Luna

Schaduw van de maan

Lies Vervloet

LUNA, SCHADUW VAN DE MAAN

Young Adult

Eerste druk: 28 mei 2021

© 2021 Lies Vervloet

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464208009

NUR-code: 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Proloog

Heleen schreeuwde de nacht aan flarden. Alberts ogen vlogen open en hij staarde de duisternis in, gedesoriënteerd en verward. Buiten huilde een winterstorm die de ramen deed trillen en recht door de muren van het oude huis heen leek te blazen. Hij rilde. Toen was het er weer, het geluid dat hem gewekt had: een ijzingwekkende schreeuw die zijn ziel in tweeën leek te scheuren. Zijn hart werd koud toen hij de afwezigheid in het bed opmerkte. Heleen! Hij vergat te ademen toen hij uit bed sprong en in de richting van het geluid rende, zich niet langer bewust van koude of stormen. Heleen, zijn Heleen! Zijn hart verschrompelde bij de gedachte aan wat er mis zou kunnen zijn. Hij vond haar in de badkamer, omringd door een paar lichtpuntjes van flakkerende kaarsen die een zwakke maar warme gloed afgaven. Hij hoefde de lichtknop niet te proberen om te weten dat de elektriciteit, voor de derde keer al die week, was uitgevallen.

‘Liefste,’ fluisterde hij gesmoord, terwijl hij naast haar neerhurkte. Ze pakte zijn hand vast, haar huid parelend bleek en haar ogen groot en donker.

‘Ik dacht...’ hijgde ze afgepeigerd. ‘Ik dacht dat het vals alarm was.’

Het warme water waar ze in zat kleurde donkerrood. Een mengeling van paniek en liefde overviel hem. Het leek alsof zijn binnenste werd fijngeknepen, tijd leek opeens een dimensie waartoe hij niet langer behoorde. Hij zat daar maar, bewegingloos, zijn ogen gefixeerd op het bloedrode water. Het was pas toen Heleen opnieuw begon te schreeuwen en zijn hand bijna fijnkneep, dat hij terug in een bewuste toestand schoot en weer een zinnige gedachte kreeg.

‘Ambulance. Ik moet een ambulance bellen!’ bracht hij uit, terwijl hij over zijn eigen voeten de kamer uit struikelde. Met een hart dat door het hele universum leek te bonzen toetste hij het noodnummer in en beschreef de situatie. Er waren die avond bijzonder veel ongevallen, kreeg hij te horen, maar de ambulance kwam er zo snel mogelijk aan. Hij deed de voordeur van het slot.

In trance keerde hij terug naar zijn geliefde. Hij registreerde amper dat het donkerder was geworden. De kaarsjes flakkerden zwak in de tocht die door het huis blies. Af en toe ging er eentje uit.

‘Olie,’ zei een vermoeide Heleen met een wijzende vinger.

Hij pakte een flesje met olie die ze zelf gefabriceerd had van allerlei bloemen en planten. Met eindeloze tederheid begon hij het geurige mengsel op haar bolle buik uit te smeren, en hij voelde hoe haar lichaam ontspande onder zijn aanraking.

‘Rustig maar,’ fluisterde hij, hopend dat de pure doodsangst die hij voelde niet in zijn stem doorklonk. Dit had een magisch moment moeten zijn, ze hadden hier samen zo naar uitgekeken. Ze hadden een leven vol dromen bij elkaar gefantaseerd voor dat kleine mensje dat eraan kwam. Maar dit was niet zoals het hoorde te gaan. Al dat bloed, al dat bloed...

In de eindeloze minuten die volgden strooide hij bladeren in het bad die volgens Heleen zouden helpen bij de bevalling, liet er warm water bij stromen, pakte haar hand vast als ze het uitschreeuwde van de pijn. Op de momenten dat ze rustig was hield hij haar teder tegen zich aan, streelde door haar haren en fluisterde haar zacht toe. Toen hij in de verte sirenes hoorde, schreeuwde Heleen het nog één keer uit. Ze kneep zijn hand bijna tot moes.

Toen, opeens, was ze daar. Hun dochter. Het kleinste en kwetsbaarste wezentje dat hij ooit had gezien. En Heleen... ze straalde. Even leefde zijn hart op van hoop. Ze keek hem aan vol liefde terwijl ze het minuscule meisje tegen haar borst hield.

