OMMEKEER

SOPHIE ESTER

© Kirstin Rozema

Eerste druk: juni 2023

Uitgeverij Ellessy, Prinsenbeek, The Netherlands

www.ellessy.nl

Niets uit dit boek mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De overwinnaars zijn koningen,

de overwonnenen bandieten.

(Chinees gezegde)

PROLOOG

Nee, een normale jeugd hadden ze niet gehad…

Carol Donewell-Vanhoven, een jonge vrouw van begin twintig, kauwde op haar pen, terwijl ze terugdacht aan de afgelopen jaren. Je zou er een boek over kunnen schrijven. Dat zei men weleens en dat was dan ook wat ze nu aan het doen was. Opschrijven wat er vroeger gebeurd was.

Waar moest ze beginnen?

Het zou een bizar verhaal worden, geen twijfel mogelijk!

Hoe moest ze beginnen? Was het belangrijk om te vertellen dat haar ouders emigranten waren? Och, het verklaarde misschien haar kennis van de Nederlandse taal, maar voegde weinig toe. Dat hoefde er dus niet in.

De eerste jaren van hun jeugd dan? Tja, toen gebeurde er nog weinig. Het begon pas toen ze een jaar of negen was.

‘Toen ik negen jaar oud was, werden mijn ouders in koelen bloede vermoord door een gestoorde man.’

Zo, dat stond er! Zwart op wit. Wat een openingszin! Maar goed, dat was wel het begin geweest van hun turbulente leven.

‘Het motief voor hun moord was wraak. Mijn vader had de dag ervoor iemand gearresteerd. Om welke reden dan ook wilde hij, die gestoorde man, vergelding. Daar gingen mijn oudere broers tenminste vanuit, hoorde ik later van hen.

Vanaf dat moment waren we vogelvrij, zonder dat we enig idee hadden wat er aan de hand kon zijn. Maar dat de moord op mijn ouders niet op zichzelf stond en ineens voor ons en een heleboel andere mensen een serieuze dreiging was geworden, stond vast. We moesten met behulp van de politie vluchten, direct weg uit ons huis, zodat hij ons niet iets kon doen. Een paar dagen later moesten we ook weg uit San Francisco, waar we woonden. We kregen daarvoor hulp van de WitSec, het getuigen-beschermingsprogramma van de FBI.’

Tja, dat was wel zo’n beetje de strekking van de gebeurtenissen. Haar vader had destijds na de arrestatie van die man thuis allerlei zaken telefonisch afgehandeld. Hij had opdrachten gegeven om persoonsgegevens tot ver voor deze arrestatie na te trekken, hij wilde meer weten over de achtergrond van de gearresteerde en hij had opdracht gegeven om de personen, die het dichtst bij hem stonden, te onderzoeken. Haar vader nam nooit zijn werk mee naar huis, dat wist ze destijds al. Hij hield werk en privé zoveel mogelijk gescheiden. Waarom hij het die dag anders had gedaan was voor altijd een raadsel gebleven. Misschien had hij zich die ochtend plotseling iets herinnerd, dat niet kon wachten tot zijn volgende dienst. Er was nooit een antwoord op die waaromvraag gekomen. Maar dat haar vader anders dan normaal had gehandeld, dat wisten ze allemaal. Haar vader had gesproken over de gebeurtenissen rondom de arrestatie. Gebeurtenissen, namen en feiten die hun als gezin niets aangingen. Zaken, die thuishoorden op het politiebureau, waar hij als rechercheur werkte. Blijkbaar liepen ze vanaf dat moment groot gevaar.

Carol had geen idee gehad van wat er aan de hand was. Ze had een zekere onrust gevoeld, die toen bezit had genomen van hun gezin. Steven en Jamey, haar oudste broers, deden ineens anders dan normaal. Het leek alsof er vanaf dat moment een sluier van onrust over hen heen gekomen was. Een sluier, die later die dag in een loodzwaar gordijn veranderde, op het moment dat haar ouders werden vermoord. Die moord had ze met eigen ogen zien gebeuren. Een beeld, dat ze nooit meer van haar netvlies leek te krijgen. Haar vader en moeder waren in de auto gestapt om – volgens Carols herinnering – op visite te gaan. Het was een zondagmiddag geweest. Zij had ze uitgezwaaid, vanaf de deur. Haar moeder had nog gezwaaid en iets tegen Steven, die naast haar stond, gezegd over het eten. Daarna was ze ingestapt en had haar vader de autosleutel in het contact gestoken. De klap die volgde toen hij de sleutel omdraaide, was enorm. De auto werd opgetild en kwam al brandend een paar meter verderop weer op de grond terecht. Alle ramen in de buurt waren kapot. Ze had als verstijfd staan kijken, totdat Steven haar naar binnen duwde.

Carol schudde het hoofd, omdat ze daar nu even niet bij stil wilde staan.

Op het moment van de aanslag was ook nog niet direct het besef gekomen dat ze onmiddellijk weg moesten uit hun huis. Dat was later die middag pas gebleken, toen haar broers hoorden dat er na de moord op hun ouders ook een aanslag was gepleegd op het politiebureau, waar hun vader werkte. De arrestant die het doelwit van de aanslag bleek te zijn, was in koelen bloede vermoord.

Maar ook de agenten, die op dat moment op het bureau aanwezig waren geweest, hadden de aanslag niet overleefd. De kans dat de aanslagpleger ook degene was, die hun ouders had vermoord, werd direct als zeer aannemelijk geacht. Haar vader werkte immers op dit bureau en hij was degene geweest die de arrestatie had verricht.

Direct daarna kregen Carol en haar broers het teken dat ze onmiddellijk weg moesten uit hun huis. Weg, om zichzelf in veiligheid brengen. Wie weet bleef het niet bij de moord op hun ouders en waren zij als volgenden aan de beurt.

Er was een bericht van de dader op een muur buiten het politiebureau achtergelaten: Nobody messes with Robert Dayle! Wie Robert Dayle was, was volkomen onbekend. Hij stond nergens te boek en er waren geen camerabeelden, die hem duidelijk in beeld brachten. Hij was slim genoeg om te zorgen dat hij zo onzichtbaar mogelijk bleef.

Carol en haar broers moesten snel weg. Tijd voor rouw kwam later; nu moesten ze direct handelen. Ze verbleven even in een zogenaamd safe-house: een onderduikadres waar ze zich tijdelijk schuilhielden omdat eerst onderzocht moest worden wie de moordenaar van hun ouders was en wat zijn motief was.

Maar Robert Dayle, de dader, was niet te traceren. Hij leek van de aardbodem verdwenen. Al snel werd duidelijk dat iedereen, die te maken had gehad met de arrestant, gevaar liep of al omgekomen was. De Vanhovens konden niet meer in het safehouse blijven en er werd besloten dat ze voor hun veiligheid ergens anders moesten gaan wonen.

De oudste broers bezwoeren Carol en haar iets oudere broer Vincent, dat ze vooral moesten doen wat hun gezegd werd, zonder vragen. Dat ze, als er een volwassene naar hen toe kwam die de naam ‘Berendje Kleinsma’ noemde, ze zonder twijfel met die persoon mee moesten gaan. Dat ze nooit mochten tegenstribbelen, geen vragen mochten stellen over hoe of wat, maar moesten doen alsof het heel normaal was dat er iemand kwam waarmee ze op stap gingen. Hoe vaak hun moeder hun destijds op het hart had gedrukt dat nooit te doen, wat ze hun ook beloofden. Nu moest het en Carol wist dat het van levensbelang was om zonder twijfel te luisteren.

‘Ik was net een paar dagen terug op school, een andere school dan waar ik eerst op had gezeten, in een andere woonplaats. Ik moest tijdens een schooldag, onder de les, naar de gang gaan, vertelde mijn juf. Ze wist ook niet waarom. In de gang stond een aardige dame, die me eerst vroeg of ik Carol was. Ik moest met haar meekomen, maar ik twijfelde toch, ondanks mijn belofte dat ik zou luisteren. Alleen mijn naam was niet genoeg om me te overtuigen. Steven, mijn oudste broer, had me bezworen dat ik niet met vreemden mocht praten. Alleen als er iemand bij me kwam die de naam ‘Berendje Kleinsma’ noemde. Dan was het goed en dan moest ik meegaan, wat er ook gebeurde. En dat gebeurde ook, op die dag. Een dame in “officiële kleren”, zoals ik het in gedachten had genoemd kwam bij me en zei dat ik heel goed naar haar moest luisteren. Toen ze die rare naam noemde, wist ik dat het goed was. Dat ik haar kon vertrouwen, hoe bang ik ook was. Ze vertelde me dat we op reis gingen en dat alles goed zou komen. Ik mocht niet meer naar huis terug, ook niet om mijn spullen te pakken. Ik mocht zelfs niet terug naar de klas, want niemand mocht weten dat ik weg ging. Het zou allemaal goedkomen, beloofde ze me. Het was een spannend avontuur, maar ik was bang.

Voor ik het wist zaten we in een vliegtuig. Nu weet ik dat het tijdframe in deze situaties zo kort mogelijk moet zijn om te voorkomen dat er iets mis kan gaan, maar dat wist ik toen uiteraard niet. Ik wist niet precies wat er ging gebeuren en ik was bang. Vincent was niet bij me en mijn oudere broers waren ook nergens te vinden. Maar ik wist hoe belangrijk het was dat ik luisterde. Steven, Jamey en Robin hadden het keer op keer gezegd. Dus ik deed wat er van me gevraagd was. We vlogen uren en uren en toen we eindelijk geland waren, zag ik op de borden dat we in New York waren. De dame nam me mee in een taxi en we gingen naar een oud pakhuis. Er was een soort woonruimte voor ons gemaakt, met allemaal vreemde meubels, maar gelukkig zag ik ook wat spullen van thuis. En tot mijn grote opluchting waren al mijn broers daar en stond de baas van mijn vader daar ook. Hij was zo vaak bij ons thuis geweest, dat ik hem goed kende. Hij wilde ons koste wat kost begeleiden tot dit punt. Hij had een puppy voor me meegenomen, om het allemaal wat minder erg te maken. Maar ik begreep het nog steeds niet. Hoe had ik kunnen weten dat we op dat moment officieel in het getuigen-beschermingsprogramma waren gekomen? Hoe had ik met mijn negen jaar kunnen bedenken dat er misschien ooit een dag zou komen dat ik niet veilig was? Ik snapte niet waarom we van huis weg waren gegaan en wat we hier in dit pakhuis deden. Waarom had Steven mijn knuffelbeesten meegenomen, mijn kleren en de foto’s uit ons huis? Wanneer gingen we weer terug naar ons eigen huis, naar onze eigen woonplaats?

Pas later zou ik gaan beseffen dat het een vlucht was geweest en dat we hier moesten wonen om veilig te zijn.’

Carol kauwde weer op de achterkant van haar pen. Misschien wel, omdat ze de weeïge angst van toen weer voelde. Snel streek ze haar halflange, blonde haren achter haar oren, een gebaar dat ze nogal eens maakte als ze zich niet op haar gemak voelde. Ze voelde het inderdaad weer in haar maag, die angst. Hoe vaak had ze het al niet gevoeld? Toen die keer ook, toen ze besefte dat ze nooit meer terug zouden gaan naar San Francisco. Ze herinnerde zich nog dat ze op die vreemde bank zat en dat Steven en Jamey, haar oudste broers, tegenover haar waren gaan zitten. Ze hadden haar toen heel voorzichtig verteld waarom ze van huis waren vertrokken. Toen het besef kwam, dat alles voorgoed anders zou worden, kwamen ook de tranen. Hoe moest dat dan? Wie kwam er voor hen zorgen?

‘Het zou allemaal ongemerkt goed komen. Uiteraard. We waren jong, sterk en vooral veerkrachtig. We gleden langzaam in een nieuw leven en we konden ons redden. Soms, zoals men weleens zegt, met hangen en wurgen, maar toch… We deden het best goed voor een stel tieners zonder ouders. De twee oudsten werkten overdag en wij, de drie jongsten, gingen naar school. Een vreemde situatie, want ook nu misten we onze ouders heel erg. Tijdens oudergesprekken op school waren ze er niet en viel de beurt aan Steven om over ons te praten. Robin, mijn broer die in leeftijd na Jamey kwam, zou over een tijdje ook bij de politie gaan werken. Blijkbaar had de baas van mijn vader dat allemaal kunnen regelen. Vincent en ik hadden nog een aantal jaren school voor de boeg. We klampten ons vooral vast aan de leuke momenten, die we met z’n allen beleefden, maar er duidelijk voor zorgend dat we niet alleen maar op elkaars lip zaten. Steven en Jamey probeerden het leven voor ons zo normaal mogelijk te maken en ze zorgden er ook voor dat er vrienden en kennissen over de vloer kwamen. Zo leerden we al gauw veel nieuwe mensen kennen en we kregen nieuwe vrienden. Ons ‘vorige’ leven begon een beetje naar de achtergrond te verdwijnen. Natuurlijk waren we voorzichtig met onze uitspraken over vroeger en over onze ouders. In onze verhalen maakten we het verleden mooier en vertelden we nooit wat er echt met onze ouders gebeurd was. Dat was een van de voorwaarden voor onze bescherming geweest. We vertelden dat onze ouders waren verongelukt, dat was voldoende. We mochten niet het risico lopen dat iemand wist wat er vroeger gebeurd was en waarom we nu ineens niet meer in San Francisco woonden. Steven kon het niet genoeg benadrukken. Ook al waren we verhuisd naar de andere kant van het land: we wisten nooit zeker of we ooit veilig waren.’

Nee, dat was een waar woord geweest. Nooit was er zekerheid over veiligheid. Ze waren immers vogelvrij geworden. Al begreep ze absoluut niet wat er gebeurd was: op de een of andere manier wist ze nog precies wat er die morgen gezegd was, die ochtend voor haar ouders vermoord werden. Haar vader had gebeld met zijn collega op het politiebureau en vroeg informatie over die man, die hij gearresteerd had. Hij wilde meer weten over het gezin van die man. Ze had haar vader iets horen zeggen over iemand die fout geweest was. Wat dat betekende wist ze niet. Had die persoon dan iets gedaan wat niet goed was? Was dat fout geweest? Ze was te jong geweest om het te begrijpen. Haar vader had die ochtend over de telefoon tegen zijn collega namen genoemd van mensen, waarmee die arrestant te maken had gehad. Hij had een adres genoemd dat blijkbaar heel belangrijk was: 401 Parnassus Avenue. Haar vader had het adres meerdere keren genoemd. Hij had het ook meermaals over een Anna en Daisy gehad. Juist omdat Carol twee klasgenootjes had met die namen, was haar interesse gewekt. Ze had van het verhaal dat hij over die vrouwen vertelde niets gesnapt. Het waren niet de meisjes uit haar klas, had ze als snel begrepen. Maar juist omdat haar vader die ochtend iets deed wat hij nooit eerder had gedaan, was ze stiekem blijven luisteren. Haar vader had iets gezegd over schizofrenie, maar Carol wist niet wat dat betekende. Het moest iets te maken hebben met die arrestant.

Blijkbaar was de arrestatie van deze man iets heel vreselijks, want tot hun grote afschuw zorgde iemand, vlak nadat haar ouders waren vermoord, ervoor dat de arrestant werd gedood, in het politiebureau Richmond Station. Hij was daar binnen komen lopen en was zonder op te vallen doorgelopen in de richting van de cellen. Met gevaar voor eigen leven, dat blijkbaar voor hem niet telde, gooide hij even later een handgranaat naar binnen. Terwijl hij wegrende, gooide hij, seconden nadat de eerste granaat ontplofte, een tweede granaat naar binnen. Op het moment dat ook deze tot ontploffing kwam, stond hij buiten. In de consternatie die door deze actie ontstond kon hij wegkomen, zonder dat iemand hem kon grijpen.

Hij had nog wel het lef om aan de zijkant van het gebouw zijn statement op de muur te spuiten: Niemand solt met Robert Dayle! Het merendeel van de collega’s van hun vader, waaronder ook de collega met wie hun vader het telefonisch overleg had gehad, werd vrijwel direct gedood. Dat was allemaal slechts een paar uur nadat haar ouders waren vermoord.

Eenmaal weg uit San Francisco leefden ze een goed, maar onzeker en toch angstig leven. Ze werden achtervolgd door een naam: Dayle. Wat de persoon achter die naam ging doen was een raadsel. Was hij naar hen op zoek? Ging hij hen vinden? Of was hij hen alweer helemaal vergeten? Maar de grootste vraag was toch wel: waarom. Waarom had hij juist deze arrestant vermoord en waarom kort daarvoor hun ouders? De omgekomen agenten waren – grof gezegd – bijkomende schade. Niemand had hen daar antwoord op kunnen geven. Hun vader en zijn collega’s hadden het antwoord misschien geweten, maar waren niet aan het schrijven van hun rapport toegekomen.

De jaren vergingen en de constante angst dat ze misschien achtervolgd of in de gaten gehouden werden, vervaagde langzaam. De onzekerheid kreeg geleidelijk aan minder vat op hen. Ze konden niet constant meer over hun schouders blijven kijken. De toekomst lachte hen tegemoet. Tot…

HOOFDSTUK 1

NEW YORK, 1985

Carol Donewell-Vanhoven zat in een schommelstoel, in de serre van haar woning aan de kust van Sydney. De zon scheen heerlijk en ze voelde zich, voor het eerst sinds lange tijd, goed. De rust was redelijk teruggekeerd, na alles wat ze als gezin hadden meegemaakt. Ze had net een telefoongesprek gevoerd, dat alle ellende van de afgelopen jaren goed leek te maken. En zojuist had ze dus besloten dat ze alles op moest schrijven.

Hun levensverhaal. Hoe was het tot nu toe allemaal gegaan, hoe hadden ze alles beleefd, hoe hadden ze elkaar teruggevonden? Het zou een verhaal worden waarin ze probeerde te verwoorden dat het niet louter ellende was geweest. De liefde voor elkaar was het belangrijkste geweest. Dat had hen de moed gegeven door te gaan. Vertrouwen hebben in elkaar, denken aan de ander. Met liefde in je hart kon alles overwonnen worden, hoe hopeloos de situatie ook leek. Hoezeer men ook probeerde verdeeldheid te zaaien. Het was niet gelukt. Ze waren weer bij elkaar. Overwinnaars waren ze. De bandieten waren verleden tijd.

Ze had al een groot schrijfblok gepakt en een paar punten op papier gezet. De proloog. Kort en beknopt. Maar dat was genoeg. Niet alles hoefde opgeschreven worden. Het zou te ingewikkeld zijn. Haar gedachten gleden terug, terug naar de periode na hun verhuizing naar New York, toen het voor altijd gedaan leek met samen opgroeien en hoe ze van de een op de andere dag een totaal ander leven gingen leiden. Toen ze voor het eerst in hun levens zo op zichzelf aangewezen waren. Het was in New York geweest, op zondag 23 juni 1985.

De aanslag op haar broers, dat was het begin van de ellende geweest die hun allemaal nog te wachten stond. De onverwachtheid maakte het misschien nog wel schokkender, al wisten ze allemaal dat er ooit iets kon gebeuren. Ze waren voorbereid op iets, maar wisten uiteraard niet wat en wanneer dat zou zijn. Natuurlijk was de moord op hun ouders ook verschrikkelijk geweest, afschuwelijk zelfs. Maar toen was ze nog veel jonger geweest. Ze had het veel minder duidelijk ervaren. Na de dood van hun ouders hadden ze hun levens weer min of meer op weten te pakken. Tot die ene dag. Ze wist nog zo goed hoe die was begonnen en haar gedachten gleden terug naar toen.

‘Hou eens op met dat zenuwengedoe,’ riep Carol Vanhoven, een jonge meid van vijftien met lange blonde haren en een brilletje op haar neus, lachend naar haar oudste broer Steven en ze gooide hem een kussen naar zijn hoofd.

Carol zat in het zonnetje op de vensterbank bij een van de drie grote ramen van de woonkamer. Die vensterbank, dat was háár speciale plek in de kamer en hij was ruim voorzien van kleine kussens, waar – bleek nu wel – ook prima mee gegooid kon worden.

Steven lachte om haar actie en wierp het kussentje terug. Dodge, de hond, hapte er ook naar en verwachtte dat zijn baasjes wilden spelen. Steven begon met de hond, die steeds doller werd en het op een blaffen zette, te ravotten.

‘Sssst, af!’ siste Carol gebiedend tegen zowel de hond als tegen Steven en ze knikte met haar hoofd in de richting van de slaapkamer van haar jongste broer.

‘Hou eens rekening met Vincent en maak die hond niet helemaal gek. Niet iedereen is al wakker! En doe alsjeblieft eens wat rustiger! Dodge en jij zijn vanmorgen wel erg hyper!’

‘Wacht maar tot we terugkomen, dan zijn we nog veel erger,’ voorspelde Steven haar, doelend op de overwinning die ‘hun’ baseballteam ongetwijfeld zou behalen.

‘Tegen de tijd dat jullie klaar zijn met feesten, lig ik al te slapen en dan wil ik dat je wel even je gemak houdt,’ grinnikte Carol. Ze hoopte dat iedereen eraan dacht dat ze de volgende dag gewoon weer moesten werken. Ze kende dit soort dagen ondertussen wel, als er weer eens een wedstrijd was en de hele stad zijn verstand leek te verliezen.

Deze dag was begonnen als elke gewone zondag, met het verschil dat Steven en zijn jongere broers Jamey en Robin opgewonden door het appartement rommelden. Vandaag was dé wedstrijd van hét team van de New York Yankees en Steven had drie kaarten weten te bemachtigen. Samen met een aantal collega’s van Steven en Robin en natuurlijk alle teamleden van het baseballteam van Steven en Jamey zouden ze naar de wedstrijd gaan, die ’s middags laat zou beginnen. Daarna zou er een groot overwinningsfeest zijn, want dat ze wonnen gold als vanzelfsprekend voor heel New York.

‘Gaat Vincent mee?’ wilde Carol weten, maar Robin schudde zijn hoofd al ontkennend.

Vincent had de dag ervoor al aangegeven geen zin te hebben om mee te gaan. Ze wisten dat hij de vorige avond had gewerkt op een groot feest. Vincent had voor de muziek gezorgd en had er samen met collega’s en vrienden op Coney Island een absolute knaller van gemaakt. Dat het laat was geworden, of eigenlijk vroeg in de ochtend, hadden de jongens al begrepen toen Vincent die ochtend vlak voor het ontbijt eindelijk thuiskwam en dus ook niet aan het ontbijt verscheen.

Carol zelf had al helemaal geen zin om mee te gaan en had besloten zich met een spannend boek op het zonnigste plekje van de kamer te nestelen. Gelukkig kon dat, want de zondag was het enige moment dat iedereen kon doen waar hij of zij zin in had.

New York was even wennen geweest voor de Vanhovens, allereerst al om het totaal andere klimaat. Was het in San Francisco altijd tamelijk stabiel weer geweest met zijn niet te koude winters en lekkere zomers; New York kende barre winters en hete zomers. De eerste keer echte sneeuw was dan ook fantastisch geweest. De vele mogelijkheden van hun nieuwe woonplaats zorgden ervoor dat ze afgeleid waren. Het verdriet om de dood van hun ouders en het abrupte verhuizen werd daardoor iets naar de achtergrond verdrongen.

Met hun woonruimte hadden ze het echt getroffen. Ze woonden in het district Manhattan, in een heel oud appartement tussen Little Italy en Tribeca, dat ze met zijn allen opgeknapt hadden. Hun appartement was onderdeel van een groot pakhuis. De bovenste verdieping van het pakhuis was opgekocht door een projectmakelaar, die er een appartement van had gemaakt. Hij verhuurde het appartement aan de Vanhovens. Deze huur was destijds mogelijk gemaakt door Hughy King, de werkgever van Steven en Robin. Uiteraard had WitSec dit vooraf kunnen regelen met een van hun contacten.

Ze hadden er in de loop der jaren veel aan moeten verbouwen, maar hadden dat met plezier gedaan. Het was nu naar hun zin, met ruimtes voor hen allemaal, zodat iedereen zijn privacy had. De onderliggende verdiepingen waren ondertussen ook opgeknapt door andere makelaars en verkocht aan jonge kunstenaars. De ligging van het pand kwam voor hen allen goed uit, want Steven en Robin werkten als agenten op het NYPD 6th Precinct in Manhattan, juist boven de wijk waar ze woonden. Dankzij de hulp van Hughy King waren ze daar aangenomen en ze werkten er nu al vele jaren naar volle tevredenheid.

Carol droomde even weg van haar boek en dacht aan de jaren die achter hen lagen. Jaren waarin ze zich hadden moeten bewijzen in een stad die ze niet kenden. Met mensen, die toch een heel andere mentaliteit leken te hebben dan wat ze gewend waren in San Francisco.

Ze hadden hun thuisomgeving die eerste tijd vreselijk gemist. Langzamerhand waren de gesprekken losgekomen en daarmee de vragen. Stuk voor stuk wisten ze elkaar een beetje aan te vullen met details. Carol had het destijds niet helemaal beseft. Daar was ze te jong voor geweest. Haar oudere broers hadden haar uit moeten leggen waarom ze weg waren gegaan uit San Francisco. De eigenlijke reden had ze later pas goed begrepen.

Waardoor het kwam dat hun eigen leven gevaar had gelopen. Of misschien nog liep? Dat was iets waar niemand aan durfde te denken en wat nooit hardop uitgesproken werd. Dayle was nooit gezien en hij had nooit meer iets van zich laten horen. Was het echt nodig geweest om te vluchten? Deze onzekerheid had de onbevangen spontaniteit voor altijd uit hun leven gebannen. Ze leefden nu een vrij onbezorgd leven, maar er was altijd het gevoel van onrust. Weeë angst voor het onbekende, voor de onbekende bekende. Paniekerigheid wanneer een van hen niet op tijd thuis was. Het gevoel dat ze altijd over hun schouder moesten kijken, al wist niemand waarnaar. Maar ze hadden zich er doorheen geslagen, sloegen zich er nog steeds doorheen, ook al viel het niet altijd mee.

Carol liep hun gezin in gedachten door:

Steven, de verantwoordelijke, die als een soort vader over het waakte. Gedreven, sportief, humoristisch en toch ook een beetje achterdochtig, dat omschreef hem het beste. Altijd optimistisch, maar toch soms terughoudend, omdat hij al te veel meegemaakt had.

Jamey, de serieuze, degene die het meest op zijn uiterlijk lette en zorgde dat zijn kamer altijd opgeruimd was, werkte, zoals het hem destijds ook beloofd was, al weer enige jaren op de effectenbeurs van Wall Street. Hij was na veel studie en ervaring inmiddels een ervaren broker, maar zat nog vaak en veel te studeren om alle certificaten op peil te houden.

Robin, de sportieveling van het gezin, had in de jaren die achter hen lagen laten zien dat hij gedreven was in zijn vak en dat hij vooruit wilde komen in het leven. Hij had zich enorm snel opgewerkt van aspirant tot agent.

En dan was er nog Vincent, de muzikale, ruige en ontzettend eigenwijze jongste van de mannen. Hij was na het behalen van zijn diploma gaan werken in een kleine opnamestudio in Soho, ook niet al te ver van huis. Daar werkte hij als opname-assistent en hij was zeer geliefd onder zijn collega’s en de artiesten. Zijn persoonlijke inbreng bij een opname had al menige band een hit opgeleverd. Toch koesterde hij nog steeds de droom om popartiest te worden, hoewel hij wist dat dit te gevaarlijk zou zijn voor hem en voor de familie. Want zodra zijn naam bekend zou worden, zou hun adres in no-time achterhaald kunnen worden en misschien zou dat hun doodvonnis betekenen.

Carol was opgegroeid tot een tiener, die met beide benen stevig op de grond stond. Ze had met haar achtergrond behoorlijk veel levenswijsheid en dat hielp haar door de moeilijke momenten die ze af en toe meemaakte. Maar soms verlangde ze naar een moeder waarmee met wie ze kon praten. Gelukkig waren er moeders van vriendinnen bij wie ze terecht kon en ook hadden sommige leraressen een zwak voor dit meisje dat opgroeide zonder ouders. Ze zat op een school niet ver van hun appartement en zou daar nog twee jaar moeten doorbrengen. Haar wens was daarna te gaan studeren. Maar dat was voorlopig nog niet aan de orde. Ver vooruit denken lag niet meer in haar aard.

Ze waren alle vijf behoorlijk aan elkaar gewaagd en dat kwam de sfeer in huis zeer ten goede. O zeker, af en toe waren er ruzies dat de stukken ervan afvlogen; vooral tussen Jamey en Vincent kon het nog weleens botsen. Robin en Steven hadden meer geduld en begrip voor elkaar. Vincent hield van ruig en Jamey was rustiger.

Na een aantal jaren in New York hadden ze eens voorzichtig durven denken dat het grote gevaar van ontdekking voor hen geweken was. Ze bleven echter waakzaam en behoudend met nieuwe mensen om zich heen en in situaties waar op welke manier dan ook iets over hun verleden naar voren kom komen. Telefoonnummers werden bijna nooit uitgewisseld en buiten de vaste groep vrienden kwamen er nauwelijks ander mensen in hun appartement. Voor Vincent bleef de regel van kracht dat hij in geen geval iets in de publiciteit mocht gaan doen, omdat de kans op herkenning dan te groot zou worden.

Dat ze sinds een aantal maanden nauwlettend in de gaten werden gehouden, had geen van de vijf door.

De grote onzichtbare, Robert Dayle, was hen op het spoor gekomen. Hij wist uiteraard wie ze waren en dat zij mogelijk wisten wat hun vader had ontdekt over de arrestant van toen. Zodra hij had gemerkt dat die persoon was gearresteerd, moest Dayle de telefoon van de Vanhovens hebben laten voorzien van afluisterapparatuur. Hierdoor was er ook geen tijd verloren gegaan met het laten opblazen van de auto waar hun ouders in gezeten hadden. Iedere stap die de dag na de moord nog volgde, ieder gesprek dat ze nog in het huis hadden gevoerd, had Robert Dayle afgeluisterd. Omdat alle meubelen in het huis waren achtergelaten, waren de apparaatjes dus niet meegegaan naar New York. Ze waren later pas ontdekt door rechercheurs, die het huis onderzochten na de moord op vader en moeder Vanhoven.

Een gesprek dat Jamey met Steven had gevoerd over hoe het nu verder moest, was niet in hun huis gevoerd, maar in de kelder waar geen afluisterapparatuur zat. Zodoende was het tot voor kort bij niemand van Robert en zijn handlangers bekend waar de Vanhovens waren gebleven.

Maar Robert Dayle, een grote, broodmagere man met een blik die dwars door je heen keek, koud als ijs, met diepliggende ogen en een zwarte stoppelbaard die zijn uitdrukking nog dwingender en afstandelijker maakte, had zich op doortrapte wijze opgedrongen aan een van de laatst overgebleven collega’s van hun vader. Een vrouwelijke collega die voor haar leven moest vrezen als ze niet toegaf aan zijn eisen. Ze wist dat het om de kinderen van haar vroegere collega ging. Maar ondanks de zware training die ze had ondergaan was ze doorgeslagen. Ze had Robert meer verteld dan ze ooit had gemogen. Ze wist – gelukkig alleen in hoofdlijnen – het een en ander over de zaak. Ze wist dus dat de Vanhovens naar Manhattan waren gegaan, maar waar en hoe wist ze niet te vertellen. Door haar vervolgens in leven te laten, maar haar onder zware druk te zetten, wist Robert te voorkomen dat er anderen op de hoogte werden gebracht van het lek. Hij vermoorde haar een paar dagen later, zodat hij zeker wist dat ze hem nooit meer zou dwarsbomen. De belofte die hij haar had gedaan haar in leven te laten, had voor hem geen enkele waarde. Hij gaf niets om mensen. De meesten waren sowieso leugenaars, daar was hij van overtuigd.

Robert wist genoeg. Nu hij wist in welke stad en zelfs in welk district hij moest zoeken, zou de rest vanzelf volgen. Het voorwerk wilde hij persoonlijk doen. Hij wilde zich vergewissen van het feit dat ze inderdaad in New York waren. De rest liet hij doen door anderen. Hij had besloten nooit, maar dan ook nooit meer zijn handen vuil te maken, om alle kans op ontdekking zo goed als uit te sluiten. Een besluit, waar hij later op terug zou komen. Na een aantal weken onafgebroken opletten en zoeken, liep hij op een dag – bij toeval – letterlijk tegen Steven op. Hij keek, begreep en bood Steven zijn verontschuldiging aan. Steven, onwetend welk gevaar er direct voor zijn voeten stond, had niets in de gaten en liep ongehinderd door. Wel was hij even in de war gebracht door de blik in de ogen van de man, die zojuist tegen hem aangelopen was. Een rare blik was het geweest, koud, maar als het ware wellustig. En inderdaad: Robert was bijna extatisch. Hij volgde Steven ongemerkt naar diens huis en was zo door een voor hem gelukkig toeval te weten gekomen wat hij weten moest.

Nu kwam voor hem het moeilijkste, maar vooral het meest bevredigende van alles waar hij naartoe gewerkt had: de liquidatie. Uiteraard had hij ondertussen al heel wat moorden gepleegd en laten plegen. Uiteraard neigde het merendeel van zijn bezigheden naar criminaliteit. Maar dit ging toch veel verder. Hij begaf zich in een wespennest, met zoveel politiebemoeienis rond dit gezin. Het gaf hem een ontzettende kick dit te doen en te weten dat hij zo dicht bij het vuur zat, de kans om ontmaskerd te worden. Zou dat gebeuren, dan zou hij nooit meer vrijkomen. Hij wist dat er als vergelding voor zoveel moorden zonder enige twijfel de doodstraf zou volgen. Juist daarom leverde hem dit zo’n genoegen op. Dit was spelen met vuur. De extra dimensie die hij telkens moest vinden om zich goed te voelen. Telkens meer, moeilijker, gevaarlijker. Hij draaide door, dat wist hij zelf, maar het voelde zo goed.

Hij zorgde ervoor dat hij in de dagen die volgden een beeld kreeg van wat de vijf zoal deden en waar ze zich gedurende de dag bevonden. Een centrale plaats was de garagebox, waar naast de motor van Vincent ook de auto van Steven stond. Dit was een geschikte plaats om de aanslag te laten plegen.

Dayle had al gemerkt dat niet een van de vier ooit alleen de auto gingen halen en dat vergrootte dus de kans op succes. Eindelijk, na zes lange jaren, waarin hij zijn wraak had voorbereid en waarin hij onvermoeibaar had gezocht, waren ze gevonden en kon hij de opdracht tot liquidatie geven. En nu begon het wachten op het bericht dat het gebeurd zou zijn. Een wachttijd, die nu per seconde die er verstreek, te lang leek. De beloning die hij de daders in spé in het vooruitzicht had gesteld was ruim voldoende om ervoor te zorgen dat de moordaanslag ook daadwerkelijk gedaan zou worden.

Pas halverwege de middag, net voor de broers naar de wedstrijd vertrokken, ging eindelijk Vincents kamerdeur open en met een nog slaperig gezicht kwam hij de woonkamer in. Zijn haren zaten warrig, maar hij was wel al helemaal gekleed in zijn normale outfit: zwarte spijkerbroek, grijs overhemd en zwarte laarzen. Het van nature zo blonde haar vormde een vreemd, maar aantrekkelijk contrast.

‘Goedemiddag!’ plaagde Carol hem, terwijl ze al wel in de gaten had dat hij in een niet zo best humeur was. ‘Hoofdpijn na gisteravond?’

Vincent mompelde iets onverstaanbaars, aaide Dodge over diens kop en liep naar de keuken om een kan sterke koffie te zetten.

Het enthousiasme van zijn broers was net iets te veel van het goede: hij was wakker geworden van hun lawaai. Zijn hoofd deed inderdaad pijn en hij voelde zich niet lekker. Iets had hem vanaf die vorige avond dwars gezeten, een gezicht dat hij in een flits had gezien en dat hem als het ware had gevangen. Een blik, die net te lang op hem gericht was, net zolang dat het niet meer tot een toevallig oogcontact gerekend kon worden. Het was maar een seconde geweest en hij had de man de rest van de avond niet meer gezien. Maar de onrust was gezaaid.

En Vincent bleef onrustig, die zondag. Misschien, doordat hij onbewust in de gaten had dat er iets stond te gebeuren, kon hij de rust niet vinden.

De sfeer tussen de overige drie was uitgelaten toen ze vertrokken. Het irriteerde Vincent mateloos. Was hij dan de enige die dacht dat er iets veranderd was? Het irriteerde hem zelfs dat ze totaal niet wilden luisteren naar zijn verzoek voorzichtig te zijn, om zich heen te kijken, op te letten.

Ze liepen even later onverminderd opgewekt naar de steeg waar de garageboxen waren en voelden geen dreiging. Ook niet toen ze een auto aan hoorden komen. Het was immers een doorgaande weg, weliswaar in een niet al te beste buurt, maar daarom was de garagebox ook zo goedkoop.

De eerste argwaan kwam toen bleek dat de auto langzamer ging rijden en Robin opzij keek om te zien waarom. De loop van het automatische pistool werd vrijwel direct daarop op hem gericht en de kogels vlogen in het rond. De eerste kogels raakten Robin, die vooraan in de baan van de kogels stond. De volgende, die direct daarna geraakt werd, was Steven, die te verbijsterd was om weg te springen en de kogel recht in zijn borst opving. Terwijl de chauffeur van de auto gas gaf, vuurde de schutter een volgend salvo af en toen hij ook Jamey zag vallen, wist hij dat zijn doel bereikt was. Dit zou de zoveelste drive-by shooting zijn die New York kende. Het was een gebeurtenis van alledag. Maar een tragische gebeurtenis met zeer grote gevolgen voor een gezin dat toch al zoveel tegenslagen had gekend.

Het moest al laat in de middag geweest zijn, ongeveer tijdens de pauze van de wedstrijd, berekende Vincent later, toen de telefoon ging.

Nick, een van de vrienden van Jamey en Steven, belde en een hoogst verbaasde Carol beantwoorde het gesprek.

‘Thuis, hoe bedoel je, ze zijn toch bij jullie?’ vroeg ze.

‘Nee, ze zouden hier ruim voor de wedstrijd zijn, we zouden samen naar binnen gaan, maar we hebben ze niet gezien en dachten dat ze het misschien vergeten waren,’ grinnikte Nick, die dat ook wel beter wist.

‘Kunnen ze niet in een ander vak zitten?’ vroeg Carol nog, maar een felle onrust had de kop al opgestoken. Ze zaten altijd in hetzelfde vak, iedere wedstrijd die ze bezochten. Lodge Box 484, rechts van het veld, middenin. Dat was hun vaste plek. ‘Misschien zijn ze toch met de metro gegaan en hebben jullie ze niet meer getroffen?’

Met zijn gedachten alweer bij de wedstrijd vond Nick dit antwoord goed genoeg en was gerustgesteld. Ze zouden elkaar nog wel treffen.

Maar Carol was helemaal niet gerust. Ze wist dat Jamey kaartjes had voor een bepaald vak en dat de mogelijkheid dat ze ergens anders zouden gaan zitten zodoende wel erg klein was. Toen ze het Vincent vertelde reageerde hij geschokt en schopte zo hard hij kon tegen een stoel om zijn schrik af te reageren.

‘Zie je wel, ik voel me niet voor niets zo gek, er is vast iets aan de hand,’ grauwde hij en haalde vertwijfeld zijn handen door zijn haren. Hij dreigde in paniek te raken, maar hij mocht het niet toelaten. Niet nu, niet voor hij het zeker wist. Hij moest nu handelen, zien of zijn nachtmerrie bewaarheid was geworden. Had hij zich die vorige avond dan zo vergist of werkte het alarmsysteem in zijn hersenen nog steeds goed en scherp als op de allereerste dag?

Het volgende moment had hij zijn jas al aan om te kijken of de auto nog in de garage stond.

Carol wilde opstaan om mee te gaan, maar Vincent zei dat ze beter thuis kon blijven om een eventueel telefoontje op te vangen. Ze vroeg hem nog de hond mee te nemen als bescherming, maar dat wilde hij nu niet.

Hij vertrok en liep hard. Hoe dichter hij bij de garage kwam, hoe onaangenamer hij zich voelde. De buurt was niet best en er liepen hier veel verkeerde personen. De afspraak was nooit alleen naar de garage te gaan, maar het kon nu niet anders.

Even voor hij de volgende straat in moest, hoorde hij in de verte al het geluid van gillende sirenes en even later hoorde hij nog meer hulpdiensten aankomen, die vlak voor hem de steeg in schoten. Zwaailichten wezen erop dat hier al politie aanwezig was en weer voelde hij de paniek.

Er dwarrelde een papiertje voor zijn voeten en in één oogopslag zag hij dat het een toegangsbewijs was. Er was dus inderdaad iets gebeurd! Hij rende de steeg in en zag direct dat het zijn broers waren die daar lagen. Hij wilde op hen afrennen, maar werd tegengehouden een agent, die hem wees op het politielint. Vincent gromde hem toe dat het om zijn broers ging. Aan de paniek in zijn gezicht kon de agent opmaken dat Vincent de waarheid sprak en liet hem door. Vincent knielde bij Robin neer en zag direct dat Robin en Steven er erg slecht aan toe waren.

Even later probeerde hij naast het ambulancepersoneel bij Jamey te komen en even haalde hij opgelucht adem. Jamey lag al op een brancard. Hij leek slechts gewond aan zijn schouder en op het moment dat Vincent hem aanraakte kwam hij iets bij zijn positieven.

‘Hij heeft ons gevonden,’ fluisterde hij nauwelijks verstaanbaar. ‘Laat niemand weten dat we nog in leven zijn.’

Eén van de ambulancebroeders duwde Vincent aan de kant en waarschuwde hem dat hij in de weg stond. Jamey tilde zijn hand op en gebaarde dat Vincent toch dichterbij moest komen. Hij richtte zich iets op vanaf de brancard en fluisterde: ‘Vince, dit is van levensbelang, laat niemand weten wat er gebeurd is, ik moet iets regelen…’

‘Rustig, rustig,’ suste Vincent en duwde hem zachtjes weer terug. ‘Je hebt het mis, dat kan niet! Dit was vast het werk van een bende! Het is toeval dat het jullie overkwam. Dit gebeurt hier dagelijks Jamey, het was toeval… Dit is vast niet wat je denkt!’ Hij wilde er niet aan denken dat Jamey gelijk kon hebben.

Jamey deed zijn uiterste best om zich weer op te richten en smeekte nogmaals om geen ruchtbaarheid te geven aan de aanslag. Terwijl hij weer achterover op de brancard zakte, gleed hij tenslotte weg in een diepe bewusteloosheid.

De arts, die met Jamey bezig was, vroeg Vincent nogmaals uit de weg te gaan en begon samen met een broeder de brancard in de klaarstaande ambulance te rijden.

Vincent dacht razendsnel na. Wat wilde Jamey? Stel, dat hij inderdaad gelijk had? Wat dan? Hij begon te vermoeden waar Jamey het over had. Eens, heel lang geleden, hadden ze over de mogelijkheid gesproken. Wat moest er gebeuren als ze gevonden zouden worden door iemand uit San Francisco, bijvoorbeeld door die Dayle van destijds? Wat wilde die Dayle van hen?

Een plan begon te rijpen en hij werd iets rustiger. Hij wenkte de leidinggevende agent naar de ambulance en vertelde wat hij van plan was en wat de bedoeling was. Niet alle drie naar hetzelfde ziekenhuis, geen publiciteit of informatie naar buiten toe over de schietpartij aan de kranten en er mochten vooral geen uitspraken gedaan worden over de toestand van Robin en Steven.

De arts, die nu alleen in de ambulance bezig was Jamey te stabiliseren voor de rit, vond het allemaal maar vreemd en begon een aantal vragen te stellen.

Met nu toch het zweet op zijn voorhoofd, begon Vincent de situatie uit te leggen en hij besloot zijn verhaal met de mededeling dat dit ongetwijfeld weer zou gebeuren als bekend werd dat ze alle drie de aanslag – tot nu toe – overleefd hadden. Vertwijfeld keek hij om zich heen. Hoe kon hij bewijzen dat hij hier geen onzin stond te verkopen? Misschien had Steven… zou Steven zijn badge bij zich dragen? Of Robin? Hij vroeg om een moment geduld en rende zo hard hij kon naar Steven, die nog op de grond lag en daar de eerste hulp kreeg die hij nodig had voor hij naar het ziekenhuis vervoerd kon worden.

‘Hij is zwaargewond, maar wel stabiel,’ vertelde de ambulancemedewerker hem. ‘Het komt weer goed met hem, maar dat zal tijd nodig hebben, veel tijd.’

Vincent zuchtte opgelucht en legde zijn hand even voorzichtig op Stevens arm. Hij gaf een zacht kneepje alsof hij Steven wilde laten weten dat hij er was. Toen, voor iemand hem tegen kon houden graaide hij in Stevens binnenzak en met een zucht van opluchting haalde hij daar de politiebadge uit. Blijkbaar droeg Steven dat ding inderdaad altijd bij zich. De werkverslaafde zot, dacht Vincent, maar hij prevelde bijna een dankgebedje van opluchting. Hij stond direct weer op en rende terug naar de ambulance van Jamey.

‘Steven gaat het redden,’ mompelde hij.

Hij hield de badge omhoog: ‘Misschien helpt dit?’ vroeg hij vertwijfeld aan de arts.

Even bleef het stil. De arts twijfelde, keek van Jamey naar Vincent en naar de andere twee, die nog op straat geholpen werden. Hij zuchtte even diep.

‘’t Is al goed, ik weet wel iets,’ antwoordde hij en overlegde met de leidinggevende agent, die vervolgens instemmend knikte.

Hoe en wat ze hadden besproken wist Vincent niet, maar dat het goed zou komen werd hem op dat moment duidelijk. Deze mensen zagen eruit alsof hij ze vertrouwen kon en al was dat natuurlijk een wassen neus op het eerste oog; hij had die wetenschap hard nodig. Er waren nog mensen die te vertrouwen waren, ook al leek het waanzinnig nu de beslissing te nemen om je leven in andermans handen te leggen. Maar er was geen keuze, er moest nu direct een knoop doorgehakt worden! Een beslissing die fataal kon aflopen, maar hij kon niet anders. Flarden van destijds in San Francisco schoten hem door het hoofd. Robert Dayle… was dat de man die hij die dag ervoor gezien had? Hij wist het ineens zeker. Dayle! Dat kon haast niet anders. Zo zag hij er dus uit! En hij was hen zeker niet vergeten. WitSec… begon het allemaal weer opnieuw?

Hij nam de beslissing, al was dat het moeilijkste wat hij ooit had gedaan. Er was nu geen terugweg meer. Ook al waren dit mensen die onmiddellijk vertrouwen afdwongen: het onbevangen vertrouwen in personen had hij jaren eerder acuut verloren.

Toen Vincent de agent vroeg Hughy King te vragen naar het ziekenhuis te komen waar ook Jamey naartoe gebracht zou worden, gebeurde ook dat zonder verdere vragen.

Na de eerste hulp op straat reden de drie ambulances weg. Eén met loeiende sirenes, de overige twee zonder geluid of alarmlichten. Een akelige stilte, maar Vincent wist ondertussen van de arts wat er zou gebeuren. Het ambulancepersoneel deed slechts wat hen verlangd werd. Zonder verdere vragen, gelukkig.

Vincent haalde opgelucht adem: deze hindernis was genomen! Onderweg in de ambulance bij Jamey hoorde hij van de arts dat Jamey naar het Bellevue Hospital gebracht zou worden en Steven en Robin eerst met hen mee zouden rijden, maar bij het ziekenhuis met een andere ambulance naar het Harlem Hospital Centre gebracht zouden worden. Deels, omdat ze daar beter behandeld konden worden. Het Harlem zou een meer gespecialiseerd traumateam hebben. Maar vooral, omdat deze actie nooit kon worden voorzien en niemand zou verwachten dat ze naar verschillende ziekenhuizen zouden gaan. Vincent vertrouwde op het oordeel van de dokter en hoopte dat ze hier goed zouden liggen. Wat hem nu nog beangstigde was het plan van Jamey.

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis was er geen tijd meer om na te denken. Jamey werd direct naar de spoedeisende hulp gebracht en een team van artsen begon het onderzoek.

Vincent bleef achter de klapdeuren staan wachten op wat zou komen, maar werd al snel naar een wachtkamer begeleid. Er stond gelukkig een koffieautomaat, zodat hij wat kon drinken. Het leek uren te duren voor hij nieuws over Jamey kreeg en iemand kon spreken.

Net toen hij op het punt stond Carol te bellen gingen de klapdeuren open. De arts die hij net bezig zag, kwam hem vertellen wat er gebeurd was. Ze stelde zich voor als Madelyn Hoover en vertelde hem dat Jamey weer bijgekomen was en dat hij Vincent dringend wilde spreken.

Madelyn Hoover was meer het type om fotomodel te zijn dan arts. Ze had prachtige lange haren, die ze opgestoken droeg. Ze had een slank figuur met lange benen en bewoog zich gracieus. Een vrouw waar iedere man zijn hoofd voor omdraaide en die er ook in haar witte jas ontzettend goed uitzag. Ze ging hem voor naar de kamer waar Jamey nu lag. Hij lag alleen en had een groot verband om zijn bovenlichaam. Hij leek onverwacht helder van geest ondanks de pijnstillers, maar hij was ook zeer aangeslagen door de gebeurtenissen. Dr. Hoover stond op het punt de kamer te verlaten, toen Jamey haar wenkte bij hen te blijven.

‘Na de operatie moeten ze klaargemaakt worden voor wat we besproken hebben…’ zei hij tegen Vincent, doelend op Steven en Robin.

Vincent keek hem niet-begrijpend aan: ‘Wat bedoel je, klaargemaakt voor wat we besproken hebben? Wat hebben we besproken? Ik weet niet eens of ze nog in leven zijn…’

Jamey ging moeizaam overeind zitten en siste even van de pijn. Snel schoot Madelyn hem te hulp en hielp hem hoger te gaan zitten door hem een extra kussen achter zijn rug te schuiven.

‘Ik heb net al gehoord van Hughy dat ze inderdaad nog leven,’ vertelde hij en Vincent verbaasde zich over de snelheid waarmee alles in zijn werk ging. ‘Ook de FBI is al op de hoogte en ze zijn onderweg naar hier. Steven en ik hebben dit een aantal jaren geleden al voorzien. We hebben toen al met Hughy besproken wat we zouden doen als het echt zover mocht komen. Het leek toen zo’n rampenplan, iets dat we overdacht moesten hebben, maar dat toch nooit zou gebeuren. We hebben niet willen geloven dat het ook om ons te doen was. Maar nu… als Steven en Robin het overleven, moeten ze beiden verdwijnen.’

Zijn adem stokte even door een pijnscheut, die hij ondanks de morfine toch voelde. Hij voelde ook hoe moe hij was, maar wilde koste wat kost zijn verhaal gedaan hebben voor de vermoeidheid de overhand zou nemen. Vincent moest nu weten wat hem te doen stond.

Hij nam een hap lucht en probeerde de pijn te negeren: ‘De getuigenbescherming van de FBI gaat verder… ze moeten voor dood doorgaan, met begrafenis en al. De buitenwereld en zelfs Carol mogen niet weten dat ze nog in leven zijn. We moeten nu toch uit elkaar, voor onze veiligheid. Ook Carol en jij zullen van hier weg moeten.’

Vincent keek verbijsterd: ‘Hoezo, waar moeten we naar toe, waarom allemaal weg, waarom mag Carol niets weten, waar blijf jij? Hoezo getuigenbescherming? We hebben nooit getuigd; we zullen niet getuigen, dat was de afspraak die gemaakt is. Hoe kunnen we dan weer bescherming krijgen?’

Jamey sloot even zijn ogen. Hij had deze reactie verwacht. ‘Alles is al geregeld. Doe wat Hughy zegt, Vincent. De FBI staat er voor in. Doe het gewoon, werk mee, alsjeblieft, doe niet moeilijk… Als we niet van elkaar weten waar we zijn, zijn we veiliger. Zelfs Steven en ik zullen niet precies weten waar jullie zitten. Als de buitenwereld denkt dat jullie dood zijn, zal de zoektocht naar jullie in ieder geval afgelopen zijn en kunnen jullie je leven probleemloos voortzetten.’

‘Probleemloos,’ sputterde Vincent, ‘dat is nogal iets, we zijn jarenlang met zijn vijven geweest. We zullen elkaar misschien nooit weer zien! Wat had je trouwens voor mij in gedachten?’ Jamey keek even naar Dr. Hoover, die direct zijn blik begreep: ‘Jullie kunnen mij vertrouwen. Meneer King heeft mij net verteld wat er hier gaande is en ik zal zwijgen, daar kunnen jullie op vertrouwen. Ik heb bovendien zwijgplicht! En ik zal jullie helpen bij alles wat er te gebeuren staat.’

Op dat moment ging haar pieper af en liep ze de kamer uit om zich telefonisch te melden.

‘Hoeveel mensen weten hier ondertussen al van?’ fluisterde Vincent ongerust tegen Jamey. ‘Hoe moeten we in hemelsnaam weten of dit veilig is, of niet iemand ons weer verlinkt?’

Jamey schudde zijn hoofd en zei zachtjes dat hij erin wilde geloven dat het goed kwam. Anders konden ze toch niet meer normaal leven. De morfine nam bezit van zijn lichaam en langzaam gleed hij weg in een diepe slaap.

Op dat moment kwam Madelyn weer binnen met de mededeling dat zowel Steven als Robin goed door de operatie waren gekomen en dat hun toestand kritiek, maar stabiel was. Het zou hopelijk niet lang meer duren voor ze beiden weer bij bewustzijn zouden komen.

Maar er was nu geen tijd om eerst naar zijn broers te gaan. Zoveel tijd had hij niet, want Carol zou ontzettend ongerust zijn en moest op de hoogte gesteld worden. Daarna zou hij met Hughy King naar Harlem kunnen gaan, om te kijken hoe het met Steven en Robin ging.

Maar eerst stond hij voor de verschrikkelijke opgave om Carol het nieuws te vertellen. En wel de versie zoals Jamey het hem gezegd had. Als Carol bij Steven en Robin zou komen, zouden ze op de tafels van de lijkschouwer liggen. Carol zou hen mogen zien vanuit de ruimte erboven, die door middel van ramen met de ruimte verbonden was. Ook was hier een intercomsysteem aanwezig, zodat ze vragen kon stellen.

Het plan waarmee Dr. Hoover was gekomen zou geniaal zijn. Vlak voor Vincent samen met Carol zou komen zouden Steven en Robin door een visagist zo geschminkt worden, dat ze een lijkkleur zouden hebben. Door hypothermie, het kunstmatig verlagen van de lichaamstemperatuur, zouden ze tijdelijk zeer oppervlakkig gaan ademhalen en in een soort bewusteloosheid geraken. Zo zou het van een afstandje zeer aannemelijk zijn dat ze dood waren. Alles mocht niet meer dan een minuut of zes duren, anders kon er blijvende schade optreden, of erger nog, dan zouden ze werkelijk overlijden. En natuurlijk, boven alles moest hun conditie de volgende dag zo goed zijn dat ze enkele minuten van de apparatuur afgekoppeld konden worden.

Gelukkig waren zowel Steven als Robin goed uit de operatie gekomen en zou het herstel redelijk snel kunnen gaan, want ze waren jong en sterk.

Het FBI-team, dat verantwoordelijk was voor het getuigenbeschermingsprogramma, zou met medeweten van Hughy King daarna alles verder regelen, van de zogenaamde begrafenissen van Steven en Robin, tot het verdwijnen van hem en Carol.

