Coup de Foudre

––––––––

Eline De Schepper

COUP DE FOUDRE

Feelgood

Eerste druk: 24 februari 2022

© 2022 Eline De Schepper

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510041

NUR-code: 343

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be. 

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books. 

www.hamleybooks.be

Give your heart and soul to me 

And life will always be

La Vie En Rose

Michael Bublé - La vie en rose

1

Ergens in juni.

(Start zomerseizoen)

Crémieux - Parijs.

Ik was beland in een van de kleinste straatjes van de wereld.

Het kon haast niet anders als ik om me heen keek naar de trendy huizen, artisanale winkels en hippe galeries, die als een bonte verzameling van hoedendozen om me heen oprezen. Het was mijn enige en echte rationele bewijs dat ik niet langer meer thuis was, niet meer in dat slaperige, grauwe Hoffelbrug, in de schaduw van het picturale kasteel. Waarom voelde het dan aan alsof mijn leven op dit cruciale moment was gebaseerd? Alsof elke verwarde verhaallijn uit mijn hele leven zich samenvlocht tot dit punt? En dat door een dwaze, banale weddenschap tussen tweelingen. Eén die ik overmoedig was aangegaan.

Het warme ochtendgloren deed mijn wangen branden in de tint van pioenroos en streelde door mijn chocoladebruine haar. Ik was nog nooit van mijn leven zo nerveus geweest. En daar had ik een geldige aanleiding voor. Ik was niet voor niets zomaar belandt in de City of Love aka het dweperige Parijs. Liet dat nou net een goede reden wezen om bloednerveus te zijn.

Een beverige zucht verliet mijn lippen en deed mijn hart stuiteren. Een glimlach ontvouwde zich om mijn lippen als ik eraan dacht dat ik, lieve, onhandige en licht verbrande Katie Haver, dit had gedaan. Gewoon, alles achterlaten, om elders een compleet nieuw leven te starten. Ik beet op mijn lip om niet hysterisch in lachen uit te barsten, want een plattelandsmeisje reed absoluut geen duizenden kilometers in haar roomgele, aftandse cabriolet naar een mondaine wereld.

Goed dan, de eerste dikke vijftig minuten had ik er werkelijk alles aan gedaan om mijn melancholische gedachten niet te laten winnen, en dat was me voor eventjes gelukt, maar daarna was het tomeloze gepieker weer begonnen. Ik was dat gedoe zat. Welgeteld acht seconden had mijn wereld compleet stilgestaan toen ik die onzichtbare grens was overgereden en mijn roots achter me liet. Vreselijke, zenuwslopende seconden die uit mijn gedachten waren vervlogen nu ik naar het straatnaambord staarde. Crémieux. Nog een bevestiging dat dit alles geen illusie was.

Een stil geneurie haalde me terug naar het heden en deed me vermoeden dat mijn tweelingzus, Stella Haver, in een betere bui was dan ik. In een snoekduik dook ze omlaag en tilde een verhuisdoos op haar heup. 'Katie,' zei ze vernuftig. 'Wat mankeert je?'

Ik staarde haar aan. 'Ik ben gewoon nerveus.'

'Nou, dat is niet nodig, toch?' Stella glimlachte opgewonden naar me. Ik deed mijn best om die glimlach te beantwoorden en dwong mijn lippen om te krullen, alleen gehoorzaamde ze niet, waardoor Stella's neus rimpelde. Even heel eerlijk? Ik was doodsbang geweest voor dit moment van onwetendheid. Ik was dit twee maanden geleden niet van plan geweest, en nee, ook niet een maand, laat staan twee weken geleden. Wat dat betrof was de Lichtjesstad misschien wel een onweerstaanbare verliefdheid geweest? Een warm gevoel dat mijn hart deed bonzen nu mijn leven in Hoffelbrug achter me lag, samen met mijn verleden. Ik ademde in en rook baguettes, pistolets en croissants uit de boulangerie Cyril à pain, waar we in mijn cabriolet omheen waren gedenderd.

Ik keek om me heen, luisterend naar het vrolijke gelach van de Parijzenaren, het gebrul van de brommertjes en geklingel van belletjes. Ik wilde net zo zorgeloos zijn als hen, maar dat was spijtig genoeg slechts van korte duur geweest.

Ik moest me herstellen. Licht in paniek vroeg ik: 'Is het raar dat ik ineens niet meer begrijp waarom ik dit wilde?'

'Katie.' Stella keek me onverstoorbaar aan.

'Waarom hebben jullie me niet tegengehouden?'

Taxerend nam ze me op. 'Vergeet niet adem te halen. En ma probeerde dat heus wel, maar het mislukte, keikop.' Met haar elleboog porde ze me in mijn middel. 'Lang en diep in- en uitademen.’ 'Hou op.' Ik mepte haar hand weg, beet nerveus op mijn lip en keek naar haar elfachtige gezicht. Op zijn minst was één iemand goed geluimd. Hoe kon het ook anders? Stella was hier volledig op haar plek tussen de theewinkels en bloemisten, met bloeiende ruikers waar een yorkshire tussen snuffelde. Ironisch genoeg was ik de enige die begon te twijfelen aan mijn wankelbare besluit. Genoeg, Katie. Ik begon klein en liet het portier van mijn cabriolet los. Oké, dat was weer een stap richting de toekomst.

Ik veegde mijn vochtige handen schoon aan mijn bovenbenen en liet mijn blik ademloos over de originele ambachtelijke winkels, pop-up stores, bekende modemerken en speciaalzaken dwalen. Een van die pop-upstores was een markant koffiehuis, dat Cullier heette. Ik rook de noisette, café crème en wolkjes melk in de verzengende hitte, die me op de meest absurde wijze kalmeerde. 'Stella, wat dacht je van een noisette?' vroeg ik en probeerde te genieten. 'Ik trakteer,' voegde ik met opzet toe.

Met wangen als rozen door een zwoele 28 graden en haar rechteroor verfraaid door zilveren ringetjes lachte ze nog steeds buitengewoon vrolijk. Hoe was dat überhaupt mogelijk? 'Une noisette? Is dat niet gewoon een espresso?'

'Kweenie?' Ik rimpelde mijn neus. 'Wat maakt het uit? Klinkt toch erg chic?'

'Sinds wanneer ben jij zo eigentijds, Katie?'

Ik onderdrukte een glimlach en haalde en schouder op. 'Misschien wil ik het wel gewoon proberen? Nieuwe ervaringen opdoen.'

Een geamuseerde schittering verscheen in haar ogen. 'En dan beginnen we bij koffie?'

'Noisette,' verbeterde ik samenzweerderig.

'Ik wil heel graag zien hoe jij daarbinnen een noisette besteld,' zei ze joviaal met een volmaakte glimlach, en bracht ze alweer een verhuisdoos naar binnen. In mijn belabberde hanenpoten was er theemokken op gekrabbeld. Ik wierp haar een weerbarstige blik toe en dat alleen omdat we allebei wisten dat ze gelijk had. Ik had werkelijk echt geen idee hoé je een noisette kon bestellen in de Lichtjesstad.

'Nou, dan niet,' zei ik halsstarrig omdat Stella's optimisme nog eens een enorme stoorzender kon worden. En zo was ze altijd al geweest. Het was verbluffend dat tweelingen zo verschillend konden zijn, want als zij er doodleuk voor koos om begeesterd een weekendje te gaan skydiven in IJsland, aarzelde ik al om de nieuwe monchoutaart te proeven in het theehuis Lemon & Camomile. Echt, dat meende ik serieus. Ik was gewoon iemand die niet van veranderingen hield, nee, boven aan mijn keurige lijst stond structuur en eenvoud. Lekker overzichtelijk. Het was dus begrijpelijk dat ik lichtelijk overstuur was, want dit was serieus erger dan skydiven. Ik had onnadenkend besloten om in een andere stad te wonen (met een gloednieuwe postcode), nog beter, in een ander land, tussen al die vreemde mensen, in een taal waar ik geen snars van begreep.

Fokking shit, ik was volslagen krankjorum geworden. Er was geen andere verklaring voor mogelijk.