‘Nieuwe maan vannacht,’ glimlachte ze uitgeput. ‘Laten we haar Luna noemen.’

Hij omarmde hen beiden, de twee liefdes van zijn leven, en huilde. Terwijl de stommelende voetstappen van de ambulancemedewerkers op de trap klonken, blies Heleen haar laatste adem uit.

Het laatste kaarsvlammetje doofde. Het was middernacht, en pikdonker.

1.

De nacht was fris en helder. Melkwit maanlicht vloeide over de velden om het kleine dorp heen. Een licht briesje fluisterde zacht tegen Luna’s huid, waardoor ze even rilde en kippenvel kreeg. Ze besteedde er geen aandacht aan. Ze staarde naar de maan die er gigantisch uitzag, laag boven het bos. Luna’s voeten begonnen te bewegen. Ze kon er niks aan doen. Het was alsof die gigantische maan onhoorbaar haar naam riep in de nacht en zij geen vrije wil meer had. Ze begon te lopen, haar tenen nog warm in het vochtige gras. Een uil oehoe’de ergens in de buurt. Iets ritselde in de struiken – een rat? Een vos misschien? Luna wandelde verder. Rustig, zonder haast, zonder doel. Het enige wat ze wilde was het maanlicht opdrinken met haar huid. Vaag was ze zich bewust van de grassprietjes die tegen haar voetzolen kietelden, van de wind die te koud was voor de dunne pyjama die ze droeg, maar dat waren bijzaken.

Ze ademde diep in – het leek wel alsof ze de dromen van iedereen in de buurt zo in zich opzoog, alsof ze de vreemdsoortige energie die enkel ’s nachts leek te bestaan helemaal in zich opnam, ze voelde het leven rondom zinderen – en ademde toen weer uit. Langzaam schreed ze voort door het gras, in de richting van de bosrand. Haar huid leek een zacht wit licht uit te stralen. Luna voelde een kriebel en keek omlaag. Een kever was net op haar schouder geland en keek haar nu afwachtend aan.

‘Dag kleintje,’ fluisterde ze, en toen richtte ze haar blik opnieuw op het bos dat voor haar opdoemde. Toen ze aankwam bij de eerste bomenrij keek ze naar boven, naar de takken die zich ver boven haar hoofd uitspreidden en slechts enkele vlekjes licht doorlieten. Naar de bomen die hier al zoveel langer waren dan zij, stille getuigen van veranderende tijden. De maan kon ze nu niet meer zien, maar wel voelen. Ze werd zich vaag bewust van een onaangenaam gevoel aan haar voetzolen: ze stond nu op takjes, restjes van eikels en andere vruchten. Hoe vaak had ze hier al niet gestaan, nederig tegenover het bos en het leven dat zich daarin verschool? Hoe vaak was ze al niet naar binnen gegaan, beschut door het duister en tegelijk gegidst door het licht? Ze was een bekende gast tussen deze bomen, de dieren keken niet op van haar aanwezigheid. Maar iets hield haar tegen nu, alsof ze op een onzichtbare muur was gebotst. Luna fronste haar wenkbrauwen licht en spitste haar zintuigen. Er was iets... iets wat de energie van het bos had verstoord.

Hoewel ze geen enkel geluid buiten het gewoonlijke geritsel van de nacht waarnam, niks zag wat verkeerd was, kon ze de prikkeling op haar huid niet negeren. Er was iets mis. Ze kon niet zeggen wat het was, maar het verontrustte haar. Ze had dit gevoel nooit eerder gehad. Voorzichtig legde ze haar hand op de ruwe bast van de dichtstbijzijnde boom, een oude eik, alsof ze zo iets meer kon voelen, alsof de woudreus haar zou toefluisteren wat er scheelde. Het hout onder haar vingers zweeg. Toch voelde ze dat het gevaar sterker werd, als een waarschuwingssignaal dat door haar ruggengraat heen naar boven tintelde. Snel trok ze haar hand weg. Ze wist niet wat ze moest doen, het bos had nog nooit op deze manier tegen haar gesproken. Er was een indringer, dat wist ze nu wel zeker. Iemand die een schaduw wierp op het leven hier, die een spoor van dreiging naliet. Voorzichtig stapte Luna achteruit zonder haar blik af te wenden van het bos.