Dr. Hoover, die vrijwel direct nadat duidelijk werd dat zij de behandeld arts van Jamey was door het team van WitSec grondig was doorgelicht, zou het medische aspect op zich nemen vanuit het ziekenhuis. Zij zou ervoor zorgen dat de valse overlijdensakten ondertekend werden, alles uiteraard in goed overleg met de directie van het ziekenhuis, die inmiddels ook van de situatie op de hoogte was.

Maar zover was het nog niet. Eerst moet Carol gewaarschuwd worden en moest hij haar de ergste leugen die hij maar kon bedenken vertellen.

Carol was inderdaad verschrikkelijk ongerust. Het was ondertussen alweer uren geleden dat Vincent was vertrokken en het was donker geworden. Nog steeds had ze niets van hem of de anderen gehoord. Vincent had haar echter op het hart gedrukt thuis te blijven en dat had ze gedaan. Het boek boeide niet meer, de zon was onder gegaan. Ze maakte eten voor zichzelf, maar had geen eetlust. En ieder geluid in het trappenhuis deed haar en de hond opspringen en naar de deur lopen, in de hoop dat ze met zijn vieren binnen zouden komen.

De enigen die echter kwamen waren Nick en Julian, de vrienden en tevens collega’s van Steven en Robin. Ze vroegen zich af waarom ze de broers niet hadden gezien en wilden weten wat er aan de hand was. Aan Carols gezicht zagen ze dat er iets niet goed was en op haar verzoek bleven ze wachten tot Vincent terug was. Omdat de beide mannen bijna elke dag wel over de vloer kwamen en zelfs in het bezit waren van een sleutel van het appartement, namen ze zelf het initiatief sterke koffie te maken en verder te pakken wat ze wilden.

Een kwartier na Nick en Julian kwam Vincent bij hun appartement aan. Nu zou het erop of eronder zijn: zijn verhaal moest Carol kunnen overtuigen dat Steven en Robin overleden waren. Tot zijn opluchting zag hij de auto van Julian staan, dat maakte het weer iets gemakkelijker Carol deze leugen te vertellen.

Na een diepe ademteug stak hij de sleutel in het slot. Carol vloog hem meteen om de hals. Even later keek ze hem recht aan. Een vlijmscherpe steek ging door hem heen toen hij zag hoe ze wanhopig probeerde alvast iets van zijn gezicht te lezen.

Terwijl hij zijn hoofd schudde, fluisterde hij: ‘Er was een drive-by shooting…’

Ze verstarde en staarde hem verschrikt aan. Vincent ging verder: ‘Jamey leeft nog, Steven en Robin waren te zwaar gewond…’ Hij hield haar stevig vast toen ze door haar knieën dreigde te gaan en gierend begon te huilen.

‘Hoe?’ wilde ze weten en Vincent vertelde dat ook de politie het vermoeden had dat dit een ordinaire drive-by shooting was geweest.

Nick en Julian stonden als versteend te luisteren. Julian was de eerste die iets uit kon brengen en vroeg of Vincent wist wie de daders waren.

‘We hebben geen idee, maar vermoeden dat ze net op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren,’ was het enige dat Vincent wilde vertellen.

Zoals verwacht wilde Carol direct naar Jamey en samen met Julian en Nick vertrokken ze naar het Bellevue Hospital, waar Jamey ondertussen iets uitgerust was en door de medicatie ook redelijk pijnvrij was.

De dagen die daarop volgden gingen gepaard met veel verdriet, onmacht en wanhoop.

Carol had de volgende dag naar Steven en Robin mogen kijken, die er beiden bedrieglijk echt dood uitzagen. Ze had er geen moment bij stilgestaan dat ze beiden nog in leven waren. Het afscheid was heel kort geweest, want toen Carol weer weg was, moest Robin, die in een slechte conditie was, zo snel mogelijk weer aan de apparatuur.

De zogenaamde begrafenis werd in besloten kring gehouden, met, naast Vincent en Carol slechts een paar mensen rondom de kisten. Jamey was niet fit genoeg om erbij te zijn. Er waren voornamelijk collega’s van Steven en Robin, uiteraard Hughy King en nog een paar naaste vrienden, waaronder uiteraard Nick en Julian. Allemaal mensen die, op Hughy King na, geen idee hadden wat zich in werkelijkheid afspeelde.

Het ging precies zoals Jamey en Vincent gehoopt hadden. Er had een stukje in de kranten gestaan over de zoveelste drive-by shooting met daarin de vermelding dat er twee doden te betreuren waren geweest.

Ondertussen lagen Steven en Robin nog steeds in het ziekenhuis en maakte Steven plannen voor zijn toekomst. Hij zou naar Canada gaan, waar hij bij een vroegere kennis van zijn vader zou gaan werken.

Madelyn pendelde in het strengste geheim tussen de twee ziekenhuizen heen en weer. Ze hield hun op de hoogte van wat zich in de media afspeelde met betrekking tot de schietpartij, ook al was met Jamey afgesproken dat er geen ruchtbaarheid aan gegeven zou worden. Ze hield Steven en Robin ook op de hoogte over wat er besproken werd tussen Jamey en Vincent. Zo wisten Steven en Robin dat Vincent zijn eigen dood in scène zou zetten door met zijn motor in de rivier te rijden en dan zogenaamd te verdrinken. In de overlijdensakte kwam te staan dat er een hoog promillage alcohol in zijn bloed was aangetroffen en dat hij, mede daardoor, was verdronken. Er zou wederom een lege kist worden begraven en er zou melding van worden gemaakt in de krant. Zonde van die motor was het wel, het was een oldtimer en Vincents grote trots. Hij zou direct daarna verdwijnen naar Australië, waar hij voorlopig zou gaan wonen en werken op een schapenfarm. Vincent, tussen de schapen in plaats van in de muziek. Ze zouden raar opkijken: een schaapscheerder met het uiterlijk van Vincent. Nee, de keuze was niet geweldig goed geweest, maar Vincent moest eerst integreren in dit land, met andere gebruiken en een andere tongval. Hij moest zich zo snel mogelijk zien aan te passen aan de manier van leven in Australië en dan zou hij, eventueel met hulp van WitSec, kunnen proberen om ergens anders in het land een betere werkplek te vinden. Zijn werkvergunning was al geregeld en hij kreeg een permanent visum, tevens geregeld door het team van WitSec.

Jamey was, nu hij wist wat WitSec voor hem bedacht had, op dat moment degene die het minst problemen zou krijgen na zijn ontslag uit het ziekenhuis. Het meest voor de hand liggend was een nieuwe verhuizing, maar juist omdat dit zo voor de hand lag, hadden ze besloten dat hij zou blijven wonen waar hij nu woonde. Hij zou het appartement gaan delen met Nick en Julian, die op hun beurt een oogje in het zeil konden houden. Voor de beide vrienden was dit ook nog een voordeel: beiden woonden zelf in een veel te duur appartement en ze hadden er geen problemen mee het grote appartement met Jamey te delen.

Carol een veilig onderkomen te bezorgen gaf de meeste problemen, vooral omdat ze nog leerplichtig was. Het hele gevoel achter de façade die ze haar voorspeelden, was misselijkmakend, maar het zou haar leven kunnen redden. Ze had al zoveel verdriet gekend in haar jonge leven, dat het bijna onmenselijk was wat ze haar aandeden, vooral ook met het vooruitzicht van de verdwijning van Vincent. Maar hem zomaar van het toneel laten verdwijnen kon niet, want de kans bestond dat het gezin, of wat daar nog van over was, toch in de gaten werd gehouden. Er moest een daad gesteld worden waaruit bleek dat Vincent niet meer in leven was. En de zelfmoord die hij moest fingeren zou haar kracht breken.

Er moest een plek voor haar gevonden worden waar ze weer kon opbloeien, een plek waar ze zich thuis zou voelen en waar ze onbezorgd jong kon zijn. Er was natuurlijk de mogelijkheid geweest dat ze naar een oom en een tante in Nederland ging, maar met de familie uit Nederland was het contact zeer sporadisch geweest.

Hughy kon haar via het getuigenbeschermingsprogramma op een snelle manier ergens onderbrengen, maar omdat ze nog leerplichtig was moest de omgeving waar ze terechtkwam geschikt zijn voor een meisje van vijftien. Het beste plan was dan ook om haar naar een ander land te sturen als uitwisselingsstudent. Via de AFS, de studentenuitwisselingsorganisatie, waarvan het kantoor maar een paar straten van hen af was, had WitSec kunnen regelen dat er voor Carol een versnelde procedure in gang gezet kon worden en dat ze nog tijdens het lopende schooljaar in Nederland geplaatst kon worden in een gastgezin.

Voor Carol was een tijdelijk visum beschikbaar, in eerste instantie voor een jaar. Daarna zou er verder gekeken worden wat ze ging doen en waar ze naar toe zou kunnen. WitSec maakte het onmogelijke mogelijk, zo leek het.

Een maand later was alles geregeld en stond Carol met slechts een grote weekendtas op Kennedy Airport. Ze ging als uitwisselingsstudente een jaar studeren in Nederland. Haar bagage was al vooruitgevlogen en net als destijds in San Francisco was ze ook nu weer zomaar weggeplukt van school, zonder dat ze iets had kunnen regelen. Ze had zelfs niet van tevoren geweten wat er gebeuren ging. Ze had geen afscheid kunnen nemen van Jamey, of zelfs van Dodge.

Ze zou niet rechtstreeks naar Schiphol vliegen, maar samen met haar begeleider naar Engeland gaan en van daar per boot verder reizen naar Hoek van Holland, waar ze door haar vaste contactpersoon opgehaald zou worden. De begeleider van WitSec zou haar overdragen en daarmee was het gedaan met de switch.

Ze zou bij een Nederlands gezin komen wonen, die haar zouden opnemen en haar mee zouden laten draaien als was ze een lid van dat gezin. Een lid dat overigens niet meer als Carol Vanhoven door het leven ging, maar nu Frances Jordan genoemd werd. Dat was ze pas tijdens de vlucht te weten gekomen. Aan alles was gedacht, behalve aan haar gevoelens, had ze later vaak moeten denken.

Ze had aan boord van het vliegtuig eerst verschrikkelijk moeten huilen om alweer een verandering in haar leven, maar op een gegeven moment waren de tranen op geweest. Het leek of haar gevoel dood was, of ze geen verdriet meer kon toelaten. Het was te veel geweest allemaal. Ze had geen slechter afscheid van Amerika kunnen bedenken dan dit. In een bestek van een paar maanden was de vaste bodem compleet onder haar voeten weggeslagen en had ze het grootste deel van haar familie verloren. Het meisje dat op dat moment Amerika verliet was dan ook een meisje dat veel te oud was voor haar leeftijd en nu al meer verdriet kende dan menig ander. Als ze toch eens kon weten hoe de vork werkelijk in de steel stak…

HOOFDSTUK 2

1988, VINCENT

Carol voelde nog steeds de pijn als ze terugdacht aan hoe het was gelopen. Ze had daadwerkelijk geloofd dat iedereen dood was. Hoe anders was haar leven gelopen als ze de waarheid had gekend? Maar was het beter geweest het te weten? Ze wist het niet. Ze had de verhalen van haar broers gehoord en besefte eens te meer dat ze er redelijk gemakkelijk af was gekomen, in vergelijk tot hen.

Steven, die weer had moeten vluchten, Jamey, die ternauwernood nog een aanslag had overleefd. Robin, die eigenlijk het meest geluk had gehad en er zonder kleerscheuren af was gekomen.

En dan Vincent. Ze moest glimlachen. Als Vincent niet zo eigenwijs was geweest, had haar leven er heel anders uitgezien. Had ieders leven er nu heel anders uitgezien zelfs. Haar stoere broer. De rockster, die niet naar buiten mocht treden. De broer, die zich bleef afzetten tegen hun verleden. Goede, lieve Vincent.

Hij had het slecht gehad, die eerste jaren. Ze had tranen gehuild bij zijn verhaal, maar had ook hartelijk moeten lachen. Hij had het allemaal smakelijk verteld, van het eerste schaap dat geschoren moest worden tot de ontmoeting met de band.

Ze had zijn onrust gevoeld tijdens zijn verhaal. Maar ook de passie. De gedrevenheid waarmee hij het voor elkaar had gekregen dat ze allemaal weer samen waren. Lieve, goede, fijne Vincent, wat had ze zonder hem moeten beginnen?

‘Stop, stop, stop, stop, let nou in vredesnaam eens op Joey. Zo bedoel ik het dus echt niet, nu niet, net niet, nooit!’ klonk het geërgerd door de intercom van de kleine platenstudio in Sydney, waar de zanger van de band net één toonhoogte te hoog inzette. De dag liep ten einde en de opnames wilden niet meer lukken. Aan beide kanten van het glas was de ergernis duidelijk te voelen.

‘Wil je het zelf beter doen?’ tartte Joey nu, die het eigenlijk al spuugzat was om steeds maar weer hetzelfde stukje op te nemen en te weten dat wat Vincent zei, inderdaad waar was. De rest van de band was zijn fouten ondertussen ook goed zat.

Vincent wierp hem een boze blik toe die alles zei wat er gezegd moest worden. Hij keek op zijn horloge en zag dat ze inderdaad al de hele dag bezig waren. Hij vond het dan ook tijd om de apparatuur, waarmee hij bezig was, uit te schakelen. Nu nog verder gaan zou alleen maar meer ergernis tot gevolg hebben.

Ze hadden die dag twee nummers helemaal op band gezet en hij was redelijk tevreden met het resultaat van eerder die dag. Die middag was er niets goeds uit hun handen gekomen. Morgen konden ze verder gaan. Er was nog genoeg tijd dit album op tijd klaar te krijgen, voor ze aan de promotietour begonnen. De tour waarbij hij dus weer alleen achter de coulissen mee mocht kijken. Weer een tour niet dat doen wat hij zo verschrikkelijk graag wilde en nu alleen achter de schermen deed.

Vincent, de onbekende toetsenist van een rockband. De achtergrondmuzikant, die zelfs niet op de cd vermeld mocht worden.

Vincent, die een zeer waardevolle bijdrage leverde aan de band, maar altijd in de schaduw van het succes moest blijven staan. Die zijn bijdrage op tape had staan en die deze tapes afdraaide tijdens de optredens.

Vincent, tevens de manager van een in Australië al beroemde popgroep.

Vincent die, na een halfjaar schaapscheren op een boerderij ver in het binnenland van Australië, haast met een schreeuw van afgrijzen de schaar weg had gegooid. De eenzaamheid van de boerderij had hij als verschrikkelijk ervaren. Het harde werken was een goede afleiding geweest, maar hij had weinig contact kunnen maken met zijn werkgever en diens gezin. Het gezin bleek voornamelijk in hem geïnteresseerd als goedkope kracht, die voor een zeer bescheiden loon en kost en inwoning bij hen werkte.

Vrijwel direct na zijn aankomst in Australië was hij in kranten gaan kijken naar een andere baan. Op het moment dat hij met het scheren genoeg geld had gespaard om het een paar maanden uit te zingen, begon hij serieus te solliciteren. Het leverde hem een baan op als scheepslosser in de haven van Sydney. Hij had de verandering van werkplek en woonplaats zoals afgesproken gemeld bij WitSec en kreeg van hen toestemming om verder te trekken.

Bij een kennis van de boer had hij een kamer in Sydney kunnen huren en zo was een zeer armoedig eerste jaar in de grote stad voor hem begonnen. Een jaar van verschrikkelijk hard werken op de te lossen schepen, van schoonmaken van kantoren na werktijd tot het bezorgen van de ochtendkrant bij nacht en ontij, alle drie op één dag.

Hij had geen tijd meer had gehad om na te denken, om herinneringen op te halen. Het enige waar hij nog tijd voor had was veel werken, zodat hij genoeg verdiende om van te kunnen leven. Tot hij op een dag het grote geluk door toeval, of was het nu door het lot, als het ware in de schoot geworpen kreeg.

Al wat daarvoor nodig was, was een schoonmaakadres dat hij voor één keer overnam van een collega. In de woning van de cliënt stond een juweeltje van een synthesizer, die Vincent leek te smeken bespeeld te worden.

Het was bijna onmogelijk om er niet aan toe te geven. Telkens als hij er langs liep moest hij een paar noten spelen. Steeds vaker en langer. Tot hij op een gegeven ogenblik helemaal geen weerstand meer kon bieden en een melodietje dat hij in zijn hoofd had begon te spelen. Totaal opgaand in zijn muziek had hij niet gehoord dat de eigenaar van de woning, Chuck Brown, met zijn bezoek binnenkwam.

Vincent was totaal verrast en verontschuldigde zich vele malen. Het was absoluut niet de bedoeling geweest dat hij nog in de woning aanwezig was, maar de muziek had hem alles doen vergeten.

Het verhaal dat zich toen afspeelde was bijzonder. Het geluk kwam hem als het ware aanwaaien. Feit was dat Vincents dromen op dat moment waargemaakt konden worden, al had het nog heel wat voeten in aarde voor het allemaal rond was.

Chuck Brown was niet alleen eigenaar van een prachtig appartement, hij was ook nog eens manager van de Australische rockband Watership, een band die aan het begin van zijn carrière stond. De band was blijkbaar laaiend enthousiast over het stuk dat Vincent gespeeld had; Chuck, die toen toch al in een slecht humeur was, minder.

Vincent werd gesommeerd onmiddellijk de woning te verlaten en dacht zijn baan als schoonmaker kwijt te zijn. Toen hij na een aantal dagen echter nog steeds niets had gehoord, besloot hij toch eens voorzichtig uit te vinden of er geen reactie op zijn gedrag was gekomen. Hij belde met het bedrijf waarvoor hij werkte en hoorde tot zijn verbazing en opluchting dat er van de zijde van Chuck Brown geen reactie was gekomen. Vincent had eerst de woning volgens afspraak schoongemaakt voor hij gegrepen werd door de droom die hij nog altijd koesterde: muzikant worden.

Van de band echter was er wel een reactie. Joey Donewell, de zanger van Watership, vroeg Vincent in een brief, die hij naar het schoonmaakbedrijf had gestuurd omdat hij Vincents adres niet wist, om een tape met eigen muziek op te sturen, zodat het door de band beoordeeld kon worden. Vereerd door deze vraag huurde Vincent een keyboard. Natuurlijk wist hij dat die actie nergens op sloeg: het was een zeepbel die hij najoeg. In eerste instantie zou hij nooit zo goed kunnen spelen dat hij ook maar enige kans maakte om nog een keer weer indruk op die band te maken.

Aan de andere kant kon, mocht en durfde hij er zelfs niet aan te denken dat er misschien een kleine kans was dat het toch lukte.

Toch, om er zeker van te zijn dat hij er later geen spijt van kreeg, produceerde hij in een paar avonden een muziektape met allerlei eigen muziekstukken en een aantal bewerkte songs van Watership.

Het resultaat was verpletterend: twee dagen nadat hij de tape persoonlijk had afgeleverd bij de studio, kreeg hij per post een uitnodiging om te komen voorspelen met als inzet de toetsenist van Watership te worden.

Waar Vincent voor had gevreesd en op had gehoopt gebeurde juist toch: hij werd gevraagd. De eer was haast te veel; het gevoel van trots overweldigend. Maar de teleurstelling, de angst en de onmacht namen een minstens zo belangrijke plek in. Spelen in zo’n beroemde band leverde bekendheid op en daar zat Vincent in deze omstandigheden niet op te wachten. Hij voelde zich gepast veilig in zijn nieuwe leefomgeving en begon zich zo goed als mogelijk aan te passen aan het leven op een totaal andere plek. Nu bekend worden zou alles tenietdoen en zijn veilige status zou weg zijn. En niet alleen zijn veiligheid, maar ook die van zijn familie. Hij wilde deze mogelijkheid zo graag aangrijpen dat het pijn deed. Maar hoe zijn hart ook protesteerde, zijn hoofd wist heel goed dat dit niet kon.

Angst, de Grote Angst, intimideerde hem nog altijd, hoewel hij bovenal boosheid voelde tegenover Dayle. Maar toch: de onzichtbare hand om zijn keel werd bijna voelbaar, als hij alleen de naam al in zijn gedachten nam. Het waarom was altijd nog de grote vraag. Hij zag Dayles gezicht nog steeds haarscherp in zijn gedachten, net als die avond voor de dag dat zijn broers neergeschoten werden. En dat gezicht had macht over hem.

Hij moest het voorstel afwijzen, hoe pijnlijk het ook was. Maar om dit telefonisch af te zeggen nadat hij toch ook de tape al ingestuurd had voelde niet goed. Dat zou op vele manieren uitgelegd kunnen worden en hij wilde niet te boek staan als iemand die niet durfde en op het laatste moment terugkrabbelde. Zodoende voelde hij zich als het ware gedwongen om toch naar de studio te gaan en uitleg te geven over zijn beweegredenen. Juist datgene te doen waar hij zonder twijfel zijn hele leven spijt van zou krijgen. Als iemand hoorde dat hij geweigerd had bij Watership te gaan spelen… ze zouden hem compleet voor gek verklaren, vooral omdat hij al een eind meegegaan was door het bandje op te sturen. Iedereen, behalve zijn vier familieleden, die dan daardoor gelijk weer in gevaar zouden komen.

Gestoken in zijn zwarte lange jas, met laarzen en wilde haren, kortom Vincent ten voeten uit, ging hij op het tijdstip van de afspraak naar de studio, van waaruit de band werkte. Net toen hij naar binnen wilde gaan, kwam Chuck Brown naar buiten, die duidelijk buiten zinnen was.

Hij bromde iets onverstaanbaars tegen Vincent en liet toen met zo’n smak de glazen deur achter zich dichtvallen dat er spontaan een barst van boven naar beneden in het glas sprong. Na een paar seconden spatte het glas voor de voeten van een verbaasde Vincent op de grond.

Hij stapte door het gat waar eens de deur had gezeten, voorbij de haastig toegesnelde receptioniste. Op goed geluk ging hij op zoek naar de band en op zijn gehoor vond hij hen, al repeterend en hij voelde de wroeging weer toenemen. Wroeging omdat hij het zo graag wilde, omdat het hem als het ware in de schoot geworpen werd, maar het door zijn situatie onmogelijk was!

‘Ah, daar ben je dan!’ kwam Joey op hem toegelopen.

Vincent stelde zich voor als Vincent Jones en besloot direct te zeggen dat hij niet op het aanbod in wilde gaan, maar het toch uit wilde leggen om het begrijpelijker te maken. De bandleden keken hoogst verbaasd.

‘Hoezo, heb je al een ander aanbod, of heb je zo’n goede baan dat je geen tijd hebt?’ vroeg Carl, de gitarist.

‘Nou nee,’ begon Vincent aarzelend, want hoe vertelde je dat je eigenlijk koste wat kost niét bekend wilde worden.

‘Eigenlijk moet ik in leven zien te blijven door drie baantjes op een dag te doen, ik heb nog nooit zo’n goed aanbod gehad en mijn hart zegt ook direct ja, maar toch, nee, dank jullie voor het aanbod, maar nee.’

Het bleef even stil tot Joey de door Vincent opgestuurde tape omhoog hield: ‘Je stuurt een meesterwerk op om het vervolgens af te laten weten? Zo werkt het niet, zo gaan we niet met elkaar om. Op het moment dat je de tape instuurde, toonde je interesse. Kom maar eens met een heel goede reden voor je afwijzing en dan kijken we verder!’

Na een uur soebatten en na ongeveer een liter koffie had Vincent het contract van zijn leven, niet op de bühne, maar erachter. De manager van Watership had een uur eerder de band vaarwelgezegd of eigenlijk geschreeuwd vanwege onderlinge meningsverschillen en persoonlijke voorkeuren, die niet strookten met zijn functie en had de band gelijk met een nog veel groter probleem opgezadeld.

Chuck Brown was een uitstekend songtekstenschrijver en had al vele hits voor Watership geschreven. Vincent, die het schrijven van muziek in zijn bloed had, had deze job van hem overgenomen en was tevens aangenomen als manager van de band, onder zijn eigen voorwaarde dat hij absoluut buiten alle publiciteit zou blijven, wat er ook gebeurde.

De band had vreemd gereageerd, maar verder geen vragen gesteld. Als de nieuwe man kwijt wilde waarom, zou hij er zelf wel mee komen en de nieuwe man vond dat die tijd nog lang niet was gekomen.

Die middag werd er een contract voor Vincent gemaakt en die avond werd alles beklonken tijdens een feestelijk etentje.

Het was een niet alledaags contract geworden. Vincent was nu de manager van Watership, een uit vijf personen bestaande band van mannen van achter in de twintig, begin dertig. Manager worden van Watership was een hele eer, maar Vincent had het vooral druk met het opnemen van songs en zo nu en dan songteksten schrijven.

Aangezien Watership een goedlopende organisatie was, stond alles op papier en was alles juridisch gezien op en top geregeld. Vincent moest zich gaan verdiepen in het reilen en zeilen rond de band en zou geleidelijk aan alle taken op zich nemen. Tot die tijd zouden bandleden Joey Donewell en Adam Schinner hem waar nodig bijstaan.

Zo begon Vincents carrière als manager. De eerste keer dat hij weer achter het mengpaneel stond was een ervaring om nooit te vergeten. Hij was een aardig stukje techniek gewend, maar dit sloeg toch alles.

De band begon te spelen, Vincent ging aan het werk en vergat abrupt alles om zich heen. In gedachten was hij weer terug in New York. Dit was het leven dat hij zich altijd al gewenst had: een proefopname maken van een liedje, dat waarschijnlijk zonder zijn hulp al een hit zou worden, maar dat met een beetje hulp misschien wel een wereldhit.

Al werkend gleden zijn gedachten weer af naar de tijd voor de aanslag. Voordat zijn broers neergeschoten werden was hij ook bezig geweest met dit werk en gelukkig. Gelukkig met de rest van het gezin. Ook enigszins gelukkig in de liefde, hij had op het feest waar hij de avond voor het ongeluk had gewerkt een ontzettend leuke meid ontdekt, met wie hij de hele avond gepraat en later zelfs nog gedanst had. Ze hadden de nacht doorgebracht in een hotelkamer en een geweldige nacht gehad. De volgende dag was het geluk voorbij. Zijn broers werden neergeschoten en het leek alsof de dood hun op de hielen zat. Hij moest weg, en snel ook. Drie en een halve week later stond hij op de farm in Australië schapen te scheren. Hij had geen afscheid kunnen nemen van Carol, Steven en Robin. Ook niet van het meisje van toen. Zijn mooie motor had hij moeten opofferen, die was later opgedregd en total loss verklaard. Vrijwel direct na het in scène gezette ongeluk was hij weggesluisd naar die verschrikkelijke boerderij, waar hij had leren schaapscheren en waar hij zich het Australische accent had moeten aanleren.

Hij had geen idee waar zijn familieleden, op Jamey na, uithingen! Leefde Robin eigenlijk nog wel? Zijn toestand was niet goed geweest op het moment dat Vincent moest verdwijnen.

Waar was Carol? Wie had haar opgevangen? Ze was dan wel een heel zelfstandige meid die uitstekend haar eigen boontjes kon doppen, maar in een vreemd land met een vreemde taal – Vincent had absoluut geen idee wat er voor haar op het programma stond – zou ze zich ook maar verlaten voelen.

Er was altijd die ene gedachte in zijn hoofd: wat was er gebeurd als hij zijn onrust op die bewuste dag duidelijker kenbaar had gemaakt. Als hij had verteld dat hij iemand had gezien die hem ongerust had gemaakt? Waren zijn broers dan ook gegaan? Had hij ze door elkaar moeten schudden, zodat ze naar hem zouden luisteren? Onzin: ze waren toch wel gegaan!

Waarom ebde het gevoel van angst voor Robert Dayle steeds meer weg? Waarom voelde hij alleen woede, geen onrust? Waarom was hij zo boos? Was het, omdat hij zich opgejaagd voelde, omdat het zo verschrikkelijk oneerlijk was wat hier gebeurd was? Hij was de piekeraar geweest van de familie. Hij bleef altijd doorspitten. Wilde weten waarom iets zo was, waarom iets gebeurde. Hij probeerde altijd achter de waarheid te komen, hoe ver en hoe diep hij daar ook voor moest graven. Die kans was hem ontnomen. Hij moest op staande voet weg. Hij had niet eens bang kunnen worden; daar was geen tijd voor geweest. Dat was later pas gekomen. Diepe angst, met grote, grijpgrage vingers, die zijn ingewanden leken te vermorzelen. Dat gevoel had een hele tijd aangehouden. Maar het zakte nu weg. Boosheid en onrust waren ervoor in de plaats gekomen.

Dat ondertussen de band was opgehouden met spelen, drong niet tot hem door. Pas toen ze opnieuw inzetten en Joey opzettelijk vals begon te zingen, schrok Vincent wakker en kwam met beide benen terug op aarde.

‘Sorry, ik was even mijlen verderop,’ verontschuldigde hij zich. De bandleden grinnikten.

De rest van de dag werkte Vincent geconcentreerd en onafgebroken door. Het resultaat van een dag werken waren drie opnieuw opgenomen nummers, die uitgebracht zouden worden op een nieuwe cd. Daarnaast zouden nog acht nieuwe nummers moeten worden opgenomen en een aantal daarvan zouden van Vincents hand komen. Alles moest nog ondersteund worden door een synthesizer en moest daarna nog gemixt worden. Dan zou misschien ook nog het laatste Amerikaanse nummer komen, had Vincent besloten. Het nummer, waar hij destijds in New York mee aan de slag was gegaan, maar wat hij nooit af had kunnen maken. Een muziekstuk van zijn hand, dus hij had de rechten hiervan. Hij had het alleen niet op papier, maar dat was niet erg. Hij kon het nummer nog steeds dromen.

Sloeg de cd aan, dan was het tijd voor een tournee.

Gelukkig had de band het copyright voor de nummers van Chuck Brown in eigen hand en konden ze dit materiaal ook gebruiken. Het nummer dat ze als eerste hadden gezongen zou uitgebracht worden als voorproefje van de cd.

Toen Vincent die avond in zijn appartement zat, leek het of de muren op hem afkwamen. Alles van toen was weer als een bom ingeslagen en wilde niet loslaten. De spanning, de onwetendheid was bijna te veel om mee door te leven. Het was een warme avond in december en de onrust vrat aan hem. Hij moest met iemand praten, maar dat zou waarschijnlijk niet verstandig zijn.

Hoe minder mensen wisten hoe alles werkelijk in elkaar zat, hoe beter. Hij moest naar buiten, wilde gaan joggen om op andere gedachten te komen en kwam als vanzelf bij de studio terecht. Voor hij het wist zat hij weer midden in de muziek, dit keer had hij de gitaar van de Brian te pakken. Wat begon als een beetje getokkel zonder ritme, nam geleidelijk het ritme van een bekend liedje aan dat gezongen werd door een Amerikaanse band. Het liedje leek voor Vincent geschreven te zijn toen hij het zachtjes inzette. Het klonk prachtig.

Wat Vincent echter niet wist was dat hij gade werd geslagen. Nadat hij die middag de opnames had afgesloten, was er niets meer van de vrolijke man te herkennen geweest en de bandleden hadden achteraf niet kunnen verklaren waar dit aan gelegen moest hebben. Joey en Carl hadden geprobeerd Vincent thuis te bereiken om te informeren wat er eerder die dag aan de hand was geweest. Toen bleek dat Vincent niet thuis was, waren ze ook naar de studio gereden, alsof ze aanvoelden dat Vincent daar zou zijn.

Vincent had absoluut niet in de gaten dat Joey en Carl ook in de studio waren, maar toen Joey bijna geluidloos de opnamekamer in ging waar Vincent zat te spelen en achter hem begon te zingen, schrok hij in eerste instantie verschrikkelijk. Hij had zijn aandacht laten verslappen en er stond iemand achter hem, zonder dat hij het gemerkt had. Joey deed net of hij het niet in de gaten had en gebaarde Vincent gewoon door te spelen op de geleende gitaar. Na een paar keer diep ademhalen voelde Vincent het vertrouwen terugkomen en speelde verder. Carl luisterde haast ademloos, dit was nog eens kwaliteit! Achter de stille Vincent Jones school een talent, een onontdekte muzikant. Iemand die Watership naar grote hoogtes kon brengen.

Ze vertolkten het nummer eigenlijk zelfs beter dan de originele versie. Zo vlug als hij kon startte Carl een opnametape. Wie weet waar het ooit voor gebruikt kon worden. Toen het liedje uit was legde Joey zijn hand op Vincents schouder: ‘Zou je je hart niet eens luchten, vertellen wat je zo dwars zit, Vincent Jones?’ Vincent staarde even naar de lichtjes van de stad.

‘Haal de rest maar, dan zal ik alles vertellen,’ zuchtte hij en liep zachtjes naar het raam. ‘Maar besef dat ik hiermee letterlijk mijn leven in jullie handen leg. Gebruik je mijn verhaal ooit op een verkeerde manier, dan is het hele spel definitief voorbij… Ik word achtervolgd door een krankzinnige. Mijn vader en moeder zijn vermoord, mijn broers hebben een moordaanslag ternauwernood overleefd. Er wordt ook jacht op mij gemaakt. We hebben geen idee waarom en wie de persoon Robert Dayle is, die dit op zijn geweten heeft. Ik zit in een getuigen-beschermingsprogramma. Misschien begrijp je nu waarom ik absoluut onzichtbaar moet blijven.’

Joey staarde hem vol ongeloof aan.

‘Maak je een grap?’ bracht hij even later uit. ‘Dit zijn geen zaken om grappen over te maken…’

Vincent keek hem even aan en schudde daarna zijn hoofd. Hij was bloedserieus. Grappen maken lag al een tijd niet meer in zijn aard. Dat had hij heel snel afgeleerd. Het bleef even stil tot Joey de overige bandleden telefonisch liet weten dat hun komst gewenst was. Na een uurtje was iedereen binnen en in een schaars verlichte studio begon Vincent te vertellen, over het gezin waarin hij opgegroeid was, over San Francisco en Robert Dayle.

Tegen middernacht was Vincent Jones, of eigenlijk Vincent Vanhoven, een opgelucht mens.

HOOFDSTUK 3

1985 – 1989, FEDERAL AGENT ROBIN JONES

Carol moest glimlachen om Vincents verhaal. Ze hoorde het hem nog zo vertellen, vol enthousiasme, vooral enthousiasme over zíjn band, zíjn Watership. Want dat het zo voor hem voelde, wist ze zeker. Vincent Vanhoven was een opgelucht mens geworden. Hij had een last van zijn schouders geworpen door open te zijn, maar het was een gevaarlijke daad geweest. Had hij toen maar vast geweten dat hij Robin niet veel later zou ontmoeten. Wat had dat alles gemakkelijker gemaakt!

Ze had van Robin gehoord dat dit het meest emotionele moment van zijn leven was geweest: het terugzien van Vincent.

Hoe toevallig had het allemaal kunnen zijn? De kans dat ze elkaar ooit weer tegen het lijf zouden lopen was nihil geweest. Dit had zo moeten zijn!

Carol legde haar pen even neer en nam een slok koffie.

Ze draaide een sliert haar rond haar vingers. Ze droeg het lange haar nu in een staart, hetgeen haar het uiterlijk van een jong meisje gaf. Zo voelde ze zich ook meestal: als een jong meisje. Maar soms voelde ze zich oud, stokoud. Vermoedelijk door alles wat ze had meegemaakt.

Ze dacht weer aan haar broers. Robin en Vincent: wat hadden ze verschillende karakters en gewoontes. Wat was de een toch anders dan de ander!

Robin de krachtdadige, Vincent de driftkop. Robin de ijshockeyer, Vincent de basketballer. De één niet al te groot, de ander lang.

En wat hadden ze veel meegemaakt in korte tijd.

De beslissing in het Portugese Porto, waar ze elkaar later in haar verhaal weer zouden ontmoeten, om samen verder te gaan was grotendeels van Robin gekomen. Hij had ook haar over de streep getrokken. Door zijn daadkrachtige optreden zat ze nu hier, in Sydney.

Met Robin had ze altijd goed kunnen praten en ze vertrouwde volledig op zijn oordeel. Daarom was het ook zo makkelijk geweest om de knoop door te hakken en haar leven in Nederland achter zich te laten, tot groot verdriet van haar toenmalige verloofde Benno en haar werkgever en collega’s. Maar haar familie telde zwaarder.

Tijdens de reis van Porto naar Sydney had ze naast Robin in het vliegtuig gezeten en ze had genoten van zijn verhalen. Hij vertelde heel anders dan Vincent, maar ook zijn verhaal had ze als het ware voor haar ogen zien afspelen.

En wederom waren er puzzelstukjes op hun plaats gevallen. Gaten werden gedicht in het verhaal van de Vanhovens, het verhaal dat sinds een paar dagen pas helemaal compleet was geworden.

Het diepe zwart werd vervangen door een fel, stekend licht. Wazige vormen kwamen tevoorschijn, stemmen leken van heel ver te komen en boven alles kwam een hevige pijn opzetten. Hij voelde een warme hand kwam op zijn voorhoofd; een vinger lichtte zijn ene ooglid op en een akelig licht scheen recht in zijn oog. Snel probeerde Robin zijn hoofd af te draaien en daarmee draaide gelijk alles om hem heen.

‘Ik geloof dat de crisis overwonnen is,’ klonk het van heel ver weg.

Welke crisis? dacht Robin, al iets helderder.

Voorzichtig deed hij zijn ogen weer open en probeerde te achterhalen waar het hinderlijke gepiep vandaan kwam, dat hem uit zijn slaap had gehaald. Dit keer ging zijn hoofd al iets gemakkelijker mee en al gauw kreeg hij in de gaten dat hij in een ziekenhuis moest zijn. Waarom in een ziekenhuis, wat was er in hemelsnaam aan de hand? Was er iets misgegaan tijdens de wedstrijd?

De schok, de adrenaline deed hem helemaal tot zijn positieven komen. Een scherpe angst overviel hem. Nee, de wedstrijd hadden ze niet eens gezien!

Plotseling flitsten beelden voorbij: ze waren beschoten toen ze naar de garage liepen; van het ene op het andere moment werd er geschoten. Vanuit een auto, dat herinnerde hij zich nog. Veel kon hij zich verder niet herinneren; op het moment dat hij een auto dichtbij had zien komen voelde hij direct daarna de enorme pijn en daarna volgde het diepe zwarte gat waarin hij was terechtgekomen.

Paniek! Grote paniek golfde als een bal door zijn maag.

Ze waren beschoten. Een aanslag op hun leven. Hij leefde nog, maar de anderen? Waar waren de anderen? Wat was er gebeurd, daarnet? Waar was iedereen? Het kon niet lang geleden zijn, voor zijn gevoel waren er nog geen vijf minuten voorbij.

Dat zich dit alles al vier weken eerder had afgespeeld, daar had Robin geen weet van gehad.

De operatie was naar wens verlopen, maar Robin had te hevig gereageerd op de hypothermie en was in coma geraakt. In die periode waren er verschillende kritieke momenten geweest, maar nu leek het dan toch allemaal goed te komen.

Iemand boog zich over hem heen, merkte hij en besloot nogmaals een ooglid op te lichten. Jamey, zag hij, gelukkig, die leefde dus ook nog.

‘Hey, ben je er eindelijk weer?’ begroette Jamey hem.

Iets dat op hey moest lijken kwam uit Robins keel. Blijkbaar zat er iets in zijn neus, want ook dat gaf een vreemd gevoel.

Een ander gezicht boog zich over hem. Hij schrok weer hevig: wie was dit?

‘Pijn, Robin?’ vroeg een aangenaam zachte stem.

Robin knikte voorzichtig en even later voelde hij een naald in zijn been verdwijnen en het aangename zwart nam weer de overhand.

De volgende keer dat het licht en het lawaai het wonnen van de diepe duisternis voelde Robin zich al een stuk beter. Het vreemde gevoel in zijn neus was verdwenen en ook had hij het idee dat hij niet meer aan zoveel apparatuur lag.

Blijkbaar was het avond, want in zijn kamer brandde alleen een kleine lamp in het hoekje van de kamer.

Voorzichtig probeerde hij zich op te richten, maar dat leverde zo’n pijnscheut op dat hij zich snel weer terug liet zakken in de kussens. Gelijk daarop kwam iemand binnen. Hij hoorde het klikken van hakken en constateerde dat het een vrouw moest zijn.

‘Zo, ben je er eindelijk weer?’ vroeg ze vrolijk. Er kwam alleen een vreemd gepiep uit Robin.

‘Hier, drink maar even een beetje water, dan krijg je wel weer geluid,’ zei ze vriendelijk en reikte hem een glas aan. ‘Trouwens, ik ben dr. Madelyn Hoover,’ en ze stak hem haar hand toe. ‘Robin,’ kwam het nog een beetje schor over Robins lippen.

Even bleef het stil. Dr. Hoover bestudeerde aandachtig zijn statuskaart.

‘Wat is er eigenlijk precies gebeurd?’ wilde Robin weten. Madelyn stopte hem een thermometer in zijn mond en nam gelijktijdig zijn pols op.

‘Je bent dood,’ vertelde Madelyn hem, zonder op te kijken, ‘maar je polsslag is goed. De rest vertelt Jamey je wel wanneer hij komt.’

Jamey kwam een uur later.

Voor Robins gevoel was het nog steeds nacht, de lamp brandde nog steeds en hij had niet het idee dat het iets lichter was geworden. Doordat de ruimte waar hij lag midden in het gebouw lag, waren er geen ramen in de kamer en kon het daglicht hem niet bereiken. Een speciale geheime afdeling, ondergronds, weggestopt van de rest van het ziekenhuis. Een afdeling voor speciale gebeurtenissen, voor speciale gevallen. En daar was hij er een van, begreep hij later.

Jamey keek opgelucht toen hij de verbetering bij Robin zag. ‘Zo, weer terug op aarde?’ begroette hij hem.

‘Volgens de dokter ben ik dood en weet jij hier meer van?!’ antwoordde Robin nog bijna fluisterend. Zijn stem wilde nog niet goed. De angst gierde door zijn lichaam. Wat was er gebeurd? Wie waren de mensen om hem heen? Had dit te maken met Dayle? En wat was er met Jamey? Was hij niet gewond? Waarom leek het hem niets te doen wat er gebeurd was?

‘O, zijn jullie al op dat punt aanbeland?’ vroeg Jamey bedachtzaam. ‘Eigenlijk had dat nog wel even mogen wachten tot je iets meer op krachten was gekomen. Maar goed, inderdaad, voor de buitenwereld ben je in een hinderlaag gelopen en daarbij gedood. Je bent begraven en al, een paar weken geleden.’

Robin keek hem niet-begrijpend aan. ‘Een paar weken geleden en ik ben begraven? Man, praat niet zo raar, hoelang is dat dan precies geleden en waar ben ik dan nu in hemelsnaam? En waar is Vincent? Steven? Jamey, wat is dit allemaal…?’ Uitgeput van de schrik en zijn reactie erop hijgde hij even en sloot even de ogen om de duizeligheid te laten verdwijnen. Dit was te veel om nu al te verwerken, maar blijkbaar zat er niets anders op dan aan te horen wat er allemaal over hem en zijn broers heen gekomen was.

Jamey slikte even en vertelde het verhaal: ‘Weet je dan nog dat we een maand geleden in de buurt van de garage zijn overvallen?’

Hij vertelde Robin, die steeds stiller werd, dat ze alle drie wonder boven wonder nog leefden, hoe Vincent ze had gevonden en waar ze naartoe gebracht waren.

Het was waarschijnlijk een ordinaire drive-by shooting geweest, maar het kon ook zijn dat iemand uit San Francisco ze op het spoor was.

Hij vertelde hoe het idee van overlijden was ontstaan en hoe alles gerealiseerd was door de WitSec.

Hij vertelde hoe Carol en de rest hadden gereageerd op hun dood en de begrafenis. Het zogenaamde ongeluk van Vincent twee weken later en de verslagenheid waarin Carol verkeerde en waarom ze niets mocht weten.

Jamey vertelde niet dat hij wist waar Vincent en Steven waren gebleven en waar Carol naartoe was gegaan.

Ook vertelde Jamey hem dat hij weg moest, voor zijn eigen veiligheid. Dat alles al geregeld was, tot het nieuwe adres aan toe. Robin kreeg te horen dat zelfs Jamey niet wist waarnaartoe dat zou zijn. Hij moest zich mee laten nemen, net als de vorige keer. Maar nu waren er aan het eind van de reis geen familieleden die hen opwachtten.

Dat Jamey sterk hoopte dat Robin ooit een van hen tegen zou komen zei hij maar niet. Hoe zou het ook kunnen gebeuren? Hoe ver zaten ze uit elkaar?

Dat Jamey zich ernstig zorgen maakte over hoe hij het zelf zou redden, kwam ook niet ter sprake, alleen dat ze uit elkaar moesten, zodat wat gebeurd was zich in geen geval zou herhalen. Vaders woorden, die hij destijds tijdens het telefoongesprek had gesproken, zouden niet weer zo’n gevolg mogen hebben op hen.

Robin herstelde daarna snel en enkele weken later arriveerde ook hij in Australië met een nieuwe identiteit en een baan als Federal Agent bij het korps in Melbourne.

Nogmaals had Hughy King hun een geweldige dienst bewezen door ook hier samen met WitSec voor een geschikte functie te zorgen waar Robin zo kon beginnen.

De start die hij maakte was iets beter dan die van Vincent. Robin begon gelijk in een goede baan en voor hem was woonruimte beschikbaar. Het was een kleine verdieping van een woning, niet luxe maar dat was ook niet nodig. Het appartement had wel iets weg van hun oude appartement in New York. Om het gevoel van gemis weg te werken probeerde hij het in te richten zoals in New York. Hij probeerde meubels te vinden die op hun oude meubels leken en zette ze zo neer dat het leek op vroeger. Hij probeerde de fijne herinneringen van vroeger op deze manier terug te halen, maar wist direct al dat hij hopeloos zou falen. Het kwam nooit meer terug. Het verleden was voorbij en hij moest zien dat zijn toekomst de moeite waard werd.

Zonder zijn familie. Zonder de veiligheid die hij heel lang geleden had gekend, maar die al jaren geleden ineens voorgoed was verdwenen. Die veiligheid die WitSec hem hier weer probeerde terug te geven, maar die hij pas kon vinden als hij met zichzelf in het reine kwam.

Als hij niet meer constant terug moest denken aan toen, aan die dag. Waarom hadden ze niet beter naar Vincent geluisterd? Vincent had hun gevraagd op te letten, maar die waarschuwing hadden ze in de wind geslagen. Ze waren te onbevangen geworden en zie wat daarvan gekomen was.

Hij kon pas weer gaan geloven in veiligheid als hij niet meer bij iedere onbekende die scherpe angst in zijn buik voelde.

Als niet iedere klop op zijn voordeur vooralsnog betekende dat iemand hem kwaad wilde doen.

Dan pas, als hij die angst achter zich kon laten, dan zou in zijn toekomst het woord veiligheid weer betekenis krijgen.

Voorlopig kon hij niets anders doen dan zich honderd procent geven en te zien iets moois te maken van dit nieuwe, tot nu toe voor hem zinloze, bestaan.

Hij werd partner van een jonge rechercheur, Tony Leland, en ze werkten vooralsnog onder begeleiding van meer ervaren rechercheurs.

De eerste maanden na zijn komst werkte hij achter de schermen als beveiliger op de binnenlandse vliegvelden. Hij hield zich bezig met het papierwerk, terwijl zijn collega zich onder de mensen begaf. Voorlopig mocht Robin niet te veel in contact komen met grote groepen mensen, omdat vooral zijn accent hem direct zou verraden.

Robin paste zich goed aan de nieuwe situatie aan. Maar na een paar maanden besefte hij dat hij niet kon doorgaan met de houding die hij had aangenomen. Apathisch, berustend, wachtend op de volgende dag, de volgende week. Hij moest verder. Zijn leven ging door, het verleden en zijn familie ten spijt.

De angst voor de grote onbekende was er nog steeds, maar hij kon het relativeren. Het had geen zin om constant bang te zijn. Hij moest verder met zijn leven, een leven dat hopelijk nooit meer in het teken zou staan van de angst, die hij vooral de eerste maanden had gevoeld. Misselijkmakende angst als hij terugdacht aan de dag dat ze neergeschoten waren. De paniek die hij gevoeld had toen hem duidelijk was geworden dat het niet toevallig was geweest; dat ze niet per ongeluk op de verkeerde plek waren geweest op het verkeerde tijdstip. Het weten dat hij het slachtoffer was geworden van een doelbewuste aanslag had hem ziek gemaakt. Van angst en van woede. Hij had er niet direct met Jamey over gesproken toen hij bijgekomen was en zich weer kon herinneren wat er gebeurd was. Hij had willen afwachten, willen horen of het daadwerkelijk klopte, wat hij op dat laatste moment voor hij het bewustzijn verloor had gedacht, maar Jamey vertelde al heel snel wat er aan de hand was.

De angst had overwonnen. Met de woede kon hij toch niets: hij wist niet eens hoe Robert Dayle eruitzag.

Maar langzamerhand was toch ook de angst iets aan de kant geschoven, hoewel er altijd wel een gevoel van onrust overbleef. Hij was op zijn hoede, dat was misschien beter omschreven. Voorzichtig, geconcentreerd, hij liet zich nooit helemaal gaan. Het werd een levensstijl, een manier van overleven.

Ook voor Robin vlogen zo een aantal jaren om. Hij moest er alleen minder hard voor werken dan Vincent, die na drie jaar zijn droom had verwezenlijkt.

Robin had nu een eigen appartement met een auto, hij had veel vrienden en kennissen en vermaakte zich in zijn vrije tijd in de wereldstad Melbourne.

Op zijn werk ging het goed: hij was nu een ervaren Federal Agent, belast met alle zaken die bij de AFP (Australian Federal Police) binnen konden komen, maar werkte samen met zijn partner Tony toch het liefst als security-agent tijdens grote bijeenkomsten en evenementen.

Hij had laten zien dat hij een zeer scherpe opmerkingsgave had en hij wist gasten met verkeerde bedoelingen feilloos uit menigtes te filteren.

Hij reed links, had zich volledig ingeburgerd en aan zijn accent was niet meer te horen dat hij niet in Melbourne geboren was.

Wat restte was alleen nog de niet uit te wissen onrust, de argwaan tegenover vreemden. Hij kon nooit meer iemand met zijn volste vertrouwen tegemoet gaan. Daarvoor had Dayle te veel kapot gemaakt.

Vincent en Robin waren elkaar nooit tegengekomen, maar dat was ook niet zo verwonderlijk in zo’n enorm land als Australië. Daarbij was Vincent nooit in Melbourne geweest en Robin nooit in Sydney. De kans dat ze elkaar ooit tegen zouden komen was zeer onwaarschijnlijk.

Vincent was in de middag en avond meestal druk met de band, die mede dankzij hem inderdaad uitgegroeid was tot een top band. Robin kende net als iedere andere Australiër Watership, maar had er verder geen bijzondere interesse in. Hij volgde de activiteiten van de band niet, waarom zou hij? Hij had het veel te druk met zijn eigen leven.

Het was een frisse dag in mei toen er voor Tony en Robin een nieuwe opdracht klaarlag.

‘Mazzelaar,’ werd er geroepen toen hij de afdeling opliep om naar het standaard werkoverleg van de week te gaan. ‘Hoezo?’ vroeg Robin verbaasd en zag de grijnzende blikken van zijn collega’s.

‘Hij doet net alsof hij het niet weet,’ grapte een van de collega’s en gooide hem een prop papier toe.

‘Wat is er nou?’ vroeg Robin quasi-geërgerd en vouwde het papier open. Het was een aankondiging voor een optreden van Watership in Melbourne. In de grote ‘Rod Laver Arena’ nog wel, een stadion met enorm veel plaatsen.

Dit was het derde concert van de Australia-tour die de band maakte en Melbourne was daarmee een van de grootste optredens. Er konden bijna 15.000 mensen in de arena. Het zou een geweldig spektakel worden, maar het deed Robin weinig.

‘Ja? En? Wat is hiermee?’ vroeg hij, nu daadwerkelijk geërgerd. Ze wisten ondertussen toch wel dat hij nooit, maar dan ook nooit naar een concert ging. Niet omdat hij voor zijn eigen veiligheid vreesde, maar omdat hij er niets aan vond.

Muziek kon je beter luisteren in je eigen huis, in je eigen stoel, door je eigen geluidsinstallatie.

Het enige dat hij nog altijd graag deed was naar een sportwedstrijd kijken, maar dat leverde vervelende herinneringen op, dus dat waren schaarse momenten.

‘Tony en jij mogen backstage beveiliging doen met het team van Driscou,’ riep iemand hem toe vanachter zijn bureau, ‘Mazzelaar: gratis een concert bijwonen!’

‘Ruilen?’ kaatste Robin terug, die hier eigenlijk bij voorbaat al geen zin in had.

‘Niks ervan, niks geen onderling geruil,’ klonk de stem van hun afdelingshoofd. ‘Ik beslis niet voor niets wie ik op welk evenement zet. Tony en Robin gaan samen met James, Eric, David en Samuel naar binnen om te zien of alles er goed aan toe gaat. En nu hier naar binnen graag,’ wenkte hij Robin.

Ze hadden het nodige te bespreken over hoe alles in gang gezet zou worden.

Watership had uiteraard eigen veiligheidsmensen bij zich, maar aarzelden nooit om in grote zalen of in arena’s extra beveiliging in te schakelen. Mensen die bekend waren met de gebouwen. Sinds Vincent het management had overgenomen was de beveiliging sowieso verdubbeld, al was het maar om zijn eigen veiligheid te waarborgen.

Nu hadden ze de hulp ingeroepen van de AFP in Melbourne. Deze mensen deden dit dagelijks, bij alle soorten gelegenheden en in allerlei situaties. Het doen van deze hulpvragen was altijd een last-minute kwestie. Ze hadden dit soort dingen wel vaker aan het begin van een tournee geregeld, maar het kwam toch regelmatig voor dat een concert afgelast werd en dan was de extra beveiliging voor niets ingehuurd. Daarom stond er nu een afspraak met de AFP dat ze te allen tijde hulp konden vragen, want er waren altijd wel teams die ingezet konden worden.

Deze tournee zou weer door heel Australië gaan en overal in het land zaten deze teams. Het jaar daarop zou een tournee door Nieuw-Zeeland volgen. Misschien zouden ze ooit nog naar Amerika en Europa gaan, maar daarvoor vond geen van de leden van de band het al tijd. Hoe de band dan beveiligd moest worden was ook nog een te groot vraagstuk.

Voor Robin was deze opdracht niets anders dan zijn normale werk. Hij vertrok op de dag van het concert laat in de middag naar de Rod Laver Arena en samen met de overige teamleden meldden ze zich even later bij de personeelsingang.

Ze werden binnengelaten door het personeel van de Arena en voorzien van badges, zodat ze herkenbaar waren voor het overige personeel en de eigen beveiliging van Watership.

Het volgende contact zouden ze hebben met het hoofd van dit beveiligingsteam, dat nu bezig was met een briefing met zijn eigen mensen en een deel van de crew.

Robin en zijn team werden voorgesteld aan het beveiligingsteam van Watership en werden op de hoogte gesteld van wat van hen verwacht werd.

Ondertussen was Vincent samen met de band op het podium aan het werk met de technische teams. Alles moest straks perfect zijn voor het concert en hij wilde in ieder geval bij de soundcheck zijn.

Die avond zouden ze voor het eerst een nieuw nummer spelen dat beter bij het concert leek te passen dan een van de oudere nummers die ze zongen. Werd het nummer hier goed ontvangen, dan zou het direct daarna uitkomen als single-cd. Het Amerikaanse ‘besluit’ van Vincent was nog niet op de eerste cd uitgebracht, omdat ze niet helemaal konden inschatten hoe hun publiek hierop zou reageren. Als primeur werd vanavond dus het nummer gespeeld, waar hij destijds in New York mee bezig was geweest, voor hij moest vluchten. Hij had de noten opnieuw op papier gezet en had er een songtekst bij geschreven. Vincent was benieuwd naar de reactie van het publiek. Het was een ander soort muziek dan het eigenlijke genre van de band, maar Joey zong het goed en het was echt aangeslagen bij de band. ‘Goodnight Carol’ zou een hit worden, dat stond vast voor Vincent.

