterom te kijken, aangezien hij vermoedt dat de man hem staat na te kijken en pas als hij om de volgende hoek van de muur is verdwenen, houdt hij stil. Er was iets in die blik dat hem niet beviel, een bepaalde waakzaamheid en achterdocht zelfs. Het kan natuurlijk de gewone argwaan tegenover buitenlanders zijn, maar ergens heeft hij het gevoel dat het meer is dan dat.

In een langzamer tempo, peinzend over de relatie tussen François, Fernanda Esteves, Karin en de onbekende man, legt hij de resterende afstand naar de trap af en een minuut of tien later is hij op weg naar een goedkoop appartement in de buurt. Hij heeft niet de financiële middelen om zich in hetzelfde hotel als François op te houden en aangezien de man hem tijdens z’n relatie met Lucienne een paar keer heeft ontmoet, is dat ook niet verstandig. Het is lastig genoeg om hem te volgen zonder gezien te worden, hij moet niet meer risico nemen dan strikt noodzakelijk. Hij moet gewoon zorgen dat hij morgenochtend op tijd bij François’ hotel is, zodat hij de man opnieuw kan volgen, waar hij ook naar toe gaat.

Hoofdstuk 11

Donderdag, Monsaraz

Tessa en Karin staan op het punt om, na een heerlijk ontbijt met versgebakken cake, verse broodjes en veel fruit, naar de auto te gaan om de omgeving te gaan verkennen als Karins telefoon gaat.

‘M’n moeder,’ zegt Karin, zodra ze het scherm ziet.

Tessa beduidt haar vriendin rustig de tijd te nemen voor het gesprek en pakt er een stoel bij. Ze hebben tenslotte de hele dag, er is geen enkele reden om zich te haasten.

Terwijl ze naar Monsaraz kijkt, dat bovenop de heuvel al in de ochtendzon ligt, probeert ze de diverse gebouwen te onderscheiden. Ze luistert niet echt naar het gesprek van haar vriendin met haar moeder, verdiept als ze is in het uitzicht. Pas als ze Karin onverwacht hoort vloeken, kijkt ze op. Dit is zo ongewoon voor Karin dat haar aandacht onmiddellijk gewekt is.

‘Ja, dat moet wel, jasses, wat eng! En er zijn totaal geen sporen van inbraak te vinden? Neem toch maar contact op met de politie, desnoods ook met die vrouw, waar ik mee gesproken heb. Ik heb pa haar naam en nummer doorgegeven toen hij een nieuw slot op m’n deur ging zetten, gewoon voor het geval hij in m’n flat iets zou zien. Ze zullen waarschijnlijk niets doen, maar dan staat het ergens genoteerd,’ zegt Karin.

Ze luistert naar haar moeder, die iets zegt wat Tessa niet kan horen en vervolgt dan: ‘we zijn momenteel niet in Cacela Velha. Ik ben met Tessa zo’n tweehonderd kilometer noordelijk. Behalve Daniel weet niemand waar we zijn. Ja, zal ik doen. Sorry, ik vind het echt heel erg.’

Er worden nog wat afscheidswoorden uitgewisseld, maar dan legt Karin haar telefoon op het tafeltje voor zich en kijkt met een woedende blik naar Tessa.

‘Hij heeft bij m’n ouders ingebroken!’ barst ze uit, ‘de rotzak! M’n moeder is als de dood.’

‘Jakkes, wanneer?’

Tessa voelt een rilling over haar rug gaan bij de gedachte aan inbraak alleen. Het lijkt haar vreselijk als iemand zich toegang tot je huis verschaft en aan je spullen zit.

‘Waarschijnlijk dezelfde avond dat hij om m’n verblijfplaats is komen vragen, maar hij heeft het heel stiekem gedaan, dus ze hebben niets gemerkt,’ vertelt Karin. Haar ogen schitteren van woede en ze kan niet meer stil blijven zitten, zodat ze opspringt en getergd heen en weer begint te lopen.

‘Maar als er niets van te merken is, hoe weten ze het dan?’ vraagt Tessa voorzichtig. Ze kan aan het gedrag van Karin afleiden dat ze ervan overtuigd is dat Frank er mee te maken heeft, maar wil toch wel weten hoe het zit.

‘Sorry, je hebt gelijk, ze hebben het nu pas ontdekt. Hij heeft geen sporen achtergelaten of dingen vernield of overhoop gehaald zoals bij mij. Dit is veel enger.’

Karin kalmeert iets nu Tessa haar met rustige blik aankijkt en haalt een paar keer diep adem, waarna ze de tweede stoel naar achteren trekt en tegenover haar vriendin gaat zitten.

‘M’n moeder wilde vanochtend haar adresboekje pakken, omdat ze een verjaardagskaart wilde sturen naar m’n nichtje,’ begint ze op rustiger toon.

‘Dat boekje zit altijd in haar tas, al jaren, maar nu dus niet. Ze heeft alles overhoop gehaald, tegen beter weten in, want ze legt het nooit zomaar ergens neer. De laatste keer dat ze het gebruikt heeft, was tijdens de vakantie en toen zat het dus in die tas, daarna heeft ze het niet nodig gehad, die paar dagen dat ze thuis zijn.’

‘Oké, dus het boekje is weg. Maar kan er niets anders gebeurd zijn?’ speelt Tessa voor advocaat van de duivel, ‘wie zegt dat Frank daar iets mee te maken heeft?’

‘Dat zou wel heel toevallig zijn, denk je ook niet? Maar het is niet het enige wat weg is. In m’n moeders portemonnee zitten fotootjes van mij, één van jou en mij samen op je huwelijk en nog een paar foto’s, die m’n moeder graag bij zich heeft. Alleen die van ons samen is weg. Geloof je me nu? Dat is echt geen toeval. Natuurlijk heb ik in de tijd dat we samen waren over jou gesproken, hij kent je naam en hij weet dat je in Portugal woont, dus met het adresboekje van m’n moeder kan hij me vinden. Hij weet nu ook hoe jij er uit ziet. Hij zou zelfs het fotootje van ons beiden kunnen laten zien aan mensen met een of ander verzonnen verhaal erbij. En hij wil dat we het weten, alleen weet hij natuurlijk niet wanneer we het ontdekken. Hij weet niet hoe vaak m’n moeder haar adresboekje gebruikt of de foto’s checkt, maar ik weet zeker dat hij het is geweest, het kan niet anders.’

‘Dat is balen. Stom trouwens dat hij zonder sporen achter te laten inbreekt en dan niet gewoon het adres overneemt. Dan zou niemand er iets van gemerkt hebben,’ bedenkt Tessa.

‘Jij denkt te logisch. Zo zit hij juist in elkaar, dit is onderdeel van het spel dat hij speelt. Hij wil juist laten merken dat hij binnen kan komen wanneer hij wil. Hij maakt iedereen bang, daar krijgt hij vast een kick van,’ is Karin van mening.

‘Denk je? Jezus, als dat zo is, spoort die gast echt niet. Zoiets zou niet in m’n hoofd opkomen, het idee alleen al,’ rilt Tessa.

‘Ik moet Daniel bellen en hem laten weten dat Frank op het toneel kan verschijnen. Gelukkig is Cacela net als Fábrica klein, een vreemdeling die naar jou op zoek is, valt op. Zeker als hij met fotootjes gaat zwaaien. Daar houdt hij waarschijnlijk geen rekening mee.’

‘Nou, zeg dat maar niet te hard,’ sputtert Karin, ‘ik krijg het enge gevoel dat hij overal rekening mee houdt. Waarom ben ik in hemelsnaam op die vent gevallen? Ik moet gek zijn geweest. M’n moeder is als de dood dat hij terugkomt, m’n vader is nu ook nieuwe en betere sloten aan het installeren en dat komt allemaal door mij.’

‘Ho even! Dat komt niet door jou, dat komt door hem!’ zegt Tessa ferm.

‘Hij is de gestoorde gek hier, daar kun jij niets aan doen. Je moet jezelf niet de schuld geven. Echt, dit kan iedereen overkomen tenzij je in je eentje thuis blijft en de rest van je leven als kluizenaar doorbrengt, maar dat is geen leven. Dit had niemand kunnen verzinnen, maar wat doen we nu? Wil je terug?’

‘En dan? Gaan zitten wachten tot hij komt?’

Karin slaakt een diepe zucht en wrijft over haar voorhoofd waar een beginnende hoofdpijn zich achter haar ogen nestelt.

‘Verdorie, hij verpest onze hele trip. Wat vind jij? Het is tenslotte ook jouw vakantie.’

‘Hier kan hij ons in elk geval niet vinden en als hij je nergens ziet, vertrekt hij misschien weer. Hij kan toch geen dagen blijven rondhangen, of wel?’ oppert Tessa voorzichtig, ‘misschien is hij er nog niet eens.’

‘Hem kennende is hij vast al aangekomen. Hij zal er geen gras over laten groeien, maar hoelang hij blijft? Ik heb geen idee. Ik ben bang dat hij blijft wachten tot ik terug kom. Hij doet echt niet al die moeite om me te vinden om het na één of twee dagen op te geven.’

De twee vrouwen kijken elkaar vertwijfeld aan. Tessa legt met een troostend gebaar haar hand op die van Karin en geeft er een bemoedigend kneepje in.

‘Jij mag het zeggen. We kunnen ook de confrontatie aangaan,’ stelt ze voor, ‘hoe eerder het achter de rug is, hoe beter misschien. Met Daniel erbij kan hij je niets doen.’

‘Misschien, oh hemel, ik weet het niet,’ verzucht Karin en er springen tranen van pure machteloosheid en frustratie in haar ogen.

‘Ik wou dat ik die man nooit had ontmoet. Zullen we nu doen wat we wilden doen? Beetje rondtoeren, richting de dam, onderweg lekker lunchen? Afleiding is goed, toch?’ eindigt ze geforceerd vrolijk, ‘dan besluiten we vanavond wat we morgen gaan doen. Oké?’

‘Goed plan!’ Tessa springt overeind en zodra ook Karin weer staat, slaat ze haar armen om haar vriendin heen en knuffelt haar hartelijk.

‘Laat ’m de boom invliegen, wij gaan lekker genieten,’ zegt ze vastberaden, ‘kom, we gaan.’

Ze rijden over smalle, bochtige weggetjes langs de westkant van het Alqueva meer en belanden uiteindelijk in het dorpje waar het meer naar is vernoemd. Omdat het te vroeg is om te lunchen, besluiten ze een kop koffie te nemen bij Pastelaria Farnel uiteraard met een heerlijke pastel de nata, waarna ze doorrijden naar de imposante dam.

Tessa parkeert de auto en ze lopen over het enorme bouwwerk. Geïmponeerd door het uitzicht en de omvang leunen ze minutenlang naast elkaar over de reling en kijken hun ogen uit. Pas als een groep Japanners met hun onafscheidelijke camera’s naast hen komt staan, komen ze in beweging en rijden het kleine stukje naar het informatiecentrum. Hier worden ze ontvangen door een hartelijke Portugees, die vertelt betrokken te zijn geweest bij de aanleg van de dam. Hij zet een boeiende video voor hen aan over het hele ontstaan van het meer inclusief het dorpje Aldeia da Luz waar ze de dag ervoor zijn geweest.

Nog behoorlijk beduusd van alle informatie, de grootsheid van het geheel en de wel zeer uitgebreid vertellende Portugees staan ze meer dan een uur later eindelijk weer buiten.

‘Pff, ik ben er helemaal stil van,’ brengt Karin uit.

Tessa grinnikt geamuseerd. Zoals wel vaker is de man, toen hij eenmaal merkte dat Tessa Portugees sprak, aan een uitgebreid verhaal begonnen en omdat ze onder de indruk was van z’n kennis en de grootsheid van het project, heeft ze hem rustig laten vertellen. Hierdoor heeft ook zij nu tijd nodig om één en ander te verwerken en ondertussen het nodige te vertalen voor Karin.

Ze staart met een peinzende blik naar het enorme wateroppervlak dat zo’n tweehonderdvijftig vierkante kilometer bedraagt en een totale oeverlengte heeft van twaalfhonderd kilometer. Het zijn bizarre getallen. Behalve dat er elektriciteit mee wordt opgewekt, is het water ook bedoeld voor irrigatie van een groot deel van de Alentejo en de omvang van het project met alle eraan gekoppelde dammen, opvangbekkens, pijpen et cetera is nauwelijks te bevatten.

‘Al honger?’ vraagt ze tenslotte, als ze zich heeft kunnen losmaken van het uitzicht.

‘Ja, best wel,’ geeft Karin toe en alsof haar buik zich er ook mee wil bemoeien, rommelt hij op dat moment luidruchtig, zodat de twee vriendinnen hartelijk in de lach schieten.

Praia Verde Hotel

Fernanda opent duizelig haar ogen en sluit ze bijna onmiddellijk weer als het felle licht dat door het grote raam komt haar bijna verblindt. Ze heeft een vreselijk droge keel en geen idee waar ze is. Haar hele lijf doet zeer en het kost haar moeite om zich overeind te werken en om zich heen te kijken.

Met samengeknepen ogen tegen het zonlicht kijkt ze om zich heen en langzaam komen de herinneringen terug. Ze is in de hotelsuite van François, maar waar is hij? Een snelle blik naar beneden vertelt haar dat ze naakt is. Er ligt een verkreukeld laken op het bed en ze ziet een zijden sjaaltje waarvan ze zich vaag kan herinneren dat François het als blinddoek heeft gebruikt. Op het nachtkastje staat een lege Champagne fles en een tweetal glazen, ook leeg. Ze kan zich vaag herinneren dat ze na een zeer bevredigende vrijpartij inclusief Champagne en een pilletje, waardoor ze zich heerlijk zweverig en geil voelde nog naar het casino zijn geweest in Monte Gordo. Ook daar is er een fles Champagne doorheen gegaan, waarna ze ergens rond tweeën terug waren in het hotel. Van wat er de rest van de nacht is gebeurd, weet ze niet veel meer, al kan ze zich nog vaag herinneren dat de blinddoek en nieuwe drank een rol hebben gespeeld.

Omdat ze nodig moet plassen, wil ze haar benen uit bed zwaaien, maar deze beweging zorgt voor een enorme duizeling en ze blijft naar adem happend op de rand van het bed zitten. Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Ze weet nog dat ze om een nieuw pilletje heeft gevraagd, maar daarna wordt het allemaal wazig. Er zijn flitsen van heftige seks, maanlicht en het ligbed op het balkon.

Terwijl ze zittend op de rand van het bed probeert de afgelopen uren te reconstrueren, kan ze een groter deel van de suite zien en ze ontdekt een tweede Champagnefles op een tafeltje. Iets licht blauws op de grond moet haar spijkerbroek zijn en ze ziet een van haar laarsjes ergens halverwege het bed en de kamerdeur. Ze moeten na terugkomst flink tekeer zijn gegaan, realiseert ze zich, maar het blijft redelijk vaag

‘François?’ haar stem is schor vanwege haar droge keel en ze hoort zichzelf nauwelijks, zodat ze haar keel schraapt en het nogmaals probeert. Dit keer klinkt het luider, maar ook nu volgt er geen reactie en ze laat haar voeten voorzichtig op de grond zakken. Met haar hand op het bed om zich overeind te houden, loopt ze naar het voeteneind alsof ze een schuifelende bejaarde is. Ze heeft geen idee wat er in dat pilletje heeft gezeten, maar ze is er knap beroerd van.

Onwillekeurig schieten de waarschuwende woorden van Silvio haar te binnen en ze grijnst wrang. Dit keer is ze inderdaad een stuk kwijt, maar ach, wat maakt dat uit? Hetgeen wat ze zich weet te herinneren, bevalt haar prima, al zou ze willen dat ze zich nu iets fitter voelt.

Ze slaagt erin de badkamer te bereiken en loopt direct door naar het toilet omdat ze het gevoel heeft dat haar blaas op knappen staat. Met een zucht van verlichting laat ze zich op de wc zakken en plast alsof ze in geen dagen heeft geplast. In haar hoofd komen opnieuw flarden voorbij van de afgelopen nacht en ze fronst moeizaam haar voorhoofd. Ze weet nauwelijks wat echt is of een droom. Er was seks, ja, maar ook gesprekken over van alles en nog wat. Hij was werkelijk geïnteresseerd in haar en ze kan zich herinneren dat ze hem zelfs over het hele drama rondom Luiz heeft verteld. Hoeveel tijd is er in hemelsnaam voorbij gegaan en waar is hij?

Ze sleept zichzelf naar de marmeren wastafel en steunt met beide handen op het blad terwijl ze in de spiegel kijkt. Jezus! Ze ziet er niet uit. Haar gezicht is gekreukt van de slaap, haar haren zijn verward en de blik in haar ogen is onscherp, terwijl haar pupillen enorm zijn. Ze tast met onzekere hand naar haar voorhoofd en probeert zich te herinneren hoeveel tijd er in hemelsnaam voorbij is gegaan, maar ze kan het zich niet precies herinneren. Het blijft bij flarden en momentopnames.

Douchen, ze moet douchen. Misschien als ze weer schoon en opgefrist is dat ze zich dan alles herinnert. Ze wankelt meer dan dat ze loopt de gigantische inloopdouche binnen en geeft een zwieper aan de kraan, terwijl ze tegen het koele marmer van de muur leunt in afwachting van het moment dat het water een aangename temperatuur heeft bereikt.

Het water en de heerlijk fris ruikende zeep en shampoo zorgen ervoor dat ze zich na een minuut of tien weer mens begint te voelen en net op het moment dat ze de kraan wil dichtdraaien, stapt François de badkamer binnen.

‘Goedemiddag, schone slaapster.’

Z’n charmante accent en niet te vergeten z’n zeker niet onaantrekkelijke uiterlijk bezorgen Fernanda onmiddellijk een aangename huivering en al wil ze eigenlijk tegen hem tekeer gaan over wat hij in hemelsnaam met haar heeft uitgespookt, zodra hij z’n kleren laat vallen en zich naakt bij haar onder douche voegt, vergeet ze haar aanvankelijke irritatie en slaat haar armen om z’n nek.

‘Je ruikt heerlijk.’

Z’n handen dwalen over haar natte, glibberige lichaam en haar bloed begint direct sneller te stromen. In afwachting van een kus houdt ze haar hoofd achterover en ondanks haar laatste restje dufheid reageert haar lichaam al op z’n aanrakingen. Blijkbaar is wat hij haar ook gegeven heeft nog niet volledig uitgewerkt. Ze doet haar mond open om er naar te vragen, maar direct perst hij z’n lippen op de hare en kust haar zo dwingend en bijna woest dat ze niets anders kan doen zich aan hem vastklampen om overeind te blijven. Licht in haar hoofd van de niet uitgewerkte drugs en de warmte van de douche laat ze zich voorover tegen de muur duwen en kreunt zacht als hij zich in de volle lengte tegen haar aan drukt, terwijl z’n handen zich om haar borsten sluiten.

‘Ik kan niet meer staan,’ brengt ze uit, als ze voelt hoe haar benen trillen, ‘je put me uit.’

‘We zijn nauwelijks begonnen, Fernanda, kom op, je bent toch geen watje?’

Hij tilt haar op en terwijl hij met één hand de kraan dichtdraait, slingert hij haar min of meer over z’n schouder en draagt haar terug naar het bed, waar hij haar zonder meer op de verfrommelde lakens gooit. Gedesoriënteerd door de onverwacht snelle aftocht uit de badkamer probeert Fernanda overeind te krabbelen. Een stevige arm glijdt om haar middel om haar te helpen en ze leunt dankbaar tegen z’n schouder.

‘Eigenlijk ben je niet zo wereldwijs als je doet voorkomen, niet waar?’

Z’n lippen sabbelen plagend aan een van haar oorlelletjes en veroorzaken tintelingen over haar ruggengraat.

‘Je bent toch niet werkelijk uitgeput, hoop ik?’

Z’n tong trekt een spoor naar haar hals en ze huivert als een van z’n handen over haar heup glijdt.

‘Ik heb dorst,’ fluistert ze, hoewel ze al bijna weer vergeet dat dit zo is als z’n vingers zich tussen haar benen dringen. Als vanzelf doet ze haar benen uiteen en duwt haar heupen omhoog terwijl ze haar hoofd met een machteloos kreuntje naar achteren gooit.

‘Ik zal iets te drinken voor je pakken.’

Ze maakt een protesterend geluidje als hij haar loslaat en zich van het bed laat glijden, maar als hij binnen een paar minuten terugkomt met twee glazen schuimende Champagne lacht ze zachtjes en waarderend.

‘Jij weet wat een vrouw nodig heeft,’ merkt ze goedkeurend op.

Ze drinkt het glas in drie slokken leeg, waarna ze spontaan de hik krijgt van het koolzuur.

‘Oh jee,’ giechelt ze, ‘je voert me dronken.’

Ze wil het glas terugzetten op het nachtkastje, maar schat de afstand verkeerd in, zodat het ernaast valt.

‘Oeps!’

Ze maakt een lacherig gebaar in François’ richting en schrikt ondanks haar wazige hoofd van de uitdrukking die er plotseling op z’n gezicht verschijnt.

‘Sorry,’ ze deinst onwillekeurig achteruit, maar als ze opnieuw naar hem opkijkt, is z’n blik neutraal of hooguit een beetje meelijwekkend.

‘Ik denk dat het tijd is voor je middagslaapje,’ fluistert hij, terwijl hij zich over haar heen buigt.

Ze wil tegenwerpen dat ze geen kind meer is, maar nog voor ze haar mond kan openen, voelt ze haar ogen dichtvallen en het laatste wat ze zich herinnert is een loodzwaar gevoel in haar benen.

François kijkt met een kille blik op de slapende vrouw op het bed neer en knijpt in één van haar tepels.

Ze beweegt, maar wordt niet wakker en tevreden dat het slaapmiddel dat hij in haar Champagne heeft opgelost z’n werk heeft gedaan, neemt hij haar op. Ze is aantrekkelijk, hoewel hij niet houdt van de operatief vergrote borsten, die weinig natuurlijks hebben, maar ze heeft haar nut bewezen.

Zonder dat ze het in de gaten had, heeft ze hem onschatbare informatie verstrekt over Karins vriendin Tessa. Als hij haar weet te traceren, heeft hij Karin ook.

Hij laat zich van het bed glijden, gooit met een achteloos gebaar het laken over haar heen en begint zich aan te kleden. Ze heeft hem verteld over wat haar zwager ooit met twee jonge meisjes heeft uitgespookt en waar en hij vindt het een goed idee om die locatie te gebruiken voor wat hij met Karin van plan is.

Fernanda blijft lang genoeg slapen om op onderzoek uit te gaan en terug te zijn voor ze wakker wordt.

Marc zit in z’n auto op de achterste rij van de slechts gedeeltelijk gevulde parkeerplaats van het hotel, zodat hij zo min mogelijk opvalt. Vanaf z’n plekje kan hij zowel de ingang van de parkeerplaats als de hal van het hotel in de gaten houden. Na een korte nacht en een vroeg ontbijt bestaande uit een kop koffie en een pastel de nata bij een café dichtbij z’n appartement is hij naar het hotel gereden, maar tot z’n ergernis gebeurt er helemaal niets van belang. Hij zit er al vanaf acht uur en inmiddels begint z’n maag te knorren van de honger al heeft hij een half uur geleden een mueslireep uit z’n jaszak opgediept.

Met een vermoeide zucht draait hij z’n pijnlijke nek een paar keer heen en weer in de hoop z’n vastzittende spieren los te maken. De auto van François staat er, zodat hij aanneemt dat de man nog in het hotel is, waarschijnlijk in het gezelschap van de donkerharige schone. Hoe graag hij het ook wil, er is geen spoor van hem noch van z’n gezelschap te zien en hij heeft het opgegeven om te proberen te bedenken wat de man van plan is.

Gelukkig heeft hij er bij het café aan gedacht een fles water mee te nemen, maar een paar broodjes waren ook handig geweest. Wie had dan ook gedacht dat François zo’n lange tijd in het hotel zou blijven?

Op een snelle plaspauze na tussen de bomen langs de weg, heeft hij z’n auto niet verlaten en inmiddels begint hij stijf, vermoeid en bovendien behoorlijk gefrustreerd te raken. Het is inmiddels al na drieën en er gebeurt werkelijk niets.

Misschien moet hij toch terug naar Cacela en zien of hij Karin ergens kan vinden. De koffietent houder in Fábrica herkende François tenslotte, misschien moet hij het ook in Cacela proberen met een foto, bepeinst hij, hoewel het risico bestaat dat hij dezelfde man van gisteren weer tegen het lijf loopt en die heeft hem al zo achterdochtig opgenomen.

Vermoeid door het eindeloze, saaie wachten, begint hij ondanks z’n voornemen alert te blijven weg te doezelen en hij schrikt op als hij ineens een flits opvangt van een man bij de donkerrode Renault. Het is François en terwijl hij gehaast overeind komt, stapt de man al in de auto. Geschokt door het feit dat hij hem bijna gemist heeft, schudt hij vol ontzetting z’n hoofd. Net nu er eindelijk iets gebeurt, is hij bijna in slaap gevallen, dat zou de grootste flater zijn die hij kan slaan. Hij mompelt een geluidloos excuus richting Lucienne en start haastig z’n motor. Doordat hij zo slecht heeft opgelet, afgeleid door bezorgdheid en bijna in slaap door beginnende uitputting, heeft hij niet gezien of de vrouw erbij is, maar hij heeft het gevoel van niet.

Ongeduldig, omdat het feit dat François er in z’n eentje tussenuit knijpt, lijkt in te houden dat er eindelijk iets gaat gebeuren, wacht hij een paar tellen tot de man het parkeerterrein is afgereden en rijdt achter hem aan. Tot z’n verbazing rijdt de man niet naar Cacela Velha of Fábrica, maar houdt richting Vila Nova de Cacela aan waar hij vervolgens aan de noordkant weer uitrijdt. Hij rijdt niet hard. Het lijkt erop dat hij naar iets op zoek is, al heeft Marc geen idee wat dat zou kunnen zijn.

Ze zijn inmiddels het spoor overgestoken en rijden nu op een smal landweggetje dat tussen verspreid staande boerderijen doorslingert. Omdat het hier schaars bebouwd is, laat Marc de afstand tussen beide wagens iets groter worden om niet op te vallen en opeens ziet hij de donkerrode auto nergens meer. Geschrokken houdt hij stil in de berm en probeert zich te herinneren waar hij net langs is gereden.

Het enige wat hij nog weet, is dat er aan de rechterkant van de weg een oude schuur stond met een groepje bomen ernaast. Dat is de enige mogelijkheid om af te slaan geweest, maar wat heeft François daar in hemelsnaam te zoeken? Zo’n armoedige omgeving is niets voor die man. Als er iets is wat hij inmiddels weet van François is dat hij een voorliefde heeft voor luxe en een redelijk dure smaak heeft.

Hoe hij het allemaal financiert is hem nog steeds een raadsel, al vermoedt hij dat bepaalde soorten drugs de man een behoorlijk inkomen verschaffen, maar dat kan hij in elk geval op dit moment niet bewijzen.

Hij besluit zijn auto in de berm te laten staan en loopt het stuk langs de weg terug tot hij de vervallen schuur in het oog krijgt. Geholpen door een groene vuilcontainer die langs de weg staat en een rijtje bomen lukt het hem dichterbij te komen zonder zichtbaar te zijn en hij herademt als hij de bekende huurauto op het pad naar de schuur toe ziet staan. Wat doet hij hier?

François zelf is nergens te zien en hij vermoedt dat de man in de bouwval is verdwenen. Hij steekt voorzichtig een stuk grasland over tot hij zich achter een stapel troep aan de rand van het erf kan verstoppen. Het is afval wat hier in misschien wel een periode van twintig jaar is verzameld, variërend van lege gasflessen tot watertanks, kratten en oud ijzer. Vanaf z’n plekje achter de puinhoop kan hij het bouwwerk beter bekijken.

Het is een schuur, die te zien aan de staat van onderhoud al jaren niet meer gebruikt wordt. Het onkruid op de oprit staat bijna een halve meter hoog en ook de troep die rondom de schuur ligt, is vrijwel volledig begroeid. Het dak bestaat uit golfplaten, die zo te zien nog heel zijn, maar in de houten wanden ziet hij grote kieren waar het houtwerk is weggerot. Er zijn twee grote, ijzeren deuren waar in betere tijden waarschijnlijk de tractor door naar binnen reed, maar die er nu uitzien alsof ze al jaren niet meer open zijn geweest. Er direct naast zit een kleine houten deur en hij duikt ijlings naar beneden als die opeens piepend open gaat en hij François naar buiten ziet komen.

Hij is dicht genoeg bij om de zelfvoldane glimlach op het gezicht van de andere man te kunnen zien en onwillekeurig ballen z’n handen zich tot vuisten. Z’n kaken spannen zich zo dat het zeer doet, maar hij slaagt erin rustig te blijven zitten tot François de auto keert en wegrijdt.

Pas als de auto uit het zicht is verdwenen, terug in de richting waar ze vandaan zijn gekomen, komt Marc overeind en steekt de verzakte oprit over om polshoogte te nemen. Wat moet François in hemelsnaam in deze schuur? Hij trekt de piepende en krakende deur open en stapt de schemerige ruimte binnen.

Hij staat in een grote ruimte waarin een oude, aftandse tractor staat alsmede een verzameling landbouwwerktuigen in alle staten van verval. Door de kieren tussen de houten planken door schemert buitenlucht en hij ziet stofdeeltjes dansen in de zonnestralen, die door een oud, gebarsten raam links van hem komen. De vloer bestaat uit gescheurd en verzakt beton en voorzichtig baant hij zich een weg tussen de oude troep door, die zo te zien al jarenlang niet meer is aangeraakt.

Z’n blik valt op een lege ruimte vlakbij de achterwand, waar nog een deur in zit en hij bukt zich om iets op te rapen van de grond. Het is een stukje plastic afzetlint, waarop nog een paar letters leesbaar zijn van wat ongetwijfeld het woord ‘polícia’ is geweest en hij realiseert zich dat dit een locatie is van een misdaad, die ooit door de politie is onderzocht. Hij huivert bij het idee wat zich hier mogelijk heeft afgespeeld en vraagt zich opnieuw af wat de andere man hier te zoeken heeft. De deur in de achterwand klemt en hij moet er flink tegen duwen om hem te openen, maar dan staat hij in een ruimte, waar hij onmiddellijk kippenvel krijgt. Het is een kleine kamer, ooit waarschijnlijk gebruikt door de boer om er indien het uitkwam een nacht te slapen, zonder enige vorm van comfort, alleen het hoogstnoodzakelijke dak boven z’n hoofd. In de achterste wand zitten kleine raampjes, bedekt met spinrag en dode vliegen. Sommigen zijn gebarsten en een stuk of twee, drie zijn er helemaal uit, zodat hij de tocht langs z’n haar voelt gaan. Tegen de muur onder het raam staat een oud metalen frame waar ongetwijfeld ooit een matras op heeft gelegen. De ruimte voelt benauwd, onheilspellend zelfs en hij vraagt zich af wat hier ooit is gebeurd.

Op het oude bed na is er niet veel te vinden. Een stoel met drie poten staat tegen de andere muur en naast de deur staat een gammel kastje met een spiegel in een ijzeren lijst erboven, die zo verweerd is dat hij, als hij er een blik in werpt, zichzelf nauwelijks herkent. Er zit een flinke barst in de spiegel zelf en hij ziet dat er onderin de hoek zelfs een stuk los zit. Op het kastje staat een ouderwetse lampetkan, die eveneens gebarsten is en het ouderwetse rozenmotief is zodanig vervaagd dat het nauwelijks meer zichtbaar is.

Terwijl hij nogmaals de ruimte onderzoekend opneemt, kan hij zich niet voorstellen wat François hier te zoeken heeft. Het is absoluut geen locatie waar de man zich normaal gesproken ophoudt. Het moet te maken hebben met wat er hier ooit is gebeurd, maar wat wil François daar mee?

Met een onbehaaglijk gevoel trekt hij de deur weer achter zich dicht, na er zorgvuldig op gelet te hebben dat alles er nog precies zo uitziet als toen François het achterliet en loopt over de scheefgezakte oprit terug naar z’n auto. Gezien het restje lint wat hij heeft gevonden, is er hier iets gebeurd waar de politie bij betrokken is geweest en dat heeft ongetwijfeld de kranten gehaald. Er zit niets anders op dan te gaan googelen naar wat zich hier heeft afgespeeld. Misschien werpt dat meer licht op de hele situatie, hoewel hij zich nog niet kan voorstellen hoe.