Opeens voelde ze zich erg klein en leek de duisternis in het bos haar groter dan ooit. Haar hart hamerde tegen haar ribben, iets kneep haar keel dicht. Wat was er aan de hand? Luna draaide zich om. Ze begon te rennen. Hoe magisch de nacht net nog was geweest, zo dreigend en gevaarlijk was hij nu. Ze begreep het niet, de nacht was haar thuis, haar speeltuin, ze was erin geboren, ze zocht hem op. Maar haar hele zijn schreeuwde nu tegen haar dat ze weg moest, weg van de schaduwen. Ze rende zoals ze nog nooit had gerend, naar de veilige haven van thuis. Op het terras achter hun huis draaide ze zich opnieuw om en keek naar de maan die nu al hoger aan de hemel stond. Ze kalmeerde wat door het bad van zilverwit licht waarin ze stond, ze voelde de paniek afnemen, maar het onrustige gevoel kon ze niet van zich afschudden.

Snel opende ze de schuifdeur en stapte de warme veiligheid van het huis in.

‘Luna.’

Alweer schoot haar hart in haar keel van de schrik. Toen lachte ze beverig.

‘Pap.’ Ze voelde opluchting over zich heen spoelen. Binnen rook het naar oud huis, naar gezelligheid en warmte, naar haar vertrouwde leven. Haar vader was allesbehalve een superheld, maar zijn aanwezigheid gaf haar een veilig gevoel.

Hij zuchtte zwaar. Luna wist wat hij wilde zeggen, hoe bezorgd hij telkens was als ze ’s nachts zonder wat te zeggen eropuit trok, dat hij niet wist wat hij met haar aan moest. Ze wist ook dat hij het, al zou hij dat nooit hardop uitspreken, gewoon niet begreep. Ze wenste hartstochtelijk dat ze het kon uitleggen, dat ze zelf kon verklaren wat er met haar aan de hand was, waarom ze deed wat ze deed. In plaats daarvan sloeg ze haar ogen neer.

‘Het is sterker dan mezelf,’ zei ze schor.

Haar vader knikte, maar in zijn ogen zag ze een onpeilbare diepte en haar hart brak. Hij zou haar nooit tegenhouden. Ze kwam immers altijd ongehavend terug. En toch wist Luna dat ze hem er veel verdriet mee deed. Plots begreep ze dat ze niks kon zeggen, nooit iets zou kunnen zeggen, over de onheilspellende energie die in het bos had gehangen. Hij zou haar nóg minder begrijpen. Hij zou nóg bezorgder zijn. En dus stapte ze op hem af en sloeg haar armen om hem heen.

‘Het spijt me. Echt. Ik wou dat ik je niet zo teleurstelde.’

Luna voelde hoe hij zijn warme handpalmen op haar koele rug legde, was zich bewust van hoe groot en ruw die handen waren en voelde zich eindeloos beschermd en dankbaar.

Hij schudde zijn hoofd. ‘En ik wilde dat ik je wat beter kon begrijpen.’

Ze bleven nog even zo zitten.

‘Wil je nog thee?’ vroeg haar vader, toen ze zich uit de omhelzing losmaakten. ‘Of ga je naar bed?’

Luna merkte dat hij niet ‘slapen’ zei, en glimlachte. ‘Ik ga maar naar boven,’ zei ze met een knikje. Ze wisten allebei dat slapen waarschijnlijk geen optie was.

Het was maar enkele uren later toen de prachtige nazomerdag Luna tegemoet knalde. Ze bruiste van ongeduld om op haar fiets te springen en door de velden te racen. Van het vreemde gevoel dat haar die nacht had overvallen, was niks meer over.

‘Zoveel zin in school?’ grijnsde haar vader, wat Luna’s glimlach bijna – bíjna – deed vervagen, maar ze stelde zich ermee tevreden hem een vuile blik toe te werpen en liet het verder rusten. Ze wist dat ze ervan moest profiteren, het was zeldzaam, zo’n mooie, zonnige dag nog zo laat in het jaar, en die ene keer dat ze niet veroordeeld was tot de overvolle bus naar de stad liet ze haar humeur niet verpesten door wat nog moest komen. Ze griste een appel mee van het aanrecht, kuste haar vader haastig op zijn ruwe stoppelkaak en straalde de deur uit. Toen ze omkeek zag ze dat hij haar hoofdschuddend stond na te kijken. In tegenstelling tot Luna stond de korte nacht wel degelijk op zijn gezicht af te lezen.