Zoals afgesproken namen Robin en zijn team hun posities in voor het concert zou beginnen. Ze hadden inmiddels kennisgemaakt met de leden van het bandje uit het voorprogramma, dat eerst een aantal nummers zou spelen. Een jonge, tevens Australische band, die door het boekingskantoor in Melbourne was aanbevolen. Ze zouden vier nummers spelen, waarna een pauze van een kwartier zou volgen. Daarna zou Watership het podium betreden.

Alles liep zoals gepland en het concert was een groot succes. Robin en Tony hadden een plek bij de opgang naar het podium. Vanuit de kleedkamers waar normaliter de sporters uitkwamen, was een grote loopbrug gemaakt naar een enorm podium. Tony en Robin stonden als bewaking bij de opgang naar de loopbrug. De bandleden hadden zich vlak voor ze ‘on stage’ gingen snel voorgesteld.

Toen alle nummers gespeeld waren, inclusief de toegiften, kon Robin het niet loslaten dat hij het allernieuwste nummer, dat hier als primeur gespeeld werd, al eerder had gehoord. De tekst kwam hem erg bekend voor, maar hij wist absoluut niet waarvan. Het kon ook niet, want dit was de allereerste keer dat dit voor publiek werd gespeeld. Maar toch bleef het op de achtergrond in zijn hoofd malen.

De bandleden verlieten het podium en liepen richting kleedkamers.

De entreedeur naar de grote gang werd zorgvuldig door Tony gesloten en Robin liep alvast mee met de band die zich naar de loungeroom begaf om even op adem te komen.

Vincent was er nog niet bij: hij had eerst een kort telefonisch contact met de manager van de Rod Laver Arena; het normale procedé na afloop van een concert. Hij gaf na elk concert door wat de algemene bevindingen waren over het geluid, de stage, het licht en de beveiliging. Hij was ook tijdens dit concert op de achtergrond gebleven, was ook niet bij de snelle kennismaking geweest. Hoe minder mensen wisten wie de persoon achter de naam Vincent Jones was, hoe veiliger. Vincent leefde nog steeds op de achtergrond, hoe pijnlijk en spijtig het voor hem ook was. Joey bedankte Robin en zijn team voor hun diensten en stelde de band nogmaals officieel voor. Hij bood de beveiliging een drankje aan in de lounge en kreeg bijna gelijktijdig een vreemd gevoel in zijn maag. Eén van de mannen van de beveiliging lijkt sprekend op Vincent, op zijn kleding en zijn haren na! Als Vincent zich uit zijn laarzen, T-shirt, colbertje en lange jas zou hijsen en in een overhemd met stropdas zou steken, is het die man van de bewaking. Als hij dat haar van hem plat zou maken met gel of zo, lijkt hij sprekend op die Robin Jones! De achternaam Jones, zoals die man zich zojuist heeft voorgesteld, dat moet een toeval zijn, maar verder, dit zou werkelijk een broer kunnen zijn van Vincent!

Joey keek de rest van de band aan, die met Robin in gesprek was, zodat hij hun reactie op Robin kon peilen. Joey keek zo verbaasd naar Robin, dat de rest van de band in de lach schoot toen ze zich ook de frappante gelijkenis beseften. Ze besloten om Robin en de rest van het team maar te vertellen waarom ze zo moesten lachen.

‘We lachen jullie niet uit hoor,’ verklaarde Carl. ‘Het is alleen dat je op een paar kleine details na sprekend op onze manager lijkt’. ‘Vast…,’ grijnsde Tony en Robin werd nu toch nieuwsgierig. Het was een rare situatie, hadden ze beiden al gevonden. Een manager die zo’n belangrijke rol leek te spelen, maar onzichtbaar bleef voor het publiek en de mensen om de band heen. ‘Vincent, waar blijf je?’ riep Brian richting de kleedkamers.

‘Ik haal hem wel even op, hij is waarschijnlijk al bezig met de voorbereidingen voor het volgende optreden,’ zei Joey en liep naar achter.

De band nam het bewakingsteam mee naar de lounge. Een aantal gastvrouwen zorgden voor de bestellingen en de bandleden zakten vermoeid neer op de comfortabele banken.

Even later ontspon zich een aangenaam gesprek tussen de bandleden en Tony en Robin over de wederzijdse bezigheden en niemand had in de gaten dat Joey en Vincent binnenkwamen.

Robin zat met de rug naar de deur en nam ontspannen een slok van zijn koffie, maar Joey zag hoe Vincent plotseling stil bleef staan en van het een op het andere moment spierwit werd.

Het was een wonderbaarlijk moment geweest, hadden ze elkaar later verteld.

Hoe was het mogelijk dat een leven, of eigenlijk twee levens, in een fractie van een seconde totaal veranderden.

Vincent, die sinds zijn komst naar Australië toch altijd ietwat gereserveerd was, altijd met een vlaagje geheimzinnigheid om zich heen en altijd wat melancholisch, leek van het een op het andere moment zijn figuurlijke mantel afgegooid te hebben. Een aangename verrassing, ongeloof op zijn gezicht, afgewisseld met vreugde en opperste verbazing: geen twijfel dat hij zijn broer op slag herkende, hoeveel tijd er ook tussen had gezeten en hoe klein de kans ook was dat het werkelijk zijn broer was. ‘Robin?’ kwam het fluisterend over zijn lippen. Hij kon het niet geloven, niet bevatten dat het werkelijk Robin was die hier zat. Met een ruk draaide Robin zich om en ook hij wist niet wat hij zag.

‘Vincent? Vince, ben je het echt,’ riep hij en stortte zich via de bank op Vincent.

‘Ze kennen elkaar,’ merkte Tony ten overvloede op. ‘Hoe krijgt hij dat nou weer voor elkaar, dat hij iemand van Watership kent?’

Het werd een bijzondere avond.

Vincent had Robin al verteld dat de band hun situatie kende, maar Robins teamleden wisten niet beter dan dat Robin in Australië geboren en getogen was. Dat ze beiden de achternaam Jones hadden was stom toeval, dachten ze en het verhaal van de verloren vrienden ging er ook gemakkelijk in.

Nadat het team officieel hun werkzaamheden had beëindigd en de overige mannen naar huis gingen, bleef Robin achter: hij wilde nu alleen nog maar bijpraten met zijn broer, zijn verdwenen broer. De rest kon hem gestolen worden. Hij bleef wachten tot iedereen zich opgefrist had en alles rondom het optreden in de Arena was afgehandeld. De bandleden gingen vervolgens naar hun hotel, maar Robin nam Vincent mee naar zijn appartement. Ze bleven de hele nacht in elkaars gezelschap. Ruim drie jaar was niet zomaar te overbruggen en ze hadden een heleboel bij te praten.

De plannen voor de tournees werden voorgelegd en Vincent stelde voor om Robin mee te laten gaan als veiligheidsman namens de AFP. Robin vond dit een goed idee, hoewel een en ander natuurlijk in overleg moest gaan met het bureau en met Tony. Daarbij zou de tournee een halfjaar duren en Nieuw-Zeeland was pas een halfjaar later gepland. De Amerika-tour stond nog niet vast, ergens vond Vincent het risico erg groot en het zou de band natuurlijk alleen maar slechte reclame opleveren als ze op welke wijze dan ook te maken kregen met wie hem en zijn familie dan ook naar het leven stond.

Wat als een mogelijk onbezonnen idee was begonnen bleek te worden gerealiseerd: Robin werd contractueel aangesteld door Watership om tijdens de tourneeperiodes mee te reizen, uiteraard in functie.

Zijn appartement werd onderverhuurd en niet veel later hoorde hij bij de vaste crew rond de band. Van de collega’s kwamen afgunstige blikken… hoe had hij het voor elkaar gekregen met zo’n band mee te reizen?

Robin lachte alleen maar, hij kende de letterlijke en figuurlijke keerzijde van dit verhaal.

HOOFDSTUK 4

‘BYE, BYE STEVEN…’

Joey kwam achter haar staan. ‘Wat ben je eigenlijk aan het schrijven?’ vroeg hij.

Carol keek achterom en glimlachte naar hem. Wat een geluk dat ze deze man had ontmoet. Dat zij, juist zij, was getrouwd met de wereldberoemde zanger Joey Donewell.

Wie had dat destijds kunnen denken? Eerst hadden ze uit San Francisco moeten vluchten en daarna weer uit New York. En nu, zoveel jaren later, hier in Sydney, schreef ze het verhaal over hun leven.

‘Ik probeer op te schrijven wat we allemaal meegemaakt hebben,’ vertelde ze hem, ‘een soort levensloop van ons alle vijf.’ Joey leunde nu op de rugleuning van de stoel en las met haar mee. ‘Hoofdstuk vier nog maar, je bent nog niet ver,’ grinnikte hij. ‘Het beste stuk moet nog komen, of niet? Het stuk dat je mij eindelijk mocht ontmoeten.’ Hij lachte hardop en gaf haar een kus op haar hoofd. ‘Ik pak een glas wijn voor je en dan laat ik je lekker alleen. Dan kun je in alle rust schrijven aan je boek. Ik ga nog even naar de studio met Adam. Reken niet op mij met het eten, wil je?’

Ze knikte bijna onmerkbaar. Haar gedachten waren alweer bij het verhaal. Ze was aangekomen bij Steven, bij zijn verhaal.

Een verhaal dat eigenlijk nog niet eens zozeer over de rol ging, die Robert Dayle gespeeld had. Goed, hij speelde uiteraard ook hier weer een grote rol.

Maar Steven had het veel moeilijker gehad met andere zaken.

Trisha, de baby en daarnaast niet uit te vlakken zijn nieuwe chef, die zo onmogelijk bleek. Stevens ‘verloren jaren’ waren zeker niet makkelijk geweest. Het had zijn littekens achtergelaten; het had hem getekend en ouder gemaakt. Hij was vader geworden, als eerste van hun gezin.

Haar grote broer, haar grote voorbeeld. De broer die zo verschrikkelijk op hun vader leek, dat het soms eng was. Hij hield de herinnering aan hun vader levend.

Gelukkig was alles uiteindelijk toch goed gekomen. Hij had alles overleefd, zodat hij haar zelf zijn verhaal had kunnen vertellen.

‘Steven, ben jij dat?’ Een oudere man liep op Steven toe toen hij door de deuren van de aankomsthal van het Vancouver International Airport liep.

Hij zou opgehaald worden door een vriend van Hughy King, die voor hem geselecteerd was als nieuwe werkgever en waar hij tevens voorlopig kost en inwoning zou krijgen.

Werken in een groot natuurreservaat, dagen achter elkaar eropuit op je paard, controleren of alles nog liep zoals dat de bedoeling was.

Hij wist al jaren dat hij hier misschien ooit terecht zou komen, maar nu het ook werkelijk gebeurde, voelde het onwerkelijk. Het bedenken van een uitval plek was gemakkelijk geweest, maar nu het realiteit was geworden, vond het hij beangstigend. Van het drukke New York ging hij midden in de bossen wonen, waar het waarschijnlijk zo stil zou zijn dat hij zichzelf kon horen denken. Fijn om even bij te komen van zijn verwonding, maar het idee dat dit zijn toekomst zou worden verdrong Steven al snel.

Hij, Steven, was altijd een grote sterke man geweest, maar daar was nu weinig meer van over. Hij liep voorovergebogen, omdat zijn wond nog te veel pijn deed. Zijn haar was vroegtijdig grijs aan het worden door de stress en het was te lang om nog in de natuurlijke slag te vallen en zijn spieren waren toe aan training. De stoere, gespierde Steven, die altijd met zijn neus in de lucht iedereen recht aan durfde te kijken, was weg en er was een ouwelijk aandoende man voor teruggekomen. Iemand die schrok van ieder hard geluid. Iemand wiens hart een paar slagen over leek te slaan bij iedere auto die te dicht naderde.

Misschien zouden hier die beelden vervagen, beelden die hij zag zodra hij een auto hoorde remmen. De auto had hij zien aankomen, iemand die uit het raam van die auto hing, een geweer dat direct op hen werd gericht, een ‘Kalasjnikov’ had hij nog kunnen herkennen, een AK-47. Daarna het vreselijke geluid van de salvo’s en de snerpende pijn in zijn linkerzij.

Hij herinnerde zich nog goed dat hij voelde hoe hij weg dreigde te zakken in een zwart gat, nadat hij hoorde dat er nog vaker geschoten werd. De pijn in zijn lijf was hevig, maar niet hevig genoeg om direct bewusteloos te raken. Zijn reactievermogen was echter al weg: hij kon geen kant meer op. Verdorie, had hij nog gedacht, hij had al eens eerder een kogelwond opgelopen tijdens zijn werk en was toen direct bewusteloos geraakt, ook al was het maar een beenwond geweest. Nu was er alleen maar die pijn, maar hij bleef bij bewustzijn. De minuten leken uren en door het bloedverlies raakte hij toch bewusteloos.

Het volgende wat zijn hersens registreerden was de zachte stem van Madelyn geweest, die hem twee weken verzorgd had.

Jamey was alweer op de been en liep met zijn arm in een mitella. Hij had Vincent nog horen fluiten, maar hij had hem niet meer gesproken. Robin was er slecht aan toe geweest. Leefde hij überhaupt nog? De gedachte dat hij dood kon zijn, was ondragelijk. Ook Carol had hij niet meer kunnen zien.

Nu stond hij op een vliegveld in Canada, met een kleine koffer die hij niet eens kon dragen, omdat het te veel pijn deed in zijn buik. De kogel was rakelings langs vitale organen geschoten en was niet uiteengespat. Gelukkig, want anders had het er slechter uitgezien. Lichamelijk zou alles wel weer in orde komen, maar de geestelijke kant speelde hem vooral parten.

Ernstig gewond raken en onverwacht alles achter moeten laten, daarop waren ze totaal niet voorbereid geweest en het ging nu allemaal veel te snel. Je eigen overlijdensakte onder ogen krijgen, dat kwam zo goed als nooit voor. Hij was nu zesentwintig en moest voor de zoveelste keer verhuizen.

Canada had hem getrokken toen Jamey en hij ooit plannen hadden gemaakt voor als/dan, maar nu beklemde de gedachte alleen al hem vreselijk.

Ze waren kinderlijk naïef geweest, destijds. Denken dat je zelf een oplossing kon bedenken om onder te duiken was er niet meer bij: ze waren wederom ‘weggewerkt’ door de WitSec en hij voelde zich steeds schuldiger dat ze niets terug konden doen. Zolang er nog steeds geen sprake was van de noodzaak van hun getuigenis, bleven ze ondergedoken.

‘Wacht op niets, maar leef je nieuwe leven,’ had de begeleider hem die ochtend gezegd. ‘De FBI kan niets beginnen met de situatie zoals die er nu voor staat. Dayle bestaat niet, volgens onze gegevens. We hebben camerabeelden, maar daar kunnen we geen duidelijk profiel mee maken. De persoon die verantwoordelijk is voor de moorden in San Francisco en nu weer in New York lijkt van de aardbodem verdwenen te zijn. We kunnen niets zonder dat we hem opgepakt hebben, maar dan zullen we eerst moeten weten naar wie we zoeken. Getuigen heeft geen zin, want er is nu niets of niemand om tegen te getuigen. We kunnen niets hard maken, nu we nog steeds geen idee hebben wie die Dayle is. Het kleine groepje agenten, dat de aanslag op het politiebureau waar je vader werkte overleefd heeft, lijkt verdwenen. Er worden geen moorden meer gepleegd, Godzijdank. Er is ook bijna niemand meer in leven van het oorspronkelijke team. De rest is dus waarschijnlijk ergens anders opnieuw opgedoken en daar verder gegaan. Maar zolang wij van hen niet weten waar ze zijn en Dayle niet kunnen oppakken, zijn we nergens. Wees dus voorlopig gerust: jullie lopen betrekkelijk weinig gevaar, zo het er nu uitziet. Wat en waarom deze schietpartij dan ook geweest is, we kunnen het met geen enkele zekerheid koppelen aan Dayle,’ had hij er nog aan toegevoegd.

Het stemde Steven enigszins gerust, maar de angel van onrust bleef prikken, altijd.

Het was niet zomaar een drive-by shooting geweest. Er was bewust op hen geschoten, niet op iemand anders.

Ze waren opgewacht, dat was hem meer dan duidelijk. Had Vincent die ochtend dan toch niet voor niets gewaarschuwd? Had hij gelijk dat hij het gevaar voelde? Maar voor wie moesten ze uitkijken? En waarom? Waarom moesten zij dood? Als er toch geen gevaar bestond?

De beklemmende gedachte verdween toen hij zag waar zijn nieuwe werkgever George woonde en wat ook zijn nieuwe thuis zou worden. Dit was een prachtig gebied, in de buurt van een redelijk grote stad.

Hij kreeg een eigen huis, van hout, het soort huis dat ze vroeger zo vaak hadden gezien in de film ‘Grizzly Adams’.

Jamey had altijd in zo’n soort huis willen wonen. Nee, nu niet aan Jamey denken, dacht Steven.

Het eerste wat hij daarna zag deed de gedachten aan Jamey abrupt eindigen. Voor het andere huis, ongeveer vijftig meter verderop, waar zijn baas George en diens vrouw Mabel woonden, stond een uiterst knappe vrouw een kleed te kloppen.

‘O ja, je wist zeker nog niet dat we een dochter hebben?’ vertelde George en hij wenkte het meisje. ‘Steven, dit is onze Trisha, Trish, dit is nu de Steven waar we het over hebben gehad.’

Hij wendde zich tot Steven: ‘Trisha is op de hoogte van het verhaal, dus als je iets kwijt wilt, we staan altijd tot je beschikking. We zien hier niet vaak andere mensen, dus ik vind het belangrijk dat we elkaar allemaal goed kennen!’

Steven voelde iets in zijn maag bewegen. Het was een opgewonden gevoel, kriebels in zijn buik. Verliefdheid op het eerste gezicht? Hij begon toch steeds meer zin in dit nieuwe leven te krijgen. Trisha was een mooie meid, maar wie weet had ze een vaste vriend? Daar wilde hij niet eens aan denken!

Een meisje zoals zij, met lange krullende haren, die als een waaier om haar hoofd vielen en met een figuurtje waar menig meisje jaloers op zou zijn, kon toch niet alleen zijn? Zij zou vrienden aan iedere vinger hebben.

Zou ze hem überhaupt zien staan, terwijl ze wist wat hem boven het hoofd hing?

Maar Trisha was vrijgezel en had zeker belangstelling voor die vreemdeling, met zijn verdrietige blik.

Een week later had Trisha Steven tot vriend. Ze waren vaak samen te vinden. Trisha was zeer in Steven geïnteresseerd: hij was knap, jong, goedgebouwd en toen hij bij hen kwam, heel alleen. Ze belandden in een stormachtige relatie. Trisha verraste Steven herhaaldelijk door net daar te zijn waar hij de nacht buiten door zou brengen, wist hem op allerlei manieren aan het lachen te brengen. Ze zorgde ervoor dat hij langzamerhand het verleden ging vergeten.

Maanden gingen voorbij. Maanden waarin Steven steeds meer moeite kreeg met de afzondering waarin hij leefde.

Hij had altijd in de grote stad gewoond en hier gebeurde het zomaar dat hij dagenlang bijna niemand sprak. Het vrat aan hem, hoe fijn het ook was met Trisha. Zijn relatie met haar was geweldig, maar de dieptepunten overwonnen het steeds vaker van de hoogtepunten, die hij de eerste weken constant gevoeld had. Ze waren stapelgek op elkaar en leefden voor elkaar. Maar nu, sinds een paar weken, was Steven steeds meer afgeleid. De liefde was niet over, maar de eerste hevige verliefdheid was overgegaan in houden van. De rust die dat gaf, werd nu vervangen door onrust. Trisha kon dat niet verhelpen, met geen mogelijkheid. En hij voelde dat George iets in de gaten had. George keek hem af en toe geërgerd aan. Hij wilde dat Steven zijn aandacht meer bij het werk hield. Eerst was er de afleiding van de verliefdheid geweest, maar wat er nu speelde ergerde George nog veel meer. ‘Ik houd dit niet vol,’ had hij George in een vertrouwelijk moment gezegd. ‘Ik kan deze eenzaamheid niet aan. De stilte is af en toe zo overweldigend dat ik alleen mijn eigen gedachten nog hoor. Ik praat in mezelf om niet gek te worden. Alles komt de laatste tijd steeds vaker terug. Ik voel angst, onrust en soms zelfs het begin van paniek als ik iets hoor wat ik niet kan thuisbrengen en dat kan ik niet aan. Ik wil niet meer bang zijn, maar de angst die ik voel is misselijkmakend. Ik word opgejaagd door iemand die ik nooit heb gezien, maar die in mijn gedachten de gedaante van een monster aangenomen heeft. En iedere keer dat ik schrik, wordt het monster groter en enger. Ik word gek hier, George, ik verlies mijn verstand door deze stilte! Ik begin stemmen te horen, gezichten te zien. Ik moet hier weg, ik wil hier weg!’ ‘Heb je keuze?’ vroeg George honend. ‘Waar moet je naartoe? Meer veiligheid dan hier kan niemand je garanderen. En als jij dat zo nodig op het spel wilt zetten, omdat je het hier te rustig vindt: ga je gang! Ik zal je niet tegenhouden. Misschien zou je jezelf eens onder handen kunnen nemen, zodat ik niet elke dag tegen zo’n chagrijnig gezicht aan moet kijken!’

Hiermee was de toon gezet tussen hen. George ergerde zich aan hem, waarschijnlijk terecht, maar Steven vond ook dat hij het recht had gehad om zijn gevoelens uit te spreken. Hij moest met iemand anders dan met George of Trisha kunnen praten over de onmacht en angst die hij voelde, de woede en het verdriet. Daar kon hij bij George niet meer mee aankomen en ook Trisha, die zijn klankbord was, kon hem niet helpen.

Hij belangrijkste dat hij wilde was horen dat het met zijn broers en zusje goed ging. Het werd een obsessie en het ging mis, verschrikkelijk mis. Want hij wist dat Jamey nog gewoon in New York woonde, in hun appartement. Midden in de nacht kon hij de verleiding niet meer weerstaan. De nood was te hoog geworden. Het telefoonnummer was zo ingetoetst en toen hij Jamey’s stem hoorde was het eigenlijk al goed. Maar hij wist ook dat hij zo stom was geweest, zo ongelofelijk naïef te denken dat hij hier ongeschonden mee weg kon komen. Ze wisselden een paar woorden en verbraken de verbinding meteen weer. Het was goed. Maar het was ook erg verkeerd geweest.

De dag was mooi begonnen. Steven en George zouden voor een paar dagen op pad gaan. Ze zouden gaan controleren of de stroppen die de vorige week gezet waren ondertussen weggehaald waren, na hun uitdrukkelijke bevel. Ze zouden een gebied van zo’n vijftig kilometer uitkammen, in een paar dagen tijd.

Het was koud in de bergen, maar de goede kleding en de warme slaapzakken zouden het allemaal minder erg maken.

Hij was die ochtend wakker geworden met Trisha naast zich. Trisha die plotseling uit bed was gesprongen en een tijdje in de badkamer bleef. Bleekjes was ze teruggekomen bij hem in bed. ‘Je begrijpt het zeker al wel?’ vroeg ze zachtjes en kroop tegen hem aan.

Nee, hij begreep het eigenlijk nog niet, maar een blik op haar witte gezicht en de sprint van even daarvoor bij elkaar optellend deden hem met een ruk rechtzitten.

‘Wil je zeggen… een baby? Trish, ben je zwanger?’ Zijn blik straalde ongeloof uit. De vlinders in zijn buik zorgen voor grote opwinding en hij voelde zich meer verliefd op haar dan ooit tevoren. Ze was zwanger, hij werd vader. Alle zorgen van even daarvoor vielen weg. Hij ging rechtop zitten en stak zijn armen uitnodigend uit, zodat hij haar in zijn armen kon nemen.

Op dat moment werd er op de deur geklopt.

Ietwat geïrriteerd – dit was een speciaal moment – stapte Steven uit bed en liep naar de deur. Van schrik zoog hij zijn adem in toen hij zag wie er voor hem stond.

‘Hughy?’

‘Steven, laat me alsjeblieft snel binnen,’ begroette Hughy met een gespannen toon in zijn stem.

Trisha wikkelde zich in het laken en liep naar de badkamer om zich aan te kleden.

Steven sloot de deur en probeerde met zijn handen in zijn haar uit zijn woorden te komen. ‘Hoe weet jij in hemelsnaam dat ik nog leef en waar ik zit?’ bracht hij er tenslotte moeizaam uit. ‘Misschien, doordat jij zo stom bent geweest om Jamey te bellen?’ wreef Hughy hem onder zijn neus.

‘O God, nee toch?’ kreunde Steven, verbijsterd over de impact van wat hij gedaan had. ‘Ik heb bijna niets gezegd. We hebben niet meer dan een minuut gepraat en daarna heb ik neergelegd,’ kreunde hij.

‘… en dat was blijkbaar genoeg om te achterhalen waar je nu bent. Ik zit in Canada… Hoe heb je zo stom kunnen zijn dat te vertellen?’ raasde Hughy. ‘Het is maar goed dat ook wij taps hebben bij Jamey en dat hij constant in de gaten wordt gehouden. Want ook je broer is stom genoeg geweest om te gaan kleppen. Weliswaar binnenshuis, maar toen eenmaal bleek dat het hele huis voorzien was van afluisterapparatuur die niet van ons afkomstig was, was ons duidelijk dat jij op dit moment gevaar loopt.’

‘Maar Jamey dan?’ hijgde Steven. ‘Als ze alles afluisteren, waarom is hij daar nog? Waarom haal je hem daar niet weg?’ ‘Jamey wordt constant zichtbaar in de gaten gehouden,’ vertelde Hughy, ‘en blijkbaar zijn ze, wie dat ook naast Dayle mogen zijn, ervan overtuigd dat hij niet weet wat jij blijkbaar wel weet. Ze zullen ongetwijfeld ook op jou uit zijn, omdat jij destijds met je vader bij de politie werkte. Die mogelijkheid is zo groot, dat we

daar niet over mogen twijfelen. Ze zijn ervan overtuigd dat jij wel alles weet wat je vader ooit over Lloyd Harper, de arrestant om wie dit allemaal draait, gezegd heeft, dus jij loopt groot gevaar! Of erger nog: jullie lopen gevaar. Jullie moeten beiden weg van hier. Direct. Kleed je onmiddellijk aan en stop de spullen die je absoluut nodig hebt in een koffer.’

Steven keek onthutst. Ze wisten niets, helemaal niets! Ze hadden geen idee wat er aan de hand was met die Harper en waarom Dayle er zo’n punt van had gemaakt dat hij gearresteerd werd. Wat haalde iedereen zich in het hoofd? Hoe vaak moesten ze dat nog zeggen?

Hughy vertelde dat hij Jamey gewaarschuwd had om vooral voorzichtiger te doen en hij had daarna besloten dat hij Steven zelf zou waarschuwen.

Steven en Trisha moesten per direct weg en daar zou hij voor zorgen. Hij was een man met vele connecties en een van die connecties was een voormalig collega die nu hoofd van de politie was in een stadsdeel van Clearwater, Florida.

In de tijd dat Hughy nog zelf de opleidingen had verzorgd, had hij meerdere malen van collega’s het verzoek gekregen collega’s over te plaatsen naar andere delen van het land. Men wist dat een agent die opgeleid was door Hughy King een van de besten was. Hughy hield niet van half werk; al zijn leerlingen waren, als ze al door zijn zware training kwamen, scherpschutters, mannen met een goede conditie en een enorm doorzettingsvermogen.

In de tijd dat Steven en Robin bij hem in opleiding waren geweest, voordat ze in allerijl moesten vertrekken, had hij ook hen onder zijn hoede genomen.

Robin was een makkelijke leerling geweest, maar Steven had zijn opleiding al achter de rug en had soms een beetje moeite met de harde aanpak van Hughy. Hij was alert, maar Hughy had er moeite mee te begrijpen dat ze de schietpartij destijds niet aan hadden zien komen. Goed, ze waren niet in functie geweest, ze waren afgeleid door de wedstrijd waar ze naartoe gingen en er was geen reden geweest om aan te nemen dat er iets ging gebeuren. Dat Steven het zelf ook onvergefelijk vond, was een pleister op de wonde. Want Steven droeg zijn badge wel die dag, dus waarom hij dit niet aan had zien komen, was een ergernis. Al wist Hughy, toen hij later op de plaats delict was gaan kijken, dat ze geen kant op hadden kunnen vluchten, omdat daar geen mogelijkheid voor was.

Toch waren het allebei collega’s geworden die Hughy nu nog steeds onvoorwaardelijk vertrouwde.

Hughy had in de loop van de jaren al veel jongens op verzoek overgeplaatst. Nu was het Stevens beurt.

Steven zou per direct ergens anders naar toe moeten en in Clearwater Largo zat een goede vriend op een rustig bureau. Het was een kleine stek, maar zeer gewild bij de jongens in de opleiding. Clearwater had een fantastisch klimaat, gemiddeld was het er zo’n zevenentwintig graden. Het verzoek van Hughy werd direct ingewilligd. Een goede agent was altijd welkom en een speciaal verzoek van Hughy konden ze niet weigeren.

En nu stond hij voor een zwaar verbouwereerde Steven, die samen met zijn vriendin per direct weg moest uit Canada. Ze hadden nog net tijd hebben om een koffer met de belangrijkste zaken te pakken, want tijdverlies kon in dit stadium fataal zijn.

Steven hapte niet graag toe. Hij had net gehoord vader te zullen worden, hij zou met Trish trouwen en ze zouden samen verder gaan. Maar hij besefte de ernst van de situatie en herwon zich na enkele ogenblikken. Voor hem was het niet eens zo’n probleem, maar voor Trisha… waar moest ze naartoe?

Ondanks dit alles, hoe verschrikkelijk het was, was dit bij uitstek de mogelijkheid om hier weg te komen. Weg van de stilte, hoewel de ergste angst weer was weggeëbd voor even. De rust was goed geweest. Hij was goed opgevangen door George en Mabel en Trisha was alles waar hij als man van kon dromen. Daardoor verzachtte de scherpe angst. Maar nu kon hij wegkomen uit deze hel, zoals hij het in gedachten had genoemd, maar in wat voor een hel zou hij terechtkomen?

Hoe verschrikkelijk stom had hij kunnen zijn? Denk Steven, denk dan toch na! Het stemmetje gilde het in zijn hoofd.

Hij had moeten nadenken, dat had hij gemoeten, niet stom handelen en iedereen weer in gevaar brengen.

Het was geen derderangs crimineeltje voor wie ze op de vlucht waren: het was ondertussen wel bekend dat Dayle een levensgevaarlijke psychopaat was en dat besef verloren ze uit het oog als het leven weer gemakkelijker leek te gaan!

Zodra de dreiging niet meer dagelijks voor de deur stond, vergaten ze na te denken. Vergaten ze waar het Dayle om te doen was: weten wat zij wisten over Lloyd Harper. Hij wilde kennelijk wraak nemen omdat die man was gearresteerd en hij schoof hun het feit dat hij zelf voor de moord op Harper schuldig was, in de schoenen. Want immers: als hun vader Harper niet had gearresteerd, had Dayle deze aanslag niet hoeven plegen. Waarom hij dat zichzelf had opgedragen, wist niemand. Maar wat die Harper ook bij de hakken had gehad, het was iets waar Dayle blijkbaar erg mee zat en dat niet naar buiten mocht komen. Dayle wilde vergelding om wat hij in San Francisco aangericht had, zelfs al was het zijn eigen keuze en door zijn eigen toedoen. Vergelding tegen elke prijs. Vergelding met duizend gezichten.

Levensgevaarlijk! Waanzinnig! Iemand die goed bij zijn hoofd was, zou dit niet bedenken.

Maar Steven was zo stom geweest om daar niet bij stil te staan en had daarom die vreselijke fout gemaakt. Met grote gevolgen. In een paar zinnen vertelde hij wat hij net van Trisha had gehoord en wat hun plannen waren voor de toekomst: trouwen, misschien – hopelijk – ergens anders gaan wonen en een baby krijgen. ‘Trisha gaat voorlopig met mij mee. Ik zorg dat ze bij jou komt, zodra jij daar zit en een plek om te wonen hebt,’ argumenteerde Hughy. ‘Trouwen is niet direct nodig. Dat kan ook op een andere locatie en het kind kan daar ook ter wereld komen.’

‘Ik heb het George en Mabel nog niet eens verteld. Trisha kan niet zomaar weggaan. En George weet niet waar ik vandaag zal blijven als ik niet over een paar uur bij hem in de stad ben,’ sputterde Steven weer.

Nu was Hughy het beu. Hij greep de inmiddels aangeklede Steven bij zijn hemd en sleurde hem naar buiten. Met een ferme duw stootte hij Steven tegen de muur van het huis.

‘Waar zou je die George van jou meer pijn mee doen: dat jullie samen verdwijnen zonder hem dat zelf te vertellen, of dat jullie beiden dood worden geschoten omdat jij twijfelt en je Trisha hier wilt laten? Als ze daadwerkelijk achter je aan zitten, zullen ze van haar willen horen waar je bent. En vertelt ze dat niet, dan overleeft ze dat niet. Is dat wat je wilt? Man, stel je niet zo aan en schiet op.’

Hughy gaf hem een tikje tegen zijn wang en Steven kwam met een schok weer terug in de realiteit. Hij liep snel naar de slaapkamer om zijn koffer in te pakken. Hij hoorde hoe Hughy ondertussen op Trisha inpraatte dat dit de enige oplossing was.

Steven nam Trisha even later in zijn armen en drukte haar heel stevig tegen zich aan. Ze huilde en ook hij had het erg moeilijk met de situatie. Ze moest vertrekken zonder afscheid te nemen van haar ouders. Ze mocht niets vertellen over waar ze zou verblijven en waar Steven naartoe zou gaan. Het overviel haar en ze wist niet goed wat ze moest inpakken en wat ze moest doen. Hughy had indringend op haar ingepraat: als haar ouders niet wisten waar Steven en zij waren, kon Dayle niets beginnen. Steven kuste haar innig, legde zijn hand op haar buik en trok haar nogmaals tegen zich aan. ‘Ik hou van je,’ fluisterde hij en kuste haar wangen, haar voorhoofd en haar mond. ‘Hughy zorgt ervoor dat je zo snel mogelijk bij me komt, ik zal je zo missen… Ga met hem mee, vertrouw op hem, dan zal het goedkomen.’ Hij aaide haar nog een keer over haar wangen en draaide zich toen abrupt om en liep naar buiten. Hij stapte in de klaarstaande auto, die Hughy voor hem had achtergelaten. Hughy en Trish vertrokken even later, nadat ze een kort, haast nietszeggend briefje hadden achtergelaten, waarin Trisha vertelde dat ze beiden vertrokken om hun leven elders voort te zetten. Ze reden daarna richting vliegveld, vanwaar ze met Hughy terug zou vliegen naar New York. Steven zou per auto naar Clearwater Lago gaan, de auto die Hughy voor hem achtergelaten had. Een reis die, als hij goed door zou rijden, zeker een paar dagen zou duren.

Steven had van Hughy een map gekregen met alle noodzakelijke informatie en papieren en een envelop met geld voor de onkosten die hij onderweg zou maken.

Een kans waar hij zijn handen eerder voor dichtgeknepen zou hebben en waar hij stilletjes om gesmeekt had. Maar dat was toen en toen leek nu ineens mijlenver weg. Toen was denken dat je veilig was. Toen was het moment dat hij nog niet wist dat hij vader werd. Nu was er haast bij.

Hij moest weer weg op het moment dat het net goed leek te gaan. Hij moest opnieuw die sprong in het absolute duister maken.

Na zo’n zeshonderd kilometer rijden stopte hij bij een wegrestaurant en bestelde iets te eten met een grote kop koffie. De koffie was sterk en deed hem weer een beetje helder denken.

Hij had een vreselijk eind rijden voor de boeg, alleen en dat gaf genoeg tijd om na te denken.

Wie was hij eigenlijk, dit keer? Hij pakte de map en begon te lezen wat Hughy voor hem gemaakt had. Het paspoort stond op de naam Steven Bressing. Een naam, die hem niets zei. Het paspoort zag er bedrieglijk echt uit.

De adrenaline spóót zijn aderen in en hij moest de koffie even neer zetten. Gelukkig alleen een andere achternaam, verder gewoon door onder zijn eigen voornaam.

Uit het paspoort dwarrelde een papiertje. ‘Veel succes, ik geloof er vast in dat je dit niet gaat verpesten,’ stond erop. Het voelde als een steek onder water. Alsnog. Hij had Hughy erg teleurgesteld, daar was hij zich goed van bewust.

Steven was er niet echt gerust op dat het dit keer goed zou komen. Sterker nog: hij voelde weer die afschuwelijke angst, die misselijkmakende paniek, maar er zat niet veel anders op dan gewoon doorgaan met wat Hughy had geregeld. Hij moest alles op alles zetten om een zogenaamd normaal leven te leven. Zonder ooit nog weer bij Jamey aan te kloppen.

Hij wilde eigenlijk Trisha bellen; hij miste haar nu al. Hoe had ze hun weggaan verklaard op dat briefje aan haar ouders? Hij wilde weten hoe ze zich voelde, wat ze dacht en waar ze was, maar bedacht bijtijds dat dit geen goed idee was. Waar zou hij haar kunnen bereiken? Mocht hij ooit nog contact opnemen met Hughy? Als hij dat deed en hij werd op welke manier dan ook afgeluisterd, dan was alles, nog voor het begonnen was, al weer voorbij. Hij besloot dat hij beter kon schrijven, zodra hij tijd had. Maar dat kon natuurlijk ook niet. Waar zou hij de brief naar toe moeten sturen? Hij had geen idee waar Trisha naar toe was gegaan, al vermoedde hij dat ze ook naar New York was gegaan. Zijn leven liep spaak op deze manier! Hij kon niets meer zonder zichzelf te verraden.

Wat een leven! Was dit leven? Wilde hij dit leven? Nee, hij wilde dit niet! Hij wilde wegkruipen, met zijn hoofd onder een kussen, ver weg van alles en vooral weg uit het labyrint die toekomst heette.

Maar tegelijkertijd schoot hem te binnen dat hij vader zou worden. Hij kon niet opgeven, mocht niet opgeven! Hij had een belangrijke reden om verder te leven.

Hij at nog even door maar door de schrik smaakte het niet meer. Hij rekende af, kocht nog een pakje kauwgum en stapte weer in de auto. Het plan was om nog een paar uur door te rijden en dan ergens te overnachten, maar door gebrek aan slaap reed Steven daarna in één ruk door tot hij over de staatsgrens van Tennessee was. De vermoeidheid had blijkbaar plaatsgemaakt voor boosheid en vechtlust. Dit zou de laatste keer zijn dat hij zich weg liet jagen. Ze konden hem wat, vanaf nu was het voorbij met het eeuwige achterom kijken, vanaf nu zou deze angst, deze onzekerheid zijn leven niet meer beheersen.

Na een lange, vermoeiende reis kwam Steven een paar dagen later in Clearwater Largo aan. Na even zoeken bij de Greyhound Bus Terminal wist hij dat hij moest zoeken op Clearwater Beach. Korte tijd later had hij het bureau gevonden.

Hij trok een schoon shirt aan en met de papieren onder zijn arm stapte hij het politiebureau binnen.

Hij was verrast, het ademde hier een totaal andere sfeer dan het bureau in New York. Dit was een fris bureau met vrolijke kleuren. Een radio stond tamelijk hard aan.

Een van de agenten liep met hem naar zijn nieuwe baas, Jesse Crane. Een man die niet veel ouder kon zijn dan hijzelf. Sluik blond haar, achterovergekamd en voorzien van een dikke laag gel. Een ver open geknoopt overhemd, met krullend blond borsthaar dat duidelijk zichtbaar was. Hij droeg een gouden ketting met grove schakels en eenzelfde soort armband om zijn pols. Jesse was totaal niet het soort politieman dat je zou verwachten in deze functie. Iets in deze man stond hem direct niet aan. Een foute man, zou Carol gezegd hebben.

Hij overlegde de papieren en op Jesses gezicht verscheen een grijns. Hij stond op en sloot de deur van het kantoor.

‘Ben jij eigenlijk niet dood?’ vroeg hij Steven plagend.

Weer die schrik, dit bedoelde grapje kwam helemaal niet goed aan bij Steven die toch al vermoeid was door de lange reis.

Crane zag dat hij een verkeerde opmerking had gemaakt: ‘Sorry, dat was niet leuk, maar wees gerust, niemand hier weet iets van jouw verleden.’

Steven zuchtte duidelijk opgelucht.

Na de nodige vragen en antwoorden van beide kanten kreeg Steven een voorstelronde, een eigen bureau en een eigen kast toegewezen.

Het was al laat in de middag toen hij weer in de auto stapte. Hij moest nodig iets eten, dan een lange, hete douche en daarna minstens twaalf uur slaap.

Die nacht overnachtte hij in een motel. De rest van de week had hij vrijaf gekregen om woonruimte te zoeken en alle andere zaken te regelen.

Na heel grondig zoeken en veel gepraat was het Steven aan het eind van die week gelukt een appartement te huren. Het was klein, maar voor twee personen en een baby zou het volstaan. Het kostte enorm veel, maar gezien dat het enige was dat gemeubileerd was en per volgende week beschikbaar kwam, had hij snel toegehapt. De borg die hij moest betalen zorgde er wel voor dat hij nog nauwelijks geld over had om rond te komen.

Trisha kon overkomen zodra Hughy een bericht van Jesse Crane had gekregen dat Steven goed en wel geïnstalleerd was. Hij had heel duidelijk van Hughy te verstaan gekregen dat hij in geen geval contact mocht opnemen met wie dan ook en al zeker niet met George en Mabel. Die plek was voor hem veel te gevaarlijk geworden, nadat hij met Jamey had getelefoneerd en had verteld waar hij was.

Er was ook geen kans om hen te schrijven of te bellen. Het was niet zeker of ook het huis waar Steven in gewoond had ondertussen van afluisterapparatuur was voorzien.

Steven wist dat Trisha zou komen zodra ze van Hughy toestemming had.

Met slechts een klein koffertje arriveerde ze een aantal weken later bij Steven. Ze was via New York naar St. Pete Clearwater International gevlogen, in opdracht van Hughy. Steven had net voor haar aankomst bericht gekregen en had haar opgehaald van het vliegveld. Ze waren alle twee erg gelukkig elkaar weer te zien. Tot het laatste moment had ze niet eens geweten waar Steven was. Ze was gelukkig dat ze weer bij hem was, maar heel verdrietig om het besluit dat ze haar ouders niet meer kon zien.

Zo maakte ook Steven zijn start op zijn nieuwe plek.

Door de grote borgsom die hij de huisbaas vooruit had moeten betalen had hij nog net genoeg geld over om de eerste maand door te komen zonder te verhongeren. Er zat niets anders op dan bij Jesse een voorschot op zijn eerste salaris te vragen. Natuurlijk vertelde hij de reden en met een glimlachje op zijn gezicht trok Jesse een geldkistje uit zijn bureaulade tevoorschijn. Steven keek verbaasd: had hij daar zomaar geld voor klaarliggen?

‘Dit lijkt mij een goede manier van starten op een nieuw bureau,’ zei Jesse geheimzinnig. ‘Nu je je vrouw over hebt laten komen, zien we wel of we een manier vinden dat je dit geld kunt terugbetalen.’ Hij stopte de totaal overblufte Steven een groot bedrag in handen.

‘Zoveel heb ik helemaal niet nodig,’ sputterde Steven tegen, ‘ik wil alleen graag een klein voorschot, zodat ik het huis iets leefbaarder kan maken. De rest sprokkelen we wel bij elkaar.’ Steven wilde het aangeboden bedrag weigeren, maar was door de afgelopen dagen murw geworden en had niet de kracht en moed om verder tegen te sputteren. Hij kon het geld te goed gebruiken om de weerstand die hij voelde opkomen tegen dit rare gedrag van zijn baas te bevechten. Het was voorlopig wel even goed. Hij zou het later wel oplossen.

Jesse drong aan: ‘Pak het nou maar aan, nu help ik jou hiermee, wie weet kun jij me in de toekomst op een andere manier van dienst zijn…’

Hiermee was het gesprek afgelopen.

Het geld bewaarde Steven nog even; hij zou met Trisha wel beslissen wat er nog moest komen. In ieder geval wilden ze nog trouwen, ook al zou dit waarschijnlijk een zeer sobere plechtigheid worden.

Vijf maanden later maakte Steven in de wachtruimte van het ziekenhuis de balans van hun gezamenlijke leven op.

In de operatiekamer lag Trisha: een keizersnede moest het leven van hun baby’tje redden, hoewel de artsen het niet veel kans gaven. De baby kwam veel te vroeg, maar zouden ze wachten, dan zou het kindje zeker sterven. Zo had het een kleine kans te overleven, evenals Trisha. Een paar dagen eerder bleek dat Trisha aan een ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging leed en direct moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Anderhalve dag leek het beter te gaan, tot hij die nacht het telefoontje had gekregen dat hij onmiddellijk moest komen, omdat de harttonen wegvielen en Trisha in shock leek te raken. Hij had nog net kunnen zien hoe Trisha de operatiekamer ingereden werd, maar hij had niet mee naar binnen gemogen. Ze waren nu voor zijn gevoel al uren bezig en hij werd er niet rustiger op.

Automatisch gingen zijn gedachten weer terug naar het afgelopen halfjaar: Twee weken nadat hij in Clearwater Largo was aangekomen had ook Trisha zich bij hem gevoegd. Samen waren ze het huis doorgelopen en hadden ze besloten voorlopig alleen de meest noodzakelijke aankopen te doen.

Het geld dat ze nog hadden werd grotendeels bewaard voor de babyuitzet.

Twee weken later waren ze officieel getrouwd. Een sobere plechtigheid op het gemeentehuis met twee collega’s van Steven als getuige. Ze hadden daarna met z’n vieren een kop koffie gedronken en ’s avonds waren Steven en Trisha uit eten gegaan. Ze hadden geen geld voor een huwelijksreis, maar hij had een paar dagen vrij gekregen.

Eenmaal terug op het werk was de eigenlijke ellende pas goed begonnen. Zodra hij alleen was geweest met zijn partner, had deze hem gevraagd of hij geld had gekregen van Crane. Steven was verbaasd geweest en had willen weten hoe hij dit had kunnen weten. Het bleek dat de meeste collega’s op die manier door Crane van geld waren voorzien, dat later eens terugbetaald zou moeten worden. Op kritieke momenten, als het Crane uitkwam, werd het geld teruggevorderd. Kon je niet betalen, dan zat je nog dieper in de problemen.

Crane was corrupt en niet zo’n beetje ook! Hij betaalde borg voor arrestanten die hem van dienst konden zijn en als zijn personeel dreigde dit aan te geven kwam hij met een chantagemiddel.

Hij wist over bijna iedereen wel iets wat niet voor andermans oren bestemd was, soms zaken die door Crane in scène gezet werden om maar iets achter de hand te hebben. Een groot geheim, want niemand durfde hierover te praten. Een geheim, waar Hughy King blijkbaar geen weet van had.

Ook Steven was hier nu achter gekomen, nadat zijn collega hem had gevraagd of hij geld geleend had. De uitwerking van wat zo’n lening kon doen, werd hem nu duidelijk. Hij had na een paar weken speuren een tamelijk beduchte crimineel achter de tralies weten te krijgen, die, tot Stevens grote verbijstering, na een uur weer op vrije voeten was. Via een handschriftvergelijking had Steven kunnen achterhalen dat het Crane was geweest die de borg had betaald. Toen hij kwaad naar het bureau was gereden om Cranes verhaal hierover te horen, zat deze juist een bundel geld te tellen die hij van een bezoeker had gekregen; een medeplichtige in de zaak. Jesse keek even op toen Steven briesend voor hem stond.

‘Wilde je er iets van zeggen, Steven?’ vroeg Crane tartend. ‘Hoe kun je dit nou doen? Je werkt je eigen mensen tegen, hier hebben we weken over gedaan en jij, uitgerekend onze eigen chef, koopt hem uit!’ Steven trok Jesse bijna over het bureau. ‘Zou jij hier graag willen blijven werken zonder dat iemand weet wat je verleden is, of wil je liever dat ik dit stukje papier,’ en hij stond op en haalde de fax die Hughy hem destijds had gezonden uit een lade, ‘naar de pers stuur? Wel Steven, het is aan jou. Zeg het maar. Ik heb je nog wel zo goed geholpen! Ik denk dat ik maar eens iets meer rente ga berekenen over het bedrag dat ik nog van je tegoed heb, zodat ik zeker weet dat jij wel weet wat je zeggen mag over je baas en wat niet.’

Verbijsterd zonk Steven in een stoel. Daar was het weer: dat gevoel dat je leven als zand door je vingers weggleed. Een dolksteek in zijn hart had niet meer pijn kunnen doen dan dit onvoorstelbare verraad. Verraden door iemand in wiens handen je je leven had moeten leggen. Iemand van wie verwacht werd dat hij tot de goeden behoorde, maar die zo slecht was dat hij bijna zwart uit zou slaan. Het deed daadwerkelijk pijn in zijn borst! ‘Dit kun je niet maken…’ stootte hij nog uit.

‘Man, word volwassen, ik ben toch niet gek! Die ouwe gek heeft mij een prachtige troef in handen gespeeld. Je denkt toch niet dat ik zo braaf ben dat ik alles doe wat me gezegd wordt?’

Steven zag op dat moment zijn toekomst opnieuw in elkaar storten. Ook hier was hij dus niet veilig! Ze konden niet weg, omdat ze niet genoeg geld hadden vanwege de hoge ziekenhuiskosten die nog zouden komen wanneer Trisha ging bevallen. Het enige wat hij kon doen was net doen of hij gek was en zien hoe dan ook geld te sparen om snel weg te komen als de baby er eenmaal was. Hij had Trisha zo voorzichtig mogelijk verteld wat Crane deed en hoe hij met de leningen omging. Ze had het redelijk goed opgevangen. Ze kon leven met het idee dat de behuizing in Florida maar tijdelijk was en dat ze zo zuinig mogelijk moesten leven. Ze had voor Steven gekozen en ze zou met hem meegaan waarheen hij zou willen of moeten gaan. En nu, nu ze financieel eindelijk een beetje op adem waren gekomen met het salaris dat Steven verdiende, gebeurde dit.

De baby zou zeker een aantal weken in het ziekenhuis moeten blijven en wie weet wat hun dan nog te wachten stond. De verzekering zou maar een klein deel dekken, zodat ze weer tot over hun oren in de kosten zouden komen.

Steven werd uit zijn gepeins gehaald door een verpleegster die hem kwam halen.

‘Meneer Bressing, u hebt een dochtertje. Uw vrouw en dochter maken het beiden redelijk goed, maar uw dochtertje moet voorlopig wel naar de ic-afdeling,’ deelde ze hem mee.

Steven sprong op. ‘Mag ik ze beiden zien?’ wilde hij weten. ‘Komt u maar mee, uw vrouw is net bijgekomen uit de narcose,’ gebaarde de verpleegster en ging hem voor de kleedkamer in waar ze Steven in een groen pak hees.

Vijf minuten later omhelsde hij Trisha heel voorzichtig om haar vooral geen pijn te doen en kon hij de eerste blikken met zijn dochter wisselen.

‘Hoe moet ze heten?’ wilde de arts weten.

‘We noemen haar Holly,’ zei Trisha en kneep Steven in zijn hand, ‘Holly Bettina Bressing gaat ze heten.’ Een achternaam, die niet klopte. Misschien zou hij dat ooit nog kunnen veranderen, als er een tijd kwam dat ze zich niet meer hoefden te verschuilen achter andere namen.

Het leek of alle narigheid van de afgelopen jaren opeens was verdwenen bij de aanblik van zijn dochter. Dit kleine wondertje van nog geen vijf pond vergoedde al het leed dat hij had moeten doorstaan. Ze leek op Carol als baby.

Meteen schoten zijn gedachten naar de anderen. Niemand wist dat hij getrouwd was, niemand wist waar hij was. Een gevoel van gemis en heimwee kwam even in hem boven, maar het grote geluk won tenslotte toch weer.

Trisha was nog zo moe dat ze het liefst wilde slapen, zodat Steven besloot naar huis te gaan. Hij wilde even tijd om zijn gedachten te ordenen en besloot later direct door te rijden naar het bureau om vrij te vragen. Het was nog wel heel vroeg in de ochtend, maar waarschijnlijk was Jesse wel aanwezig. De gedachte aan Jesse alleen al bezorgde hem een vieze smaak in zijn mond. Het idee dat zijn baas hem in zijn macht had, was weerzinwekkend, maar hem aangeven zou zijn eigen doodvonnis betekenen. Dat hij de papieren door zou spelen, daar twijfelde Steven geen ogenblik aan, vooral niet nu hij wist dat Jesse zijn voorgeschiedenis kende door de informatie die Hughy hem had gegeven.

Eenmaal in de auto was hij opvallend kalm en zag de dingen scherper dan ooit. De komst van Holly deed hem eens te meer inzien wat een lage crimineel Crane eigenlijk was. Door de lening zat hij ook nog aan hem vast, was de lening weg, dan was er óók nog het punt van de chantage.

Een zekere woede maakte zich van Steven meester. Hij had genoeg ellende gezien de laatste jaren, om ook nog gechanteerd worden door een ellendeling als Crane, daar moest en zou hij vanaf nu boven staan. Dayle was zijn angst, zijn grote onbekende monster, niet Crane!

Hij keek eens op zijn horloge. Halfacht. Over anderhalf uur gingen de banken open en zou hij een lening aanvragen. Vandaag nog kreeg Crane het geld terug en vandaag nog zou hij gaan kijken hoe deze figuur aangepakt kon worden.

Hij wist dat hij niet de enige was die Crane in zijn macht had en met meerderen zouden ze hem wel klein krijgen.

Een zekere opluchting nam nu bezit van hem. Hij had zich in geen tijden zo gevoeld als die ochtend. Of het kwam door de doorwaakte nacht of door het feit dat hij vader was geworden, Steven wist het niet. Een gevoel van sterker worden, van macht zelfs overviel hem terwijl hij alles overdacht.

Om de rest van de tijd te overbruggen besloot hij even naar het strand te gaan. Ondanks de verwachte hitte was het nog heel rustig aan het strand.

Net als in het ziekenhuis gleden zijn gedachten weer terug naar zijn familie. Hij moest Jamey laten weten dat ze een dochtertje hadden gekregen. Een simpel bericht, hoe dan ook verzonden, was al genoeg, maar dit geluk moest hij delen met zijn broer.