Als hij z’n sleutel in het contactslot wil steken, ziet hij dat z’n hand trilt en hij slaakt een diepe zucht. Hij is moe. De spanning en de onzekerheid eisen langzamerhand z’n tol. Hoe graag hij ook verder op onderzoek uit wil, hij moet eerst een paar uur slapen voor hij volledig instort. Aangezien hij het gevoel heeft dat de gebeurtenissen zich hoe dan ook naar een soort van climax lijken te begeven, kan hij dat risico niet lopen. Het beste is om langs het hotel van François te rijden om zeker te weten dat de man daarheen is teruggekeerd en dan naar zijn eigen appartement te rijden voor een paar uur broodnodige slaap. Als hij langer wakker probeert te blijven, valt hij straks achter het stuur in slaap en dat is het laatste wat hij kan gebruiken.

Zoals verwacht, staat de Renault inderdaad op de parkeerplaats van het hotel en hij rijdt, verdiept in sombere overpeinzingen, naar z’n eigen onderkomen terug. Hier neemt hij nog net de moeite om z’n schoenen uit te trekken, waarna hij zich op het smalle eenpersoonsbed laat neerploffen en vrijwel direct in slaap valt.

Hoofdstuk 12

Alqueva

Tessa en Karin rijden het stuk terug van de dam naar Alqueva en belanden bij Restaurant Costa Do Sol. Het ligt direct langs de weg en is befaamd voor hun gerechten met allerlei wild dat in de directe omgeving wordt geschoten, zoals everzwijn en hert. Ook de inrichting past bij de menukaart, constateren de twee vriendinnen. Overal staan opgezette dieren en er hangen ontelbare geweien aan de muur.

Ze vinden nog een vrij tafeltje voor twee personen achterin het restaurant onder de kop van een enorm hert en zodra de uitgebreide kaart op tafel wordt gelegd, maakt Karin een wuivend gebaar naar Tessa.

‘Kies jij maar, allebei iets anders misschien, zodat we van elkaar kunnen proeven?’

‘Goed idee. Vis of vlees?’ wil Tessa weten.

‘Gezien alle jachttrofeeën hier, vlees lijkt me,’ merkt Karin op.

‘Oké, er is een menu inclusief voorgerecht en nagerecht, maar daar zit sopa de caçao bij en eerlijk gezegd, als je die soep op hebt, zit je al vol, dus ik stel voor alleen een hoofdgerecht te nemen.’

‘Wat is sopa de caçao?’ vraagt Karin.

‘Hondshaaisoep,’ vertaalt Tessa en ze grijnst breed bij het zien van het gezicht dat Karin trekt.

‘Het is een streekgerecht, heerlijk, maar ontzettend machtig. Er liggen sneetjes brood onderin waarop de hondshaai gaat en daarover heen gaat de bouillon. Marguerite maakt het af en toe als ze tegen hondshaai aanloopt op de markt,’ vertelt Tessa, ‘maar goed, vlees dus. Wat dacht je van javali?’

‘Vast heerlijk als ik zou weten wat het is,’ mompelt Karin, omdat ze net een stuk brood in haar mond stopt.

‘Wild zwijn, geserveerd met kastanjes, rode wijn, ui en dergelijke, heel lekker. Dan neem ik de veado, hert,’ beslist Tessa, ‘met een salade erbij voor de frisse touch, want anders wordt het wel heel machtig. Ik vermoed dat we hierna geen ruimte meer hebben voor een dessert, maar dat zien we straks wel.’

Ze glimlacht naar de ober, die inmiddels hun tafel is genaderd en vragend op hen neerkijkt.

Terwijl Tessa in rad Portugees met de man in gesprek gaat, kijkt Karin geamuseerd toe. Zoals meestal reageert ook deze man heel verrast dat de blonde, duidelijk niet Portugese Tessa vloeiend zijn taal spreekt en moet er eerst uitgebreid worden uitgelegd hoe dat zo komt voor het tweetal eindelijk aan de menukeuze toekomt.

Terwijl ze wachten op hun bestelling genieten ze alvast van het brood en de olijven en praten na over het bezoek aan de dam en de wel zeer enthousiaste man, die er werkte.

‘Als het aan hem gelegen had, zaten we nu nog naar een film te kijken,’ grinnikt Karin, ‘hij zou ons het liefst de hele middag daar hebben gehouden. Wel leuk, zo enthousiast als hij was en zo verrast omdat jij Portugees spreekt, dat vind ik steeds zo geinig. Niemand verwacht het van je omdat je qua uiterlijk natuurlijk helemaal niet Portugees bent, maar dan opeens begin je tegen ze te ratelen en valt hun mond open,’ geniet Karin.

‘Ja, nu is het leuk, maar in het begin was dat niet zo prettig,’ herinnert Tessa zich.

‘Toen sprak ik het nog maar een beetje en als ik dan iets terug zei in het Portugees begonnen ze gelijk te ratelen, omdat ze dachten dat ik alles verstond en stond ik vervolgens met m’n mond vol tanden. Dan voelde ik me zo’n stuntel.’

Ze lacht bij de herinnering.

‘En vervolgens vraag je of ze langzaam willen praten en dan zeggen ze ja, maar kletsen vervolgens gewoon in hetzelfde tempo door, ook zo typisch.’

Ze schudt haar hoofd als ze terugdenkt aan die begintijd en er verschijnt een weemoedige blik in haar groene ogen.

‘Soms kan ik me nauwelijks voorstellen dat ik hier al tweeëneenhalf jaar woon, het is zo snel gegaan.’

Ze wil er nog iets aan toevoegen, maar op dat moment komt de vriendelijke ober met twee flinke borden en ze houdt wijselijk haar mond. Eerst genieten van het eten, de rest kan wachten.

Een half uur later schudden ze allebei afwerend hun hoofd als de ober hen een dessert voorstelt. Tessa merkt op dat het heerlijk was, maar dat ze allebei vol zitten en echt geen plek meer hebben voor een nagerecht. Beide borden zijn leeg, evenals de schaal met salade en zelfs het laatste stukje brood is gebruikt om de heerlijke saus van het gestoofde hert op te deppen, maar nu kan er dan ook geen kruimel meer bij.

‘Alleen koffie,’ verzucht Tessa, ‘dat natuurlijk wel.’

De rest van de middag toeren ze langs het meer, maken een wandeling bij het klooster net buiten Monsaraz en de daar weer dichtbij gelegen Cromeleque do Xarez, een kleine versie van Stonehenge waar de werkelijke betekenis nog steeds niet volledig van bekend is. Sowieso is ook deze locatie niet de oorspronkelijke. De stenen zijn naar de huidige locatie vlakbij het klooster overgebracht vanuit het gebied dat nu onder water staat en er is nog steeds discussie over de werkelijke oorsprong van de stenen. Hoe dan ook is het een mooi gebied en de twee vrouwen bekijken met interesse de inscripties op sommige stenen.

In plaats van opnieuw in de avond naar Monsaraz te rijden voor een broodje besluiten ze bij een mini mercado wat boodschappen in te slaan voor een drankje en een hapje op hun eigen terrasje bij de B&B.

Tessa vindt dat ze genoeg heeft gereden inmiddels en Karin heeft er geen probleem mee de avond in alle rust in of bij hun kamer door te brengen. Pas als ze bij hun B&B terug zijn, schiet het Tessa te binnen dat ze Daniel nog niet heeft gebeld om hem te vertellen dat Frank waarschijnlijk op weg is naar Cacela Velha. Omdat hij niet opneemt, stuurt ze hem een appje met het verzoek haar te bellen, maar omdat hij regelmatig z’n telefoon vergeet mee te nemen, is het maar de vraag wanneer hij dat berichtje leest. Ze kent hem langer dan vandaag.

Terwijl ze wacht, grabbelt ze in de rieten mand, die Gabriela altijd in de auto heeft staan en die ze gevuld hebben met een fles wijn, een Alentejaans brood, een bakje olijven en een chouriço en zet een en ander op het kleine tafeltje voor hun kamer. Karin is binnen op haar tablet bezig wat emailberichten te beantwoorden en Tessa besluit alvast de wijn te ontkurken, zodat hij kan ademen.

Aangezien er een half uur later nog geen reactie van Daniel is, gaat ze er vanuit dat hij z’n telefoon niet bij zich heeft en ze besluit het nummer van de Quinta te kiezen in de hoop hem daar aan de lijn te krijgen.

Zoals meestal is het Jorge, die opneemt en z’n reactie als hij haar stem herkent, is zo hartverwarmend dat ze als vanzelf begint te glimlachen.

‘Hallo lieverd, wat leuk dat je belt. Is alles goed? Hebben jullie het naar je zin? Jullie boffen nog met het weer, is het niet?’ wil haar vader weten, ‘geniet er maar van, er komt regen.’

‘Het is heerlijk hier, we hebben vandaag de Alqueva dam bezocht en morgen gaan we naar Évora,’ vertelt Tessa enthousiast. Ze praten een paar minuten over alles wat ze hebben gezien, maar dan is het Jorge, die zegt: ‘je wilde Daniel zeker spreken?’

‘Ja, is hij bij jullie? Ik heb z’n mobiel geprobeerd, maar ik kreeg geen reactie.’

‘Hij is met Lou in één van hun nieuwe huizen de muur aan het stucen geloof ik, maar ze komen allebei eten. Zal ik vragen of hij je belt of moet ik iets doorgeven?’

‘Vraag maar of hij me belt, het is redelijk belangrijk. Je weet dat Karin hierheen is gekomen, omdat ze door haar ex-vriendje werd gestalkt en nu hebben we ontdekt dat hij mijn adres en ook jullie adres heeft achterhaald. Het kan dus zijn dat er een vreemdeling rondloopt in Cacela,’ zegt Tessa bedachtzaam.

‘Ik wilde jullie waarschuwen en Daniel vragen een oogje in het zeil te houden.’

‘Dat is geen goed nieuws,’ merkt Jorge met een bezorgde klank in z’n stem op, ‘ik zal Daniel vragen of hij je belt, zodra hij komt en de rest ook op de hoogte brengen. Blijven jullie als gepland weg of komen jullie eerder terug?’

‘Dat weten we eigenlijk nog niet,’ aarzelt Tessa.

‘Aan de ene kant willen we de geplande trip afmaken, maar aan de andere kant is het misschien beter de confrontatie aan te gaan, maar wat is wijsheid? Het probleem is dat het niet strafbaar is dat hij hierheen is gevlogen en zolang hij niets doet, heeft Karin geen poot om op te staan. Dat was in Nederland al zo en dat zal hier niet anders zijn, neem ik aan.’

‘Ik zal contact opnemen met inspecteur Manuel Barroso. Sinds dat hele gedoe met Luiz hebben we af en toe nog contact. Ik zal hem vragen wat er voor mogelijkheden zijn,’ zegt Jorge peinzend.

‘Hoewel ik weet dat ook in Portugal huiselijk geweld en stalking een groot probleem is en er weinig aan wordt gedaan, helaas. Probeer te genieten, jullie hebben het allebei verdiend en als jullie terug zijn, moeten we om de tafel gaan zitten om het over de boerderij te hebben,’ vervolgt hij op serieuze toon.

‘Nu Lou en Viv iets voor zichzelf hebben, is het misschien niet meer dan logisch dat we ook iets met de boerderij regelen, maar daar hebben we het over als je thuis bent. Doe je best om voorlopig alles uit je hoofd te zetten en rust lekker uit. Ik vraag Daniel of hij je belt. Oh, je krijgt de groeten van Gabriela, ze staat me aan te stoten dat ik het niet mag vergeten,’ besluit hij met een lach.

‘Dat is lief, doe haar de groeten terug en ik zie jullie gauw.’

Blij dat ondanks het gedoe van de laatste dagen haar vader net zo hartelijk en spontaan reageert als altijd verbreekt ze de verbinding en legt de telefoon met een warme glimlach op de tafel, waarna ze een glas wijn inschenkt.

‘Kom je, je wijn wordt warm!’ roept ze op plagende toon richting hotelkamer en ze grinnikt als Karin ‘tuurlijk!’ terugroept.

‘Oké, ik krijg dorst en ik wil niet alleen drinken, zo beter?’ geeft ze toe.

Ze begint de pittige worst alvast in stukjes te snijden en net als ze een plakje in haar mond stopt om te proeven, stapt Karin naar buiten.

‘Jaja, dorst? Volgens mij heb je honger, al kan ik me dat nauwelijks voorstellen na die lunch. Smaakt het?’

Nog voor Tessa kan antwoorden, heeft Karin een plakje gepakt en mompelt even later iets goedkeurends.

‘Schenk nu die wijn maar in, ik ben er.’

Ze trekt de stoel aan de andere kant van het tafeltje ver genoeg naar achteren om te kunnen gaan zitten en strekt haar benen genietend voor zich uit terwijl ze naar de ondergaande zon kijkt.

‘Morgen Évora toch?’ vraagt ze, terwijl ze het glas optilt.

‘Absoluut, proost, op het goede leven!’ reageert Tessa, terwijl ze met haar glas dat van Karin aantikt.

Ze zitten aan hun tweede glas wijn en halverwege de worst als Tessa’s telefoon overgaat.

‘Daniel,’ zegt ze, met een blik op het schermpje.

Ze neemt op en Karin ziet hoe haar hele gezicht oplicht als ze haar man aan de lijn krijgt. Ze kan niet verstaan wat Daniel zegt, maar aan Tessa’s blik te zien is het hartverwarmend.

‘Ik jou ook,’ zegt ze dan, ‘hoewel Karin prima gezelschap is.’

Tessa knipoogt naar Karin, maar loopt dan een stukje de tuin in om in alle rust te kunnen praten.

‘Ik hoorde net van Jorge dat die Frank waarschijnlijk in de Algarve is en ik denk dat ik hem gezien heb.’

Na een paar minuten over hun trip te hebben gesproken, brengt Daniel het gesprek op het onderwerp waar het eigenlijk om gaat en Tessa houdt geschrokken haar adem in.

‘Dat meen je. Hoezo dat?’ wil ze weten, terwijl ze een rilling over haar rug voelt lopen.

‘Gisterenavond was er een man, onze leeftijd denk ik, alleen, die liep langs ons huis de trap af naar het strand. Ik had hem kort daarvoor ook al door het dorp zien lopen en een half uur later of zo kwam ik hem tegen toen ik op weg was naar de Quinta. Hij zag er niet uit als een toerist, het moet hem bijna wel zijn,’ vertelt Daniel.

‘Zou je hem herkennen als je hem ziet?’ vraagt Tessa.

‘Oh ja, geen twijfel mogelijk, donkerblond of lichtbruin haar, iets donkerder dan Karin, mijn lengte denk ik. Ondanks dat ik weet wat hij voor type moet zijn, zag hij er niet zo uit, maar ja, dat is waarschijnlijk waarom Karin in deze situatie is beland. Als hij er uit had gezien als een keiharde psychopaat was ze natuurlijk nooit op hem gevallen. Dat is de ellende met dit soort mannen, ze zien eruit alsof ze net zo normaal zijn als jij en ik.’

Het klinkt bitter en Tessa beseft dat hij het niet alleen over Frank heeft, maar evenzeer over Luiz. Het feit dat deze jaren met z’n zus getrouwd is geweest, op de Quinta heeft gewoond, met de kinderen heeft gespeeld en vervolgens twee jonge meisjes heeft verkracht en een ervan zelfs gedood, is iets waar iedereen in de familie nog steeds moeite mee heeft.

‘Je denkt aan Luiz,’ zegt ze zachtjes.

‘Laten we hopen dat Frank niet zo ver gaat, maar ja, wat moeten we nu? We kunnen moeilijk eindeloos wegblijven, ik geloof niet dat hij het type is dat het na een paar dagen opgeeft. Als hij zo in elkaar zat, was hij niet eens gekomen. Hij is gevaarlijk volgens mij.’

Ze werpt over haar schouder een blik op Karin, die peinzend voor zich uit zit te staren, het glas wijn in haar hand, al drinkt ze niet.

‘Jorge zou met Barroso bellen, maar ik ben bang dat ze niets kunnen doen tot het mis gaat,’ vervolgt ze triest.

‘Ik weet het, lieverd, ik weet het,’ Daniels stem klinkt vol medeleven, maar ook bij hem hoort ze een sprankje wanhoop.

‘Ik zal de hele familie inlichten en z’n signalement doorgeven. Als iemand hem ziet, kunnen ze me bellen en dan ga ik met Lou de confrontatie wel aan. We zullen hem duidelijk maken dat we niet op hem zitten te wachten,’ zegt hij vervolgens ferm.

‘En dan? Een robbertje vechten en hem door de sheriff uit het dorp laten gooien? We zitten niet in een cowboyfilm helaas. Wat kunnen jullie doen? Hem op het vliegtuig terug zetten? Ik weet echt niet hoe we dit moeten oplossen,’ verzucht Tessa.

‘We vinden er wel iets op. Proberen jullie nu maar gewoon te genieten en laat ons mannen dit varkentje maar wassen,’ zegt hij spottend.

‘Maak er maar een geintje van, ja, het is behoorlijk serieus.’

‘Ik weet het lieverd, ik maak het ook niet minder belangrijk dan het is, maar ik wil niet dat je je teveel zorgen maakt. We houden hem in de gaten en we lossen het op, vertrouw ons nu maar.’

Hoewel Tessa haar twijfels heeft, weet ze niet wat ze moet zeggen, dus ze doet er het zwijgen toe. Na nog een paar liefkozende woordjes verbreken ze tenslotte de verbinding en met een diepe zucht stopt ze haar telefoon in haar zak en loopt terug naar het tafeltje

‘En, nog nieuws?’

Karin kijkt haar afwachtend aan als ze op haar stoel gaat zitten en schuift het laatste stukje worst in haar richting.

‘Dank je,’ Tessa stopt het in haar mond en terwijl ze nog aan het kauwen is, zegt ze: ‘Daniel heeft hem gezien, denkt hij, zowel in Cacela als in Fábrica.’

Ze hoort Karin een diepe zucht slaken en legt snel een hand op die van haar vriendin, terwijl ze haar vertelt wat Daniel haar verteld heeft.

‘Hij gaat iedereen informeren, dus zodra hij weer verschijnt, hoort hij het en dan wil hij er met Lou samen op af.’

Ze weet niet of ze er om moet lachen of om moet huilen en ze ziet aan Karins gezicht dat zij er net zo over denkt.

‘Wat kunnen ze doen? Hem een pak slaag geven? En dan?’ zegt Karin vertwijfeld, ‘dan wordt hij alleen bozer en nog volhardender ben ik bang. Dat lost niets op.’

‘Ik weet het ook niet, maar het zijn mannen hè, die denken met hun vuisten,’ mompelt Tessa.

‘Nee, dat is niet waar,’ ontkent ze het direct weer, ‘Daniel is niet gewelddadig, maar in dit geval, misschien heeft hij gelijk. Weten wij veel. Met alleen praten schiet je in elk geval niets op en hulp van de politie hoeven we volgens mij ook niet te verwachten.’

Ze knabbelt afwezig aan een laatste stukje brood, terwijl ze naar haar vriendin kijkt bij wie inmiddels de tranen in haar ogen staan.

‘Wat wil je? Teruggaan en de confrontatie aangaan? Met Daniel erbij zal hij je niets doen,’ stelt ze voor.

‘Ik heb geen idee,’ verzucht Karin, ‘ik kan moeilijk de rest van m’n leven met Daniel naast me over straat.’

Onwillekeurig schieten beide vrouwen in de lach bij dit idee en dat zorgt voor een minder bedrukte stemming.

‘Ik ben bang dat er niet met hem te praten valt,’ vervolgt Karin, ‘het enige wat ik weet, is dat ik hier niet meer rustig zit nu hij waarschijnlijk ergens in Cacela rondloopt maar dan gaat het ook ten koste van jouw vakantie.’

‘Maak je daar niet druk om, ik heb twee heerlijke dagen gehad en ik vond het super gezellig zo samen met jou. Ik vind het niet erg om terug te gaan. De rest van Portugal komt vast een keer,’ vindt Tessa.

‘Maar onze overnachtingen dan? We hebben voor drie nachten geboekt, als we morgen weggaan, moeten we die laatste nacht waarschijnlijk toch betalen,’ zegt Karin aarzelend.

‘Nou en? Als jij je morgen in Évora loopt op te vreten van de spanning schiet het ook niet op, toch? Bovendien, zo duur is die overnachting niet, daar gaan we niet failliet aan. Ik overleg wel even met de eigenaresse, misschien krijgen we nog iets terug omdat we ook niet ontbijten en zo niet, jammer dan,’ vindt Tessa.

‘Als jij het niet erg vindt, wil ik liever gaan, ja. Je hebt gelijk, ik ben niet meer in de stemming om gezellig toeristje te spelen. Verdorie, waarom is hij me in hemelsnaam achterna gekomen? Zo bijzonder ben ik toch niet? Wat een idioot,’ laat ze er met een boze frons op volgen.

‘Ik denk niet dat het zozeer om jou gaat, meer om het feit dat iemand het lef heeft gehad hem af te wijzen,’ zegt Tessa bedachtzaam.

‘Hij komt op mij over als een narcist, alles in het leven draait om hem, niet om anderen. Het feit dat jij hem hebt afgewezen, is voor hem onacceptabel. Alles moet op zijn condities, hij wil alles bepalen. Met zo iemand valt denk ik niet te praten, maar we kunnen het proberen, desnoods met Barroso erbij als die daartoe bereid is. Misschien dat hij bij het zien van een politieman tot inkeer komt,’ hoopt ze, al heeft ze er diep in haar hart een hard hoofd in. Ze wil Karin echter niet bezorgder maken dan ze al is dus houdt ze haar twijfels voor zich.

‘Dus, wat gaan we doen? We kunnen morgenochtend direct na het ontbijt naar Évora rijden, dan hebben we tijd om daar nog een paar uur door te brengen en rijden we na de lunch naar huis of we kunnen meteen na het ontbijt naar huis rijden. Jij mag het zeggen,’ legt Tessa de bal bij Karin.

Haar vriendin blijft stil. Ze is duidelijk aan het piekeren en Tessa zet hoofdschuddend haar glas op tafel.

‘Laat maar,’ hakt ze zelf de knoop door.

‘We gaan direct na het ontbijt naar huis. Ik zie dat je aarzelt, maar als dat is om mij niet teleur te stellen, is dat niet nodig. Daar gaat het nu niet om. Misschien moet je Frank zelfs bellen om een afspraak te maken. Ga de confrontatie aan, ik wil wel mee en ik weet dat Daniel ook mee wil. We kunnen een plek afspreken waar we de boel in de gaten kunnen houden voor het geval hij boos wordt, ergens in het openbaar,’ stelt ze voor.

Hoewel ze meestal conflictmijdend is, is Tessa niet het type om moeilijkheden uit de weg te gaan en voor haar is wat er nu moet gebeuren dan ook redelijk voor de hand liggend. Ze begrijpt dat Karin twijfelt, maar vindt wel dat haar vriendin nu zelf actie moet nemen.

‘Ik weet dat het beter zou zijn de confrontatie zelf op te zoeken, zelf contact te leggen, maar ik kan hem niet bellen,’ geeft Karin beschaamd toe.

‘Ik heb z’n nummer uit m’n telefoon gegooid de avond nadat hij m’n spullen heeft gesloopt. Ik was er zo klaar mee dat ik hem letterlijk en figuurlijk uit m’n leven wilde. Dat houdt nu echter in dat ik moet afwachten tot hij mij opzoekt. Ik kan niet anders dan in Cacela Velha op de stoep gaan zitten, denk ik.’

Ze slaagt erin een zwakke glimlach te produceren.

‘Mezelf op een presenteerblaadje aanbieden zogezegd. Hij heeft jouw adres, dus hij zal daar heus wel regelmatig langs gaan. Vind je het echt niet erg om terug te gaan?’ laat ze er dan weer vol twijfel op volgen.

‘Nee, echt niet.’ Tessa schudt gedecideerd haar hoofd.

‘Ik zal Daniel appen dat we rond lunchtijd thuis zijn. We zien hem dan als hij klaar is op de boerderij. Jij gaat op de stoep zitten,’ ze grinnikt om de sfeer wat luchtiger te maken, ‘en ik ga boodschappen doen voor het avondeten en dan zien we wel hoe het loopt.’

Karin kijkt haar met een diepe zucht aan en steekt haar hand uit naar de fles wijn om nog een glas in te schenken.

‘Daar proosten we op!’ zegt ze, terwijl ze haar gevulde glas omhoog houdt en ze grimast even.

‘We zullen hem eens flink de oren wassen.’

Het klinkt zo venijnig dat Tessa dit keer haar lachen niet kan inhouden en terwijl ze het uitproest, zet Karin haar glas terug op tafel en barst eveneens in lachen uit.

Hoofdstuk 13

Praia Verde Boutique Hotel, iets eerder

Fernanda wordt wakker van een hand, die haar voet vastpakt en vingers, die met haar tenen spelen. Nog half slapend, rekt ze zich als een luie poes uit en opent moeizaam haar ogen. Ze heeft geen idee hoelang ze geslapen heeft. Ze heeft een vaag beeld van een douche, een glas Champagne en François’ naakte lichaam op het hare, maar of dat een paar uur of een paar minuten geleden is, kan ze met geen mogelijkheid zeggen. Hoewel haar hoofd nog wazig is, komt haar lichaam al tot leven, merkt ze en haar vingers klauwen in het laken als François behalve z’n vingers ook z’n lippen gebruikt.

‘Ik weet niet wat er in die pilletjes van jou zit, maar ik word er ontzettend geil van,’ merkt ze op.

Even tilt hij z’n gezicht iets op, zodat ze elkaar kunnen aankijken en ze ziet een blik in z’n ogen die ze niet geheel kan thuisbrengen.

‘François?’

Het blijft even stil en net als ze wil vragen of er iets is, beweegt hij z’n hoofd alsof hij iets van zich af moet schudden en komt overeind. Voor ze kan protesteren, trekt hij haar met een ruk over het bed naar zich toe en legt z’n handen om haar heupen om haar met een snelle beweging op haar buik te draaien. Fernanda slaakt een gilletje van schrik, maar als ze vervolgens zijn handen over haar kuiten voelt gaan, houdt ze haar mond en concentreert zich op het gevoel dat hij bij haar teweeg brengt. Het matras zakt iets in als hij z’n knieën aan weerszijden van haar bovenbenen zet en ze hapt naar adem als hij haar opeens met z’n vlakke hand op haar billen slaat.

‘François!’

Ze doet een poging zich om te draaien, niet goed wetend wat ze hiervan moet vinden, maar inmiddels drukt hij z’n lippen op de gloeiende plek en onwillekeurig huivert ze. De sensatie van pijn, direct gevolgd door een bijna vederlichte aanraking zorgt voor onbekende, maar geen onprettige gevoelens, ontdekt ze en ze schuift onwillekeurig heen en weer op het laken op zoek naar meer.

‘Je houdt wel van een beetje ruig, toch?’ fluistert hij.

Een van z’n handen glijdt onder haar door en ze kreunt als hij haar schaamlippen vindt. Tot haar verrassing merkt ze dat haar hele lijf al weer hunkert naar ontlading. Haar spieren zijn gespannen en ze richt haar volledige aandacht op wat hij met haar doet in afwachting van het orgasme waar ze met haar hele wezen op wacht. Net als ze denkt dat ze er is, haalt hij z’n vingers weg en ze jammert zachtjes, waarna hij z’n hand over haar platte buik beweegt. Op het moment dat het lijkt of alle opwinding is verdwenen, glijdt z’n hand terug naar het meest gevoelige plekje en ze maakt aansporende geluidjes.

‘Vind je dit lekker?’

De klank in z’n stem is anders dan eerder die dag, dringt het tot haar benevelde brein door, minder charmant, bijna boos, maar het gevoel dat z’n vingers bij haar teweeg brengen, zorgt ervoor dat haar lichaam ondanks alles begint te reageren. Haar huid gloeit op de plek waar hij haar heeft geslagen, maar vervolgens strelen z’n lippen de plek, die opeens zo gevoelig is. Dit, in combinatie met de bewegingen van zijn vingers zorgt voor tintelingen over haar hele lijf. Een nieuwe, onverwachte klap doet haar hoofd in haar nek schieten, maar vreemd genoeg voelt ze geen pijn of afschuw, alleen maar opwinding. Ze heeft geen idee wat hij allemaal met haar doet. Vaag realiseert ze zich dat hij haar iets anders heeft gegeven dan xtc; dit heeft ze nooit eerder ervaren. Tegelijkertijd kan het haar niet schelen. Heel even schiet de gedachte aan Silvio door haar heen en zijn waarschuwing maar koppig zet ze hem uit haar hoofd. Hij heeft niets over haar te zeggen, ze bepaalt zelf wat ze doet en op dit moment heeft ze het prima naar haar zin.

Haar hele lichaam lijkt zich te concentreren op het kleine plekje tussen haar benen, waar zijn vingers kneden en duwen en ze heeft het gevoel dat ze zweeft als hij plotseling haar heupen omhoog trekt, zodat ze op handen en knieën zit.

‘Wil je meer?’

Z’n stem klinkt bij haar oor en ze slikt om speeksel in haar plotseling droge mond te krijgen.

‘Ja, alsjeblieft,’ ze smeekt bijna als ze zijn penis tegen haar billen voelt drukken en is plotseling bang dat hij haar los laat en dat ze nooit tot ontlading komt.

‘Wil je me?’

Een hand trekt hardhandig aan haar haren, zodat haar hoofd omhoog komt en ze hem via de spiegel die boven het hoofdeinde van het bed hangt, kan aankijken.

‘Zeg het dan’ eist hij, z’n stem klinkt hard en de blik in z’n ogen is donker, bijna dreigend. Opgewonden dat zij deze verandering in hem teweeg heeft gebracht, gaat ze met haar tong over haar lippen.

‘Ik wil je,’ zegt ze dan schor, ‘oh ja, ik wil je!’

Ze verbijt een gil als hij ruw bij haar binnendringt en even is er de verwarring of dit prettig of pijnlijk is, maar dan neemt haar lichaam zijn ritme over en ze voelt het bloed als een bezetene in haar slapen kloppen. Ze hijgt, er dansen vlekken voor haar ogen, het zweet breekt haar uit en ze heeft het gevoel dat ze uit een verzameling overgevoelige zenuwuiteinden bestaat. Het lijkt of haar huid in brand staat en of alles zich in haar binnenste op een vierkante centimeter concentreert, maar dan voelt ze een siddering door zich heen gaan. Ze kan niets anders doen dan zich vastklampen aan het beddengoed, terwijl hij haar als een bronstige stier berijdt.

Totaal uitgeput, nagloeiend en nog trillend van genot ligt ze een paar minuten later op haar buik op het bed. Ze merkt nauwelijks dat hij haar niet aanraakt als hij naast haar gaat liggen en dodelijk vermoeid sluit ze haar ogen en valt in slaap.

François werpt een laatdunkende blik op de slapende vrouw, waarna hij zich van het bed laat glijden en het zitgedeelte inloopt. Het feit dat hij met behulp van alles wat hij in de pilletjes stopt vrouwen tot werkelijk alles kan overhalen, begint inmiddels minder opwindend te worden. Soms voelt hij zelfs een lichte afkeer en vindt hij ze alleen onnozel dat ze zich zo laten gebruiken, maar af en toe is de lichamelijke ontlading precies wat hij nodig heeft.

Hij haalt een flesje water uit de minibar en kijkt zoekend rond. Z’n blik klaart op als hij haar tas op de grond naast de bank ziet staan en een paar minuten later is hij druk bezig de inhoud te bekijken. Met name haar telefoon houdt een tijdlang z’n aandacht vast. Zoals hij al verwacht, heeft ze geen vergrendeling, zodat hij vrij toegang heeft tot al haar email- en Whatsapp verkeer en met een geamuseerde grijns scrollt hij door de enorme lijst met berichten en alle contactgegevens.

Bij het zien van een paar ongeruste appjes alsmede twee gemiste oproepen van haar moeder, die zich afvraagt waar Fernanda uithangt en wanneer ze weer thuis komt, begint er een gewaagd plan in z’n hoofd op te komen. Na een blik op de klok loopt hij terug naar bed en buigt zich over de nog slapende Fernanda.