Niet dat het altijd zo was natuurlijk. Over zowat een week zou ze minder energie hebben, humeuriger zijn. Hoe onvoorstelbaar het op dat moment ook leek, tegen nieuwe maan zou ze een wrak zijn en alleen maar willen slapen. Luna grijnsde. Zo ging dat nu eenmaal, dat eigenaardige ritme van haar dat meedeinde op het maanlicht. Ze trapte hard op de pedalen. Haar haren vlogen wild achter haar aan in de wind en op haar wangen kleurde een blos van de frisse ochtend en de inspanning. Ze reed via een shortcut door de velden. Boven haar hoofd vloog een zuiver witte meeuw. Ze was altijd verbaasd als ze die zo ver van de zee zag, alsof ze verdwaald waren. Of misschien wel op avontuur naar ongekende oorden, dacht ze. Luna wist dat er een helling aankwam – een heerlijk stuk bergaf waar de zwaartekracht het werk voor haar deed.

‘Laten we racen!’ riep ze naar het perfect witte silhouet in de even perfect blauwe hemel boven zich. De meeuw krijste; Luna ging er maar van uit dat de uitdaging was aangenomen. Ze vloog de heuvel af en de meeuw vloog mee. Maar de heuvel hield op – de lucht nooit. De meeuw leek haar uit te lachen terwijl hij verder vloog en zij, zwaar ademend, vertraagde. Ze moest natuurlijk wel zorgen dat ze niet te vroeg op school zou zijn.

Ze trapte langzamer en probeerde wat te kalmeren. Toen ze eindelijk de tijd nam om om zich heen te kijken, zag ze voor het eerst de tekenen van de aankomende herfst: de bladeren die enkele dagen geleden nog sappig levend groen waren geweest begonnen zachtjes aan te blozen of uit te doven als een goudgele schemering. Luna mijmerde. Ze keek uit naar de herfst, naar tapijten van kleur, naar een wereld die zich klaarmaakte om in te dommelen onder een dekentje, naar de geur van bladeren die terug in aarde veranderen.

Toen ze uiteindelijk op school aankwam en haar fiets in het rek vastzette, hoorde ze het belsignaal en glimlachte zuur. Perfect getimed. Ze ademde diep in en zuchtte. Ze voelde hoe haar spieren zich vastzetten, alsof er een pantser van gespannenheid over haar kwam te liggen. Het was gedaan met de vrijheid. Ze vond het eindeloos zonde om een dag als vandaag in een betonnen kubus door te brengen, maar veel keus leek ze niet te hebben. Met haar vingers kamde ze haar ravenzwarte, steile haren voor haar gezicht. Hoe minder ze opviel, hoe beter. Met haar handen diep in haar zakken en haar blik naar de grond stapte ze het speelplein op.

De lesuren kropen tergend langzaam voorbij. Luna droedelde bloemen op haar cursusbladen terwijl haar hoofd meewaaide met wilde dagdromen, ver weg van het klaslokaal. Vaak staarde ze verlangend naar de blauwe lucht, waar donzige wolkjes als plukken katoen doorheen dreven. Wat had ze graag met haar blote voeten in het gras gestaan en...

‘Dubois! Dat is de tweede waarschuwing!’

Ze schrok op, hoorde gesmoord gegiechel achter zich.

‘Mijn excuses, meneer,’ mompelde ze voor de zoveelste keer die dag. Ze deed haar best zich te concentreren op de wiskundesom die op het bord stond. Maar het duurde niet lang voor haar blik en gedachten weer naar buiten gleden, weg van wiskunde en andere kwellingen.

Toen eindelijk de bel ging die het einde van de schooldag aankondigde, haastte ze zich naar buiten. Ze had geen idee hoe ze de saaie uren had overleefd, maar de lange lijdensweg was meteen vergeten toen ze buiten kwam. Opluchting overspoelde haar als een verfrissende golf, ze voelde zich weer vrij en had nog een paar uurtjes om te profiteren van het licht. Ze wilde ervan genieten, het zo veel mogelijk in zich opzuigen, want de dagen zouden nu snel korter en donkerder worden. Vol energie sprong ze op haar fiets en neuriede zachtjes voor zich uit. Glimlachend voelde ze de frisse lucht op haar huid strijken, haar vingers werden er koud van en haar kaken rood, maar dat gaf allemaal niks. Eindelijk kon ze ontsnappen aan die akelige grijze schoolmuren.