Maar zelfs dat kon niet. Geen enkel contact, had WitSec hem duidelijk gemaakt, na zijn misser in Canada. Hij mocht het niet weer verprutsen. Ze zouden niet nogmaals met een oplossing kunnen komen. Er kwam bovendien weer een ander probleem bovendrijven. Want naar de bank gaan om een lening aan te vragen was wel heel gemakkelijk, maar niet als je in de getuigenbescherming zat. Hij was niemand, niet bekend. In ieder geval niet bij de bank. Hij had geen verleden, dat ze na konden trekken. Hij had een betaalrekening, maar daar kon hij Crane niet mee afbetalen. Die lening, die kreeg hij niet. Niet voor de 3500 dollar die hij Crane schuldig was in ieder geval. Wat moest hij doen? Hoe kwam hij aan geld? Moest hij gaan gokken om geld te winnen? Hij speelde een goede partij poker, maar niet goed genoeg om zeker te zijn van winst. Bovendien had hij onvoldoende geld voor de inzet. Dat was geen optie. Er waren nog een paar andere mogelijkheden, maar allemaal schreeuwden ze uit dat het ontzettend fout was om te doen. Hughy? George? Of toch Jamey, die het geld zeker zou hebben? Jamey was de beste optie om zeker te zijn van het geld, maar ook de aller stomste. Het kon niet, hoe verleidelijk het ook was. Hij stond op en liep naar de kustlijn. Hij keilde een paar stenen over het water en merkte op dat hij woedend werd. Woedend, omdat hij zo klemgezet was. Hoe kwam hij aan dat verrekte geld? Hoe? HOE? Hij balde zijn handen tot vuisten en kon zich nog net inhouden hard te gaan schreeuwen. Aandacht had hij nu niet nodig. Hij pakte nog een steen op en zijn blik gleed naar de trouwring om zijn vinger. Lag daar de oplossing? Wat zou hij voor zijn ring krijgen? En voor de sierraden, die Trisha nog had meegenomen van huis. Een klein kistje met kostbare ringen, een armband die nog van haar oma was geweest en gouden oorbellen met diamantjes. Dat alles kon hij verpanden… een vreselijke gedachte, vooral omdat Trisha van niets wist, maar hij zag geen andere oplossing.

Een uur later stond hij voor de pandjesshop. Een plek, waar hij nooit eerder was geweest. Hij hield het doosje stevig in zijn hand en stapte naar binnen.

Gelukkig was het niet druk, waarschijnlijk omdat het nog zo vroeg was.

Hij werd meteen geholpen een de sierraden werden allemaal getaxeerd. Steven moest aangeven hoeveel geld hij nodig had en na even overleg kon hij de juwelen verpanden. Hij kreeg zijn geld en liep even later met het bewijs in zijn handen naar buiten. Hij had een jaar de tijd om het geld terug te verdienen en de juwelen weer op te halen, dat was de gemaakte afspraak. Uiteraard tegen een forse rente. Maar daar maalde hij voorlopig niet om: dit was nu en nu was hij gered. Hij had het geld; hij kon Crane terugbetalen.

Maar eerst moet Holly aangegeven worden bij de burgerlijke stand van Clearwater Largo. Haar achternaam gaf hem nog steeds een vieze smaak in zijn mond, maar in zijn hoofd beloofde hij haar dat ze ooit zijn eigen achternaam ging krijgen. Wanneer de tijd daarvoor rijp was.

Toen hij na het bezoek aan de pandjesshop weer in zijn auto stapte met in zijn binnenzak het pakketje geld, stroomde het machtsgevoel pas echt door hem heen.

Op naar Jesse, op naar het begin van de strijd!

Zijn collega’s keken vreemd op dat hij zo laat kwam. Met een grote grijns op zijn gezicht vertelde Steven dat hij vader was geworden.

Daarna stevende hij, zonder te kloppen zelfs, het kantoor van Jesse binnen. Jesse keek even verbaasd op. Met een klap gooide Steven het bundeltje geld voor hem neer.

‘Dat is het eerste gedeelte van de belofte die ik mezelf heb gemaakt,’ zei hij en greep Jesse bij zijn shirt. ‘Je bent nog niet van mij af, vanaf nu ben ik je chantagepraktijken zat, je hangt en goed ook! Voor je het weet zit jíj achter de tralies en dan zal er niemand zijn die jou uitkoopt, neem dat van mij aan!’

Jesse lachte Steven in zijn gezicht uit: ‘Ik denk dat Dayle wel geïnteresseerd is in een telefoontje over jouw verblijfplaats, denk je ook niet?’

Steven keek hem minachtend aan: ‘Jij bent zeker het zieligste figuur dat ik ooit heb ontmoet,’ siste hij in Jesses gezicht. ‘Laat Dayle maar komen, ik lust hem rauw, dat slappe figuur. Jullie passen goed bij elkaar.’

Jesse zag dat Steven dit keer echt kwaad was. Had de dreiging eerst nog indruk gemaakt; Jesse kreeg nu het idee dat het Steven echt niet kon schelen of Dayle hem zou vinden. ‘Je bent bij deze geschorst, onmiddellijk!’ gaf hij terug.

‘Op welke grond?’ antwoordde Steven scherp. Ondanks zijn kwaadheid maakte zijn hart rare sprongen. Dayle was ter sprake gekomen, Crane wist van Dayle. Hij voelde even het begin van paniek, maar zette alles op alles om te voorkomen dat Crane dit zou merken. Hij moest op dit moment boven zijn monster staan, nu kwam het eropaan bij dit andere monster.

‘Interne Zaken zal je wel pakken, wacht maar af,’ probeerde Jesse nog, maar Steven stond te zeker tegenover hem.

‘Interne Zaken zal eerder geïnteresseerd zijn in jouw manier van werken,’ ketste Steven terug.

‘Jouw woord tegen het mijne en dat win ik, dat weet je,’ schreeuwde Jesse nu en beende met grote passen naar de deur, ‘en nu eruit!’

Even leek het of Steven hem een enorme dreun zou geven, maar hij haalde diep adem en verliet uiterst kalm het kantoor. De collega’s stonden allen te kijken wat er gaande was en gingen snel verder met allerlei bezigheden.

‘O ja,’ ging Steven nog even verder, ‘vannacht hebben we een dochter gekregen en ik neem nu direct een paar dagen vrij.’ Fluisterend liet hij erop volgen: ‘We zien elkaar wel weer bij IZ…’

Jesse smeet de deur met zo’n vaart dicht dat het glas in de sponningen trilde.

Edward, Stevens naaste collega, kwam snel op hem toegelopen. Steven greep hem bij de arm en gebaarde dat hij mee moest komen.

‘Man, wat maak je nu allemaal…?’ wilde Edward direct weten. ‘Niet hier, hier hebben alle muren oren,’ antwoordde Steven en stapte in zijn auto.

Even keek Edward vertwijfeld om zich heen.

‘Nu, kom je nog of moet ik je helpen in te stappen?’ liet Steven ongeduldig van zich horen.

Edward stapte in en begon meteen vragen te stellen. Het enige wat Steven wilde vertellen was dat hij een prachtige dochter had gekregen. De rest zou hij tijdens de koffie bij hem thuis vertellen. Het werd een lang gesprek met veel koffie.

Omdat Steven niet eerder dan ’s avonds weer naar het ziekenhuis mocht komen had hij tijd genoeg om te vertellen en plannen te maken.

Edward had eerst niet veel los willen laten over de situatie bij Crane, maar toen Steven beetje bij beetje begon te vertellen waarop Crane hem in zijn macht had, kwam ook Edward los. Ze vertelden beiden wat ze wisten en overlegden hoe ze dit aan zouden pakken. Edward wist van zeker vijf collega’s die in dezelfde situatie zaten. Ze kwamen tot de conclusie dat ze keiharde bewijzen op tafel zouden moeten leggen om Cranes daden, of liever gezegd misdaden, aan de kaak te stellen. Alle zaken van de afgelopen jaren waarin daders zijn vrijgesproken, moesten opnieuw worden doorlopen, mensen moesten worden verhoord en alles moest vastgelegd worden. Daarbij hadden ze de zekerheid nodig dat de collega’s allen mee zouden werken.

Toen ze samen het appartement verlieten, hadden ze er een goed gevoel over. Ze zouden Crane pakken, dat stond vast.

Steven reed met een omweg naar het ziekenhuis en zette eerst Edward af bij het bureau. Daarna kocht hij een groot boeket rozen en ging naar Trisha. Gelukkig was ze een heel stuk opgeknapt en zat ze al weer aardig rechtop in bed.

In de twee maanden die volgden op de geboorte van Holly gebeurde er niet veel spectaculairs.

Na vier weken mocht Holly naar huis, omdat ze genoeg was aangekomen.

Steven en Trisha hadden het overgebleven slaapkamertje in orde gemaakt en alle noodzakelijke spullen aangeschaft.

Ondertussen was Trisha door Edward en Steven volledig op de hoogte gesteld van wat zich afspeelde op het bureau.

Vier van de vijf collega’s hadden onmiddellijk toegehapt om mee te helpen Crane aan het kruis te nagelen. De vijfde collega durfde het onder geen beding aan: zijn positie was te wankel en hij zou de spanning niet kunnen verdragen. Wel had hij absolute geheimhouding gezworen en de andere mannen waren er ook van overtuigd dat hij zijn woord zou houden. Deze man had zo’n hekel aan Crane, dat hij er niet over dacht de anderen te verraden. Ze waren begonnen de dossiers grondig door te spitten, in hun vrije tijd wel te verstaan. Zonder dat het opviel namen ze de dossiers mee naar huis en in de avonduren deden ze hun research. Zo hadden ze na twee maanden al een aardige lijst die op een dag aan Interne Zaken zou worden overhandigd.

Jesse had Steven niet geschorst, omdat hij ook wel inzag dat hij dit nooit gedaan zou krijgen zonder er zelf slecht af te komen.

Nog geen maand later hadden ze de lijst af; ze hadden keiharde bewijzen kunnen verzamelen die Crane onherroepelijk zijn baan zouden kosten als het proces eenmaal op gang kwam. Maar op de een of andere manier had Crane lucht gekregen van hun bezigheden.

Voor de datum was aangebroken dat de afspraak met IZ was gepland, gebeurden er kleine ongelukjes. Een lek gestoken band van een auto van een van de collega’s, bij een ander werd een wapen vermist. Het leek eerst op kleine pesterijen, maar het werd steeds gevaarlijker. Na het incident van de lek gestoken band werd er bij een andere collega een remleiding doorgesneden wat gelukkig net op tijd ontdekt werd. Na het vermiste wapen bleek bij een ander geknoeid te zijn met het wapen wat bij een schietoefening tot een ernstige verwonding leidde. Bewijzen dat Crane hierachter zat waren er niet, want altijd als er iets gebeurde was hij op zijn kantoor. Duidelijk was het dus wel dat Crane de opdrachtgever was, alleen konden ze dit niet bewijzen.

Het effect van deze ongelukken werkte voor Crane in ieder geval averechts: in plaats van terug te krabbelen werden de mannen steeds meer vastberaden om de misstanden aan de kaak te stellen.

Steven probeerde een vervroegde afspraak te maken met IZ in St. Petersburg, maar dat was niet mogelijk.

Het liep toch allemaal nog anders dan ze verwacht hadden: Er waren nog twee dagen te gaan voor Steven en Edward naar St. Petersburg zouden gaan. De voorafgaande anderhalve week was ronduit onaangenaam geweest door de voorvallen en de angst die het met zich meebracht. Allemaal waren ze op hun hoede voor een nieuw ongeval.

De dinsdag voor de afspraak was begonnen als elke andere werkdag. Steven en Edward samen naar het bureau gegaan, hadden werkoverleg gehad met Jesse en ze hadden een aantal uren gespendeerd aan papierwerk.

Tegen het middaguur gingen ze lunchen in hun favoriete eethuisje, een paar straten van het bureau. Hier konden ze goed, gezond en goedkoop eten.

Na een paar minuten rijden gaf Edward plots flinke gas bij en keek bezorgd in zijn achteruitkijkspiegel.

‘Wat doe jij nu?’ wilde Steven weten. Hij had niets in de gaten, omdat hij een krant zat door te bladeren op zoek naar de strips. ‘We worden gevolgd, die beige Opel achtervolgt ons!’ antwoordde Edward gejaagd.

Steven keek achterom. Minstens twee personen zaten in die auto. Voor de zekerheid klikte hij zijn veiligheidsgordel dicht en haalde zijn 9 mm Glock-17 uit zijn schouderholster en keek hoeveel patronen hij nog had. Het magazijn was nog geheel vol en zijn reservemagazijn ook.

Edward slikte even: ‘Hopelijk hebben we die niet nodig…’ ‘Beter klaar voor gebruik dan te laat,’ gromde Steven en moest zich gelijktijdig aan het dashboard vastgrijpen, omdat Edward gevaarlijk scherp een bocht omging.

Tot hun schrik zagen ze beiden dat deze gedwongen afslag niet zo’n succes was. In plaats van één achtervolger leek het of het er steeds meer werden.

‘Unit 5.24 vraagt dringend assistentie, snel s.v.p.!’ riep Steven in de mobilofoon.

Luid en duidelijk hoorden ze Jesse antwoorden: ‘Hier centrale, uw oproep is niet te verstaan, wilt u nogmaals herhalen…’ Even keek Steven verbijsterd in het apparaatje dat hij in zijn hand hield.

Hij herhaalde zijn boodschap, gaf hun positie door en weer hoorden ze Jesse glashard beweren dat hij hen niet kon verstaan.

Steven gooide de mobilofoon laaiend van woede van zich af: ‘Jesse wist hier dus ook vanaf…’

‘Had jij anders verwacht? Wij zijn de enige twee die hij nog niet gehad heeft,’ antwoordde Edward schijnbaar kalm, maar de knokkels van zijn handen zagen wit omdat hij het stuur zo hard vastklemde van boosheid.

Ze zigzagden door straatjes, zagen stukken stad die ze niet kenden en wat onvermijdelijk was, ze reden zichzelf klem in een leegstaande, in afbraak zijnde sloppenwijk.

Ze aarzelden geen moment en sprongen meteen uit de auto. Beiden renden ze een andere kant op. Nog geen halve minuut later waren ook de achtervolgers uit hun auto’s en kon het kat en muis spel beginnen.

Doordat veel panden half afgebroken waren hadden Edward en Steven legio mogelijkheden zich te verschuilen, maar helaas gold dit ook voor de belagers.

De regel niet eerder te schieten dan dat ze beschoten werden maakte beiden een beetje nerveus, maar de belagers begonnen vrijwel onmiddellijk te vuren op alles wat geluid maakte.

Kogels vlogen over en weer en de situatie was niet erg florissant voor de beide mannen. Ze wachtten wanhopig op versterking en slaakten beiden een zucht van verlichting toen ze een auto hoorden stoppen en iemand hard ‘Stop’ hoorden roepen.

Omdat ze in elkaars buurt zaten kon Steven precies zien dat Edward zich op dat moment oprichtte om te zien wie had geroepen. Op vrijwel hetzelfde moment leek het of hij werd neergehaald door een regen van kogels, afkomstig uit het pistool van de nieuwkomer. Hierna werd het angstig stil.

‘Edward heb ik al gepakt, nu is het jouw beurt, Steven,’ hoorde Steven roepen en hij wist dat de nieuwkomer Jesse moest zijn. De gedachten raasden door Stevens hoofd. Hij moest zien hoe het met Edward ging, ze moesten hier uit zien te komen en boven alles moest Jesse uitgeschakeld worden. Hij pakte een steen en gooide die een heel eind van Edward en zichzelf af.

Onmiddellijk schoten de handlangers van Jesse hier vol overgave op en rukten op naar die plaats.

Dit gaf Steven tijd om zich te verplaatsen. Hij maakte een spurt en dook het laatste eindje. Hij was nu vlakbij Edward. Gelukkig gaf het vele puin beschutting.

Zijn beweging had de mannen alert gemaakt en weer kwamen een hoop kogels overvliegen. Op goed geluk kwam Steven even omhoog en welgemikt schoot hij een man neer die zich in zijn richting bewoog. Dit gaf weer een paar seconden respijt. Er moest nu snel iets gebeuren. Steven was aan zijn reservemagazijn begonnen en had niet al te veel munitie meer.

Edward steunde even.

Voor Steven was dit een grote opluchting: dit betekende in ieder geval dat hij nog leefde.

‘Blijf bij me,’ fluisterde hij tegen Edward, ‘knijp er nu niet tussenuit.’

Edward antwoordde niet maar knikte even nauwelijks zichtbaar. Voorzichtig voelde Steven Edwards zakken na op zoek naar het reservemagazijn dat hij nog moest hebben. Paniek overviel hem toen hij het niet kon vinden. Een zacht duwtje tegen zijn arm maakte hem duidelijk dat Edward hem iets wilde vertellen. Edward wees op een plek een stukje van hen verwijderd en Steven zag wat hij bedoelde.

Het magazijn lag op de grond, waarschijnlijk verloren toen Edward op de grond viel. Steven moest proberen dit magazijn te pakken zonder zelf neergeschoten te worden. Voorzichtig keek hij nog eens over de puinhopen heen en constateerde geschrokken dat hun belagers gevaarlijk dichtbij gekomen waren, Jesse voorop. Hij telde in totaal vier mannen en besefte dat zij ongetwijfeld voldoende munitie hadden. Steven ademde even diep in en dook naar het magazijn, laadde onmiddellijk zijn wapen en schoot in de richting waar Jesse zich zou moeten bevinden.

Een regen van kogels was het antwoord, maar gelukkig wist hij bijtijds weg te duiken.

Nu was het erop of eronder. Hij had nog zo’n twaalf of dertien kogels over en als er niet heel snel versterking kwam zou hij ze niet meer kunnen gebruiken. Snel keek hij even waar ze zich globaal bevonden en met de moed der wanhoop schoot hij een groot deel van de overgebleven kogels in hun richting.

Een kreet gaf aan dat tenminste een van de mannen geraakt was. Eén minder, maar dat was niet genoeg, lang niet genoeg.

Juist op het moment dat Steven nogmaals wilde zien of men van positie was veranderd zag hij een grote loop verschijnen. Jesse stond voor hem.

‘Ik win, Steven,’ zei hij lachend en gaf hem een duwtje met zijn voet, zodat Steven, wilde hij niet omrollen, zijn hand met wapen moest afwenden en zich moest steunen op de grond.

Het leek eindeloos lang te duren toen Jesse het wapen langzaam maar nauwkeurig op Stevens voorhoofd richtte. Op dat moment ging een schot af en de pijn die Steven verwachtte bleef uit. Hij staarde verbaasd naar Jesse, maar niet te verbaasd om zich ondertussen snel buiten het bereik van Jesse te stellen.

Jesse ging langzaam door zijn knieën en Steven zag diens wapen vallen. Daarna viel ook Jesse op de grond.

De overgebleven mannen draaiden zich bliksemsnel om, maar werden door zeker tien pistolen ervan weerhouden te schieten. Op het allerlaatste moment waren Steven en Edward gered door hun collega’s.

Steven nam nauwelijks de tijd om tot zich door te laten dringen wat er gebeurde. Hij wilde opspringen, maar zag nog net op tijd dat Jesse in een laatste krachtopwelling zijn pistool nogmaals op Steven richtte en wilde afdrukken. Als in een reflex schoot Steven hem neer. Door een stuiptrekking vuurde Jesse zijn pistool nog een aantal malen af, maar niet meer richting Steven. Daarna viel de hand met het wapen slap opzij; Jesse was dood…

Pas toen Steven het geloei van sirenes hoorde, durfde hij zich op te richten en kon hij zien wat er om hem heen gebeurde. Zeker vijf politiewagens kwamen aangestoven en ook een aantal ambulances kwam op hen af.

De overige tegenstanders waren ondertussen ontwapend en kregen handboeien om.

Een aantal collega’s kwam nu op Steven af en klopte hem bemoedigend op zijn schouders. Het ging allemaal een beetje langs hem heen. Plots dacht hij weer aan Edward: eerst moest Edward geholpen worden. Hij draaide zich om naar de plaats waar Edward lag en zag tot zijn opluchting dat een paar andere collega’s zich al om hem bekommerden. Hij liep er snel naartoe.

Toen Edward in de gaten kreeg dat Steven bij hem zat moest hij, ondanks de pijn, even lachen. ‘Hoe moeten we hier nu weer een rapport van schrijven?’ bracht hij moeizaam uit.

‘Maak je daar maar niet druk over, zorg maar eerst dat je weer in staat bent dat rapport te schrijven,’ glimlachte Steven en stond op om de ambulancemedewerkers bij Edward te laten. Vermoeid streek hij met zijn handen door zijn haar en liet ze even in zijn nek rusten. Opnieuw een aanslag en ook deze had hij weer overleefd! Dit ging zo niet verder, dit vrat te veel aan hem. Als hij nu was doodgeschoten zou Holly op moeten groeien zonder vader. Hij had dit monster weg kunnen werken, maar er wachtte nog een veel groter monster, ergens. Er moest rust komen, rust, om ooit tegen Dayle op te kunnen. De altijd aanwezige angst legde al zo’n druk op hem. Hij moest zorgen dat hij een ander leven ging leiden, een leven waarin de angst niet meer zo’n vat op hem zou hebben.

Eén van de artsen uit de ambulance kwam op hem toe met een bekertje water. ‘Kom maar met ons mee, het is beter als u even mee gaat ter observatie,’ klonk het vriendelijk en de man leidde hem aan zijn elleboog mee naar de ambulance.

‘Ik ben niet geraakt, ik heb verder niets,’ sputterde Steven nog tegen, maar het idee weg te zijn van deze plek trok toch meer dan alleen terug te moeten rijden na alles wat gebeurd was. ‘Misschien bent u lichamelijk in orde, maar het lijkt mij toch beter dat u een gesprek heeft met de psycholoog. We kunnen hiervoor een afspraak maken, nadat u in het ziekenhuis bent nagekeken,’ suste de man en Steven zag in dat hij gelijk had. Misschien was het nu beter de teugels even los te laten en te doen wat men adviseerde. Zo kon hij ook meteen Edward in de gaten houden.

Vier weken later was de hele zaak bekeken.

Interne Zaken had alle gegevens doorgespit en gesprekken gevoerd met iedereen die betrokken was geweest bij de schietpartij tussen Jesse en Steven en Edward. Het schot wat had geleid tot Jesses dood was noodweer geweest van Steven. Jesse was niet met de eer begraven die een politieman toekwam. Was hij nog in leven geweest, dan was hij schuldig bevonden en oneervol ontslagen, door toedoen van de zorgvuldige bewijzen die Steven samen met zijn collega’s had verzameld.

Al het materiaal dat Jesse in zijn kluis had bewaard en dat ook maar op de een of andere manier belastend kon werken werd vernietigd. De mannen konden met een schone lei verder werken. Ze hadden in de tussentijd een nieuwe chef gekregen, die direct een stuk sympathieker overkwam dan Jesse en die de tijd nam om naar zijn mannen te luisteren. Steven mocht voorlopig vrij nemen en kon terugkomen wanneer Edward ook weer zou beginnen.

Toen het eindoordeel door Interne Zaken bekendgemaakt werd, was Edward weer uit het ziekenhuis en konden ze het normale leven weer oppakken.

Twee weken later stond Jamey voor Steven en maakten ze beiden de stap naar een geheel andere wereld.

HOOFDSTUK 5

ROBERT VERSUS JAMEY, 1989

Er bleven nog twee verhalen over, bedacht Carol de volgende ochtend.

Ze had de hele vorige dag schrijvend doorgebracht. Regel na regel was op papier verschenen en al was het voorlopig nog in klad, het begon vorm te krijgen. Ze zou het later laten uitwerken door iemand die dit soort dingen vaker deed, maar voorlopig was het zaak om de details op papier te krijgen.

Twee verhalen, twee personen. Jamey en zijzelf.

Het was niet moeilijk om te kiezen wie voor ging. Met haar eigen verhaal wilde ze nog even wachten. Het was nog te vers. Jamey’s verhaal verdiende een plaats voor dat van haar. Hij had het dichtst bij de dood gestaan nadat Robert Dayle hem had gevonden.

Dankzij Madelyn was hij nog in leven. Madelyn, die zo’n belangrijke rol in hun leven was gaan spelen. De vrouw die ook zonder enige twijfel alles achter zich had durven laten om een nieuw avontuur te beginnen, samen met mensen die ze nauwelijks kende.

Nadat Carol zich had aangekleed en ontbeten, ging ze weer in de serre zitten met het schrijfblok op haar schoot. Ze las nog even terug wat ze de vorige avond had geschreven: het verhaal van Steven en Trisha. Ja, dat klopte allemaal precies.

Ze had Steven de vorige avond nog gebeld om bepaalde details door te spreken, maar ze had alles nog goed onthouden. Dat verhaal kon afgerond worden.

Nu was het Jamey’s beurt.

Ze sloeg een blad om en begon bovenaan de bladzijde te schrijven: ‘Robert versus Jamey’. Gelukkig wist zij ook de uitkomst van dit verhaal.

De ontdekking dat de drive-by shooting niet geheel volgens plan was gelopen, trof Robert Dayle als een mokerslag. Hoe in vredesnaam had dit mis kunnen gaan? Hij had overal voor gezorgd: de juiste plek, de juiste wapens, het juiste tijdstip en correcte informatie over hoe de drie eruitzagen. Het kon niet misgaan. Hij had een voor hem meest geschikt moment gekomen, maar toch was het mis gegaan. Er was er zeker nog één in leven. Of eigenlijk: er waren er nog drie in leven. Hij met de lange jas en wilde haren was er niet bij geweest en het meisje ook niet. En een van die anderen had het overleefd.

Wat hem trof was dat de persoon, die hij opdracht had gegeven, de eerlijkheid had gehad om dit te melden. De man had gevreesd het te moeten bekopen met zijn leven, als Dayle ooit achter de waarheid zou komen: niet iedereen was dood. Hij had verzaakt. Hij had niet voorzien dat hij hiermee zijn doodvonnis alsnog tekende. Voor hij zijn laatste adem zou uitblazen, vertelde hij Dayle wat hij wist. Zodoende wist Dayle even later meer dan de Vanhovens lief was.

De man vertelde zo’n drie maand na de mislukte aanslag hoe de situatie ervoor stond.

Jamey leefde nog in hetzelfde huis, maar met twee onbekende mannen. Het huis was inmiddels voorzien van afluisterapparatuur, slinks geplaatst zonder dat de bewoners of de bewaking ook maar iets in de gaten had gehad.

Vincent was twee weken na de aanslag met veel te veel drank op met zijn motor in het water terechtgekomen en verdronken. Dat was dus een meevaller.

De verwachte tegenvaller was dat het meisje Carol van de een op de andere dag verdwenen was.

Op het moment dat Dayle wist dat hij niet meer bruikbare informatie zou krijgen, brak hij de man in één vloeiende beweging zijn nek. Het lijk dumpte hij in de rivier. Totaal onbewogen door wat hij zijn opdrachtnemer had aangedaan, ging hij terug naar zijn tijdelijke verblijfplaats. Eenmaal thuis overdacht hij de situatie en bepaalde wat er nu moest gebeuren.

Om bij Carol te komen moest hij Jamey pakken. Jamey zou hem gaan vertellen waar Carol was gebleven. Alleen, hoe ging hij dat aanpakken? Jamey moest gaan praten, maar hoe kreeg hij hem te pakken? Hij stond onder constante bewaking, had hij eerder die dag vernomen. Er was vierentwintig uur per dag zichtbare bewaking rond het appartement en hij zou het nooit voor elkaar krijgen daar binnen te komen. Jamey moest uitgehoord worden zonder het zelf in de gaten te hebben. De afluisterapparatuur hielp hem niet om die informatie te krijgen: er werd nooit over Carol gesproken.

Robert dacht diep na en kwam tot de conclusie dat hij nu zelf moest gaan handelen. Eerder was hij altijd uit zicht gebleven en had hij opdrachten gegeven, maar dat liep elke keer weer op een mislukking en dus teleurstelling uit. Hij moest dit zelf aan gaan pakken, hij moest zeker weten dat het dit keer wel zou lukken. Hij kon Jamey ontvoeren en martelen, om zo tot de gevraagde informatie te komen. Een andere mogelijkheid was hem opnieuw onder vuur te nemen, hem naar een afgelegen plek te brengen en daar net zo lang te wachten tot de wond zou gaan ontsteken. Dan beginnen met het verhoor. Dat was in de huidige situatie onmogelijk. Hij zou nooit door de persoonlijke bewaking kunnen komen. Probleem was alleen dat áls hij verkeerd schoot, Jamey misschien direct dood zou zijn. Of hij raakte bewusteloos en stierf voor hij iets gezegd had. Jammer van alle moeite.

Plots kreeg hij een bruikbaar idee. Hij had niet voor niets scheikunde gestudeerd, al die jaren die hij in afzondering van de buitenwereld had moeten doorbrengen. Langzame vergiftiging kon iemand grandioos uitputten en ziek maken. Een vergiftiging die pijn en verzwakking zou opleveren was een perfect middel om zijn doel te bereiken. Als hij ervoor zou zorgen dat het proces langzaam verliep, zou het totaal geen argwaan scheppen.

Vraag was alleen nog hoe, wat en wie hem het gif toe zou gaan dienen. Het wie was eigenlijk al meteen duidelijk: hij vond zichzelf, mede door zijn beslissing van even hiervoor, het meest geschikt. Op die manier kon hij direct monitoren wat er met Jamey gebeurde. En wat hij kon doen op het moment dat hij wel zeker wist dat Jamey voldoende gif had gekregen.

Toch twijfelde hij nog even: hij probeerde hoe dan ook zijn handen niet meer smerig te maken, maar juist hierdoor verloor hij een zekere controle. Hij wilde honderd procent zeker zijn van de uitkomst van deze klus en dat kon en mocht hij gewoonweg niet aan een ander overlaten. Het was te belangrijk om te zien hoe zijn plannen hun uitwerking vonden: dat kon hij niet afwachten en horen van een ander. Deze klus: het uit de weg ruimen van Jamey, zou hij toch inderdaad eigenhandig klaren. Hij moest zeker zijn.

Het was geen kwestie meer van vergelding om de verliezen die hij had geleden. Welnee: dat was allang opgelost. Hij was invloedrijk en manipulatief. Hij was slecht en zijn slechtheid zorgde voor geld, heel veel geld. Hij kon rentenieren, hoefde zich nooit meer druk te maken om vijanden want hij had stromannen genoeg om zijn klussen te klaren. Maar dit was een persoonlijke kwestie en moest hij zelf doen.

Het telkens falen van de anderen was iets dat hem nog een keer zou opbreken. Hij zou er nu persoonlijk voor zorgen dat de familie Vanhoven het leven liet, hij en hij alleen. Hij zou zijn vingers weer vuil maken, maar nu voor deze zaak.

Vijf personen, vijf moorden. Dat was de oorspronkelijke bedoeling. Hoe moeilijk kon het zijn? Vooral, omdat er ondertussen al drie doden waren gevallen was het een makkie.

Die Jamey en dat wicht kon hij zelf aan. Het kon gemakkelijk, maar hij kon er ook een spel van maken, een spel om zichzelf meer plezier te gunnen. Hij zou die Jamey langzaam vermoorden en niemand zou ooit te weten komen waaraan hij was gestorven. Niemand zou hem die moord in zijn schoenen kunnen schuiven. En wat dan nog? Wat kon het hem schelen? De wereld was van hem, hij leefde zoals hij wilde en niemand zou hem ooit nog een strobreed in de weg leggen.

Voordat Jamey doodging zou hij hem moeten vertellen waar die griet was gebleven en daarna ging ook zij eraan.

Maar eerst moest hij een plan bedenken voor die Jamey. Hij moest het gif kunnen mengen met iets waarvan hij zeker wist dat Jamey het elke dag at of dronk. Daarnaast moest het iets zijn dat ook hij iedere dag in handen kon krijgen.

Vraag was alleen hoe hij dagelijks in de buurt van Jamey kon komen, zonder op te vallen. Hij kon niet bij het appartement komen, vanwege alle bewaking. Hij zou moeten uitzoeken wat Jamey’s routine was en waar hij wat at of dronk. Zo begon hij Jamey te schaduwen, een goede week lang. Hij was slim genoeg om nooit meerdere dagen achtereen op dezelfde plek te staan kijken. Hij droeg nooit twee dagen achtereen dezelfde kleding en zorgde altijd voor en andere pet of hoofddeksel. Robert Dayle was niet voor niets de man met duizend gezichten.

Zijn handlangers hadden hem op de hoogte gebracht van Jamey’s dagelijkse gewoontes, maar hij was vastbesloten het nu zeker te weten en schaduwde hem daarom zelf een tijdje. Na een week wist hij dat Jamey elke ochtend om 06.30 uur het appartement verliet om in Central Parc te gaan joggen. Hij kwam om 07.15 uur terug, om vervolgens om 08.00 uur in pak het huis weer te verlaten. De twee en een halve kilometer naar zijn werk legde hij per metro af, lijn zes van Canal Street naar Wall Street. Het metrostation was vlak bij hun appartement, op slechts een paar minuten lopen. Voordat hij de metro instapte, liep Jamey iedere morgen bij Golden Beans binnen voor, zo zou Robert later leren, een grote beker French roast koffie, met een scheut gekookte melk. Vervolgens pakte hij de metro tot Wall Street en liep hij door naar zijn kantoor, voor een dag op de beursvloer.

Voor de beurs opende werkte hij zijn administratie bij en na de sluiting van de beurs werkte hij ook nog even achter zijn bureau. Tegen halfzeven ging hij naar huis, soms zelfs nog later.

De manier om bij Jamey te komen lag dus bij de koffieshop. Zonder al te veel moeite wist hij zich daar binnen te werken bij de ochtendploeg en binnen no-time had hij het systeem met de klanten door.

Na een aantal dagen overhandigde hij dan ook persoonlijk Jamey zijn beker koffie. Jamey had niets in de gaten, omdat hij Robert nooit gezien had, maar nog meer, omdat het zo’n automatisme was geworden om de zaak binnen te lopen, naar zijn vaste medewerker te lopen die op het moment dat hij aan de beurt was al automatisch de beker vulde zoals Jamey het altijd dronk. Het geld overhandigde hij gepast er was nauwelijks sprake van een echt gesprek.

Nadat Robert het enige dagen had aangezien, besloot hij dat hij vanaf dat moment Jamey’s vaste medewerker werd. Hij maakte zijn collega op een niet mis te verstane manier duidelijk hoe het in het vervolg zou gaan bij deze klant en wat zijn plek aan de toonbank zou zijn.

Drie dagen na het eerste contact begon Robert ongemerkt dagelijks thallium te mengen met de koffie. Hij zorgde voor een dagelijkse minimale dosis, zodat er niet direct sprake zou zijn van ernstige ziekteverschijnselen. Binnen een aantal dagen zou Jamey de eerste verschijnselen gaan merken en binnen een paar weken zou hij zo ziek zijn dat hij niet meer normaal zou kunnen functioneren. Op dat moment zou Robert toeslaan. Hoe hij Jamey de informatie ging ontfutselen wist hij nog niet precies, maar dat zou zich vanzelf wijzen. Hij was tenslotte de man die alles kon, die zich elke rol kon aanmeten. Hier zou nog een oplossing voor komen.

Jamey had totaal niets in de gaten van wat er rondom hem en met hem gebeurde. Hij leefde zijn routine, zijn leven dat eigenlijk te saai was voor woorden.

Toen Robin eindelijk fit genoeg was om te vertrekken en Carol ook veilig was, had hij toch Nick en Julian gevraagd de flat met hem te delen. Deels uit voorzichtigheid, maar ook omdat het alleen maar erg eenzaam was. Het was behoorlijk wennen geweest, het eerste halfjaar, maar daarna leek het alsof ze altijd bij elkaar geweest waren. Samen maakten ze lange fietstochten, ze gingen samen joggen en langzamerhand wisten Julian en Nick Jamey zover te krijgen ook weer uit te gaan.

Ook op het werk ging het voorspoedig. Naast het kantoorwerk dat Jamey deed was hij sinds kort werkzaam op de beursvloer. Zo’n dag was slopend, maar goed. Hij maakte op deze manier weken van ongeveer vijftig uur, soms zelfs meer, tot ongenoegen van Nick en Julian die aan zagen komen dat dit eens verkeerd moest gaan. Door zich zo op het werk te storten loste hij niets op, maar Jamey was op dit punt niet voor rede vatbaar.

Dat hij op een zekere dag begon te sukkelen met zijn gezondheid, werd dan ook direct toegeschreven aan zijn veel te drukke baan en zijn leefgewoonten.

Het begon allemaal heel geleidelijk, precies zoals Robert in gedachten had gehad: Jamey oogde vermoeid, nadat hij voor de derde achtereenvolgende dag koffie had gedronken met daarin een zeer minieme hoeveelheid gif. Robert had zich heel goed voorbereid en wist precies hoeveel en hoe hij het ongezien per dag kon toedienen, zonder dat het direct een acute vergiftiging zou worden.

Nog niemand had in de gaten dat er iets anders gaande was in de dagelijkse routine van Jamey. Hij had een drukke dag en dat betekende opletten tot en met. Hij had besloten niet over te werken en ging vroeg weg.

Toen hij de beurs verliet had hij het idee een marathon te hebben gelopen, zo moe was hij. Hij voelde zich lamlendig, had pijn in zijn benen en had een licht misselijk gevoel over zich. Met de krant in de metro kwam hij weer een beetje bij en op weg naar huis was de moeheid weer grotendeels verdwenen.

Nick was al thuis en was begonnen met eten koken.

Jamey kleedde zich snel om en pakte alvast de sportspullen voor die avond. Na het eten gingen Nick en hij die avond naar de baseballtraining. Zoals bij elke training begonnen ze met een conditietraining: een aantal rondjes rond het veld. Jamey en Nick, beiden goed getraind, hadden hier nooit moeite mee en liepen de rondes aan een stuk door. Deze avond ging het bij Jamey niet en moest hij na het tweede rondje afhaken. Dit leverde de nodige hilariteit op bij de rest van het team, maar Jamey was wijs genoeg zich niet op te laten jagen.

Die nacht sliep hij onrustig, maar hij weet dit aan de drukte op zijn werk.

Die week zagen Nick en Julian Jamey steeds bleker worden en steeds meer moeite krijgen met de normale dingen. De vijf trappen naar het appartement, die hij anders rennend nam, kostten hem op vrijdag de grootste moeite. Naast de enorme vermoeidheid kreeg hij ook hoofdpijn en maagpijn. Hij begon zelfs slechter te zien, maar ook dat weet hij aan vermoeidheid. Dat weekend bracht Jamey in bed door en sliep alsof hij een week slaap in te halen had.

’s Maandags leek het iets beter te gaan en ondanks het feit dat alles aan hem pijnlijk was alsof hij een zware griep had, ging hij toch aan het werk. Afleiding was het beste medicijn, was zijn vaders motto altijd geweest en als hij op het werk qua tempo een stapje terug deed en hij ging niet sporten, dan zou hij de dag best doorkomen. Voor het slapen een hete douche en een paar aspirines en wie weet was hij de volgende dag weer beter.

Ook Nick en Julian hadden in de gaten dat Jamey zich slecht voelde. Nick had al eens voorzichtig gesuggereerd dat hij naar een dokter zou gaan, maar Jamey wilde daar niets van weten. Hij had griep en zou tijdens het komende weekend uitzieken en mocht hij zich daarna nog ziek voelen, dan zou hij naar de dokter gaan. De volgende twee dagen gingen voorbij zonder dat Jamey zich beter ging voelen. Hij at veel rauwkost, sinaasappelen en vitaminen, maar in plaats van aan te sterken ging hij zich steeds slechter voelen. Om zijn huisgenoten niet te laten merken dat hij zich rot voelde, at hij zoveel hij kon, terwijl zijn eetlust totaal verdwenen was. De maagpijn en de misselijkheid zorgden ervoor dat hij zich depressief ging voelen. Alles aan zijn lijf deed pijn.

Toen hij zich op donderdag met veel moeite uit bed had gehesen, stond het zweet hem op de rug. Ook dat nog, verhoging, dat was niet praktisch op een dag waarop hij op de vloer moest zijn. Hij moest met een helder hoofd kunnen handelen en zoals het er nu uitzag zat dat er niet in. Misschien hielp een stevig ontbijt hem het gammele gevoel te doen verdwijnen. Ondanks dat eten hem tegenstond werkte hij met veel moeite het brood naar binnen en dronk in plaats van koffie een glas melk om zijn maag te kalmeren. De constante maag- en buikpijn maakten hem suf en geïrriteerd. Hij schoot zijn broek aan, waste en schoor zich en besloot onder zijn overhemd een T-shirt te dragen, omdat hij het koud had.

Onderweg naar de voordeur om de krant te pakken kwam hij Julian tegen, die net uit de badkamer kwam. Julian keek fronsend toen hij zag dat Jamey zich had aangekleed om te gaan werken. Toen Jamey zich vooroverboog om zijn schoenen te pakken, verloor hij door een vlaag van duizeligheid bijna zijn evenwicht en moest zich aan de deurstijl vastgrijpen. Julian greep Jamey vast voor hij kon vallen en riep Nick erbij.

‘Ik bel wel dat je vandaag niet komt,’ gromde deze, want hij had dit al lang aan zien komen.

Jamey schudde zijn hoofd: ‘Nee, breng me maar weg, dan gaat het wel.’

‘Je bent niet onmisbaar, besef dat je gezondheid belangrijker is,’ waarschuwde Julian nog, maar aan Jamey’s gezicht zag hij dat praten toch geen invloed zou hebben.

Jamey was vastbesloten te gaan en liet zich dan ook niet van zijn plannen afbrengen. Hij wiste met zijn hand het zweet van zijn voorhoofd en zag een paar haren mee komen. Verloor hij haar? Wat was er met hem aan de hand? Goed, hij had wel wat inhammen, maar had toch nog een volle bos haar. De haren die hij nu in zijn hand hield waren niet zomaar een paar haren die loskwamen. Dit was serieuzer.

Die avond kwam Jamey na een lange beursdag thuis met ernstige maagkrampen.

Julian schrok toen hij zag dat Jamey er een stuk slechter uitzag dan die ochtend.

‘Ik heb voorgesteld direct naar de eerste hulp te rijden,’ zei Nick, die Jamey opgehaald had, ‘maar je kent hem: bloed eigenwijs, zo ziek als hij ook is. Hij wilde per se naar huis…’ Jamey kreunde bij elke beweging en Nick besloot direct een afspraak bij de dokter te maken.

Door de enorme drukte waarmee de artsen te kampen hadden, kon Jamey niet eerder dan de volgende middag terecht. De assistente gaf aan dat hij veel moest drinken en slapen.

Terwijl Jamey die avond lag te slapen, waren Nick en Julian bezig hun afspraken voor de volgende dag te verzetten. Ze moesten beiden afzonderlijk verhoren afleggen en wilden dat niet over laten nemen door collega’s, omdat ze ieder apart met een zaak bezig waren. Ze hadden daarnaast samen de volgende dag een afspraak om een rapport toe te lichten. Gelukkig dat ze die week geen dringende gevallen hadden, zodat het geen probleem zou zijn als een van beiden zo nu en dan thuis ging kijken, maar je wist nooit wat zich voor kon doen. Jamey zou een paar uur alleen moeten zijn, maar dat leek hun geen probleem als ze hem goed verzorgd achterlieten.

De volgende morgen kwamen ze beiden tot de conclusie dat de afspraak bij de arts voor die middag niets te vroeg kwam. Jamey was die nacht onrustig geweest door de oplopende koorts en ze besloten de arts die middag naar het appartement te laten komen. Jamey zou zelf niet naar de arts kunnen gaan. Daar was hij te ziek voor.

Nadat ze Jamey een beetje opgefrist hadden, zijn bed van schone lakens hadden voorzien en hem een beker warme melk hadden laten drinken om de maagpijn te verzachten, vertrokken beiden naar het werk, in de hoop dat Jamey die ochtend zonder problemen door zou komen.

Om halfnegen was Robert er zeker van dat Jamey niet meer zou komen en dat het nu tijd was om toe te slaan.

Hij wilde naar het appartement en moest zien dat hij Jamey hoe dan ook kon uithoren. In de dagen daarvoor had hij een plan bedacht om binnen te komen en had het nodige voorwerk gedaan. Hij had een esculaapsticker weten te bemachtigen, die hij op de voorruit van zijn auto plakte. Vervolgens had hij een badge gemaakt met daarop zijn foto en een medische titel, met het logo van het Bellevue Hospital.

Hij zou zijn auto voor het appartement parkeren, indien nodig met de badge zwaaien en zich een weg naar boven verschaffen. Had hij pech, dan werd de deur geopend door die huisgenoten van Jamey. Had hij geluk, dan forceerde hij deur en had hij alle tijd om zijn plan uit te voeren.

Robert verliet de coffeeshop zonder zelfs maar te zeggen dat hij ontslag nam.

Hij reed naar zijn tijdelijk verblijf en bereidde zijn vermomming voor. Niet veel later stopte hij zijn auto voor het appartement van Jamey. Er stond inderdaad overduidelijk bewaking voor de deur. Robert zwaaide met het pasje en vertelde dat er om medische hulp was gebeld. De dame van de bewaking liet hem door en voorzag op dat moment geen problemen. Bovendien was haar de verandering in Jamey’s conditie afgelopen dagen ook niet ontgaan. Ze groette hem iedere dag en maakte dan een praatje met hem. Hij was altijd vriendelijk en vroeg haar dan hoe haar dag was. Ze was blij dat ze deze opdracht had gekregen, bij deze vriendelijke mannen. Ze had vorige dag nog met Nick gepraat over het feit dat ze vond dat Jamey er slecht uitzag. Hij had haar verteld dat ze het aan zouden zien, maar dat er een dokter zou komen, zodra ze het niet meer vertrouwd vonden. En nu kwam er inderdaad een arts. Ze kreeg er kippenvel van, toen hij haar aankeek. Er was iets aan deze arts, iets onbeschrijfelijks wat haar dat rare gevoel gaf. Waarom waren Jamey’s huisgenoten weggegaan terwijl er een dokter zou komen? Ze besloot toch om de boel uit te zoeken en nam contact op met het hoofdbureau en met het ziekenhuis waarvan de badge die deze arts bij zich had moest zijn.

Nadat er niet open werd gedaan besloot Robert het slot te forceren en een minuut later stond hij binnen. Hij had al snel gevonden waar Jamey lag en concludeerde dat deze in precies de goede toestand was voor het beoogde gesprek.

Robert legde even zijn hand op Jamey’s voorhoofd om te voelen of hij koorts had. Even sloeg Jamey zijn ogen op, maar had niet eens meer in de gaten dat er een vreemde bij hem stond. Perfect, perfect allemaal. Hij was zo ziek dat het helemaal niet onwaarschijnlijk zou zijn als hij bezweek.

Robert ging naar de keuken op en schonk wat water in een glas. Hij voegde daar een laatste dosis gif aan toe en roerde het geheel even door met een lepeltje, dat hij op het aanrecht vond. Dit zou de fatale dosis worden. Hierna zou ook het probleem Jamey uit de weg zijn geholpen.

Hij liep terug naar de slaapkamer en schoof een stoel bij het bed. Jamey was weer in een diepe slaap. Hardhandig trok Robert hem omhoog en tikte hem op zijn wangen. Jamey kreunde, maar werd niet wakker. Robert begon zijn geduld te verliezen en liet Jamey weer achterovervallen. Hij begaf zich naar de badkamer en kwam met een kletsnatte handdoek terug, die hij boven Jamey uitwrong. Dit had vrijwel meteen het gewenste effect. Suf keek Jamey om zich heen en dacht in Robert Steven te zien. ‘Steven?’ fluisterde hij moeizaam. ‘Steven, waarom ben je hier?’ Robert speelde het spel mee en begon Jamey uit te horen. Zoals verwacht gaf Jamey antwoord op alles wat Robert vroeg. Al snel begreep Robert dat Carol in Nederland moest zijn, maar wat hem verbaasde was dat Jamey over Robin en Vincent bleef mompelen. Hij kreeg het vermoeden dat ze wederom weg waren gekomen met hulp van de WitSec. Dat de zogenaamd overleden broers ergens ter wereld verder waren gegaan met leven.

Gestommel bij de voordeur deed hem opschrikken. Wie was daar? Waren die andere twee teruggekomen of was het iemand anders? Even voelde hij iets van paniek: dit was te vroeg!

Hij hoorde iemand door een mobilofoon praten en vervolgens hoe om versterking werd gevraagd.

Dit ging hopeloos mis: Jamey moest nog een laatste dosis krijgen en hij moest ongezien wegkomen. Had hij nog tijd? De deur werd geopend en hij hoorde iemand roepen. Hij moest onmiddellijk handelen en keek om zich heen. Niets voorhanden. Hoe was het mogelijk dat het niet ging zoals hij wilde? Hij had geen mes, geen revolver, niets!

Hij graaide resoluut naar het glas met het gif en besloot het Jamey rechtstreeks in zijn mond te gieten. Zo snel als hij kon wrikte hij Jamey’s mond open en liet water in zijn mond glijden. Jamey begon te hoesten door de hoeveelheid water en verslikte zich. Op dat moment hoorde Robert de voetstappen dichterbij komen en realiseerde dat het de vrouw van de beveiliging was. Hij zag de loop van een wapen om de hoek van de deur verschijnen. Het was nu alles of niets! Hij moest haar zien te overmeesteren voordat zij op hem kon schieten. Met een grote sprong dook hij op de vrouw. Ze was sterk en getraind, maar door zijn onverwachte actie was hij in het voordeel. Met een stevige vuistslag sloeg hij haar tegen de grond, greep haar wapen en schoot haar door het hoofd. Er klonken nog meer voetstappen en hij had geen seconde meer te verliezen. Hij rende naar het raam en sloeg deze met de kolf van de revolver stuk, klom door het gat op het kleine balkon vanwaar hij de brandtrappen kon bereiken. In een flits schoot hij nog een keer door het gebroken raam op Jamey, maar wist niet of hij hem geraakt had.

Zo snel hij kon rende hij de brandtrappen af naar het laatste balkon en sprong toen naar beneden. De revolver gooide hij in een vuilcontainer en vervolgens maakte hij zich uit de voeten. De auto moest hij laten staan.

Was zijn missie geslaagd of niet? Had de kogel Jamey geraakt? Was hij gestorven door de laatste dosis gif? De onzekerheid was haast moordend, maar hij kon niet terug om het af te maken. Hij moest ervan uit gaan dat het was gelukt: zoveel geluk kon Jamey niet hebben om dit te overleven. Mocht hij niet hebben, besloot Robert.

Julian en Nick arriveerden na een bericht van de bewaking dat er iets niet klopte. Onderweg hoorden ze van de centralist dat er een zogenaamde arts was geweest, maar dat de bewaakster het niet vertrouwd had. Dat ze het bij het rechte eind had was even later ook gebleken. Helaas had ze haar reddingsactie met de dood moeten bekopen.

Julian en Nick keken elkaar verschrikt aan: hoe was dat mogelijk? Ze hadden wel een arts gebeld, maar die zou die avond pas komen. Niet nu, overdag. Jamey was zeker niet in staat om de deur te openen. Ze concludeerden direct dat het om een misdrijf ging.

Op het moment dat Julian en Nick de trap opstormden, hoorden ze al dat hun collega’s de hulpdiensten ingeroepen hadden.

De geforceerde deur vertelde dat hun vermoeden juist was geweest. Ze stapten naar binnen en zagen vrijwel onmiddellijk de bewaakster in een grote plas bloed in de gang liggen.

‘O nee toch?’ kreunde Julian. Hij rende naar Jamey’s kamer en zag hem op het bed liggen. Nick snelde hem achterna en zag dat een van de agenten Jamey vluchtig onderzocht. De man voelde dat hij ontzettend koud was.

Vlug pakte Nick een deken uit de gangkast en liep terug om hem toe te dekken. Toen hij in de slaapkamer terugkwam zaten Julian en de twee mannen van de persoonsbewaking bij Jamey.

‘De ambulance is onderweg. Dit is niet goed,’ steunde Julian. Een van de bewakers draaide Jamey iets op zijn zij, zodat deze makkelijker lucht zou kunnen krijgen.

‘De voorkant van zijn shirt is nat,’ constateerde hij verbaasd. Nick keek de slaapkamer rond en zag even later de nog natte handdoek liggen. ‘Heb jij hem die gegeven?’ vroeg hij Julian.

Julian ontkende.

‘Blijf bij hem, ik ga rondkijken. Ik krijg het vermoeden dat hier iets heel raars aan de hand is,’ zei hij en liep weg.

Een minuut later stonden twee verplegers, een arts en nog een agent in het appartement. De arts knielde meteen bij Jamey neer en de agent liep naar Julian die hem wenkte.

‘Wij hoorden dat er hier onder valse voorwendselen iemand naar binnen gekomen is,’ vertelde Julian. ‘Er zou vanmorgen een arts van het Bellevue geroepen zijn, maar wij weten dat hij daar zelf niet toe in staat was. We hadden een afspraak gemaakt voor vanmiddag. Jamey was te ziek om uit bed te komen. Hij zou nooit de voordeur hebben kunnen openen.’

Samen met hun collega-agenten liepen Nick en Julian het appartement door. Onder Jamey’s bed vond Julian even later het lege glas. Verbaasd liep hij terug naar de agent. ‘Hij heeft zelf water gepakt,’ vertelde hij Nick. ‘Het lege glas lag onder zijn bed.’

De arts keek nog even naar Jamey en keek daarna Nick en Julian zorgelijk aan. ‘Onder geen beding heeft hij dat zelf kunnen pakken. Dat hij nog leeft mag een groot wonder heten. Hij is veel te verzwakt, zou zelfs geen glas vast hebben kunnen houden.’ Terwijl de verplegers Jamey voorzichtig op de brancard plaatsten en hem alvast een vochtinfuus gaven, liep de arts de slaapkamer in en pakte het lege glas. Hij pakte met een latex handschoen het glas op en stak zijn vinger in het laatste bodempje en proefde. Gauw spoelde hij daarna zijn mond met water en nam het glas mee naar de keuken. Het glas werd door de agent veiliggesteld voor sporenonderzoek. Julian zou nog even met de agent achterblijven om vragen te beantwoorden en te kijken of er nog vingerafdrukken op het slaapkamerraam of op de kozijnen achtergebleven waren. Er was ook al een onderzoek gestart in de steeg achter het appartement, daar waar de brandtrappen op uitkwamen. De revolver was ondertussen al gevonden en ook de auto was zeker gesteld. Het onderzoek naar de grote onbekende was in volle gang.

Nick ging mee met de ambulance, die even later met gillende sirenes vertrok.

‘Hoe kan iemand zo ziek zijn van griep?’ vroeg Nick de arts, die Jamey heel voorzichtig onderzocht. ‘Hij heeft verder toch geen verwondingen opgelopen door de inbraak?’

De arts stopte even met wat hij deed en keek Nick verbaasd aan. ‘Je hebt het nog niet begrepen, hè? Griep…? Was het maar waar! Jullie vriend is zwaar vergiftigd en als ik eerlijk ben twijfel ik of hij het ziekenhuis nog haalt!’

‘Wat…?’ Nick zakte verbijsterd naar achter.

‘Het water, ik proefde het direct. Zijn gelaatskleur, de klachten die jullie omschreven. De haaruitval. Dat jullie beiden gezond zijn snap ik niet,’ verklaarde de arts.

Nick keek ongelovig naar Jamey, die akelig bleek was onder het zuurstofapparaat. ‘Hij is de enige die ziek is geworden, dus het kan niet veroorzaakt zijn door wat hier uit het huis komt,’ zei hij bedenkelijk en haalde zijn handen door zijn haren. ‘O… en wij hebben hem maar laten begaan, terwijl hij met de dag zieker werd. We hadden hem naar het ziekenhuis moeten slepen. Als het te laat is… Idioten, die we zijn. Op het werk zitten we overal met onze neus bovenop en hier laten we hem gewoon bijna doodgaan zonder dat we het zien.’

Ze arriveerden bij het ziekenhuis en een ogenblik later was Jamey al op de eerste hulp. Nick bleef achter in de wachtkamer. Een verpleegster bracht hem een kop koffie en dat kalmeerde hem enigszins.

Hoe was het toch mogelijk dat Jamey onder hun ogen vergiftigd werd zonder dat zij het in de gaten hadden gehad! Waar moest het gebeurd zijn? Door wie? En waarom? Nick kreunde bij de gedachte.