‘Tijd om wakker te worden, liefje,’ fluistert hij en hij schudt zachtjes aan haar schouder. De vrouw mompelt iets, fronst haar voorhoofd en doet eindelijk haar ogen open, waarna ze hem wat suf aankijkt.

‘Wat denk je van een douche en dan een bezoekje aan je ouders? Je hebt me verteld dat jullie elke avond met z’n allen eten, denk je dat er genoeg is voor ons allebei?’ stelt hij voor.

Hij ziet aan haar blik dat het even duurt voor het tot haar doordringt, maar dan spert ze haar ogen wijd open.

‘Wil je mee?’ vraagt ze ongelovig, ‘waarom in hemelsnaam? We kunnen toch roomservice bellen, net als gisteren?’

‘Ik ben door al je verhalen nieuwsgierig geworden naar je familie,’ geeft François toe, terwijl hij een hand quasi achteloos over haar been laat glijden.

‘Je hebt me er zoveel over verteld, dat ik ze wel in het echt wil zien. Of durf je niet?’ laat hij er enigszins aarzelend op volgen.

‘Ben je bang dat ze het afkeuren dat je een vreemde meebrengt?’

Hij laat duidelijk twijfel in z’n stem doorklinken en Fernanda reageert precies zoals hij verwacht, opstandig en rebels.

‘Pff, en wat dan nog? Ik ben volwassen, hoor!’

Ze gooit met een hooghartig gebaar haar haren naar achteren en werkt zich met een arrogant lachje omhoog.

‘Ik heb net zoveel recht om daar te zijn als zij en als jij denkt dat het leuk is, gaan we, al zou ik net zo lief hier blijven. Zo gezellig is m’n familie niet. Weet je het zeker?’

‘Ik ben benieuwd. Ik wil de omgeving wel zien waar je bent opgegroeid,’ zegt hij traag.

‘Tenzij je me geen geschikt gezelschap vindt, natuurlijk.’

‘Ik zou niet weten waarom niet! Het is jammer dat Tessa er niet is, maar ik weet zeker dat Vivs ogen uit haar kassen rollen als ze jou ziet. Je bent veruit het spannendste wat er de laatste maanden in Fábrica is gebeurd.’

Ze laat een bewonderende blik over z’n naakte lichaam gaan en schuift naar de zijkant van het bed om op te kunnen staan. Met een snel gebaar steekt hij z’n hand naar haar uit om haar overeind te trekken.

‘Douchen dan,’ vindt hij en als hij achter haar aan loopt naar de badkamer straalt z’n gezicht van tevredenheid nu hij haar precies heeft waar hij haar hebben wil. Vrouwen zijn zo voorspelbaar, bedenkt hij cynisch, zeker types als Fernanda.

Fernanda laat zich gewillig door hem inzepen en leunt met een glimlach tegen de muur, terwijl het water over hun lichamen spoelt. Het idee hem mee te nemen naar de Quinta bevalt haar na de eerste aarzeling wel. Ze zal haar ouders en de rest van de familie eens laten zien dat ook zij prima in staat is een geschikte man aan de haak te slaan.Ze weet zeker dat de Portugese gastvrijheid haar familie ertoe zal brengen om François ondanks hun onverwachte komst voorkomend te ontvangen en is ervan overtuigd dat hij ze met z’n charme en welbespraaktheid binnen no time om z’n vingers heeft gewonden. Viv zal nog opkijken, bedenkt ze met een bijna grimmig lachje. Eens zien hoe interessant ze Lou nog vindt als ze hem vergelijkt met François.

‘Ben je zover?’

François draait de kraan dicht en werpt haar een vragende blik toe.

‘Gaan we ze verrassen of moet je ze bellen om te zeggen dat je iemand meebrengt?’ wil hij weten.

‘Echt niet, ik mag meenemen wie ik wil.’

Ze legt een hand op z’n borst en krabbelt speels met haar lange nagels in z’n borsthaar, terwijl ze hem een flirterig lachje toewerpt.

‘Ik ben alleen nog een beetje duf. Je hebt zeker niet toevallig ook iets bij je waar ik wat actiever van wordt?’

Haar tong gaat over haar lippen en haar andere hand dwaalt naar z’n kruis, zodat hij haastig een stap achteruit doet.

‘Je bent onverzadigbaar,’ zegt hij, terwijl hij haar hand van z’n borst plukt en deze tegen z’n lippen drukt.

‘Ik denk dat ik je wel kan helpen,’ vervolgt hij dan. Hij ziet hoe haar ogen onmiddellijk groter worden van verwachting en geamuseerd omdat ze zo voorspelbaar is, loopt hij de slaapkamer in en trekt het laatje van het nachtkastje open.

‘Bedoel je zoiets?’

Hij houdt een klein plastic zakje met wit poeder omhoog en grijnst als ze onmiddellijk op hem af loopt en haar hand uitsteekt.

‘Niet zo haastig…’

Hij houdt het zakje net buiten haar bereik en lacht als ze een poging doet het van hem af te pakken.

‘Eerst tol betalen.’

Z’n hand begraaft zich in haar nog natte haar en hij duwt haar naar beneden, zodat ze weinig anders kan doen dan door haar knieën zakken. Als ze voor hem knielt, laat hij zich op het bed vallen en sluit z’n ogen.

Fernanda vindt de druk van z’n hand op haar hoofd niet prettig, maar de aanblik van het zakje witte poeder zorgt ervoor dat ze haar protest inslikt. Ze is nog steeds wat slaperig en aangezien ze, ondanks haar grote mond, een beetje opziet tegen de confrontatie met haar familie na haar plotselinge vertrek, heeft ze de cocaïne nodig om zich zelfverzekerd te voelen. Zonder nog langer te aarzelen, opent ze haar mond en sluit haar lippen om z’n penis, die onmiddellijk hard wordt.

Nog geen tien minuten later rolt ze gretig een bankbiljet tot een keurig kokertje en kijkt ongeduldig toe hoe François met z’n creditcard de poeder tot een lijntje bij elkaar schuift.

‘Ga je gang,’ hij schuift het spiegeltje in haar richting en zonder een moment te aarzelen, buigt ze zich naar voren. Gretig snuift ze door het kokertje het poeder op en voelt onmiddellijk de bekende sensatie van helderheid en kalmte over haar heen komen. Zorgvuldig let ze er op dat er geen spoortje poeder overblijft, checkt haar spiegelbeeld om zeker te weten dat er niets wits bij haar neus te zien is en leunt dan met een tevreden blik op haar gezicht achterover.

‘Niet lui worden nu,’ een zachte, maar gevoelige tik tegen haar heup zorgt ervoor dat haar ogen weer openvliegen en ze kijkt in het gezicht van François.

‘Aankleden, dame, we gaan ergens eten, geloof ik.’

Ontspannen, maar tegelijkertijd ook enigszins opgewonden, laat ze zich door hem overeind trekken en begint haar verspreid liggende kleren te verzamelen. Vijf minuten later is ze aangekleed en kijkt naar François, die in een keurige beige broek met een donkerblauw, zijden overhemd voor haar staat.

‘Kan ik zo eventuele kritiek doorstaan, denk je?’ informeert hij.

‘Absoluut, je bent knapper dan m’n broers.’

François grijnst met een voldane uitdrukking op z’n gezicht en legt dan een hand in haar rug om haar naar de deur te leiden.

‘Kom dame, laten we die familie van jou gaan bezoeken en als het een succes wordt, heb ik straks nog een kadootje voor je.’

Hij opent snel z’n hand en ze ziet een ander plastic zakje, eveneens met wit poeder, voordat hij het met een vlugge beweging in z’n broekzak opbergt. Hoewel ze net haar dosis heeft gehad, sperren haar ogen zich al open bij het idee dat ze later die avond opnieuw iets krijgt en ze vlijt haar hoofd aanminnig tegen z’n schouder.

‘Je bent geweldig,’ fluistert ze hees, terwijl ze zachtjes in z’n oorlel bijt.

‘Weet je echt zeker dat je naar m’n familie wilt? We kunnen ook hier een feestje bouwen.’

François schudt z’n hoofd, opent de kamerdeur en duwt haar min of meer de gang op, waarna hij de deur achter hen sluit en haar richting lift leidt.

‘Ik denk dat het tijd wordt om je ouders te laten zien dat je nog leeft,’ zegt hij, terwijl hij op het knopje van de lift drukt.

‘Misschien maken ze zich wel ongerust.’

Fernanda wil een schampere opmerking maken, maar op dat moment komt de lift en wordt ze door François over de drempel geduwd. Terwijl ze naar beneden zoeven, schiet het door haar heen dat ze haar moeder inderdaad een appje had moeten sturen, maar nog voor ze haar telefoon uit haar tas kan halen om dat verzuim goed te maken, trekt François haar al tegen zich aan en lopen ze gearmd langs de receptie naar buiten.

Een kwartier later rijden ze door de poort het terrein van Quinta Esteves op en hoewel François het niet laat merken, is hij enigszins onder de indruk van de uitstraling van het landgoed. Dit is heel ver verwijderd van het huis in een arbeiderswijk van Metz waar hij is opgegroeid.

‘Dus dit is allemaal van jullie?’

Hij helpt Fernanda uitstappen en werpt een bewonderende blik in het rond.

‘Dit en nog veel meer,’ zegt Fernanda onverschillig, terwijl ze haar tas over haar schouder slingert en een nonchalant gebaar om zich heen maakt.

‘De geitenboerderij hoort er nog bij en een paar wijngaarden en olijfboomgaarden, je kent het wel. En de flat in Lissabon waar ik woon natuurlijk.’

Omdat ze zich net omdraait in de richting van de voordeur ontgaat haar de snelle trek van onvrede en woede op z’n gezicht en als ze na een paar stappen een blik over haar schouder werpt, staat z’n gezicht weer neutraal.

‘Kom je?’

Ze steekt met een vragend gebaar haar hand naar hem uit en hij dwingt zichzelf de twee meter af te leggen, die hen scheidt, waarna hij haar hand pakt en ze samen via de voordeur de hal instappen. Ze is alleen maar een middel, houdt hij zichzelf voor. Hij heeft haar nog even nodig tot hij Karin te pakken heeft. Daarna is hij absoluut niet meer geïnteresseerd in de verwende en oppervlakkige Fernanda Esteves.

Omdat het inmiddels al kwart voor acht is, is het deel van de familie dat mee eet al aanwezig en zodra Fernanda en François over de drempel van de zitkamer stappen, draaien alle gezichten zich meteen in hun richting.

‘Fernanda!’

Gabriela slaakt ondanks alles een zucht van verlichting als ze haar jongste dochter opeens in de kamer ziet staan en doet een paar stappen naar haar toe.

‘Ik maakte me al ongerust! Je bent zomaar weg gebleven, het was fijn geweest als je iets had laten horen.’

Ze zwijgt als haar blik van Fernanda naar François gaat en steekt dan met een beleefde glimlach haar hand naar hem uit.

‘Blijkbaar was je in goed gezelschap. Welkom, ik ben Fernanda’s moeder, Gabriela Esteves,’ stelt ze zich voor.

‘Ik zie onmiddellijk van wie Fernanda haar aantrekkelijke uiterlijk heeft,’ reageert François hoffelijk, terwijl hij haar hand schudt.

‘Mijn naam is François Matthis en ik ben bang dat u mij de schuld moet geven als het gaat om Fernanda’s verdwijning. Ze heeft mij op mijn verzoek de afgelopen twee dagen gezelschap gehouden en rondgeleid in de omgeving. Hopelijk heeft u zich niet al te ongerust gemaakt. Het spijt me dat we zomaar onaangekondigd binnen vallen, maar volgens Fernanda zou het geen probleem zijn,’ zegt hij gladjes.

Hoewel de charme er vanaf druipt en Gabriela heel goed weet dat ze met vleierij wordt bewerkt, kan ze het niet laten te glimlachen om François’ opmerking. Haar aangeboren gastvrijheid steekt onmiddellijk de kop op.

‘Ze is volwassen en ze zal zeker niet in zeven sloten tegelijk lopen,’ merkt ze op, ‘maar een moeder blijft uiteraard bezorgd, daar zijn we moeder voor. Uiteraard zijn jullie van harte welkom, er is altijd meer dan genoeg om ook onverwachte gasten te kunnen voorzien van een maaltijd. Welkom dus, François.’

Op dit moment vindt Jorge het tijd worden zich bij het gezelschap te voegen en hij komt naast Gabriela staan, terwijl hij François zonder aarzelen van hoofd tot voeten opneemt.

‘Jorge Esteves, Fernanda’s vader,’ stelt hij zich voor en hij concludeert dat de handdruk van de jongere man er mag zijn. Verder schort hij z’n oordeel nog even op, hoewel hij aan Fernanda’s houding merkt dat zij in elk geval behoorlijk onder de indruk is van de Fransman.

Hij maakt een gebaartje om zich heen.

‘We zijn vanavond maar met een klein gezelschap, laat me je voorstellen. Dit zijn m’n zoons Daniel en Lourenço en Lou’s vrouw Viv. Dit is hun dochter Julia, jongens, dit is François,’ introduceert hij de man aan het kleine groepje dat voor de niet brandende haard bij elkaar staat. Ze waren in een druk gesprek gewikkeld dat echter beëindigd is met de binnenkomst van Fernanda en François en knikken en glimlachen de nieuwkomers nu toe.

‘De twee jongens bij de televisie,’ Jorge maakt een gebaar verder de zitkamer in, ‘zijn de kinderen van Fernanda’s zus Estrela, Estrela zelf is vanavond bij een vriendin,’ licht hij toe.

Terwijl François een beleefd gesprek met Jorge begint, werpt Fernanda een triomfantelijke blik op Viv, die nieuwsgierig naar François kijkt. Ze kan het niet laten haar arm bezitterig om François’ middel te leggen, terwijl ze van Viv naar haar beide broers en weer terug kijkt.

‘Welkom, François, ik ben Daniel.’

Daniel doet een stap vooruit om zich voor te stellen en neemt de man rustig en weloverwogen op.

Hoewel de man hem enigszins doet denken aan de man die hij de vorige dag een paar keer heeft gezien, is hij het niet, ziet hij, nu hij hem van dichtbij kan bekijken en hij herademt onwillekeurig. Bovendien lijkt de man Frans. Hij spreekt weliswaar Engels maar het accent en de naam maken het onwaarschijnlijk dat de man Engelsman is of Nederlander zelfs. Hij past in elk geval niet in het verhaal van Karin.

‘Frans toch?’ informeert hij voor de zekerheid.

‘Op vakantie hier?’

‘Frans ja, maar ik ben hier voor zaken. Ik ben makelaar en werk in opdracht van cliënten die huizen hier in de buurt zoeken,’ vertelt François rustig.

Hij houdt zich bij het verhaal dat hij Fernanda heeft verteld. Door de opmerkzame blik in de ogen van Daniel voelt hij onmiddellijk aan dat deze man z’n belangrijkste opponent kan zijn. Hoewel de man hem vriendelijk aankijkt, is er in z’n blik ook een duidelijke voorzichtigheid te lezen en hij begrijpt dat hij goed moet opletten.

‘En jullie hebben elkaar bij toeval ontmoet hier?’ vraagt Daniel verder.

‘Jeetje Daniel, je lijkt papa wel!’

Fernanda slaakt een protesterende zucht als ze Daniels vraag hoort en wendt zich af van Viv om hem hoofdschuddend aan te kijken.

‘Ik ben volwassen, hoor. Het is niet nodig zo vaderlijk te doen. François en ik hebben elkaar bij Nuno ontmoet en ik heb hem rondgeleid in de omgeving. Ik ken het hier tenslotte op m’n duimpje en daar was hij blij mee.’

Ze schudt met een uitdagend gebaar haar donkere lokken achterover en kijkt met een flirterige glimlach naar François.

‘François logeert in het Praia Verde hotel dus we zijn daar samen blijven hangen. Ik moet zeggen, het is een prettig hotel,’ zegt ze ronduit.

Ze lacht als ze ziet hoe haar ouders elkaar enigszins hoofdschuddend aankijken.

‘Ik ben geen kind meer, mama, kleine meisjes worden groot,’ laat ze er op volgen en ze trekt even haar wenkbrauwen op naar Viv, die haar zwijgend staat op te nemen.

‘Hoe is het met de verhuurplannen?’ wil ze weten.

Ze draait zich een beetje naar François toe, terwijl ze uitlegt dat Viv en Lourenço in de toeristische sector zitten en François buigt zich geïnteresseerd naar hen toe.

‘Is er een stijgende tendens te bespeuren?’ wil hij weten, ‘naar mijn idee is de Oostelijke Algarve nog steeds in opkomst of heb ik het mis?’

Er ontstaat naar aanleiding hiervan een geanimeerd gesprek tussen Lou en François, terwijl de twee vrouwen er zwijgend bij staan en Fernanda kan het niet nalaten een uitdagend lachje richting Viv te werpen.

‘Is hij niet geweldig?’ mimet ze geluidloos.

Viv trekt een wenkbrauw op en haalt dan haar schouders op alsof ze wil aangeven niet bijzonder onder de indruk te zijn. Ze grijnst als ze merkt dat Fernanda moeite moet doen om rustig te blijven. Gelukkig beweegt op dat moment Jorge het belletje dat aangeeft dat het diner wordt opgediend en begeeft het groepje zich richting eetkamer.

Tijdens de maaltijd gedraagt François zich hoffelijk en beleefd en Fernanda kan het niet nalaten regelmatig met een zeer triomfantelijk lachje naar Viv te kijken.

‘En, wat vind je van hem?’ vraagt ze fluisterend als de mannen zich in een diepzinnige dialoog over de onroerendgoedmarkt verdiepen.

‘Is het geen kanjer?’

‘Hij ziet er goed uit,’ moet Viv toegeven.

‘Hoelang blijft hij?’

‘Geen idee,’ schokschoudert Fernanda terwijl ze de laatste slok van haar witte wijn neemt.

‘Wat maakt het uit, voorlopig hebben we het enorm gezellig samen.’

Ze gaat met haar vinger over het randje van het inmiddels lege glas en werpt haar schoonzusje een broeierige blik toe.

‘Hij weet heel goed hoe hij vrouwen moet verwennen,’ merkt ze op, ‘in meer dan één opzicht.’

‘Dat is fijn voor je.’

Viv probeert het nonchalant te laten klinken, maar kan er niets aan doen dat er een scherpe klank in haar stem te horen is. Ze weet zelf niet goed of het jaloezie of bezorgdheid is, maar Fernanda glimlacht als een kat die van de room heeft gesnoept.

‘Heel fijn ja,’ beaamt ze, ‘hij houdt wel van een feestje, net als ik, dus we amuseren ons prima. Ik stond net op het punt terug te gaan naar Lissabon, want het is hier wel heel saai tegenwoordig, maar nu denk ik dat ik nog even blijf.’

Ze trekt met een suggestief gebaar haar wenkbrauwen op en Viv forceert een glimlach.

‘Je moet doen wat je niet laten kunt,’ zegt ze stroef.

‘Geef nu maar toe, je bent jaloers. Het leven als huisbaas is vast veel minder spannend dan je had gedacht, nietwaar?’ merkt Fernanda op.

‘Ik ben nog geen huisbaas, we zijn nog met de verbouwing bezig,’ reageert Viv wat ongeduldig.

Hoewel ze heel goed weet dat Fernanda haar bewust zit te stangen, is het lastig om er niet op te reageren en ze wilde dat Tessa er was. Nu zit er weinig anders op dan Fernanda’s triomfantelijke en opschepperige gedrag in haar eentje te verduren. Ze werpt een blik op François, die inmiddels met zowel Lou als Daniel in gesprek is en vangt iets op over huizen in Cacela, maar op dat moment vraagt Julia iets en draait ze zich opgelucht naar haar dochter.

‘Ik heb van Fernanda begrepen dat jij in Cacela woont, toch?’

François wendt zich geïnteresseerd tot Daniel, die instemmend knikt.

‘Staat daar wel eens iets te koop? Het is een bijzonder aantrekkelijk plaatsje,’ vervolgt François.

‘Of misschien wil je zelf verkopen? De markt is erg gunstig momenteel. Ik denk dat ik wel kan zorgen dat je een bijzonder goede prijs krijgt voor je huis.’

‘Nee, dank je, geen enkele interesse. Bovendien, ik zou niet weten waar ik heen zou willen, het bevalt me prima hier,’ reageert hij enigszins afwerend.

‘Je bent getrouwd met een Nederlandse, toch? Fernanda zei zoiets,’ vervolgt François op een wat peinzende toon.

‘Kan ze wennen hier? Lijkt me een behoorlijke overgang van het drukke, overbevolkte Nederland naar zo’n dorpje als dit.’

Hij ziet dat Daniel hem met samengeknepen ogen opneemt en tovert snel een glimlach op z’n gezicht.

‘Ik bedoel er niets mee, hoor,’ haast hij zich een eventuele opmerking van Daniel voor te zijn.

‘Maar ik kan me voorstellen dat het leven in zo’n klein, authentiek dorp erg rustig is als je drukte gewend bent. Ik geloof niet dat Fernanda bijvoorbeeld het lang uithoudt hier,’ laat hij er op volgen met een blik naar Daniels zus, die met Viv in gesprek is.

‘Tessa lijkt in niets op Fernanda,’ zegt Daniel kortaf, ‘zij heeft geen enkele behoefte aan drukte.’

‘Gelukkig maar en ze heeft bezoek nu uit Nederland, toch? Dat is natuurlijk altijd leuk, iemand van thuis.’

‘Absoluut, ze zijn samen een paar dagen de Alentejo in, maar ze komen morgen rond lunchtijd weer terug,’ vertelt Daniel en voor het eerst klinkt er warmte door in z’n stem.

‘Ik kreeg zojuist een appje. Eerder dan gepland, maar mij hoor je niet klagen.’

François slaagt er slechts met moeite in om z’n gezicht neutraal te houden. Het nieuws dat Tessa en dus ook Karin morgen terugkomt naar de Algarve is precies wat hij weten wil en hij verheugt zich er nu al op.

‘Tessa en jij hebben het goed samen geloof ik, het klinkt alsof je haar nu al gemist hebt,’ zegt hij enkel.

‘Inderdaad ja, we zijn maar zelden niet bij elkaar, dus ik zal blij zijn als ze er weer is. Het huis is stil zonder haar,’ geeft Daniel eerlijk en spontaan toe.

‘Zo te horen boffen jullie,’ glimlacht François en alhoewel hij inwendig bijna misselijk wordt van het weeïge gespreksonderwerp slaagt hij erin Daniel openhartig aan te kijken.

‘Wie weet, word ik ook nog eens zo gelukkig met iemand. Ik moet zeggen dat ik je zus zeer charmant gezelschap vind, onderhoudend en niet te vergeten bijzonder aantrekkelijk,’ merkt hij op, terwijl hij opnieuw een blik op Fernanda werpt. Ze kijkt net op dat moment zijn kant op en Daniel ziet hoe ze met een koket gebaar haar haren achterover strijkt en François een flirterig lachje toewerpt.

‘Zo te zien, laat je m’n zus ook niet onverschillig,’ is Daniels nuchtere reactie.

‘Ik hoop alleen dat je stevig in je schoenen staat, ze kan een lastpak zijn,’ laat hij er dan met een glimlach op volgen om de scherpte van de woorden af te halen.

‘Een uitdaging dus, bedoel je,’ reageert François, ‘ach, daar houd ik wel van. Een beetje strijd maakt het leven spannend. Winnen is alleen maar leuk als je er moeite voor hebt moeten doen, toch? We zullen zien hoe het loopt, we kennen elkaar pas kort dus er valt nog niet veel van te zeggen.’

Hij haalt even z’n schouders op en keert dan terug naar het voorgaande onderwerp.

‘Mocht je toch willen verkopen, hoor ik het graag en ook als je eventueel iemand anders weet die hier in de buurt iets kwijt wil. Ik weet zeker dat dit gebied er qua populariteit alleen nog maar op vooruit gaat de komende jaren. Weet je zeker dat je niet ergens nog een onbewoonbaar verklaard pand hebt staan?’ eindigt hij met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Op dit moment betalen diverse Fransen zelfs flinke bedragen voor een ruïne. Ze hebben vaak de middelen om zo’n bouwval om te toveren tot een paleisje als ze de kans maar krijgen. Misschien weet je nog ergens een oude schuur die gesloopt kan worden of zo?’ vist hij.

‘Helaas, ik kan je niet helpen,’ Daniel schudt ontkennend z’n hoofd.

Zelfs al zou hij iets weten, heeft hij niet de neiging dit aan de Fransman door te geven, hij heeft het niet zo op z’n vlotte en charmante manier van doen.

‘Maar ik zal het in gedachten houden,’ reageert hij beleefd en wendt zich dan tot z’n moeder, die aan z’n andere kant zit, zodat François weinig anders kan doen dan z’n aandacht weer op Lou te richten.

‘Hoorde ik je zeggen dat Tessa morgen al weer terugkomt?’

Jorge, die aan Gabriela’s andere kant zit, werpt voor haar langs een vragende blik op Daniel en deze knikt.

‘Ja, Karin heeft geen rust zolang die ex van haar ergens rondhangt, dus ze rijden morgenochtend al weer terug. Aan de ene kant jammer dat ze hun trip vervroegd afbreken, maar aan de andere kant moet ik zeggen dat ik blij ben dat ze terugkomt,’ bekent Daniel.

‘Ik ben zo gewend dat ze altijd in de buurt is dat ik het knap saai vind zo alleen. Ik heb haar gemist, nu al.’

‘Ik ook, ik hoop dat we zodra ze terug is alles wat er gebeurd en gezegd is achter ons kunnen laten,’ zegt Jorge direct.

‘Je weet dat Tessa altijd een speciaal plekje in m’n hart zal hebben. Ik heb haar te lang moeten missen en ik heb bewondering voor de manier waarop ze zich aan het leven hier heeft aangepast.’

Terwijl hij het zegt, legt hij z’n hand op die van Gabriela en knikt haar liefdevol toe wat resulteert in een begrijpende blik van z’n vrouw.

‘Ik ook, ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten en dan bedoel ik niet alleen op de boerderij,’ glimlacht Daniel. Z’n vader knikt hem toe en pakt dan de fles wijn.

‘We boffen met haar,’ is z’n conclusie voor hij de wijn inschenkt, ‘en we moeten zuinig zijn op haar ook.’

De twee mannen kijken elkaar eensgezind aan en buigen zich dan weer over hun bord.

Als ze na de maaltijd in de salon koffie drinken, neemt Daniel Fernanda even apart. Hij heeft het gevoel dat hij als oudste broer toch een bepaalde verantwoordelijkheid draagt en wil haar in elk geval deelgenoot maken van z’n twijfels over haar impulsieve gedrag.

‘Wat weet je eigenlijk van François?’ wil hij weten met een vragende blik op z’n gezicht.

‘Hoezo?’

Zoals hij had kunnen weten, gaat Fernanda onmiddellijk in de aanval en bijna betreurt hij het dat hij zo dom is geweest erover te beginnen.

‘Heb je iets tegen hem?’

‘Nee, hij lijkt me aardig en charmant, maar misschien loop je een beetje hard van stapel door direct bij hem in z’n hotel te verblijven?’ probeert Daniel de boel te redden.

‘Ben je niet gewoon Silvio aan het vervangen door de eerste de beste man die je toevallig tegen het lijf loopt? Misschien zou het geen kwaad kunnen eens een tijdje alleen te zijn. Waarom blijf je niet gewoon een tijdje rustig hier, help Viv of kom ons helpen op de boerderij.’

‘Echt niet!’

Fernanda gooit direct haar hoofd naar achteren en produceert een schamper lachje.

‘Je denkt toch niet dat ik me in zo’n gat als dit ga begraven? Dat jullie dit allemaal zo geweldig vinden,’ ze maakt een armzwaai om zich heen dat iedereen in de kamer moet omvatten, ‘dat moeten jullie weten, maar ik ben echt niet van plan om zo te worden als jullie. Het is hier gewoon vreselijk saai!’

‘Het was maar een idee.’

Daniel kijkt haar hoofdschuddend aan en voelt zich onwillekeurig beledigd door de botte opmerking van z’n zus, al weet hij al jaren dat ze er zo over denkt.

‘Je leeft anders wel heel makkelijk van wat wij saaie mensen verdienen. Heb je er wel eens bij stilgestaan dat iedereen hier op een bepaalde manier een bijdrage levert? Wie denk je dat het appartement betaalt waar jij van je gemakkelijke, Lissabonse leventje geniet?’ merkt hij enigszins gepikeerd op.

‘Het zou je sieren als je, op de schaarse momenten dat je hier bent, iets zou doen in plaats van dit huis als een hotel te beschouwen waar je naar believen binnen kunt vallen. Heb je er ooit bij stilgestaan dat mama ongerust is als je zomaar ’s nachts wegblijft? Wanneer ga je je wat meer gedragen als een volwassene?’

‘Jemig, wie denk je dat je bent? Je bent m’n vader niet, hoor!’

Fernanda slaakt een dusdanige woedende uitroep dat de andere gesprekken stil vallen en iedereen zich tot het tweetal richt dat elkaar boos staat aan te kijken.

‘Beschuldig je mij van iets of zo? Je mag dan wel m’n broer zijn, halfbroer trouwens, je hebt niets over me te zeggen!’ bijt ze hem toe.

‘Fernanda, Daniel, wat is er aan de hand? Zullen we proberen het enigszins beleefd te houden?’

Jorge doet een paar stappen van Gabriela vandaan om zich bij het tweetal te voegen dat elkaar boze blikken staat toe te werpen en kijkt vragend van de één naar de ander in de hoop de stemming een beetje te verbeteren.

‘Hij daar vindt dat ik iets voor het familiebedrijf zou moeten doen in ruil voor het feit dat ik het appartement in Lissabon bewoon!’

Fernanda gooit met een arrogant gebaar haar haren achterover en wijst op Daniel.

‘Als hij werkelijk denkt dat ik geiten ga staan melken, heeft hij het toch echt mis. Dat Tessa dat leuk vindt, moet zij weten, maar ik pas ervoor!’ sist ze venijnig.

‘Hij daar is toevallig je broer en niemand hier zegt dat je geiten moet melken.’

Jorge legt in een poging Fernanda enigszins te kalmeren een hand op haar arm en spreekt haar sussend toe.

‘Maar Daniel heeft een punt. Je woont nu al een jaar of drie bijna continu in het appartement zonder er een cent aan te betalen. Iedereen in de familie draagt hier een steentje bij, het zou je niet misstaan als je je ook van je goede kant zou laten zien, al hoeft dat niet door geiten te melken of kaas te maken. Er zijn vast wel andere bezigheden te bedenken,’ oppert hij op kalme toon.

‘Jullie zijn gek!’

Fernanda rukt zich met een furieus gezicht los van haar vader en doet een stap achteruit, terwijl ze het kringetje gezichten rondkijkt. Haar moeder is geschokt, ziet ze, maar bij Viv bespeurt ze tot haar woede enige leedvermaak net als bij Lourenço en ze stampt met haar hooggehakte laars op de houten vloer.

‘Wat zijn jullie zielig! Jullie zijn echt een stelletje bekrompen boeren,’ spuugt ze uit, ‘er is meer in het leven dan Fábrica hoor!’

‘Dat klopt en daar werken we met z’n allen hard voor,’ doet Lou rustig een duit in het zakje.

Hij doet een stap in haar richting en maakt een sussend gebaartje met z’n handen.

‘Kom op, Fernanda, je moet toch toegeven dat je de laatste jaren weinig zinnigs hebt uitgespookt. Van dat parttime baantje in die boetiek kun je niet leven, dat is amper voldoende voor de kleren, die je zo graag koopt. Als je geen gratis huis zou hebben, zou je nooit in Lissabon kunnen wonen, dus iets meer dankbaarheid en hulp als je hier bent, zou geen gek idee zijn,’ vindt hij.

‘Ik denk er niet aan, ik ben echt niet van plan als boerin of huishoudster te gaan werken, geen haar op m’n hoofd. François, zullen we gaan? Ik wil hier geen minuut langer blijven.’

Fernanda kijkt zoekend rond naar François, die zich wijselijk buiten de opgelaaide familietwist heeft gehouden, al staat hij met een geamuseerd lachje om z’n lippen het één en ander gade te slaan. Ze begeeft zich al richting hal voor hij een stap in haar richting kan zetten.

‘Bedankt voor het heerlijke diner en het gezelschap, het was boeiender dan verwacht.’