Luna koos de rustigste route. Verderop in de straat zag ze een jongen met gracieuze passen wegwandelen. Zijn hoofd deinde zachtjes op en neer, alsof hij luisterde naar muziek die alleen hij kon horen. Terwijl haar blik langs hem heen gleed bekroop Luna plots een gevoel van onbehagen. Ze fronste haar wenkbrauwen, scande met haar ogen de straat, op zoek naar een oorzaak voor dat vreemde gevoel. Ze zag een man met een hond, een grote en knuffelbare herdershond, en plots wist ze het. Nog vóór het dier begon te grommen, bespeurde Luna diep in haar onderbuik de dreiging die van het beest uitging. Een fractie later zag ze zijn houding veranderen. De bovenlip die omhoogkrulde, de voorpoten die lichtjes bogen. Hij legde zijn kop in zijn nek en alle alarmbellen in Luna’s lijf gingen af. Terwijl ze op de trappers ging staan, zag ze hoe het baasje van de hond hard aan de lijn trok, hoe de hond koppig naar de jongen bleef grommen en hoe die laatste, met zijn oortjes in en zijn blik naar de grond gericht, zich van geen kwaad bewust was.

Luna voelde in elke vezel van haar lijf wat er stond te gebeuren.

‘Nee,’ zei ze, en ze schrok van het geluid van haar stem, zo gefocust was ze geweest op de gebeurtenis die zich voor haar ontvouwde. Ze stond nu recht op de pedalen. Bijna...

Met een grom en een stevige ruk trok de hond zich uit de greep van zijn geschokte baasje. Hij rende blaffend en grommend, in wat blinde woede leek, de straat over, recht op de jongen af. Maar Luna was eerst.

‘Stop!’ schreeuwde ze, terwijl ze half struikelend van haar fiets af sprong. Ze hief haar hand op in een afwerend gebaar en zag vanuit een ooghoek dat de jongen eindelijk doorhad wat er om hem heen gebeurde en verschrikt achteruit deinsde. De hond vertraagde meteen. Hij blafte naar Luna, maar zonder agressie in zijn stem.

‘Stop,’ zei Luna nog een keer – zachter nu, maar daadkrachtig. Ze hield haar hand nog steeds voor zich uit en hijgde van inspanning. De hond ging zitten en keek haar verwachtingsvol aan. Hij zag er net zo knuffelbaar uit als altijd, zonder enig kwaad in de zin, en opeens voelde Luna zich belachelijk. Het leek haast alsof ze zich alles had verbeeld, zo tam kwam het dier nu over. Het baasje van de hond kwam aangerend, zijn ene hand vastgeklemd aan zijn borststreek.

‘Godallemachtig!’ De ogen van de man vlogen van Luna naar de jongen en terug. ‘Het spijt me. Het spijt me oprecht. Dit heb ik werkelijk nog nooit meegemaakt. Jezus!’ Hij bracht zijn hand naar zijn gezicht, alsof hij niet kon bevatten wat er zonet was gebeurd. ‘Gaat het wel goed met je?’ Zijn blik gleed naar de jongen en ook Luna draaide zich nu naar hem om.

Hij stond hard tegen de muur aan gedrukt, alsof hij erin wilde verdwijnen. Hij knikte zonder een woord uit te brengen, maar Luna zag aan zijn gezichtsuitdrukking dat het helemaal niet zo geweldig ging. Zijn grote zwarte ogen, die haar deden denken aan een jonge ree of een gazelle, keken angstig de wereld in.

‘Kan ik wat voor je doen?’

De jongen schudde zijn hoofd. Een gespannen stilte volgde. De man voelde zich duidelijk niet op zijn gemak en wist niet hoe hij de situatie moest aanpakken. Luna merkte dat er nog wat mensen waren blijven staan: een enkele man, twee oudere dames op wandel. Ze werd zich er opeens afschuwelijk bewust van dat iedereen haar nieuwsgierig opnam. Al die aandacht maakte haar ontzettend kriegel. De jongen hield zijn blik strak op het trottoir gericht. De hond begon weer vervaarlijk te grommen, naar de omstaanders dit keer, en zijn baasje trok bleek weg.