Even voor de duidelijkheid. Ik was weg geweest van Crémieux, maar dan wel thuis, in mijn slaapkamer bij ma en pa, terwijl ik alles uitvoerig bestudeerde via Google View. O, wat was dat een lolletje geweest. Nu leek alles te stevenen op een ramp. Ik had best thuis kunnen blijven bij hen, in onze piekfijne twee-onder-één-kapwoning gevuld met spullen uit het Leger des Heils, op het knusse platteland, in de schaduw van het prachtige kasteel, omgeven door kastanjes. Maar juist daar was er iets in me gebroken, wat mijn onomkeerbare kantelpunt werd. Iets had me ontwaakt uit mijn bedwelmende winterslaap, die me tijdloos gevangen had gehouden. Ik had dus als een van de weinige (op mevrouw Linox, onze overbuurvrouw na - die altijd chutney bracht) Vlaanderen verlaten.

Ik zuchtte. Ik zou de consequenties moeten accepteren. Ik zou ma en haar snobistische vriendinnen uit de Lounge club (haar damesclubje) moeten verdragen, die hadden geconstateerd dat thuisblijven voor een vrouw het beste was. En precies daar hadden veel van ons een grote denkfout gemaakt: blijven in ons boerendorp, waar het enige wat ooit veranderde het wc-bordje was in de lunchroom. Echt. Juist daarom was ik weggegaan, had ik het platteland ingeruild voor de mondaine, buitenissige wereld, waar de Eiffeltoren door meer dan 20.000 lichtjes glom.

Ik ontspande mijn handen door het idee, door al mijn toekomstdromen die ik met beide handen had beetgegrepen. Havers waren dan misschien gemaakt om thuis te blijven, maar deze Haver was dat allesbehalve. Ook al was mijn moeder het daarmee oneens geweest en zou ze me mijn vertrek voor eeuwig blijven kwalijk nemen.

Vandaag zou ik daar echter niet bij stilstaan en ik deed een wiebelende stap opzij, om een stijlvolle oldtimer te laten passeren, die obstinaat claxonneerde. Ik hees een kartonnen, ingedeukte verhuisdoos op mijn rechterheup, waar in mijn onhandige handschrift paperbacks op geschreven. In die tijd was de oldtimer schokkerig tot stilstand gekomen bij een modieus winkelpand, naast een outlet store. Een elegante, maar breekbaar uitziende dame stapte bibberig uit. Klein, met een gracieuze, suikerwitte bob en erg bleekblauwe, maar twinkelende ogen vol leven. Een enorm contrast met haar melkwitte huid, die loshing bij haar wangen en haar lippen, alsof ze pas hartstochtelijk had gezoend met een perzik.

Kritisch nam ze me onder de loep vanachter haar zilveren brilletje. Er verscheen achter haar benen een volumineuze buldog. Een speelse mengeling van koffie met een flinke scheut room. Lelijk, scheel en dik, terwijl één oog dwaalde naar een vetgemeste duif.

Ik stak verlegen een hand naar hen op en zei hees: 'Euhm, bonjour, daar?'

Verdorie, Katie. Waarom?

Even kneep ze haar ogen minachtend samen en wendde zich vervolgens tot haar vriendin, met net zulk doorschoten wit haar, die in de deuropening van het winkeltje stond dat Théière heette. Ik wist gewoon dat ze het over mij hadden. Toch? Een van hen snoof en met zijn tweeën keken ze me laconiek aan.

Een duizelingwekkende knoop raakte verstrikt in mijn maag. Ik voelde aan mijn beschaamde wang en draaide me vliegensvlug om.

Mijn moeders gezicht doemde ongelukkig in mijn gedachten op. Tot op de laatste seconde was ze ervan overtuigd geweest dat ik van gedachten zou veranderen. Ik had met bevende vingers mijn cabriolet ingeladen, terwijl ze me licht verontrust gadesloeg vanaf de patio, geflankeerd door fruitboompjes, en tegen pa kakelde: 'Waarom moet dat kind nu zo nodig daarheen? Is het thuis soms niet goed genoeg meer?'

Vanuit de deuropening had pa toegekeken en geopperd: 'Katie is altijd al speciaal geweest. Laat haar nu ook eens haar eigen ding doen, Bea.'

'En waar draait dat altijd op uit, Leon?' Hij reageerde niet en we wisten allebei pijnlijk waarom, waarop ma resoluut zei: 'Exact, Leon.'

Ik wilde het niet toegeven, maar ma's woorden hadden een steek van wroeging achtergelaten in mijn borst, als een oud litteken. Ik had dat gevoel uit alle macht thuis proberen te laten, maar dat was me niet gelukt.

Een luid getoeter deed me opschrikken en bracht me terug naar Crémieux. Langzaam stapte ik naar mijn winkel toe en keek naar de brommertjes achter me. Met roze wangen sloot ik mijn armen beter om de verhuisdoos en ontweek de schuinliggende kinderkopjes, terwijl ik naar mijn onderkomen keek, fokking shit. Mijn hart donderde naar beneden. Een angstvallig gevoel nam beslag van me nu ik door de donkere winkelruit van Katie Little Candle shop staarde. En zo kreeg mijn moeder maar weer eens klakkeloos gelijk. Toen ik eenmaal binnen was keek ik lusteloos om me heen. Mijn vingers knepen de doos met boeken net niet samen in de verlaten, stoffige ruimte waar het zonlicht nauwelijks naar binnen stroomde. Wat moest ik hiermee in hemelsnaam beginnen? Met dit oudbakken pand?

Toen ik behoedzaam om de enige werkbank heen liep (waarvan een lade miste) voelde ik hoe mijn mondhoeken onthutst naar beneden bogen. Stella had er mijn weinige dozen opgestapeld en daar eindigde het ook.

'Wat is dit?' Ik duwde de doos steviger tegen mijn borst, terwijl buiten de brommers brullend passeerden en mijn hart alleen maar aanmoedigde om sneller te slaan.

'Lijkt me logisch?' wees Stella.

Ik begon verwoed mijn hoofd te schudden. 'Ik had moeten luisteren, dit was een slecht plan.' Stella's wenkbrauw ging ongenoegzaam omhoog, terwijl ze samen met me gehypnotiseerd naar de werkbank staarde. 'Hé, hij is vintage, Katie. Zoiets is tegenwoordig in. Lekker degelijk en modieus en zo.'

'Enzo, Stella?' Ik keek haar zijdelings aan. Vintage, dus? 'Oké,' mompelde ik niet erg overtuigd, omdat ik degene was die alles tot in de puntjes uitdacht. Ik kon uren de voor- en nadelen betwisten en na een oneindigheid pas mijn conclusies trekken. En precies die logica had ik moeten toepassen, anders was ik nooit zo stom geweest om al mijn zuurverdiende spaarcenten hierin te investeren. In een krap, pover winkelpand dat er op de website oogverblindend had uitgezien. Ik had de bijbehorende, veelbelovende tekst zo vaak gelezen.

Hebt u interesse om Crémieux te doen openbloeien? We zijn namelijk op zoek naar mensen die onze mooie winkelpanden nieuw leven in willen blazen. Lieve, warme buurtbewoners zullen je met open armen ontvangen. Laat het ons weten als je belangstelling hebt en stuur ons gerust een mailtje.

Leugenaars, dikke leugenaars.

En ik, die Vlaamse, ongerijmde indringer, was er met open ogen ingetuimeld.

Hoera.

Stella kantelde haar hoofd een beetje en bestudeerde nog steeds de ruimte. 'Wedden dat hij mooier uitkomt in blauw?' wees ze naar de werkbank.

'Ik wed niet meer met jou,' zei ik droog.

'Echt, hoor,' zei ze met een glimlach.

'Een werkbank maakt het er heus niet beter op.'

'O jawel.'

Ik keek misprijzend. 'Luister, wat als ma gelijk had?' Mijn stem sloeg over.