De ironie in z’n opmerking als hij naar Jorge en Gabriela knikt, is niet te missen en Jorge fronst bedenkelijk z’n wenkbrauwen.

‘Let een beetje op m’n dochter,’ zegt hij enkel, ‘als ze in zo’n bui is, is er geen land met haar te bezeilen.’

‘Ik kan haar wel aan,’ zegt François zelfverzekerd en na een laatste glimlach naar de rest van het gezelschap voegt hij zich bij Fernanda, die demonstratief met haar rug naar de kamer toe in de hal staat te wachten.

Als de buitendeur een paar tellen later met een nadrukkelijke klap achter het vertrekkende paar in het slot valt, is het Daniel die als eerste z’n mond open doet.

‘Sorry, ik had beter moeten weten dan haar op haar gedrag aan te spreken, zeker met François erbij,’ zegt hij verontschuldigend, terwijl hij z’n ouders aankijkt.

‘Alleen zat haar onverantwoordelijke en nonchalante gedrag me opeens tot hier. Ze komt hier nog geen week geleden binnenvallen, houdt met niemand rekening, laat iedereen in onzekerheid doordat ze gewoon ’s nachts wegblijft en komt dan met die Fransman opduiken alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ik weet dat het niet aan mij is om haar er op aan te spreken, maar ik kon er niet meer tegen,’ geeft hij toe.

‘Dat komt waarschijnlijk omdat ik moe ben en ervan baal dat zij zo gemakkelijk leeft, maar ik had beter moeten weten. Het spijt me.’

‘Je hebt gelijk met wat je zei, maar je weet net zo goed als ik dat zo’n opmerking bij Fernanda nooit goed uitpakt,’ zegt Jorge met een zorgelijke frons.

‘Nee en daarom doen we het nooit,’ zegt Lou hoofdschuddend.

‘En daar rekent ze op, maar Daniel heeft wel degelijk gelijk. We hebben het veel te lang maar zo gelaten, omdat niemand zin heeft in zo’n scène als die van zojuist, maar het is natuurlijk belachelijk. Dat ze tijdens haar studie in het appartement woonde, prima, dat hebben we allemaal gedaan als we in Lissabon studeerden, maar inmiddels zou ze op eigen benen moeten staan of minstens haar handen uit de mouwen kunnen steken als ze hier is. Ze is gewoon door en door verwend en daar hebben we met z’n allen aan meegeholpen.’

‘Ik ben alleen bang dat we haar nu helemaal van ons vervreemd hebben,’ merkt Gabriela zacht op.

‘Alleen al uit koppigheid zal ze zich nu of aan die François vastklampen of op hoge poten terugkeren naar Lissabon. Dit zal in elk geval niet leiden tot een verbetering in onze verhouding met haar of in een verandering in haar gedrag.’

Jorge ziet dat er tranen in de ogen van z’n echtgenote staan en trekt haar snel tegen zich aan.

‘Ze draait wel weer bij,’ zegt hij optimistisch.

Gabriela schudt bedenkelijk haar hoofd en haalt dan haar schouders op.

‘Ze is koppig, koppiger dan goed voor haar is, maar we zullen zien. Daniel had gelijk in wat hij zei, maar om haar er hier en nu op aan te spreken, nee, dat had beter in een andere setting gekund. Het is nu eenmaal gebeurd. We zullen wel zien hoe het afloopt,’ zegt ze op een berustende toon.

‘Vandaag of morgen staat ze met hangende pootjes voor de deur,’ voorspelt Lou.

‘Hangende pootjes heeft ze nog nooit gehad,’ is Daniels cynische reactie.

‘Ze doet altijd alsof er niets is gebeurd, dat is haar normale manier van doen. Nogmaals, het spijt me, maar ik ben moe, ik mis Tessa en het irriteerde me ineens mateloos dat ze hier loopt te flierefluiten, terwijl wij allemaal hard aan het werk zijn. Ik had m’n mond moeten houden en op een beter moment moeten wachten, maar het flapte er uit. Sorry.’

‘Begrijpelijk,’ Lou knikt z’n broer toe.

‘Haar gedrag zit mij ook al een tijd dwars. De huizenprijzen in Lissabon rijzen de pan uit, eigenlijk zouden we het appartement gewoon van de hand moeten doen. Behalve Fernanda maakt vrijwel niemand er gebruik van. De enkele keer dat iemand van ons naar Lissabon wil, is het voordeliger om een paar nachten een hotel te boeken. Dat is wel zo praktisch en stukken voordeliger dan het onderhoud van een appartement.’

Aangezien Lou de financiële man van de familie is, wordt zijn mening op dat gebied altijd serieus genomen en Daniel ziet dat Jorge peinzend aan z’n wenkbrauw plukt. Onwillekeurig glimlacht hij. Tessa heeft hetzelfde gebaartje als ze ergens over zit na te denken en hij vindt het altijd weer leuk om die overeenkomst tussen beiden te zien.

‘We kunnen haar toch niet zomaar op straat zetten?’ Gabriela kijkt onzeker van Jorge naar Lou.

‘Waarom niet? Ze kan hier wonen, net als Estrela en een bepaalde bijdrage leveren. Zo niet, dan wordt het inderdaad tijd dat ze op eigen benen gaat staan,’ zegt Jorge langzaam.

‘Hier wonen? Zie je dat werkelijk gebeuren?’

Lou schudt bedenkelijk z’n hoofd en zegt maar niet hardop dat het ook niet iets is waar hij op zit te wachten. De paar dagen dat z’n zus nu in Fábrica is, zijn al voldoende om de verstandhouding in de familie op scherp te zetten, een langere aanwezigheid zal dat zeker niet verbeteren. Een snelle blik op het gezicht van z’n vrouw vertelt hem dat zij daar ook duidelijk niet op zit te wachten.

‘Laten we haar maar een dag of wat laten afkoelen,’ vindt Gabriela tenslotte.

‘Ze is volgens mij zonder schone kleren te pakken vertrokken, ze zal geen dagen meer wegblijven, vermoed ik. Ik lust nu wel een licor trouwens na al die consternatie,’ verandert ze dan van onderwerp in de hoop dat iedereen er over ophoudt.

Jorge gaat onmiddellijk op haar verzoek in en loopt al naar de kleine huisbar waarin een paar flessen sterke drank en glazen staan, terwijl hij een blik in het rond werpt.

‘Nog meer liefhebbers?’ wil hij weten, de fles Licor Beirão omhoog houdend.

‘Nee, dank je, ik ga naar huis.’

Daniel zet z’n lege koffiekopje op tafel en schudt z’n hoofd.

‘Wij gaan ook,’ sluit Lou zich daar bij aan en slaat een arm om Viv heen, die op haar beurt Julia, die nog met haar neefjes in de aangrenzende kamer televisie zit te kijken, roept.

‘Tot morgen!’

Het duurt even voor iedereen is verdwenen en Jorge en Gabriela samen achterblijven. Jorge schenkt de door Gabriela gewenste Licor Beirão in en neemt dan samen met haar op de bank plaats.

‘Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen,’ zegt hij gemaakt luchtig.

‘Vroeger was het een kwestie van een kus op een geschaafde knie, tegenwoordig gaat het allemaal een stuk dieper, maar we komen er wel uit.’

‘Denk je?’

Gabriela neemt met een diepe zucht een slok van haar sterke drank en legt haar hoofd tegen Jorge’s schouder.

‘Ik ben bang dat hier nog niet het laatste woord over gezegd is. Ze voelt zich vreselijk aangevallen door Daniel en jou. Ik hoop alleen dat ze als reactie daarop geen gekke dingen gaat doen. Met Fernanda weet je het maar nooit. Een kat in het nauw…’ Ze trekt een gezicht dat duidelijk maakt dat ze twijfelt aan een goede afloop en Jorge kan weinig anders doen dan haar bemoedigend in haar schouder knijpen.

Hoofdstuk 14

Een stukje verderop, iets eerder op de avond

Marc wordt wakker in een kamer, die al behoorlijk schemerig is en na een blik op z’n horloge komt hij tot de conclusie dat hij ruim twee uur heeft geslapen. De zon is inmiddels onder en hij heeft een paar seconden nodig om zich te realiseren waar hij is. Zodra hij echter het lampje op het nachtkastje naast het bed aanknipt en de eenvoudig ingerichte studio ziet waarin hij zich bevindt, komt alles direct weer bij hem boven.

De twee uur slaap verklaren waarom hij zich redelijk uitgerust voelt, maar een vage ongerustheid over wat er misschien in de tussentijd is gebeurd wat hij heeft gemist, zorgt er voor dat hij al weer direct in tweestrijd is.

Hij haalt een hand door z’n verwarde haren en probeert te bedenken wat hij nu het beste kan doen. Een deel van hem wil niets liever dan naar het hotel rijden om François in de gaten te houden, maar een ander deel van hem vindt dat hij eerst moet zien uit te vinden wat er in die schuur is gebeurd. Misschien werpt dat enig licht op de zaak.

Hij loopt naar de kleine keuken, die deel uitmaakt van z’n eenvoudige appartement en besluit een sterke kop koffie te zetten voor hij z’n laptop opstart. Op de terugweg heeft hij een paar boodschappen gedaan, zodat hij in elk geval brood en kaas in huis heeft om z’n ergste honger te stillen en zodra de koffie klaar is, installeert hij zich met z’n kop mok en een met schapenkaas belegd stuk brood aan de keukentafel achter z’n laptop.

Een half uur later leunt hij geschokt en vol sombere gedachten achterover en wrijft vermoeid over z’n ogen. Hoewel hij als advocaat heel wat gewend is, is wat ene Luiz Moreiro met twee jonge meisjes heeft uitgehaald in die oude schuur iets wat hij niet zo uit z’n hoofd kan zetten. De kranten hebben uitgebreid verslag gedaan van wat er in de betreffende schuur met de twee meisjes is gebeurd, hoe ze er zijn vastgehouden en verkracht. De eerste is er zelfs vermoord, waarna ze ergens langs de weg is gedumpt en dat allemaal door een schoonzoon van de familie Esteves uit Fábrica. Dit is dezelfde familie waartoe ook de donkerharige Fernanda be-hoort, die op dit moment met François in het hotel verblijft.

De connectie tussen deze twee ontgaat hem, maar dat de schuur een rol gaat spelen in François’ plannen lijkt hem evident. Hij kan zich voorstellen dat de man een ziekelijk genoegen schept in het feit dat hij op dezelfde plek opnieuw iets vreselijks wil laten gebeuren. Dat dit weinig goeds betekent voor Karin is duidelijk.

Beelden van wat François met Lucienne heeft gedaan, mengen zich met wat die twee meisjes hebben ondergaan en hij schuift met een misselijk gevoel z’n bord, waar nog een stuk brood op ligt, van zich af. Z’n honger is na het lezen van de artikelen volledig over.

Hoewel hij in eerste instantie bereid is geweest het leven van de hem onbekende vrouw op het spel te zetten, omdat hij er alles voor over heeft Lucienne’s moordenaar op heterdaad te kunnen betrappen, begint hij nu te twijfelen. De Nederlandse vrouw is onschuldig en hij zal er alles aan doen om te voorkomen dat ze eveneens slachtoffer wordt, al zal het waarschijnlijk niet te voorkomen zijn dat ze minimaal in François’ handen moet vallen. Hij moet bewijsmateriaal hebben, hoe dan ook.

Hij knippert een paar keer met z’n ogen, die strak en droog aanvoelen van het turen naar het beeldscherm en schuift z’n stoel naar achteren. Onder in z’n reistrolley zit een doos, die hij van Henri heeft gekregen. In de doos zitten drie kleine camera’s plus een opname apparaat dat op batterijen werkt. De camera’s beschikken over een ingebouwde sensor, die beweging detecteert alsmede over infrarood nachtzicht, zodat er zelfs in het donker goede opnames gemaakt worden. De bijbehorende app op z’n telefoon geeft hem automatisch een pushmelding als er beweging is, zodat hij de schuur zelf niet in de gaten hoeft te houden. Via de app op z’n telefoon kan hij zelfs live meekijken als hij wil en de opname apparatuur zorgt vervolgens voor bewijsmateriaal. Dit moet ervoor zorgen dat, ook als het hem zelf niet lukt om de man op heterdaad te betrappen, er in elk geval beeldmateriaal is dat als bewijs kan dienen. Het moet genoeg zijn om François uit te schakelen, iets waar hij nu al met genoegen naar uitkijkt.

Hij is geen agressief persoon, integendeel, maar elke keer als hij aan Lucienne denkt, kookt zijn bloed. Het vooruitzicht nu werkelijk de strijd met de andere man aan te gaan, die zich tot op heden totaal niet bewust is van het feit dat Marc hem volgt, verschaft hem een vreemd soort voldoening. Het enige wat hij nu moet doen, is zorgen dat de camera’s op de juiste plekken in die schuur worden gehangen, want hij is er zeker van dat François niet voor het laatst in die bouwval is geweest.

Omdat het inmiddels volledig donker is, neemt hij een flinke zaklantaarn mee om zeker te weten dat hij voldoende licht heeft voor wat hij allemaal moet doen. Met een kleine, donkere rugzak over z’n schouder verlaat hij even later z’n studio en een kwartier later rijdt hij stapvoets langs de bouwval om de omgeving te verkennen. Er staat geen auto op de oprit noch ziet hij ergens licht branden, zodat hij ervan uitgaat dat de schuur nog steeds verlaten is. Na een korte aarzeling parkeert hij z’n auto net als eerder die dag verderop in de berm om vroegtijdige ontdekking te voorkomen mocht François onverhoopt terugkomen terwijl hij er nog is. Hij sluit zacht z’n portier, besluit de auto niet op slot te doen voor het geval hij er snel vandoor moet en loopt dan door het grasland terug naar de schuur.

Langs de weg staan geen lantaarnpalen, het enige licht dat er is, komt van de maan en de sterren. Af en toe knipt hij de zaklantaarn aan om te zien waar hij z’n voeten neerzet. Op het donkere erf blijft hij staan, z’n oren gespitst op enig menselijk geluid, maar behalve een roep van een bosuil iets verderop in een groepje bomen is en blijft het volkomen stil.

Hij duwt tegen de deur en knipt, zodra hij over de drempel stapt, de lantaarn weer aan, zodat hij kan zien waar hij loopt en hij niet over een van de vele werktuigen struikelt.

Een kwartier later heeft hij zorgvuldig twee van de drie cameraatjes binnen geplaatst op zo strategisch mogelijke plaatsen waar ze bovendien niet opvallen. Ėén in de voorste en grootste ruimte en de tweede in het kleine kamertje achterin. Bij het zien van het metalen bed zonder matras heeft hij snel z’n hoofd afgewend om niet te hoeven denken aan de meisjes, die daar op een ongetwijfeld door de politie verwijderd matras door Luiz zijn misbruikt. Heel even heeft hij overwogen alles weer mee terug te nemen en een andere manier te verzinnen, maar met samengeperste lippen heeft hij ook de tweede camera zorgvuldig geplaatst, waarna hij opgelucht naar buiten is gelopen. De derde camera heeft hij buiten geplaatst vlakbij de toegangsdeur, meer als bewegingsmelder voor het geval er iemand zich toegang tot de schuur wil verschaffen. Het opnameapparaat heeft hij onder een stuk zeil dat zich tussen de troep op het erf bevindt, verstopt. Dit is dicht genoeg bij de camera’s om een goede ontvangst te garanderen en de batterijen moeten voldoende zijn voor twee dagen. Marc vermoedt dat als er iets gaat gebeuren het sowieso snel zal zijn en zo niet kan hij altijd terugkeren om de batterijen te vervangen.

Hij kijkt in het licht van de zaklantaarn nog een paar keer kritisch om zich heen om zeker te weten dat hij geen sporen heeft achtergelaten. Geen losse snoertjes of wat dan ook dat de aanwezigheid van de cameraatjes verraadt of voetstappen op de droge grond, die François alarmeren. Hierna loopt hij, tevreden dat dit is afgehandeld, maar vol onbehagen over wat er ooit op de plek is gebeurd, terug naar z’n auto.

Hij stopt bij een eenvoudig restaurantje langs de N125 voor een late avondmaaltijd en bestelt een frango piri-piri, die hij ondanks alles met smaak naar binnen werkt. Hij sluit de maaltijd af met een bica, waarna hij besluit naar het hotel te rijden voor hij naar z’n eigen overnachtingsadres terugkeert

Hij rijdt een rondje over de parkeerplaats en fronst bedenkelijk z’n wenkbrauwen als hij nergens de donkerrode Renault ziet staan. Het zal toch niet waar zijn dat prompt vanavond François aan z’n aandacht ontsnapt en rottigheid uithaalt? De app op z’n telefoon geeft aan dat er geen beweging is bij de schuur, maar dat wil niet zeggen dat François niets kan uitspoken op dit moment.

Terwijl hij nog in tweestrijd is over wat hij nu het beste kan doen, ziet hij het licht van koplampen dichterbij komen en hij herademt. Het is de donkerrode huurauto, die langs hem heen rijdt en een stukje verderop een parkeervak in steekt. Terwijl Marc rustig de andere kant oprijdt alsof hij een laat vertrekkende hotelgast is, ziet hij in z’n achteruitkijkspiegeltje dat zowel François als Fernanda uit de auto stappen en gearmd richting hotel lopen. Mooi, ze zijn allebei waar ze zijn moeten en hij gaat er vanuit dat ze de rest van de nacht in hun kamer blijven, zodat hij hopelijk zelf voor het eerst in zeker een week van een goede nachtrust kan genieten.

In een opwelling rijdt hij echter in plaats van rechtstreeks naar z’n appartement in Altura toch nog naar Cacela Velha. Zodra hij uit z’n auto stapt, valt het hem op hoe rustig het hier is. Er is behalve de wind in de bomen geen geluid te horen. Er staan een paar campers op het grasveld evenwijdig aan de parkeerplaats, maar op een paar verlichte raampjes na is het daar ook donker.

Hoewel hij niet verwacht op dit tijdstip ook maar iets wijzer te worden, loopt hij toch het straatje in, houdt links aan en komt weer uit op het plein voor de kerk. In een aantal huizen brandt licht. Hij hoort het zachte geluid van een televisie door een openstaand raam, maar verder is het ook hier stil. Hij ziet niemand op straat en met een zucht loopt hij achter de kerk langs de muur, waar hij blijft staan om uit te kijken over de donkere Ria Formosa. Zover als hij kan zien in het schaarse licht is het vloed, de bootjes dobberen in het water en in de verte ziet hij, in het licht van de sterren en de nieuwe maan, nog net wat schuimkoppen op de oceaan oplichten. Het voelt vredig. Hoewel hij weet dat er op nog geen tien kilometer iemand ongetwijfeld nare plannen aan het smeden is, lijkt het hier alsof er geen problemen bestaan en hij voelt zich voor het eerst in weken enigszins ontspannen. Langzaam volgt hij de muur in de richting van de parkeerplaats en net als hij de plek nadert waar de trap naar het strand is, hoort hij snelle voetstappen omhoog komen.

Fábrica

Daniel zegt Lou, Viv en Julia gedag, kijkt ze na als ze over het parkeerterrein in de richting van hun eigen huis lopen en slaat dan met een diepe zucht linksaf. Langzaam loopt hij over het pad langs de muur van het landgoed, terwijl hij piekert over de woordenwisseling met Fernanda, de situatie rondom het Lissabonse appartement en alle andere familieverwikkelingen. Het liefst wil hij Tessa bellen om haar te vertellen wat er is gebeurd en z’n hart bij haar uitstorten, maar omdat het inmiddels al half elf is, besluit hij het niet te doen. Waarschijnlijk slaapt ze al en het is niet belangrijk genoeg om haar wakker te maken. Er is tijd genoeg om het haar te vertellen als ze terug is.

Gelukkig duurt dat niet lang meer. Het vooruitzicht dat ze morgen rond lunchtijd weer in Cacela is, doet een tevreden glimlach op z’n gezicht verschijnen. Hij heeft absoluut niet gelogen tegen François. Hij vindt het huis echt leeg en ongezellig zonder Tessa’s aanwezigheid. Al zijn de twee vriendinnen pas een paar nachten weg, hij is blij dat ze eerder terug komen al heeft hij hen met alle liefde een langere vakantie gegund.

Aan het eind van de muur, bij de plek waar hij het strand op moet stappen, blijft hij staan en slaakt een diepe zucht terwijl hij naar het donkere water staart. Van Tessa gaan z’n gedachten naar z’n jongste zus en hoewel hij nog steeds volledig achter z’n woorden staat, heeft hij spijt als haren op z’n hoofd dat hij ze zo onbesuisd heeft geuit. Het is niets voor hem om zo de confrontatie aan te gaan, maar iets in Fernanda’s gedrag bracht hem ertoe. Van Fernanda glijden z’n gedachten naar François en hoewel hij geen enkele reden heeft om de man niet aardig te vinden, heeft hij een vervelend gevoel. Hij is te charmant, besluit hij uiteindelijk, te glad zou Tessa zeggen. Er verschijnt onwillekeurig een glimlach om z’n lippen. Het is een makelaar, wat wil je? Hij hoort bijna Tessa’s lach als ze die opmerking zou maken en hij grinnikt.

Makelaars en advocaten, ze hebben er geen van beide een hoge pet van op en waarschijnlijk is dat waarom er ergens in z’n hoofd alarmbellen rinkelen. Dat en het feit dat Fernanda zich wel erg heeft laten inpakken, maar ja, ze is volwassen.

Schouderophalend vervolgt hij z’n weg langs het strand. Wat kan hem het schelen wat z’n zus uitspookt? Het belangrijkste is dat Tessa morgen thuiskomt en dan zitten ze nog met Karin en haar stalker. Hoewel hij zowel Lou als Jorge het signalement heeft doorgegeven van de man, die hij nu twee keer heeft gezien, heeft geen van beide een glimp van hem opgevangen en hij kan alleen maar hopen dat de man het heeft opgegeven, al betwijfelt hij dat. Misschien moet hij morgen bij Nuno langs, die ziet en hoort alles wat er in Fábrica gebeurt. Als die Frank daar rond gelopen heeft, moet Nuno hem gezien hebben.

Hij is inmiddels onderaan de trap, die naar z’n huis leidt en terwijl hij met een plotselinge uitbarsting van energie in een halve looppas naar boven rent, probeert hij te bedenken wat hij kan doen om Tessa te verwelkomen. Terwijl hij nog denkt over een avondje uit staat hij boven opeens oog in oog met de man waar hij net nog aan dacht.

‘Hé, jou moet ik hebben!’

Hij draait zich met een ruk naar de man toe en steekt z’n arm uit in een poging hem vast te pakken, maar de man doet snel een pas opzij en gaat er zo hard hij kan vandoor. Daniel doet een vertwijfelde poging hem in te halen, maar doordat hij de trap vanaf het strand in een flink tempo heeft beklommen, is hij redelijk vermoeid en het lukt hem niet het tempo vol te houden. Hij is net op tijd op de parkeerplaats om de man in een grijze Fiat Punto te zien stappen en blijft hijgend staan. In het schaarse licht van de lantaarns kan hij het kenteken niet lezen en dan is de man en de auto verdwenen.

Woedend op zichzelf dat hij de man niet heeft kunnen tegenhouden en nog steeds een beetje buiten adem loopt hij terug naar huis en bekijkt kritisch de deur. Het ziet er niet uit alsof iemand zich toegang tot het pand heeft verschaft, maar hij is toch voorzichtig als hij de sleutel in het slot steekt en de deur openduwt.

De man stond weliswaar op straat, maar dat wil niet zeggen dat hij niet binnen geweest is en in een poging geen eventuele sporen te verstoren, knipt hij het licht aan en kijkt goed om zich heen voor hij de kamer in loopt. Voor hij naar z’n ouders vertrok, heeft hij alle ramen gesloten en dat zijn ze nog. Er is niets dat erop wijst dat er iemand binnen is geweest, maar hij loopt toch naar de benedenetage waar Karin heeft geslapen om ook daar alles te controleren.

Tien minuten later heeft hij zichzelf er van overtuigd dat de man niet binnen is geweest en ligt hij op z’n rug in het brede, nieuwe bed naar het plafond te staren. Dit was de derde keer dat hij de man heeft gezien, dat kan geen toeval zijn, maar hij heeft op dit moment geen idee wat hij er aan kan doen. Hij geeuwt zo hartgrondig dat de tranen in z’n ogen schieten en strekt z’n arm opzij om het lampje uit te knippen. Het is hoog tijd om te gaan slapen. Hij moet de volgende ochtend weer vroeg op de boerderij zijn en hij kan alleen hopen dat de man zo is geschrokken door het feit dat Daniel hem bijna te pakken had dat hij voorlopig uit de buurt blijft. Waarschijnlijk heeft hij inmiddels begrepen dat Karin er niet is, hopelijk geeft hij het op en keert hij terug naar Nederland.

Fábrica, iets eerder

Fernanda loopt met driftige passen naar François’ huurauto en hij hoort haar onverstaanbare dingen mompelen, terwijl ze het portier opent en zich op de passagiersstoel laat vallen.

‘Hoe durven ze!’

Hij is inmiddels om de auto heen gelopen om z’n eigen plaats in te nemen en op dat moment trekt ze het portier zo hard dicht dat hij onwillekeurig de neiging krijgt haar flink door elkaar te rammelen. Hij slaagt er echter nog net in zich in te houden.

‘Ze behandelen me als een kind, ik heb er genoeg van,’ sputtert ze door, terwijl hij de motor start. Een snelle blik opzij vertelt hem dat ze woedend naar haar handen zit te staren.

‘Het is allemaal Tessa’s schuld, ik kan Daniel wel wat doen!’

François rijdt de poort door en slaat rechtsaf om terug te keren naar het hotel, maar ondertussen draaien z’n hersenen overuren. Fernanda’s boosheid, met name gericht op Daniel en Tessa, biedt hem wellicht een kans om actie te nemen. Hij moet haar alleen op de juiste manier bespelen, zodat zij hem helpt om Karin te pakken te krijgen, uiteraard zonder dat ze het in de gaten heeft. Zij moet denken dat het een plannetje is om Tessa en Daniel angst aan te jagen, dat idee zal haar ongetwijfeld bevallen.

‘Lieverd, probeer een beetje te kalmeren, ze zijn het niet waard, toch?’

Voorzichtig legt hij een hand op haar been en geeft haar een kneepje. Even lijkt het alsof ze hem niet gehoord heeft, maar dan draait ze haar hoofd met zo’n ruk in zijn richting dat hij zich voorstelt dat hij haar nek hoort kraken.

‘Ik ga echt nooit geiten melken, ze zijn gek! Het komt allemaal door Tessa. Alleen omdat zij het leuk vindt om boerin te zijn, verwachten ze dat ik het ook ga doen, nu, ik peins er niet over.’

Haar stem slaat over van pure kwaadheid en haar ogen schitteren fel alsof ze koorts heeft, terwijl er rode plekken in haar nek ontstaan.

‘Sshh, je maakt jezelf helemaal overstuur,’ probeert François haar te sussen.

‘Ik weet precies wat jij nodig hebt, maar je moet nog even geduld hebben tot we terug zijn in het hotel.’

Een paar tellen lijkt het alsof ze hem niet gehoord heeft. Ze sputtert en mompelt nog steeds, maar dan haalt ze een paar keer diep adem en ziet hij hoe haar schouders zakken en ze minder gespannen in haar stoel zit.

‘Iets wits?’ vraagt ze gretig, ‘ja, daar heb ik behoefte aan. Als ik jou niet had.’

Ze legt als een spinnende poes haar hoofd tegen z’n schouder en haar hand glijdt over z’n been.

‘Het spijt me dat je dit moest meemaken,’ zegt ze dan, ‘dit was niet de bedoeling van een etentje bij m’n ouders.’

‘Ik heb me prima geamuseerd, je hebt een boeiende familie,’ is François’ antwoord, terwijl hij haar hand tegenhoudt die in de richting van z’n gulp beweegt.

‘We zijn er bijna, lieverd, geduld,’ houdt hij haar op kalme toon voor.

‘Door alles wat je over ze verteld had, leek het of ik ze al kende, maar jij bent ongetwijfeld de knapste van het stel,’ laat hij er met alle charme die hij kan opbrengen op volgen.

‘Dat zeg je alleen omdat niet iedereen er was,’ zegt ze een beetje pruilend, al ziet hij dat ze gevleid is.

‘Als Estrela en Tessa erbij waren geweest, zou je je vast bedenken.’

‘Vast niet,’ ontkent hij direct.

‘Tessa is blond toch? Ik val niet op blond,’ vervolgt hij, terwijl hij de afrit naar het hotel neemt. Er is geen enkele reden om Fernanda te vertellen dat hij juist niet van donker houdt, voorlopig heeft hij haar nog nodig. In z’n hoofd begint een nieuw plan te ontstaan, maar dan moet hij nu zorgvuldig manoeuvreren. Hij remt om een parkeervak in te draaien, terwijl een grijze Fiat hem achterlangs passeert. Zodra hij de motor heeft afgezet, draait hij zich naar Fernanda en pakt haar gezicht tussen z’n handen.

‘Misschien moet je je familie laten zien dat je ze niet nodig hebt, dat je je heel goed zonder hen kunt redden,’ stelt hij voor.

‘Dat is het nu net, m’n baan is niet voldoende om fatsoenlijk van te leven,’ geeft Fernanda schoorvoetend toe.

‘Maar tot Tessa in de familie opdook, maakte niemand daar een probleem van. Het is allemaal haar schuld.’

Ergens diep van binnen zegt een stemmetje dat ze nu niet eerlijk is, maar ze is niet van plan om toe te geven dat Tessa of één van haar andere familieleden gelijk heeft, vastbesloten als ze is om in haar rol van onbegrepen en oneerlijk behandelde jongste dochter te blijven hangen.

‘Misschien kunnen we iets bedenken om Tessa uit de familie te werken,’ oppert François voorzichtig.

‘Kon dat maar,’ verzucht Fernanda, ‘dat zou geweldig zijn.’

‘Kom, we gaan naar boven en dan gaan we daar over fantaseren.’

François stapt uit de auto en wacht naast Fernanda’s portier tot ze uitgestapt is.

‘Ik wist dat jij me zou begrijpen,’ zegt ze terwijl ze een arm om z’n nek slaat en zich tegen hem aan drukt.

‘Absoluut,’ geeft hij toe, waarna hij haar door de hal leidt richting de liften.

Een uurtje later ligt Fernanda diep in slaap op bed, terwijl François op het balkon staat met een glas Champagne en peinzend naar de overdadig verlichte hoteltuin beneden hem kijkt. De slaappil in Fernanda’s tweede glas heeft z’n werk snel gedaan en opgelucht dat hij zich de komende uren niet met haar bezig hoeft te houden, leunt hij tegen de reling. Vergeleken met Lucienne en Karin is Fernanda absoluut z’n type niet, maar ze heeft inmiddels haar nut bewezen. Zonder haar zou hij nooit op de Quinta zijn geweest en het feit alleen al dat hij daar aan tafel heeft gezeten, wetende wat hij van plan is, doet een geamuseerd lachje om z’n lippen verschijnen. Ze moesten eens weten. Bovendien weet hij nu dat Tessa, en dus ook Karin, morgen terugkomt, dus kan hij verder met z’n plannen. Inmiddels weet hij zeker dat hij Fernanda zo ver krijgt te helpen. Zolang zij maar denkt dat hij haar helpt om Tessa terug te pakken, zal ze veel, zo niet alles, willen doen.

Hij laat zich op een van de terrasstoelen zakken en neemt het laatste slokje Champagne, terwijl z’n gedachten teruggaan naar het jaar dat hij met Lucienne heeft doorgebracht. Als zij niet zo nodig een eind aan hun relatie had willen maken, waren ze nu nog bij elkaar geweest en was hij nooit in Portugal beland. Het is allemaal haar schuld.

Monsaraz

Tessa wordt zoals meestal rond zessen uit zichzelf wakker en ziet tot haar verbazing dat Karin rechtop in bed zit, de armen om haar opgetrokken knieën geslagen.

‘Kon je niet slapen?’

Ze werkt zich nog geeuwend overeind en glimlacht als Karin enigszins verschrikt opzij kijkt.

‘Heb ik je wakker gemaakt?’

‘Welnee, ik zit nog steeds in het melkritme,’ grinnikt Tessa tussen twee geeuwen door.

‘Je zit toch niet weer te piekeren, hè?’ laat ze er serieuzer op volgen. Bij het zien van Karins sombere gezicht betrekt het hare ook en ze laat zich uit bed glijden.