Toen Julian een halfuur later bij het ziekenhuis aankwam was er nog niets aan Jamey’s toestand veranderd.

Ze zaten een beetje verloren bij elkaar toen ze opeens door een vrouwelijke arts werden aangesproken: ‘Nick, Julian, wat doen jullie hier?’

Ze keken in het verraste gezicht van dr. Hoover, die ze een aantal jaren eerder hadden leren kennen toen Jamey in het ziekenhuis lag.

‘Jamey is zwaar ziek, vergiftigd,’ vertelde Julian. ‘Ze zijn nu met hem bezig en we weten nog totaal niet hoe het met hem gaat!’ Madelyn schrok zichtbaar en haastte zich de eerste hulp in.

Daar waren ze naarstig op zoek naar wat voor een soort gif het kon zijn en totdat ze dat wisten kon er weinig gedaan worden. Jamey’s maag was leeggepompt, hij lag al aan een dialyseapparaat en aan een vochtinfuus, maar de artsen stonden voor nu tamelijk machteloos.

Toen Madelyn hem zag liggen sprongen de tranen in haar ogen. Hij zag er zo ziek uit en er lag een pijnlijke trek op zijn gezicht. Op dat moment stoof een laborant de eerste hulp binnen en riep: ‘Ik heb sporen aangetroffen van thallium in zijn haarfollikels. Gelukkig heeft degene die dit op zijn geweten heeft hem telkens heel weinig toegediend.’

Een van de artsen keek bedenkelijk: ‘Degene die dit heeft bereid wist wat hij deed. Thalliumvergiftiging… dat is heftig. Hij moet het momenteel op eigen kracht zien te redden. Op maagspoelingen en de dialyse na kunnen we eigenlijk niets doen. Tenzij… ik weet wel iets, maar dat is nog in de testfase. Ik kan niet garanderen dat hem dat gaat redden. Maar zonder dat…’ Hij liep weg om een collega te bellen over de methode die hij in gedachten had. Het team keek elkaar aan. Veel kans had hij niet het op eigen kracht te redden. Er werd besloten hem te verplaatsten naar de ic en dan moesten ze het beste er maar van hopen.

Een verpleegkundige pleegde een telefoontje naar ic en gaf een teken dat Jamey gebracht kon worden. Samen met een verpleeghulp bracht Madelyn Jamey naar de intensive care unit op de vijfde verdieping van het ziekenhuis. Ze kwamen langs Julian en Nick en Madelyn beduidde hun mee te komen. Ze beloofde zodra ze Jamey afgeleverd hadden verslag te zullen doen.

De weg naar de vijfde verdieping leek eindeloos lang, maar in werkelijkheid waren ze binnen twee minuten boven. Vaardige handen namen Jamey over en vanachter de ruit konden Nick en Julian zien hoe hij in een razend tempo overgeheveld werd op een gewoon bed en aangesloten werd op de bewakingsapparatuur.

Madelyns gezicht stond zorgelijk toen ze zich tot Nick en Julian wendde: ‘Ik heb de zorg voor Jamey op me genomen, ondanks het feit dat ik eigenlijk vanaf vanmiddag vakantie zou hebben,’ zei ze ernstig.

‘Ik heb Jamey destijds ook onder mijn hoede gehad en nu ik zelf op ic werk wil ik hem weer behandelen. We hebben destijds veel meegemaakt en ik heb begrepen dat het hier weer om een poging tot moord gaat.’

Hier hadden Nick en Julian door alle consternatie nog niet eens aan gedacht.

‘Denk je aan dezelfde persoon die destijds Steven en Robin heeft vermoord?’ vroeg Julian haar, terwijl ze met haar rug naar hen toestond.

Even vertrok haar gezicht in een grijns; die Jamey… zelfs zijn huisgenoten wisten nergens van. ‘Ik kan alleen zeggen dat degene die dit op zijn naam heeft, verstand heeft van chemie. De toestand van Jamey is kritiek door het toedienen van thallium. Was de arts die bij jullie kwam niet zo op de hoogte geweest van de verschijnselen, dan hadden we daar misschien in eerste instantie niet eens naar gezocht en was het nu misschien te laat geweest. Het feit dat er zo snel medische hulp bij hem was en hij hier direct een maagspoeling heeft gehad, heeft zijn toestand gestabiliseerd. Nu is het afwachten. Thallium is een sluipmoordenaar, dat kun je gerust stellen. Vooral in de minieme hoeveelheden die hij over langere tijd toegediend heeft gekregen, gaat het proces van steeds zieker worden heel langzaam, maar de schade in zijn lichaam is groot.’ Ze beet even op haar lip en draaide zich om, om hun reactie te peilen.

Aan de ontzette blikken op hun gezicht zag ze dat ze het hadden begrepen… Jamey moest het op eigen kracht zien te redden. Ze draaide zich weer om naar Jamey.

Flink vechten, ik help je wel! fluisterde ze in zichzelf.

Madelyn bleef die nacht in het ziekenhuis. Ze had zich naast Jamey’s bed geïnstalleerd en week alleen van zijn zijde als het echt nodig was. Hij werd nog steeds kunstmatig in slaap gehouden om de pijn tegen te gaan en het gif was na de maagspoelingen en dialyses van die middag en avond grotendeels verdwenen. Er was tevens begonnen met het toedienen van Pruisisch blauw, een blauw pigment dat de metalen in het lichaam zou kunnen binden. Dat alles tezamen zou het thallium moeten doen verdwijnen.

Ze had samen met het hoofd van het toxische team afgesproken dat elk uur bloed afgenomen zou worden. Aan de hand van diverse testen zou dan gekeken worden wanneer de antibiotica toegediend konden worden, want hij zat heel dicht tegen een longontsteking aan.

Af en toe bette ze zijn voorhoofd en schudde ze zijn kussens op. Ze voelde een band met hem, ook al om wat ze destijds samen hadden meegemaakt. Ze had hem toen al aantrekkelijk gevonden en had een grote bewondering gehad voor de manier waarop hij destijds alle verantwoording op zich had genomen. Ze was toen net afgestudeerd, een briljante studente die zich op vierentwintigjarige leeftijd al dokter mocht noemen.

Jamey had door alle emoties en zorgen om zijn broers en zusje weinig aandacht voor haar gehad en toen Robin ook het ziekenhuis had verlaten, had ze het niet gedurfd hem thuis op te zoeken.

Hij had ook geen poging gedaan om weer in contact met haar te komen en ze had besloten hem maar te vergeten.

Toen ze die middag Julian en Nick had gezien was er een alarmbelletje gaan rinkelen in haar hoofd. Ze had haar dienst er net opzitten en was toe aan twee weken rust.

Sinds een jaar werkte ze op de ic en dat vergde veel van haar. Gelukkig was het nu niet meer zo druk als de afgelopen weken en na gezamenlijk overleg met haar teamleden had ze besloten dat dit de beste tijd was om even een korte vakantie te nemen. Toen ze echter Jamey had gezien was de vakantie gelijk naar de achtergrond verdreven. Ze had toch nog niets geboekt en was vrij om te gaan en staan waar ze wilde. Thuisblijven was dus net zo goed een optie.

Ze hadden zowel op de eerste hulp als op haar afdeling vreemd gekeken toen ze had gezegd dat hij onder haar zorg zou komen. Maar dr. Hoover stond bekend als een vrouw die wist wat ze deed en de afdeling had geen problemen met haar besluit dat ze tijdens haar vakantie ging werken op vrijwillige basis.

Tegen de ochtend was Jamey zover dat er kon worden begonnen met het toedienen van de antibiotica. Hij was nog steeds in slaap, had hoge koorts en reageerde niet op wat er om hem heen gebeurde.

Tegen de avond was waarschijnlijk pas te zien of Jamey reageerde op de behandeling. Zodra de koorts zakte, zou hij uit zijn kunstmatige coma gehaald worden. Ze besloot te blijven tot ze zeker wist dat hij buiten levensgevaar was. Op het moment dat zijn toestand niet meer kritiek was, moest ze vertrouwen op haar collega’s. Daarna was het misschien beter om even naar huis te gaan om wat te rusten. Tot die tijd bleef ze bij hem, hoe moe ze ook was.

Het duurde nog bijna een hele dag voor het sein werd gegeven dat hij stabiel was. De antibiotica begon zijn werk te doen. De koorts zakte wat en zijn bloeddruk werd beter. Ook zijn ademhaling werd rustiger. Ze had Nick en Julian geïnformeerd over de situatie en vertelde ze dat ze in de avond op bezoek konden komen. Madelyn kon eindelijk even naar huis.

Ze werd al opgewacht door haar kamergenote, die niet veel van het telefoontje had begrepen dat ze de vorige dag met Madelyn had gevoerd. Ze had verteld dat ze bij een patiënt wilde blijven die in levensgevaar verkeerde. Ze zou blijven tot hij uit de gevarenzone was.

‘Waarom doe je dat nou, wie is dat dan wel?’ wilde ze weten, toen Madelyn de dag erna eindelijk weer thuis was.

‘Hij heet Jamey, Jamey Vanhoven, ‘t is een kennis van me en ik wil gewoon weten of hij het redt,’ antwoordde Madelyn en maakte zich klaar om naar bed te gaan.

‘Je bent hartstikke gek, je vakantie opofferen voor het ziekenhuis!’ besloot Andrea en sloot de slaapkamerdeur met een klap. Je hebt volkomen gelijk, maar ik doe het lekker toch! dacht Madelyn opstandig en rolde zich in haar laken. Ze overdacht de afgelopen vierentwintig uur en kwam tot de conclusie dat ze verliefd moest zijn op Jamey. Dit keer zou ze moeite voor hem doen en niet alleen op medisch gebied. Met een glimlach om haar mond sliep ze in. Die middag stond ze veel langer dan anders onder de douche, bond haar haren niet zomaar in een staart maar stak het verleidelijk op en trok voor de verandering eens iets anders aan dan een spijkerbroek. Juist toen ze wilde vertrekken kwam ze Andrea tegen in de gang, die haar van top tot teen bekeek.

‘Oh, ik zie het al, alleen zien of hij het redt hè? Meid, je bent verliefd.’

Madelyn zuchtte even diep en gaf zich gewonnen, inderdaad was ze verliefd met alle vlinders en alles wat daarbij hoorde meegerekend.

‘Fijn voor je,’ fluisterde Andrea en duwde Madelyn toen de deur uit. ‘Ga maar gauw naar je Jamey toe.’

Madelyn bloosde ervan en reed naar het ziekenhuis. Eenmaal op de afdeling las ze eerst het rapport van die dag en ging toen pas bij hem kijken. Ze liet haar pasje zien aan de bewaking, die voor Jamey’s deur stond. Nick en Julian, voorzien van een bezoekerspas, waren juist bij hem. Ze keken even verbaasd naar de wel heel andere Madelyn die nu voor hen stond.

‘Hij is van het slaapmiddel af en komt langzaam weer bij. En hij reageert goed, hoorden we,’ begon Nick een gesprek.

‘Gelukkig wel,’ antwoordde Madelyn, ‘maar hij is er nog niet. Ik zie dat ze een hersenscan hebben gemaakt en die was goed. Dat betekent dat we vrijwel zeker weten dat hij er geen hersenbeschadiging aan over heeft gehouden. Hij is nu zogenaamd ‘schoon’ en het zal een kwestie van misschien uren zijn voor hij weer bij bewustzijn is. Zoals het er nu uitziet heeft hij geen longontsteking, maar alle organen hebben een flinke klap gehad. Hij is nog erg ziek en heeft misschien een trauma opgelopen. Ik ben pas tevreden als hij tegen mij praat.’

Julian keek op zijn horloge en stond op: ‘Wanneer kunnen we terugkomen?’

Madelyn beloofde te bellen zodra Jamey bijgekomen was. Julian en Nick vertrokken en Madelyn maakte het zich makkelijk in een stoel naast Jamey’s bed. Ze had een boek meegenomen en was al snel verdiept in het verhaal. De enige geluiden die ze hoorde was het gepiep van de hartbewakingsmachine en het af en toe binnenkomen van een verpleegkundige die alles controleerde en haar op een gegeven moment een maaltijd bracht. Die avond was Jamey heel rustig en op een gegeven moment viel ook Madelyn in slaap.

Het moest ongeveer halverwege de nacht zijn toen ze wakker werd van zijn gekreun. Gealarmeerd sprong ze op. Hij lag onrustig te bewegen, maar voelde niet warmer aan dan eerder die avond en ze nam aan dat hij lag te dromen. Ze woelde even met haar hand door zijn stugge blonde haar en keek snel om zich heen of niemand naar hen keek. Daarna boog ze zich voorover en kuste hem voorzichtig op zijn voorhoofd. Vrijwel op hetzelfde moment schrok hij wakker en keek paniekerig om zich heen. ‘Dorst…’ was het eerste en enige dat hij op dat moment kon zeggen.

Madelyn pakte snel het glas met water dat op het nachtkastje stond en terwijl ze moest huilen en lachen tegelijk van opluchting hielp ze hem met drinken.

Hij zakte vermoeid weer terug in de kussens en sloot zijn ogen. Een ogenblik twijfelde Madelyn of ze de verpleging moest inlichten, maar ze wilde nog even dit moment voor zich houden.

‘Droomde ik nu, of kuste je me echt wakker?’ klonk het nog iel, maar toch plagend vanuit het bed.

Madelyn bloosde zowaar tot achter haar oren: ‘Hi Jamey, fijn je weer te zien, al zijn de omstandigheden niet zo goed.’

‘Nou, droomde ik of kuste je me echt?’ Hij klonk nog wat slaperig, maar wilde het echt weten.

Ze begon zich ongemakkelijk te voelen, wie weet had hij wel een vriendin en wilde hij verder niets met haar te doen hebben.

Bijna onhoorbaar bekende ze: ‘Ja, ik heb je wakker proberen te kussen. Sorry, ik wist niet wat ik deed.’ Om haar rode hoofd te verbergen friemelde ze wat aan zijn deken en pakte daarna zijn status en deed net of ze heel geïnteresseerd zijn medische gegevens las.

Jamey moest even lachen en kreunde gelijk van de pijn die door zijn lichaam schoot. Hij schoot omhoog en begon prompt te hoesten.

Snel schoot Madelyn hem te hulp en ondersteunde zijn hoofd. Zodra de hoestbui over was trok Jamey haar met al zijn overgebleven kracht naar zich toe en kuste haar. Daarna zakte hij volkomen uitgeput terug in zijn kussens en viel vrijwel direct als een blok in slaap.

Madelyn had even nodig om te beseffen wat er gebeurd was en glimlachte. Blijkbaar kwam het dus niet alleen van haar kant. Wie weet werd het nog wel wat tussen hen…

Het duurde nog zeker twee weken voor Jamey weer een beetje opknapte. Zijn lichaam had heel wat te verduren gehad en ook al had hij al snel weer de nodige praatjes, zijn lichaam gaf aan dat het nog lang niet in orde was.

Na twee weken wilde hij weer opstaan, maar na vijf minuten zitten op een stoel was hij toch weer blij om in bed te kunnen. Hij was erg verzwakt en afgevallen en moest eerst weer goed op krachten komen. Zijn zenuwstelsel had een flinke opdoffer gehad en hij was over het algemeen trillerig en had pijnlijke gewrichten.

In de tien dagen die daarop volgden begon er toch serieus sprake te zijn van een relatie tussen Jamey en Madelyn. Ze voerden lange gesprekken met elkaar, vertelden over hun gevoelens, lachten met elkaar en deelden hun zorg om wat er gebeurd was. Ze vrijden voorzichtig en stiekem in de nacht als ze wisten dat er voorlopig niemand zou komen en zo ontstond er een onstuimige, maar wel voorzichtige liefdesrelatie.

Openheid en eerlijkheid was de grondslag voor hun relatie en daardoor voelde Jamey zich volkomen op zijn gemak bij haar. Hij had geen idee wie die bewuste dag bij hem was geweest en wist zich zelfs niets over die laatste dagen te herinneren.

Ze hadden samen besloten dat Jamey gewoon zijn oude leven weer zou oppakken en niet stil zou blijven staan bij wat er gebeuren kon.

Na die tien dagen verliet Jamey het ziekenhuis onder begeleiding van Madelyn die nu ook eindelijk aan haar vakantie kon beginnen. Haar vakantie bestond uit de verdere verzorging van Jamey en het verder uitwerken van het begin van hun relatie…

HOOFDSTUK 6

1985 – CAROL WORDT FRANCES

Carol staarde even naar de blocnote op haar schoot. Ze had al vellen vol geschreven.

Het deed haar meer dan ze voor mogelijk hield.

Ze schreef verhalen op waar ze zelf niet bij geweest was, maar voelde ieders pijn alsof het om haarzelf ging.

Stevens gevecht met zijn baas, Jamey die vergiftigd was, Vincent die naar Australië vertrok en daar Robin weer vond.

Hoeveel geluk hadden ze ondertussen al niet gehad? Hoelang kon dat nog doorgaan? Hoeveel geluk had zij zelf niet gehad?

Was het klunzigheid van Dayle of was het geslacht Vanhoven te sterk voor hem? Of was het telkens puur geluk dat ze op het allerlaatste moment aan de dood ontkwamen?

Ja, ook zij had werkelijk geluk gehad!

Het waren geen makkelijke jaren geweest, maar toch redelijk gelukkig.

Tot ze Dayle had ontmoet. Maar eigenlijk was de ontmoeting met hem wel de aanloop geweest naar het leven dat ze nu leefde.

Een modern sprookje, met spannende momenten.

Ze glimlachte toen ze erover nadacht. Ja, dat was het wel. Een modern sprookje. Ze zou haar verhaal dan ook beginnen als een sprookje. Ze leefde nu in ieder geval langer dan verwacht door Dayle en zeer gelukkig.

Er was eens een diepongelukkig meisje… Ja, diepongelukkig was ze.

Na alles wat er de afgelopen weken was misgegaan, had het vliegtuig naar Londen ook nog eens een dik uur vertraging gehad. Normaal was dat niet iets waar ze een punt van zou maken, maar nu wel, nu ze voor deze nieuwe fase in haar leven stond.

Ze voelde zich afschuwelijk! Haar ogen voelden ontzettend gezwollen aan, maar volgens haar had ze nu geen tranen meer over. Ze zou over twee en een halve dag opgehaald worden in Hoek van Holland, door ene meneer Meyer en hij bracht haar dan naar de familie Kuypers. Ze was pas sinds eerder die dag middels een brief op de hoogte van wat er voor haar op het programma stond. Ze had geen afscheid kunnen nemen van Jamey en Dodge of van haar vriendinnen. Ze was letterlijk weggeplukt uit haar normale leven. Nou ja, normaal was het ook al niet meer te noemen. Ze had opnieuw zoveel verloren. Ze was bijna alles kwijt, inclusief haar levenslust.

Maar nu kwam het er weer op aan: ze moest zich van haar beste kant laten zien en net doen of ze zeer enthousiast begon aan haar nieuwe leven. Het leek een onmogelijke opgave.

Ondanks een uur vertraging had ze toch een goede vlucht naar Londen. Ze was ruim op tijd bij de boot en kon direct aan boord. Daar ging ze rechtstreeks naar haar hut.

En toen kwamen toch weer de tranen. Ze had ontzettend veel door moeten maken: eerst de dood van Steven en Robin, Jamey die gewond was, maar gelukkig snel naar huis mocht, toen het verongelukken van Vincent, die ze niet meer had mogen zien, omdat hij er te slecht uit had gezien door het water.

Jamey, die haar toen voorzichtig had verteld dat het veiliger was dat ze wegging, ver weg van New York. De mededeling dat ze mee moest werken als er iemand kwam om haar op te halen. De onbekende, die dan de naam van haar grootmoeder zou noemen. Ze kende de procedure ondertussen. Net als de eerste keer, maar toen was het weer goed gekomen.

Nu kon het nooit meer goedkomen. Ze waren immers Steven, Robin en Vincent voorgoed kwijt.

Ze voelde zelfs de angst niet meer die ze had moeten voelen. Haar gevoelens leken dood, ze had geen zin meer in deze manier van leven.

Waarom nog doorgaan? Hij, wie die schoft, zoals ze hem in gedachten noemde, ook mocht zijn, zou ook haar te pakken krijgen, dus waarom nog vluchten? Waarom mocht ze niet in New York bij Jamey haar dood afwachten?

Maar ze werd weer weggesluisd, weer een onbekend leven in.

De coördinator, Hans Meyer, stond op de kade te wachten met een groot bord met de naam Frances Jordan erop.

De stichting die deze uitzending mogelijk maakte, had een foto gekregen en hij stond ingespannen te turen of hij haar al zag.

Dit meisje was een van de eerste meisjes die via een uitwisselingsproject op hun school zouden komen en dit moest een onvergetelijke ervaring worden.

Toen hij haar aanmeldingsformulier had gekregen met de mededeling dat hij gebeld zou worden door de FBI, had hij vreemd opgekeken. Pas later, toen hij het ‘geheim’ van dit meisje kende, snapte hij het belang van het slagen van deze missie.

Deze aanmelding was door zijn collega’s en hemzelf tot in de puntjes verzorgd. Er zouden verschillende gastgezinnen zijn, de studenten zouden bijlessen Nederlands krijgen, als ze dat tenminste wilden, alles zou voor hen verzorgd worden. Daarvoor kreeg de school dan ook een aanzienlijke vergoeding. De gastgezinnen werden goed betaald en werden geacht de student op te vangen alsof het hun eigen kind was.

Dit meisje, Frances, zou geplaatst worden bij Dick en Marcy Kuypers uit Utrecht. Ze hadden een dochter op de voortgezet onderwijs en zij zou binnenkort naar de meao gaan. Daarnaast waren er in het gezin nog een oudere en een jongere zoon. Juist zij waren gekozen uit de ingeschrevenen, omdat Dick een militair officier was die regelmatig in het buitenland gelegerd was geweest en vloeiend Engels sprak. De kinderen hadden een tijdlang een internationale school bezocht en konden goed in allerlei talen uit de voeten.

Eenmaal op de kade van Hoek van Holland besloot Carol toch haar uiterste best te gaan doen hier het beste van te maken. Per slot van rekening zou dit voor een jaar zijn en was ze hier voor haar eigen veiligheid.

Hans wilde in het Engels een gesprek met haar voeren, maar Carol vroeg hem zoveel mogelijk Nederlandse woorden te gebruiken, zodat ze zich sneller kon redden met de taal.

Toen ze in Utrecht waren aangekomen bleef Carol zich verbazen. Dit was wel heel iets anders dan New York! Ze reden eerst langs de school, zodat Carol daar alvast een indruk van kreeg. Daarna reden ze rechtstreeks door naar het huis van de familie Kuypers. Boven de voordeur hing een bord met ‘Welkom’ erop. Toch leuk, vond ze, ze was in ieder geval welkom bij deze familie.

Ze zou vanaf nu wel ontzettend op moeten passen wat ze zou zeggen en zich aan de levensgeschiedenis moeten houden die WitSec voor haar bedacht had.

Zodra de auto stopte ging de deur open en stapte een jongetje met een boeket bloemen naar buiten. Daarachter volgden de twee volwassenen en Carol kon achter hen nog een meisje zien van haar leeftijd. Even werd ze verlegen van al deze aandacht, maar daarna stapte ze uit de auto en liep naar het jongetje toe. Ze knielde voor hem neer en glimlachte naar hem.

In gebrekkig Engels heette hij haar welkom.

Carol nam de bloemen in ontvangst, streek hem even over zijn bol en vroeg toen in het weinige Nederlands dat ze zich nog kon herinneren van vroeger, hoe hij heette. Ze besefte zich nu pas dat het een voorrecht was geweest dat ze een beetje Nederlands van haar ouders geleerd had, omdat zij hun kinderen iets wilden leren over het land van waaruit ze naar Amerika waren geëmigreerd. Hij keek verrast op, dit nieuwe meisje kon hem dus blijkbaar ook verstaan als hij gewoon met haar praatte. Zij hoefde dus niet in die taal die zijn vader ook vaak over de telefoon sprak, tegen hem te praten.

De vijfjarige Pieter-Jan veroverde direct het hart van Carol. Ze richtte zich weer op, streek haar kleren glad en stelde zich voor het eerst voor als Frances Jordan. De ontvangst was werkelijk prettig, er was koffie en mevrouw Kuypers (die ze tante Marcy moest noemen) had een appeltaart gebakken. ‘Oom Dick’ en haar leeftijdsgenootje Maaike lieten haar vervolgens het huis zien en ze kreeg zelfs een eigen kamer. Dan kon ook wel, het was een enorm huis, met een prachtige tuin in een mooie wijk.

De oudste zoon, Benno, was nog niet thuis. Hij was bezig met een vervolgopleiding op de – en nu moest Carol even een paar keer flink slikken – politieacademie en had juist deze dag mondelinge examens.

Even was ze weer heel dicht bij Robin en Steven en meteen drongen de tranen zich een weg omhoog.

Carol had van haar reisbegeleider een aantal presentjes meegekregen om uit te delen aan de familie en deze deden op hun beurt hun uiterste best om het haar die eerste dag naar haar zin te maken.

Op haar kamer stond ook weer een groot boeket bloemen en op haar bed lag een knuffel van pluche, die ze van Pieter-Jan had gekregen.

Marcy was druk bezig een diner in elkaar te zetten. Maaike, die Carol gezelschap hield op Carols kamer, probeerde haar alvast zoveel mogelijk te vertellen over de school en het soort onderwijs. Ze zouden samen naar de tweede klas van de meao gaan. Het schooljaar was al wel een paar weken eerder begonnen, maar dat mocht voor Carol niet uitmaken. Ze was wel wat jong voor de tweede klas – ze zou de volgende maand zestien worden – maar haar schoolresultaten waren zó goed dat de schoolleiding had besloten dat ze het maar moest proberen. Lukte het niet, dan ging ze naar de eerste klas.

Maaike en zij zouden samen op de fiets naar school gaan. Maaike vroeg zich hardop af of Frances eigenlijk wel kon fietsen. Ze had eens gehoord dat Amerikanen zich meestal lopend of per auto verplaatsten. Carol schoot in de lach: zeker kon ze wel fietsen! Als ze overdag of in het weekend naar een vriend of vriendin wilde, hoefde ze er niet op te rekenen dat Steven of Vincent haar brachten, nee, dan moest ze een van de twee racefietsen die in de kelder stonden, meenemen. Als ze het geluk al had dat er nog één stond, meestal was Jamey er met een van de fietsen vandoor en ook Robin deed graag mee met de tochten die Jamey maakte. Weggebracht worden gebeurde alleen ’s avonds, want dan was het echt niet veilig om alleen over straat te gaan. Even kwamen daar weer die vervelende tranen. Nee, nu niet aan denken. Ongemerkt wiste ze de tranen weg. ‘Geen probleem hoor, thuis heb ik een racefiets,’ beantwoorde ze luchtig de vraag van Maaike.

‘Vertel eens wat over je thuis, we weten alleen wat ze ons verteld hebben,’ bedelde Maaike, maar juist op dat moment riep Marcy hen naar beneden.

Ongeveer halverwege de trap stormde Pieter-Jan hen voorbij. ‘Benno is thuis,’ deelde hij mee en toen de voordeur openging sprong hij spontaan ‘in’ zijn grote broer.

‘Zo wildebras, je doet net of ik een halfjaar weggeweest ben,’ begroette Benno hem en zette zijn pet op Pieter-Jans hoofd. ‘Frances is er,’ kwam het nu mededeelzaam uit Pieter-Jan, ‘en Frances is een meisje!’

Maaike proestte even achter haar hand en bekeek hoe Benno zich uit deze situatie zou redden.

‘Zo, is Frances er eindelijk. Daar heb je wel lang op moeten wachten, hè?’ zei Benno en zette Pieter-Jan op de grond. ‘Ja, jij lijkt inderdaad niet op het jongetje dat Pieter-Jan verwachtte. Welkom in Nederland en welkom bij ons. Ik hoop dat je je thuis zult voelen,’ zei hij in vloeiend Engels.

Carol bedankte hem in gebrekkig Nederlands en daarmee was gelijk het ijs gebroken.

Tijdens het eten wilde Carol weten waarom Pieter-Jan had gedacht dat zij een jongen was, ze hadden haar dossier toch gekregen? Pieter-Jan bleek een vriendje op school te hebben dat Francis heette en alle foto’s en verhalen van zijn ouders en broer en zus ten spijt; hij was niet te overtuigen dat ze een jaar lang een meisje op bezoek kregen. ‘Frances’ was voor hem een jongensnaam en daaraan viel niets te veranderen. Zelf zijn ouders konden zijn mening niet veranderen.

Carol had tot een uur eerder dus niets geweten van het dossier en had ook geen idee wat daarin zou staan. Het was zaak dit zo snel mogelijk te weten te komen, want wie weet stond daar nog iets in dat zij niet wist! De gemakkelijkste manier was vragen of ze het dossier in mocht zien en ze besloot deze aanpak te hanteren. Inderdaad, dit dossier was interessant: Ze stond te boek als Frances Leigh Jordan, geboren op vijfentwintig oktober 1970 in Los Angeles, Californië. Ze had beide ouders verloren tijdens een brand in 1975 en was opgevoed door een tante van moeders kant die Nederlands sprak, vandaar haar kennis van de Nederlandse taal. Ze had een broer, Jamey, die jaren ouder was en geen contact meer had met haar. Daarna volgde een uiteenzetting van haar hobby’s en schoolresultaten.

Behalve haar geboortedatum, de broer met wie ze geen contact had en haar schoolresultaten was alles dus grote onzin. Ze had de strekking van het verhaal wel gekregen, maar niet het verhaal van de Nederlandssprekende tante. Goed dat ze nu het dossier had gelezen, voor ze misschien fouten zou maken! Maar ook slordig dat het ze nu pas zag. Ze had het al veel eerder onder ogen moeten krijgen.

Het eerste weekend bij de familie Kuypers was een weekend van wederzijdse gewenning.

Maaike was veel strenger opgevoed dan Carol. Vaste bedtijden en ‘thuiskomtijden’ waren er voor Carol niet geweest. Natuurlijk: Steven en Jamey hadden voor haar regels gehad en ze mocht het niet te laat maken als ze uitging. Bovendien werd ze ’s avonds laat opgehaald voor Robin of Vincent. Maar strikt om twaalf uur thuis zijn en op zondag om tien uur naar bed, dat was even wennen!

De volgende dag ging ze met Maaike naar school en dit was voor Carol helemaal een vreemde ervaring. Allereerst al de grote tas met boeken die ze mee moest nemen. Waren er op school dan geen kastjes? Maaike moest hierom lachen en vertelde dat ze de tas elke dag mee moest nemen. Op school hadden ze alleen kleine kluisjes.

Al snel had ze een aantal kennissen van Maaike om zich heen, die van alles vroegen en haar bestudeerden alsof ze van een andere planeet kwam.

Gelukkig werd ze ‘gered’ door directeur Lucassen en Hans Meyer, die haar snel meenam naar zijn kantoor. Ze kreeg een kop koffie aangeboden en er werden haar allerlei dingen verteld over hoe het komende jaar zou gaan. Daarna kreeg ze een rondleiding en kwam na een uur weer terecht in de klas van Maaike. Gelukkig kreeg ze de tafel en stoel naast Maaike, dat gaf toch een beetje steun die eerste dag.

De leraar wilde dat ze zich voorstelde voor de klas en tijdens dit ‘verplichte nummer’ verzocht Carol haar klasgenoten alleen Nederlands met haar te spreken. Als iedereen nu Nederlands tegen haar zou spreken zou ze het later een stuk makkelijker krijgen. Ze wist zeker dat ze de eerste tijd heel veel zou missen van de gesprekken, maar dat deerde niet. Het zou wel goedkomen, daar was ze van overtuigd.

Tegen de tijd dat kerstmis voor de deur stond, had Carol veel geleerd. Het leven in het gezin van Maaike viel haar zwaar. Het was niet zozeer het gemis van haar eigen thuis dat haar parten speelde. Vooral de omgang met Maaikes moeder verliep moeizaam, door hun verschillende opvattingen en gewoontes. Marcy vond dat Carol nogal vrijgevochten was, terwijl Carol dat vooral vertaalde naar zelfstandig en zelfredzaam zijn. Kwaliteiten die Maaike nog niet bezat.

Carol vond de lesstof op school vrij gemakkelijk, in tegenstelling tot Maaike, die alles op alles moest zetten om mee te kunnen komen. Ze was zelfs haar klasgenoten in de meeste vakken ver voor en ondanks het feit dat ze nog maar net zestien was, had de directie besloten dat met de resultaten die ze nu boekte het volgende jaar over kon gaan naar de derde klas. Het jaar van de stage en het eindexamen. Ze waren ervan overtuigd dat dit voor Carol geen enkel probleem zou opleveren.

Carol had al een paar keer een gesprek gehad met Hans Meyer en ze had tijdens die gesprekken gevraagd naar een ander gezin omdat het met Marcy niet geweldig klikte. Zij vond Carol veel te wijs voor haar leeftijd en was ook helemaal niet gelukkig met de ontwikkelingen tussen Benno en Carol.

Benno en Carol waren verliefd geworden. Benno had haar een paar keer mee uit gevraagd en na de eerste voorzichtige zoenen had hij Carol gevraagd of ze met hem wilde gaan. Carol voorzag de moeilijkheden die dit zou geven en wilde rustig met hem van start gaan, vooral ook omdat ze onder één dak woonden. Benno daarentegen voerde als argument aan dat ze nog maar een halfjaar bij hen zou zijn. Ze hadden daarop besloten dat ze hun relatie voor de familie nog even geheim zouden houden. Maar niet geheim genoeg, want Marcy had er lucht van gekregen.

Benno was op zoek naar eigen woonruimte en mocht dat lukken vóór Carol terug zou gaan, dan zou het voor hun beiden iets gemakkelijker worden elkaar te zien zonder de rest van de familie erbij en zonder het gevaar van een klein broertje dat ieder moment de kamer binnen zou kunnen komen.

Hans had haar uitgelegd dat overplaatsing naar een ander gezin een tamelijk ingewikkelde procedure zou worden en na nog een goed gesprek had ze besloten zich de laatste zes maanden maar zo min mogelijk te storen aan eventueel commentaar. Nog een halfjaar en dan? Waar moest ze naar toe? Over die vraag had Carol natuurlijk al lang geleden nagedacht. Al op het moment dat ze in het vliegtuig zat, onderweg naar Nederland. Nu ze een paar maanden in Nederland was had ze besloten dat ze, als het kon, zou blijven. Ze kon stage gaan lopen, dan haar opleiding afmaken en dan gaan werken. Ze zou naar de ambassade gaan en proberen een verblijfsvergunning voor een aantal jaren te krijgen. Voorlopig was drie jaar voldoende, want over drie jaar kon er alweer zoveel gebeurd zijn. Dan zag ze wel verder. Als haar uitwisselingsjaar was afgelopen zou ze proberen of ze het volgend leerjaar de school af kon maken, maar in geen geval zou ze bij Dick en Marcy blijven.

Carol voelde zich steeds minder thuis bij de Kuypers. Benno en Pieter-Jan waren schatten, maar ook met Maaike begon het contact moeizamer te worden, nu Maaike zag dat Carol haar wat leerprestaties betrof ver voor was en Carol niet over te halen was haar huiswerk over te laten schrijven. Nee, ze moest na dit jaar zo snel mogelijk zien een eigen stek te vinden!

Ze had van Hans de toezegging gekregen dat hij zou helpen waar hij kon, zou ze inderdaad besluiten in Nederland te blijven. Hans Meyer had zelf besloten om als haar voogd op te treden, mocht dat nodig zijn. Een situatie, die hij bij grote uitzondering aanging, maar waarvan hij besefte dat het nodig was, omdat Carol niemand anders had om op terug te vallen.

Net na haar zeventiende verjaardag was het Carol gelukt een eigen plekje te vinden.

Een nichtje van een klasgenoot van Carol ging studeren en had via via een pand kunnen bemachtigen, dat echter veel te groot en te duur voor haar alleen was. Als Carol huur zou betalen zou ze kunnen beschikken over de bovenverdieping. Het was een oud pand en had een schoonmaakbeurt en een pot verf nodig, maar het was voor Carol goed genoeg. Het was toch maar voor een paar jaar…

Carol zat haar tijd niet uit bij de familie Kuypers. Ze verhuisde zo snel ze kon naar haar eigen woonruimte. Benno en zij gingen nu officieel met elkaar en hadden de familie ingelicht over hoe de zaken ervoor stonden.

Benno had toch besloten voorlopig thuis te blijven wonen, omdat hij het geld voor een eigen onderkomen op dat moment nog niet kon missen. Hij was klaar met zijn opleidingen en was opgenomen in het gespecialiseerde team dat bij zijn korps hoorde. Hij verdiende nu wel zelf zoveel dat hij eigenlijk wel op eigen benen kon staan, maar wilde zonder hulp van zijn ouders een eigen appartement in kunnen richten en daarvoor had hij voorlopig nog niet genoeg geld gespaard.

Bij de ambassade was het erg gemakkelijk gegaan. Carol had een afspraak gemaakt en samen met Hans was ze ernaartoe gegaan. Ze had papieren meegenomen waarmee ze aantoonde dat ze een opleiding deed en eigen woonruimte had. Ze had een bankafschrift meegenomen met daarop haar positieve saldo en een bewijs van de maandelijkse stortingen op haar rekening.

Dit alles had ze helemaal niet nodig gehad. Er was voor haar een verblijfsvergunning geregeld voor de komende drie jaar, ze kon blijven en mocht verder studeren als ze dat wilde, mits ze zich iedere maand meldde bij de ambassade en liet blijken dat ze zonder hulp van de Nederlandse regering rond kon komen.

Tien minuten later stonden een totaal verbaasde Carol en Hans weer buiten. Hij feliciteerde haar en zij voelde vooral de wonderlijke opluchting dat dit zo soepel was verlopen. Dat dit het werk moest zijn van WitSec, daar bestond geen twijfel over.

Het volgende schooljaar verliep zonder dat er veel bijzonders gebeurde. Carol liep een aantal weken stage bij een callcenter, waar ze het zeer naar haar zin had. Omdat het wederzijds was, was ze dolblij met het aanbod om na haar schooljaar terug te komen als medewerker.

Ze kreeg een contract bij een callcenter van een alarmcentrale, waar ze naar haar vakantie zou gaan werken als native speaker. Carol besefte zich dat dit de baan van haar dromen was. Tijdens haar stage wist ze al dat ze geliefd was bij haar collega’s en ook in die periode wist te allen tijde al haar hoofd koel te houden en haar bellers op een correcte manier te helpen.

Het zou een baan zijn waar ze ook avond- en weekenddiensten moest gaan draaien, maar dat was zou geen probleem gaan vormen. Benno had al beloofd haar te brengen en halen, tijdens die late uren. Ze spaarde haar stagevergoeding op en wist zo een goede spaarpot op te bouwen.

Zo liep het schooljaar ten einde en deed Carol eindexamen. Ze slaagde met een mooie cijferlijst en was blij dat dit hoofdstuk ten einde was.

Ze voelde zich tevreden met de ervaring die ze had opgedaan tijdens deze opleiding, al was het heel iets anders dan wat ze in New York had gedaan. Het was een gemakkelijke keuze geweest haar hier in te laten stromen, maar het was niet wat ze wilde doen. Deze gemakkelijke instroom maakte het weer simpeler om haar te plaatsen: er waren zoveel van dit soort scholen, dat ze niet op zou vallen. Als ze een specifiekere opleiding had kunnen kiezen, meer naar haar eigen smaak, was ze eerder een uitzondering geweest. Nu was ze een student, die met het grootste gemak in de stoom meegenomen werd.

Maar nu kon ze iets gaan doen dat ze zelf voor elkaar had gekregen. Ze werkte op een plek die haar niet in de schoenen was geschoven: haar baan als native speaker bij een callcenter. Maar eerst gingen ze samen op vakantie, hadden ze besloten. Een vakantie in Portugal, waar Benno een heerlijk huis had gehuurd. Hier zouden ze een paar weken lekker gaan genieten en daarna zou ze met frisse moed aan het werk gaan. Ze hadden besloten even de tijd te nemen om samen te zijn, zonder ouders en broertje en zus er altijd bij. Carol wilde ook graag een tijdje weg zijn van de plek waar ze gedwongen terecht was gekomen. De gedachten aan wat er destijds in San Francisco en New York was gebeurd leken dan wel ver op de achtergrond te zijn geplaatst en dat er iemand op zoek was om haar kwaad te doen, daar hield Carol al helemaal geen rekening mee, maar toch speelde het nog altijd een rol.

Robert had geruime tijd nodig gehad om erachter te komen dat Carol tegenwoordig Frances werd genoemd.

Hij had wekenlang zitten puzzelen waar ze naar toe zou kunnen zijn gegaan en had, tijdens zijn laatste bezoek aan Jamey, ontdekt dat ze vermoedelijk naar Nederland was gegaan.

Het was een wilde gok geweest dat ook te geloven, maar het was een begin.

Ook de afsluiting van deze klus zou hij niet overlaten aan een ander. Het was te leuk om de verbijstering van hun gezichten te lezen als ze erachter kwamen wie hij was. Dat was de helft van zijn genot en de moeite van zijn gezoek meer dan waard.

Het uitvinden waar Carol was had hem erg veel plezier bezorgd. Het viel niet mee om zover te komen, maar met behulp van diverse personen – al dan niet vrijwillig – had hij bereikt wat hij wilde weten. Ze was in Nederland, in Utrecht om precies te zijn. Vanaf dat punt was het makkelijker geweest om te zoeken.

Hij had zich gerealiseerd dat ze ergens op school moest hebben gezeten en toch weer een stroman ingezet, die hem dagelijks verslag deed van zijn vorderingen. Deze man had zich op slinkse wijze toegang verschaft tot de leerling-administraties van zoveel mogelijk scholen in het hele land. Weken en weken zoekwerk was het geweest maar uiteindelijk had Dayle van hem gehoord dat er sinds een paar jaren op een aantal middelbare scholen in Utrecht scholieren uit Amerika zaten.

Dayles stroman had vervolgens nog een paar weken nodig gehad om al die scholieren te checken en allemaal, op één na, waren te achterhalen geweest. En die ene was Frances Leigh Jordan en dat moest dus Carol zijn!

Op dat moment besloot Dayle alles over te halen en boekte hij een vlucht naar Nederland en checkte in een Utrechts hotel in. Het was een peulenschil geweest te achterhalen waar Carol nu zat en hoe ze haar tijd indeelde. Binnen no-time was hij op de hoogte van haar doen en laten en wist hij van haar bijbaan. Het was nog gemakkelijker geweest te achterhalen hoe haar stem klonk. Hij had de centrale tientallen malen gebeld en had zo kunnen achterhalen dat ze, zodra ze het gesprek aannam, haar nieuwe voornaam erbij noemde. Nu moest hij alleen te weten komen hoe ze eruitzag en wanneer ze werkte. Dan zou hij haar op kunnen wachten en zich van haar ontdoen.

Maar ook van haar wilde hij eerst informatie. Hij moest zo dicht mogelijk in haar buurt komen om te achterhalen of ook Vincent en Robin daadwerkelijk nog leefden. Was het wartaal geweest van Jamey of was de hele operatie destijds mislukt?

Wilde hij deze mislukkingen blijven doorvoeren of nam hij er ook genoegen mee de Vanhovens te pesten, te verwonden, angst in te boezemen en ze op te jagen? Dat laatste klonk eigenlijk minstens zo interessant. Het ging al heel lang niet meer om vergelding.

Hij werd er niet rijker door als ze dood waren. Hij speelde een kat en muis spel en als je het zo bekeek won hij keer op keer. Ze waren constant op de vlucht en hij boezemde ze waarschijnlijk meer angst in dan hij kon bedenken: alleen deze gedachte deed hem bijna sidderen van genot. Het was pure machtswellust wat hij voelde. Hij kon dronken worden van genot bij het idee dat mensen daadwerkelijk bang voor hem waren. Een gevoel, dat al heel jong was begonnen toen hij opgenomen werd in een inrichting na de dood van zijn moeder. Maar dat was lang geleden. Hij was harder geworden na die tijd, nog harder. De jaren van afzondering waren daar mede debet aan geweest. Niemand was hem op komen zoeken. Ze hadden hem laten stikken. Het had hem gevormd tot de man die hij nu was. Hij liet geen gevoelens mee toe, alleen de lust om te shockeren. Daar was hij goed in geslaagd.

Voor een man met zijn capaciteiten was het wederom kinderlijk eenvoudig geweest om uit te vinden voor wie Carol werkte. Hij ontdekte bij welk uitzendbureau ze stond ingeschreven en wat haar functieomschrijving was. Hij had haar al een keer aan de telefoon gehad en hij had zich daarna uitgeven als consulent die zijn werknemers op hun werkplek bezocht.

Hij had zich uitgegeven voor Roy Braedle en had zelfs visitekaartjes laten drukken met het logo van het uitzendbureau. Zolang hij goed in zijn rol bleef, zou niemand argwaan hebben. Iemand die zijn werknemers kwam bezoeken op hun werkplek om in hun moedertaal te praten over hun ervaringen en het werk dat ze nu deden.

Zo keek niemand vreemd op van zijn bezoek aan Carol. Ze voelde geen angst, waarom zou ze ook? Ze vermoedde niets.

Tegenover haar zat een innemende man, keurig in pak, die haar kwam vragen hoe het werk haar beviel. Of ze moeite had met de omschakeling van Engels naar Nederlands? Of ze haar thuis miste? Er gebeurde niets dat enige argwaan wekte.

Ze leerde Roy Braedle kennen als consulent van het uitzendbureau waar ze voor werkte. Niets vreemds.

Robert Dayle daarentegen maakte kennis met zijn volgende slachtoffer. Hij vond haar innemend; een persoonlijkheid die stond. Iemand, die hem over een tijdje ging vertellen wat hij wilde weten. Iemand, die hij uit de weg zou ruimen. Of niet en dan zou hij haar misschien weer kunnen opjagen en een nieuwe confrontatie aangaan. Leuker dan moord. Haar opjagen was minder gevaarlijk voor hem. Een moord was gemakkelijker en minder tijdrovend.

Hij wist dat het krankzinnig was zo te denken. Hij wist dat hij gevaarlijk was, levensgevaarlijk. Hij had levens in de hand. Hij besliste wat er gebeurde. Ging Carol dood of liet hij haar lijden? Hij neigde naar dood. Het was een kwestie van plannen en dan afwachten hoe alles liep.

Carol had hem laten zien hoe haar rooster eruitzag. Hij wist wanneer hij kon toeslaan. Het was een kwestie van enkele dagen en dan zou hij terug kunnen vliegen. Beginnen aan iets nieuws. Tenminste, als dat van die andere twee niet waar zou zijn. Hij ging ervan uit dat Jamey gelogen had. Hij wilde dat geloven. Het was zo jammer van zijn tijd.

Het weekend voor ze op vakantie zouden gaan, gingen Carol en Benno samen een dag naar het strand.

Carol, die was gevraagd toch voor ze zelf op vakantie zou gaan een aantal dagen in te vallen voor collega’s die op vakantie waren, moest die avond wel werken, maar ze zouden ruim op tijd terug zijn.

Ze gingen naar een rustig strand om ongestoord te kunnen praten over hun komende vakantie naar Portugal, maar Carol wilde ook open kaart spelen. Ze had haar geheim zolang voor zich gehouden dat ze het niet eerlijk meer vond tegenover Benno. Per slot van rekening wilden ze samen verder.

Voor ze haar verhaal begon gaf ze Benno een briefje met een telefoonnummer. ‘Dit telefoonnummer is voor mij het belangrijkste nummer dat er bestaat. En met dit briefje leg ik letterlijk mijn leven in jouw handen…’ Daarna vertelde ze haar verhaal. Toen Carol alles had verteld bleef het een tijdlang stil. Er was een verschrikkelijke spanning voelbaar, vooral bij Benno. Carol wachtte angstig af hoe hij zou reageren, nu hij zo stil was.

Benno voelde een onmacht in zich opkomen; aan de ene kant moest het verschrikkelijk zijn je ouders en drie van je broers te verliezen en verder te moeten leven onder een andere naam. Ze was zeventien jaar oud en had meer meegemaakt dan iemand in een heel leven zou moeten meemaken. En hij, drie jaar ouder dan zij, voelde alleen angst om in een leven te stappen waarvan hij geen weet had en zoals hij het alleen in films zag. Het grote onbekende beangstigde hem meer dan hij voor mogelijk hield. Dan kon hij nog een opleiding aan de politieacademie doen, hier kon niemand voor klaargestoomd worden. Angst kon je misschien wel verstandelijk omzeilen, maar nu hij er persoonlijk mee geconfronteerd werd, was het vele malen erger dan hij kon vermoeden.

Maar aan de andere kant had ze aldoor tegen hem gelogen! Wie was Carol Vanhoven eigenlijk? Was ze dezelfde persoon als Frances Jordan? Wat hing haar, maar natuurlijk ook hem nog boven het hoofd? En waarom maakte iemand jacht op hen, terwijl ze volhielden nergens vanaf te weten. Hij geloofde het eenvoudigweg niet!

Hij stond op en liep naar de zee. Ze liep een stuk met hem mee, maar bleef achter hem.

‘Ik ben geschrokken, Frances,’ zei hij kalm, ‘maar ik ben ook boos! Ik vertrouw je, dus waarom vertrouwde je mij niet eerder? Ik moet dit echt verwerken, kan ik je wel vertrouwen of speld je me straks weer iets op de mouw?’

Machteloos zag Carol hem richting de parkeerplaats vertrekken. ‘Probeer je in mijn situatie in te leven en denk dan eens na,’ riep ze hem nog na, maar hij was al uit haar zicht verdwenen. Ze zuchtte eens diep. Bedankt Dayle, dat je me ook dít nog aandoet na al die jaren. Hoe moest ze hier nu mee verder?

Ze liep terug naar de plek waar zijn auto stond en zag tot haar grote verbijstering dat Benno was vertrokken, zonder haar. Dit was te erg voor woorden. Natuurlijk: hij moest aan het idee wennen, begrijpelijk genoeg. Maar hij liet haar achter zonder pardon. Ze werd woedend. Dit was wel het toppunt!

Eigenlijk had ze ook moeten wachten hem het telefoonnummer van Jamey te geven.

‘Voor het geval er iets met me is en als er problemen zijn waar je niet meer zelf uitkomt, bel dan Jamey,’ had ze hem gezegd toen ze hem even daarvoor haar levensverhaal vertelde en eigenlijk had ze erbij moeten zeggen dat dat alleen gold als hij bij haar bleef.

Maar hij was nu te ver gegaan. Haar laten staan op het strand, hoe durfde hij!

Ze pakte haar spullen bij elkaar en liep naar de dichtstbijzijnde bushalte. Ze was heus wel in staat om zelf thuis te komen. Wat een geluk dat ze haar eigen woonplek had en nu niet terug moest naar zijn ouders. Ze wilde voorlopig niemand van die familie zien. Benno zou door het stof moeten, wilde ze hem vergeven. Ze liet zich niet zomaar uit het veld slaan door een man. Ze was niet voor niets opgegroeid tussen de mannen en had zich altijd staande weten te houden. Ze was sterk genoeg om het in haar eentje te redden!

Ze was die avond ruim op tijd op haar werk. Ze werkte, maar miste de passie die ze normaliter had. Tegen het einde van haar shift werd ze toch wat nerveus. Zou Benno haar ophalen zoals gewoonlijk? Wilde ze dat hij haar ophaalde? Nee! Ze wilde hem laten zien dat ze niet afhankelijk was. Ze overlegde met haar teamleider dat ze iets eerder weg wilde en kon zonder problemen een kwartier vroeger dan normaal vertrekken. Ze zou naar de bushalte lopen en de laatste bus naar huis pakken. Het kwam allemaal wel goed met haar. Ze was niet voor één gat te vangen! Tot haar grote verbazing stond Roy Braedle bij de ingang te wachten.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg ze hem verbaasd en ze hoorde tot haar grote verbazing dat hij op haar gewacht had. Meteen sprongen haar nekharen overeind. Een scherpe paniek maakte zich van haar meester.

Dit is niet goed Carol! Wat wil die gast van je? Wat gaat hij doen? Waarom zou iemand van een uitzendbureau zo laat op de avond naar je toekomen? Wie is het, wat wil hij? Kan ik nog wegkomen? Wie hoort me als ik ga gillen? Maar in plaats van te gillen en hard weg te rennen stond ze stokstijf stil en kwam er geen geluid over haar lippen. De paniek had haar verlamd en ze stond apathisch te wachten op wat ging komen. Maar plotseling kwam ze tot het besef dat ze iets moest doen in plaats van hier lijdzaam af te wachten. Het gillende stemmetje in haar hoofd zei haar dat dit Dayle kon zijn. Dayle die was gekomen om haar te vermoorden. Een wetenschap waaraan ze niet wilde toegeven. Ze kon niet anders dan het te ontkennen en nu net te doen alsof er niets aan de hand was, hoe groot haar paniek ook was. Eenmaal in paniek was ze niets meer waard. Oké, ze was hulpeloos. Maar wanneer ze rustig naar de bushalte liep en deed alsof er niets aan de hand was, zou ze misschien meer kans hebben op redding, als hij iets geks deed.

‘Ik wilde je nog even spreken voor je op vakantie gaat,’ zei hij kalm en liep met haar mee toen hij merkte dat ze richting bushalte ging.

‘Ik werk nog een hele week, waarom niet overdag?’ vroeg ze hem nu ongerust, met een rare stem van de angst. Er was iets aan zijn houding dat haar deed rillen. Nee, niet iets. Alles!

Hij ging niet in op haar vraag, maar pakte haar bij haar arm en trok haar mee naar de parkeerplaats, waar het nu erg stil was. ‘Wat wil je van me? Wie ben je?’ gilde Carol nu, maar hij legde zijn hand over haar mond. Ze schopte en trapte van zich af, maar raakte hem niet. Ze worstelde om los te komen, maar hij was te sterk. Het besef dat ze ging verliezen kwam als een mokerslag aan. Dayle zou haar ook pakken. Hij was het, geen twijfel mogelijk.

Zie je wel Carol! Vluchten naar de andere kant van de wereld had geen zin. Ze krijgen je toch te pakken, zie je wel!

‘Niemand kan je horen en je vriendje is er niet om je op te halen. Hij heeft een lekke band, dus je hoeft niet op zijn komst te rekenen. Maar hij komt vast en zeker ook niet na vanmiddag, denk je wel? Heb je Benno soms verteld wie je werkelijk bent, Carol?’ ging Robert door op sarrende toon.

Carol stopte even acuut met haar geworstel en staarde hem toch nog geschrokken aan. Toen probeerde ze zich weer los te rukken en kreeg zijn hand van haar mond af. Ze vroeg met trillende stem, eigenlijk het antwoord wel wetend: ‘Wat bedoel je, hoezo ‘Carol’?’

‘Ken je de naam Dayle nog? Dayle, zoals voor het ongeluk van je vader? Robert Dayle, zoals de letters in Roy Braedle? Dayle, die je broers te pakken had?’ treiterde hij verder en duwde haar tegen een geparkeerde auto aan. Het was een grote SUV en door de grootte van de auto kon niemand hen zien.

Ze keek verwilderd om zich heen en hij zag in het licht van een lantaarnpaal hoe ze wit werd van schrik. ‘Wat wil je van me?’ ‘Jij gaat me eerst iets vertellen en daarna ga ik ervoor zorgen dat jij nooit meer gaat praten,’ zei hij en keek even over de parkeerplaats. Op dat moment greep Robert haar T-shirt vast en trok haar naar zich toe. ‘Wat weten jullie over me? Wat heeft je vader verteld? Welke leugens heeft je vader doorverteld? Wat? WAT? Zeg het me!’ schreeuwde hij. Hij rammelde haar door elkaar. ‘Waar zijn je broers? Waar zijn ze gebleven? Vertel het me! Nu!’ siste hij in haar gezicht, maar aan haar blik zag hij dat ze niets wist.