'Excuseer me?' In een ruk draaide ze zich om en knalde met haar elleboog tegen de mijne. Een verontwaardigd geluidje ontsnapte haar. 'Niet doen. Eindelijk dacht ik dat je was opgehouden met naar de pijpen van ma te dansen. En wat doe jij nu? Inbinden, Katie.' Met haar lavendelblauwe, jeugdige ogen, een kopie van de mijne, staarde ze me strijdlustig aan.

'Nietes.'

Uitgestreken keek ze me aan. 'Ik wil het echt niet horen. Niet na die vermoeiende rit,' pufte ze verhit. 'Laat ma en de Lounge club maar konkelen, terwijl jij hier in de stad van de liefde bent. Oui.' Stella kikkerde op.

Ik voelde mijn wenkbrauwen samenknijpen. 'Maak het alsjeblieft niet dramatischer dan het al is.' Ik wierp haar een bozige blik toe.

'Ik ben alleen maar positief. En by the way, ik ben niet degene die meteen terug wil.' Met een tartende blik nam ze de doos van me over. Ik klemde mijn kaken beledigd op elkaar, terwijl haar mondhoeken omkrulden tot een tevreden glimlach, omdat ik geen weerwoord had. 'Ha. Laten we nou gewoon eventjes boven kijken en je zinnen verzetten.'

'Goed dan.' Ik ademde via mijn neus diep in en liet me door haar enthousiasme overhalen. In een tuinbroek met daaronder een wit shirt dartelde ze blijmoedig voor me uit naar de enige deur, die wel een likje verf kon gebruiken. Er hing een plakkaat aan. Privé. Levenslustig wiebelde ze met haar wenkbrauwen naar me en tuitte haar glitterlippen tot een plagende o. 'Wie weet wat je daarboven allemaal gaat beleven.'

Ik rolde overdreven met mijn ogen. 'Ik denk dat jij soms spoken ziet.'

'En die weten echt wel wat jij gaat uitspoken.'

'Stella,' brulde ik. 'Waarom ben jij zo monter?'

'Waarom zou ik niet monter mogen zijn?' vroeg ze en verdween over een smalle uit hout gesneden, steile trap. Mijn vingers beroerden het fraaie behang, dat ma vast charmant maar uit den boze had gevonden. 'We zijn in de City of Love, de vogeltjes fluiten en je bent in mijn gezelschap.' Ik wierp haar een gëergerde blik toe. 'Iets waar ik nu mijn twijfels over heb.'

'Och toe.' Ze duwde bovenaan een nieuwe deur open, die leidde naar het tweeslaapkamerappartement. Mijn nieuwe plek. Nouvelle maison of zoiets.

Ik had niet door dat ze bovenaan plots was blijven staan en botste voluit tegen haar op. 'Wat doe je?' gromde ik binnensmonds en wilde langs haar heen een blik door de deuropening werpen.

In een werveling van weelderige krullen draaide ze zich met opengesperde ogen naar me om. Ik had om die blik moeten lachen, als ik niet net op tijd de gladde leuning had beetgegrepen om te voorkomen dat ik naar beneden tuimelde. 'Misschien moet je toch maar niet kijken?' prevelde ze met een veelzeggende blik. Het meelevende glimlachje deed haar de das om.

'Hoezo?' Ik duwde haar aan de kant, stapte naar voren en zweeg. Met een versnelde ademhaling en gloeiende wangen, omdat het hierbinnen snikheet was, nam ik alles zorgvuldig in me op. Het nostalgische behang vloeide verder door de open ruimte. Het kon best nog wat knusheid gebruiken, maar er was dat gevoel diep in me, dat openbloeide als een morgenzon. Mijn lippen krulden omhoog. Links van me scheen het zachte licht over een mooie, L-vormige lila bank, waarop een satijnen mengeling van witte en taupekleurige kussentjes met franjes lag. Ernaast stond een houten bijzettafel waar een doos op balanceerde, met bovenop een enveloppe met zilveren randjes. Stella fronste. 'Maak nou open,' zei ze dwingend.

'Oké, oké.' In de enveloppe zat een glimmende kaart met een gitzwarte kat op. Ik grijnsde en sloeg de kaart open.

Bonjour! En welkom in Crémieux, nieuwe buurvrouw.♡

Ik draaide me op het versleten vloerkleed om en showde de kaart aan mijn zus. 'Het is attent.' Met een fronsje las ze de tekst vluchtig door. 'O, absoluut eng,' reageerde ze vlak. 'Hoe wisten ze überhaupt dat jij vandaag aankwam? Lekker creepy.'

'Nietes, Stella. Misschien door de makelaar? Hoe heette hij ook alweer?'

Ik duwde peinzend mijn vingers tegen mijn slaap. 'Marcel? Misschien Gustave? Kweenie.'

Kwajongensachtig vulde ze aan: 'Ik dacht eerder aan Gaspard?'

'Ze wilden vast gewoon hoffelijk doen.' Ik haalde het deksel van het doosje, om te stuiten op een heleboel vloeipapier, waaronder een rij chocoladebiscuits verstopt was. Ik nam er een uit en overhandigde Stella de doos. Ik draaide me om en nam de aftandse vloerkleden en pantry keuken in me op, slechts vier stappen verderop. Iemand had de keukenkastjes in een oudgroene tint geschilderd en er hingen charmante koperen pannen en potten boven het elektrische fornuis, net als in zulke allang vergeten Franse films. Ik had echter wel al kennisgemaakt met zo'n keukentje in de eclectische loft van mijn vriend Max, waar we altijd hadden gestreden om een plek. Iets wat hier dus geen problemen kon opleveren. Ik vouwde de verhuisdoos met theemokken en keramiek open en rolde twee exemplaren uit glimmend papier. Ik bestudeerde de theepot (het was all inclusive) en vulde hem met water, terwijl ik uitkeek over een frappante theewinkel die tegenover Katie Little Candle shop lag. Iemand had wel erg veel moeite gedaan om het muffe appartement om te toveren en op te knappen, en dat alles voor mij? Mhm. Had Stella misschien toch gelijk en was het creepy? Meh. Ik wist in ieder geval niet hoe ik me daarbij moest voelen. 'Het is schoon. Laten we het daar maar bij houden.'

Met een speculatieve blik nam ze op de bank plaats. 'Een erg schone schoenendoos.'

'Eerder een hoedendoos.'

Ze zuchtte. 'Nog steeds petit.'

'Een paleis was te duur,' zei ik strijdlustig.

'Een poppenhuis was vast rooskleurig?' zei ze droogjes, met een laconieke blik. Ze nam twee chocoladebiscuits en propte die in één keer volledig in haar mond. Lichtelijk verveeld keek ze om zich heen nu ze haar veerkracht was verloren. Ergens snapte ik haar heus wel.

Parijs betekende voor haar macarons smullen, shoppen, snuffelen tussen Haute Couture. Maar de essentie was dat ik Crémieux als eerste en door dom toeval had ontdekt. In de ronde hoedendoos van oma Haver, tussen een hoop gedateerde knutselwerken (die ma beslist wilde bewaren) viel mijn oog op een oud certificaat van een workshop kaarsen maken in het buurthuis. Ik was meteen enthousiast geworden en had me vaag kunnen herinneren dat ik Stella met verfrissende tegenzin had meegenomen naar zo'n workshop. Een onbenoembaar gevoel dat ik niet langer meer had kunnen negeren was me daar overvallen, boven op de versleten lappendekens. Het was een onverwachte kans om de kleurloze leegte in mijn leven op te vullen. Een mogelijkheid om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur.

Ik was vergeten waarnaar ik op zoek was geweest, toen oma was komen binnenschuifelen en met gekrulde wijsvinger zoetjes naar me wees. Nadat oma bij de gloeiende radiator boven haar thee hing en rommelde in haar breimandje, was ik begonnen met het uitdenken van mijn briljante plan.