‘Ja dus,’ concludeert ze, terwijl ze naast haar vriendin op diens bed gaat zitten en haar meer liefdevol dan zachtzinnig door elkaar schudt. Hoewel Karin het eerst nog wil ontkennen, ziet ze aan Tessa’s gezicht dat haar vriendin het toch niet zal geloven, dus haalt ze met een diepe zucht haar schouders op.

‘Ik zat inderdaad te denken,’ geeft ze toe, ‘ik wilde een manier verzinnen om Frank te laten oppakken en het schoot me te binnen dat hij regelmatig met drugs bezig is, pilletjes en zo. Als hij iets bij zich heeft, is dat misschien een reden hem op te pakken, maar ik weet niet hoe dat in Portugal werkt.’

‘Ik weet dat ze sinds begin tweeduizend een ander drugsbeleid voeren. Het gebruik van drugs is nog wel strafbaar, maar meer in de zin dat je verplicht moet afkicken als je regelmatig op gebruik ervan wordt betrapt. Drugshandel is wel illegaal en wordt bestraft met flinke gevangenisstraffen en zware boetes, maar hoeveel drugs iemand bij zich moet hebben om als handelaar te worden beschouwd, weet ik niet,’ geeft Tessa toe, terwijl ze haar blote voeten onder de sprei aan Karins voeteneind werkt, omdat ze het koud krijgt in alleen een simpel T-shirt op het bed.

‘Maar is hij werkelijk zo met drugs bezig? Ik kan me niet voorstellen dat je op zo iemand valt,’ zegt ze dan met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Geloof me, ik ook niet meer,’ verzucht Karin, terwijl ze iets opzij schuift en op het lege plekje naast haar klopt.

‘Kruip er helemaal onder, je bibbert,’ verzoekt ze haar vriendin.

Tessa laat zich gewillig naast Karin onder het laken glijden en de twee meiden trekken de sprei tot halverwege op, waarna Karin een diepe zucht slaakt.

‘Het punt is dat hij vreselijk charmant kan zijn als hij wil. Bovendien begon hij pas na een paar weken over zo’n pilletje,’ begint ze te vertellen.

‘We waren naar zo’n dansfeest, allemaal jaren tachtig muziek, heerlijke disco, dansen, je kent het wel. Ik ga eigenlijk nooit naar dat soort dingen toe, maar ik moet zeggen, het was leuk. Opeens kwam hij met zo’n pilletje aan en omdat ik niet kinderachtig wilde doen, heb ik er één geslikt, maar zoals ik al eerder zei, ik vond het niet prettig. Ik werd er beroerd van. Een paar weken later zijn we nog een keer uit geweest en toen had ik een soortgelijke ervaring, terwijl ik honderd procent zeker weten niets heb geslikt, niet uit mezelf tenminste. Later bedacht ik me dat hij misschien iets in m’n drankje of zo heeft gedaan, maar dat kon ik niet bewijzen. Waarom zou hij? Wat echter de druppel was, was een feestje van m’n werk met collega’s en diverse partners een paar weken daarna. Ik was naar buiten gegaan omdat ik het binnen te warm en te druk vond en toen ik terugkwam, stond Frank met een paar van m’n collegaatjes een beetje geheimzinnig te doen en zag ik dat er pilletjes werden uitgewisseld. Even later ging een aantal van hen vo’ledig uit hun dak op de dansvloer. Ik weet nog dat ik daar best moeite mee had. Waarom hadden zij gewoon lol met die pilletjes en werd ik er alleen ziek en beroerd van? Omdat ik op dat moment al m’n twijfels begon te krijgen, heb ik steeds m’n eigen drankjes gehaald en die ook geen moment meer uit het oog verloren, maar ik voelde me tegelijkertijd een paranoïde, saaie trut. Een paar avonden later heb ik Frank er naar gevraagd en hij gaf gewoon ronduit toe dat hij inderdaad pilletjes had uitgedeeld. Hij werd boos toen ik hem een dealer noemde omdat hij, zo zei hij letterlijk, er geen geld voor vroeg, want daar ging het hem niet om. Waar het dan wel om ging, wilde ik weten en toen zei hij alleen maar iets over dat hij het leuk vond om te zien hoe mensen de controle verloren, zich anders gingen gedragen. Hij keek daar heel triomfantelijk bij en ik moet eerlijk zeggen dat ik het best creepy vond. Vanaf dat moment was hij opeens helemaal niet charmant meer en kort daarna heb ik hem gezegd dat ik ermee wilde stoppen,’ vertelt Karin.

‘Dus daar draait het om bij hem, controle,’ is Tessa’s conclusie, ‘hij is een machtswellusteling. Hij vindt het leuk om mensen onder controle te hebben en te houden. Wees maar blij dat je zo saai bent. Voor je het weet, ben je verslaafd aan dat spul. Maar hoe komt hij er aan?’

‘Volgens mij maakt hij het zelf. Hij is scheikundig ingenieur en werkt ergens op een laboratorium bij een farmaceut. Het zou me niet verbazen als hij zelf dingen in elkaar knutselt. Hij was altijd nogal vaag over z’n werk, maar toen hij over die pillen vertelde, klonk hij trots, tevreden,’ besluit Karin met een ongelovig hoofdschudden.

‘Ik ben echt zo’n sukkel geweest.’

‘Houd op!’

Tessa schudt onmiddellijk met een ferm gebaar haar hoofd en slaat een arm om haar vriendin heen.

‘Als ik jou zo hoor, is die man in staat ijsjes aan Eskimo’s te verkopen, dus ga jezelf nu niet de schuld geven. Dit kan iedereen overkomen. Het enige wat we nu moeten doen, is een plan verzinnen om voorgoed van hem af te komen. Misschien kunnen we die drugs inderdaad gebruiken, maar ik ken de wet niet goed genoeg om te weten hoe strafbaar bezit ervan is. Daar zal wel een bepaalde hoeveelheid voor nodig zijn. Dat moeten we overleggen met Barroso, maar dat kunnen we doen via Jorge, zodra we terug zijn in Cacela. We gaan dit oplossen, vertrouw me, over een paar maanden lachen we hier om,’ zegt ze op vastberaden toon.

‘Ik hoop het,’ zegt Karin somber, ‘maar ik moet het nog zien.’

De twee vrouwen zitten even zwijgend tegen elkaar aan, maar dan is Tessa uiteindelijk de eerste die weer in beweging komt.

‘Probeer nog een uurtje te slapen. We kunnen pas om half negen ontbijten dus er is geen enkele reden om nu al wakker te liggen,’ raadt ze Karin aan.

‘En wat ga jij dan doen?’ wil haar vriendin weten.

‘Ik ga een rondje lopen. Ik ben te veel gewend om op te zijn om deze tijd, ik slaap nu toch niet meer,’ zegt Tessa met een verontschuldigend lachje.

‘Dat is het nadeel van boerin zijn. Hoewel, nadeel, ik vind het best fijn. Het is ’s ochtends altijd heerlijk rustig buiten en ik ben dol op zonsopgangen. Ik ga lekker een stuk wandelen. Ik zorg rond achten terug te zijn om te douchen en zo, dan kunnen we om half negen gaan ontbijten en daarna terugrijden, oké?’

Ze werpt haar vriendin een geruststellende blik toe en Karin knikt langzaam, terwijl ze zich onderuit laat zakken en het laken plus de sprei over zich heen trekt.

‘M’n sportieve ik zegt dat ik met je mee moet, maar m’n luie ik vindt het bed veel te lekker,’ geeuwt ze.

‘Laat die luie ik maar winnen,’ vindt Tessa, terwijl ze haar spijkerbroek van de stoel naast het bed trekt en haar wandelschoenen pakt.

‘Tot straks.’

Ze blijft bij de deur even staan om naar Karin te kijken, die zich op haar zij heeft gerold en een wuivend gebaar met haar hand maakt, terwijl ze een geeuw onderdrukt.

Tessa loopt met stevige pas het terrein af en slaat een karrepad in dat in de richting van Monsaraz loopt.

Ze haalt diep adem en rekt zich genietend uit, terwijl ze een rondje draait om alles rondom in zich op te nemen. Het is nog geen zeven uur, schemerig, net niet meer helemaal donker, maar ook nog niet echt licht. Het is nog fris en ze is blij dat ze een vest over haar T-shirt heeft aangetrokken. Ze ziet de dauw op de velden en een eerste zonnestraal piept tussen de bomen door. Ze blijft staan om een spinnenweb te bewonderen dat er door het vocht uitziet alsof het is besprenkeld met diamantjes. Ze gruwelt bij het zien van de enorme spin, die zich opeens razendsnel over een ragfijne draad naar het midden van het web begeeft en is blij dat ze geen vlieg is. Ze slaat linksaf en terwijl ze in een stevig tempo doorloopt, gaan haar gedachten terug naar wat Karin haar heeft verteld. Hoewel ze natuurlijk weet van het gebruik van partydrugs is het voor haar een onbekende wereld. In Nederland is ze er nooit mee in aanraking gekomen en sinds ze in Portugal woont, is het helemaal iets waar ze nooit mee bezig is. Ze weet van Viv dat Fernanda er ook niet vies van is en dat het in Lissabon in elk geval te krijgen is als je weet waar en bij wie je zijn moet. Viv heeft ooit schoorvoetend toegegeven met Fernanda een jointje te hebben gerookt, maar vertelde er ook bij dat zij nooit de behoefte heeft gehad aan iets sterkers, terwijl Fernanda haar verteld heeft regelmatig een pilletje te slikken en zelfs af en toe cocaïne te gebruiken.

Bij het horen van Vivs bekentenis voelde Tessa zich onwillekeurig vreselijk burgerlijk. Zelf heeft ze zelfs nooit een sigaret gerookt, laat staan een jointje of iets sterkers, maar ze kan zich voorstellen dat Karin het geprobeerd heeft. Er zijn zoveel mensen die het normaal vinden, waarom niet? Zelf blijft ze het eng vinden, met name vanwege het verlies van controle, maar dat zegt waarschijnlijk net zoveel over haarzelf als over Frank. Zij is het type dat de controle over zichzelf niet wil verliezen, terwijl Frank er juist op kickt om dat te zien gebeuren. Erger nog, hij wil de controle overnemen. Wie weet wat hij allemaal in die pilletjes stopt? Als hij ze werkelijk zelf maakt, kan hij er van alles in doen en voor je het weet ben je aan hem overgeleverd. Een soort rapedrug, zoals GHB.

Hoewel ze het nog nooit in haar leven heeft gebruikt, weet ze uit films en dergelijke natuurlijk best wat er bestaat en ze vindt het een eng idee dat Frank met dat spul op zak loopt. Mocht ze ooit in z’n nabijheid komen, zal ze in elk geval zorgen niets te eten of drinken wat hij haar geeft, besluit ze direct. Het is duidelijk dat hij absoluut niet te vertrouwen is.

Ze houdt haar pas in als ze de zon als een roodgouden bal boven een glooiende akker heen ziet gluren en leunt tegen een scheefstaand gammel houten hek, terwijl ze toekijkt hoe hij langzaam verder omhoog komt. De stralen zetten de omgeving in een soort onwezenlijke gloed en ze ziet het vocht op de bladeren van een kurkeik vlakbij glinsteren in het zonlicht. Genietend van de rust en de schoonheid van de zonsopkomst vergeet ze Frank en z’n drugs. Ze voelt hoe ze ontspant, terwijl ze tegelijkertijd aan Daniel denkt, die op dit tijdstip ongetwijfeld in de melkstal hard aan het werk is. Bij de gedachte aan haar man verschijnt er een liefdevolle blik in haar ogen en ze kan hem bijna zien, zoals hij nu bezig is.

Het maakt niet uit wat anderen zeggen, weet ze opeens honderd procent zeker. Ze is geen carrièrevrouw, ze vindt het heerlijk om met Daniel samen te werken en al is ze het eens met het feit dat zeven dagen in de week eigenlijk geen doen is, ze vindt het geweldig om samen met hem voor de geiten te zorgen. Wat ze ook gaat veranderen, dat gaat ze niet opgeven, voor geen goud.

Bij de gedachte aan de geitenboerderij kan ze niets anders dan glimlachen. Ze ziet en hoort als het ware de geiten en bijna verwacht ze als ze om zich heen kijkt de dieren in het echt te zien. Wat men er ook van vindt, zij is er gelukkig mee en daar draait het toch om? Misschien zijn de workshops die Alex heeft voorgesteld leuk als extra, een manier om niet alleen meer omzet te draaien, maar ook meer mensen te ontmoeten dan alleen het kleine kringetje familieleden, maar weet ze dat ze geen type is voor grote menigten en veel drukte. Ze is tevreden met wat ze heeft, realiseert ze zich, maar dat is in de huidige samenleving, waarin alles steeds meer, groter en duurder moet zijn, gewoon niet in de mode.

Het wordt haar aangepraat dat ze meer moet willen, niet tevreden moet zijn met naast Daniel te werken, maar waarom? Als zij het leuk vindt, is dat toch het belangrijkste? Ze heeft nooit de behoefte gehad carrièreladders te beklimmen of het glazen plafond te doorbreken. Ze knikt vastbesloten. Ze is nu eenmaal wie ze is en hoe leuk ze haar oude werk ook vond, ze heeft geen zin om moeite te gaan doen om haar diploma te valideren om weer op zoek te moeten naar een baan. Ze heeft werk en als het aan haar ligt, blijft ze dat doen zolang zij en Daniel het kunnen, al zou een hulpje erbij, zodat ze af en toe een vrije dag hebben, prettig zijn. De tweestrijd die haar de laatste dagen in z’n greep heeft gehouden, is opeens verdwenen nu ze haar beslissing heeft genomen en ze lacht hardop.

Ze maakt zich los van het hek en begint aan de wandeling terug naar de B&B, terwijl ze geniet van de zonnestralen op haar gezicht. Het is heerlijk een paar dagen weg te zijn, dat is iets wat ze vaker zou willen, maar dan hebben ze inderdaad een extra kracht nodig. Toch zien wat er op dat vlak te regelen is.

Aanmerkelijk vrolijker dan toen ze vertrok, komt ze terug bij hun kamer. Het watergeruis in de badkamer vertelt haar dat Karin onder de douche staat, zodat er weinig anders op zit dan rustig af te wachten tot zij klaar is.

Hoofdstuk 15

De geitenboerderij

Daniel is extra vroeg begonnen, omdat hij vast van plan is rond enen thuis te zijn om Tessa te verwelkomen. Maria’s zuster Katia is dolblij met de aangeboden kans om een aantal dagen per week te komen werken en sinds gisteren is Katia’s man João, die onlangs z’n baan is kwijtgeraakt ook aanwezig, zodat er voorlopig genoeg hulp is. Natuurlijk is het even afwachten of João het werk aan kan, hij het leuk vindt en het wil blijven doen, maar in elk geval draait de hele kaasmakerij nu zeven dagen in de week door. Maria is goed in staat de mensen aan te sturen als Daniel en/of Tessa er niet zijn en misschien is het zelfs goed haar meer verantwoordelijk te geven. Hij heeft al lang gemerkt dat mensen die meer verantwoordelijkheid dragen zich ook meer betrokken voelen bij het bedrijf en dat is in de praktijk alleen maar positief. Met deze extra mankracht is het waarschijnlijk zelfs mogelijk een tweetal middagen de door Alex voorgestelde workshops te gaan regelen.

Omdat hij voor Tessa thuiskomst nog bij Jorge langs wil om over Barroso te praten, verlaat hij rond half twaalf de kaasmakerij en laat het hele gebeuren achter onder de leiding van Maria.

Tot z’n verrassing treft hij Lourenço bij Jorge aan en na een korte update over z’n ontmoeting de vorige avond met Karins stalker belooft Jorge diezelfde middag contact met Barroso op te nemen om te informeren naar de mogelijkheden.

‘Hij rijdt in een grijze Fiat Punto,’ voegt Daniel eraan toe.

‘Ik heb hem al een keer of drie hier gezien. Nu Karin op het punt staat terug te komen, moeten we extra goed opletten. Die man is gevaarlijk, als hij bereid is Karin hierheen te volgen, doet hij dat niet voor een goed gesprek.’

Bezorgd trekt Jorge aan z’n wenkbrauw.

‘Misschien moet Karin hier komen logeren, dat is wellicht veiliger.’

‘Ja, maar ik denk niet dat zij of Tessa dat wil. Ze komen niet voor niets bewust terug. Ik vermoed dat Karin de confrontatie aan wil gaan in de hoop dat het daarmee is afgelopen. We moeten alleen zien hoe we dat veilig kunnen doen,’ merkt Daniel op.

‘Met ons als bodyguards?’ Lou trekt vragend z’n wenkbrauw op en hoewel er een vage glimlach op z’n gezicht te zien is, is de vraag verre van komisch.

‘Als wij een oogje in het zeil houden, zal die man het toch wel uit z’n hoofd laten om iets te doen?’

‘Ja, dat zou je denken, maar wat dan? Denk je werkelijk dat hij afdruipt als Karin hem opnieuw meedeelt dat ze geen interesse heeft? Dat heeft ze hem al meerdere keren gezegd en toch is hij hier. Die man is geobsedeerd. Ik ben bang dat er weinig anders opzit dan hem een pak rammel te geven al druist dat tegen m’n natuur in.’

‘Met het risico dat zoiets juist averechts werkt,’ Jorge is duidelijk niet overtuigd.

‘Hoe kwader je hem maakt hoe onvoorspelbaarder hij wellicht wordt.’

‘Of we moeten hem met Barroso confronteren,’ stelt Lou voor.

‘De aanblik van een Portugese politiecommissaris is misschien afschrikwekkend genoeg.’

Jorge knikt peinzend en na zijn belofte de politiefunctionaris te bellen om te overleggen, verlaten de twee broers het huis.

‘Heb je nog tijd om mee te lopen of wil je al naar huis? De keuken in Casa Castanha is klaar.’

Lou werpt een vragende blik op z’n broer en deze knikt.

‘Dat lukt nog wel. Tessa verwacht me sowieso niet, dus het komt niet op een paar minuten. Ik weet überhaupt niet hoe laat ze precies thuiskomt. Het is een flinke rit vanaf Monsaraz dus het kan best nog een uur of langer duren.’

De mannen lopen de poort door en willen net de straat oversteken om via het parkeerterrein naar Casa Castanha te wandelen als er een grijze Fiat Punto passeert.

‘Dat is hem!’

Daniel stoot z’n broer aan en wijst op de auto, die iets verderop linksaf het parkeerterrein opdraait.

‘Kom op dan! We zullen hem laten zien dat we niet van z’n aanwezigheid gediend zijn!’

Lou trekt al een sprintje en direct gevolgd door Daniel rent hij in de richting van de langzaam rijdende auto.

‘Shit, shit, shit!’

Marc slaat met een gefrustreerde vloek op z’n stuur. Door een gewaagde inhaalmanoeuvre van een tegenligger moest hij noodgedwongen opzij en volop in de remmen met als gevolg dat hij de rode Renault van François nu niet meer ziet en dat terwijl ze vlakbij de afrit naar Cacela Velha waren. De vraag is nu of hij er is afgegaan of door is gereden naar Fábrica. Hij moet een keuze maken, maar welke?

Mede doordat er inmiddels een auto bijna bovenop z’n achterbumper zit, durft hij het niet aan abrupt te remmen om de afslag nog te kunnen nemen en in de hoop dat hij de juiste beslissing neemt, rijdt hij door tot de volgende afslag. Daar duurt het even voor hij de kans krijgt de N125 over te steken en zuidwaarts richting zee te rijden, zodat hij, zelfs al geeft hij flink gas op de smalle weg, geen auto voor zich ziet. Dit zegt echter niets. François kan de afslag eerder hebben genomen, hij kan deze afslag hebben gepakt, maar al uit het zicht zijn of zelfs nog op de N125 rijden richting Faro. Dat is het risico van iemand in je eentje volgen, bedenkt hij vol ergernis, de kans dat je iemand uit het oog verliest, is groot.

Bij de T-splitsing aarzelt hij slechts even, maar besluit de richting van Fábrica aan te houden. Gezien de aanwezigheid van de vrouw in de auto, die tenslotte daar woont, is hij misschien met haar op weg naar haar huis en heeft hun tocht niets te maken met Karin. Hij rijdt inmiddels beduidend langzamer, bedacht op het zien van de rode Renault en als hij Fábrica inrijdt, draait hij bijna stapvoets de parkeerplaats op.

Rechts van hem ziet hij de koffiekiosk en precies op het moment dat hij zich realiseert dat er geen rode Renault op het parkeerterrein staat, hoort hij een dreun op het dak van z’n auto.

Geschrokken kijkt hij opzij om recht in de ogen te staren van de man, die hij die avond ervoor nog maar net heeft kunnen ontlopen.

‘Uitstappen, nu!’

De man rukt het portier open en terwijl Marc z’n mond open doet om te protesteren, wordt het portier aan de andere kant geopend door iemand die hij niet kent, ziet hij als hij snel opzij kijkt. Voor hij zich realiseert wat er gebeurt, grist een hand de sleutel uit het contactslot en krijgt hij een stevige por naar links.

‘Uitstappen,’ herhaalt de onbekende.

‘Dit is niet wat jullie denken,’ begint Marc.

Hij maakt z’n gordel los en stapt uit, terwijl hij naar de donkerharige, breedgeschouderde man opkijkt, die naast z’n portier staat.

‘Ik weet dat het er verdacht uitziet, maar…’ zegt hij, maar de man onderbreekt hem met een kort: ‘mond houden. Geef me je telefoon.’

Marc aarzelt, opent z’n mond opnieuw om iets te zeggen, maar op dat moment voelt hij de aanwezigheid van de tweede man achter zich en voor hij nog iets kan doen of zeggen, wordt z’n jack zonder meer van z’n schouders gerukt.

‘Zit z’n telefoon erin? Ja, mooi, gooi maar op de achterbank en sluit de auto af. Jij gaat met ons mee. We zullen je eens laten merken dat we het niet waarderen als iemand achter een vriendin van ons aan zit. Lopen.’

Hij krijgt een duw onder in z’n rug en moet moeite doen om niet te vallen, terwijl hij in de richting van het grote landhuis achter de poort wordt geleid.

‘Luister nou, ik…’ hij werpt een smekende blik over z’n schouder, maar kijkt recht in het strakke gezicht van de tweede man, die hij nog nooit eerder gezien heeft. Nog voor hij z’n zin kan vervolgen, gaat er een loopdeur open in de poort en staat hij binnen de muren van de Quinta. Voor hij de kans krijgt alles in zich op te nemen, wordt er vlak bij hem een deur van een soort schuur geopend en wordt hij met zo’n harde zet over de drempel geduwd dat hij op handen en voeten op de grond belandt. Voor hij overeind kan krabbelen, wordt de deur achter hem gesloten en hoort hij hoe er een sleutel wordt omgedraaid, zodat hij een kreet slaakt.

‘Luister nou, laat me alsjeblieft uitleggen wie ik ben!!!’

Hij geeft een wanhopige schop tegen de deur, maar er komt geen reactie en met een vloek leunt hij tegen de wand, terwijl hij om zich heen kijkt. Hij staat in een soort onderhoudsruimte, zo te zien aan de leidingen en meters van de zonnepanelen en behalve de op slot gedraaide deur is er geen andere in- of uitgang.

Cacela Velha

Fernanda kijkt toe hoe François met een paar ijzeren pinnetjes aan het slot peutert en haar ogen sperren zich wijd open als hij na een halve minuut de deur voor haar opent.

‘Ga je gang,’ glimlacht hij.

Opgewonden om zo stiekem een huis binnen te komen, stapt Fernanda langs hem heen en loopt de kamer in. Het is een tijd geleden dat ze er geweest is, toen woonde tia Ana nog op deze etage en had Daniel alleen de onderste woonlaag. Ze ziet onmiddellijk dat de ruimte behoorlijk onder handen is genomen en moet met tegenzin toegeven dat het er sfeervol uitziet. Omdat ze niet van plan is te laten merken aan wie dan ook dat ze iets wat Tessa heeft gedaan, kan waarderen, loopt ze echter zwijgend rond en laat zich vervolgens op de bank zakken.

‘En nu?’ wil ze weten.

‘Nu wachten we tot ze komen, zoals we vanochtend hebben besproken.’

François slentert op z’n gemak door de ruimte, bekijkt de diverse foto’s die aan de muren hangen en blijft staan bij een van de ramen om een blik te werpen op de Ria Formosa en de Atlantische Oceaan in de verte. Hoewel het op dit moment nog half bewolkt is, betrekt de lucht in het zuiden snel en hij vermoedt dat het niet lang meer duurt voor de eerste regen valt.

‘Maar wat als Daniel onverwacht vroeg thuiskomt?’ wil Fernanda weten.

‘Jij zei zelf dat hij meestal pas na lunchtijd van de boerderij komt, vaak pas na vieren, dus waarom zou het vandaag anders zijn?’

‘Omdat hij Tessa heeft gemist? Dat heeft hij je gisteren zelf verteld, zei je.’

‘Maar het werk moet toch gebeuren, neem ik aan. Als hij echter eerder is, zul jij hem moeten afleiden. Misschien is het beter dat jij je buiten ergens verstopt en als Daniel eerder komt dan Tessa en Karin moet je me onmiddellijk bellen, zodat ik weg kan. Dan wachten we op een volgend geschikt moment.’

‘Ga je Tessa werkelijk ontvoeren?’

Fernanda’s ogen schitteren van verwachting en het doldrieste plan dat hij ’s ochtends aan de ontbijttafel heeft voorgesteld, zorgt voor een nerveus gevoel van opwinding. Ergens achter in haar hoofd vraagt een inwendig stemmetje zich af waarom hij dit in hemelsnaam voor haar wil doen, maar ze legt dit vastberaden het zwijgen op. Ze is veel te blij dat eindelijk iemand haar kant kiest in de naar haar gevoel al jarenlang durende strijd tussen haar en Tessa en geniet nu al van het feit dat de andere vrouw straks ergens wordt vastgehouden zonder te weten waarom en voor hoelang. Het feit dat Daniel zich ongetwijfeld enorme zorgen gaat maken, is mooi meegenomen. Dan had hij haar maar niet zo moeten behandelen, houdt ze zichzelf voor. Het is hun eigen schuld. Ze krijgen gewoon een koekje van eigen deeg.

Waarom François dit plan heeft bedacht, is haar een raadsel, maar omdat het haar goed uitkomt, stelt ze geen vragen. Het lijntje cocaïne dat ze heeft gesnoven kort voor hun vertrek uit het hotel vergroot haar normale zelfvertrouwen verder en ze kijkt vol verwachting om zich heen.

François is inmiddels de keuken ingelopen en opent een paar laden en kastjes. In een van de keukenlades ligt een aangebroken rol Duct tape die hij achteloos in de zak van z’n leren jasje stopt en dan blijft hij staan bij het messenblok. Hij trekt een van de grootste messen er uit en voelt met z’n duim aan het snijvlak. Tot z’n vreugde ziet hij onmiddellijk een lijntje rood bloed verschijnen wat aangeeft dat het mes super scherp is. Hij is er klaar voor.

Monsaraz, eerder dezelfde ochtend

Tessa en Karin genieten van hun laatste ontbijt in de B&B en na een laatste controle van hun kamer om te zien of ze niets zijn vergeten, gooien ze hun tassen in de auto en stappen in.

‘Oké, linea recta terug dus?’ vraagt Tessa voor de zekerheid.

Karin knikt zwijgend en met een bemoedigend knikje naar haar vriendin start Tessa de motor en rijdt het terrein af.

Ze heeft tijdens het ontbijt de meest directe route bekeken en als ze op een koffiestop na nergens blijven hangen, duurt de reis ongeveer drie uur, wat inhoudt dat ze rond half één terug zullen zijn in Cacela Velha. Ze schuift wat heen en weer in haar stoel om de meest comfortabele houding te vinden en haalt een paar keer diep adem. Wat haar betreft, kan de reis beginnen.

Karin is stiller dan gebruikelijk en Tessa neemt aan dat haar vriendin zich af zit te vragen wat er in Cacela Velha gaat gebeuren, maar omdat ze zelf geen idee heeft, kan ze er niets zinnigs over zeggen. In plaats daarvan mijmert ze over Daniel en de boerderij en neemt zich voor zowel aan Daniel als aan Jorge voor te stellen voortaan een vijf- of zesdaagse werkweek aan te houden. Wat dat financieel voor consequenties heeft, weet ze niet. Ze heeft eigenlijk nooit naar die kant van het bedrijf geïnformeerd en weet er gewoon niets van. Dat is iets wat ze zichzelf kan verwijten. Niet dat ze het prima vindt om met Daniel samen te werken, zonder de ambitie iets meer voor zichzelf te willen, maar wel dat ze zich nooit met de zakelijke en financiële kant heeft bemoeid. Daar wil ze verandering in aanbrengen. Ze wil meer betrokken zijn bij het bedrijf als geheel, niet alleen als uitvoerende kracht. Zeker als ze de workshops willen gaan regelen, moet ze meer weten dan alleen maar hoe ze geiten melkt en kaas maakt. Ze is zo verdiept in haar gedachten en plannen dat de eerste honderd kilometer voorbij zijn voor ze het in de gaten heeft en ze schrikt op als Karin plotseling de stilte verbreekt.

‘Denk je dat we kunnen stoppen voor koffie? Ik moet plassen.’

‘Ja, natuurlijk, zodra we een cafeetje zien, stop ik. Ik lust ook wel een bakkie,’ laat ze er met een glimlach op volgen. Ze zijn inmiddels bijna bij Mina de São Domingos en omdat ze op de heenweg heeft gezien dat er in dat dorp meerdere plekken zijn om koffie te drinken of te eten besluit ze daar te stoppen.

Tien minuten later zitten ze bij Café Millenium op het terras.

Terwijl ze wachten op de bestelde koffie gaat Karin naar het toilet en Tessa strekt behaaglijk haar benen. Het weer is nog steeds goed, hoewel ze in het zuiden donkere wolken ziet ontstaan, die duiden op de regen waar Jorge het ook al over had. Volgens het weerbericht zou er vanaf de Oceaan een storing het land binnentrekken en ze vermoedt dat het aan het eind van de ochtend wel gedaan kan zijn met het mooie weer. Waarschijnlijk duurt het maar een dag en de neerslag is hard nodig, dus wat haar betreft mag het regenen, zeker nu hun trip toch onverwacht is ingekort. Ze kijkt met een glimlach op naar de café-eigenaar, die de bestelde koffie op tafel zet en neemt net de eerste slok van haar meia de leite als Karin weer naar buiten komt.

‘Proost!’

Ze houdt het kopje omhoog en Karin grinnikt onwillekeurig.

‘Sorry, ik was niet echt gezellig onderweg,’ geeft ze toe.

‘Snap ik toch. Bovendien zat ik zelf ook te denken. We kennen elkaar al zo lang dat we echt niet continu hoeven te praten. Dat vind ik juist het fijne, zowel van jou als van Daniel. Dat je gewoon met elkaar kan zwijgen en het toch goed voelt,’ voegt Tessa er aan toe.

‘Ja, dat is zo,’ is Karin het onmiddellijk met haar eens, ‘je hebt mensen, die steeds willen praten. Ik heb zo’n collega, daar ging ik wel eens mee naar het strand om te wandelen, maar die kon geen minuut haar mond houden. Het was echt een aardige meid, maar dat ging me irriteren. Ik vind het soms heerlijk om alleen te wandelen, te genieten van de zon en de wind of wat dan ook, maar zij was constant aan het kwebbelen. Brr,’ rilt ze.

Tessa grinnikt.

‘Daar hebben wij dan in elk geval geen last van. Ik ga ook naar het toilet en dan gaan we verder, oké? Of wil je nog een koffie?’

‘Nee, één bakkie is genoeg.’

Karin houdt haar galão omhoog, die nog niet leeg is en terwijl Tessa naar binnen loopt om zowel af te rekenen als naar de wc te gaan, blijft Karin rustig zitten om haar laatste koffie naar binnen te werken.

Vijf minuten later zijn ze weer op weg en nu zit Karin met beduidend meer interesse om zich heen te kijken dan tijdens de eerste helft van de tocht.

‘We zijn toch bijna weer bij Mértola?’ wil ze weten.

‘Ja, we rijden grotendeels dezelfde route, die is het snelst en ik moet zeggen, hij blijft mooi.’