Ze keek mogelijk nog verbijsterder dan ze al deed. Waar had hij het over?

De blik in zijn ogen verlamde haar. Een krankzinnige stond voor haar, een psychopaat! Het monster uit haar ergste nachtmerries. De paniek golfde door haar lichaam, zo erg dat het voelde of ze moest overgeven. Maar ze kon hem alleen maar aankijken, kijken in die donkere, koude en wellustige ogen van hem. Diepliggende ogen, waarin ze genot zag.

Hij genoot van wat hij deed. Het was onmenselijk. Wat seconden duurde, leken uren te zijn.

Het enige dat haar brein nog registreerde was een allesomvattend gevoel van angst. Ze was overgeleverd aan een monster en dat monster beleefde een van zijn mooiste momenten.

Hij wist vrij snel dat hij niets van haar kon verwachten. Er zou geen antwoord komen. Hij wachtte niet meer en griste een mes uit zijn zak. Onmiddellijk stak hij toe. Nogmaals en nogmaals. Carol zakte tegen hem aan en de hand die hij vliegensvlug over haar mond had gedaan zorgde ervoor dat ze geen kik gaf. Hij voelde vlug in haar hals of hij nog een hartslag kon vinden, maar hij voelde niets. Ze was dood!

Om geen bloed op zich te krijgen duwde hij haar met kracht van zich af en liet haar op de grond vallen. Ze viel met een klap tegen de grote auto aan en zakte op de grond.

Hij duwde haar met volle kracht met zijn voet iets onder de auto, zodat ze niet direct zichtbaar was. Hier zou voorlopig niemand haar vinden, tot iemand haar zag.

Nu was het voor Robert zaak dat hij snel handelde. Wilde hij tijdwinst, dan moest hij onmiddellijk naar het vliegveld en ervoor zorgen dat hij wegkwam. Dankzij zijn open ticket zou het geen probleem moeten zijn een vlucht te boeken.

Voor men in de gaten had dat hier een moord was gepleegd, was hij allang gevlucht. Op dat moment zou hij al bijna in het vliegtuig kunnen zitten.

Hij controleerde vluchtig zijn pak en constateerde dat er geen bloed op zat. Toen hij nogmaals achteromkeek was hij tevreden; niemand zou vermoeden dat hier zojuist een misdaad was gepleegd. Daarna stapte hij in zijn auto en verdween hij van het toneel.

Nog geen halve minuut later draaide een auto met hoge snelheid de parkeerplaats op. Twee portieren sprongen open en voetstappen galmden over de stille parkeerplaats.

‘Ik zie haar niet,’ klonk het paniekerig.

‘Vraag binnen of ze al weg is,’ klonk de andere stem, duidelijk ouder en rustiger.

De voetstappen verdwenen richting het gebouw en de andere voetstappen kwamen dichterbij.

Carol herkende de stem van haar toekomstige schoonvader, maar kon niets doen. Ze lag nog steeds half onder de auto en was niet in staat om zich te bewegen. Ze kon slechts zachtjes kreunen, maar dat hoorde hij niet. Ze moest wachten tot hij haar in de gaten kreeg. Ze verloor steeds haar bewustzijn en wist dat ze heel dicht bij de dood was.

Ze had alles meegemaakt alsof ze er zelf naar stond te kijken. Was dit een bijna-doodervaring?

Dayle was ervan overtuigd geweest dat ze dood was. Was ze dood en was dit het hiernamaals? Maar als dat zo was, waarom deed haar lichaam dan zo verschrikkelijk veel pijn?

Het hiernamaals moest toch mooi en zorgeloos zijn? Ze was niet dood: ze lag alleen dood te gaan en dat zou spoedig een feit zijn als niemand ingreep. Haar hart was gestopt, maar door de val tegen de auto en toen ze tegen de grond sloeg was het weer gaan kloppen. Het was blijkbaar haar tijd nog niet geweest.

Ze hoorde de andere voetstappen weer dichterbij komen. Dat moest Benno zijn; hij was toch gekomen.

Met haar allerlaatste kracht probeerde ze te roepen, maar er kwam slechts een gepiep uit haar keel. Even leek het tevergeefs te zijn geweest, maar ze hoorde de voetstappen toch dichterbij komen. Nogmaals probeerde ze te roepen, maar ze moest hoesten en behalve dat kwam er geen geluid. Ze had zo’n pijn, zo’n verschrikkelijke pijn. Ze hoestte nogmaals en proefde bloed in haar mond.

Maar nu hadden ze haar gehoord en ze hoorde de voetstappen steeds dichterbij komen. Ze stak met alle kracht die ze had haar benen rechtuit, zodat ze haar konden vinden.

‘Hier is ze, hier. Benno, kom hier! Bel een ambulance! Ze lijkt gewond!’ De stem van Dick, oom Dick, klonk nu toch minder rustig dan eerst. Ze merkte nog dat hij naast haar neerknielde, maar verloor toen weer het bewustzijn.

Ze voelde niet hoe Benno haar heel voorzichtig onder de auto uittrok en haar voorzichtig op haar rug draaide. Hij keek zijn vader vol afschuw aan en gaf een schreeuw van afgrijzen: ‘O God nee, Frances…’

Een kwartier later was de stille parkeerplaats een centrum van bedrijvigheid. Er stonden een ambulance, diverse politieauto’s en middels een plastic lint werden kijkers op afstand gehouden. Carol was ondertussen gestabiliseerd en in de klaarstaande ambulance gereden. Ze werd naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht, waar op de eerste hulp bekeken werd hoe zwaar haar verwondingen waren.

Twee weken later was Carol alweer zover dat ze naast Benno af en toe door de gang liep. Ze was er bijzonder goed afgekomen. Ze had veel bloed verloren en had haar galblaas moeten missen. Haar darm was geraakt, maar dat was te herstellen geweest. Ze was door het oog van de naald gekropen, want hij had op een haar na haar longen gemist.

Een wetenschap die haar figuurlijk had verlamd.

Ook zij was bijna dood geweest. Sterker nog: ze was even dood geweest, maar was teruggekomen. Dat had letterlijk en figuurlijk haar leven gered. Op het moment dat Dayle haar slagader voelde om een teken van leven te voelen had haar hart stilgestaan. Maar het was weer gaan kloppen. Ze leefde weer!

Was ze beter af zo?

Hoelang duurde het nog voordat Dayle hoorde dat ze het overleefd had? Moest ze vanaf nu altijd over haar schouder blijven kijken? Ze kon deze wetenschap nauwelijks verdragen.

Ze kon het haast niet aan te vertellen wat ze wist, maar toch… stukje bij beetje begon Carol te vertellen over wat zich die avond afgespeeld had. Ze had al een verklaring afgelegd aan de recherche en er was een opsporingsbevel uitgegaan naar Robert Dayle, maar al snel hadden ze te horen gekregen dat er al heel lang een internationaal opsporingsbevel tegen deze persoon uitstond. Tegen de persoon die deed of hij Robert Dayle was. Want Robert Dayle, die man die ze allemaal zo vreesden, bestond niet echt. Het was een alias, maar niemand wist nog wie hij dan in werkelijk was. Hij bleef onvindbaar, mede door zijn meesterlijke vermommingen.

Drie weken na de aanslag vond men het niet meer nodig om haar nog in het ziekenhuis te houden en werd ze ontslagen. Ze mocht naar huis, maar wat was thuis? Thuis was de etage in Utrecht, waar ze alleen zou zitten totdat Benno zou komen. Maar wilde ze dat nog wel na wat er die bewuste zondagmiddag was gebeurd? Oké, hij was ’s avonds gekomen, maar dat maakte niet goed dat hij haar had laten staan. Had laten stikken, beter gezegd.

Ze twijfelde zo erg. Maar zonder hem zou ze alleen zijn, want ze had geen zin om naar Benno’s ouders te gaan, die haar toch al niet zo zagen zitten als aanstaande schoondochter.

Tijdens een indringend gesprek wist ze dat hij haar voor zich moest winnen en ze besloten dat ze toch naar Portugal zouden gaan, om alles achter zich te laten en te zien of hun relatie nog te redden was. Benno had het voor elkaar gekregen alsnog in het gehuurde huis te kunnen, ondanks dat hun oorspronkelijke vakantieperiode al verlopen was. Daar verder herstellen was veel beter: daar had ze afleiding en kon ze genieten van het mooie weer en de zee en misschien gingen die depressieve gedachten daar weg. Maar hoe mooi Portugal ook was; steeds opnieuw was ze terug in Amerika, hele scènes speelden zich weer voor haar ogen af en hoe ze ook haar best deed, de beelden lieten zich niet verdringen. Ze had de politie alles verteld wat ze wist, maar niemand had gezien dat Robert was vertrokken, het steekwapen was niet gevonden en Dayle leek van de aardbodem verdwenen.

Er was een opsporingsbevel uitgegaan, maar Carol had niet het idee dat hij zich daardoor zou laten afschrikken.

Wéér had ze een reden meer om zich diep ongelukkig te voelen. Benno maakte zich zorgen, dit keer kon hij werkelijk niets voor haar doen. Tenzij… plotseling schoot hem het telefoonnummer te binnen. ‘Alleen als je zelf echt niet meer weet wat je moet doen’ klonk het hem in de oren. Als hij haar zocht was ze steevast te vinden aan het strand, armen om haar benen geslagen en turend naar de zee.

Hij zou Jamey bellen en vragen te komen. Een hereniging zou nu zeker op zijn plaats zijn.

Het gesprek dat hij die nacht met Jamey voerde kostte hem bijna een vermogen, maar het doel was bereikt: Jamey kwam zo spoedig mogelijk.

Het duurde toch nog twee dagen voor Benno een telefoontje van Jamey kreeg met de mededeling dat hij de volgende dag in de avond op het vliegveld aan zou komen.

Die avond pakte hij de jeep die ze voor de duur van hun vakantie hadden gehuurd en met een smoes dat hij iets moest regelen reed hij naar het vliegveld.

Carol had sowieso geen zin in uitstapjes en vond het helemaal niet erg om thuis te blijven. Ze wilde naar het strand om naar de zonsondergang te kijken, of zomaar te staren naar het water. Als ze maar rust kon vinden.

Ondertussen was Benno onderweg naar het vliegveld.

Hij was benieuwd naar deze Jamey, had zich een zekere voorstelling gemaakt, maar hij was vooral benieuwd naar de reactie van Frances, zoals hij Carol nog steeds noemde. Deze afleiding zou haar goed moeten doen, want ze werd stiller en stiller, hoewel ze lichamelijk bijna weer de oude was.

Carol deed absoluut haar best, maar ze kon haar gedachten niet bij het hier en nu houden. Een bladzijde van haar boek lezen duurde soms een kwartier en dan wist ze nog steeds niet was ze gelezen had. Het kleine smeulende kooltje dat bij haar bekend stond als ‘heimwee’ was aangewakkerd tot een groot vuur. Ze verlangde hevig terug naar hun gezin van vroeger, een vader en moeder, broers, vriendinnen, kortom een leven zoals ze gehad had voor Dayle in het spel kwam. Door zijn toedoen was ze alles kwijt, had ze niet eens haar ‘Senior Prom’ gehad en had ze allerlei leuke dingen moeten missen die haar vriendinnen van destijds ongetwijfeld wel hadden gedaan! Door Dayle had ze nu alle zin verloren en wist ze met geen mogelijkheid meer hoe ze verder moest.

Ook de volgende dag bracht ze grotendeels door op het strand. Ze las wat, luisterde naar muziek en dacht veel na. De klik van haar discman bracht haar terug naar de werkelijkheid en ze zag heel in de verte dat Benno samen met een groep anderen naar de strandopgang kwam. Had Benno mensen uitgenodigd? Wie waren het? Ze kenden hier toch niemand?

De heimwee leek een spel met haar te spelen: een van hen leek op Jamey, maar meteen besefte ze dat dat niet kon. Wat zou Jamey hier moeten doen? Het zien van de andere gasten was bijna nog pijnlijker. Ze hadden bekende trekken, als ze niet beter had geweten had ze gedacht dat het haar drie andere broers moesten zijn. Zó zouden ze er ongetwijfeld uitgezien hebben, als… Nee, niet aan denken! dacht ze en vermande zich door bewust de andere kant op te kijken. De gelijkenis met Robin en Vincent was angstaanjagend eng. Als ze niet zeker wist dat ze beiden niet meer in leven waren, dan zou ze hen zeker om de hals zijn gevlogen. De gelijkenis was zo treffend, het heimwee zo scherp dat een kreun ontsnapte aan haar lippen.

Op het moment dat de twee gasten zich voor haar stonden, moest ze wel kijken. Haar adem stokte: ze had het mis had gehad. Haar broers waren niet dood! Steven, Robin en Vincent waren nog in leven, stonden hier bij haar. Met een schreeuw van vreugde sprong ze op en wierp zich in hun armen.

HOOFDSTUK 7

HERENIGD

Wat was ze op dat moment gelukkig geweest!

Carol kon zich de opwinding nog goed herinneren toen ze haar broers weer zag. Haar dood gewaande broers.

Hun dood bleek in scène gezet.

Ze was er kwaad om geweest, maar had het toch kunnen begrijpen. Was het nodig geweest? Wat zou er gebeurd zijn als ze bij elkaar waren gebleven? Dan had ze Joey nooit ontmoet, dat was zeker! Maar dan was hun allemaal een hoop ellende bespaard gebleven.

Ze bladerde terug in haar blocnote. Hoofdstuk zeven alweer.

Ze naderde bijna het punt waarin ze ging vertellen hoe ongelofelijk stom ze was geweest. Hoe ze notabene haar eigen leven en dat van haar broers in groot gevaar had gebracht. Maar zover was het nog niet. Ze wilde eerst nog vertellen hoe het allemaal verder was gegaan maar ook vooral, wat er aan hun hereniging in Portugal was voorafgegaan.

Tussen het moment dat Jamey in vliegende vaart naar het ziekenhuis werd gereden en het moment dat hij door een telefoontje van Benno Kuypers met de rest van de familie herenigd zou worden, zat nog bijna een jaar tijd. Een jaar waarin Jamey’s relatie met Madelyn heel hecht werd. Ze leerden elkaar door en door kennen, deelden vreugde en verdriet met elkaar en besloten al snel samen door te gaan. Hij maakte kennis met haar schatrijke ouders, die een relatie tussen hun dochter en deze jongen eigenlijk niet zagen zitten vanwege zijn achtergrond. Het feit dat zijn ouders vermoord waren, boezemde hun angst in. Wachtte hem hetzelfde lot of was er een heel andere reden aan voorafgegaan? Hij leerde haar twee jongere zusjes kennen die hem wel aardig vonden, maar te veel beïnvloed werden door hun ouders.

Ze brachten veel tijd met elkaar door in het vakantiehuis van Madelyns ouders en kwamen al snel tot de conclusie dat de situatie met alle huisgenoten verre van ideaal was. Ze wilden graag trouwen, maar dan wel het liefst in het bijzijn van Jamey’s familie. In hoeverre dat ooit gerealiseerd kon worden was nog maar de vraag. Ze hadden sinds het ongeluk niets meer van elkaar gehoord.

Toch wist Jamey ondertussen waar iedereen was. Hij had het afgedwongen bij Hughy King. Telefoonnummers van de contactpersonen van WitSec weliswaar, maar hij zou in geval van nood contact kunnen leggen.

Madelyn was door Jamey volledig op de hoogte gebracht. Ze had al eens het plan geopperd om Hughy te vragen waar Steven was en hem dan in haar eentje op te zoeken, maar dat hadden ze beiden achteraf toch niet zo’n goed plan gevonden. Hughy zou sowieso niet aan dat plan meewerken. En stel dat ze het zou doen, wat kon ze dan bereiken? Ze was dagelijks bij Jamey en wie weet werd ook zij ondertussen in de gaten gehouden. Wat, als ook zij geschaduwd werd? Het was een zuur besluit, maar wel het verstandigste.

Tijdens het jaar tot het telefoontje van Benno verlieten zowel Nick als Julian het appartement en Madelyn trok bij Jamey in.

Een halfjaar na Jamey’s ontslag uit het ziekenhuis, vertrok Julian naar Miami om te gaan werken in het bedrijf van zijn vader. Deze had een groot administratiekantoor en had zijn clientèle voornamelijk in beter gesitueerde kringen. Julian vond het na vijf jaar bij de NYPD tijd om iets heel anders te gaan doen en was uiteindelijk bezweken voor zijn vaders smeekbeden om nu bij hem te komen werken. Hij was vertrokken en het huis was meteen een heel stuk rustiger geworden.

In diezelfde tijd had Nicks vriendin een eigen etage kunnen krijgen en na een mooie huwelijksdag vertrok ook hij uit het huis. Jamey had er even niet toe kunnen komen nieuwe huisgenoten te zoeken, totdat Madelyn spontaan aanbood bij hem in te trekken. Het was nogal wennen voor haar. Had ze samen met Andrea een supervrouwelijke flat gedeeld, in het appartement van Jamey hadden heel duidelijk de laatste jaren alleen mannen gewoond. Er waren nog wel een paar vleugjes Carol, maar de stempel die Nick, Julian en Jamey op het appartement hadden gedrukt hing overvloedig om haar heen. Toch wisten ze er met zijn tweeën een gezellig thuis van te maken. Een thuis, met wel nog iedere dag bewaking voor de deur. Een huis, dat altijd nog voor een deel overschaduwd werd door Jamey’s angst voor Dayle. Want dat Dayle wist dat Jamey ook deze aanslag had overleefd, leed geen twijfel. Jamey bleef in onzekerheid leven. Hij bleef constant op zijn hoede, hoe fijn hij het nu ook had met Madelyn. De verandering van de inrichting van het appartement had een andere sfeer gebracht en dat had Jamey rustiger gemaakt, al bleef hij voorzichtig. Een deel van Jamey’s meubels ging naar de berging beneden en een aantal antieke meubelstukken van Madelyn verwisselden van flat. Een vrouwenhand en een kwast verf toverden een heel ander aanzicht.

Op de dag dat Madelyn zevenentwintig jaar werd, wist ze dat ze zwanger was. Jamey en zij waren dolgelukkig, het plan om te trouwen werd aangeboord en ze konden nu beginnen met oplossingen zoeken voor de problemen die ze zouden ondervinden met het vinden van een oppas of een plaats in een crèche.

Na een heleboel gereken, gepraat en gepieker besloot Madelyn de eerste jaren te stoppen met werken. Ze had wel besloten zo lang mogelijk door te werken, maar dan in een rustiger tempo. De weekenden zou ze vanaf nu niet meer werken, dat zou voor hen beiden het rustpunt van de week moeten zijn.

Het was een zonnige vrijdagnamiddag in mei toen het telefoontje van Benno bij Jamey op zijn kantoor binnenkwam.

Jamey had, vanaf het moment dat WitSec iedereen had weggehaald, de gewoonte ontwikkeld om dagelijks zijn telefoon door te schakelen naar zijn kantoor. Zou er eventueel een telefoontje van zijn familie komen, dan kon hij direct reageren. Het was raar, ongewoon, nutteloos, maar het voelde als een zekerheid. Niet dat er ooit gebeld was, maar je kon niet weten.

Tegen vier uur die middag kwam er ineens telefoon. Hij hoorde aan het geluid dat het een doorschakelgesprek was.

‘Vanhoven,’ beantwoordde hij kort.

Even bleef het stil aan de andere kant van de krakende lijn. Jamey begreep dat hij niet met een bekende te doen had.

‘Meneer Vanhoven? Jamey Vanhoven?’ klonk het vragend aan de andere kant van de lijn.

‘Ja, daar spreekt u mee,’ antwoordde Jamey en begon nu toch nieuwsgierig te worden.

‘U spreekt met Benno Kuypers. Ik ben de verloofde van uw zuster. Van Carol.’

Jamey’s nekhaar stond binnen een seconde rechtop. Dit betekende moeilijkheden. Was dit een val? Hoe kwam deze man aan zijn telefoonnummer? Als hij in opdracht van Carol belde moest hij het wachtwoord weten dat ze hadden afgesproken. De naam van oma van moeders kant, ook al was dat voor hen bijna niet uit te spreken. De naam van oma was de beveiliging, dan pas geloofde hij dat hij met een betrouwbare kennis van een van zijn broers of zus te doen had. Voorlopig moest hij zich van de domme houden en net doen of hij geen Carol kende. ‘Wat wilt u? Ik heb geen zuster, ik denk dat u iemand anders moet hebben!’ Jamey deed voorkomen of hij het gesprek abrupt zou beëindigen. Nu was het erop of eronder. Als hij werkelijk Carols verloofde was wist hij wat hij nu moest zeggen.

Benno schraapte zijn keel. ‘Carol laat u groeten door Berendje Kleinsma.’

Jamey haalde even diep adem; het wachtwoord klopte! ‘Ga verder met je verhaal, Benno,’ antwoordde Jamey, terwijl hij bijna naar adem snakte.

‘Carol en ik hebben een relatie met elkaar. Er is hier het een en ander gebeurd en ik heb het idee dat Carol u op dit moment heel hard nodig heeft. Ze heeft me verteld wat er destijds allemaal voorgevallen is; dat u beiden uw ouders en drie van uw broers hebt verloren en Carol heeft door allerlei omstandigheden veel last van heimwee. Ze heeft me uw telefoonnummer gegeven voor uiterste noodgevallen en daarom bel ik nu. Ik weet niet hoe ze verder moet en volgens mij weet ze dat zelf ook niet meer.’ Jamey was een en al aandacht. Carol had hem dus nodig!

‘Wil je dat ik kom?’ vroeg Jamey.

Benno zuchtte opgelucht: ‘Graag, ik denk dat het haar enorm goed zou doen.’

‘Waar zitten jullie, wat is het dichtstbijzijnde vliegveld? Ik probeer zo snel mogelijk iets te regelen en bel je dan nog over mijn aankomsttijd,’ regelde Jamey.

Ze wisselden nog enkele gegevens uit en beëindigden toen het gesprek.

Na het gesprek liep Jamey eerst naar het koffieapparaat en nam een kop koffie. Hij moest helder kunnen denken. Tegen de telefonistes zei hij even niet gestoord te willen worden. Terug in zijn kamer, al denkend en roerend in zijn koffie liep hij naar het raam en staarde nietsziend naar buiten. Steven en hij hadden destijds afgesproken dat, zodra een van hen in wat voor soort problemen dan ook zou komen, ze die met zijn allen op zouden lossen. Hoe eenvoudig had het toen geleken. Geen van tweeën hadden ze rekening gehouden met de moeilijkheden, die op hun pad kwamen. Het gevaar dat ze ontdekt zouden worden hadden ze absoluut onderkend. Ze hadden geen mogelijkheid om elkaar te bellen of te schrijven. En bovendien: Carol was niet ingelicht over hoe de situatie werkelijk in elkaar zat. En Carol wist dus niet beter of ze was alleen met Jamey overgebleven. Het zou veiliger voor haar zijn als ze haar in deze onwetendheid lieten, maar aan de andere kant vond Jamey dat ze nu wel oud genoeg was om het ware verhaal te horen. Deze Benno had daarbij ook nog eens laten weten dat ze erg last had van wat er jaren geleden was gebeurd, dus misschien was dit juist het moment om met de waarheid voor de dag te komen.

Resoluut liep Jamey naar de telefoon. Eerst moest hij deze Benno na laten trekken: was dit een val of was er werkelijk iets aan de hand? Hij draaide het nummer van de hotline met Hughy King, die hij speciaal had gekregen voor deze speciale gelegenheden. Het was een beveiligde lijn en op die manier kon hij een gesprek voeren, zonder bang te moeten zijn dat hij afgeluisterd werd. Een uur later werd hij teruggebeld met de mededeling dat er geen belastende informatie over deze Benno Kuypers was.

Opgelucht besloot Jamey dat het op dat moment genoeg was geweest met de geheimzinnigheid rondom hun levens. Een van hen was in nood en had hen nodig. Nu was het tijd om te handelen en wat hem betreft konden Robert Dayle, Hughy King en de hele WitSec club ter plekke dood neervallen als ze hem van zijn plannen af wilden brengen. Hij zou Robin en Vincent via hun contactpersonen naar Porto sturen en hij zou zelf Steven gaan halen, als hij tenminste te weten kon komen waar deze nu woonde. Hij legde heel duidelijk aan de diverse contactpersonen uit wat hij wilde dat er zou gebeuren. Ze werden in Porto verwacht en moesten zien dat ze daar die zondagavond konden zijn. Dat moest te regelen zijn. Hij sprak af met de contactpersoon van Steven dat ze elkaar zouden treffen op het vliegveld van St. Petersburg in Florida en dat hij dan door zou krijgen waar Steven woonde.

Een halfuur later leunde hij tevreden achterover in zijn stoel.

Hij had het voor elkaar gekregen. Dankzij een systeem met wachtwoorden en codes konden ze er zeker van zijn dat het veilig was geweest wat er besproken werd. Hij regelde die middag nog het vliegticket, checkte reistijden, maakte notities en haalde geld van de ‘noodgevallenrekening’, die ze nog altijd hadden lopen en waar nog een groot deel van het verzekeringsgeld op stond dat ze na de dood van hun ouders hadden ontvangen. Hij nam extra geld op, zodat hij de anderen hun ticket kon terugbetalen. Wel zo netjes natuurlijk, want het geld was van hen allen.

Thuisgekomen wachtte Madelyn al met het eten op hem. Ze zag onmiddellijk aan zijn gezicht dat er iets gaande was.

Jamey legde haar onder het eten uit wat er die middag allemaal voorgevallen was. Samen pakten ze die avond een tas met kleren en andere spulletjes in voor Jamey, zodat hij de volgende morgen kon vertrekken. Hij zou genoeg tijd hebben om Steven op te halen en dan op zondagavond in Porto te zijn. Zodra ze allemaal gearriveerd waren, zou hij die Benno bellen, zodat hij hen op kon halen.

De vlucht naar St. Petersburg vertrok de volgende morgen al heel vroeg. Gelukkig had hij een goede plaats in het niet-rokers gedeelte kunnen krijgen.

Een ontbijt en een heel dikke ochtendkrant later kwam hij in St. Petersburg aan. Hij werd opgewacht door de contactpersoon van WitSec die hem vertelde waar hij zijn moest. Hij moest alleen een auto huren en kon dan op weg naar zijn broer. Eindelijk zouden ze elkaar terugzien. Vanwege de warmte viel zijn keus bij het autoverhuurbedrijf op een open Jeep. De tocht naar Clearwater Largo, waar Steven bleek te wonen, kon beginnen.

Na ongeveer een halfuur gereden te hebben kwam hij opeens met een schok tot het besef dat hij niet eens wist onder welke naam Steven in Clearwater woonde. Hij moest het doen met een adres, opgeslagen in zijn hoofd. Daar moest Steven wonen.

Een tijdje later kwam Jamey in Clearwater Largo aan.

Na ruim een halfuur zoeken had hij het appartementencomplex, waar Steven zou moeten wonen, gevonden.

Hij zette de auto achter het gebouw op de parkeerplaats en haalde zijn spullen eruit. Vanaf de plek waar hij stond had hij een goed overzicht over de balkons. Als een magneet werden zijn ogen naar het meest rechtse balkon op de tweede verdieping getrokken. Daar stond Steven, zonder twijfel was hij het, met zijn rug naar de parkeerplaats toe. Hij had een baby op zijn arm en wiegde het kindje klaarblijkelijk in slaap. Jamey moest even slikken, hij had nooit aan Steven als vader gedacht. Hij wist niet eens dat er een kind was.

Hij liep het gebouw in en zocht even naar huisnummers met namen. Bij het huisnummer van Steven stond geen naam. Verstandig, dacht hij.

Nummer 217 moest hij hebben en als vanzelfsprekend liet hij de lift voor wat het was en ging via de trap naar boven. Al snel had hij het appartement gevonden. Hij aarzelde nog een ogenblik en belde toen aan.

Het duurde even voordat hij oog in oog stond met een jonge vrouw. Dit moest dus Trisha zijn. Steven had over haar verteld, die enkele minuten dat ze elkaar destijds telefonisch hadden gesproken, vlak voor hij door Hughy weggehaald werd uit Canada. Ze staarden elkaar aan.

‘Stevens broer. Jij bent Jamey!’

Jamey keek haar vragend aan en knikte toen bevestigend.

Ze zei: ‘Steven heeft het zo vaak over jullie. Ik zou jullie altijd herkennen door de beschrijvingen die Steven van jullie heeft gegeven.’ Ze stak haar hand uit: ‘Hi, ik ben Trisha. Welkom!’ Daarna liet ze hem binnenkomen en ging hem voor naar de woonkamer. Steven had hem nog niet in de gaten.

Trisha liep naar het balkon nadat ze Jamey had gevraagd te wachten.

Jamey kon door de vitrage zien hoe Trisha de inmiddels slapende baby van Steven overnam.

Met een: ‘Er is iemand voor je,’ stuurde ze hem naar binnen. Hij aarzelde in eerste instantie, maar wist dat hij op haar oordeel kon vertrouwen, al kon zij het ook mis hebben.

Steven gaf spontaan een schreeuw van blijdschap toen hij Jamey zag en de twee vielen elkaar in de armen. Woorden konden de vreugde van het weerzien niet weergeven en het enige dat ze konden doen voor enige tijd was elkaar vasthouden.

Een uurtje later, toen ze beiden weer wat gekalmeerd waren en de eerste verhalen verteld waren, zei Jamey waar hij voor gekomen was. Hij vertelde dat ze niet veel tijd hadden, omdat ze een vlucht moesten halen.

Ze overlegden hoe laat ze moesten vertrekken en Steven begon zijn spullen bij elkaar te pakken. Trisha verzamelde nog een aantal foto’s en stopte die in de tas.

Steven en Jamey hadden besloten die avond terug te rijden naar het vliegveld. Trisha maakte in de tussentijd een maaltijd klaar en installeerde Holly bij Jamey, zodat hij kennis kon maken met hun dochtertje.

Tegen acht uur die avond vertrokken ze richting St. Petersburg. Ze hadden elkaar zoveel te vertellen dat het Jamey leek of de terugreis naar het vliegveld een stuk sneller ging. Eenmaal in St. Petersburg hadden ze nog genoeg tijd om de auto in te leveren en de tickets te halen.

De vlucht naar Porto vertrok met een kleine vertraging tegen vijf uur die ochtend en ze probeerden in het vliegtuig zoveel mogelijk te slapen.

Ze hunkeren er naar eindelijk weer contact te hebben met Vincent en Robin. Jamey wist niet wat Robin voor werk had en ook wat Vincent deed was hem volstrekt onbekend. Dat ze beiden in Australië zaten was hem uiteraard wel bekend, maar dat was alles.

Na een lange, maar zeker niet vervelende zit kwamen ze die zondagavond tegen halftien aan in Porto. Ze hadden bij het uitstappen al gehoord dat het toestel uit Sydney een halfuur eerder was aangekomen. Ze kregen nu haast; de jaren zonder elkaar waren lang genoeg geweest en elk uitstel tot de hereniging was nu te veel.

Toen ze door de controles waren, zagen ze Robin en Vincent direct staan en renden ze naar elkaar toe. Ze vielen elkaar in de armen en konden nog net hun tranen bedwingen. Eindelijk waren ze weer samen. Ze waren zo blij elkaar weer te zien dat woorden eigenlijk overbodig waren. Keer op keer keken ze naar elkaar met een grote glimlach op hun gezicht. De gedwongen verwijdering was voorbij. Ze waren veranderd, ouder geworden. Niet alleen door de jaren, maar ook door alles wat er de laatste jaren was gebeurd. De eerste gesprekken kwamen daarna direct op gang en ze bleven praten. Ze waren in- en ingelukkig. Deze zet had Dayle verloren. Het eerste deel van deze gezinshereniging had weer plaatsgevonden, morgen zouden ze allemaal weer samen zijn!

Toen Benno toch iets vroeger dan afgesproken op het vliegveld arriveerde, zag hij dat er net een vliegtuig was geland. Hij had even daarvoor op de borden gezien dat het toestel waarin hij Jamey verwachtte was geland en dat hij stond te wachten bij een van de ontmoetingszuilen in de aankomsthal. Benno zou hem tegen halfelf ophalen.

Het was echter vreselijk druk. Er stonden honderden mensen in de hal en aangezien hij geen idee had hoe Jamey eruit moest zien besloot hij even te wachten tot het minder druk was. Het enige dat hij wist wat dat Jamey een blauwe jas zou dragen en dat hij een koffer bij zich zou hebben met rode strepen.

Al snel verdwenen de meeste mensen in de klaarstaande touringcars van de diverse maatschappijen en de aankomsthal werd op een paar mensen na weer leeg.

Omdat hij zo vroeg was besloot Benno dat hij nog tijd genoeg had om een kop koffie te drinken en iets te eten. Sommige mensen keken hem met een glimlach aan, hij had een felgeel T-shirt aan met een gekke print van een tijger erop. Hij had met Jamey afgesproken dit te dragen ter herkenning.

Door de warmte en drukte van net droomde hij even weg. Hij overdacht de afgelopen dagen. De tijd totdat Jamey hem terug had gebeld om te laten horen hoe laat hij dacht aan te komen duurde haast een eeuwigheid. Die avond, nadat Jamey had gebeld om te zeggen dat hij geland was, had hij de jeep gepakt en was naar het vliegveld gereden. Hij was benieuwd naar deze Jamey, had zich een zekere voorstelling gemaakt, maar hij was vooral benieuwd naar de reactie van Frances, zoals hij Carol nog steeds noemde. Deze afleiding zou haar goed moeten doen.

Rond halfelf was iedereen door de douane en begon opnieuw een tocht naar de bussen.

Benno keek geïnteresseerd rond; het moest toch niet zo moeilijk zijn tussen al deze toeristen een niet-toerist met een gestreepte koffer te vinden. Benno keek nog eens rond. Bij de zuil stonden, op een groepje mannen na die elkaar enthousiast stonden te begroeten, geen mensen meer die niet bij het vliegveld hoorden.

Hij stond op om even op de borden te kijken of er soms nóg een vliegtuig werd verwacht. Dit was echter niet het geval. Vreemd: Jamey had gezegd dat hij geland was. Zijn blik ging weer naar het groepje. Twee van het mannen waren blijkbaar met slecht weer van huis gegaan, ze waren in elk geval niet op deze temperatuur gekleed. Eén van de twee deed zijn lange jas uit.

Frances heeft ook een voorliefde voor dat soort jassen, schoot hem terloops in gedachten.

Hij keek op zijn horloge. Klokslag halfelf was het; zo langzamerhand moest hij terug, want hij wilde Frances niet te lang alleen laten. Hij had haar gezegd dat hij die avond een kennis zou ontmoeten, die op doorreis was. Ze had het geen enkel probleem gevonden. Sterker nog: hij had het idee dat het haar totaal niet interesseerde wat hij deed. Zolang zij maar niet mee hoefde. Maar nu was hij lang genoeg weg geweest. Het was nog een aardig stuk rijden naar het huis. Jamey zou slapen in een van de kamers van het grote huis dat ze gehuurd hadden.

De vier mannen pakten hun tassen en jassen op en liepen richting Benno. Aarzelend hoorde hij een van de vier zeggen: ‘Ben jij toevallig Benno?’

‘Uh ja, ja, ik ben Benno Kuypers,’ antwoordde hij verrast en schakelde in gedachten razendsnel over op het Engels.

Een opgeluchte zucht klonk.’ Hi, ik ben Jamey. Dit zijn Steven, Robin en Vincent.’

Nu werkte Benno’s brein op topsnelheid. ‘Steven, Robin en Vincent…, Carols broers? Maar dat kan toch niet? Jullie zijn toch dood…?’

Onderweg in de auto kreeg Benno het hele verhaal te horen. Carols overtuiging dat ze alle drie niet meer in leven waren was iets dat hij heel zeker wist.

Ze spraken af dat ze Carol pas de volgende ochtend zouden zien, zodat iedereen eerst kon acclimatiseren en bijkomen van de vlucht.

Voor Benno laat in de middag weg was gegaan had ze nog op het strand gezeten, maar het was ondertussen al laat en fris geworden.

Hij reed rustig naar het huis en parkeerde de auto. Fluisterend gingen ze naar binnen en Benno wees hun de kamers in de zijvleugel, die ze konden gebruiken. Gelukkig was het huis groot genoeg. Ze hoefden elkaar niet te zien, wanneer iemand naar een badkamer moest. De zijvleugel had twee aparte slaapkamers en kon als volledig extra gemeubileerd onderkomen ingezet worden. Ze zouden wel met zijn tweeën op één kamer moeten slapen, maar dat was geen enkel probleem.

De volgende dag begon als alle andere dagen: Benno en Carol ontbeten, Carol ging zwemmen en ze maakten plannen voor die middag. Benno wist natuurlijk heel goed dat er niets van die plannen terecht zou komen, maar hij liet haar in de waan.

Hij had met Jamey afgesproken dat hij en zijn broers eerst uit zouden slapen en dan tegen de middag de confrontatie aan zouden gaan. Hij zou samen met Carol naar het strand gaan en zou dan even later de mannen ophalen.

De morgen verliep zoals ze hadden bedacht en na een lichte lunch wilde Carol het huis even ontvluchten.

‘Ik ga nog even uitwaaien,’ zei Carol tegen Benno. ‘Dat vind je toch niet erg?’

‘Ga maar lekker, ik kom misschien straks nog wel bij je,’ antwoordde Benno opgelucht, terwijl hij deed alsof hij erg druk was met een brief.

Zodra ze weg was liep Benno naar binnen en hoorde ondertussen al gestommel.

De heren kwamen in zwembroeken naar buiten en waren op weg naar het zwembad.

Vincent had een cd-speler bij zich en zodra hij hoorde dat Carol niet in de buurt was zette hij hem aan.

‘Hé, Watership…,’ herkende Benno.

Vincent grinnikte. ‘Goede muziek, nietwaar?’

Ze zwommen een paar baantjes en besloten al dat ze, voor ze naar Carol zouden gaan, eerst met Benno wilden praten.

Tien minuten later zaten ze op het terras van het vakantiehuis. Ze hadden zich nu wel gekleed naar de temperatuur en nu Benno ze allemaal kon bekijken, herkende hij Carol in de mannen. Ze leken allemaal op de een of andere manier op elkaar, hoewel Vincent er het meest uitsprong met zijn uiterlijk, door zijn wilde blonde haren. Bovendien had hij een piercing in zijn oor, iets dat bij hem paste, maar wat hem ruiger maakte dan zijn broers.

Ze besloten koffie te drinken op het dakterras. Er was nog genoeg te bespreken en dat wilde ook Benno eerst doen. Bovendien konden ze vanaf het terras alvast zien waar Carol was. Want vanaf dit terras had je uitzicht op het strand en daar zat dus Carol. ‘Ze is een stuk gegroeid,’ merkte Vincent als eerste op, toen hij haar in de gaten kreeg.

Ja, Carol was inderdaad flink veranderd. Had ze, toen ze wegging, nog lange haren, nu krulden haar haren kort om haar hoofd. Het brilletje had ze verruild voor contactlenzen en ze was nog een stukje langer geworden. De dagen in Portugal hadden haar een mooie tint gegeven en van een afstand zag ze er goed uit.

Ze zagen hoe ze toch nog tamelijk moeizaam opstond. Het zwemmen ’s ochtends was wel goed voor haar lichaam, maar als de spieren daarna weer tot rust kwamen had ze pijn.

‘Wat heeft ze, waarom beweegt ze zo moeilijk?’ vroeg Robin. ‘Tja, dat is dus een van de reden waarom ik jullie, of eigenlijk

Jamey heb gevraagd te komen. Carol is een aantal weken geleden het slachtoffer geworden van een aanslag. Ze heeft het ternauwernood overleefd en heeft daar nu erg onder te lijden,’ vertelde Benno.

De jongens schrokken zichtbaar.

‘Is bekend wie het heeft gedaan?’ wilde Steven weten.

‘Ze heeft verteld dat het een van haar contacten van het uitzendbureau geweest moet zijn, die dezelfde dag spoorloos was verdwenen’, antwoordde Benno. Een zekere Roy Braedle. Maar ze heeft ook een andere naam genoemd… Sorry, ik weet niet meer wat die was.’

‘Wacht! Nee…,’ riep Robin en schreef die naam op een papiertje. Hij zag het meteen: Roy Braedle: Robert Dayle!’ Tien tegen één dat ook Carol hier achter was gekomen, maar waarschijnlijk te laat. Dat zou heel goed de reden kunnen zijn van haar depressiviteit.

Benno knikte: ‘Ja, dat was die naam.’

Nu was nog de vraag hoe Carol zou reageren als ze de drie dood gewaande broers terugzag. Ze besloten eindelijk naar het strand te gaan en wandelden rustig naar haar toe.

Carol zag ze komen en keek verbaasd op. Benno had niets gezegd over visite.

Even keek ze naar de vier en kwam er een pijnlijke trek op haar gezicht. Snel keek ze de andere kant weer op. Natuurlijk was dat Jamey niet! Nu begon dat ook al: ze zag in iedereen iemand anders. Het gebeurde wel vaker dat mensen van buitenaf kwamen zwemmen op hun stukje strand, ook al was dat natuurlijk niet de bedoeling van een stuk privéstrand. Maar hoe dichterbij ze kwamen, hoe meer het gevoel van herkenning er was. En de anderen dan? Het zou toch niet mogelijk zijn? Zou het echt waar zijn? De gelijkenis met Robin en Vincent was angstaanjagend eng. Als ze niet zeker wist dat ze beiden niet meer in leven waren, dan zou ze hen zeker om de hals zijn gevlogen. De gelijkenis was zo treffend, het heimwee zo scherp dat een kreun ontsnapte aan haar lippen

Jamey opende zijn armen en riep haar naam. Carols ogen begonnen te tranen. Nog even aarzelde ze en ze keek vragend naar Benno, die naar haar knikte dat ze het goed zag. Toen stond ze op en stortte zich toen met een luide schreeuw in Jamey’s armen. Ook Steven, Vincent en Robin kwamen erbij staan en Benno trok zich tactvol terug. Dit moment was voor hun vijven en daar was iedere buitenstaander te veel bij, zelfs Benno. De komende uren waren voor de Vanhovens en niemand zou hun die meer afnemen.

HOOFDSTUK 8

AUSTRALIË IS HET EINDE…?

Ja, dat was wat geweest, daar op het strand. Hoe ongelooflijk was dit verhaal?

Ze had haar familie terug! Een deel van haar familie. Gek eigenlijk, maar het gemis van haar ouders had ze beter kunnen accepteren destijds. Misschien omdat ze met eigen ogen had gezien dat ze dood waren? Nee, dat kon het niet zijn… ze had ook Steven en Robin in het mortuarium zien liggen. En Jamey had haar overtuigd van Vincents dood en dat hij zo dusdanig gewond was geweest dat ze hem niet meer mocht zien. Alles was gelogen. Alles was in scène gezet. En zij had het klakkeloos geloofd.

Ze vond het nog steeds moeilijk om het te accepteren.

Maar goed, op die dag waren ze dus weer bij elkaar gekomen. Hoe sterk was het gevoel niet geweest om dat samen zijn nooit meer los te laten? Wat goed dat ze niet was bezweken aan haar medelijdengevoelens voor Benno, maar naar haar hart had geluisterd. Hoe anders was haar leven nu dan geweest.

Het was ondertussen al een heel verhaal geworden. Ze was nu toe aan het gedeelte van de grote emigratie. Nog een keer weer haar biezen pakken en de grote oversteek maken naar het land down under. Maar nu niet meer alleen; verhuizen in de wetenschap dat er mensen op je wachten die van je houden.

Hoe anders zou deze start zijn! Ze wist het allemaal nog heel goed. Het was immers nog niet zo lang geleden.

Hoofdstuk acht dan maar, nog één hoofdstuk verwijderd van haar stommiteit. Een stommiteit die ze kostte wat kost op wilde schrijven, zodat ze zich altijd zou herinneren wat ze gedaan had. Niet dat ze dat ooit zou vergeten; het litteken op haar voorhoofd zou haar er altijd aan herinneren.

Maar goed, nog twee hoofdstukken te gaan.

Ze pakte een glas ijsthee en leunde achterover in de schommelstoel.

Hoe zou ze beginnen? Wat voor titel moest dit hoofdstuk krijgen? Ze pakte haar pen en begon weer te schrijven.

Het ongeloof en de vreugde wisselden elkaar die dag vaak af bij Carol. Steven, Robin en Vincent… Ze waren dus geen van drieën dood, hoe was het mogelijk dat ze het niet in de gaten had gehad? Maar leefden vader en moeder dan ook nog ergens anders? Nee, ze waren écht niet meer in leven, helaas, want hoe anders zou hun leven er dan nu misschien hebben uitgezien?

De verdere dag vlóóg voorbij. Het was ondertussen avond geworden en ze lagen en zaten met z’n allen op het strand en genoten na van een barbecue.

Vier jaar is niet zo’n lange tijd, maar was voor hen een ‘eeuwigheid’ geweest. Ze hadden elkaar zo ontzettend veel te vertellen, er kwam geen einde aan de verhalen!

Foto’s werden getoond (dat ze daaraan hadden gedacht, grinnikte Carol stilletjes) en de hoeveelheid foto’s die Steven had meegenomen overtrof ruimschoots de rest. Hij was trots op zijn kleine Holly en dat mochten ze weten ook!

Het meest hadden ze toch allemaal moeten lachen om het feit dat zowel Vincent als Robin met goedkeuring van de FBI de achternaam Jones hadden aangenomen. Geheel volgens datgene dat ze vroeger altijd hadden geroepen als ze zich weer eens tegenover hun vader hadden beklaagd vanwege hun, naar Amerikaanse begrippen, vreemde achternaam. Hij had dan steevast geantwoord dat ze zich maar om moesten laten noemen tot Jones, een zeer veel voorkomende naam. Groot was dan nu natuurlijk ook de hilariteit dat ze die naam inderdaad toebedeeld hadden gekregen. Steven was de eerste van de vijf die getrouwd was.

Robin had al een lange tijd geen relatie meer, maar was onlangs toch als een blok gevallen voor Joy. Ze zouden gaan samenwonen, zodra alles met de familie geklaard was. Als alles weer ‘normaal’ liep en ze weer rust hadden gekregen.

Vincent had een heleboel vriendinnen, maar was nog niet toe aan een vaste relatie. Zijn werk bij Watership nam zoveel aandacht en tijd in beslag dat hij niet de fut had ’s avonds ook nog eens tijd vrij te maken voor een ander.

En Carol, Carol had Benno, dat was de jongens wel duidelijk. Jamey had de verhalen grijnzend aangehoord. Hij had het wel ontzettend goed getroffen met zijn eigen keus, vond hij en vroeg de jongens of ze nog wisten wie Madelyn was. En of ze het nog wisten, Madelyn was destijds door de drie bijna heilig verklaard. Vincent had haar maar even gezien, maar was ook aardig onder de indruk geweest. Jamey zei niets meer, keek alleen maar met een brede grijs naar de anderen.

‘Je wilt toch niet zeggen dat jij, dat jullie? Jamey, nee toch?’ klonk het quasi verontwaardigd.

‘We trouwen over een paar maanden,’ glunderde Jamey, ‘en niet alleen omdat we dat zo graag willen. Het is een moetje!’ Hij moest ontzettend lachen om de gezichten van de anderen. Carol was ongelofelijk blij.

Kijk nou: zij zat in de buurt van Porto op het strand, samen met haar broers, alles zou weer goed zijn. Alles, behalve de enorme afstand die hen scheidde. Ze zouden weer bij elkaar in de buurt moeten zijn, dit was geen doen om de contacten in stand te houden.

Een mogelijkheid was natuurlijk om weer naar Amerika te gaan. Hoe langer ze erover nadacht, des te meer vond ze dat dit besproken moest worden.

Tijdens de barbecue die avond bracht ze het ter sprake.

Ja, ze waren het er allemaal over eens dat deze situatie ver van ideaal was. Maar wanneer ze teruggingen naar New York, wat zou er dan van een normaal leven komen? Dayle wist ze te vinden in New York, dat stond vast. Altijd op je hoede zijn, het leven dat Jamey dus nu leidde, was vermoeiend. Nooit de zekerheid hebben dat je veilig was, altijd over je schouder moeten kijken en zelfs niet kunnen vertrouwen op de koffie, die je normaal dronk, dat was slopend.

En daarbij, Vincent voelde er niet veel voor zijn band op te geven, vooral nu ze zulke enorme successen boekten. Het was een Australische band en de hele band verhuizen ging nu eenmaal niet. Nee, Vincent bleef in Australië, dat stond voor hem vast.

Ook Robin voelde niet veel voor een hernieuwde ontmoeting met Dayle, daarbij had hij het ook prima naar zijn zin als vast lid van de beveiliging van Watership.

Verhuizen naar Australië dan, dat was natuurlijk een volgende oplossing, maar wilden Steven en Jamey en hun respectievelijke vrouwen dat wel?

Steven zou onmiddellijk emigreren, als hij bij zijn broers kon zijn. Trisha zou hem wel volgen, ze liet in feite niemand na, nadat ze hals over kop bij haar ouders weg was gegaan zonder ooit nog weer contact met elkaar te hebben gehad.

Robin lag op zijn rug naar de sterren te turen. ‘Weet je nog, Steve, met zijn tweeën op patrouille, samen in die oude politieauto’s?’ vroeg hij en richtte zich op een elleboog op.

‘Waar wil jij naartoe met die vraag?’ vroeg Steven lacherig. ‘Mijn huidige partner Tony gaat over een tijdje voor zichzelf beginnen, een detectivebureau. Dan zit ik zonder partner en ik zou zo niet iemand weten op wie ik blindelings kan vertrouwen. Tenzij…’ en hij ging rechtop zitten en schudde het zand van zijn armen en rug, ‘tenzij jij met me wilt samenwerken. We werken op een hoog niveau bij de AFP, met een grote eigen verantwoordelijkheid, maar dat hadden we destijds ook. Voel je ervoor, dan probeer ik je in ons team te krijgen. Dan heb je minder problemen met de verhuistroep. Als Vincent en de band op tournee gaan, gaan wij samen mee als extra krachten in het beveiligingsteam.’ Steven dacht geen moment na en stemde onmiddellijk in. Trisha zou het goedkeuren, daar was hij van overtuigd.

Dat maakte de stand op drie in Australië, één in Amerika en één in Nederland.

‘Jamey, doe je mee?’ vroeg Vincent nu luchtig. Hij zag het wel zitten dat de rest ook in de buurt kwam wonen. Hij nam een hap van zijn spies, kauwde even en zei toen, alsof het al een beklonken zaak was: ‘Ik heb voor jou nog wel iets moois in gedachten.

We trekken ons niets meer aan van de idioot Dayle, of wie dan ook iets van ons wil. Ik ga eindelijk in mijn band meespelen, ook ‘on stage’ en laat alle administratieve rompslomp aan jou over. Jij wordt de financieel manager, ik zorg voor de muzikale kant zoals de boekingen en concerten.’

Robin, Steven en Carol keken elkaar eens aan en schoten vreselijk in de lach.

Jamey als manager van een rockband, bespottelijk! Jamey die dagelijks in een driedelig kostuum naar zijn werk ging met zijn aktetas, die er zelfs na werktijd nog redelijk netjes uitzag, die meer van de oude muziek hield en vroeger vaak Vincent gedreigd had hem iets te doen als hij thuis doorging zijn soort muziek af te spelen op een veel te hoog geluidsniveau.

Opperste verbazing en ongeloof kwam dan ook toen Jamey bijna direct instemde, mits hij Madelyn natuurlijk zo gek kon krijgen. Want gek was hij in ieder geval, dit aanbod aan te nemen. Maar hij wilde iets anders met zijn leven, niet meer de situatie van nu, met het idee dat Robert Dayle op elke willekeurige straathoek zou kunnen staan of dat hij door iemand te grazen werd genomen wanneer hij uit de metro stapte. Hij wilde leven, veiligheid, geluk, en niet meer de eeuwige nette, brave Jamey zijn. Hij wilde uitbreken, haast letterlijk uitbreken uit het leven dat hij nu leefde en dan doen waar hij zin in had. Een besluit, dat hij voor zichzelf al had genomen even nadat Benno hem gebeld had. Het roer moest om. Goed, Watership was niet helemaal zijn soort muziek, maar wat niet was kon nog komen, wie weet ging hij de muziek nog weleens waarderen. De cd die Vincent eerder die dag afgespeeld had klonk lang niet slecht.

Madelyn zou niet weten wat ze hoorde, hij was ook lang niet zeker of ze dit wel wilde, maar ze kende de familiesituatie en hij veronderstelde dat ze ook wel in was voor verandering. Ze zou voorlopig sowieso stoppen met werken, had ze besloten. Als kind van rijke ouders had ze veel geld en ze zou misschien een paar keer per jaar over kunnen vliegen naar haar ouders en twee zusjes.

Dit was voor hem de mogelijkheid om uit te breken en hoe langer hij erover nadacht, hoe meer hij voor dit plan voelde. Als Madelyn zou toestemmen zou alles snel moeten gebeuren, ze was nu nog maar net in verwachting en ze wilde vast niet vlak voor de bevalling nog aan een emigratie beginnen.

Als hij alles in het werk zou stellen om zijn ontslag te krijgen, zou hij twee maanden later in Australië kunnen zitten. Dan was er echter nog het probleem van de visa en natuurlijk niet te vergeten, ze hadden geen woonruimte, geen van allen.

‘Ik kan in twee maanden een heleboel regelen,’ kauwde Vincent nog na op het stokje saté. ‘Een tijdelijk verblijf heb ik in ieder geval voor jullie, we hebben met de band een strandhuis dat groot genoeg is om ongeveer vijftien man te herbergen. Daar zouden jullie voorlopig in kunnen.

Carol had alles aangehoord en had haar besluit klaar: ze ging ook naar Australië, met of zonder Benno. In dit geval woog haar familie zwaarder dan Benno, voor het geval hij niet mee zou gaan. Dat was iets, waarover ze in ieder geval niet twijfelde. Benno en zij waren dan wel samen, maar het was niet meer hetzelfde als voorheen, voor ze hem verteld had wie ze werkelijk was.

Dit was iets wat ze moest doen, ze waren op een vreselijke manier uit elkaar gegaan en nu haar broers straks alle vier bij elkaar waren, wilde ze niet duizenden kilometers verderop zitten.

Ze kon vast makkelijk werk vinden, daarginds. Ze was nog jong, had werkervaring, een goed schooldiploma en een hoop lef. Ze zou het wel rooien, al dan niet met een beetje hulp van de anderen.

Alleen, om Benno dit alles te vertellen, dat zou een harde dobber worden! Benno had hun toekomst al zitten uitstippelen, voor ze hem had verteld wie ze werkelijk was. Hij was degene geweest die dit alles voor elkaar had gekregen, ook al wist hij toen natuurlijk nog niet welke gevolgen het zou hebben.

Een slapeloze nacht later besloot Carol dit in ieder geval niet uit te stellen en wéér gingen ze samen naar het strand. Dit keer was Benno niet boos, nee, hij was woedend! Machteloos schreeuwden ze naar elkaar, elkaar zó goed begrijpend, maar de ander toch niet willen begrijpen.

Nee, hij ging onder geen beding mee! Ze had zich zo makkelijk om laten praten, wist niet wat ze wilde en dacht alleen maar aan zichzelf.

En Carol vond Benno onredelijk; hij wilde zelfs niet denken aan een verandering. Een paar jaar wilde ze desnoods wachten, maar voor hem was het onderwerp van de baan; hij zat goed en ging niet weg.