Ik was aan de slag gegaan met Max' laptop en had een heleboel opzoekwerk verricht in de enige, sneue bibliotheek in Hoffelbrug, waar die belabberde Constantin me de hele tijd gadesloeg met die uilenogen. En dat alleen om zich ervan te vergewissen dat ik niets meenam omdat ik één keer per ongeluk een boek was kwijtgeraakt. Ik stuitte op meer workshops waarvoor ik me inschreef, ging tijdens mijn lunchpauzes op zoek naar panden (binnen mijn budget) en liet me door een bus in het geheim naar de bank brengen in de stad. Een hele middag spendeerde ik daar met de amusante Londen boven een kop thee om mijn saldo en mogelijkheden te bespreken, die volgens hem eindeloos waren. Ein-de-loos. En dat alleen omdat ik een jaar lang niet had rondgesnuisterd in tweedhands winkels. Londen was net zo blijgestemd geweest als ik en had me het idee van Crémieux aangereikt. Iets wat binnen al mijn (eindeloze) mogelijkheden viel.

Tevreden had ik thuis in Max' reusachtige, industriële bed alles genoteerd en was ik gevallen voor de City of Lights. Met een teerhartig hart had ik mijn moed verzameld en hen allemaal bij elkaar geroepen bij ma en pa thuis, waar ik hen mijn map (een cadeautje van Londen) met informatie, Londens berekeningen en het uitgeknipte krantenknipsel over Crémieux (met die lieve, gulle buurtbewoners) van de bank liet zien.

Ma had confuus gekeken, terwijl pa onder de indruk floot boven zijn biertje. 'Heb jij dat allemaal in je eentje gedaan, Katie boe? Tsjonge.'

Ik zei opgewekt: 'Londen hielp me, de adviseur uit de bank. Hij was echt enig.'

'Enig?' Stella keek me fonkelend aan. 'Hoeveel kostte al die printjes?'

Max' blik was scherp geworden. 'Wat is dit, Katie snoes?'

'Een nieuwe mogelijkheid?'

'Lieve heer.' Ma was overeind gekomen om een van de keukenramen open te gooien, waar oma memory speelde en haar kaarten verstopte in de plantenbak naast zich. Dat deed ze wel vaker sinds niet alles meer pluis was in haar bovenkamer. Een plaatselijke dokter had ma op het hart gedrukt dat met breien en memory oma Havers brein weer geprikkeld kon worden. 'Misschien wordt ze dan net als Einstein?' opperde ma. Ik had vol scepsis geknikt toen ze thuiskwam met een lading spelletjes 7+, die oma meestal door elkaar haalde en combineerde. 'Hebben jullie het ineens ook zo warm gekregen?' zei ze toen. Ik had niet anders van haar verwacht. Licht verontrust had ik toegekeken hoe ze mompelend heen en weer ijsbeerde, met rode konen en een blik alsof ik een ongeleid projectiel was. 'Katie. Lieverd, wat stelt dit in hemelsnaam allemaal voor?'

Toen opende Max zijn mond weer: 'Is dit een geintje?' Onthutst bestudeerde hij mijn map. 'En wat moet jij daar, alleen? Ik bedoel, het klinkt allemaal vermakelijk en zo, dat je iets nieuws wilt proberen, maar voor mensen als jij is het beter als ze gewoon blijven bij wat ze kennen.'

Ik had me op dat moment een onnozele boerentrien gevoeld. 'Goed dan, wat jullie willen.' Ik was diep beledigd geweest omdat niemand hem tegensprak en had alles weer in de map gepropt. Enkel pa had me willen tegenhouden, maar was door ma's waarschuwende blik weer gaan zitten. En als vanouds haalde ma en Max hun gelijk. Ik was het zat geweest. Lieve Katie, tussen die mondiale Parijzenaren, met al die tasjesdieven?

Laat me niet lachen! Wat een grap!

Tot overmaat van ramp was ik hen beginnen te geloven, dat ik beter kon blijven bij wat in mijn kunnen lag. En dat was welteverstaan in Lemon & Camomile. In een prachtig theehuis, pal in het centrum van het dorp, omsingeld door schilderachtige, plattelandsweggetjes en eeuwenoude eiken. En daar serveerde ik al meer dan twee jaar thee en taart (iets wat Max best vaak op een lompe manier zei). Ik balde mijn handen tot vuisten als ik eraan terugdacht, tot Stella alles voor me in gang zette. 'Nu ophouden, waar slaat dit op?' Furieus was ze overeind geschoten en had de thee omver gestoten. Ma sloeg een kreetje en staarde haar verbluft aan. 'Katie is een wijze vrouw, die op haar eigen benen kan staan en niet betutteld moet worden. Het is niet omdat jullie haar o zo graag hier willen houden, dat dat ook meteen het beste is voor haar. Laat haar naar Parijs gaan, als ze dat zo graag wil.'

In een oorverdovende stilte hadden we haar één voor één aangekeken, terwijl de thee over ma's charmante tafeltapijtje uitliep. Ik had verwacht dat we het daarbij zouden laten, maar die avond verscheen een enveloppe onder mijn deur, met daarin het krantenknipsel en bankbiljetten van vijftig en twintig euro. Glazig had ik ernaar zitten kijken en het servetje, dat er tussen was gevouwen met chipsvlekken erop, gelezen: Katie, doe wat jij wilt. Ik steun je in alles wat je doet, altijd. Ga dus je dromen in Parijs achterna, pa x.

En dat, dames en heren, waren de gevleugelde woorden van Leon Haver geweest, die me over de streep trokken.

2

In het westen was de hemel doorweven met gouddraad.

Met ingehouden adem luisterde ik gespannen naar de brommertjes. Mijn maag draaide zich telkens om als ik weer keihard met mijn neus op de realiteit werd gedrukt. Geen paniek. Het wordt een eitje. Ik wierp een vlugge blik door het raam en liet alle lucht uit mijn longen ontsnappen. Vleugjes pain au chocolat en custardijs vonden hun weg naar mijn huiskamer. Ik moest mezelf tegenhouden niet stevig in mijn bovenbeen te knijpen, om me ervan te vergewissen dat ik hier echt was. En dat door simpele woorden op een smerig servetje, van pa's lievelingspub, Royale George. 'Gaat het wel?' Stella knabbelde op een biscuit en keek me met een bezorgd gezicht aan.

Ik toverde voor haar een glimlach op mijn gezicht. 'Waarom zou het niet gaan?'

'Gewoon omdat...' Met haar hand maakte ze een achteloos gebaar. Ik sloeg mijn ogen ten hemel. Het was een kwestie van wennen, ja, zoiets. Op deze manier verbreedde ik mijn horizon. Misschien kon ik dat de volgende keer tegen pa zeggen? Ik kneep mijn ogen samen en gluurde door mijn wimpers. Als ik mijn best deed kon ik daar de Eiffeltoren zien staan, glimmend tegen de felle hemel. Geen film met sterallures, maar wel heel erg echt. 'Eh. Ik weet dat jij die buren en zo hartelijk vindt, maar een kat gaat way too far, Katie.'

'Welke kat?' Ik keek om naar haar en struikelde onverwachts. Ik greep nog stuntelig naar voren voor een houvast, maar miste. 'Waaaah!' Mijn knie stootte met een klap tegen het versleten vloerkleed, maar de onvervalste pijn explodeerde bij mijn wenkbrauw en deed me duizelig achteruit stuiteren. Ik blies een donkere krul uit mijn gezicht en kon de boosdoener nog net zien wegglippen. Lelijk, rood en katachtig. Hij schoot er aangeslagen vandoor en kraaide met veel geblaas allerlei verwensingen uit.

Stella schoot luidkeels in de lach. 'Fokking shit. Gaat het, Katie?' Haar gezicht verscheen in mijn blikveld. 'Laat ik je daar liggen, of bel ik een ambulance?'

'Er valt niets te lachen.' Ik zette geërgerd mijn hand tegen haar gezicht en duwde haar bij me weg. 'Ik had mijn nek wel kunnen breken.'

Ze mepte mijn hand weg en ging snel op haar knieën zitten om onder de bank te turen, waar twee glimmende ogen ons taxerend opnamen. 'Wat een dotje. Liet stoute Katie je soms schrikken? Hij is volgens mij Perzisch.'

'Hoe kun jij dat weten?' Ik duwde me onbeholpen overeind van het laminaat, waardoor mijn krullen losraakte uit hun vlecht en vol en warm over mijn schouders vielen. Ik inventariseerde mijn verwondingen en raakte de ondiepe, prikkende snee boven mijn wenkbrauw aan – auw.