‘Denk je dat Daniel thuis is als we aankomen?’

‘Nee, die is op de boerderij hard bezig denk ik, maar ik hoop dat hij bijtijds komt, dat denk ik wel.’

‘Heb je hem echt zo gemist?’

‘Ja, belachelijk hè? We zijn maar heel kort weggeweest, maar ik ben zo gewend dag en nacht met hem samen te zijn dat het zelfs voor zo’n korte periode al heel vreemd voelt. Ik heb inmiddels besloten ook niet meer als fysiotherapeut aan de slag te gaan,’ bekent ze dan.

‘Het is misschien zonde van m’n opleiding, maar ik vind het werk op de boerderij echt leuk, ik doe het niet alleen voor Daniel. Ik wil wel wat veranderen, één of twee dagen minder werken, maar dat moeten we bespreken. Ik heb me nooit met de zakelijke kant bemoeid, daar wil ik verandering in brengen, ik wil meer betrokken zijn. Voor de rest vind ik het te leuk om ermee te stoppen. Ik ben nooit zo ambitieus geweest, zal wel niet feministisch genoeg zijn.’

‘Wat een onzin!’ vindt Karin, ‘het gaat er toch om dat je iets doet wat je leuk vindt, niet wat anderen vinden dat je moet doen. Ik weet dat ik vond dat jij heel erg aan Daniel hangt, maar ik denk dat het ook wel logisch is als je in je eentje in een vreemd land terecht komt. Verder zijn jullie gewoon stapel op elkaar, dus als je dan privé en zakelijk kan combineren, zonder je aan elkaar te ergeren, is dat toch super? Het spijt me dat ik je misschien de indruk heb gegeven dat ik vond dat je verkeerd bezig was, dat was niet de bedoeling. Ik denk dat ik te veel naar m’n eigen persoon heb gekeken, maar jij bent mij niet.’

‘Nee, we zijn enorm goede vriendinnen, ik zie je als de zus die ik niet heb, maar in bepaalde opzichten zijn we heel verschillend en dat is maar goed ook,’ glimlacht Tessa, ‘maar je mag altijd zeggen wat je denkt, dat weet je toch? Bovendien, ik ben Santa Tessa, weet je wel, ik word toch niet boos.’

Ze zegt het dit keer zonder een spoortje van cynisme of wrevel, maar vol overtuiging en Karin grinnikt.

‘Ja, o zo heilig, ik geloof er geen snars van. Ach, laat Fernanda kletsen, ze krijgt waarschijnlijk nog wel een koekje van eigen deeg. Ik geloof erin dat mensen uiteindelijk krijgen wat ze verdienen, hoe dan ook.’

‘Frank ook?’

‘Frank ook. Ik weet nog niet hoe, maar het komt vast goed,’ zegt Karin vol overtuiging.

Na een vlotte rit rijdt Tessa tegen half één de weg naar Cacela Velha in en parkeert haar auto vrijwel aan het eind naast een donkerrode Renault. De twee vrouwen halen hun tassen uit de achterbak en lopen dan vrolijk kletsend het dorp in.

‘Het wordt opeens fris,’ rilt Karin, terwijl de flink toegenomen wind haar kippenvel bezorgt.

‘Ja, we krijgen regen.’

Tessa werpt een snelle blik op de lucht, die inmiddels behoorlijk is betrokken.

‘Goed voor de natuur,’ vindt ze, ‘en wij zitten binnen dus wat maakt het uit. Ik moet nog boodschappen doen, maar waarschijnlijk klaart het aan het eind van de middag wel op.’

Ze zet haar rugzak neer om naar de sleutel van de voordeur te zoeken en laat, zodra ze de deur open heeft, Karin voorgaan naar binnen. Nog voor ze de deur achter zich sluit, hoort ze haar vriendin een kreet slaken, die zowel verschrikt als angstig klinkt.

‘Frank! Hoe kom jij hier?’

Tessa ziet een donkerblonde man een mes op de keel van haar vriendin drukken, dat ze zelfs in deze situatie herkent als een exemplaar uit haar eigen messenblok. Vol ongeloof en verbijstering blijft ze staan. Haar rugzak valt uit haar krachteloze hand en ze kan niets anders doen dan vol ontzetting toekijken.

‘Jij moet Tessa zijn, niet waar?’

De man richt zich tot haar en ze knikt zwijgend.

‘Mooi, als je niet wil dat je vriendin iets overkomt, draai je je nu om en loop je voor me uit naar buiten. Ik waarschuw je, één verkeerde beweging en je vriendin zal het bezuren.’

Tessa twijfelt geen moment aan z’n woorden. De kille blik op z’n gezicht en de smalle streep bloed, die ze ziet opwellen in de hals van Karin langs het lemmet van het mes, zijn voldoende om haar ervan te overtuigen dat hij het meent. Ze draait zich om naar de deur en hoort hoe hij achter haar aan komt.

Karin probeert iets te zeggen, maar zwijgt abrupt als de arm om haar keel verstrakt. Met trillende vingers opent Tessa de deur en stapt naar buiten. Terwijl ze richting de parkeerplaats loopt, hoopt ze dat ze toevallig een buurman of andere bekende tegenkomt, maar ze ziet niemand. Ze voelt dat de eerste druppels beginnen te vallen en huivert zowel van de frisse wind als van angst.

‘Hoi Tessa, hoe was de Alentejo?’

Bij het zien van Fernanda, die met een brede grijns op haar gezicht tegen een rode Renault leunt, schudt Tessa verbijsterd haar hoofd. Doordat de vrouw geen greintje verbazing toont over het feit dat zij voor Frank en Karin uitloopt, de man een mes op Karins keel houdt en tegen de auto leunt, waar de man nu het portier van opent, beseft ze dat de vrouw erbij betrokken is. Ze heeft echter geen idee hoe en waarom.

‘Fernanda, wat doe je hier? Waar ben je mee bezig?’ vraagt ze in het Portugees.

‘Het is jouw schuld dat iedereen zich tegen me keert,’ bijt de vrouw haar toe en Tessa ziet een flits van woede over het mooie gezicht gaan.

‘Voor jouw komst was er niets aan de hand hier, het komt allemaal door jou. Daar zul je voor boeten en Daniel ook!’ vervolgt ze, ‘hij moet zich maar een tijdje flink zorgen maken, dat is z’n verdiende loon.’

‘Je bent gek! Dit is Karins ex, hij is gevaarlijk. Ik weet niet wat hij jou heeft wijsgemaakt, maar je moet hulp halen. Bel Daniel!’ dringt ze aan.

‘Mond houden jij!’

Frank heeft inmiddels het achterportier geopend en Karin naar binnen geduwd, terwijl hij nog steeds één van haar handen vast heeft om te voorkomen dat ze een poging doet naar de andere kant te vluchten.

‘Zitten, nu, voorin!’ beveelt hij Tessa.

‘Als je wegrent of wat dan ook steek ik Karin neer en ik vermoed dat ze je voldoende over me verteld heeft om te weten dat ik ertoe in staat ben,’ zegt hij in het Nederlands.

‘François?’

Fernanda kijkt verbaasd toe als François opeens in het Nederlands verder gaat en Tessa ziet dat dit niet is wat ze heeft verwacht.

‘Bel Daniel,’ sist ze nogmaals in het Portugees, terwijl ze zich gehoorzaam op de passagiersstoel laat zakken, ‘wat hij je ook heeft wijsgemaakt, het zijn ongetwijfeld leugens. Au!’

Ze wordt hardhandig tot zwijgen gebracht als Frank uithaalt en haar een kaakslag verkoopt, die haar zijwaarts op haar stoel doet tuimelen. Karin wil haar automatisch vanaf de achterbank te hulp schieten, maar een ijzig “blijf zitten of ik sla haar nog harder” doet haar machteloos van dat plan afzien.

Tessa ligt half over de versnellingsbak en terwijl ze hoort hoe Frank haar portier sluit, probeert ze overeind te komen, maar de klap is zo hard aangekomen dat ze duizelig is. Het kost haar zoveel moeite rechtop te gaan zitten, dat Frank inmiddels al naast haar heeft plaatsgenomen. Ze probeert over haar schouder naar Karin te kijken, maar die beweging is te pijnlijk.

‘Ben je oké? Tessa?’ hoort ze Karin fluisteren. Ze wil antwoorden, maar op dat moment start Frank de motor en klinkt het geluid van portieren, die zich automatisch vergrendelen. Ze beseft dat haar kans er vandoor te gaan, is verkeken zodra hij met een flinke vaart achteruit het parkeervak uitdraait. In een flits ziet Tessa hoe haar halfzus met grote ogen toekijkt hoe Frank zonder haar weg rijdt. Ze ziet Fernanda’s mond open en dicht gaat, maar kan haar niet verstaan en ondanks de situatie ontsnapt haar een wrang lachje. Blijkbaar is deze gang van zaken niet wat Fernanda had verwacht, Frank heeft haar blijkbaar iets heel anders doen geloven.

Fernanda staart de auto na en langzaam dringt het tot haar door dat de man, die zij als François heeft leren kennen dezelfde man is als de ex van Tessa’s vriendin Karin. Tijdens de eerste dagen van haar verblijf op de Quinta heeft ze haar ouders over de situatie rond Karin horen praten. Omdat zij echter alles wat Tessa betreft niet interessant vindt, heeft ze niet goed opgelet, maar nu begint het langzaam te dagen.

Hoewel ze nog steeds niet goed begrijpt wat er nu precies is gebeurd, loopt ze langzaam richting het huis van Tessa en Daniel. De deur staat nog open en in een impuls trekt ze hem dicht, waarna ze de trap afloopt naar het strand en ondertussen probeert de zaken op een rijtje te krijgen.

Ze is zo in de war van de gebeurtenissen van het laatste kwartier dat ze nauwelijks in de gaten heeft dat het begint te regenen. Pas als ze onderaan de trap is gekomen, merkt ze dat ze nat wordt.

In een automatisch verlangen naar afkoeling, in de hoop dat dit meer duidelijkheid oplevert, heft ze haar gezicht, zodat de regendruppels over haar wangen rollen. Het duurt even, maar dan voelt ze dat ze langzaam een helder hoofd krijgt. De roes van de cocaïne is uitgewerkt en opeens dringt het in volle hevigheid tot haar door dat François haar gewoon misbruikt heeft. Ze snapt nog steeds niet goed hoe een en ander precies in elkaar zit, hoe haar Franssprekende François opeens de Nederlandse ex-vriend van Karin kan zijn, maar een gevoel verraden en gebruikt te zijn, overspoelt haar.

Silvio heeft gelijk gekregen, beseft ze met een bitter gevoel van spijt. Ze heeft zich zo door haar zucht naar drank en pillen laten leiden, dat ze niets in de gaten heeft gehad. Het is ongetwijfeld vanaf het allereerste begin François’ bedoeling geweest om Karin te pakken te nemen en zij heeft hem er nota bene bij geholpen! Wat zal hij gelachen hebben!

Ze laat zich met een plof in het vochtige zand vallen als de waarheid tot haar doordringt. Ze is zo verblind geweest door haar afkeer jegens Tessa dat ze niet gemerkt heeft hoe hij haar gemanipuleerd heeft. Hij is zelfs bij haar ouders thuis geweest! Ze rilt van zowel afschuw als kou als dit tot haar doordringt. Het is haar schuld dat hij nu Tessa en Karin heeft. Joost mag weten wat hij met hen van plan is.

Tranen van woede en machteloosheid vermengen zich met regenwater. Haar blouse is al behoorlijk nat en voelt kil aan op haar huid en ze huivert als het natte zand door haar spijkerbroek begint heen te trekken. Ze moet naar huis. Haar vader weet ongetwijfeld wat er moet gebeuren, al zal hij woedend zijn om haar rol in het geheel.

Ze slaat uit pure frustratie met haar vuisten in het zand. Haar blouse hangt inmiddels als een doorweekt vod om haar lijf en ze bibbert nu zo hard dat ze nauwelijks in staat is overeind te komen. Ze trekt met verkleumde vingers haar hooggehakte laarsjes uit en begint zo goed en zo kwaad als dat gaat met haar door de kou verstijfde benen te rennen.

Hoofdstuk 16

Karin zit op de achterbank en staart naar het bekende achterhoofd van Frank. Ze ziet hoe Tessa een hand tegen haar wang gedrukt houdt, waar Frank haar heeft geslagen en ze beeft zowel van woede als van angst. Het heeft geen zin te proberen uit de rijdende auto te springen, ze heeft gehoord dat hij de portieren heeft vergrendeld en de portieren achterin zitten ongetwijfeld op het kinderslot. Het enige wat ze kan doen, is wachten en hopen op een kans te ontsnappen als ze moeten uitstappen.

Ze denkt aan haar spullen, die bij Tessa in de gang staan en realiseert zich dat ze geen van beiden een telefoon of wat dan ook bij zich hebben, niets om in geval van nood iets te kunnen doen. Ze kan alleen maar hopen dat Daniel snel thuis komt of dat Fernanda hulp gaat halen.

Fernanda, ze snapt niets van haar aanwezigheid. Ze noemde Frank François alsof ze hem kende, maar hoe dan? Nog voor ze dit heeft uitgepuzzeld, slaat Frank rechtsaf een oprit op en komt de rit ten einde. Ze kijkt uit het raampje in de hoop iets te herkennen, maar ziet alleen een stapel oude troep en een armoedig gebouw.

‘Jij blijft zitten,’ snauwt Frank haar over z’n schouder heen toe. Z’n gezicht staat verwrongen en lijkt in niets meer op de charmante man, die ze een jaar geleden heeft leren kennen.

‘Ik neem eerst je vriendin mee en ik zweer je, als je iets probeert uit te halen, zal zij daarvoor boeten. Je weet dat ik niet bluf.’

Hij houdt het mes omhoog als teken dat hij meent wat hij zegt en Karin knikt terwijl de tranen van machteloosheid en angst in haar ogen springen. Frank stapt uit en voor Karin ook maar iets zou kunnen doen, is hij al om de auto heen en trekt Tessa hardhandig van haar stoel, het mes akelig dicht tegen haar wang.

‘Ren!’

Tessa worstelt wanhopig met Frank om Karin de kans te geven te vluchten, maar voor Karin haar hand kan uitsteken naar het portier, heeft Frank Tessa al stevig vast en drukt de punt van het mes tegen haar wang.

‘Ik zou het niet doen, Karin, want dan is je mooie vriendin zo mooi niet meer,’ sist hij.

Karin ziet hoe de tranen over Tessa’s wangen rollen, maar haar ogen zijn strak op Karin gericht en lijken haar toe te schreeuwen.

‘Doe haar alsjeblieft niets,’ smeekt Karin, ‘zij heeft hier niets mee te maken. Ik zal alles doen wat je wilt, maar laat Tessa met rust.’

‘Karin!’

Tessa slaakt een kreet van protest en probeert opnieuw uit Franks greep los te komen, maar dit keer drukt hij het mes wel degelijk in haar vlees en ze zwijgt met een pijnlijk vertrokken gezicht als ze voelt hoe het scherpe snijblad door haar huid gaat. Karin kijkt vol afschuw toe hoe een felle rode straal bloed over Tessa’s wang loopt en houdt onmiddellijk haar handen omhoog in een duidelijk gebaar van overgave.

‘Ik doe niets,’ belooft ze, ‘laat haar met rust.’

‘Jij blijft rustig zitten tot ik terugkom,’ beveelt Frank haar.

‘Ik zweer het, als je er vandoor gaat, heb jij de dood van je vriendin op je geweten.’

De twee vriendinnen kijken elkaar met wanhopig opengesperde ogen aan en hoewel Tessa nog zwakjes probeert Karin duidelijk te maken dat ze moet vluchten, weten ze allebei dat ze het niet zal doen.

Tessa voelt het bloed over haar wang in haar hals lopen en bijt op haar lip om niet te schreeuwen. Op de een of andere manier weet ze dat hij geniet van angst en vastberaden die niet te tonen, klemt ze haar kaken op elkaar, al doet haar hoofd pijn van z’n eerdere vuistslag en schrijnt haar wang. Ze wordt in een kleine ruimte achterin de schuur geduwd en tot haar ontsteltenis haalt hij een rol Duct tape tevoorschijn.

‘Zitten!’

Hij dwingt haar op het ijzeren bedframe en terwijl hij de punt van het mes in het kuiltje onderin haar hals zet, duwt hij haar achterover. Hulpeloos laat ze toe hoe hij haar op het ijzeren frame neerdrukt en dan met snelle gebaren de tape om haar enkels wikkelt. Voor ze zich overeind kan werken, wordt ze met een achteloze ruk op haar buik gedraaid en worden haar polsen achter haar rug aan elkaar gebonden.

‘Je hebt mazzel dat er niet veel tape meer op de rol zit, maar zelfs al kom je los, je kunt nergens heen.’

Hij trekt haar weer overeind en gebruikt het allerlaatste stukje tape van de rol om, voor ze haar hoofd kan wegdraaien, haar mond dicht te plakken. Hierna duwt hij haar achteloos achterover, zodat ze op haar gebonden armen valt en onwillekeurig pijnlijk kreunt.

Ze ziet dat er een tevreden lachje om z’n lippen verschijnt als ze daar zo machteloos zwijgend ligt, maar dan haalt hij opeens hard uit en geeft haar zo’n klap tegen haar hoofd dat ze tegen de houten wand dreunt. Ze ziet sterretjes voor haar ogen verschijnen en voelt zich langzaam wegzakken.

Karin ziet vol ontzetting hoe Frank op de auto afkomt en zodra hij het portier opent, deinst ze achteruit.

‘Wat heb je met Tessa gedaan? Waarom doe je dit? Kunnen we niet gewoon als volwassenen met elkaar praten? Tessa heeft hier niets mee te maken. Laat haar alsjeblieft gaan.’

Ze veracht zichzelf om haar smekende toon, maar ze is als de dood voor de koude blik in z’n ogen en voor het mes dat hij in haar richting houdt. Ze ziet bloed op het glimmende mes en kan alleen maar hopen dat Tessa niet zwaargewond is.

‘Tessa heeft hier alles mee te maken,’ bijt hij haar toe.

‘Je bent naar haar toe gevlucht, dat had je niet moeten doen. Dat maakt haar bijna net zo schuldig als jij dus nee, ik laat haar niet gaan, maar ze zal ons niet lastig vallen, dat beloof ik je.’

Hij slaat een hand om haar pols en sleurt haar de auto uit.

‘Wat heb je met haar gedaan?’

Karin probeert zich angstig los te worstelen, maar Frank is veel te sterk en de dreiging van het mes te groot. Ze heeft gezien wat het bij Tessa heeft aangericht en ze voelt er niets voor er zelf ook mee in aanraking te komen.

‘Doorlopen en niet zeuren.’

Frank sleurt haar door de loopdeur en ze staat in de schemerige ruimte vol landbouwwerktuigen. Ze kijkt zoekend rond naar Tessa, maar ziet haar niet en net als ze zich wil omdraaien naar Frank om te vragen waar hij haar heeft gelaten, wordt ze naar de zijkant van de ruimte geduwd.

‘Zitten!’ beveelt hij.

Bevend laat ze zich op de grond zakken en voelt de tranen in haar ogen springen.

‘Waar is Tessa?’ vraagt ze opnieuw.

‘Tessa zit apart opgesloten, voorlopig houd ik me met jou bezig, maar haar beurt ook nog wel. Houd nu je mond, ik wil geen woord meer horen, begrepen!’

Het mes raakt waarschuwend haar lippen en ze knikt snikkend. Hij haalt een stuk ijzerdraad tevoorschijn en voor ze weet wat er gebeurt, heeft hij haar beide polsen aan een soort ploeg vastgemaakt, zodat ze geen kant meer op kan. Haar armen worden op deze manier pijnlijk opzij getrokken en welke beweging ze ook maakt, het voelt alsof haar pezen elk moment kunnen scheuren terwijl het ijzerdraad in het vlees van haar polsen snijdt.

Inmiddels is het gezapige regentje van eerder overgegaan in een heuse stortbui en ze hoort het op het dak kletteren. Het maakt zo’n herrie op de metalen golfplaten dat, zelfs al zou ze met Frank willen praten, ze elkaar waarschijnlijk niet eens kunnen verstaan. Ze slikt moeizaam als ze ziet dat hij de riem van z’n broek los maakt. Praten is sowieso niet wat hij in gedachten heeft, vreest ze.

Fábrica

‘Jullie hebben wat?’

Jorge kijkt vol ongeloof naar z’n twee zoons, die hem net hebben verteld dat ze iemand hebben opgesloten in het onderhoudshok en laat zich met een vertwijfelde blik op de bank zakken.

‘En nu? We kunnen die man hier toch niet vasthouden?’ brengt hij uit.

‘Jawel, tot Karin en Tessa terug zijn,’ zegt Lou.

‘Dan kunnen die twee elkaar zeggen wat ze moeten zeggen en kan hij daarna vertrekken.’

‘En jij denkt dat het zo simpel is? Dat hij dat doet? Zo maar?’

‘Misschien met wat hulp van Barroso?’

Daniel kijkt met een vragende blik naar z’n vader.

‘Je kunt hem bellen toch?’

‘Ja, en dan arresteert hij jullie vanwege vrijheidsberoving. Jongens, dit is onzin! Laat die man gaan, straks klaagt hij jullie aan en dan zijn we nog verder van huis,’ vindt Jorge.

‘Niets daarvan, als we hem laten gaan, valt hij Karin opnieuw lastig en wie weet Tessa ook wel. Ik wil die man weg hebben hier,’ zegt Daniel vastberaden.

‘Jongen, dat snap ik, maar dit is niet de manier.’

Jorge kijkt van z’n ene naar z’n andere zoon en heft met een wanhopig gebaar z’n handen.

‘We kunnen toch niet zomaar het heft in eigen handen nemen?’

‘Oh nee, wat dan? Wachten tot hij Karin iets aandoet? En dan voelen we ons schuldig, maar is het te laat.’

Daniel stampvoet van pure frustratie.

‘We moeten toch iets doen!’

‘Hoe laat komen de meiden terug?’

‘Elk moment denk ik.’

‘Oké, ga naar huis, wacht ze op en zodra ze er zijn, kom je hierheen, maar ik ga Barroso er nu niet bij halen. Hij gaat hier nooit mee akkoord en straks zitten jullie vast en loopt Frank los rond, dan zijn we helemaal in de aap gelogeerd.’

‘Vooruit dan maar,’ vindt Daniel.

Hij weet dat z’n vader gelijk heeft, maar helemaal mee eens is hij het niet en hij ziet aan het gezicht van Lou dat deze er net zo over denkt.

‘Ik breng je met de auto, het begint te regenen,’ stelt Lou voor.

‘Hoeft niet, ik ben zelf met de Jeep,’ wijst Daniel het aanbod af.

‘Zodra Tessa thuis is, komen we hierheen. Ben jij er dan ook?’ vraagt hij z’n broer.

‘Uiteraard, bel als je wegrijdt uit Cacela. Ik ga nu Viv helpen met schilderen, maar ik laat de kwast vallen zodra je belt.’

De twee mannen laten de hoofdschuddende Jorge achter en nemen bij Daniels Jeep met een korte groet afscheid. Geen van hen gunt het onderhoudshok van de zonnepanelen een tweede blik, wat hen betreft mag Frank daar lekker in z’n sop gaarkoken.

Daniel rijdt het korte stuk naar Cacela Velha en in plaats van op de man die ze hebben opgesloten, richt hij z’n gedachten op de thuiskomst van Tessa. Een glimlach verschijnt op z’n gezicht bij het idee dat ze vanavond weer naast hem in bed ligt. Een losbarstende bui ontneemt hem even al het zicht, maar zodra hij z’n ruitenwissers heeft aangezet en de parkeerplaats van Cacela op rijdt, ziet hij de groene Clio van z’n moeder staan. Ze zijn er al.

Verheugd gooit hij het portier achter zich dicht en loopt met snelle passen naar huis. Zelfs het korte stukje is voldoende om nat te worden, maar eenmaal binnen schudt hij de regen uit z’n haar en roept haar naam.

‘Tessa!’

Hij stapt de kamer in en kijkt verwonderd rond. Op de grond ligt Tessa’s rugzak alsof ze hem zonder meer uit haar handen heeft laten vallen. Niet ver daar vandaan liggen nog twee tassen, ongetwijfeld die van Karin. De twee vrouwen zijn echter nergens te bekennen en hij hoort ook geen vrolijke stemmen die hem begroeten. Het is niets voor de nette Tessa om de spullen zo maar op de grond te gooien en hij krijgt een onbestemd gevoel in z’n maag.

‘Tessa?’

Hij loopt haastig door het huis, kijkt in de badkamer en de slaapkamer, maar nergens vindt hij een spoor van de twee vrouwen en hoewel hij naar de benedenetage loopt om ook die te controleren, vreest hij het ergste.

Twee minuten later staat hij weer in de woonkamer en raapt Tessa’s rugzak van de grond op. Hij zet hem op de eettafel en een snelle zoektocht levert hem Tessa’s telefoon en portemonnee op. Ze is dus ook geen boodschappen doen of ergens lunchen. Sowieso staat de auto er nog. Haar huissleutels ontbreken wel, maar als hij terugloopt naar de voordeur ziet hij dat ze achter de deur op de grond liggen, alsof ze ze daar heeft laten vallen. Maar waarom?

Hij laat zich versuft op de bank vallen. Frank zit op de Quinta vast. Heeft hij hen voor hij daarheen kwam al opgewacht en ergens heen gebracht? Maar waarom was hij dan in Fábrica?

Terwijl hij probeert te begrijpen wat er aan de hand is, gaat z’n telefoon en hij ziet de naam van z’n vader in het scherm verschijnen.

‘Daniel, kom zo snel mogelijk hierheen. Fernanda komt net binnen en volgens haar heeft François Tessa en Karin ontvoerd,’ hoort hij z’n vader zeggen.

‘François?’

Daniel staart vol onbegrip naar z’n toestel.

‘Wat moet François met Tessa en Karin?’

‘Geen idee, Fernanda is volledig over haar toeren en door en door nat geregend. Gabriela heeft haar onder de douche gezet om op te warmen. Kom hierheen, hopelijk is ze zo in staat meer te vertellen. Wil je dat ik de politie al bel?’ vraagt Jorge.

‘Nee, wacht tot we meer duidelijkheid hebben, want ik snap er helemaal niets meer van. Bel Lou ook, ik kom eraan!’

Daniel stopt z’n telefoon in z’n zak, grist een jack van de kapstok en rent door de stromende regen terug naar de Jeep. Veel sneller dan toegestaan en zeker harder dan veilig op de natte weg scheurt hij de bocht om, richting Fábrica. Hij voelt de wagen wegglijden, maar met een flinke ruk aan het stuur slaagt hij erin de neus weer in de goede richting te krijgen, maakt een verontschuldigend gebaar naar een tegemoetkomende automobilist, die luid toetert en legt de paar kilometer in recordtijd af. Hij wacht ongeduldig tot de poort opengaat en ziet terwijl hij er doorheen rijdt in z’n achteruitkijkspiegeltje Lou aan komen rennen.

‘Wat is er gebeurd?’ vraagt Lou hijgend als hij gelijk met Daniel bij de voordeur aankomt.

‘Geen idee. De meiden zijn thuis geweest, hun tassen liggen er, maar ze zijn er niet en Fernanda heeft blijkbaar net aan Jorge verteld dat François Tessa en Karin heeft ontvoerd. Ik snap er werkelijk niets van,’ brengt Daniel uit, terwijl ze de hal doorlopen naar de zitkamer, waar ze Jorge en Gabriela aantreffen.

‘Fernanda is zich aan het aankleden, ze komt zo,’ zegt Jorge, zodra hij de twee mannen ziet.

‘Vraag maar niets, ik weet niet meer dan wat ik jullie verteld heb,’ laat hij er direct op volgen als Daniel z’n mond opent.

‘Ze kwam hier doornat aan, helemaal over haar toeren,’ voegt Gabriela eraan toe.

Daniel ziet dat ze handenwringend naast Jorge zit en als vanzelf denkt hij terug naar de periode zo’n tweeëneenhalf jaar geleden. Ook toen was er een drama in de familie, maar toen had hij Tessa die hem steunde, terwijl nu juist Tessa verdwenen is. Een snelle blik op Lou vertelt hem dat deze er net zo weinig van begrijpt als hijzelf en hij wrijft over z’n gezicht in de hoop z’n gedachten beter op een rijtje te kunnen krijgen.

Op dat moment hoort hij voetstappen dichterbij komen en hij heft met een ruk z’n hoofd om recht in Fernanda’s gezicht te kijken. Haar donkere haren hangen nog in natte strengen rond haar hoofd en voor het eerst in jaren ziet hij haar zonder make-up, waardoor ze opeens veel jonger en kwetsbaarder oogt.

‘Vertel op! Wat is er gebeurd?’

Hij doet een stap in Fernanda’s richting, waarop z’n zus onmiddellijk achteruit deinst en houdt met een verontschuldigend gebaar z’n handen omhoog.

‘Sorry, sorry, ik doe je niets, maar vertel wat je weet. Waar is Tessa?’

‘Ik weet het niet, echt niet!’

Fernanda schudt haar hoofd en kijkt van haar ouders, die naast elkaar op de bank zitten naar haar twee broers, die haar strak en vol afwachting aankijken.

‘Vertel dan wat je wel weet! Wat er is gebeurd, kom op.’

Daniel moet zich inhouden om haar niet vol ongeduld door elkaar te schudden. Hij weet dat hij de zaken dan alleen gecompliceerder maakt, maar het feit dat z’n zus niet in staat is te vertellen waar Tessa nu is, maakt hem gek.

‘Daniel, rustig, ga zitten.’

Jorge komt overeind en legt een stevige hand op z’n schouder, terwijl hij Fernanda beduidt op de vrijgekomen plaats naast Gabriela te gaan zitten.

‘Fernanda, ik begrijp dat het lastig is, maar wat er ook gebeurd is, we moeten het weten, dus vertel. Wat weet je? Waarom heeft François Tessa en Karin?’

Fernanda laat zich naast haar moeder op de bank vallen. Ze vecht tegen de verleiding in huilen uit te barsten en zich te laten troosten door haar moeder, die een bemoedigende arm om haar schouders slaat en haar tegen zich aan trekt.

‘Vertel het maar, lieverd,’ fluistert ze, ‘je begrijpt toch dat we ongerust zijn?’

Fernanda slikt een paar keer en kijkt naar Daniel, die met een strak gezicht op haar neer staat te kijken. Hij is veel te ongedurig en gespannen om te gaan zitten.

‘Het is mijn schuld,’ fluistert ze, ‘ik was zo boos op jou en op Tessa en François grapte dat we daar wel iets aan konden doen. We konden Tessa ontvoeren, zodat jij ongerust zou worden en dan zouden we Tessa een paar uur ergens opgesloten houden. Het was een grap.’

‘Een grap!’

Daniel doet opnieuw een stap in haar richting en balt z’n vuisten, terwijl hij hoofdschuddend naar Fernanda kijkt.

‘Iemand ontvoeren is toch geen grap? Waarom zou François dat in hemelsnaam willen doen, dat slaat toch nergens op!’

‘Daniel, kalm.’

Dit keer is het Lou die hem tegenhoudt.

‘Fernanda, hoe kun je zoiets bedenken? Hoe kom je erop? Wat heeft Tessa je ooit aangedaan?’

Gabriela kijkt vol ongeloof naar haar jongste dochter.

‘Ik weet het niet, op het moment zelf leek het een goed plan, maar het liep allemaal anders. De bedoeling was dat we ze allebei mee zouden nemen naar het hotel en ze dan gewoon een tijdje zouden opsluiten. We zouden hun telefoons afpakken, zodat ze jou niet konden bellen en dan zouden we afwachten wat jij zou doen als je ontdekte dat ze thuis waren geweest, maar weer verdwenen waren. We wilden je gewoon een tijdje in ongerustheid laten zitten, net als Tessa en Karin, meer niet. Het was een geintje. Tenminste dat dacht ik,’ bekent Fernanda.

‘Maar zo is het niet gegaan, is het wel?’

Daniels gezicht ziet er uit als een masker, alleen z’n donkere ogen schitteren fel.

‘Nee, in plaats van dat we naar het hotel gingen, is hij weggereden zonder mij. Ik weet niet waarheen. Hij had een mes,’ fluistert Fernanda vol afschuw.