Met een wilde ruk griste Carol haar ring van haar vinger en wierp die Benno voor zijn voeten. Toen rende ze weg, richting het huis, om direct haar koffers in te pakken.

Ze had nog voldoende geld bij zich om een retourticket te kopen naar Nederland. Daar zou ze de meest noodzakelijke spullen inpakken, haar huur en baan opzeggen en eenmaal terug in Porto zou ze met Vincent en Robin meegaan. Benno was voorbij, de periode Nederland was geëindigd, ze wilde weg, weg van alles. Op naar een nieuw begin, op naar nieuw geluk!

Carol kreeg het druk die week. Ze had een retourticket dat slechts vijf dagen geldig was en in die vijf dagen zocht ze iemand anders voor haar etage, verkocht haar meubels, sorteerde spullen die ze mee wilde nemen, ging naar het consulaat en kreeg toestemming te verhuizen naar Australië, omdat ze opgevangen zou worden door haar broers.

Binnen drie maanden moest ze voor haar eigen kost en inwoning kunnen zorgen, dan mocht ze blijven.

Ze zorgde dat ze een medische verklaring had, nam per direct ontslag op haar werk, haar opzegtermijn ten spijt, zegde verzekeringen en huur op en regelde alles wat ze kon.

Ze nam afscheid van bekenden, sprak op het werk nog alles door met het hoofd van de personeelsafdeling en op vrijdag pakte ze haar tassen bij elkaar en stapte in het kleine chartervliegtuig naar Porto.

Toen ze arriveerde in Porto stond Steven op haar te wachten. Een zucht van opluchting ging door haar heen, het was te pijnlijk geweest als ondanks alles Benno hier had gestaan.

Ze reden terug en Steven vertelde wat ze allemaal gedaan hadden en wat de plannen waren. Hij en Jamey zouden de volgende dag terugvliegen en het plan aan de beide dames voorleggen.

Robin en Vincent zouden een dag later vertrekken, al dan niet met haar. Omdat ze er eigenlijk wel zeker van waren dat Carol met hen mee zou gaan, hadden ze alvast een ticket voor haar gereserveerd.

Steven vertelde van het lange gesprek dat ze met Benno hadden gevoerd. Een gesprek dat op niets meer was uitgelopen dan verwijten van Benno’s kant. ‘Stank voor dank’, had hij nog gezegd, terwijl hij ook heel goed wist dat dit een speling van het lot was geweest. Onder geen enkele voorwaarde ging hij mee de onzekere toekomst tegemoet en dan wat hij bij zijn werkgever opgebouwd had achter te laten!

Als laatste had hij nog gesuggereerd dat Carols liefde voor hem blijkbaar niet diep had gezeten, anders verliet ze hem niet zomaar.

Hier konden de jongens geen van allen een zinnig antwoord op geven.

Benno’s gedachtegang was in dezen niet te beïnvloeden en, dat moest hij zelf toch ook toegeven, Carol ging geheel op eigen initiatief mee, zij was zelfs degene die met het plan was gekomen om weer bij elkaar in de buurt te zijn.

Die laatste dag terug in Portugal kroop om. Steven en Jamey waren al vertrokken naar Florida.

Natuurlijk had ze nog veel te bepraten met Vincent en Robin, maar het feit dat ze nog steeds veel om Benno gaf maakte alles alleen maar moeilijker. Haar liefde was eerder al bekoeld, maar hij had nog altijd een grote plek in haar hart. Nog éénmaal wilde ze met hem praten, nog éénmaal haar kant van het verhaal vertellen en toch proberen hem mee te krijgen. Ze liep met hem naar het strand om alles te bepraten, maar Benno was onverbiddelijk.

Carol had gekozen, dat was hem pijnlijk duidelijk. Het enige dat ze kon krijgen was een hand en een vluchtige kus, maar praten wilde hij niet meer.

Praten zou misschien nog meer stukmaken. Praten zou hem misschien op andere gedachten brengen, gedachten die hij nu niet wilde bevechten. Hij was in geen geval van plan zich te mengen in dit volgens hem absurde plan. Weg van alle veiligheid van thuis, van zijn collega’s, van al zijn vrienden, in een volslagen onbekend land. Ja, met Carol om hem gezelschap te houden, maar ook met haar vier broers die hij niet kende, broers die een vreemd leven voerden.

Misschien zou hij dan ook gezocht worden door die gek van een Braedle, o nee, hij heette Dayle.

Benno ging niet in op Carols smeekbede en liet haar alleen achter op het strand, om haar niet weer te zien. Zelfs toen ze die avond afscheid wilde nemen liet hij zich niet zien.

Van haar werkgever had ze een enveloppe in haar handen gedrukt gekregen als dank voor het werk dat ze voor het bedrijf verricht had. De inhoud zou ze goed kunnen gebruiken. Het was een geldbedrag, opgehaald bij het team waarmee ze samenwerkte en als afscheidscadeau van het bedrijf. Het salaristegoed zou overgemaakt worden zodra ze ‘op orde’ was en een rekeningnummer bekend had gemaakt. Daarnaast had ze een mooi getuigschrift gekregen, in het Engels, met daarin alleen maar lovende woorden.

De reis naar Australië was minder lang dan Carol had gedacht, ook omdat zowel Robin als Vincent niet uitgepraat raakten over wat ze allemaal konden gaan doen als ze eenmaal weer thuis waren.

De kennismaking met de band stond hoog op het lijstje en Carols nieuwsgierigheid werd wel erg geprikkeld, mede omdat het er duimendik bovenop lag dat Vincent wel iets zag voor haar in een relatie met Joey. Geen haar op haar hoofd die nu al dacht aan een andere relatie, de wond van Benno was nog wel heel erg vers, maar als deze Joey werkelijk zo was als Vincent hem beschreef, wie weet wat de toekomst dan nog in petto had.

Ze zou de eerste tijd bij Vincent logeren, want alleen in een heel groot strandhuis trok haar niet erg. Ze zou zo snel mogelijk proberen eigen kamers te krijgen en natuurlijk moest ze zien werk te vinden. Het maakte voorlopig niet uit wat, als ze maar in haar eigen onderhoud kon voorzien.

Australië begroette hen met een stralende zonsopgang en toen ze uit het vliegtuig stapten voelde Carol zich een stuk beter dan die laatste dagen in Porto.

Op het vliegveld werden ze opgewacht door Joey, die hun een lift naar huis zou geven.

In de tussentijd waren ook Steven en Jamey weer thuis aangekomen. Ze waren na een tussenstop in Miami beiden hun eigen weg gegaan en hadden elkaar een week de tijd gegeven voor ze tot een besluit zouden komen. Beiden waren ze opgewonden geweest en toch ook een beetje bang voor de reacties van hun beider partners.

Steven was er vrijwel zeker van dat Trisha mee zou gaan, maar Jamey wist nog niet wat Madelyn zou willen. Oké, hij was verzekerd van een goede baan; hij had de afgelopen dagen nog het een en ander met de band zelf kunnen regelen per fax, onder andere over het te verdienen salaris en de beschikbare woonruimte. Alles was prima in orde, alleen zou Madelyn mee moeten werken.

Toen Jamey de voordeur van hun woning openende, vloog Madelyn hem in de armen alsof hij een paar maanden weggeweest was in plaats van een week. Op haar vraag hoe het was geweest kon hij alleen maar zeggen dat hij een fantastische week had gehad.

Ze keek hem glimlachend aan en zag tegelijk de glinstering in zijn ogen. ‘Jamey Vanhoven, wat hebben jullie uitgedokterd en wat durf je mij nog niet te vertellen?’ begon ze quasi serieus. ‘Wat denk je?’ vroeg hij vermaakt.

‘Ik antwoord daar niet eens op, stel je voor dat ik iets zeg en je daarmee alsnog op ideeën breng. Vertel me maar eens zelf wat je hebt gedaan.’

Al pratend belandden ze in bed, maar van vrijen kwam nog niet veel, doordat ze elkaar eigenlijk eerst nog veel te veel te vertellen hadden. Ze nestelden zich in elkaars armen en hij vertelde alles voorzichtig, want hij wilde niet te enthousiast overkomen. Zij reageerde in ieder geval tot nu toe beter dan hij had durven hopen: ze weigerde niet direct!

‘Eigenlijk heb ik dit aan zien komen,’ vertelde ze hem en kroelde met een vinger voorzichtig over zijn blote buik. ‘Ik had al wel het gevoel dat dit eens zou komen. Van wie kwam het idee eigenlijk?’

Jamey dacht even na. ‘Carol begon erover, maar ik denk dat we er allemaal al weleens over hadden gedacht. Carol is nu met Vince en Robin meegegaan, heeft alles achtergelaten, zelfs haar verloofde, omdat ze niet langer zonder ons allemaal wilde zijn. Toen Robin Steven vroeg, wisten we allemaal al dat hij toe zou zeggen. Hij zit absoluut niet op zijn plek in Clearwater Largo en heeft daar een heel slechte start gemaakt, samen met zijn vrouw en hun dochtertje. Daarna kwam Vincent met dat idiote idee van hem en daar heb ik ook wel oren naar, vooral na de informatie die hij me kon geven over de verdiensten.’

Madelyn kroop over hem heen en ging languit op zijn buik liggen. Ze steunde haar hoofd in haar handen door haar ellebogen aan weerszijden van zijn hoofd te plaatsen. ‘Als ik het goed begrijp is de zaak dus al rond!’ zei ze en Jamey wist werkelijk niet hoe ze nu reageerde. Was dit een plagend vragen of een enigszins teleurgestelde vaststelling?

‘Natuurlijk niet, dit gaat in overleg met jou gebeuren,’ antwoordde hij snel en liet er zachtjes aan toevoegen: ‘of niet natuurlijk…’ ‘Hmm, dus het komt nu op mij aan…’ Ze keek hem aan, maar zag dat hij zijn gezicht afgewend had. Hij wilde niet zien hoe ze dit op zou vatten.

Madelyn had haar besluit al lang genomen: natuurlijk zou ze meegaan. De band met haar vader was niet zo geweldig meer nadat ze had verteld dat zij en Jamey een baby zouden krijgen en ondanks het feit dat ze veel van haar moeder hield hing ze niet genoeg aan haar familie om kostte wat kost in New York te willen blijven. Als ze een of twee keer per jaar over zou komen zou dat voor haar genoeg zijn.

Ook nu zag ze haar ouders zelden, meestal waren ze te druk met een bridgecompetitie of gingen ze samen naar een van haar vaders befaamde golftoernooien. De societywereld had hen nu al geruime tijd in haar greep en haar ouders genoten daar erg van, tot Madelyns vreugde.

Jamey als schoonzoon vonden pa en ma niet zo’n geweldige keus. Ze tolereerden hem, maar meer ook niet.

Als ze mee zou gaan naar Australië zou ze worden opgenomen in de Vanhoven familie. De jongens waren jaren geleden al goede maatjes met haar geworden en ze verheugde zich op een nieuw treffen, ware het dan dat dit onder andere omstandigheden zou gebeuren dan toen.

Ze liet haar hoofd zakken en gaf hem een kus: ‘Ik zal overal naartoe gaan waar jij naartoe gaat,’ fluisterde ze.

Hij keek even zeer verrast en begon daarna gelijk aan een lange, romantische vrijpartij.

Ze reageerde dus zoals hij had gehoopt en eigenlijk ook wel had gedacht…

Alles zou goed komen, eindelijk kwam de familie weer bij elkaar.

HOOFDSTUK 9

AFREKENING MET HET KWAAD?

Er was geen ontkomen aan: haar verhaal was bijna klaar. Ze had zo’n beetje alles op papier gezet wat hun de laatste jaren was overkomen, alleen het allerbelangrijkste gegeven ontbrak nog. Hoe confronterend zou het zijn het op te schrijven? Het nogmaals te beleven? Voelen dat wat je gedaan had ontzettend stom was geweest?

Nog voelde ze de schaamte. De enorme driftbui die Vincent had gekregen, Joey die razend was geweest, Steven die alleen maar had gekeken…

Ze had iedereen plechtig moeten beloven nooit meer zoiets stoms te doen. Op eigen houtje proberen iets op te lossen waar tientallen mensen in jaren niet in waren geslaagd.

Maar was het niet begrijpelijk geweest? Dat ze het zat was altijd maar over haar schouder te kijken? Dat ze vond dat ze oud genoeg was voor een hernieuwde confrontatie met Robert Dayle. Dat ze eindelijk wilden weten waarom hij hen als prooi had. Het rare gepraat van toen in Utrecht: ze moest antwoorden hebben. Ze moesten nu achteraf toegeven dat ze het goed geprobeerd had. Ze glimlachte even: ze was het allemaal weer aan het goedpraten.

Nu eerst maar eens figuurlijk met de billen bloot en dat opschrijven wat ze al zolang van zich af moest hebben: de confrontatie met Robert Dayle. Of eigenlijk: de laatste confrontatie met Robert Dayle.

Ze was ervan overtuigd dat ze hem nooit meer zou zien. Dat was het enige goede dat eruit was gekomen, na die beroerde ontmoeting.

Hoofdstuk negen ging over haar en Dayle, het beslissende hoofdstuk.

Ze waren getrouwd! Carol en Joey.

Het was een prachtige dag geweest: 16 februari 1992. Ze hadden een groot feest gegeven en ze had zich nog nooit zo gelukkig gevoeld.

Veel tijd voor de huwelijksreis was er niet geweest, maar het huwelijkscadeau dat Carol van Joey had gekregen maakte alles dubbel en dwars goed. Hij had een appartement op Key West, met uitzicht op de zee, voor haar gekocht, geheel ingericht in frisse heldere kleuren, ideaal voor een heerlijke vakantie zo nu en dan!

De Amerikaanse tour die Watership zou gaan maken, zou een Florida-tour worden. Carol had hier direct op gereageerd met de mededeling dat ze mee ging naar Florida en dat ze in die periode naar het appartement zou gaan. Joey vond dat een prima idee.

Eind maart van dat jaar vertrok de band naar Miami, waar ze zouden beginnen met de tour. Voor het eerst gingen ze internationaal, nu Vincent eindelijk volledig als bandlid mee ging spelen en ook in de publiciteit mocht komen. Zijn angst voor Dayle was voorbij: hij wilde niet meer in diens schaduw leven en zich verstoppen voor iedereen die hem benaderde.

Voor de tour officieel begon hadden ze nog een weekend de tijd om de campers te installeren.

Joey en Carol vertrokken naar het appartement op Key West. Carol had het nog niet gezien en was onder de indruk! Hier zou ze het best een tijd uithouden.

Ze zouden elkaar regelmatig zien: óf Joey kwam naar haar óf zij ging de band achterna. Hier kon ze heerlijk op adem komen na alles wat er de laatste jaren was gebeurd.

Ze speelden tijdens het eerste concert zoals ze nooit eerder hadden gespeeld en ook nog eens voor een zeer enthousiast publiek. Het openingsconcert had niet beter kunnen zijn! De recensies die de volgende dag in de kranten stonden waren overweldigend. Watership had laten zien wat ze waard was. Ze hadden Amerika zonder meer ingepakt en genoten direct al van de positieve recensies. Carol had nu tijd om van de eerste twee weken vakantie te gaan genieten. Ze had zelfs een kleine auto tot haar beschikking, maar voorlopig deed ze het rustig aan. Ze maakte kennis met haar naaste buren en stelde zich niet voor als Mrs. Joey Donewell, maar ze zou (na overleg met de autoriteiten) op Key West wonen als Carol Vanhoven, haar meisjesnaam. Joey en zij wilden niet direct bekend staan als de zanger van Watership en zijn vrouw. Met deze naam zou ze niet opvallen.

Na twee weken ging ze de band opzoeken.

De jongens waren blij haar te zien, zij was blij de band te zien, alles ging van beide kanten gesmeerd.

Carol liep constant rond met een fototoestel en maakte dat weekend zoveel mogelijk foto’s van iedereen voor de achterblijvers in Sydney. Eenmaal terug op Key West liet Carol de foto’s ontwikkelen bij het fotowinkeltje annex restaurantje, waar ze haar ondertussen kenden, doordat ze haar fotoapparatuur daar had gekocht. Ze sprak af met de eigenaar dat hij persoonlijk zou zorgen dat de foto’s niet in andermans handen kwamen en Carol beloofde hem als dank een vrijkaartje. Op die manier ontstond een fijne vriendschap tussen hen beiden. Carol verdeelde de foto’s over de diverse brieven naar het thuisfront, maar de foto waar de hele crew, band en zijzelf opstond in innige omarming kreeg een mooie lijst en een speciaal plekje in het huis.

Ze had na een aantal weken een vast leefritme gekregen, niet erg vol, maar voorlopig was het genoeg om haar dag door te brengen. Ze begon de mensen in haar naaste omgeving te kennen, kreeg de werken leefritmes van haar buren door en volgde met interesse wat er bij de verderop gelegen aanlegplaats voor cruiseschepen gebeurde.

Ook ’s avonds had ze hier een prachtig uitzicht: het appartement lag op een hoek en had zodoende een balkon aan twee kanten. De linkerzijde van haar woning had uitzicht over de pier en als ze voor zich uitkeek, kon ze ’s avonds de zon in zee onder zien gaan. Een adembenemend schouwspel waar ze bijna elke avond weer van genoot.

Toen Carol een goede twee maanden op Key West was begon er iets te knagen, een zeker gevoel van verveling. Het was natuurlijk heerlijk om bijna niets te hoeven doen, maar nu kreeg ze het gevoel dat ze de spanning van het werkende bestaan miste.

Ze merkte dat ze steeds vaker begon terug te denken aan vroeger, aan de periode voor ze elkaar terug hadden gevonden. Dan kwam ook Benno wel eens terug in haar gedachten. Wat zou hij ondertussen doen? Zou hij ook wel eens terugdenken aan haar?

Had hij spijt van de beslissing die hij toen nam? Ze merkte dat ze het ook steeds moeilijker vond om positief te denken over Benno om de manier waarop hij haar de laatste dagen behandeld had en hoe hij met haar geruzied had over haar besluit mee te gaan naar Australië. Bovendien kreeg Robert Dayle een steeds grotere plaats in haar gedachtegang. Ze had tijd over, tijd om na te denken over alles wat er gebeurd was. Vroeger en nog niet zo lang geleden. Hij was een hele tijd naar de achtergrond verdreven geweest, maar hij kwam de laatste dagen keer op keer terug in haar gedachten. Dayle had geprobeerd haar te vermoorden, nadat hij iets wilde weten over de laatste arrestatie, die haar vader had gedaan. Maar hoe kwam hij op het idee dat zij daar iets van wist? Of dat de broers dat wisten? Wist Dayle dat ze het overleefd had? Alleen die gedachte al boezemde haar sterke angst in. Wilde ze nog de rest van haar leven over haar schouder kijken? Wilde ze blijven leven met de vraag of ze veilig voor hem was of niet? Iets waar ze over bleef peinzen, dag in, dag uit en steeds langer en langer. Hoe kon ze hier een oplossing voor bedenken? Was er überhaupt een oplossing voor te bedenken?

Het probleem bleef sluimeren, al probeerde ze het zo van zich af te zetten. Ze bladerde door de krant, haalde de brievenbus leeg en terwijl ze me met de brieven in haar hand naar haar appartement liep, bekroop haar een gevoel. Ze moest het Dayle zelf vragen, wie weet kon ze de kwestie oplossen als hij duidelijk begreep dat ze nergens van wisten. Een hersenspinsel, waar ze wel eerst over na moest denken.

Een nieuwe dag brak aan. Carol beleefde hem in haar dagelijkse ritme. Een ontbijt, een wandeling over het strand, een kop koffie bij de pier. Ze dronk zonder te proeven, tot ze iets hoorde dat haar leven zou veranderen.

Uit een radio van het restaurantje waar ze zat klonk een liedje van een aantal jaren eerder. Juist omdat haar naam genoemd werd, trok het haar aandacht. De zanger zong en er ontstond een idee in haar hoofd.

When’d you change your number?

Hey, Carol! It’s different than you had

Have you got protection?

I know some police are bad

But that’s not why I called you up, now

You know I quit that scene

And I still remember

All those days we spent alone

You went one way while I went the other

Sometimes, I guess, that’s the way things go

Het kwam niet helemaal overeen met haar situatie, maar ze herkende een deel van zichzelf erin en kon zelfs een link leggen met Stevens foute baas.

Wat als ze Dayles aandacht zo kon trekken? Wat als ze hem kon overhalen zijn zogenaamde missie te staken? Hem vragen wat hij wilde weten, hem desnoods omkopen? Hem afkopen misschien? Wie weet was hij voor rede vatbaar?

Hoe verder het liedje speelde, hoe meer ze overtuigd raakte van haar plan. Ze moest in gesprek komen met hem. Hem geld bieden om hen met rust te laten.

Wat als ze hem een enorm bedrag zou bieden? Door haar huwelijk met Joey had ze nu immers veel geld tot haar beschikking. Mensen deden heel veel voor geld. Ze moest een eerste contact leggen en dan kijken of hij toe zou happen.

Opgelucht stond ze op, betaalde de koffie en gaf de inmiddels bevriende eigenaar van de zaak een ondeugende zoen op zijn wang. ‘Miss Carol…’ grijnsde hij en voegde er zachtjes aan toe: ‘ik ben blij eindelijk die warme glimlach weer terug te zien op uw gezicht!’

‘Dat komt door je koffie, Juan,’ vleide ze hem en beloofde de volgende morgen zoals gewoonlijk terug te komen. Met diezelfde stralende lach liep ze terug naar haar appartement.

Het was tijd voor actie. Robert Dayle zou moeten kappen, had ze besloten.

Het duurde nog de rest van de dag voor ze de advertentie opgesteld had.

Een dag die in een roes voorbij was gegaan. Ze was gedreven door haar idee. Ze moest handelen voor ze zou gaan twijfelen. Dit moest ze doorzetten, voor ze er te goed over na kon denken en terug zou krabbelen. De angst voor Dayle had plaatsgemaakt voor vechtlust en ze was ervan overtuigd dat hij in zou gaan op haar aanbod.

Het was een dag geworden van nadenken, overwegen, twijfelen, schrijven, strepen, weer schrijven en toen de beslissing dat het goed was.

Ze overlas de peperdure advertentie die ze opgesteld had:

‘Hey Robert Dayle, wanna call out to Carol?

We kunnen verstoppertje blijven spelen, of open kaart. Bel me en ik maak je verlies voor altijd goed. Daarna spreken we nergens meer over. Over en uit. Je krijgt ons niet kapot, maar wij zijn de jacht beu. Ga je akkoord, plaats dan een advertentie waaruit ik kan opmaken dat je het serieus meent. Geef een adres op en ik stuur je mijn telefoonnummer.’

Ze liet de advertentie opnemen in de grootste krant van Amerika, de USA Today en daarnaast voor de zekerheid ook in de San Francisco Chronicle en de New York Times. Ze zorgde ervoor dat de advertentie vijf dagen achtereen geplaatst zou worden en verzekerde de advertentieverkopers van de dagbladen ervan dat ze de opdrachtgever niet mochten noemen, mocht ernaar gevraagd worden. Ze nam vervolgens een abonnement op alle drie de kranten, zodat ze elke dag kon zien of hij al gereageerd had. Ze had er zelfs al voor gezorgd dat ze de beschikking had over een mobiele telefoon, zodat hij niet zou weten naar welk gebied hij belde.

Er gingen maar liefst tien lange dagen voorbij voor hij reageerde in de San Francisco Chronicle.

Ze twijfelde geen moment aan het feit dat hij het was. Hij had zinnen gebruikt uit hetzelfde liedje. Haar hartslag maakte overuren en het zweet brak haar uit. Ze besefte nu ineens wat een stommiteit ze had uitgehaald. Ze had zichzelf verraden en hierdoor ook haar familie. Ze had het moeten laten rusten: ze had hem nooit moeten laten weten dat ze nog leefde. Ze kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan dat het besef nu pas kwam. Nu, nu het te laat was.

Hij wist het en zou komen. Hoe kon ze dit ooit nog goedmaken. Misselijk van angst las ze zijn woorden:

‘Calling out to Carol

She could really twist the screws

Talk about old times but not too long ago

Carol was the girl that everybody got to know

Stuur naar PO Box 3837, 4304 18th St. San Francisco, CA 94114, USA’

Ze besefte zich ook terdege dat hij nu echt wist dat ze nog in leven was. Onherroepelijk fout! Ze had de grootste blunder gemaakt die ze had kunnen maken.

Ging ze dit opbiechten aan de jongens? Nee, ze moest dit zelf zien op te lossen. Ze kon Jamey en Vincent vooral nu niet met dit opzadelen; niet tijdens deze zo belangrijke tournee.

Hoe kon ze dit weer goedmaken? Ze moest hulp inschakelen, bescherming zoeken, hoe dan ook. Hij zou haar kunnen vinden, misschien toch kunnen achterhalen waarvandaan de advertentie kwam.

Ze overdacht alles nog een paar bange dagen lang, voor ze ook daadwerkelijk actie ondernam. Ze had er goed over nagedacht en had besloten toch politie in te schakelen. Ze had keer op keer bedacht wat er kon gebeuren en was tot de conclusie gekomen dat er eigenlijk weinig mis kon gaan. Hij zou haar niet kunnen traceren. Maar ze wilde de zekerheid dat ze van hem af was; op welke manier dan ook.

Ze had besloten haar oorspronkelijke plan toch uit te voeren, maar dan onder toezicht van de politie. Daarvoor moest ze naar Miami, of ze kon iemand laten komen. Eigenlijk was dat nog een beter plan, want dan konden ze de situatie ter plekke bekijken. Ze wilde persoonsbescherming en met het geld dat ze tot haar beschikking had kon ze dat zelf betalen. Ze wilde nu in geen geval weer een beroep doen op WitSec, omdat dit van een heel andere orde was. Ze hoefde niet onder te duiken, want hij wist wel ongeveer waar ze was. Het was nu van belang dat ze veilig bleef.

Ze nam telefonisch contact op met het hoofdbureau van politie in Miami en legde de situatie summier uit. Er werd een afspraak gemaakt voor de volgende middag en opgelucht verbrak ze even later het contact.

De volgende morgen, toen ze net terugliep van de pier naar haar appartement, zag ze iets vreemds op de parkeerplaats. Voor het appartementencomplex stond een stoere, glimmende jeep die ze niet kende. Ze fronste haar wenkbrauwen.

Had buurvrouw weer een nieuwe minnaar? Had de benedenbuurman eindelijk iets gedaan met zijn zwarte geld? Ze schrok van haar eigen gedachten en moest erom lachen: wat wist ze eigenlijk al veel in die korte periode dat ze hier was. Maar iedereen kende elkaar hier. Het leven speelde zich vooral buiten af, dus zag en hoorde je automatisch veel meer van elkaar.

Snel schudde ze haar hoofd. Nee, niet oordelen voor je zeker wist hoe de vork in de steel zat.

Dat die vork heel anders in de steel zat dan ze gedacht had bleek toen ze de buitentrap naar boven nam. Ze woonde maar driehoog en de lift was met deze warmte een beetje bedompt. Al traplopend zocht ze in haar tas de sleutel en merkte niet dat van boven twee jonge mannen haar tegemoet kwamen. Pas toen ze bijna tegen een van hen aan knalde merkte ze het. Ze keek verschrikt op en kreeg direct voor haar gevoel een enorm rood hoofd.

Dit was beslist de knapste man die ze ooit tegen het lijf was gelopen! Hij zag haar reactie en grinnikte stiekem.

‘Sorry,’ mompelde Carol en deed een stapje opzij om hem voorbij te lopen, maar hij hield haar staande.

‘Bent u Mrs. Vanhoven?’ vroeg hij en zelfs zijn stem was mooi. ‘Ja, dat ben ik,’ antwoordde Carol verbaasd. Wat wilden deze twee van haar?

De ander haalde iets uit zijn binnenzak en ongemerkt kroop Carol in elkaar. De angst voor een eventuele aanslag zat er nog steeds in. Dat het een politiebadge was had ze niet verwacht. De mensen van haar afspraak zouden immers pas later die middag komen.

‘U had gevraagd om een afspraak en we zijn een beetje vroeger gekomen om de zaak hier te bekijken,’ verklaarde de ander beleefd. Ook hij zag er goed uit, was goedgebouwd en keek vriendelijk.

Carol was opgelucht. Ze leverden in ieder geval geen half werk. Ze liep door naar boven en opende de deur van haar appartement. Ze vroeg de mannen naar binnen te gaan. Daarna sloot ze zorgvuldig de deur achter zich. Voor ze de kamer betrad nam ze een diepe teug adem. Nou, dit was dan de spanning die ze zo graag gewild had. Ze wilde er nu alles voor geven wanneer het teruggedraaid kon worden wat ze gedaan had…

‘Laten we ons eerst aan u voorstellen,’ begon de man die Carol had doen blozen. ‘Mijn naam is Roger Stevens en dit is mijn partner Stuart McQuall. Wij zijn beiden werkzaam bij de politie in Miami. Wat we van onze chef begrepen heeft u problemen met een bepaald persoon?’

‘Zo zou je het kunnen noemen,’ zuchtte Carol en bood de mannen een stoel aan. Daarna vertelde ze haar verhaal, vanaf het moment dat haar ouders werden vermoord tot haar enorme stommiteit: ‘En ik wilde hem dus afkopen, maar besefte op dat moment niet hoe stom ik bezig was. Hij wist tot op dat moment niet dat ik nog in leven ben, hij weet hopelijk niet waar ik ben of wat ik doe. Maar nu heb ik alles wat we aan veiligheid hadden opgebouwd aan het wankelen gebracht.’

Het enige dat ze achterhield was Watership en haar connectie met deze wereldberoemde band. Watership had hier eigenlijk niets mee van doen. Het ging hier om de Vanhovens, niet om de band.

‘Als ik het dus goed begrijp zit er een internationaal gezochte crimineel achter u aan en wilt u bescherming van ons?’ recapituleerde Roger peinzend en hij keek even schalks naar zijn partner. Eigenlijk geloofde hij helemaal niets van dit verhaal, maar aan de andere kant: als dit waar was en ze zouden die vent in de val kunnen laten lopen… Het zou een bevordering op kunnen leveren zo’n crimineel achter de tralies te krijgen. Ze zouden haar verhaal straks checken en kijken of ze werkelijk alles had verteld.

‘Nee, nou eigenlijk ja, maar niet helemaal zoals u het omschrijft,’ aarzelde Carol. ‘Ik heb hem uitgedaagd en denk dat ik hem kan uitlokken, maar dat durf ik niet meer alleen.’ Ze besefte terdege hoe kinderlijk dit moest klinken. Ze ging per slot van rekening geen verstoppertje met Dayle spelen.

‘Hoe had u dat dan gedacht?’ wilde Roger weten en Carol vertelde hun haar oorspronkelijke plan.

‘Ik ga hem vertellen dat mijn broers en ik geen idee hebben wie die arrestant was die mijn vader destijds arresteerde. Dat we geen idee hebben waarom hij zo belangrijk schijnt te zijn. En waarom wij daarom geen recht meer hebben om te leven. Ik hoop dus echt dat hij wel op mijn aanbod in zal gaan op het moment dat hij beseft dat ik echt de waarheid spreek. Ik bied hem een aanzienlijk bedrag op voorwaarde dat hij stopt ons te stalken. Op het moment dat hij toehapt zouden jullie toe kunnen slaan?’ besloot ze haar betoog.

‘Ik denk dat we dat zouden kunnen realiseren, met hulp van ons bureau in Miami en met uw hulp,’ dacht Stuart hardop, ‘maar ik wil eerst meer over die Dayle weten. Daarnaast stel ik voor dat u, vanaf het moment dat u hem een antwoord stuurt, vierentwintig uur per dag bescherming geniet. Dat zou dan wel inhouden dat er mensen hier in het appartement komen. Heeft u daar bezwaar tegen?’

Carol schudde haar hoofd: nee, alles liever dan de angst die zo hevig aanwezig was. Joey zou toch niet hier komen tijdens de tour, dus dat zat wel goed.

Het werd een geslaagde afspraak met de beide mannen die haar wel begrepen en zagen dat ze geen praatjes liep te verkopen.

Carol wist gedetailleerd te omschrijven wat ze nog van Dayle wist en met al haar informatie konden ze een goed daderprofiel opzetten. Samen besloten ook het mobiele nummer van Carol aan het bureau door te geven en Carol kreeg direct een nummer waar ze naartoe kon bellen als er iets gebeurde. Dat nummer zou vierentwintig uur per dag bereikbaar zijn en ze mocht het altijd gebruiken, ook al was het niet dringend. Het was zogezegd haar lijn naar de veiligheid, hoe dan ook.

Het was al ver in de middag toen ze weggingen.

Carol zou de volgende dag naar Joey en de andere jongens gaan en sprak derhalve af dat ze pas na het weekend zouden beginnen met de persoonsbescherming. Ze voelde zich relatief veilig bij de band, met hun bewaking.

Voor ze ging slapen pakte ze nog haar weekendtas in voor de volgende dag. Ze moest vroeg in de morgen op het vliegveldje zijn en ze wilde niet op het laatste moment nog iets moeten regelen.

De band speelde dat weekend in Naples, aan de westkust van Florida en het moest een geweldig evenement worden. Carol wilde dat per se meemaken en had met Joey overlegd dat ze over zou komen. Hij zou niet veel tijd voor haar vrij kunnen maken, maar zo zagen ze elkaar tenminste weer even. Die zondagavond zou ze terugvliegen om twee weken later naar Sarasota te komen, waar ze een aantal optredens zouden geven op het legendarische Ca’ d’Zan, het landgoed van de vroegere eigenaar van het Barnum & Bailey Circus. Dit zou een speciaal concert worden voor een groot aantal vip-gasten en voor de medewerkers van het circus, die een rustpauze ingelast hadden na een wereldtournee. Na het eerste optreden zou er een geweldig feest plaatsvinden en Carol mocht ook van de partij zijn. Op dit feest had ze zich al weken verheugd en niets zou haar kunnen weerhouden hiernaartoe te gaan. Zelfs niet een paar detectives die eigenlijk vonden dat ze dit niet moest doen omdat ze daar niet op haar konden letten. En al helemaal niet voor Robert Dayle, mocht hij ooit nog bellen. De telefoon zat standaard in haar tas, dus ze kon hem elk mogelijk moment te woord staan, mocht het nodig zijn.

Het weekend was zoals altijd een succes. Ze maakte twee concerten mee, zag hoe iedereen zijn best deed er een grandioze show van te maken.

Veel te snel werd het avond en zou ze terugvliegen naar Key West.

De jongens gingen door met hun tour en zouden ’s woensdags het volgende concert hebben. Ze namen afscheid van elkaar en beloofden te schrijven, te bellen en veel aan elkaar te denken, maar Carol wist nu al dat van dat schrijven en bellen van Joey’s kant waarschijnlijk niet veel zou komen. Ach, over twee weken zagen ze elkaar weer terug en dan was het eindelijk tijd voor het grote feest.

Het gaf een veilig gevoel thuis te komen en te weten dat er mensen op je zaten te wachten. Ze had kennisgemaakt met alle personen die in ploegendienst bij haar zouden zijn en gelukkig klikte het met iedereen goed.

Er waren goede afspraken gemaakt over privévertrekken en andere gebruiken en dat bleek goed te werken.

De eerste paar dagen van de nieuwe week deed ze niet veel anders dan luieren op haar balkon met een goed boek en een cd- speler met de nieuwste demo-cd van Watership. De liedjes waren stuk voor stuk goed, vooral qua teksten. Hier en daar moest nog wat ‘bijgespijkerd’ worden aan de achtergrond door nog instrumenten toe te voegen, maar het was niet voor niets de demo, die alleen bestemd was voor insiders.

Ze had met de komst van de rechercheurs wel beseft dat ze feitelijk huisarrest had tot Dayle iets van zich liet horen. Carol was dan ook zeer verbaasd toen ze op een middag toestemming kreeg naar het strand te gaan, uiteraard wel in gezelschap van Roger en Stuart.

De verklaring voor deze afwisseling was dat ze zich onder de mensen moest blijven begeven, want het kon best zijn dat ze in de gaten werd gehouden. Ze moest zichtbaar zijn voor Dayle of eventuele partners, zodat ze toe konden slaan als hij ook dacht haar te pakken, of als hij haar mee wilde nemen zonder haar toestemming of erger nog: haar onverwachts wilde neerschieten of neersteken. Carol was blij verrast, maar ook bang. Ze was haar appartement als een veilige thuishaven gaan zien en voelde zich een schietschijf buiten die haven. Aan de andere kant was het een verademing om even weer andere mensen te zien.

Ze zocht een plaatsje op het strand met veel mensen om zich heen. Roger en Stuart zaten bij haar en hielden de boel nauwlettend in de gaten.

‘Waarom komt je man nooit naar jou toe?’ vroeg Roger.

Carol staarde even naar de zee. Ze wisten dus blijkbaar niets van Watership of haar huwelijk met Joey. Of de deden alsof om haar uit de tent te lokken. Dat spelletje kon ze wel meespelen.

‘Mijn man heeft een drukke baan, zoals ik al eerder vertelde. Hij ontmoet ontzettend veel mensen en moet veel reizen. Hij heeft een heel goede baan. Over een paar maanden gaan we weer naar huis en is hij bijna elke dag weer bij me,’ vertelde ze zo waarheidsgetrouw mogelijk en moest even in zichzelf lachen om deze mooie vondst. Ze voelde hoe sterk de drang was over Joey te vertellen. ‘Hij heet Joey, hij is net éénendertig geworden en we zijn nu drie en een halve maand getrouwd. Hij is van jouw lengte en postuur, heeft blond haar en groene ogen en kan goed zingen, in de badkamer,’ liet ze er snel op volgen.

‘Hoe oud ben jij eigenlijk?’ wilde Roger weten. ‘Bijna tweeëntwintig,’ antwoordde Carol.

‘Hemel, wat ben je nog jong, ik vermoedde, omdat je hier zelf een appartement hebt, dat je een stukje ouder was! Niet beledigend bedoeld hoor!’ vertelde hij verbaasd. ‘Wat heerlijk om nog zo jong te zijn.’

Carol stond op en knoopte een pareo om. ‘Ik ben niet meer jong, daarvoor is er veel te veel gebeurd vroeger. Ik was jong toen ik negen was, daarna ben ik van de een op de andere dag ‘verplicht’ volwassen geworden.’

Roger keek haar aan en ze zag dat hij het wel begreep gezien het verhaal dat ze verteld had over Robert Dayle en zijn niet aflatende zoektocht naar hen. Ze zag dat hij door wilde vragen, maar dat wilde ze niet. Ze schudde haar hoofd: ‘Laat maar, ik heb al veel te veel over ons verteld.’

Toen ze die middag thuiskwam had ze sterk de behoefte om met Joey te praten, over alles en niets. Ze puzzelde even over de tijden van het concert en ze kwam tot de conclusie dat, als ze direct belde, ze waarschijnlijk de meeste kans had om Joey aan de telefoon te krijgen.

Het concert van die middag moest afgelopen zijn en waarschijnlijk zaten ze na te praten in de kleedkamers, al dan niet reeds opgefrist.

Ze had het telefoonnummer bij de hand en kreeg na allerlei doorverbindingen eindelijk Joey aan de lijn. Hij was moe, dat hoorde ze aan zijn stem en ze besloot zelf maar veel te vertellen. Ze praatten over van alles en maakten meteen afspraken voor het weekend van het feest. Ze zou naar St. Petersburg vliegen en van daaruit zou Jamey haar ophalen. Ze beloofde te zullen bellen als er iets tussen zou komen en ze niet kon komen, maar niets zou haar ervan weerhouden dit spektakel mee te maken.

Die donderdag lag er een uitnodiging in de brievenbus van Restaurant Chez Diaz, het restaurantje waar Carol al vaak had gegeten. Juan Diaz, eigenaar en ondertussen tevens goede vriend van Carol, nodigde haar en een aantal andere vips van het eiland uit voor een etentje op zijn jacht. Het feestje zou die zaterdagavond plaatsvinden en was ter ere van zijn vijftigste verjaardag.

Carol voelde een vreugdekriebel in haar maag: dit wilde ze erg graag. Ze mocht Juan Diaz en wilde wel een gezellige avond op zijn jacht meemaken.

Maar de heren van bureau Miami vonden het niet direct een goed plan. Wat als het een val was?

Carol schaamde zich dat ze aan pleziertjes dacht, terwijl ze iets uitgelokt had dat haar fataal kon worden. Daar had je het weer: het ging even een tijdje goed en ze vergat als het ware haar grootste zorg: Robert Dayle, die ze notabene nog zelf op haar pad had gezet ook. Natuurlijk kon dit een val zijn, maar eigenlijk wilde ze daar niet aan denken. Niet nu het om Juan ging!

Juan Diaz en al zijn gasten werden stuk voor stuk doorgelicht in de korte tijd die de mannen hadden. Ze konden niets vreemds vinden.

Carol zou kunnen gaan, maar wel met begeleiding, zo hadden ze het voorgesteld. Roger zou haar begeleiden tijdens het feestje en Stuart zou meegaan als extra zekerheid. Beiden zouden middels een zogenaamd ‘oortje’ in contact staan met elkaar en via een zender met iemand die in het appartement zou blijven om daar de boel in de gaten te houden. Op die manier kon er werkelijk niets fout gaan. Ze hadden niets aan het toeval overgelaten.

Zaterdagmiddag kwamen Roger en Stuart met een derde persoon binnen. Ze stelden hem voor als Gary Decker en hij zou die avond haar appartement bewaken. Deze Gary moest in het appartement zorgen dat er, zodra een van de mannen melding maakte van gevaar in welke vorm dan ook, versterking naar het jacht kwam.

Het was afkeer op het eerste gezicht bij Carol. De uitdrukking op zijn gezicht beviel haar niet en maakte dat ze zich onprettig voelde bij deze man. Hij gedroeg zich voor haar gevoel te losjes, te populair naar haar toe, alsof hij indruk op haar wilde maken. Een poging, die helemaal geen kans maakte.

Toen Carol samen met Roger en Stuart naar de haven liep keek Carol Stuart eens aan met gefronste wenkbrauwen. ‘Lekker figuur hebben jullie uitgezocht, had je niemand anders kunnen vinden? Het idee dat hij de hele avond in mijn appartement zit kan ik niet zo waarderen eigenlijk. Vinden jullie dit niet allemaal een beetje over de top? Ik heb een feestje met een jubilaris, geen afspraak met de maffia! Jullie maken er een overtrokken toestand van. Dit voelt niet goed zo. Volgens mij val ik zo veel te veel op. Waarom moet ik al die beveiliging mee hebben?’ ‘Sorry hoor, maar het is maar voor een enkele avond. En je krijgt beveiliging mee omdat je hier blijkbaar ook een vip-gast bent, al weten wij niet precies hoe en wat. We mogen blijkbaar niet weten wie je precies bent, want je persoonsgegevens zijn verboden terrein en afgeschermd voor de Miami P.D. Dus ik zou maar even dimmen, mevrouw geheimzinnigheid,’ gromde Stuart haar nu toe, die niet begreep waar hij deze plotselinge vijandigheid aan te danken had. Ze wilde persoonsbescherming en nu ze die kreeg was het niet goed. ‘En wat betreft Decker: hij mag misschien niet erg sympathiek overkomen, het is een goede collega,’ antwoordde Stuart.

Carol zuchtte even diep. Het zou wel zo zijn. Haar gevoel vertelde haar iets anders.

Ze waren net op tijd bij de aanlegsteiger aanwezig. De gasten zouden met sloepjes naar het jacht worden gevaren en een van de sloepjes had al aangelegd om een aantal gasten over te zetten. Juan Diaz stond zelf op de kade te helpen met het instappen en gebaarde haar direct in de boot. Op het moment dat ze in het sloepje stond begon er een alarmbelletje te rinkelen in Carols hoofd. De gedachten vlogen door haar hoofd: waarom was Juan niet op het jacht? Waarom moest zij als eerste instappen? Juan keek niet vrolijk; hij had haar nauwelijks aangekeken. Ook de andere gasten waren stil, vreemd genoeg.

Op het moment dat Stuart in wilde stappen, gaf degene die het sloepje over zou varen gas. Carol zag hoe Stuart in het water viel en hoe een ander Roger vastgreep en hem neersloeg. Ze gilde hard, maar op hetzelfde moment werd er een hand over haar mond gelegd en een stem achter haar gebood haar stil te zijn.

De andere mensen in de sloep leken verstijfd van schrik en niemand kwam haar te hulp.

Dit was een val: ze was in de val gelokt en was er met beide benen ingetuind.

De vragen raasden door haar hoofd. Wie zit hier achter? Is dit een actie van Dayle? Nee Carol, dat is onmogelijk: hij weet immers niet waar je bent! Wie is dit? Waarom jij? Is dit vanwege Joey en de band?

Paniekerig keek ze waar ze op aan voeren. Een enorm duur uitziende boot lag te schitteren in het blauwe water. Het was een indrukwekkend jacht. Ze zag dat bij het achterdek nog een paar gelijksoortig gespierde mannen opgesteld stonden.

Als ze wilde wegkomen moest ze dat nu doen. Ze probeerde overboord te springen, maar ze had geen schijn van kans. De man die blijkbaar ook bij de ontvoerders hoorde, greep haar arm vast zonder haar zelfs maar aan te kijken. Ze voelde de ijzeren greep om haar pols en het besef drong door: ze zat gruwelijk in de val.

Ze legden aan bij het jacht en ze werd gedwongen het trapje op te klimmen. Een van de mannen op het dek greep haar arm beet en dwong haar omhoog.

Vrijwel onmiddellijk keerde het sloepje en voer naar de kade. Via een trapje kwam ze op het achterdek van het jacht aan. Ze werd ruw omhooggetrokken door een van de mannen. De hoofdpersoon zelf was nog niet te zien. Carol keek even om zich heen en zag dat de sloep al op een ruime afstand van het jacht voer. Ze zouden haar niet meer komen helpen, geen twijfel mogelijk. Carol werd gek genoeg iets rustiger. De eerste paniek was over.

Dit kon Dayle niet zijn. Dit ging ergens anders over. Dat moest wel. Maar wie en waarom? Deze persoon moest een flink kapitaal hebben, zoveel luxe als ze om zich heen zag kon zelfs Joey zich in geen jaren veroorloven.

Op het achterdek waar zij stond was een zithoek gemaakt van witte leren banken. Ze kon in het voorgedeelte van het schip kijken en zag dat daar ook een luxe zithoek was gemaakt. Een ronde trap leidde naar het onderdek en de stuurhut blonk haar ook tegemoet van al het koper. Dit jacht moest toch al gauw zo’n twintig meter lang zijn.

Eén van de bewakers liep het overdekte gedeelte van het bovendek in en gebaarde haar dringend mee te gaan. Ze aarzelde nog even en keek om zich heen, zodat ze niet zag dat er iemand van beneden kwam.

Daarna gebeurde het meest ongelukkige dat ze zich kon voorstellen: haar eigen mobiele telefoon ging af. Ze greep snel in haar tas en pakte de telefoon uit haar tas. Op het moment dat ze de telefoon naar haar oor bracht en wilde antwoorden zag ze iemand op zich afkomen.

Intuïtief keek ze de man recht in zijn gezicht. Een figuurlijke wurgende hand leek onmiddellijk haar keel te omvatten. ‘Dayle…’ stamelde ze en haar stem sloeg bijna over van de schrik.

‘Hallo dan, Carol Vanhoven!’ sprak Robert Dayle met een sadistische glimlach om zijn mond. ‘Nu spreek ik je toch persoonlijk!

Zie je wel dat ik altijd mijn zin krijg!’

Zonder zich ook maar een tel te bedenken draaide Carol zich om en rende naar het achterdek.

‘Grijp haar, hou haar tegen,’ hoorde ze Robert nog schreeuwen. Ze wilde duiken, maar een hand greep haar arm beet, waardoor ze raar ten val kwam. Ze probeerde nog snel op te krabbelen, maar werd ruw opgetrokken en ze kreeg een harde klap in haar gezicht. Versuft liet ze zich weer op de grond zakken.

‘Long time no see, Carol!’ begroette hij haar nogmaals.

De angst maakte dat ze zich weer snel herstelde en nogmaals spande ze haar spieren aan om straks een sprong te maken en te ontsnappen. Helaas zag Robert wat ze van plan was. Een knik naar een van zijn bewakers was voor diegene blijkbaar genoeg om te begrijpen wat de bedoeling was, want zonder dat er verder een woord gesproken werd, werd ze weer opgetrokken. De man voerde haar hardhandig naar de trap en gaf haar een duw.

Carol probeerde zich nog vast te grijpen, maar struikelde en viel van de trap. Pijnlijk kwam ze beneden en huilde bijna van angst, pijn en frustratie.

Robert kwam haar achterna.

‘Zo hoeft het nou ook niet, wel…?’ vroeg ze en probeerde haar tranen binnen te houden.

‘Ik denk dat wij eindelijk eens moeten gaan praten,’ zei Robert en duwde haar voor zich uit een gangetje in. Hij opende de deur en duwde haar op een stoel.

Een van de mannen bond, alsof het afgesproken was, direct haar armen achter haar rug.

‘Zo mevrouw, en jij dacht dat ik met jou zou onderhandelen?

Dat ik ook maar iets geloof van wat jij beweert? En al zou ik het geloven… besef je eigenlijk wel wat jouw vader op zijn geweten heeft? Door hem moest ik ervoor zorgen dat ik mijn vader kwijtraakte. Voor hij ging praten… Het was geen goed idee, dat hij gearresteerd werd. Mede door hem was mijn jeugd een grote leugen. Door jouw vader kon hij die leugen verspreiden, omdat jouw vader hem wilde aanhoren. Ik wilde niet weer mijn naam moeten zuiveren, zoals toen. Mijn vader mocht het niet nog een keer vertellen. Maar dat deed hij vast. Aan jouw vader. En jullie wisten het ook, dat heb ik zelf gehoord. Je vader kon zijn mond niet houden en moest het via de telefoon rondbazuinen. Wat zullen jullie hebben gelachen… En toen kwamen jullie met je leugens en misleidingen. Ik ben die leugens van jou en je familie nu wel zat. Vertel me eens waar jullie nu uithangen,’ wilde hij van haar weten.

Het duizelde Carol. Waar had hij het in godsnaam over? Zijn vader? Was die beruchte arrestant van vroeger zijn vader? Maar die heette Harper, Lloyd Haper, een naam die net zo in haar geheugen was gebrand als Robert Dayle. Was Robert Dayle dan in werkelijkheid Robert Harper? Of klopte zijn voornaam ook niet? Ze begreep er helemaal niets van, maar besefte in die fractie van een seconde wel dat ze hem niet moest tegenspreken. Dan kon hij helemaal doordraaien. ‘Je denkt toch niet dat ik gek ben, wel?’ waagde ze hem tegen te spreken. Als antwoord kreeg ze weer een klap in haar gezicht. Ze beet haar tanden op elkaar en keek hem minachtend aan. Haar angst had plaatsgemaakt voor strijdlust. Strijdlust om te overleven, hoe dan ook. Ze had geen idee of ze ging overleven. Hij was gek, daar was ze van overtuigd.

Het leek niet belangrijk meer om vooruit te kijken. Het was hier en nu en zij was aan zet. Voor wat het waard was. ‘Door mijn vader moest jij je vader vermoorden? Wat een achterlijk verhaal! Denk je dat er verder niemand wist van jou en je verhaal?’ Ze probeerde maar wat te zeggen, door lukraak in te springen op wat hij net vertelde. Aan de blik in zijn ogen zag ze dat ze beethad. Hij leek te schrikken, al kon ze zich niet voorstellen dat zij dat nog voor elkaar kon krijgen.

‘Een van de vele bronnen, meer was je vader niet voor je. Je bent gestoord als je denkt dat het de schuld van mijn vader is. Jij bent zelf verantwoordelijk voor je daden en je gedrag,’ wierp ze hem smalend voor de voeten. Het leverde haar weer een harde klap in haar gezicht op. Ze had hem getroffen waar het pijn deed. ‘Praten zul je, reken maar,’ gromde Robert binnensmonds en beval de twee andere mannen de hut uit te gaan. ‘We zullen netjes met elkaar praten, zonder toeschouwers en jij zult mij precies vertellen wat ik wil horen!’

Carol zag in dat ze in een uiterst gevaarlijke situatie zat. Wilde ze kans maken te overleven, dan moest ze met alle geweld tijdrekken, tot er iemand kwam, wie dan ook. Die Gary moest toch gehoord hebben dat er iets niet klopte? Hij moest toch alarm hebben geslagen? Misschien had Stuart kunnen ontkomen en had hij zelf alarm geslagen. Of had iemand in de sloep iets kunnen doen?

De verleiding om zo maar iets te vertellen was groot, nadat hij haar zo had geslagen en gestompt dat alles aan haar gekneusd en beurs leek. Haar gezicht voelde ze bijna niet meer, maar ze proefde het bloed op haar lippen. Met het laatste restje vechtlust dat ze nog had besloot ze na de volgende klappen die ze zou krijgen net te doen of ze flauw was gevallen. Als ze dat vol wist te houden maakte ze een kans! Weer begon hij dezelfde vragen te stellen en weer bleef Carol stil. Ze had haar handen tot vuisten gebald, alsof dat zou helpen de pijn beter te verdragen!

Plots pakte hij haar tas op en gooide die in haar richting. Hij maakte haar handen weer los en ging dreigend voor haar staan. ‘Nu ga je doorgeven aan de andere sukkels dat alles oké is. Ik weet precies wie er bij je waren en wie er nu in je appartement zit. Je doet exact zoals ik het zeg. Alléén ‘niets aan de hand, het was een vergissing’ en daarna verbreek je de verbinding. Goed begrepen? Sla je alarm, dan maak ik je onmiddellijk dood.’

Dat hij geen moment blufte was haar meteen duidelijk. Ze pakte de mobiel uit haar tas en deed wat haar opgedragen was. Nadat ze had gezegd wat hij haar bevolen had, verbrak ze onmiddellijk de verbinding en legde de telefoon weg. Ze keek hem uitdagend aan en zag de haat in zijn ogen. Hij was wat van plan, maar ze wilde de mogelijkheden niet overdenken.

Haar blik maakte dat hij nogmaals met zijn vlakke hand uithaalde.

Carol ontspande zo goed ze kon alle spieren en liet zich onderuitzakken op de stoel. Ze hoorde hem vloeken en hoorde hoe hij om haar heen liep.

Hij schudde aan haar schouders, maar ze hield zich slap. Hij lichtte haar ooglid op en uit alle macht keek Carol star voor zich uit. Nogmaals schudde hij haar door elkaar, maar draaide zich toen om en verliet de hut.

Ze hoorde hoe hij de sleutel omdraaide en de trap op rende. Heel voorzichtig opende ze haar ogen en haalde diep adem. Na het telefoontje dat ze had moeten plegen kon ze de komst van hulp vergeten. Tenminste, als Stuart niet in zou grijpen.

Hoe groot was de kans dat hij alsnog zou komen? Hoe groot was de kans dat hij levend uit het water was gekomen? Na het machtsvertoon dat ze zojuist had meegemaakt achtte ze de kans nihil.

Wacht… haar telefoon! Zou die idioot haar telefoon hebben meegenomen? Ze keek om zich heen en zag de telefoon op een bank naast haar liggen. De sukkel! Hoe had hij zo stom kunnen zijn dat te vergeten? Dit kon haar redding worden, maar dan moest ze onmiddellijk handelen. Ze prentte zich zo goed als mogelijk in hoe de telefoon lag om hem straks precies zo terug te leggen en stond zo voorzichtig mogelijk op.