Stella wierp me een vervelende blik toe en kon het gewoon niet laten om droogjes te zeggen: 'Hé, misschien wilde hij ook alleen maar attent zijn?' In een sluier golfde haar blonde krullen over haar rug toen ze wederom onder de bank gluurde. 'Laten we hem anders Eclair noemen! Duc Eclair.' Extatisch keek ze me aan. Ik wist wat die blik betekende. 'Hij is zo snoeperig. Iemand als jij kan gewoonweg geen nee zeggen.'

'Nee,' zei ik uitgestreken.

Stella keek meedogenloos. 'Oui.'

'Geen schijn van kans.'

'Whatever. Ik was niet van plan Le duc te delen,' zei ze cynisch en schonk haar onverdeelde aandacht aan de kat.

Ik leunde op één hand uitgeblust achteruit. 'Noem hem niet zo, dan wil hij misschien blijven.' Ik worstelde me moeizaam uit mijn te warme, witte cardigan en beantwoordde Stella's aandoenlijke blik. 'Nee, Stella. Ik hou dat beest niet als dat is wat die blik me wil vertellen. Jij bent binnenkort weer verdwenen en met de winkel heb ik geen tijd voor een kat,' zei ik duidelijk en ik keek haar koortsachtig aan. 'En volgens mij is hij sowieso al van iemand, Stel.'

'Met jou valt gewoon niet te praten,' reageerde ze misprijzend en haalde in een vloeiende beweging haar blackberry tevoorschijn. 'Ik app meteen Launder. Hij weet alles over langharige, Perzische katten.' Ik staarde haar chagrijnig aan, omdat ze gewoon van geen ophouden wist. Launder was haar collega in Maxi zoo en de eigenaar van vier golden chinchillas. Echt, dat meende ik. En die beesten mochten alleen maar haar. Launder was best aantrekkelijk, maar de grote afknapper was dat hij altijd onder het witte kattenhaar zat, brrrr. 'Kijk niet zo. Hij is van slag, omdat jij over hem heen struikelde, remember?'

Ik keek verbluft. 'Laat hem gewoon buiten, de vrije wereld in.'

'Gemeen,' bromde Stella, die de kat vertederd in zijn korenbloemblauwe kijkers staarde. 'Misschien luistert hij wel naar Maximiliaan?' Daar was haar provocerende blik, die me altijd uitdaagde om weddenschappen met haar aan te gaan. En door een van die weddenschappen was ik hier beland, toen ze beweerde dat ik te kleinhartig en timide was. En ik, die idioot, bewees haar het tegendeel. En alsof dat alles nog niet buitensporig genoeg was hoorde ik Max' lijzige stem in mijn oor: Katie snoes, je had beter kunnen blijven waar je was. Ik weet het, Max. Ik weet het. Meh. Zullen we erom wedden dat hij gelijk kreeg?

'Ik neem hem mee naar huis. In Maxi zoo hebben ze een splinternieuwe Kitty pool.'

'En dan leg jij het ook uit aan ma?' Ik kneep sceptisch mijn ogen samen. 'We weten allebei dat ze gaat veinzen dat ze allergisch is en dat ze de godganse dag door gaat niezen?'

'Gun me nou gewoon een pretje, Katie.' Koppig keek ze me aan en ademde diep in. 'Laten we erom wedden...' Ugh. '... dat ze die Kitty pool crimineel vindt.'

Ik rolde overdreven met mijn ogen. 'Eerder charmant?'

'Erg volwassen, maar ja.' Een moment staarde we elkaar onverbiddelijk aan. Ik keek niet weg door haar vastbesloten hardleersheid. Stella staarde onbuigzaam terug en schoot toen onaangekondigd in de lach. Ik voelde mijn mondhoeken omhoog bewegen. Een verrassende lach rolde naar buiten, wat als een verademing voelde. 'Ik hou me aan mijn motto: wat niet deert, wat niet weet.'

'Mhm.' Ik wreef in mijn vermoeide ogen, op het moment dat het belletje beneden klingelde. Ik wisselde een vreemde blik met mijn zus en ging rechtop zitten op het versleten vloerkleed. Intens luisterden we naar de stilte, die slechts werd onderbroken door de claxon van een vespa, en opnieuw door de winkelbel. Huh? Geen illusie, duidelijk. Ik veerde op.

'Gek, de winkel is nog niet eens open. Er staat zelfs geen advertentie in Le Monde met de openingsuren.'

Een ontembare glimlach ontplooide om haar lippen. 'Een attente buurman?'

'Ugh, wonder boven wonder heb ik spijt dat je bent meegekomen.'

Een grijns gleed over haar gelaat. 'Liegbeest.'

'Luierik.' Gehaast met een vreemd zinderend gevoel dat door mijn aderen raasde, bewoog ik me naar beneden. Ik wierp een schichtige blik de donkere winkel in. O? Een slanke, omvangrijke man draaide zich zwierig naar me om in een modieuze, kasjmier sweater en een beige, smaakvolle panamahoed op. 'Eh, salut?'

Een van zijn borstelige wenkbrauwen ging hoogdravend omhoog. Okééééé. Ik verzamelde gelaten mijn moed en toverde een porseleinen glimlach om mijn lippen. 'Kan ik u ergens mee van dienst zijn?'

'Ik hoop dat ik aan het goede adres ben? Katie Candle en nog zoiets?' zei hij met een verfijnde, provocerende glimlach, die gemaakt was.

Ik wist me met mijn handen geen raad. 'Katie Little Candle shop,' verbeterde ik hem hees. 'Het is gek.'

'Quelle?' Licht honend nam hij me onder de loep, alsof dit een vleeskeuring was.

Ik verslikte me net niet in mijn eigen speeksel. 'Ik bedoel, ik had nog geen advertentie in Le Monde geplaatst. Mag ik vragen hoe u wist dat ik hier was, o was die doos chocola van u? Wat galant.' Ik glimlachte breder.

'Non.' Laconiek rimpelde hij zijn scheve neus. 'Ik weet niet waarover u allemaal zo bespottelijk staat te ratelen, maar ik neem aan dat die van u is? Oui?' Hij wees gedecideerd naar mijn cabriolet. Mijn mond viel net niet open. 'O. Oui, oui?' Ik wist niet waarom ik dat als een vraag stelde en wilde me verschuilen achter de verhuisdozen, om onder die hooghartige blik uit te kunnen komen. 'In Crémieux mogen geen wagens geparkeerd staan, chou à la créme. Misschien moet ik daarover eens een advertentie laten plaatsen in Le Monde?' Ik staarde hem uit het veld geslagen aan en klapte mijn opengevallen mond dicht. 'Mijn mensen moeten zicht hebben op mijn schitterende coiffeur.' En dat laatste zei hij met een rollende r.

Ik voelde mijn wangen branden van schaamte en flapte er onhandig uit. 'Ik doe het meteen. Het spijt me. Ik wist niet dat u -'

Hij hield een hand op, met een scherpe kaak en onverschillige bruine ogen.

'Geen gekwebbel meer, chou à la crème.' Vervolgens draaide hij zich met opstandige kin om op de hakken van zijn hautaine, maar tot mijn ergernis stijlvolle laarzen. 'Mon dieu, altijd hetzelfde met die flamand.'

Ik staarde hem als verstard na en wist geen woord uit te brengen. Een tel wist ik me met mezelf geen raad en rende buiten adem de verzengende hitte in. Met een kaarsrechte rug beende hij elegant zijn coiffeur in (met die rollende rrrr), die geflankeerd werd door een wisteria. Ik was gewoon met stomheid geslagen en keek nog steeds naar hem.

'Kennisgemaakt met de buurman?' Naast me verscheen Stella met in haar armen de spinnende kat, als le président. 'En was hij knap? Hoffelijk? Innemend, een gentleman, dat vind je toch altijd zo enig?'