‘Deus-me livre!’ vloekt Daniel hartgrondig. Hij ziet hoe Fernanda achteruit deinst, maar op dit moment is hij niet geïnteresseerd in haar gevoelens.

‘Ik snap niet hoe je zo’n plan kan bedenken,’ merkt Jorge op en de blik die hij op z’n jongste dochter richt is vol ongeloof.

‘Maar waarom zou François daaraan meewerken?’ zegt Lou vol onbegrip.

‘Tessa zei iets toen hij haar in de auto duwde, iets over dat hij Karins ex was, maar dat kan toch helemaal niet, of wel?’ zegt Fernanda vol twijfel, ‘hij sprak ook ineens Nederlands, volgens mij.’

Ze ziet eruit alsof ze werkelijk geen idee heeft wat er allemaal aan de hand is, maar nu begint er langzaam iets te dagen bij Daniel en hij ziet aan de uitdrukking op het gezicht van Lou dat hij dezelfde conclusie trekt.

‘François is Frank? We hebben die lamstraal hier aan tafel gehad? Que bosta! Hij heeft zich voorgedaan als Fransman en jij hebt hem doodleuk meegenomen hierheen, terwijl hij al die tijd van plan is geweest Karin te ontvoeren? En nu heeft hij Tessa ook. Hoe kon je?’ brengt Daniel uit.

‘Maar dat wist ik toch niet?’ protesteert Fernanda, ‘ik dacht dat hij een Fransman was, hij heeft nooit verteld dat hij Nederlands spreekt of Karin kent of wat dan ook.’

‘Nee, natuurlijk niet, daar is hij veel te slim voor. Hij heeft jou gebruikt om achter Karins verblijfplaats te komen en jij hebt hem volledig in de kaart gespeeld met je belachelijke antipathie jegens Tessa. Hij heeft zich rot gelachen toen hij jou liet geloven dat hij die twee voor jou wilde ontvoeren, om ze zogenaamd een beetje bang te maken. Dat paste precies in z’n straatje. Wat een toestand!’

‘Maar als François Frank is, wie hebben wij dan opgesloten?’ zegt Lou opeens.

Daniel draait zich met een ruk naar z’n broer. In z’n bezorgdheid om Tessa en in de ban van Fernanda’s bizarre plan is hij de man in het schuurtje totaal vergeten.

‘Ook al is hij Frank niet, hij liep hier wel rond te snuffelen,’ vindt Lou.

‘Dat kan hij ons ongetwijfeld vertellen. Hij moet hier iets mee te maken hebben. Misschien weet hij waar Frank of François Tessa en Karin naar toe heeft gebracht.’

Nog voor hij goed en wel is uitgesproken, is Daniel al op weg naar de voordeur op de voet gevolgd door Lou en nog geen minuut later bereiken ze de schuur waar ze Marc hebben opgesloten.

‘Meekomen jij,’ beveelt Daniel, zodra Lou de deur opent en ze zien hoe Marc overeind krabbelt. Nog voor de man iets kan zeggen, wordt hij door beide mannen bij een arm gepakt en min of meer meegesleept naar de voordeur.

‘Leg uit, wie ben jij en waarom neus je hier rond?’

Daniel smijt Marc bijna op een stoel en kijkt furieus op hem neer.

‘En waag het niet een poging te doen om de benen te nemen,’ bijt hij hem toe, ‘want geloof me, ik ben in de juiste stemming om je een enorm pak rammel te geven.’

Gabriela slaakt een geschokte kreet, maar Daniel negeert z’n moeders aanwezigheid en draait een andere stoel achterstevoren waarna hij met z’n armen over elkaar op de rugleuning recht voor Marc gaat zitten.

Lou staat voor alle zekerheid achter de man, zodat hij geen kant op kan en met een berustend gebaar geeft Marc aan dat hij geen poging zal doen er vandoor te gaan.

‘Mijn naam is Marc de Bisson, ik ben Fransman en ik ken François sinds hij een relatie heeft gehad met m’n zus Lucienne,’ begint de ander in het Engels.

‘Lucienne heeft de relatie na een jaar beëindigd en toen begon de ellende.’

Het volgende kwartier vertelt Marc over de maandenlange pogingen van François om Lucienne terug te krijgen, de telefoontjes, bloemen, het continu lastig vallen en uiteindelijk de allerlaatste ontmoeting, die z’n zus niet heeft overleefd. Hoewel Daniel van binnen zit te koken en met de minuut ongeruster wordt over Tessa onderbreekt hij de man niet. Alles wat ze van François te weten komen, kan hen helpen hem te vinden. Als ze nog maar op tijd zijn.

‘Oké, Frank en François zijn dus één en dezelfde en nu heeft hij zowel Karin als Tessa,’ vat Daniel alles samen.

‘De vraag is nu waar heeft hij ze heen gebracht? Het lijkt me onmogelijk om twee ontvoerde vrouwen mee te nemen naar je hotelkamer zonder dat iemand dat in de gaten heeft. Er moet een andere plek zijn.’

‘Ik denk dat hij ze naar de schuur heeft gebracht waar jullie zwager ooit die twee meisjes heeft misbruikt,’ merkt Marc op.

‘Ik ben ’m gevolgd toen hij daar gisterenmiddag heen is gegaan.’

Iedereen in de kamer houdt abrupt de adem in bij deze mededeling en het is Lou die op scherpe toon vraagt: ‘en hoe weet hij in hemelsnaam van het bestaan van die schuur?’

De ontzetting op het gezicht van z’n moeder bij de herinnering aan die vreselijke tijd zorgt ervoor dat hij z’n vuisten moet ballen om Fernanda geen klap in haar gezicht te geven als ze fluistert: ‘dat heb ik hem verteld.’

De stem van Fernanda is zo zacht dat hij nauwelijks hoorbaar is en Daniel kijkt vol ontzetting naar z’n zus.

‘Jij hebt hem dat verteld?’ herhaalt hij op ongelovige toon.

‘Waarom in hemelsnaam? Hoe haal je het in je hoofd om iemand die je nauwelijks kent dat soort dingen te vertellen? Dacht je indruk op hem te maken daarmee of zo? Valha-me Deus!’ vloekt hij.

‘Oké, laten we proberen allemaal rustig te blijven.’

Jorge houdt in een bezwerend gebaar z’n handen omhoog.

‘Hoe weten we zeker of dat zo is?’

‘Als ik m’n telefoon heb, kan ik het nagaan,’ merkt Marc rustig op, ‘ik ben gisteravond teruggegaan naar die schuur, nadat ik op internet had ontdekt wat er gebeurd is daar. Ik heb er camera’s geplaatst. Op m’n telefoon kan ik zien of er beweging is.’

‘Waar wachten we dan nog op?’

Daniel sleurt Marc bijna van de stoel en kijkt met bliksemende ogen naar z’n zus.

‘Idioot,’ bijt hij haar toe, ‘ik help je hopen dat we niet te laat zijn, want als er iets met Tessa gebeurt, vergeef ik het je nooit.’

‘Pa, bel Barroso, vertel wat er aan de hand is en laat hem met versterking naar die schuur komen. Maak hem duidelijk dat het serieus is,’ Lou legt een hand op de arm van z’n vader en knikt hem toe.

‘Wij gaan er alvast heen, hopelijk zijn we op tijd.’

Hij snelt achter Daniel en Marc aan, die al buiten zijn.

‘We gaan met jouw auto, dat is sneller,’ beslist Daniel, terwijl hij met Marc naar buiten rent.

‘Als we die telefoon moeten hebben om te checken of ze daar zijn, kunnen we beter gelijk jouw auto nemen.’

De mannen rennen zo hard ze kunnen naar de parkeerplaats en terwijl Daniel de eerder van Marc afgenomen sleutel tevoorschijn haalt en de portieren ontgrendelt, grijpt Marc al naar het achterportier.

Lou komt hijgend aan op het moment dat Daniel al achter het stuur plaatsneemt en laat zich naast z’n broer voorin vallen. Terwijl deze start, grabbelt Marc in de binnenzak van z’n jack naar z’n telefoon.

‘En?’

Daniel rijdt de auto de parkeerplaats af en werpt een snelle blik over z’n schouder naar Marc, die net z’n telefoon in z’n hand heeft.

‘Momentje, momentje, hij moet nog opstarten,’ mompelt de man.

Daniel wacht niet af, maar scheurt inmiddels de smalle weg al op in de richting van de N125.

‘Daniel, rustig, met die regen kan de weg opeens spekglad zijn, dat weet je,’ houdt Lou z’n broer voor, terwijl hij zich vastklampt aan de handgreep boven het portier.

‘We schieten er niets mee op als we straks alle drie in de greppel liggen.’

Daniel bromt iets, maar mindert een beetje vaart als hij beseft dat z’n broer gelijk heeft. De regen komt inmiddels met bakken naar beneden en zelfs met de ruitenwissers in de snelste stand ziet hij nauwelijks verder dan twintig meter vooruit. Bijna heeft hij spijt dat hij niet de tijd heeft genomen om de veel zwaardere Jeep te pakken, die veel beter op de weg ligt dan deze huurauto, maar daar is het nu te laat voor.

Marc zit inmiddels te kijken naar de beelden van de camera’s. De camera in de grote ruimte geeft een beeld van Frank, die er met z’n rug naar toe staat. Voor Frank op de grond ziet hij een paar benen, die wanhopig spartelen, maar de rug van Frank blokkeert het zicht op het bovenlichaam van de vrouw, zodat hij niet weet of het Tessa of Karin is die daar ligt.

Hij schakelt naar de tweede camera in de achterkamer en ziet daar een roerloos vrouwenlichaam dat net op het moment dat hij kijkt, begint te bewegen. Aan de blonde krullen te zien, moet dit Tessa zijn.

‘Ze zijn in de schuur,’ zegt hij schor, ‘ik heb beeld.’

‘Allebei? Wat gebeurt er? Zijn ze in orde? Kun je iets zien?’

Daniels stem slaat over van pure angst en Marc slikt.

‘Tessa ligt in die achterkamer op dat ijzeren bed, zo te zien vastgebonden, maar ze lijkt oké. Karin is bij Frank in het voorste deel. Zij ligt op de grond.’

Hij vertelt maar niet wat hij verder nog op dat moment ziet en dat hoeft ook niet. De beide andere mannen hebben genoeg fantasie om zich daar een voorstelling van te kunnen maken.

In de schuur

Tessa wordt wakker van een schreeuw en verdwaasd kijkt ze om zich heen. Haar hele lichaam doet zeer. Haar kaak, waar Frank haar in de auto heeft geslagen, voelt beurs, terwijl haar andere wang steekt en schrijnt. Haar hoofd bonst alsof er een nest spechten in zit en ze heeft even geen idee waar ze is en hoe ze er terecht is gekomen.

Er klinkt een nieuwe schreeuw en nu herkent ze Karins stem. Ze krimpt in elkaar als de herinneringen terugkomen en wil haar mond openen om ook te gillen, maar realiseert zich dan dat er een stuk tape op zit.

Ze ligt op haar rug. Haar samengebonden armen liggen onder haar en deze houding is, nu ze weer bij is, zo pijnlijk dat ze niet weet hoe snel ze naar de rand van het bed moet schuiven om zich in een zittende houding te werken, met haar voeten op de grond. Ze herademt als dit de ergste spanning van haar schouders haalt en probeert te bedenken wat ze kan doen om weg te komen.

Ze hoort de regen op het golfplaten dak kletteren en een blik door de vuile raampjes boven het bed vertelt haar dat het buiten nog licht is. Ze kan nooit heel lang buiten bewustzijn zijn geweest.

Wanhopig kijkt ze om zich heen en probeert iets, het maakt niet uit wat, te vinden wat haar helpt hier vandaan te komen. Zo te zien en horen is er maar een dunne wand tussen de ruimte waar zij ligt en waar Karin en Frank zijn en ze krimpt opnieuw in elkaar als ze Karin hoort smeken.

Hoewel ze niets ziet, hoort ze genoeg om zich een voorstelling te kunnen maken van wat er in de andere ruimte plaatsvindt en ze rukt aan het tape om haar polsen. Er moet toch iets zijn wat ze kan doen?

Ze gaat staan en probeert vertwijfeld haar polsen van elkaar te trekken.

Ze wrikt en kronkelt haar armen en voelt tenslotte hoe het tape zich opkrult als ze elke speling die ze heeft, benut. Het tape trekt pijnlijk aan de haren op haar polsen en de lijm zorgt voor een schrijnend gevoel, maar daar laat ze zich niet door tegenhouden.

Ze moet stoppen omdat ze bijna geen adem meer kan halen nu haar mond dichtgeplakt zit, maar gaat zo snel mogelijk verder. Net als ze denkt dat haar linkerschouder de spanning niet langer aankan zo strak zijn haar armen naar achteren getrokken en ze op het punt staat op te geven, lukt het haar een van haar polsen los te krijgen.

De kreten van Karin zijn inmiddels verstomd. Het enige wat ze hoort zijn snikkende geluiden, afgewisseld met het zwaardere geluid van een mannenstem, die dingen zegt die ze niet kan verstaan. Ze durft nauwelijks stil te staan bij wat hij haar vriendin aan doet.

Al vanaf dat ze is bijgekomen en de ruimte in zich heeft kunnen opnemen, weet ze waar ze is, maar dat brengt haar niet dichter bij een ontsnapping. Wel vraagt ze zich af hoe hij in hemelsnaam deze plek heeft gevonden.

Ze is in de schuur waar Luiz een paar jaar terug z’n slachtoffertjes mee naar toe heeft genomen, een plek die nog steeds symbool staat voor de verschrikkingen van toen en waar vrijwel nooit meer iemand komt, zodat ze weet dat ze niet hoeft te rekenen op een toevallige passant. Het kan geen toeval zijn dat ze hier zijn beland en ze weet dat er maar één persoon is die Frank daarop gewezen kan hebben. Fernanda! Om wat voor reden dan ook moet zij Frank er over hebben verteld. Bij de gedachte dat ze deze situatie deels aan haar halfzus te danken heeft, wordt het rood voor haar ogen. Als het werkelijk haar halfzus is, die verantwoordelijk is voor hun gevangenneming zal ze ervan lusten, neemt ze zichzelf wraakzuchtig voor.

Met trillende vingers verwijdert ze het stuk tape van haar mond en verbijt een pijnlijke kreet als de lijm haartjes en zo te voelen haar halve lip meeneemt. Hoewel ze het liefst huilend op bed wil gaan liggen, dwingt ze zichzelf tot actie. Ze moet hier weg zien te komen en hulp halen voor hij Karin vermoordt!

Ze bukt zich naar haar voeten om ook dat tape te verwijderen, maar het lukt haar niet om het beginnetje te vinden. Haar ogen schieten gehaast door de ruimte en blijven rusten op de gebarsten spiegel. Onderin de hoek zit een los stuk, als ze dat er uit krijgt, kan ze het misschien als mes gebruiken.

Ze slaagt erin met haar nog aan elkaar gebonden voeten weer overeind te komen en hupt zo goed en zo kwaad als het gaat de anderhalve meter naar de spiegel. Als vanzelf glijdt haar blik naar haar spiegelbeeld als ze er is en al is het beeld wazig, ze ziet genoeg om van zichzelf te schrikken. Haar gezicht is bebloed, de snee in haar wang loopt van haar jukbeen tot boven haar mondhoek en haar kaak begint al blauw te worden. Ze grimast geschrokken. Even vergeet ze waarvoor ze bij de spiegel is en staart onthutst naar het wazige beeld in het vuile en beschadigde glas. Voorzichtig gaat ze met haar vingers naar de snee. Het meeste bloed is al gestold en donker en langzaam glijdt ze met haar wijsvinger langs de wond. Vervolgens schudt ze haar hoofd alsof ze wakker moet worden uit een soort trance en focust zich op waarvoor ze hier is. Het stukje spiegel.

Ze peutert moeizaam aan het loszittende stuk glas, waarbij ze zich in haar vingers snijdt, maar het lukt haar toch het stukje beet te pakken. Ze valt bijna voorover in haar haast terug naar het bed te hupsen om een nieuwe poging te doen het tape rond haar voeten los te maken. Het stuk spiegel is maar klein. Ze heeft er nauwelijks genoeg grip op om kracht te kunnen zetten en de snee in haar vinger maakt het nog lastiger. Haar vingers zijn glibberig van het bloed en ze kan de scherf bijna niet vasthouden. Terwijl het zweet haar uitbreekt, probeert ze het als mes te gebruiken, maar het is niet scherp genoeg en met een kreun van frustratie draait ze de punt naar beneden en steekt op de tape in.

Het kost haar minuten, maar eindelijk lukt het haar om een scheur te maken, die groot genoeg is om haar vingers in te kunnen zetten. Met alle kracht die ze kan opbrengen, trekt en rukt ze aan het taaie, plakkerige tape tot het uiteindelijk losschiet.

Tranen van voldoening, maar ook van uitputting rollen over haar wangen en ze blijft even hijgend zitten, terwijl ze zich afvraagt wat ze kan doen. Er is maar één uitgang en dat is naar de ruimte waar Frank en Karin zijn. Het lukt haar vast niet om ongemerkt de deur te openen, laat staan dat ze in staat is Frank te overmeesteren, dus wat moet ze?

Haar blik gaat naar de raampjes, waarvan er een aantal gebarsten zijn en een paar zelfs volledig ontbreken. Past ze daar door? Als het haar lukt daardoor naar buiten te gaan, kan ze hulp gaan halen. Er is een boerderij niet heel ver hier vandaan.

Ze krabbelt overeind en gaat voorzichtig op het ijzeren bedframe staan, terwijl ze tegen de raampjes duwt. Ze worden bij elkaar gehouden door smalle latjes, die vrijwel verrot zijn, ziet ze, nu ze er met haar neus bijna tegenaan staat. Het moet haar lukken om die te breken en dan kan ze zich er wellicht doorheen werken. Zonder nog een moment te aarzelen, trekt ze haar T-shirt uit en bindt dit om haar hand, waarna ze voorzichtig tegen de latten begint te duwen. Ze bewegen, maar nog niet genoeg, ze moet meer kracht zetten. Dankbaar voor de regen, die zo luid op het dak klettert dat het elk geluid overstemt, duwt ze nog harder en mompelt aanmoedigende woorden tegen zichzelf.

Karin slaakt een gil als Frank haar blouse met een flinke ruk van haar lijf trekt en met een bijna waanzinnige glimlach op haar neerkijkt. Hij heeft z’n riem losgemaakt en houdt deze nu als een zweep in z’n hand, terwijl hij er een beetje mee zwaait.

‘Had je nu werkelijk gedacht dat je zo makkelijk van me af zou komen? Dat jij degene zou zijn die onze relatie kon beëindigen?’ hijgt hij, terwijl hij uithaalt. Karin gilt als de leren reep haar buik raakt en hij grijnst voldaan.

‘Je kunt gillen zo hard je wilt, niemand hoort je hier. Je hebt dit helemaal aan jezelf te danken, niemand zet mij ongestraft buiten de deur.’

Hij controleert haar armen, die schuin naar opzij zijn vastgebonden aan een soort oude ploeg en constateert tevreden dat ze geen kant op kan.

Karin doet verwoede pogingen met haar benen om hem te schoppen, maar hij knielt over haar heen, waardoor hij haar heupen met gemak op de grond houdt en meer dan wat krachteloos gespartel wordt het niet.

‘Laat me los, dit slaat helemaal nergens op,’ brengt ze uit, ‘we kunnen er toch over praten?’

‘Nee, die tijd is voorbij, liefje. Voorlopig blijf je gezellig hier en gaan we het samen gezellig maken.’

Hij laat zich op haar bovenbenen zakken. Een hand legt hij op haar borst en dan knijpt hij onverwacht zo hard in haar tepel dat ze opnieuw een kreet slaakt.

‘Gil maar, liefje, niemand hoort je hier,’ fluistert hij, terwijl z’n vingers zich om haar borst klemmen.

Tessa! Karin denkt verschrikt aan haar vriendin en vraagt zich af wat Frank met haar heeft gedaan, maar ze durft er niet naar te vragen, bang daardoor alleen meer de aandacht op Tessa te richten met alle gevolgen van dien. Als haar vriendin nog leeft en ertoe in staat is, zal ze ongetwijfeld uit alle macht proberen te ontsnappen om hulp te halen of haar zelf te hulp komen. Tot die tijd moet ze het hoe dan ook zien vol te houden.

‘Waar zijn we?’

Karin probeert uit alle macht haar verstand te bewaren en een gesprek op gang te houden in de hoop dat hij zich laat afleiden, maar hij schudt met een bijna groteske grijns z’n hoofd.

‘Ik weet wat je wilt, maar dat gaat je niet lukken. Er worden geen gezellige gesprekjes meer gevoerd, helaas voor jou.’

Frank heeft opeens het mes weer in z’n hand en ze spert haar ogen wijd open van pure angst als hij de punt recht op haar keel zet.

‘Ik hoef alleen maar te duwen,’ kondigt hij aan en verstevigt de druk. Karin probeert doodstil te blijven liggen, terwijl ze de punt van het mes op haar keel voelt. Ze durft nauwelijks te ademen, bang dat zelfs dat al voldoende is om het mes door haar huid te laten glijden.

Tot haar grote afschuw voelt ze hoe hij de riem van haar broek losmaakt. Ze wil gillen, protesteren, maar het mes maakt het haar onmogelijk. Z’n vingers glijden onder de stof en zonder het mes van haar keel weg te halen, trekt hij met een hand de broek naar beneden.

Marc zit op de achterbank van de auto, terwijl Daniel zo hard als hij durft zonder ongelukken te veroorzaken de N125 opdraait en in de richting van Vila Nova de Cacela rijdt. Hij weet de schuur met gemak te vinden al is hij er na die noodlottige zaterdagavond dat hij er met de politie was nooit meer teruggeweest.

‘Zie je nog iets?’

Lou draait zich half om op z’n stoel en werpt een blik op Marc, die z’n ogen geen moment van z’n telefoon afhoudt.

‘Ja, ze leven, Tessa is er in geslaagd haar armen los te krijgen, maar ze staat gedeeltelijk buiten beeld nu, de camera is maar klein,’ reageert Marc, ‘Karin is met Frank in de andere ruimte.’

Hij kan het niet over z’n hart verkrijgen te vertellen wat hij voor z’n ogen ziet gebeuren. Geen van beide mannen, die Karin kennen en mogen, hoeven dat te weten, houdt hij zich voor. Het belangrijkste is dat ze allebei nog leven en als ze opschieten, zijn ze wellicht in staat dat zo te houden.

‘Gaat het?’

Lou kijkt bezorgd naar Daniel, die vrijwel zonder te remmen linksaf slaat en probeert uit alle macht z’n stem zo rustig mogelijk te houden.

‘We komen op tijd, dat moet je geloven.’

‘Oh ja? En wat als we niet op tijd zijn, wat dan?’

Daniels stem stokt en de handen om het stuur zijn wit van spanning.

‘Hoe kon Fernanda die vent dit allemaal vertellen?’ brengt hij uit, ‘waarom in hemelsnaam? Haat ze ons zo erg?’

‘Ik weet het niet,’ verslagen haalt Lou z’n schouders op en zet zich schrap als z’n broer zonder vaart te minderen over het spoor racet, zodat ze met hun hoofd tegen het dak vliegen.

‘Shit, merda!’

Een tiental meters voor hen draait plotseling een oude tractor langzaam de weg op en Daniel moet volop in de remmen om er niet bovenop te knallen. Ze voelen allemaal dat de wagen dreigt weg te glijden op de kletsnatte weg en Marc klampt zich haastig aan de stoel voor hem vast, terwijl de telefoon uit z’n handen glipt en op de grond valt.

Daniel slaagt er met moeite in de auto recht te krijgen, maar kan vervolgens weinig anders doen dan in een rustiger tempo achter de voortsukkelende tractor aan te rijden, hoewel hij toetert en seint in de hoop dat de man, die het trage landbouwvoertuig bestuurt, voor hen aan de kant gaat. De weg is echter maar smal en in de neerstromende regen is het zicht zo slecht dat de man waarschijnlijk niet eens merkt dat hij achter hem zit, realiseert hij zich. Hij slaat vol frustratie op het stuur en kan alleen maar hopen dat de tractor zo op de plek van bestemming is.

Marc grabbelt op de grond voor hem op zoek naar z’n telefoon en vindt hem uiteindelijk onder de passagiersstoel. Haastig richt hij z’n blik weer op het toestel en hapt dan naar adem van pure schrik. De camera, die in het kamertje hangt waar Tessa is, laat een leeg bed zien.

Hoofdstuk 17

Tessa is er met veel moeite in geslaagd genoeg ruitjes naar buiten te duwen om vervolgens de latjes er tussenin te kunnen breken. Nu drukt ze zo hard ze kan tegen de resterende versplinterde stukken hout om genoeg ruimte te creëren zodat ze er doorheen past. Zodra ze denkt dat het lukt, trekt ze het T-shirt van haar hand, schudt het uit om eventuele glassplinters te verwijderen en trekt het weer over haar hoofd, waarna ze haar bovenlichaam naar buiten begint te wringen. Ze slaakt een kreet van pijn als ze met haar zij langs een vergeten stuk glas gaat en voelt onmiddellijk het bloed over haar zij lopen. Vastberaden nu niet te stoppen, negeert ze de pijn en wringt zich verder.

Op het moment dat ze met haar bovenlichaam naar buiten hangt, kan ze niets anders doen dan zich laten vallen en ze komt dan ook met een pijnlijke dreun op haar rechterschouder op de grond terecht. Gelukkig groeit er gras en onkruid onder het raam, zodat ze niet op harde steen landt, maar de val vanuit het raam is zo al pijnlijk genoeg. Terwijl ze moeizaam overeind krabbelt, loopt het water al in straaltjes over haar gezicht en binnen een minuut is ze volledig doorweekt. Hoewel ze de regen, die haar tot op haar bot verkleumt, verfoeit, beseft ze maar al te goed dat het ook haar redding betekent. Dankzij de neerkletterende regen kan Frank niets horen en zelfs al ontdekt hij dat ze is verdwenen, het zicht is zo slecht dat hij haar nooit kan zien, zolang ze maakt dat ze wegkomt.

Ze veegt de regen uit haar gezicht waarbij ze per ongeluk haar gewonde wang raakt en krimpt ineen van de pijn. Niet huilen, houdt ze zichzelf voor, al staan de tranen in haar ogen. Ze moet weg hier, hulp halen, en snel ook. Karin is nog in de schuur.

‘We zijn er bijna, hoe pakken we dit aan?’

Daniel zit tot z’n grote ergernis nog steeds achter de tractor, maar hij kan het risico niet nemen hem te passeren, niet op deze smalle weg en niet met dit weer. De kans dat ze met de auto in de greppel belanden, is te groot dus er zit weinig anders op dan z’n tempo aan te passen.

‘Als we naar binnen rennen, heb je kans dat hij Karin doodt. Hij heeft een mes,’ merkt Marc op.

Hij houdt z’n blik nog steeds strak op het beeldscherm van z’n telefoon gericht en hoort hoe Lou geschrokken z’n adem inhoudt.

‘We kunnen op de politie wachten. Jorge zou bellen, waarschijnlijk blijven ze niet lang weg,’ oppert Lou, al weet hij zeker dat z’n broer dat voorstel direct van tafel zal vegen.

‘Maar misschien wel lang genoeg om François de tijd te geven Karin iets aan te doen,’ zegt Daniel, zoals hij al verwacht.

‘Dat risico kunnen we niet nemen. We moeten zelf in actie komen.’

‘Oké, wat stel je voor?’ vraagt Lou.

‘Er is een raampje aan de achterkant,’ zegt Daniel langzaam, ‘in de ruimte waar Tessa zit. Een van ons moet via die kant, zodat we Frank van twee kanten tegelijk kunnen overvallen. Gelukkig regent het nog steeds, dat maakt de kans op ontdekking een stuk kleiner en de kans dat we hem verrassen stukken groter. Die schuur heeft een dak van ijzeren golfplaten, de regen moet binnen een enorme herrie maken. Dat is in ons voordeel.’

Marc is onwillekeurig onder de indruk van Daniels vermogen om zelfs in deze situatie, waarin hij zich ongetwijfeld doodongerust moet maken over z’n vrouw, logisch na te denken en knikt onmiddellijk instemmend. Hij vertelt nog maar niet dat hij geen spoor meer van Tessa ziet in die kleine ruimte. Het kan zijn dat ze achter de deur staat, wachtend op een gelegenheid om er vandoor te gaan, waardoor ze buiten beeld valt.

‘Oké, dan ga ik via de achterkant, ik ben de kleinste. Waarschijnlijk pas ik het makkelijkst door het raam,’ stelt Lou voor.

‘En hoe weten we wanneer jij binnen bent? Met dit weer horen en zien wij ook niets,’ wil Daniel weten.

‘Geef me vijf minuten vanaf dat ik uit de auto stap, dat moet genoeg zijn,’ vindt Lou. Hij kijkt over z’n schouder naar Marc alsof hij de toestemming van die man wil en deze knikt langzaam.

‘Klinkt als een plan,’ stemt hij in met het voorstel.

‘Oké, ik zet de auto voor de oprit, zodat Frank er in elk geval niet met zijn auto vandoor kan als hij er toch in slaagt de schuur uit te komen. Er zijn geen ramen aan deze kant, dus de enige manier voor hem om ons te zien is als hij de deur opent en zolang hij met Karin bezig is, zal dat niet gebeuren, vermoed ik,’ meent Daniel.

Ze hebben inmiddels de oude loods in zicht en zien de auto van François staan. Terwijl de tractor er voorbij sukkelt, remt Daniel af en zet de auto dwars voor de oprit.

‘Iedereen klaar? Lou, jij gaat eerst, jij moet het verst.’

Lou knikt, legt in een bemoedigend gebaar even z’n hand op Daniels arm en laat zich dan uit de auto glijden. Hij rent in een snelle looppas rechts langs de oprit en verdwijnt al snel uit het zicht van de andere twee mannen.

Daniel houdt z’n blik op z’n horloge gericht en probeert het beeld van een gevangen zittende Tessa, vastgebonden en ongetwijfeld doodsbang, uit z’n hoofd te zetten. De minuten verstrijken uiterst traag en het enige wat hij continu denkt als een soort eindeloze mantra is ‘laat Tessa veilig zijn, laat Tessa veilig zijn.’

‘Klaar?’

Marc heeft net als Daniel de klok in de gaten zitten houden en legt nu z’n hand op de schouder van Daniel. Deze schiet, als door een bij gestoken overeind en dat bewijst eens te meer hoe gespannen iedereen is.

‘Ja, laten we gaan,’ zegt hij schor, terwijl hij het portier open duwt.

Terwijl Lou zich naar de achterkant van de schuur haast, hoopt hij vurig dat Tessa niet gaat gillen als hij het raampje inslaat noch dat ze wordt bedolven onder de glassplinters, maar zodra hij aan de achterkant is gekomen, stokt z’n adem in z’n keel.

Op de grond onder het raam liggen brokstukken van de raamlatjes alsmede stukjes glas. Tevens ziet hij platgetrapt gras en voetafdrukken in de natte aarde. Het moet Tessa gelukt zijn te ontsnappen, maar waar is ze?

Hij drukt zich tegen de houten achterwand in een poging enigszins uit de regen te staan, zodat hij om zich heen kan kijken zonder dat het water continu over z’n gezicht loopt. Hij werpt een zoekende blik in het rond, maar ziet niets. Er is een mogelijkheid dat ze door Frank is betrapt, schiet het door z’n hoofd en hij haalt een paar keer diep adem. Als dat het geval is, bestaat de kans dat de man direct aan de andere kant van deze wand staat en dan bevindt hij zich in een wel heel kwetsbare positie als hij zich door het raam heen werkt. De tijd dringt en hoewel hij ziet dat z’n handen trillen van nerveuze spanning zit er niets anders op dan te doen wat ze hebben afgesproken.

Hij zet z’n handen op het vermolmde hout en trekt zich hoog genoeg op om naar binnen te kunnen kijken. Een snelle blik in de kleine ruimte vertelt hem dat deze leeg is en opgelucht dat Tessa er blijkbaar vandoor is gegaan en Frank dat nog niet door heeft, werkt hij zich moeizaam verder omhoog.

Het is een onhandig gemanoeuvreer als hij met z’n bovenlichaam in en z’n onderlichaam uit de schuur hangt, maar uiteindelijk lukt het hem dan toch om vrijwel zonder geluid te maken aan de andere kant op het bed te belanden. Een pijnlijke steek als z’n been dwars door het spiraal zakt en het kost moeite om z’n voet er weer uit te trekken, maar dan staat hij aan de andere kant van de deur en nog net binnen de vijf minuten ziet hij op z’n horloge.