‘Het is oké,’ zei Luna, geïrriteerd door de stilte van de jongen. ‘Niks aan de hand. Ga maar.’ Ze probeerde geforceerd te glimlachen en hoopte maar dat iedereen snel zijn weg zou vervolgen. De man met de hond knikte.

‘Het spijt me echt,’ zei hij nogmaals. Toen trok hij haastig zijn hond mee voor die nog meer schade kon aanrichten en wandelde verder. Af en toe keek hij achterom, als om zich ervan te vergewissen dat alles echt wel in orde was. Ook de dames hervatten hun gesprek en liepen verder. De laatste toeschouwer draalde. Hij nam Luna nieuwsgierig in zich op. Luna kreeg de kriebels van zijn priemende blik en draaide resoluut haar rug naar hem toe.

‘Gaat het echt wel?’

De jongen knikte. ‘Ja, het gaat wel. Gewoon geschrokken, dat is alles.’ Hij lachte beverig. Zijn stem klonk zacht en zangerig, zijn trekken waren fijn.

Luna herkende hem. Ze had hem enkele weken geleden, op een druilerige septemberdag, voor het eerst gezien in de bus naar de stad. Net als toen trof zijn breekbare uiterlijk haar. Er was een soort onderhuidse schoonheid aan hem, alsof er beloftes in hem schuilgingen die hij voor de wereld stilhield door zich terug te trekken, stil te houden. Zijn donkere huidskleur verried geen emoties, maar Luna zag de angst nog in zijn ogen weerspiegeld.

Er viel een stilte tussen hen. Luna stond ongemakkelijk te draaien, ze durfde de jongen niet aan te kijken en had geen idee wat er van haar werd verwacht. Moest ze nog wat zeggen? Ze klopte wat niet-bestaande vuiltjes van haar broek en schraapte haar keel.

‘Ik moet ervandoor,’ zei ze verontschuldigend.

Hij knikte, maar bewoog verder niet, bleef enkel wat voor zich uit staren.

‘Gaat het wel lukken?’ Luna voelde zich echt oncomfortabel. Hij zag er helemaal niet uit alsof het zou gaan lukken.

‘Het lukt,’ zei hij, zo zacht dat ze hem bijna niet kon horen. ‘Het lukt altijd.’

Luna wist niet wat ze van die woorden moest maken. Twijfelend stapte ze op haar fiets. Toen ze achteromkeek zag ze hem nog net zo zitten, schijnbaar in donkere gedachten verzonken.

‘Geweldig,’ mompelde ze bitter voor zich uit. ‘Gewoon helemaal geweldig. Wedden dat er binnenkort weer allemaal vreemde verhalen over mij de ronde doen?’

De opgewekte stemming die ze heel even had gevoeld vanwege het einde van alweer een dodelijk saaie schooldag, was helemaal verdwenen. Ze fietste bedrukt en nadenkend naar huis en ging daar in het gras zitten, starend naar de velden en het bos.

‘Jij ziet er zorgelijk uit.’

Ze schrok, ze had haar vader helemaal niet buiten horen komen. Ze merkte nu pas dat haar lip pijn deed van er zo op te kauwen en dat haar schouderspieren stram waren van de gespannen houding die ze had aangenomen. Ze had geen idee hoelang ze daar al zat te piekeren. Haar vader kwam naast haar in het gras zitten en nam haar aandachtig in zich op.

‘Wat een gefrons. School?’

Luna haalde haar schouders op. Nee, school was niet leuk, maar voor de verandering was dat niet hetgene waar ze mee zat.

‘Er is een nieuwe jongen op school.’

Haar vader knikte en wachtte.

‘Hij werd vanmiddag bijna aangevallen door een hond.’

Haar vader knikte weer. Luna keek hem vanuit een ooghoek aan. Hij zag er geduldig en verwachtingsvol uit, geïnteresseerd in haar verhaal. Toen veranderde opeens zijn gezichtsuitdrukking, werden zijn ogen groot van inzicht. ‘Ah. En jij was in de buurt?’

Luna knikte. Ze was dankbaar dat ze het niet hoefde uit te leggen. ‘Waarom deed die hond wat ik zei? Dat is niet normaal, toch? Waarom ben ik zo raar, pap?’