'Innemend?' herhaalde ik haar dommig, bevangen door pure paniek. Eén gedachte onderscheidde zich van de anderen: Katie, je had beter thuis kunnen blijven. Wat deed ik hier? Ik wilde in mijn cabriolet springen en terugrijden, maar juist dat was mijn probleem. Ik kon nergens meer heen. Ik had alles opgegeven voor dit.

'Eerder sympathiek?' drong ze aan.

Het enige wat ik kon doen was liegen. Ik veinsde een flauwe glimlach. 'Nou, hij was bevallig,' perste ik eruit en ving de blik van de kat, die me suggestief aanstaarde. Meh.

Er was dan misschien geen weg meer terug, maar ik kon er wel het beste van maken in die City of shit.

3

Een uur voor de bedwelmende schemering inviel, nam ik Crémieux eens goed onder de loep.

In mijn armen soesde de onbekende kat onder de gracieuze wisteria, als de poorten naar een koninkrijk. Crémieux was een verzameling van bekende warenhuizen, ambachtelijke winkels, speciaalzaken en outlet stores in een rits aan duizelingwekkende tinten die varieërden van ijsblauw naar perzikroze en charmant groen. Crémieux ademde historische elementen en culturele rijkdommen uit. Een en al archaïsche blootliggende bakstenen, stenen bogen, hoge drempels en fruitboompjes.

Ik blies mijn koortsachtige wangen leeg en ging op de tippen van mijn Converse staan. Ik kon me niet inbeelden dat Stella zou verdwalen. Hoewel ze al meer dan een kwartier onvindbaar was in deze oudbakken stad.

Op mijn lip bijtend duwde ik de kat tegen mijn borst en ik moest onwillig aan Max denken door al die innige stelletjes onder de luifels, op wiebelende terrasjes. Mijn maag kneep samen als ik eraan dacht dat dit voor hem slechts een hobby was geweest. Iets waarmee ik me kon bezighouden, als hij als een malloot ging rennen. Ik was volgens mij vrij duidelijk geweest dat ik het meende. Max was alleen een keikop en tegendraads, en had me niet willen geloven tot ik vertrok en hier nu stond met een tweelingzus die spoorloos was, omdat die lul met zijn modieuze panamahoed beslist wilde dat mijn cabriolet zijn coiffeur niet aan het zicht onttrok.

Het zou me niet verbazen als ze verkeerd was gereden, want nog niet eens zo lang geleden waren we drie keer verkeerd afgeslagen en belandt in de tuinen van Versailles. Een enorme tijdverspilling voor mij, maar voor haar een belevenis. En terwijl zij verlangend met haar vriend Woud facetimede om hem alles te showen, had ik in een toeristenwinkel een plattegrond gekocht, tussen een hoop shirts van Versailles. Het volgende moment waren de weilanden en gespannen elektriciteitskabels van het platteland opgeslokt en verruild voor de bedaagde, barokachtige herenhuizen, cafeetjes en galeries. Toen de Eiffeltoren eenmaal in beeld kwam waren we allebei muisstil geworden. 'Laten we ma eens gek maken?' Een zweem van een glimlach was verschenen om Stella's lippen. 'Nee,' zei ik resoluut, als ik dacht aan ma's stoïcijnse blik. 'Ze krijgt nu al bijna een hartverzakking.' Ik manoeuvreerde mijn cabriolet met bevende, klamme handen door de smalle straatjes.

'So what?' Haar ogen vernauwden zich achterdochtig. 'Herinner jij je nog dat ze ervan overtuigd was dat jij niet goed snik was? Eén van haar argumenten was dat je last zou hebben van een jetlag.' Met een veelbetekenende blik hing ze met één arm uit het raam. 'Een jetlag, serieus? Het is drie uur van Hoffelbrug af.' Toen was er een ondeugende glinstering verschenen in haar ogen en voor ik haar kon tegenhouden was het appje verzonden. En ma stond al op het randje van een zenuwinzinking Voor mij hadden die betekenisloze drie uur mijlen van thuis gevoeld.

Ik slaakte een vermoeide zucht en keek omlaag naar de kat, die begon tegen te spartelen. 'O, o.' 'Wat doe jij daar met mijn kat?' Een stem met een heel licht dialect eiste mijn aandacht op.

Ik knipperde en keek weg van de boulangerie. Ik was zo in gedachten verzonken dat ik de slanke, bekoorlijke vrouw niet opgemerkt had. Vanuit de deuropening van het theewinkeltje tegenover me keek ze me indringend aan. In de gloed van de skyline glom haar gladde honingachtige huid, net als haar blozende appelwangen en speciale amandelvormige, intense groene ogen. 'Kat?'

'Eh, dat roodharige beest daar?' wees ze gedecideerd naar mijn armen.

Ik keek vlug omlaag en ontmoette zijn luie kattenblik. 'Oh, natuurlijk.' Ik stak gejaagd de vier meter over, van mijn winkeltje naar het hare en duwde haar maar al te gretig de kat weer in handen. Het hielp niet echt dat ze me nog steeds waakzaam aankeek.

Haar steile gitzwarte haar viel over haar linkerschouder. 'Ik had geen flauw idee dat die stouterd er alweer vandoor was. Ik weet niet wat ik nog meer kan doen, Patchouli.' Ze kroelde hem tussen zijn spitse oren, om me vervolgens weer aan te kijken. Nog steeds onpeilbaar. 'Jij moet mijn nieuwe overbuurvrouw zijn?'

Ik knikte goedkeurend. 'Katie Haver.'

'Weet ik. Noem mij maar Caro. Zo te zien heb je wat meegemaakt met le chat hier.' Haar blik verzachtte en schuldbewust keek ze naar mijn wenkbrauw. 'Lieve hemel, sorry, Katie. Hij ontsnapt voortdurend. Het kan niet anders dan dat het aan mij ligt.' Ze opende haar armen en de kat schoot er meteen vandoor, het koele theewinkeltje in. 'Laat me mijn excuses voor dat beest aanbieden?'

Ik deed een stap achteruit. 'Neuh, da's niet nodig. Ik wacht hier op mijn zus.' Ik wierp een tersluikse blik achterom. Nog steeds spoorloos.

'Het is wel het minste wat ik kan doen na wat Patchouli allemaal heeft aangericht,' zei ze met een aangename glimlach. 'Ik kan dat beest wel verdrinken, maar ik verspil echt geen thee aan hem.' Iets waar ik haar graag bij wilde helpen. 'Indiase darjeeling?' Met haar duim wees ze over haar schouder.

Het theehuis had een bakstenen gevel, die prachtig lila was geschilderd. 'Caro, ik-' Mijn blik was alweer op weg naar de splitsing, waar de dames van Théière boven de theepotten naar me staarde. 'Misschien één kopje?'

Caro moest gemoedelijk glimlachen. 'Kom binnen. Ik heb net lunchpauze.' Een walm van oosterse gekneusde kruiden en warme theeën kwam me meteen tegemoet. Ik ademde diep in en keek rond. Er waren knusse hoekjes met gele leunstoelen en weelderige planten. Ik stond versteld van de honderden verpakte doosjes thee achter de kersenhouten balie en las: Oolong, Chinese ginseng, Indiase darjeeling, Junshan yinzhen. 'Kom.' Caro wenkte me haar te volgen, via een smaragdgroene, stevige deur. Een donkere houten wenteltrap op. Het voelde een beetje alsof ik me opdrong, maar zij nodigde me uit. Toch? 'Hoorde ik het goed?

Kwam Lucien al mopperen?'

'Lucien?' vroeg ik verward.

'Van de coiffeur.' En dat zei ze met die rollende rrrr. 'Hij doet bij het minste en geringste moeilijk. Ik waarschuw je.' Ze schonk me een zure blik en duwde de deur open, die ons bracht in een zonovergoten, warme huiskamer. 'En hij mekkert ook de godganse dag door over Patchouli.' 'Lijkt me aannemelijk.' Ik lachte en volgde haar een schone keuken in, met een mahoniehouten keukeneiland, dat was overladen met deeghapjes gevuld met sinaasappels en appels. Vandaar de zoete geuren. Ik keek koortsachtig rond. 'Ik wil me echt niet opdringen, Caro.'