Ze drukte op de herhalingstoets en wachtte ongeduldig op verbinding. Het leek uren te duren voor Gary de telefoon opnam. Ze hoorde op de achtergrond de tape van Watership! Wat was die malloot aan het doen? Meteen realiseerde ze zich dat ze slechts seconden had en begon op een fluistertoon te praten. ‘Het is Dayle, Robert Dayle en hij gaat me ongetwijfeld vermoorden. Laat zo snel mogelijk iemand komen, nee, laat zoveel mogelijk mensen komen. Hij is levensgevaarlijk. Doe het snel, alsjeblieft!’ Op dat moment hoorde ze voetstappen op de trap en ze legde zo snel mogelijk de telefoon weer terug op de plek waar hij lag. Ze sprong geruisloos terug naar de stoel en probeerde zich te herinneren hoe ze had gezeten voor Robert de kamer verliet. Blijkbaar slaagde ze er nogmaals in Robert voor de gek te houden. Ze hoorde hem iemand bevelen haar op de bank te leggen. Verbazing maakte plaats voor angst. Wat was hij nu weer van plan? Zou hij dan toch nog een beetje menselijk zijn en gevoel hebben? Ze hoopte het tegen beter weten in.

Voorzichtig pakte iemand haar op en legde haar op een heerlijk zachte bank.

‘Wat ben je met haar van plan?’ hoorde ze iemand vragen.

‘Ik heb met haar nog heel wat te bespreken, dingen die niet goed zijn gegaan door haar en haar familie. De enige reden dat we hier dit spel met die achterlijke idioten van de politie spelen is dat ik haar al die tijd heb kunnen observeren. Zij denken mij te pakken, maar uiteindelijk ben ik ze te slim af. En zij, zij dacht blijkbaar dat ze niet te traceren was, die stomme koe. Maar uiteindelijk win ik altijd! Robert Dayle is onoverwinnelijk. Nu heb ik haar en kan ik dit deel van mijn verleden eindelijk voor eens en altijd afronden.’

‘En als het vanmiddag niet goed gaat?’ wilde de ander weten. ‘Je speelt wel een heel hoog spel voor dit grietje. Dat wat je de politie hier wilt laten geloven is bloedernst. Je kunt niet lopen grappen met de politie en haar ook nog eens te grazen nemen: dan lopen we te veel in de gaten!’

Leuke manier om aan mijn eind te komen, dacht Carol wrang en probeerde niet te bewegen. Weer merkte ze dat er iemand bij haar stond.

‘Heb je je niet een beetje erg uitgeleefd op haar?’ hoorde ze de ander zeggen en gilde bijna van pijn toen Dayle haar hoofd aan haar haren omhoogtrok. Nog net kon ze zich beheersen, maar dit soort ‘grapjes’ moesten ze niet vaker uithalen, want dan zou ze ongetwijfeld door de mand vallen!

‘Commentaar…? Ik ben nog niet met haar klaar! Zij is er ook schuld aan dat ik zo’n rottijd heb gehad! En haar vader vooral. Ik moest alles altijd zelf doen en toen ik eindelijk vrij was, dreigde mijn vader dat ik weer terug moest. Ik moest ervoor zorgen dat hij niet kon praten en daarom loopt nu alles mis. Dat is de schuld van haar familie. Altijd maar dat gezeur om die verrotte familie en nu begin jij ook nog te zeuren…?’

Carol hoorde de drift in zijn stem en voelde weer een overweldigende angst over zich heen komen. Hij was echt niet goed bij zijn hoofd. Labiel, onberekenbaar. Uiterst gevoelig en dat maakte hem levensgevaarlijk. Blijkbaar had hij in de gaten dat ze toch bewoog, want hij gaf haar geheel onverwacht een schop in haar ribben. Ze kreeg geen lucht meer en begon sterretjes voor haar ogen te zien. Nu verloor ze werkelijk even het bewustzijn.

Toen ze bijkwam was hij weer verdwenen. Het was ondertussen toch zeker wel een keer tijd geworden voor de komst van iemand, wie dan ook. Ze hoorde in de verte heel zwak het geluid van een speedboot. Heel voorzichtig, om haar gekneusde lichaam zoveel mogelijk te ontzien, ging ze rechtop zitten. Nogmaals keek ze de hut rond. Er zat een patrijspoort in, maar ze zou ongetwijfeld ontdekt worden zodra ze haar hoofd naar buiten stak. De enige mogelijkheid om weg te komen was via de deur. Heel voorzichtig, op haar tenen liep Carol naar de deur en bekeek het slot eens goed. Haar hart maakte een sprongetje, zag ze het echt goed? Had die idioot de deur niet op slot gedaan?

Op dat moment hoorde ze hoe de speedboot aanlegde naast het jacht. Iemand, wie het ook was, was dus eindelijk gekomen. Ze hoopte dat ze met velen waren en ze hoopte dat ze zich niet vergiste. Dat ze in ieder geval kwamen om haar te bevrijden! Robert had besloten de zojuist gearriveerde agenten gewoon toe te laten op het jacht. Er was een boot van de kustwacht met daarop meerdere agenten langszij gevaren.

Ze hadden ondertussen aangegeven dat het een controle was vanwege ongeregeldheden op de kade.

Hij zou zich van de domme houden want er was immers geen reden tot bezorgdheid. Die griet had telefonisch aangegeven dat er niets aan de hand was en was nu buiten westen. Die kon hem geen moeilijkheden bezorgen. Hij zou zorgen dat de agenten binnen no-time zijn jacht weer zouden verlaten.

Op het moment dat twee van de agenten aan boord waren gekomen hoorde hij een vreemd geluid van beneden en nadat hij zich even verontschuldigd had, draaide zich op zijn hakken een halve slag om, om in het ruim af te dalen.

Even daarvoor had Carol de hut verlaten en was uiterst voorzichtig op zoek gegaan naar iets waarmee ze zich zou kunnen verdedigen. Ze was gelukkig niemand tegen gekomen: blijkbaar had Robert al zijn mannen nodig bij de ontmoeting met de zojuist aangekomen mensen. Op goed geluk vond ze de keuken en daar vond ze een aantal bruikbare ‘wapens’. Een groot, scherp vleesmes en een zware koekenpan zouden haar misschien helpen veilig aan dek te komen om de zojuist gearriveerden te waarschuwen.

Heel voorzichtig sloop ze naar de trap en hield even haar adem in toen ze een wacht zag staan. Ze twijfelde even, zou ze durven of niet? Maar veel tijd om na te denken had ze niet toen ze zag dat hij zich om wilde draaien. Ze haalde uit met de pan en hij ging als een blok tegen de grond. Snel liep ze de trap op met het mes in de aanslag en reeg Robert bijna aan het mes.

Robert bleef verbaasd staan, maar Carol handelde en gilde naar de agenten in te grijpen.

Op het moment dat Carol zag dat Robert naar zijn pistool wilde grijpen haalde ze nogmaals uit met de pan en trof hem vol in zijn gezicht. Het bloed spoot uit zijn neus en hij ging direct neer.

De agenten van de kustwacht kwamen ondertussen aangesneld met hun wapens in de aanslag.

Eén van de agenten was met een duik richting Carol en Robert gesprongen en had Robert het wapen afgepakt en hield dat nu tegen Roberts voorhoofd. ‘Eén beweging en je bent dood…!’ blufte hij.

De andere agent zag dat de mannen niet echt van plan waren direct op te geven en spande voor een extra aansporing het pistool. Bliksemsnel richtte hij op het been van een van de bewakers en schoot. Daarna richtte hij het wapen weer op Robert. ‘De volgende is voor hem, leg die wapens op de grond, nu!’

Langzaam werden de wapens neergelegd. Toen de wapens uit hun bereik waren verzamelde de eerste agent ze snel. Hij stak een van de pistolen achter zijn broekband en hield er één in de aanslag. De rest wierp hij ver buiten het bereik van de anderen. De collega’s op de boot van de kustwacht waren ondertussen ook aan boord gekomen en in de verte hoorden ze een helikopter.

Gelukkig: het telefoongesprek met Gary had effect gehad en hij had ook begrepen dat er snel meer hulp moest komen.

Eén van de mannen hielp Carol door haar in de helikopter te zetten, die op de landingsplek van het jacht stond. Hij gaf de piloot orders haar zo snel mogelijk aan wal te brengen, of, als hij nog zoveel brandstof had, naar een ziekenhuis in Miami voor onderzoek.

Zelf zouden ze met het jacht terugvaren naar de haven, van waaruit Dayle en zijn mannen door een arrestatieteam verder vervoerd zouden worden naar Miami.

Geruime tijd later werden Roger en Stuart gevonden in de kelder van het restaurant van Juan. Samen met de zogenaamde andere genodigden werden de twee rechercheurs gevangengehouden, maar hadden beiden geen ernstige verwondingen opgelopen. Een paar blauwe plekken en een gevoel van gekrenkte trots.

De man die de kelder bewaakte werd binnen no-time uitgeschakeld en Juan en zijn gasten werden door een politieteam bevrijd. De beide rechercheurs wisten niet wat ze moesten zeggen, dit was allemaal te snel gegaan. Bovendien was er zo’n vreemde wending in de zaak gekomen dat ze het nauwelijks nog snapten. Dayle was doelbewust naar de Keys gekomen, omdat hij wist waar Carol zat. Het feit dat Dayle de hele boel zo had gemanipuleerd dat hij te weten was gekomen van waar Carol geadverteerd had was typisch iets voor hem. Niets bleek onmogelijk voor deze crimineel. Hij had exact geweten wat hij deed toen hij Juan de uitnodiging liet versturen. Hij had met een grote zekerheid zijn vrijheid op het spel gezet en had waarschijnlijk gewonnen als Carol zich niet los had weten te werken en alarm had geslagen. Plots kregen Roger en Stuart haast. Ze moesten naar haar appartement. Gary moest gehoord hebben dat het direct op de kade al mis was gegaan en Carol zonder Stuart was meegenomen. Stuart droeg immers een zender en alles werd opgenomen op tape, voor het geval dat. Ze stormden eenmaal op de plek van bestemming de trappen op en stoven het appartement binnen. Gary keek hem hoogst verbaasd aan: ‘Wat is er aan de hand?’ wilde hij weten. Roger rukte hem omhoog en trok ruw de koptelefoon van zijn hoofd.

‘Waarom duurde het nog zolang voor er hulp kwam?’ gromde hij tegen Gary.

Gary slikte even: ‘Hoezo? Ik heb direct actie ondernomen! Ze belde en ik heb onmiddellijk actie ondernomen. Dat was de afspraak!’

Stuart zag eruit of hij zou ontploffen. ‘Hoezo pas toen ze belde? Waarom niet toen je hoorde dat het op de kade misging? Ze had dood kunnen zijn, idioot! Ze is zwaar mishandeld! Waarom heb je geen alarm geslagen? Waar is de tape, daar staat alles op. Je moet gehoord hebben dat het verkeerd ging!’ Hij haalde vertwijfeld zijn hand door zijn haar en draaide zich om als wilde hij zichzelf weerhouden Gary niet onmiddellijk te lijf te gaan.

Roger duwde hem het balkon op om hem af te laten koelen. ‘Laat mij dit verder doen, haal een paar keer diep adem en als ik klaar ben met hem mag jij hem over de balustrade gooien,’ trachtte Roger even leuk te doen.

Stuart wilde iets zeggen, maar slikte het in en sloeg met zijn vuist hard op de balustrade.

Roger zag dat het tijd werd hem even alleen te laten en ging weer naar binnen. ‘Wat heeft zich vanavond vroeg hier en op die boot afgespeeld? Waar is het materiaal? Wat heb jij gedaan dat je geen alarm hebt geslagen?’ Roger had Gary vast bij zijn revers.

‘Tja, eh… ik heb de tape toch aangezet! Ik heb alarm geslagen toen ze voor de tweede keer belde. Maar ik heb voor de tijd, zoals we hadden afgesproken, geen alarm geslagen, omdat ik jullie actie niet in gevaar wilde brengen. Jullie hadden alles geregeld is mij verteld en daar ging ik dan ook van uit. Hoe kan ik weten dat er iets niet klopte? Er was lawaai, oké…dat is waar. Er werd geschreeuwd, maar dat kon toch ook iets heel anders zijn? Jullie waren in de haven, daar is het niet immers niet doodstil Er was een feest. Moet ik gaan raden dat er een vechtpartij is, als ik hoor dat er iets in het water valt? Dat hoorde in mijn opinie bij het feest, ik kon het toch niet zien van hieraf! Ik heb gedaan wat me opgedragen is, dus mij treft geen blaam. En toen ze weer belde heb ik alarm geslagen, ik zweer het!’

Roger draaide zich om en keek naar de bandrecorder. In één oogopslag zag hij dat de tape nog steeds draaide. Hij stopte de tape en spoelde een stukje terug en speelde het af. Helemaal aan het begin was het gesprek te horen dat ze onderweg naar de sloepen hadden gevoerd. Even daarna hoorde hij geschreeuw en een plons. Daarna hoorden ze dat een boot hard wegvoer en daarna viel het geluid weg.

Roger moest toegeven dat Gary gelijk had kunnen hebben. Maar hij wist wat er op het spel stond en met wie ze te doen konden hebben. Hij werd nu kwaad. ‘Hoe kun je in hemelsnaam geen argwaan krijgen bij zo’n opdracht? Ze heeft duidelijk aangegeven dat er een internationaal gezochte crimineel achter haar aan zat. Dan was zelfs een vallende paperclip al reden genoeg geweest om alarm te slaan. Waar zat je met je verstand? Er werd van je verwacht dat je waakzaam was en dan bedoelen we dat je meedenkt, bedenkt wat er kan gebeuren en geluiden en situaties met mogelijke gebeurtenissen combineert. Dayle wil haar vermoorden, jij hoort geschreeuw en het geluid van iemand die in het water valt en denkt daar niets bij… Man, Gary, waarom? Hoe kun je zo verzaken? Waar zat je met je kop?’ Roger kon zoveel stommiteit van een collega niet vatten en schreeuwde nu zo hard dat Stuart op het punt stond in te grijpen, ook al voelde hij hetzelfde. Hij haalde even diep adem en liet Gary los. ‘Maak dat je wegkomt voor Stuart of ik je helemaal in elkaar slaan en meld je morgenochtend op het hoofdkantoor. Reken maar op een schorsing, daar zullen wij persoonlijk voor zorgen. En nu wegwezen, ik wil je niet meer zien…’

Gary verliet het appartement zonder verder nog iets te zeggen. Hij bleef bij zijn standpunt: hij had gedaan wat men gevraagd had. Hem trof geen blaam.

Roger vond in de keuken nog een kan koffie en kwam met twee mokken naar het balkon waar Stuart nog lichtelijk stond te briesen. ‘Hier, drink op, daar word je weer wat kalmer van,’ suste hij en wees op de auto’s die aankwamen.

Ze zagen de verschrikte gezichten van hun collega’s die ook dagdelen op Carol hadden gepast en beiden liepen naar binnen om ze op te wachten. Iedereen was met stomheid geslagen over de enorme stommiteit van Gary. Kevin zette verse koffie en ze gingen om de tafel zitten om het eerste stukje tape van die avond te beluisteren. Ze hoorden hoe Carol en Stuart bij de sloep waren gekomen, wat er toen gebeurd was. Wat er gezegd werd was maar moeilijk te verstaan door het geschreeuw over en weer. Ze konden er weinig van maken, maar begrepen dat Carol onmiddellijk was overmeesterd en dat Roger en Stuart geen schijn van kans hadden gehad haar te redden.

Walt, een van de collega’s, was opgestaan en liep het appartement door in de hoop iets wijzer te worden over Carol en over de geheimzinnigheid rondom haar. Hij merkte dat de deur van de slaapkamer, die altijd op slot zat, dit keer ontsloten was. Hij vroeg Stuart of hij naar binnen mocht. Tijdens de eerste gesprekken had Carol heel duidelijk aangegeven dat ze haar slaapkamer hoe dan ook privé wilde houden. Stuart wist echter wel waar ze de sleutel van haar slaapkamer bewaarde. Hij en Roger hadden echter nooit hun belofte aan haar verbroken en waren dus nooit op eigen gelegenheid aan het snuffelen gegaan. Ze had verteld dat ze haar persoonsgegevens na konden trekken, maar dat ze behandeld wilde worden als Carol Vanhoven en dat haar staat als gehuwde vrouw helemaal niets te maken had met het probleem Dayle.

Een paar minuten later kwam Walt met de twee foto’s de kamer weer binnen. Hij had een vage glimlach op zijn gezicht toen hij eerst de trouwfoto liet zien.

‘Kennen jullie die man?’ wilde hij van de groep weten. Voor hij de groepsfoto liet zien liep hij naar de walkman met de cd die Gary had beluisterd. Hij glimlachte weer even en liep met de cd naar de stereo-installatie. Voor hij de foto doorgaf speelde hij een stukje van de cd af.

Een blijk van herkenning kwam op de gezichten.

‘Als ik jullie deze foto laat zien, zullen jullie het vast wel begrijpen. Carol Vanhoven, onze dame heet Mrs. Joey Donewell en is de vrouw van een bekende zanger, de zanger van de Australische popgroep Watership die momenteel op tournee is door Florida. Ze heet dus Carol Donewell-Vanhoven.’

Ze bekeken de foto nogmaals en bedachten dat deze Carol normaal een heel ander leven leefde dan de Carol die ze de afgelopen weken hadden leren kennen. Toen de foto weer bij Walt aankwam bleef hij zitten turen naar twee gezichten die hij kende. ‘Verrek, ik ken behalve Carol nog twee personen van die foto. Vanhoven, Vanhoven…,’ plots knipte hij met zijn vingers en sprong bijna een meter de lucht in. ‘Ik weet waar ik ze van ken. Ze woonden destijds in New York. Dat moet zo’n zes jaar geleden zijn. Ik heb toen met de broers van Carol samengewerkt. Steven en Robin, als ik me goed herinner. Deze jongen hier,’ en hij wees op Jamey, ‘zat bij mij in het baseballteam. Ik ben verscheidene keren bij hen in huis geweest voor Steven en Robin vermoord werden. Even later verdronk ook haar jongste broer…’ Zijn adem stokte plotseling toen hij weer naar de foto keek. ‘Maar haar jongste broer staat op deze foto, dit is ’m…’ Hij staarde nog even naar de foto om daarna weer met beide voeten op de grond te komen. Even later ging een deel van het team weer richting Miami.

Roger en Stuart bleven nog even achter.

Roger keek nog even naar de foto. ‘Haar man had een goedbetaalde baan waarin hij veel mensen ontmoette,’ herhaalde hij haar en schoot zowaar even in de lach. ‘Bij alles wat ik me daarbij had voorgesteld had ik hier dus nooit aan gedacht,’ zei hij en keek even op zijn horloge.

‘Hoe zou het met haar gaan?’ vroeg hij Stuart. ‘Eigenlijk heeft ze ons ontzettend geholpen, besef je dat? Het is een absurde gang van zaken, een bizar toeval, maar volgens mij hebben we een zware crimineel achter de tralies geholpen.’

‘Ja, ik weet het,’ antwoordde Stuart. ‘Wie weet hoe het anders was gelopen… Het mooie van de arrestatie is eraf. Het had zo’n mooie vangst kunnen zijn, maar nu heb ik het gevoel dat we het door Gary compleet verprutst hebben.’

Roger knikte even. ‘Ja, ik voel het net zo. We kenden haar niet goed, eigenlijk helemaal niet nu we werkelijk weten wie ze is, maar het was gewoon een aardige meid. We moeten maar zien dat we haar man zo snel mogelijk waarschuwen. Ik zal hem vanavond laat bellen, vertellen dat we hem morgenvroeg willen spreken over zijn vrouw. Hij heeft nu een concert, dus we kunnen hem nu toch niet spreken.’

Uiteindelijk was het allemaal toch nog goed afgelopen. Het had netter uitgevoerd kunnen worden, maar er was niemand gedood. Een feit dat eerder twijfelachtig was geweest.

HOOFDSTUK 10

VRIJE VOGELS

Hoe stom had ze kunnen zijn te denken dat het ooit had kunnen werken?

Robert Dayle had haar onmiddellijk weten te traceren. Daar had hij zijn personen en methoden voor. Meedogenloos, dus degene die de advertentie aangenomen had, had zeker angstige momenten doorstaan. Uiteindelijk was het door een bizarre slordigheid van hemzelf toch goed gekomen.

Toen hij eenmaal gearresteerd was, bleek dat hij nog steeds gezocht werd. Dat het internationale opsporingsbevel van jaren eerder nog altijd van kracht was en dat dit meegenomen zou worden in de strafmaat.

Zo had haar stommiteit toch nog positief uitgepakt. Het was een wonder dat ze nog leefde. Hoe had ze zo dom en naïef kunnen zijn? Ze werd nog misselijk van angst als ze terugdacht aan het moment dat hij voor haar stond. Waarom had ze dit niet voorzien?

Carol schudde bijna onmerkbaar haar hoofd. Niemand zou haar toch geloven als ze dit opschreef? Hoe toevallig had het kunnen zijn? Achteraf dus helemaal niet, omdat Dayle alles in scène had gezet, om bij haar te kunnen komen.

Hij had mensen gebruikt, mensen die ze liefhad, maar nu was het afgelopen. Ze hadden het allemaal overleefd. Ze waren er beter uitgekomen dan ooit verwacht.

Nog een paar vellen en dan waren deze memoires klaar. Ze zou ze in laten binden en dan bewaren. Voor later misschien, voor haar eventuele kinderen. Wie weet wilden de jongens het nog eens lezen. Maar eigenlijk wist ze dat overlezen niet nodig was. Iedereen droeg de gebeurtenissen met zich mee, voor altijd. De een misschien iets duidelijker dan de ander. Het had ze gemaakt zoals ze nu waren. Stuk voor stuk evenwichtige mensen, met een opmerkelijke achtergrond.

Nog een paar zinnen, woorden die de laatste weken beschreven. Het was een opmerkelijk verhaal geworden, een boekwerk vol geweld, drama en veel verdriet. Maar ook een stuk met heel veel gelukkige verhalen. Het beschreef hun levens, hun gezin. Ze was tevreden met het resultaat, het was goed zo. Tijd om vooruit te kijken. Ze waren vrij! Ze hadden een goede ommekeer gemaakt.

Joey stond ongeduldig op zijn horloge te kijken: verdorie, wat was er aan de hand? Hij was gisteravond laat gebeld door een rechercheur die een afspraak met hem maakte voor nu. Hij had gezegd dat het over Carol ging, maar hij wilde daar verder niet op ingaan. Carol had de vorige avond ook al niet gebeld, het vliegtuig waarmee ze zou komen stroomde leeg, zonder dat Carol verscheen. Als ze het vliegtuig had gemist had ze toch tenminste kunnen bellen, vond hij en keek voor de zoveelste keer of hij niet te vroeg of te laat was gekomen. Nogmaals liep hij naar de informatiedesk en vroeg of er geen bericht voor hem was achtergelaten. Misschien was die rechercheur er al wel en had hij hem gemist. Of kwam Carol soms samen met hem? Hij snapte er niets van!

Dit keer was er een bericht: wilde hij even naar de koffieautomaten lopen bij de uitgang, daar stond iemand op hem te wachten!

Met grote stappen liep Joey naar de uitgang, maar wie daar ook stond, geen Carol! Hij keek vertwijfeld rond, stond ze misschien met iemand te praten?

Een tikje op zijn schouder maakte hem opmerkzaam op de enige persoon die wel bij de koffieautomaat op hem stond te wachten. ‘Bent u meneer Donewell?’ vroeg Stuart, terwijl hij het antwoord eigenlijk wel wist.

‘Ja, wat moet je van me?’ antwoordde Joey kribbig, in de veronderstelling een lastige fan te woord te moeten staan. Fans waren geweldig, maar nu even niet!

‘Wilt u even met mij meekomen?’ vroeg Stuart vriendelijk en liet tegelijkertijd zijn politiebadge zien.

Joey schrok. Dit was dus die rechercheur die hem wilde spreken. Maar waar was Carol? Stuart beantwoordde zo summier mogelijk Joey’s stroom van vragen, zonder te veel los te laten. De echte informatie zou hij pas krijgen als ze ongestoord konden praten. Het was een klein kamertje op het vliegveld. Er stonden een paar bankjes, een tafel en een koffiezetapparaat.

Stuart vroeg Joey plaats te nemen en gaf hem ongevraagd een kop koffie. ‘Carol ligt in het Miami Medical Center,’ vertelde hij zonder omwegen en keek hoe Joey reageerde.

Deze sprong op en liep op hem af: ‘Wat is er met haar, wat heeft ze?’ hijgde hij en kon zich nog net beheersen om Stuart niet vast te grijpen.

‘Dit keer wilde zij contact maken met Robert Dayle, maar hij vond haar eerder, met alle gevolgen van dien,’ verklaarde Stuart. ‘Ze is bont en blauw, maar haar verwondingen zijn verder niet echt ernstig. Dayle is opgepakt en zit in voorlopige hechtenis!’

Daarna vertelde hij wat zich had afgespeeld in de weken die waren voorafgegaan aan het tragisch treffen. Hij verzweeg niet dat Carol zelf een grote rol had gespeeld in het gebeuren en vertelde wat haar bedoeling was geweest met Dayle.

Pas toen Stuart helemaal zeker wist dat Joey gekalmeerd was, verlieten ze beiden het vliegveld. Ze hadden overlegd dat ze eerst naar de rest van de band zouden gaan om te vertellen wat er gaande was, per slot van rekening moesten ook Vincent en Jamey weten dat Carol opnieuw het slachtoffer van Dayle was geworden! Ook al was het deels aan haarzelf te wijten.

Met zijn vieren gingen ze één van de campers binnen en weer vertelde Stuart zijn verhaal.

De reactie was ongeveer hetzelfde, maar de beide broers waren woest! Daarnaast was er verbijstering om wat Carol had gedaan, zonder daar iemand in te kennen. Hoe had ze zo stom kunnen zijn? Hun leven had een wending genomen in Porto, toen ze besloten allemaal naar Sydney te komen en hun eigenlijke levens achter te laten. Nu had ze het bijna verpest voor iedereen.

Hoewel er veel boosheid en onbegrip was, wilden ze alle drie zo snel mogelijk naar Miami. Maar er was het feest, de tournee, het ging allemaal niet! Het feest kon onder geen beding worden afgezegd, maar misschien een of twee concerten, dat zou eventueel te doen zijn.

Stuart probeerde de gemoederen een beetje te kalmeren door aan te dragen dat, áls ze het volgende vliegtuig zouden pakken, ze tegen middernacht pas in Miami zouden zijn en dan toch niet eerder dan de volgende ochtend bij haar konden. Direct vertrekken had geen enkele zin, daar schoot niemand iets mee op!

’s Zaterdags was Carol weer redelijk bijgekomen van de schrik en de mishandeling. Ze lag na te denken in het ziekenhuis toen Roger haar die morgen op kwam zoeken. Ze toverde een wrang lachje op haar gezicht toen hij een grote bos bloemen tevoorschijn haalde. ‘Die heb ik toch zeker niet verdiend?’ wilde ze weten, in de veronderstelling dat door haar hun hele zaak in het honderd was gelopen.

‘Hoezo, we hebben hem gepakt hoor, hij zit veilig achter slot en grendel!’ deed Roger verbaasd. ‘Achteraf is hij door jouw toedoen eindelijk opgepakt. Door zijn arrestatie is er een grote crimineel van de straat verdwenen. Je hebt je land in feite geweldig geholpen, al was je actie dan misschien niet erg doordacht en veel gevaarlijker dan je had kunnen vermoeden.’

‘Hulp… een mooie hulp ben ik geweest,’ hoonde Carol. ‘Ik heb me weer eens heerlijk in de nesten gewerkt. Voor de tweede keer door Robert in de val gelokt, nou fantastisch! Ik wist nota bene wat voor een crimineel het is. Op het moment dat ik daadwerkelijk besefte wat ik had gedaan, werd ik bijna gek van angst. Hij heeft me al een keer bijna vermoord en dit had zijn finale kunnen worden.’

Roger keek haar verbaasd aan. ‘Wat bedoel je, voor de tweede keer, ken je hem dan werkelijk?’

Carol ging even verliggen en trok een pijnlijk gezicht. Haar ribben deden nog behoorlijk pijn van de schop die Robert haar had gegeven. ‘Hoezo, ken ik hem dan werkelijk? Hij is de grote onbekende bekende in ons leven. Hij heeft onze ouders vermoord, hij heeft in New York een aanslag gepleegd op mijn broers… onder andere,’ liet ze er zachtjes op volgen.

Roger wreef nadenkend over zijn kin. ‘Als jullie tegen hem kunnen getuigen, kunnen we hem nog veel langer achter tralies krijgen.’

Op dat moment ging de deur open en Joey, Jamey en Vincent kwamen de kamer binnen. Als vanzelf kwamen bij Carol de tranen en Roger vond het beter zich even terug te trekken. In de gang trof hij Stuart, die hem duidelijk veel te vertellen had.

In het vliegtuig van St. Petersburg naar Miami hadden Jamey en Vincent een boekje opengedaan over de praktijken van Dayle en Stuart had de jaren gevangenisstraf met de minuut zien stijgen. Jamey had nog iets gemompeld van ‘de vangst van de eeuw als de rest mee zou werken’, maar daar had Stuart het fijne niet van begrepen.

In de ziekenkamer vertelde Carol haar versie van de gebeurtenissen. Ze moest figuurlijk met haar billen bloot en moest precies uitleggen hoe ze op het idee was gekomen om Robert af te kopen. Nu ze het nogmaals vertelde, besefte ze hoe naïef ze geweest was. Robert Dayle zou nooit meegewerkt hebben.

‘Op het moment dat ik hem aankeek kwam alles als een flits weer voorbij,’ vertelde ze en huiverde nog bij de herinnering. ‘Laten we hem stoppen; laten we alles vertellen wat onze vader destijds vertelde. Ik heb destijds staan luisteren, toen papa aan de telefoon was, vlak voor hij en mama vermoord werden. Ik heb een heleboel gehoord en ik weet niet of iedereen dat ook weet. Papa legde destijds zijn vinger op zijn mond: ik mocht niets vertellen. Wellicht heb ik toen wel wat genoemd, maar de laatste weken is me pas duidelijk geworden wat hij allemaal heeft gezegd. En toen Dayle met mij in die kajuit zat, had hij het over allemaal vreemde dingen, dat weet ik allemaal nog wel. Als ik alles kan vertellen, dan kunnen we misschien kunnen we een deal maken met justitie, zodat onze informatie strikt vertrouwelijk wordt behandeld. Niemand hoeft te weten dat het van ons komt. Ik wil niet meer bang zijn dat hij toch vrij gaat komen en dan weer achter ons aankomt en ons weer iets doet!’ huilde ze bijna en klemde zich stevig vast aan Joey.

‘We hebben het er al over gehad in het vliegtuig,’ zei Jamey, ‘maar voor we iets gaan doen moeten Robin en Steven dit weten. Daarbij dame, dat heb je zelf wel enigszins bewerkstelligd, nietwaar?’ Hij kon het niet laten haar nogmaals op haar stommiteit te wijzen.

Ze knikte beschaamd en Jamey besloot het voorlopig hierbij te laten. Ze zou ook van Steven nog flink wat te horen krijgen, daar was hij van overtuigd.

‘Moeten we de rest van de concerten afzeggen?’ wilde Joey van Carol weten, maar ze wilde daar absoluut niets van weten. Nee, alles moest gewoon doorgaan.

Zodra Robin en Steven er waren, zouden ze beginnen op te schrijven wat ze van Robert wisten, alles wat haar vader had gezegd en waar ze toen niets van begrepen had. Samen konden ze misschien uitpuzzelen wat hij destijds bedoeld had. Zo werden Dayles verwarde woorden op het jacht misschien ook begrijpelijker. Daarna zouden ze overleggen of de andere namen die ze van hun vader hadden gehoord ook gegeven zouden worden. Wat had hij bedoeld met het adres, met de vrouwennamen? De prijs die ze tot nu toe voor dit raadselachtige weten hadden betaald was tamelijk hoog geweest en een vervolg hierop kon ze gestolen worden. En zoals de zaken er nu voor stonden, zou er wel een grondig onderzoek plaatsvinden. Nu wel, helaas jaren te laat…

Voordat Vincent en Joey die maandag teruggingen naar St. Petersburg, waar ook het volgende concert zou plaatsvinden, hadden ze nog tijd om Steven en Robin te begroeten, die nog van niets wisten.

Jamey bleef achter om ze het een en ander te vertellen en verder te overleggen wat ze zouden doen. Hij had van Vincent volmacht gekregen alles te doen wat noodzakelijk was. Vincent stond overal achter!

Carol was ondertussen weer op de been en was alvast begonnen met het op papier zetten van de gebeurtenissen in Utrecht, zo’n anderhalf jaar eerder. Roger en Stuart hadden haar gezegd vooral te denken aan de speciale trekjes van Robert: Wat was haar opgevallen tijdens de korte gesprekken die ze hadden gehad. Kortom, alles wat ze over hem wist had ze op moeten schrijven.

Een week later hadden ze een beeld van wat er in de jeugd van Robert Dayle gebeurd moest zijn. Nu ze wisten wat zijn eigenlijke achternaam moest zijn, konden de gegevens opgevraagd worden en zodoende kwamen ze te weten wie Robert Dayle in werkelijkheid was. Het aanknopingspunt was het adres geweest, dat Carol zich nog altijd wist te herinneren: 401 Parnassus Avenue. Het adres van een psychiatrische instelling, waar Robert vanaf zijn achtste jaar had verbleven wegens het doodsteken van zijn moeder. Robert Dayle was de naam die Lewis Harper gebruikte als alias, vanaf het moment dat hij vrij was gelaten uit de psychiatrische inrichting. Nadat hij tot zijn achttiende was verpleegd en zich goed had gedragen, was hij ontslagen en kon hij gaan waar hij wilde. Omdat er destijds al geen contact meer was geweest met zijn vader, had Lewis besloten dat hij die naam nooit meer zou gebruiken. Zo was Robert Dayle ontstaan. De volwassen versie van het jongetje, dat het leven niet zag, zoals anderen dat deden. Hij was zoon van een onbekende vader en een jonge moeder. De vrouw, die hij altijd had gezien als zijn zus bleek in werkelijkheid zijn moeder te zijn. Voor Robert was deze ontdekking een grote schande. Hij was geestelijk niet sterk en kreeg last van waandenkbeelden. De schande was zo groot voor hem, dat hij uit frustratie zijn moeder doodstak en ook probeerde zijn vader te vermoorden, maar alleen zwaar verwondde. Na de moord en de poging daartoe was hij zwervend op straat gevonden. Al heel snel was duidelijk geworden wat hij had gedaan en werd hij in de psychiatrische inrichting geplaatst, waar hij goed meewerkte en zich bijna voorbeeldig gedroeg. Een les, die hij heel snel doorhad, toen hij er eenmaal was. Maar in zijn hoofd speelden heel andere gedachten. Hij zinde op wraak over wat hem was aangedaan.

Toch was hij jarenlang niet in de buurt van zijn vader gekomen. Hij koesterde te veel wrok om zijn vader onder ogen te komen. Het gebrek aan emoties had hij weten te gebruiken om geld te winnen bij kaartspellen. Hij had leren kaarten in de inrichting en had zich de kunst meester gemaakt. Daardoor leidde hij later een goed leven, een leven waarin hij zich niets hoefde te ontzeggen. Maar hij gebruikte zijn woede en haat ook tegen anderen, die hem tegenwerkten of hem in de weg stonden. Lewis Haper was na zijn eerste moord getransformeerd in zijn nieuwe ik: Robert Dayle.

Het rechercheteam had allerlei bewijsstukken aan weten te dragen op papier, over locaties, plaatsen, mogelijke hulpmiddelen die hij had gebruikt. Nu Dayle vast zat en verhoord werd, kregen ze inzicht in zijn leven. De verklaringen, die Carol en haar broers hadden gegeven, hielpen daar ook bij.

Het bewijsmateriaal zou nagetrokken worden en dan kon eindelijk een onderzoek naar het totale leven van Robert Dayle worden gedaan. Robert Dayle was telkens ontkomen door zijn vermommingen en zijn briljante geest en geen enkele zaak had afgewerkt kunnen worden, door gebrek aan een dader.

Met zijn vieren – Carol was ondertussen ontslagen uit het ziekenhuis – brachten ze de lijst naar het bureau.

Ze bespraken tijdens een aantal lange dagen alle gevallen, lieten bewijsstukken opsturen en op vingerafdrukken onderzoeken, die inderdaad allemaal van Robert Dayle bleken te zijn. Zodra ze met zijn allen weer terug in Australië waren zou het proces beginnen. Het proces tegen Dayle, die de oorzaak was van alle tegenspoed die hen bijna hun hele leven achtervolgd had, waarvan het absolute dieptepunt de dood van hun ouders was geweest.

Steven en Robin hadden vellen volgeschreven over hoe alles destijds in de periode vlak voor en vlak na de aanslag op hun ouders in San Francisco was verlopen. De kans bestond uiteraard nog dat ze moesten getuigen, maar dat zou geen probleem zijn. Ze konden overkomen indien nodig. Dayle had genoeg op zijn naam staan om levenslang te verdienen, want behalve de Vanhovens had hij veel meer slachtoffers gemaakt, nadat hij eenmaal uit de inrichting was ontslagen.

De tournee van Watership zou nog zes weken doorgaan en de weken tot aan het einde hiervan waren vol angstige spanning en voortdurend achteromkijken, ook al zou daar geen reden voor moeten zijn.

Een week na aankomst in Australië zag het plaatje dat ze voor zich hadden gezien over de veroordeling van Lewis Harper, zoals hij nu telkens werd genoemd, er heel anders uit.

Er werd voorgesteld om in Sydney een videoverklaring te maken onder toezicht van de behandelend rechter en die tape zou moeten dienen als getuigenis tegen Dayle. Zodra ze weer thuis zouden zijn, zou dit met de rechtbank overlegd moeten worden en dan pas kon het proces goed van start gaan.

Steven en Robin waren ondertussen weer terug in Sydney en Carol had besloten nog een paar weken in Key West te blijven. Doordat de vakantieperiode was aangebroken was het ontzettend druk op het eiland en ze verveelde zich geen moment. Als het even kon kwam Joey bij haar en anders ging zij naar hem toe. Maar op het laatst telden ze toch de dagen af die hun nog restten tot hun terugkeer naar huis. Een halfjaar was toch wel heel erg lang!

Twee en een halve maand later zat Carol Donewell-Vanhoven in de heerlijke serre van hun huis in Sydney gebogen over een brief toen de telefoon haar uit haar gedachten wegrukte. Zorgvuldig vouwde ze eerst de brief op en legde hem op haar bureau. Een brief van Benno, wie had dat ooit kunnen denken. Glimlachend pakte ze de telefoon op.

De telefoniste van het gerechtshof in Sydney vroeg haar of ze met zijn vijven zo spoedig mogelijk konden komen om de uitslag van het proces tegen Dayle te krijgen en te overleggen wat verder te doen stond. Carol beloofde die middag nog langs te komen. Even bleef ze met de hoorn in haar handen staan.

Zodra ze terug waren gekomen hadden ze een onderhoud gehad met rechter Jefferson. Hij had alle papieren uit Miami gekregen vóór hun komst, zodat hij precies op de hoogte was van de situatie. Tijdens het onderhoud dat hij toen met hen had gehad, had hij meerdere malen duidelijk gemaakt hoe belangrijk het was dat ze alles wat er ooit gebeurd was in samenhang met Harper jr. zouden noemden.

Alle namen die Carol op de boot had gehoord, wat er destijds in San Francisco was gebeurd, het heel weinige dat ze zich konden herinneren van net voor de schietpartij en de val die Dayle voor Carol in Nederland had gezet. Ze hadden verteld hoeveel angst hun die gedachte bezorgde: als er onzorgvuldig met gegevens werd omgesprongen tekenden ze hun eigen doodvonnis. Ze hadden hem het idee van de videoverklaring voorgelegd, maar na enig overleg had hij het van de hand gewezen: nog te gevaarlijk! Samen waren ze toch tot een oplossing gekomen. Het zou een proces worden van de staat tegen de verdachte. De eigenlijke aanklagers zouden niet bekend worden en ook zou nooit bekend worden gemaakt waar de informatie vandaan kwam. Een proces achter gesloten deuren, hoeveel publiciteit het ook op zou leveren. Alvorens Dayle opgepakt werd moesten eerst alle bewijzen daar zijn, keiharde bewijzen, zodat hij onder geen beding vrijuit kon gaan door gebrek aan bewijs.

Ze hadden stuk voor stuk de situatie van de ochtend voor de moord op hun ouders beschreven. Ze vertelden alles precies zoals John dat jaren eerder gedaan had, niet wetend dat iedereen hem kon horen. Het waren de namen van de ouders en de zus van Robert Dayle. Het had destijds niet zoveel indruk gemaakt, maar door de jaren heen leek het alsof de namen in hun hersenen geprint stonden. Het adres dat alleen Carol zich wist te herinneren, bleek de doorbraak in de zaak. Via de instelling hadden ze kunnen achterhalen dat Robert Dayle in werkelijkheid Lewis Harper was. De namen die hun vader had genoemd, waren debet aan hun ellende van de afgelopen jaren.

Via rechter Jefferson was het proces op gang gekomen en om de paar weken vertelde hij hun hoever het stond. En nu was het telefoontje van het gerechtshof gekomen. Eindelijk zouden ze weten hoe het verder ging.

Carol pleegde de nodige telefoontjes en sprak af om een uur later bij het gerechtshof aanwezig te zijn. Ze kleedde zich zorgvuldig aan, maakte zich nog even iets netter op en verschoof nog een paar haren. Toen stapte ze in de auto en ging op weg om Vincent en Jamey op te halen. Robin en Steven zouden met hun eigen auto komen.

Ze waren allemaal nerveus toen ze voor de grote, zware eiken deur stonden die toegang gaf tot de kamer van de rechter. Steven klopte aan en na het: ‘Binnen’ gingen ze stuk voor stuk de kamer in.

De rechter zat glimlachend achter zijn bureau, beduidde ze allemaal te gaan zitten, hoewel er niet genoeg stoelen stonden. Steven en Carol gingen zitten in de grote fauteuils, Vincent nam plaats op de armlegger van Carols stoel en Robin en Jamey bleven gewoon staan.

‘Ik zal jullie niet langer in spanning houden,’ begon rechter Jefferson. ‘Het proces is vannacht afgesloten. Iedereen, die met hem meewerkte op het jacht is veroordeeld tot een aantal jaren gevangenisstraf. De een kreeg meer dan de ander, afhankelijk van de schuldvraag.’

Er ging een zucht van opluchting door de kamer.

‘En Dayle, wat heeft Dayle gekregen?’ wilde Carol weten.

De rechter haalde zijn bril van zijn neus en begon die met een smetteloos witte zakdoek te poetsen. ‘Tja, Dayle, dat is een verhaal apart. Dayle is compleet doorgeslagen toen hij besefte dat zijn verhaal helemaal op tafel lag. Het hele verhaal begon toen jullie vader Lloyd Harper arresteerde, wegens een verkeersovertreding. Harper liet meteen al los dat hij graag wilde praten over zijn zoon, die een aantal jaren eerder ontslagen was uit een psychiatrische inrichting. Die zoon, Lewis Harper dus, had hem al meerdere malen bedreigd. Zo erg, dat Harper sr. aangifte had gedaan. Hij wist destijds te vertellen dat zijn zoon psychisch niet in orde was. Na grondig onderzoek in de kliniek was gebleken dat zijn zoon schizofreen was. Hij heeft een moord gepleegd, toen hij nog maar acht jaar oud was. Toen heeft hij tevens geprobeerd ook zijn vader te vermoorden,’ vertelde de rechter.

Het bleef muisstil in de kamer.

Het gezin Harper bestond vroeger uit Lloyd Harper en zijn vrouw Daisy, hun dochter Anna en jaren later werd Lewis geboren. Lewis was echter niet de zoon van Lloyd en Daisy, maar van Anna. Anna was nog maar veertien jaar oud, toen ze beviel. In die tijd was dat een groot schandaal. Vooral in het nogal gelovige gezin Harper. Om gezichtsverlies te voorkomen heeft Anna een groot deel van haar zwangerschap doorgebracht bij haar oom en tante in Bowman, een plaats ten oosten van San Francisco. Daar werd Lewis geboren. Na zijn geboorte keerde Anna weer terug naar haar ouders en werd al gauw gedaan alsof Lewis toch de zoon was van Anna’s ouders. Iets, dat voor de buitenwereld als normaal beschouwd werd, maar wat Lewis aangerekend werd. Hij moet destijds al het gevoel hebben gehad dat hij anders was. Niet welkom, vreemd. Lewis Harper was zeer intelligent en had op jonge leeftijd al veel vragen. Over zijn afkomst, over zijn uiterlijk en waarom hij niet op zijn vader leek. Ook wilde hij van zijn vader en zus weten waarom hij door zijn moeder anders behandeld werd dan zijn zuster. Een vraag, die hij als kind wel durfde te stellen. De ontkenningen die hij hierop altijd kreeg, maakten hem boos en zorgden ervoor dat hij zich ging afzetten tegen zijn moeder, die dus eigenlijk zijn oma was. Deze vrouw heeft hem zeker laten merken dat ze niet blij was met hem. Vooral niet omdat hij langzaam maar zeker steeds opstandiger werd tegen over haar. Dat heeft hem destijds al gevormd tot de persoonlijkheid die hij is geworden.’

‘Ik zou haast medelijden met hem gaan krijgen,’ schampte Vincent honend. ‘Hij had moeite met zijn oma, die deed alsof ze zijn moeder was en daarom probeerde hij ons later te vermoorden? Laat me niet lachen…’

‘Laat me het verhaal alsjeblieft verder vertellen, daarna kun je oordelen,’ vroeg de rechter. Hij ging verder: ‘Daisy Harper overleed toen Lewis vijf jaar oud was. Ze was ziek, maar had geen vertrouwen in de medische wereld. Als ze zich had laten behandelen, had ze misschien nog lang kunnen leven, maar haar visie was dat dit de straf van hogerhand was, vanwege Lewis.

Lloyd Harper heeft na de dood van zijn vrouw geprobeerd het gezin weer hechter te maken. Anna nam een aantal jaren de zorg voor het gezin op zich. Lewis leefde op, nu zijn zogenaamde moeder er niet meer was en hij niet meer dagelijks de wrok voelde die ze gekoesterd had tegenover hem.

Het ging mis toen Harper sr. besloot dat ze moesten verhuizen. Het huis was te groot voor hen drieën en hij had een kleinere woning weten te huren. Anna en de ondertussen achtjarige Lewis hielpen met het inpakken van de verhuisdozen. Alles leek goed te verlopen, tot Lewis onverwacht op zijn geboorteakte stuitte, die was verborgen in een kast op de bovenverdieping van hun woning. Ondanks zijn jonge leeftijd begreep hij onmiddellijk wat dit betekende: zijn leven was een leugen. Hij was vanaf het eerste moment voorgelogen. Hij was slecht behandeld door de vrouw, die had gedaan alsof ze zijn moeder was, maar die zijn oma bleek te zijn geweest. Zijn jeugd was vergald door haar, terwijl hij er niets aan kon doen. Ze had haar schaamte op hem afgereageerd en zijn vader – die dus zijn opa bleek – had daar niets tegen gedaan. Zijn zus, die in werkelijkheid zijn moeder was, had zich vrijwel nooit met hem bemoeid. Sterker nog: ze had het zelfs nooit voor hem opgenomen als hij weer eens straf kreeg.

Lewis Harper werd razend. Alle frustratie van de laatste jaren kwam naar boven. Hij voelde zich vanaf dat moment vies, besmeurd door de zonde van zijn zuster. Dat en de woede over de manier waarop hij behandeld was door zijn feitelijke oma en het feit dat zijn werkelijke moeder hem links had laten liggen, maakte dat hij – zo jong hij was – volledig doordraaide. Hij verloor alle controle en realiteit en stak Anna, die in de keuken dozen aan het inpakken was, dood met een vleesmes. Toen zijn vader haar wilde helpen, stak hij ook als een razende op hem in. Maar even snel als zijn woede was ontstaan, kalmeerde hij en stopte met de aanval op zijn vader. Hij legde het mes weg en liep naar buiten. Hij zwierf een tijd rond en werd uiteindelijk gevonden door buren, die het vreemd vonden dat zijn shirt onder het bloed zat. Harper sr. heeft in het ziekenhuis een verklaring afgelegd over wat zijn zoon gedaan had. Lewis was te jong om jeugddetentie opgelegd te krijgen, maar het was wel duidelijk dat hij opgenomen moest worden in een psychiatrische kliniek, waar hij tot zijn achttiende moest blijven. Hij kreeg geen gevangenisstraf opgelegd, maar moest in behandeling. Vlak na zijn achttiende verjaardag werd hij ontslagen. Hij was behandeld, kreeg medicatie en leek goed te functioneren, volgens het rapport.

Maar ons is gebleken dat het schijn was. Lewis Harper veranderde zijn naam onmiddellijk in Robert Dayle en leefde een leven buiten de maatschappij. Hij had geen woning, geen verzekeringen en stond nergens geregistreerd.

We hebben stap voor stap kunnen achterhalen wat hij die twaalf jaar na zijn ontslag gedaan heeft en dat is ernstig. Op het moment dat Harper sr. gearresteerd was, had junior al een aantal keren contact gelegd en dreigementen geuit. Harper sr. heeft destijds al contact gezocht met de politie, maar die konden niets uitrichten zonder een daadwerkelijk vergrijp,’ vertelde de rechter verder en nam een slokje water.

‘Maar waarom ging hij achter ons aan, waarom vermoorde hij onze ouders, hoe kwam hij bij onze vader?’ wilde Steven weten. ‘Lewis is schizofreen, die diagnose staat vast. Hij heeft in zijn vroege jeugd al psychologisch verkeerd gedrag vertoont. Schizofrenie gaat gepaard met psychoses, die worden getriggerd door grote stress. Op het moment dat Lewis vernam dat zijn vader gearresteerd was, is hij in een psychose geraakt. We vermoeden dat het een samenhang is geweest van schaamte om zijn familiebanden in combinatie met wraak, omdat hij was voorgelogen over zijn afkomst. Tijdens die psychose heeft hij besloten dat iedereen, die op dat moment contact had met zijn vader, wist van zijn afkomst. Omdat Lewis dit zag als een grote schande, mede door zijn gelovige opvoeding en de afkeur van Daisy, de vrouw die hij als zijn moeder zag, is hij ervan overtuigd geraakt dat iedereen hem daarover uit zou lachen. Hem daarmee te kijk zou zetten. Waangedachten, die alleen behandeld kunnen worden met medicatie, maar die slikte hij allang niet meer. Zijn enige oplossing om deze schande te voorkomen was om iedereen te vermoorden.’

‘Maar hoe is hij dan bij onze vader gekomen?’ vroeg Steven. De frustratie en ergernis speelden een spelletje met elkaar in zijn hoofd. Ze hadden horrorjaren achter de rug vanwege de geestelijke gesteldheid van een idioot? Hij wilde er niet eens goed over nadenken, zo woedend maakte het hem.

‘Lewis hield Lloyd Harper al enige tijd voor de arrestatie in de gaten. Hij heeft destijds contact met hem gehad en heeft vlak voor de arrestatie gedreigd hem alsnog te vermoorden, zodra hij hem tegen zou komen. Harper sr. heeft daarna contact opgenomen met bureau Richmond Station om zijn zorg en angst te uiten. Hij heeft daar, en dat hebben we pas geleden ontdekt, contact gehad met jullie vader. Tijdens dat contact heeft hij ervoor gezorgd dat hij gearresteerd zou worden, om zo in veiligheid te komen. De rest is jullie duidelijk: Lewis kwam ook dat te weten. Vanaf dat moment zag hij jullie vader als bedreiging. Hij richtte vanaf dat moment ook zijn blik op jullie vader. Hij heeft telefoontaps laten plaatsen bij jullie woning, hield in de tussentijd Lloyd Harper in de gaten en loste even later zijn aan zichzelf gemaakte belofte in: hij vermoordde jullie ouders, omdat ze voor hem een bedreiging vormden. Tenminste: jullie vader. Dat jullie moeder ook slachtoffer is geworden, was toeval. Daarna vermoordde hij Harper sr. op het politiebureau. Alle agenten, die in de buurt van zijn vader waren, nam hij daarbij mee. Hij is al die tijd in een psychose geweest, zoiets kan weken duren.’

‘Waanzin, pure waanzin,’ zuchtte Steven.

‘Lewis is schizofreen, hij denkt anders dan wij. Hij is gevaarlijk, waanzinnig en ontoerekeningsvatbaar, dat is hij. Het is niet voor te stellen hoe hij gedacht moet hebben, wat er in zijn hoofd omgegaan moet zijn,’ concludeerde Jefferson. ‘Ontoerekeningsvatbaar… hij komt hier toch zeker niet mee weg?’ schrok Steven nu op. ‘Als je ontoerekeningsvatbaar bent word je opgesloten in een inrichting, misschien met een korte gevangenisstraf. Hij heeft zoveel mensen vermoord, zoveel ellende over zich uitgestrooid: dat deed hij heel bewust, reken maar!’

De rest viel hem bij. Ze wisten allemaal zeker dat hij dat niet in een vlaag van verstandsverbijstering had gedaan.

‘Samen met alles waar we hem nog meer voor konden veroordelen is de jury tot de conclusie gekomen dat de enige straf voor een crimineel van zijn kaliber de doodstraf is. Want ook zij vonden dat hij wel degelijk voor zijn daden verantwoordelijk geacht kon worden. Hij krijgt dus alsnog de doodstraf. Van zo’n straf is nooit van tevoren te zeggen wanneer die uitgevoerd zal worden, maar hij zou in de dodencel moeten zitten en neem gerust van mij aan dat hij daar nooit meer uit zou zijn gekomen.

Pech voor hem dat hij niet ergens anders was opgepakt, maar anders had hij ook zeker een aantal keren levenslang gekregen. En reken maar dat hij een slecht leven zou leiden, want hij heeft ook de dood van een paar kinderen op zijn geweten en dat ligt behoorlijk zwaar bij de andere gevangenen.’

Jefferson keek ze stuk voor stuk aan en zag dat ze het eens waren met de uitspraak. Daarna keek hij op zijn horloge. ‘Maar ik kan jullie vertellen dat ik een halfuur geleden een telefoontje heb gekregen dat het allemaal iets anders is gelopen. Tijdens het vervoer naar de gevangenis is de arrestantenbus verongelukt. De bewaker, de chauffeur en de gevangene hebben dit geen van allen overleefd…’

Carol haalde even diep adem. Ze moest die laatste opmerking even op zich in laten werken.

‘Is hij dan nu écht dood?’ Ze wilde het van de rechter persoonlijk horen.

‘Ja, hij is echt dood,’ verzekerde hij haar.

Door deze voor hen zo verheugende mededeling werden ze wakker geschud en drong alles echt goed tot hen door. Ze waren vrij, Dayle kon hun niets meer doen! Blij vielen ze elkaar om de hals en schudden handen.

De rechter zag alles lachend aan en stond op. ‘Ik wil er nog een ding over zeggen,’ begon hij en knikte hun vaderlijk toe. ‘Door stom toeval zijn jullie destijds tot een stelletje vogelvrij verklaarden gemaakt en kwamen jullie in een bijzonder moeilijke positie terecht. Bij deze verklaar ik jullie niet meer vogelvrij, maar ik zou zeggen, geniet van deze voor jullie zo goede ommekeer, geniet weer van het leven, wees niet meer bang. Het is achter de rug, afgelopen!’ Hij liep op de zware deur toe en zwaaide die open. Met een grote glimlach op zijn gezicht gaf hij ze stuk voor stuk een stevige handdruk.

‘En nu wegwezen met zijn allen en laat me jullie geen van allen hier ooit weer zien…’