Het kan nu niet lang meer duren of de andere twee komen vanaf de voorkant en dan moet hij op hetzelfde moment deze deur open duwen in de hoop dat Frank lang genoeg van slag is om hem te overmeesteren.

Z’n hart klopt als een bezetene en z’n handen zijn klam, terwijl hij z’n vingers om de deurklink legt en wacht op enig teken van leven aan de andere kant. Hoewel de regen het Frank onmogelijk maakt om hen te horen, maakt het hem ook vrijwel onmogelijk om z’n broer en Marc te horen, realiseert hij zich. Hij kan alleen maar hopen dat hij op het juiste moment de deur openduwt.

Op dat moment hoort hij een gil en hoewel hij niet weet wie er gilt, is het voldoende reden om met volle kracht de deur open te duwen en luid schreeuwend naar binnen te rennen.

Daniel en Marc drukken zich tegen de wand naast de deur en Daniel houdt z’n blik op z’n horloge gericht terwijl hij Marc strak aankijkt. Hij heeft geen idee wat hen te wachten staat. Lukt het hen om Frank zodanig te verrassen dat ze hem kunnen overmeesteren? Het is drie tegen één, maar zoals Marc al zei, heeft Frank een mes en bovendien heeft hij Karin. Wat als hij dreigt Karin te doden, wat kunnen ze dan doen? Even voelt hij spijt dat ze niet hebben besloten op de politie te wachten, maar dan dringt de gedachte aan Tessa, die hulpeloos gevangen zit, zich weer aan hem op en hij recht z’n schouders.

‘Klaar?’ fluistert hij tegen de andere man.

Deze knikt zwijgend en na een kort schietgebedje dat alles goed gaat, gooit Daniel z’n volle gewicht tegen de deur en vliegt naar binnen op de voet gevolgd door Marc.

Het is Karin die gilt als de deur plotseling open vliegt en ze langs Frank heen plotseling twee mannen ziet binnenstormen, waarvan ze er één herkent als Daniel.

Frank draait zich met het mes in z’n hand om, maar hij is te verrast en dardoor te traag. Terwijl vanaf achteren Lou aan komt, die hem een duw in z’n rug geeft, is het Marc, die uithaalt en François, terwijl hij naar voren struikelt, een enorme oplawaai verkoopt. Het mes klettert op de grond en François valt op z’n knieën.

‘Karin, ben je oké?’

Daniel buigt zich over haar heen en ze knikt terwijl de tranen van opluchting over haar wangen lopen.

‘Tessa is achter,’ fluistert ze, ‘ik ben oké.’

Daniel gunt François, die door zowel Marc als Lou in bedwang wordt gehouden, geen blik waardig en beent met grote passen naar de openstaande deur om vervolgens een kreet van ontsteltenis te slaken.

‘Waar is Tessa?’

Hij loopt terug naar de plek waar François op z’n knieën zit, terwijl Marc hem stevig beet heeft. De man doet vertwijfelde pogingen zich los te rukken, maar Marc schept er duidelijk genoegen in z’n armen dusdanig op z’n rug te draaien om hem in bedwang te houden dat hij een pijnlijke kreet slaakt.

‘Wat heb je met Tessa gedaan? Vertel op, schoft, waar is ze?’

Daniel blijft vlak voor François staan en kijkt dreigend op hem neer. In een flits ziet hij het mes en raapt het op, waarna hij de punt zonder enige aarzeling tegen François’ keel zet.

‘Zeg op,’ eist hij, ‘waar is ze?’

‘Daniel, Daniel, ze was al weg toen ik bij het raam kwam, ze moet zelf gevlucht zijn.’

Lou legt een hand op die van z’n broer en duwt langzaam het mes opzij. Op het gezicht van François is duidelijk de verwarring zichtbaar en Karin snikt zachtjes.

‘Ik moet haar zoeken.’

Daniel veegt z’n natte haar naar achteren en heeft een paar tellen lang geen idee wat hij moet doen, maar dan klinkt Marc’s rustige stem.

‘Waarschijnlijk is ze gevlucht en op zoek naar hulp, een telefoon of zo. Ga naar het dichtstbijzijnde huis, wij zorgen voor Karin en voor François. De politie zal zo wel komen. Ga.’

Daniel kijkt onzeker naar Lou, die knikt en werpt een verontschuldigende blik op Karin, die nog steeds vastgebonden op de grond ligt, haar bovenlijf bloot, de broek tot aan haar enkels naar beneden getrokken. Hij ziet sporen van Franks mes, riem en handen op haar huid.

‘Ga, ga!’ brengt ze uit.

Hij slaakt een gefrustreerde kreet, maar draait zich dan ijlings om en snelt de schuur uit. Hij rent naar de achterkant waar hij, zoals Lou al zei, het lege raamkozijn ziet en kijkt zoekend rond.

‘Tess! Tess!’

Tegen beter weten in roept hij haar naam en probeert te bedenken waar het dichtstbijzijnde huis is, in de hoop dat zij dezelfde beslissing heeft genomen. Doornat van zowel het angstzweet als de regen rent hij naar links en baant zich een weg door wat struiken naar de weg.

‘Au!’

Tessa blijft met haar broek in een uitloper van een verwaarloosde bramenstruik hangen en rukt zich wanhopig los in een poging haar weg zo snel mogelijk te vervolgen. Ze is volledig doorweekt en rilt onophoudelijk, maar ze moet verder, ze moet hulp halen. Door het regengordijn heen ziet ze de vage contouren van het huis voor haar en ze struikelt meer dan ze loopt het erf op. De gedeeltelijk glazen voordeur zit dicht en wanhopig en verkleumd bonst ze er met haar vuist op, terwijl ze probeert boven het geluid van de nog steeds neerkletterende regen uit te komen.

Net op het moment dat er binnen licht aangaat en iemand als een schim zichtbaar door het gekleurde glas van de deur naar haar toe komt, wordt ze van achteren beet gegrepen en ze slaakt een wanhopige kreet, terwijl ze met haar laatste krachten probeert zich los te rukken.

‘Tess, ik ben het, Daniel.’

Het duurt een paar tellen voor de zo vertrouwde klank van z’n stem tot haar doordringt en op hetzelfde moment dat de deur wordt geopend en Daniel haar in z’n armen trekt, wordt alles zwart voor haar ogen.

Tessa opent haar ogen en het eerste wat ze ziet is een fel wit licht. In een reflex knijpt ze haar ogen weer dicht en kreunt pijnlijk.

‘Tess?’

Ze voelt dat iemand haar hand pakt en heel voorzichtig opent ze haar ogen op een kiertje in de hoop het felle licht buiten te sluiten.

‘Daniel?’ vraagt ze schor.

‘Ja, schat, ik ben het. Hoe voel je je?’

Ze knippert met haar ogen om aan het licht te wennen en het vertrouwde gezicht van haar man verschijnt in haar blikveld. Ze ziet de bezorgde blik in z’n ogen, terwijl ze voelt hoe hij haar hand steviger beet pakt.

‘Waar ben ik?’ wil ze weten, ‘waar is Karin?’

Opeens dringt het tot haar door wat er is gebeurd en ze maakt aanstalten overeind te komen, maar Daniel houdt haar tegen.

‘Je moet blijven liggen, Karin is oké, ze is net als jij hier in het ziekenhuis, maar jullie mogen allebei gauw naar huis,’ sust Daniel, ‘alles is goed afgelopen. Frank zit in de gevangenis.’

Tessa laat zich achterover duwen en probeert te verwerken wat hij allemaal zegt, maar behalve het feit dat Karin in orde is, doet de rest er op dit moment nauwelijks toe. Haar hoofd bonst en ze heeft moeite om zich te concentreren en terwijl ze Daniel nog iets hoort mompelen, zakt ze opnieuw weg.

Karin kijkt naar de onbekende man, die haar in de schuur heeft gered van Frank en nu opeens aan het voeteneind van haar bed staat.

‘Hallo Karin, hoe voel je je?’ vraagt hij in het Engels.

‘Redelijk, maar wie ben jij? Hoe weet je wie ik ben? Wat deed je in de schuur? Werk je bij de politie?’

Een stortvloed van vragen komt over haar lippen en er verschijnt een glimlach op het gezicht van de onbekende.

‘Mijn naam is Marc de Bisson,’ stelt hij zich voor.

‘Mijn zus heeft ooit een relatie gehad met Frank, François, in Frankrijk, die ze heeft beëindigd. Ze heeft dat helaas niet overleefd en François verdween uit beeld. Toen ik ontdekte dat hij onder een Nederlandse naam in Rotterdam woonde, ben ik er naar toe gegaan, op tijd om jou te zien vertrekken. Uiteindelijk ben ik François gevolgd op z’n zoektocht naar jou, eerlijk gezegd in de hoop dat hij opnieuw in de fout zou gaan, zodat hij op heterdaad zou worden betrapt, maar het spijt me vreselijk dat hij je dit heeft aangedaan,’ vat hij een en ander heel kort samen.

Z’n ogen glijden van haar keel, die schuilgaat achter gaasverband naar het verband op haar borst dat net boven het ziekenhuishemd uitsteekt en hij maakt een verontschuldigend gebaar.

‘Ik leef nog,’ zegt Karin zacht, ‘maar je zus dus niet meer. Heeft hij haar echt vermoord?’

Marc knikt zwijgend en Karin bijt op haar lip voor ze fluistert ‘het spijt me.’

‘Jij kunt er niets aan doen. François is de duivel, die dat op z’n geweten heeft, maar gelukkig zit hij nu vast voor ontvoering en mishandeling van jullie. Met een beetje geluk kunnen we hem alsnog de moord op Lucienne ten laste leggen, zodra er contact is opgenomen met de Franse politie. Er was voldoende DNA-bewijs, maar omdat hij spoorloos was verdwenen, kon de politie er niets mee.’

‘Hij leek zo charmant,’ begint Karin en Marc knikt direct.

‘Ja, dat vond Lucienne ook en ik moet eerlijk zeggen, toen ze hem aan mij voorstelde dacht ik dat ook. Je moet jezelf niets kwalijk nemen.’

‘Dat is gemakkelijk gezegd,’ Karin trekt een gezicht, ‘het zal nog wel een tijdje duren voor ik dit kan vergeten. Hoe is het met Tessa?’ wil ze dan weten.

‘Goed, ze was er net voor wij arriveerden in geslaagd te ontsnappen om hulp te halen. Daniel vond haar toen ze bij een boerderij aanklopte. Ze is onderkoeld geraakt en heeft snijwonden, die gehecht zijn. Ze ligt een paar kamers verderop. Als het goed is, mogen jullie vanavond allebei naar huis,’ vertelt hij.

‘Huis,’ Karin schudt haar hoofd, ‘mijn huis is in Nederland, niet hier. Ik wil naar Nederland, naar m’n ouders.’

Er springen tranen in haar ogen en ze veegt ze snel weg, maar niet voor Marc ze gezien heeft. Hij knikt haar vol begrip toe.

‘Als je wilt, vlieg ik samen met je terug. Mijn auto staat nog steeds op de luchthaven van Rotterdam. Voor die tijd zal de politie ongetwijfeld met je willen praten. Ze willen vast een verklaring van je, al hebben Lou, Daniel en ik zoveel mogelijk verteld.’

Hij zegt maar niets over de opgenomen beelden, die hij aan de politie heeft overhandigd en die meer dan voldoende bewijsmateriaal vormen voor ontvoering en mishandeling en Karin slaakt een trillende zucht.

‘Wat moet, dat moet,’ zegt ze met een grimas, ‘maar daarna wil ik zo snel mogelijk weg hier.’

Er klinken voetstappen bij de deur en ze kijkt op om recht in het gezicht van Daniel te kijken.

‘Daniel! Hoe is het met Tessa? Is ze echt oké?’

Ze probeert overeind te komen en Marc schiet toe om haar te helpen, terwijl ze haar ogen geen moment van Daniel afhoudt.

‘Moe, onderkoeld, enigszins gehavend, maar verder in orde. En jij?’

Hij loopt naar de andere kant van het bed, zodat hij tegenover Marc staat, die hij toe knikt.

‘Ik ben oké, ze hebben de snijwonden verbonden en verder mankeer ik niets. Ik wil zo gauw mogelijk naar huis, dat wel,’ zegt ze snel, ‘het spijt me, maar Portugal is momenteel niet m’n favoriete land.’

‘Dat snap ik, al hoop ik natuurlijk dat je daar snel anders over gaat denken. Je bent belangrijk voor Tessa, jullie zijn al zo lang vriendinnen.’

Daniel legt een stevige hand op de hare en ze ziet dat er tranen in z’n ogen staan als hij naar haar kijkt.

‘Laat jullie vriendschap hier niet onder lijden,’ verzoekt hij dringend, ‘jullie hebben elkaar nodig om dit te verwerken.’

‘Ik wil naar huis, naar m’n ouders,’ brengt Karin uit, ‘dat heeft niets met Tessa te maken, maar ik wil dit gewoon vergeten.’

‘Volgens de artsen mogen jullie allebei vanavond naar huis. Ik ga zo schone kleren halen en kom dan terug om jullie op te halen. Jouw spullen liggen sowieso nog bij ons. Marc zei al dat hij met je terug naar Nederland wil vliegen, dan ben je in elk geval niet alleen,’ zegt Daniel kalm.

‘Jullie moeten morgenochtend bij de politie een verklaring afleggen, daarna ben je vrij om te gaan als je dat perse wilt, maar je mag altijd hier blijven, dat weet je toch?’

Karin ziet aan Daniels gezicht dat hij er moeite mee heeft dat ze zo snel mogelijk Portugal wil verlaten, maar ze kan het niet opbrengen langer dan noodzakelijk te blijven. Ze weet zeker dat alles haar aan Frank herinnert en aan de vreselijke momenten die ze in de schuur heeft meegemaakt. Ze wil het zo snel mogelijk achter zich laten, in elk geval de omgeving die haar er continu aan zal herinneren.

‘Ik kom je straks halen, oké?’

Daniel loopt naar de deur en draait zich nog even naar haar om, waarna hij de kamer verlaat.

‘De familie Esteves wil graag dat je blijft,’ merkt Marc op zodra ze weer met z’n tweeën zijn, ‘wil je echt perse terug?’

‘Ja, ik weet dat zij nergens schuldig aan zijn, maar ik wil gewoon naar huis.’

Met een snik sluit ze haar ogen en Marc legt met een meelevend gebaar z’n hand op haar schouder.

‘Ik begrijp het, ik zal onze vlucht voor morgenmiddag gaan regelen. Daniel heeft m’n telefoonnummer al je me nodig hebt.’

‘Hoe is het met Tessa?’

Daniel heeft zich door een politieagent in Cacela Velha laten afzetten en ziet op de parkeerplaats z’n Jeep staan, waarna hij z’n vader bij z’n voordeur aantreft. Het lijkt of hij in een paar uur tijd jaren ouder is geworden, constateert Daniel geschrokken, terwijl hij de autosleutel aanpakt, die zijn vader hem voorhoudt.

‘Lou heeft me verteld wat er allemaal gebeurd is. Is ze oké?’

‘Ze is in orde, flink gehavend en onderkoeld, maar ze mag vanavond naar huis. Ik kom alleen wat schone kleren halen en dan ga ik terug om haar en Karin op te halen.’

Hij legt een geruststellende hand op z’n vaders arm en wijst met z’n hoofd naar de deur.

‘Kom je even mee naar binnen?’

Hij doet de deur van slot en laat z’n vader voorgaan, waarna hij hem de kamer in volgt. Als z’n blik op de tassen en rugzak valt, die nog steeds midden op de vloer liggen, schuift hij ze met z’n voet opzij en haalt met een flauw lachje z’n schouders op als hij z’n vader ziet kijken.

‘Hij heeft Karin overmeesterd, zodra ze binnen kwam. Blijkbaar is het hem gelukt het slot te forceren en zodra Karin binnen stapte, heeft hij een mes op haar keel gezet. Tessa kon geen kant op, omdat hij dreigde Karin iets aan te doen,’ legt hij uit.

Samen met Marc, de politie en een zeer summiere verklaring van zowel Tessa als Karin, die nog uitgebreider en formeler moeten worden verhoord, hebben ze de gebeurtenissen van de afgelopen uren kunnen reconstrueren en hij kan er nog steeds niet over uit.

‘En Fernanda’s rol hierin?’ vraagt Jorge zacht.

‘Via haar is hij aan de weet gekomen wanneer Karin en Tessa terug zouden zijn. Ze heeft zelfs op wacht gestaan op de parkeerplaats. Als ik onverhoopt eerder was gekomen dan de twee vrouwen hadden ze hun plan veranderd. Voor haar was het een spelletje, voor Frank was het dodelijke ernst en voor Karin en Tessa bijna ook.’

Z’n stem stokt en z’n vader slaat troostend een arm om z’n oudste zoon heen.

‘Ze zijn veilig nu,’ zegt hij.

‘Ja, maar met name Tessa is voor het leven getekend. Ze heeft een enorme snee op haar wang en ik denk dat ze allebei nog lang nachtmerries zullen hebben,’ zegt Daniel verstikt.

‘Ze moeten doodsbang zijn geweest. Karin wil zo snel mogelijk terug naar Nederland. Ik heb het nog niet tegen Tessa gezegd.’

‘Misschien denkt Karin daar morgen anders over,’ zegt Jorge hoopvol, ‘is het alleen de schrik. Ze zijn bijna zussen voor elkaar. Tessa zal het vreselijk vinden als Karin direct weg wil.’

‘Ja, maar ik ben bang dat Karin het meent. Voor haar is Portugal nu synoniem met deze verschrikking.’

Daniel maakt zich uit z’n vaders omhelzing los en loopt door naar de slaapkamer om schone en met name droge kleren voor Tessa te pakken.

‘Laat het ons weten als we iets kunnen doen, maakt niet uit wat,’ zegt Jorge dringend, terwijl hij toekijkt hoe Daniel een comfortabele trui en een spijkerbroek tevoorschijn haalt. Op het laatste moment haalt hij nog een tweede trui uit de kast voor Karin. Hij heeft geen puf om naar beneden te lopen om in Karins eigen garderobe te gaan kijken.

‘Dat zal ik doen, maar ik denk dat Tessa voorlopig alleen rust nodig heeft.’

Daniel maakt aanstalten weer naar de voordeur te lopen en Jorge kan weinig anders doen dan achter hem aan te gaan.

‘Fernanda voelt zich vreselijk,’ merkt hij op, terwijl ze naar buiten stappen, ‘dit heeft ze nooit gewild.’

‘Het spijt me, maar Fernanda’s gevoelens interesseren mij momenteel niet erg,’ zegt Daniel stroef.

‘Of ze het wel of niet gewild heeft, ze vond het een leuk spelletje om die twee meiden te ontvoeren, kom op! Dat zijn geen grapjes, ze had beter moeten weten. Voorlopig hoef ik haar niet te zien en ik vermoed dat Tessa ook helemaal klaar is met haar. Ik ga terug naar het ziekenhuis.’

‘Houd ons op de hoogte, we willen allemaal helpen,’ biedt Jorge nogmaals aan.

Daniel knikt slechts, draait de deur op slot en laat z’n vader achter waar hij staat, terwijl hij zonder om te kijken naar z’n auto loopt.

Alsof de natuur door heeft dat de ellende grotendeels achter hen ligt, is de storing voorbij getrokken en schijnt er zelfs al weer een flauw zonnetje waardoor de wereld er weer een stuk vrolijker uitziet. Voor z’n geestesoog ziet hij echter nog steeds de situatie in de loods voor zich en hij huivert ondanks de zon.

In het ziekenhuis treft hij een inmiddels opgeknapte Tessa aan, die rechtop in bed zit en verheugd opkijkt, zodra hij de kamer binnenkomt.

‘Droge kleren.’

Daniel houdt de kledingstukken omhoog en nog voor hij een hand uit kan steken om haar te helpen, laat Tessa zich al uit bed glijden en trekt het vreselijke ziekenhuishemd over haar hoofd. Zodra ze zich heeft aangekleed, haalt ze een paar keer diep adem en slaagt er dan in een glimlach te produceren als ze ziet dat hij haar bezorgd staat op te nemen.

‘Kijk niet zo bezorgd, ik ben in orde. Beetje beurs her en der, maar dat komt wel goed.’

Ze drukt haar lippen op z’n wang en haalt liefkozend een hand door z’n haren.

‘Laten we Karin halen en snel naar huis gaan. Ik wil hier weg,’ kondigt ze aan.

Ze grijpt z’n hand en Daniel besluit lafhartig het aan Karin zelf over te laten om Tessa mee te delen dat ze niet van plan is langer in Portugal te blijven.

‘Karin, ga je mee?’

Tessa stapt de kamer van Karin binnen en houdt geschrokken haar adem in als ze de diverse gaasverbanden ziet die de hals en het bovenlichaam van haar vriendin bedekken.

‘Mijn hemel, hoe voel je je?’

Ze is binnen een paar tellen bij het bed en kijkt vragend naar Karin, die haar schouders ophaalt.

‘Het gaat, een paar sneden zijn gehecht, de rest zit met zwaluwstaartjes dicht. Verder doen m’n schouders nog zeer, maar jij? Je wang!’

Ze steekt een trillende hand uit naar Tessa’s wang en legt heel zacht haar vingers naast het verband dat over de snee heen zit.

‘Ook gehecht, er zal waarschijnlijk wel een litteken zichtbaar blijven.’

Tessa’s stem trilt een beetje, maar dan vervolgt ze rustiger: ‘misschien is er later nog iets aan te doen met plastische chirurgie, het is afwachten hoe het geneest, maar we leven nog, toch? Dat is het belangrijkste. En Frank zit vast. Kom, we gaan naar huis.’

‘Ja, ik heb een trui van Tessa voor je meegenomen, je blouse was niet meer te redden,’ zegt Daniel geforceerd vrolijk.

‘Die blouse wil ik nooit meer zien,’ reageert Karin heftig, ‘dank je wel.’

Ze neemt met een dankbare blik de trui aan van Daniel en hij ziet dat ze ondanks alles wat ze eerder gezegd heeft blij is dat hij aan haar gedacht heeft. Terwijl Tessa bezorgd toekijkt, kleedt Karin zich aan en dan zijn ze klaar om naar de auto te gaan.

In de auto wordt nauwelijks gesproken. Karin zit op de achterbank, verdiept in haar eigen gedachten en Tessa leunt tegen Daniel aan, blij dat ze naar huis mag, maar nog niet bekomen van alles wat ze die middag hebben meegemaakt. Bovendien schrijnt de wond in haar gezicht nu de pijnstiller die ze heeft gekregen tijdens het hechten begint uit te werken.

‘Gaat het met je?’ Daniel werpt een bezorgde blik opzij en ze glimlacht moeizaam.

‘Een beetje,’ geeft ze toe, ‘de verdoving begint uit te werken.’

Als ze een paar minuten later voor het huis staan, haalt Tessa diep adem. De aanblik van de zo vertrouwde voordeur, die ze eerder die middag zo enthousiast door is gelopen, zorgt voor een gespannen gevoel in haar buik. Ze werpt een snelle blik over haar schouder en ziet dat Karin met een wit gezicht naar de deur staat te staren.

‘Ik kan het niet,’ fluistert Karin vrijwel onhoorbaar en ze beeft zichtbaar.

‘Ik had hem niet gezien, hij pakte me opeens vast. Ik dacht dat hij me zou vermoorden.’

Ze huivert en doet een paar stappen achteruit, gevolgd door Tessa.

‘Oh, meisje toch, ik begrijp het, echt, kom, we gaan naar jouw kamer, daar is hij niet geweest, goed? We blijven daar of wil je liever naar de Quinta?’

Tessa wrijft troostend over Karins rug en haar vriendin schokschoudert.

‘Beneden lukt het misschien,’ geeft ze uiteindelijk toe, ‘maar ik wil morgen naar huis, het is te veel.’

‘Ik snap het, ik vind het vreselijk dat je weggaat, en ik ben zo bang dat je nooit meer terugkomt, maar ik begrijp het.’

De twee vrouwen huilen nu allebei en Daniel staat met een strak gezicht toe te kijken hoe ze elk op hun eigen manier proberen de gebeurtenis van die middag een plekje te geven. Inwendig is hij woedend dat één man zoveel ellende kan aanrichten en hij kan alleen vurig hopen dat Tessa inderdaad in staat is de gebeurtenis los te zien van hun huis. Ook weet hij dat als dat niet zo is, de keuze niet heel moeilijk zal zijn. Voor Tessa’s geluk is hij bereid om overal te wonen, hoezeer hij dit plekje ook zal missen.

Epiloog

Het is april. De herinneringen aan de gebeurtenissen rondom Frank zijn inmiddels vervaagd net als het litteken op Tessa’s wang. Heel af en toe wordt ze nog geplaagd door nachtmerries, maar ook die worden minder heftig en komen steeds minder vaak voor.

De afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen. Tessa heeft direct na Karins vertrek haar werkzaamheden op de kaasboerderij weer opgepakt. Het gaf haar de afleiding die ze nodig had. Al snel zijn er afspraken gemaakt tussen hen en Jorge en sinds één januari is de geitenboerderij officieel hun eigendom, met alles wat erbij komt kijken.

Daniel en Tessa werken zes dagen in de week en hebben elke vrijdag vrij, een dag die wordt opgevangen door João, die inmiddels vijf dagen in de week op de boerderij werkt. Maria en Katia verdelen samen de andere benodigde uren en dat gaat in volle harmonie.

Sinds half januari worden er door Tessa op twee middagen workshops gegeven en tot ieders verrassing is het een doorslaand succes en zijn de opbrengsten, mede door koppelverkoop met andere streekproducten, ver boven verwachting. Estrela helpt Tessa met de workshops, terwijl ze op de resterende dagen haar tijd verdeelt tussen werkzaamheden bij Viv en als invalkracht in de kaasmakerij als er iemand vrij wil of nodig heeft.

Hoewel Fernanda na Tessa’s ontvoering vol zelfverwijt en schuldgevoel zat, is dat gevoel niet lang blijven hangen en is ze met hangende pootjes teruggekeerd naar Silvio bij wie ze is ingetrokken. Het appartement staat te koop en het laatste dat Tessa heeft gehoord, is dat Fernanda een baan heeft bij een kunstgalerie en nu moderne kunst slijt aan argeloze kopers.

Op dit moment zit Tessa op de veranda van het huis van Alex en Chris. Het is haar vrije middag en ze heeft de rit naar Porto Carvalhoso gemaakt om lekker bij te kletsen. Viv heeft direct na Tessa’s ontvoering Alex gebeld en haar gevraagd contact met Tessa te zoeken, omdat ze vermoedde dat Tessa de steun van een landgenote kon gebruiken na Karins overhaastige aftocht. Hier is Tessa Viv nog steeds dankbaar voor. Alex liet zich niet lang smeken en stond de dag erna al op de stoep.

In de weken, die volgden zijn de twee vrouwen goede vriendinnen geworden en ze proberen zeker eens per week met elkaar af te spreken, regelmatig met de mannen erbij. Chris en Daniel kunnen het goed met elkaar vinden en sinds Chris een oude zeilboot heeft gekocht, brengt het viertal met of zonder Ricky zo vaak als ze kunnen een middag gezamenlijk op het water door.

Tessa vindt het nog steeds jammer dat het voor Karin niet mogelijk is om de ontvoering en de angst die ze heeft doorstaan los te zien van Portugal, maar ze kan niet anders dan zich erbij neerleggen. Ze hebben nog contact via Skype en Whatsapp, maar er is sinds die noodlottige middag iets veranderd in hun relatie en dat beseffen ze allebei.

‘Hier, je thee.’

Alex komt de veranda op en zet twee flinke theemokken op de lage tafel, terwijl ze tegenover Tessa gaat zitten en haar onderzoekend opneemt.

‘Alles goed? Ik heb het idee dat je vanaf dat je bent gearriveerd ergens over zit te piekeren.’

‘Niet echt piekeren, meer terugdenken aan wat er allemaal gebeurd is. Ik hoorde vandaag dat Frank naar Frankrijk wordt overgebracht en daar terecht staat voor de moord op Lucienne. Marc belde,’ vertelt ze.

‘Karin is ook bij die rechtszaak, ik hoef er gelukkig niet heen. Ik heb helemaal geen behoefte alles weer op te rakelen, maar ik ben blij dat hij eindelijk voor de rechter staat. Van mij mag hij levenslang krijgen.’

‘Absoluut,’ is Alex het met haar eens, ‘hoe langer hoe beter in elk geval.’

‘Het voelt alsof hij Karin van me heeft afgepakt, daar heb ik nog steeds moeite mee,’ zegt Tessa langzaam.

‘Dat begrijp ik.’

Alex buigt zich over de tafel heen en kijkt Tessa doordringend aan.

‘Karin kan de gebeurtenissen niet los zien van deze omgeving, maar dat slijt, daar ben ik van overtuigd. Jullie zijn al zo lang vriendinnen, er komt een moment dat ze het weer aan kan om hierheen te komen en anders, waarom ga je niet naar haar toe? Vlieg naar Nederland.’

‘Dat kan ook, ja,’ Tessa pakt haar kop thee om de doordringende blik van Alex niet te hoeven beantwoorden en doet alsof ze volledig in beslag wordt genomen door de hete drank.

‘Onze vriendschap is veranderd sinds het gebeuren. Het heeft ons uit elkaar gedreven,’ geeft ze uiteindelijk toe.

‘Alsof we opeens twee verschillende kanten op zijn gegaan. Op zich is dat logisch, we zijn tenslotte allebei volwassen en dan maak je andere keuzes, maar het voelt vreemd na ruim twintig jaar zoveel samen te hebben gedeeld.’

‘Jullie levens zijn ook totaal anders natuurlijk,’ begrijpt Alex, ‘maar dat was voorheen toch ook?’

‘Eigenlijk pas echt sinds ik hierheen ben verhuisd. Als ik heel eerlijk ben, is toen de verwijdering al begonnen. Ik schoof dat op de afstand, maar het was meer dan dat. Ze vond het zonde dat ik niets meer deed met m’n opleiding, ze keurde het min of meer af dat ik tevreden was met het boerin zijn, ze deed er wat laatdunkend over, dat stak,’ bekent Tessa.

‘Ze heeft me zelfs aan het twijfelen gebracht en dat terwijl ik de geiten echt leuk vind. Ik vind het werk in de kaasmakerij fijn en ik vind het prettig samen met Daniel bezig te zijn. Ik had echter continu het gevoel dat ik me moest verdedigen.’

‘Waarom zou je?’ vindt Alex, ‘het is jouw leven. Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken, het belangrijkste is dat jij gelukkig bent met jouw keuzes. Daar draait het om, niet om wat een ander daarvan vindt.’

De twee vrouwen kijken elkaar vol begrip aan en Tessa glimlacht.

‘Dat is zo fijn aan jou, jij accepteert me gewoon zoals ik ben,’ constateert Tessa met een tevreden blik.

‘En waarom niet?’ vindt Alex, ‘ten eerste ben je prima zoals je bent en wie ben ik om iemand te veranderen? Ik kijk wel uit. Iedereen moet doen wat hem of haar gelukkig maakt, daar draait het om in het leven.’

‘En ik ben gelukkig, m’n leven is goed, Daniel en ik hebben het nog steeds geweldig samen dus ik heb helemaal geen reden tot klagen.’

Haar hand glijdt even naar het litteken op haar wang en ze haalt haar schouders op.

‘Het leven is een aaneenschakeling van gebeurtenissen en veranderingen, dit is er één van. We zullen waarschijnlijk altijd contact houden, maar anders dan vroeger en misschien is dat maar goed ook. Bij elke levensfase hoort misschien wel een andere vriendschap.’

‘En zo is het maar net!’

Alex houdt haar glas omhoog alsof ze een toost uitbrengt.

‘Op vriendschap, ver weg of dichtbij, zolang het er maar is!’

‘Proost!’

NAWOORD

Voor het hele verhaal over Tessa's komst naar de Algarve, haar ontmoeting met de familie Esteves en alle gebeurtenissen rondom de oude schuur lees Thuis in de Algarve. 

In m'n debuutroman Halsoverkop wordt het hele verhaal over Alex en Chris verteld.  

Ik wens jullie veel leesplezier, Ellen.