'Katie, doe niet zo raar.'

'Kan ik dan ergens mee helpen?'

Caro nam een nieuwe bakplaat en rolde bruin boterpapier uit. 'Typerend voor Vlamingen?'

'Is dat zo?' vroeg ik hees.

'Kweenie. Ik heb er geen kennis van,' vulde ze aan met een besliste glimlach, terwijl ze me benieuwd bestudeerde. 'En jij? Hoe vond je het boven eruitzien?'

Ik fronste. 'Euhm?'

'Het appartement, de chocoladebiscuits?' herinnerde ze me eraan en ze draaide zich alweer om om de theepot te pakken, die flatteus was beschilderd. 'Ik hoop dat je het gezellig vond? Niet te overdreven?' Met hoopvolle ogen keek ze me een moment aan.

Chocoladebiscuits... 'Was jij dat?' vroeg ik overweldigd.

Langzaam knikte ze met blozende wangen en schonk voor ons een kop thee in. Ik staarde naar de losse theeblaadjes, naar de melk die het donker verdreef. 'Ik, samen met mijn broer, uiteraard. Ik kon die bank heus niet in mijn eentje naar boven hijsen. Hij heeft zich echt uit de naad gewerkt.'

Ik glimlachte. 'Nou, dan verdient hij vast ook chocoladebiscuits.'

Caro kikkerde op. 'Vertroetel hem maar niet te veel.' Vanuit haar ooghoeken keek ze even vluchtig naar me. 'En geen paniek, het waren tweedehands spulletjes. Geen kosten. En integenstelling tot die gens amusants zijn we erg blij dat je hier bent, Katie.'

Een ongemakkelijk gevoel overviel me. 'Ik wou dat ik er precies zo over dacht.'

Een van haar wenkbrauwen verdween onder haar pony. 'Lieverd, het is altijd overal wennen. En ik kan het weten. Ik kwam samen met mijn broer helemaal uit Korea hiernaartoe.'

Ik was onder de indruk. 'Korea? Lijkt me een eind hiervandaan.'

'Eindeloos,' beaamde ze. 'Lucien kreeg nog net geen hartverzakking.' Een beeld dat me wel kon bekoren. Lucien, die was geschrokken door een Koreaanse invasie in zijn mooie, stille Crémieux. Een binnenpretje deed me grijnzen, wat Caro weer tevreden deed kijken.

'Laat anders Eric daar even naar kijken.' Met een lepel appelgelei wees ze naar mijn wenkbrauw, die prikte.

'Eric?'

'Mhm, degene die die doos biscuits verdiende.' Ze sloeg een theedoek om haar schouder en wierp een blik over Crémieux. 'Mijn broer. Hij kan elk moment thuiskomen.' Ik volgde haar verontruste blik naar de sinistere wolken die geheel onverwachts als een fluwelen ondoordringbare deken boven Parijs hingen. 'Laten we hopen dat hij zich haast voor die storm daar losbarst.' Ik huiverde net als haar en dacht paniekerig aan Stella.

Net toen ik op het punt stond om de politie in te schakelen en haar als vermist op te geven, verscheen een hoop blonde krullen. Ugh. Ik kon dat mens wel wat aandoen en legde een hand op mijn borst, waaronder mijn hart bedaarde. 'Ik denk niet dat een theemaker naar mijn verwondingen moet kijken. Laten we het vooral niet erger maken.' Ik grijnsde.

'Een theemaker?' vroeg Caro verward.

'Eric, die broer van je?'

'O.' Caro schoot in de lach. 'Nee, Katie. Hij is de dokter van Crémieux.'

'Een dokter?' vroeg ik verrast. In ieder geval verklaarde dat weer een hele hoop.

***

LICHTGRIJZE WOLKEN verzamelden zich boven de winkels. Een lappendeken van onheil.

Ik kruiste Stella, die onderweg was naar Katie Little Candle shop. Ze stelde haar blik onmiddellijk op scherp, toen ik de straat overstak. In een aarzelende pas keek ze verward naar het bord boven me en weer terug. 'Wat doe je daar?' siste ze. Lucien's grievende blik achtervolgde ons als een havik, terwijl hij met veel bravoure iemands haar droogblies.

Ik kuchte en keek gejaagd weg. 'Even kennisgemaakt met de buren.'

'Een galante buurman?' constateerde ze.

'Hou daarmee op. Er is geen buurman,' verzuchtte ik vermoeid en ik passeerde de Parijzenaren die nipten van hun reusachtige bekers café au lait. 'Het was een buurvrouw, en die was alleraardigst.' 'Kan ook,' mompelde ze en keek toen onverhoeds naar mijn armen.   'Hé, waar is Le duc, fokking shit, heb je hem wat geflikt, Katie?' Ze keek me onbeschaamd beledigd aan.

Lusteloos keek ik terug en wees naar het theehuis. 'Nee, hij is veilig en wel thuis. En weet je wat merkwaardig is? Iets wat echt te absurd is voor woorden?'

Stella keek me scherp aan. 'Ik ben niet van plan om te raden.'

'Gek genoeg heet hij niet Le duc Eclair, maar Patchouli. Wie had dat nou kunnen denken?'   Ik liet met opzet mijn mond openvallen en moest toen glimlachen om haar harteloze blik.   'Het is maar een geintje.'

'En wat moet ik nu met die stomme Kitty pool?'

Ik aaide over haar blonde krullen. 'Hij heeft het beter waar hij is,' zei ik bemoedigend, maar ze duwde me weg. Ik wankelde slechts, en haakte mijn arm door de hare om haar uitgebreid te vertellen over Caro, de blitse theeën en de kat (hardnekkig bleef ze hem Eclair noemen). Ik liet haar los en duwde tegen de gesloten winkeldeur. Er kwam geen beweging in. Huh? Ik duwde nog eens, maar de deur bewoog niet mee. Laat dat niet waar zijn.

'Wat scheelt er?' Stella rammelde aan de deurknop en duwde nog eens. Nog niets. 'Katie, waar zijn je sleutels? Hij is gewoon dichtgewaaid en ik moet nodig.'

'Mijn sleutels?' Mijn gedachten vloeiden naadloos in elkaar over en ik wist precies waar de sleutels waren. Shit, shit. Ik hield een hand boven mijn ogen en wierp een blik door de donkere etalageruit. En precies daar, op de werkbank, lag braafjes mijn sleutelbos met ernaast Stella's blackberry. Het scherm lichtte net op. 'Volgens mij heb jij een appje van Woud.'

'God. Nee.' Ze duwde me ruw aan de kant en gluurde naar binnen, gevolgd door een geërgerde zucht. 'Waarschijnlijk overkomt dit alleen maar jou.' Misnoegd staarde ze me aan.

'Ik?' riep ik strijdlustig. 'Mijn spullen liggen daar niet alleen,' wees ik nijdig.

Knorrig bewoog haar mond, nu ze net als ik, om zich heen keek. Ik verwachtte niet dat Lucien ons even charmant op de thee zou uitnodigen, net als de dames van Théière, die ons met argusogen bekeken. Eveneens de bloemiste, met haar belangstellende blik en yorkshire op de arm. Ze bleek niet joviaal genoeg om ons binnen te vragen, want ze draaide zich op haar gazellebenen met opstandige kin om en dook onder de geweven rozen weg. Er was dus maar één oplossing.

Ik nam haar mee naar het theehuis en voelde me een onuitgenodigde, ongepaste gast.

Caro keek op en grijnsde. 'Ha, dat moet de zus zijn? Annyeong haseyo.'

'Stella, dit is Caro,' reageerde ik.

'Leuk kennis te maken. Een tweeling?' raadde ze met een brede glimlach boven haar bakplaat.

Ik knikte onpasselijk. 'Valt het zo op?'

Haar betekenisvolle blik sprak boekdelen. 'Misschien omdat jullie allebei nogal bedrukt kijken?'

En daar ging Stella weer. Ik wist al van tevoren wat er zou komen. 'Katie is de boosdoener. Ze vergat haar sleutels en nu staat ze de eerste dag, die overigens memorabel moest worden, op straat.' Ik keek haar aan. Leuk geprobeerd. 'Ik denk dat we hier met zijn tweeën staan.'

'Vergeet niet dat we door jou moeten slapen onder de Pont Neuf, Katie,' zei ze bondig en wikkelde een roze scrunchie om haar krullen. 'Het is allemaal leuk en aardig, maar je weet van die tasjesdieven.' Stella's vrijpostige blik ontging me niet.

In het oosten vulde de lucht zich met een stil geknetter, gevolgd door helwit licht dat de ruimte om ons heen verlichtte. 'Waarom vraag je het anders niet gewoon meteen?' verzuchtte ik en draaide mijn hoofd richting Caro. 'Stella is goed in zichzelf uitnodigen.'

'Een briljant plan, niet?' opperde Stella onverstoorbaar.

'Euhm...' Caro veegde door haar schuine pony en keek naar ons. Mijn lippen weken van elkaar om mijn excuses aan te bieden, maar ze was me voor. 'Oké. Leuk. Ik kan ontzettend met jullie lachen.' Haar volle lippen krulden geamuseerd om. 'En jij moet je nog laten nakijken door Eric.' Een belofte.

Uit Stella's scrunchie raakte een blonde krul los, terwijl ze bijna opgetogen, een tikkeltje manisch zelfs, opkeek. Ik hoopte, wenste en zocht verwoed naar een tegenargument, maar ik was zo hopeloos, dat ik maar schaapachtig knikte. 'Ha,' stootte ze uit met een blik van: ik zei het toch. Caro grijnsde nog steeds, terwijl ze zich omdraaide om een nieuwe kop Indiase darjeeling uit te schenken. Stella leunde warm tegen me aan. 'Liefje toch,' zei ze inschikkelijk. 'Ik zei al dat ze dol op je zouden zijn.'

'Ik neem je never nooit meer mee,' snauwde ik stil terug.

'Love you.' Met een triomfantelijke blik tikte ze tegen mijn neus. Ergens wilde ik haar van me wegduwen, want Crémieux was mijn avontuur. Maar ik was ook zo week als een doetje en kon haar niets ontzeggen. Een slechte eigenschap van me. Hoe dan ook was iedereen sowieso dol op haar. Ik was misschien geschift geweest door hierheen te komen en al mijn spaargeld te verkwanselen, maar Stella Haver had het woord vrijmoedig uitgevonden. Een koene ridder, die van geen ophouden wist en alles deed om ma en de Lounge club te shockeren, maar het middelpunt van ons gezin was, waardoor ma haar kattenkwaad vergaf. Van ons doetjesgezin was Stella Haver degene die het zou maken. Ze zou niet eindigen in een theehuis als ik, maar zou studeren aan de universiteit. En dat alleen omdat Stella de vierde klas had overgeslagen. Totdat intelligente en succesvolle Stella besloot om alles weg te gooien en aan te kondigen in Maxi zoo aan de slag te gaan. Ineens, zomaar. En ik was de enige die wist waarom.

Ma had er een appelflauwte van gekregen en er geen woord meer over gerept in de Lounge club. Nee, nu zei ze hoe wonderwel ik het deed in het theehuis, tot ik ook die plannen verprutste. Na de thee liet ik me meenemen door Caro naar de slaapkamer voor logees. Er waren gouden deurknoppen en een ebbenhout kamerscherm. Ik voelde me uitgeput door de rit hierheen en door alle gebeurtenissen en keek naar de uitnodigende boxspring.

'Links is de badkamer en ik zoek wel naar pyjama’s.'

'Nee, nee,' zei ik resoluut. 'die reparateur is hier vast zo, joh. Ik wil je niet langer opzadelen met ons.'

Caro's mondhoek vertrok. 'Katie, dit is Crémieux. Hoe moet ik het zeggen? Het gaat hier allemaal zijn gangetje. Langzaam.' Met een verontschuldigende blik wees ze me dan maar de badkamer aan en verdween.

Ik probeerde adem te halen en kneep mijn ogen stijf dicht. Ik was in Parijs. Het was me gelukt. Ik had de Lounge club, ma en Max bewezen dat ik meer waard was dan een serveerster in Lemon & Camomile. Maar eerlijk toegegeven, als ze me nu zouden zien dan wist ik precies hoe ze zouden reageren.

Ik ademde diep en onregelmatig in en liep richting de badkamer. Een luide donderklap vulde de hemel en ergens gilde iemand. In een paar seconden begon het pijpenstelen te regenen, dus die slaapplek onder de Pont Neuf was ook niet meer zo aantrekkelijk. Caro was duidelijk geweest dat ik haar verzorgingsproducten mocht gebruiken, maar ik liet alles braafjes en onaangeroerd staan. Ik luisterde naar het ritmische getik van de regendruppels. Het geluid temperde me. Vermoeid nam ik plaats op het gesloten toilet en ontdeed me van mijn Converse sneakers. Mijn voeten bonsden en hadden behoefte aan rust. Ik wilde hier blijven zitten en misschien wel een dutje doen, maar ik vermande me en veerde op. Ik liet lauw water in de geëmailleerde wasbak stromen over mijn verhitte handen en armen, terwijl mijn spiegelbeeld wezenloos naar me terugstaarde: roomwit en met een hoop losse krullen. Iets wat een mengeling van koffie en chocolade heette en tot halverwege mijn middel viel.   Het was pa die ze wel eens "de kurkentrekkers" noemde. Ik keek naar de sproetjes, die tijdens de zomer rond mijn neus en op mijn jukbeenderen waren neergedaald. Met een zucht keek ik, hongerig en oververhit, naar de wond boven mijn wenkbrauw. Lieve help. Ik sperde mijn ogen open. Het was dieper dan gedacht. Een en al geronnen bloed. Een hersenschudding kon er nog wel bij, waarom niet? Lucien had dan ook onmiddellijk wat om over te roddelen. En o, om die advertentie te plaatsen in Le Monde.

En dan was er Max nog, tsjonge, die zou waarschijnlijk eens goed kunnen lachen. 'Katie snoes, dat gebeurt jou nou altijd.' Het lachen was hem alleen snel vergaan door mijn onverhoedse plannen. 'Ik snap het nog steeds niet. Waarom wil jij dit plots allemaal doen? Ik dacht dat we het goed hadden.’

'En dat hebben we nog steeds, Max. Maar waarom zou ik deze kans voorbij laten schieten?' mompelde ik boven mijn thee, bij ons thuis in de keuken. 'Het is niet dat jij me plots morgen ten huwelijk vraagt.'

'Niet onder mijn dak,' schreeuwde pa vanaf de bank.

Max was onmiskenbaar in elkaar gekrompen. 'Lijkt me nog te vroeg.' Ik had verwacht dat het me gekwetst zou hebben, maar dat deed het niet. Ik had kunnen vragen waarom niet? Was dat na vier jaar niet gebruikelijk? Ik deed het alleen niet en wachtte geduldig tot hij verderging. 'Laten we het daar een andere keer over hebben, maar eerst dit.' Hij trommelde op de map en ging pas laat die avond weg, nadat we eindeloos gedebatteerd hadden over mijn dromen. En dat die zijn plannen in de weg stonden.

Lang leve Max, de dromenbreker. Meh.

Ik draaide de piepende kraan dicht. Thuis konden ze nu denken dat we verkeerd waren gereden, omdat we niet reageerden op hun appjes. Liet ze maar lachen, joh. Een schielijke donderklap deed de parfumflesjes om me heen beven als rinkelend glas. Ik gilde net niet en wierp een troosteloze blik op Crémieux. Een vuile vlek door de striemende regen, die werd opgegooid en tegen het raam werd gesmeten. In een opwelling door de klap renden de Parijzenaren net als opgehitste muizen door de gietende regen weg, met akte- en boodschappentassen boven hun hoofd.

Een lachwekkend beeld dat me onverwachts aan het lachen bracht. Laat hen maar rennen als malloten, want daar in het oosten werd de lucht weer klaar. Lichtstralen braken door het dichte wolkendek en vertelde me dat nog lang niet alles verloren was.

Oui, oui.