Haar vader moest even lachen om de directe vraagstelling. Toen boog hij zich naar haar toe en legde zijn hand liefdevol op haar wang. ‘Je bent bijzonder. Dat is wat anders dan raar.’

‘Maar waarom?’ drong ze aan. ‘Waarom ben ik anders? Waarom gaan vlinders op mijn handen zitten? Waarom zijn eekhoorns nooit bang van mij? Waarom zie ik steeds dieren in het bos die andere mensen niet te zien krijgen? Wat is er mis met mij?’

Als antwoord haalde hij zijn handen door haar donkere haren en zei in alle eerlijkheid: ‘Ik weet het niet. Je hebt gewoon een bijzondere band met dieren.’ Hij haalde even diep adem en staarde, net als zijn dochter, naar de velden achter hun huis. Hij sloeg zijn arm om haar heen, voorzichtig, omdat tienerdochters niet altijd omhelzingen van hun vaders waarderen, maar ze kroop tegen hem aan en legde haar hoofd goedkeurend tegen zijn schouder. ‘Je bent altijd zo geweest, Luna. Bijzonder. Ik weet niet waar dat vandaan komt. Maar je bent altijd een natuurkind geweest. Zelfs als kleuter wilde je altijd, altijd buiten zijn.’ Hij lachte even om de herinnering. ‘Ik heb je na twee dagen van de kleuterschool moeten afhalen omdat er geen land met je te bezeilen viel. Je weigerde binnen te zitten.’

Luna lachte. Ze kon het zich helemaal voorstellen.

‘Je kon uren zoet zijn met gewoon kijken,’ ging haar vader verder. ‘Naar bloemen, naar insecten, wat er ook maar in de buurt was. Je leek nooit angst te voelen, alleen een eindeloze zorg voor alles wat leefde.’ Hij gaf een zacht kneepje in haar schouder en trok haar nog dichter tegen zich aan. ‘Ik was doodsbenauwd natuurlijk, elke keer dat er een hond op je afstormde of er een bij op je ging zitten,’ ging hij laconiek verder.

Luna giechelde.

‘Maar altijd zonder reden. Je bent op dat vlak ondoorgrondelijk voor mij, Luna. Het lijkt alsof jij voor niks in de natuur bang bent, en dat de natuur op haar beurt helemaal niet bang is voor jou. Is dat vreemd? Ja, dat is vreemd. Maar zou je het anders willen?’

‘Nee,’ zei ze zonder enige twijfel.

‘Dat dacht ik al,’ zei hij.

‘Dus... ik ben wel een weirdo, maar dat is niet zo erg?’ vroeg ze glimlachend.

Haar vader schoot in de lach. ‘Zoiets, ja. En laten we nu maar naar binnen gaan, het begint koud te worden.”

Luna ging die avond vroeg naar bed. Ze zou waarschijnlijk weer niet erg veel slapen, maar ze had tijd nodig om na te denken. Het gesprek met haar vader had als een geruststelling gevoeld, als een zware deken rond vermoeide schouders, ook al had hij haar niks nieuws verteld. Toch maakte een onbestemd gevoel van onrust zich langzaam meester van haar. Alsof er ergens een puzzelstukje maar niet in het geheel wilde passen. Opeens moest ze terugdenken aan de vorige nacht, aan de vreemde vibraties in het bos, en een koude rilling liep over haar rug. Waar kwam dat vandaan? En wat was er plots aan de hand geweest met die hond vandaag? Was er iets mis met die jongen? Was het toeval dat die twee gebeurtenissen elkaar opvolgden? Een donkere schaduw leek wakker te worden in haar buik. Haar instinct zei haar dat er iets niet klopte. Die nacht lag ze lang naar het plafond te staren, en dat kwam niet alleen door de maan.

2.

Luna staarde door het raam zo hard ze kon. Niet dat ze veel kon zien. Het was wellicht de druilerigste herfstdag die er ooit was geweest en dikke regenstrepen hadden van het busraampje een waterig slagveld gemaakt.

Ze had hier een hekel aan. Veel liever stond ze wat vroeger op om naar school te fietsen, maar op dagen zoals vandaag, wanneer de lucht inktzwart was en de regen striemen op je huid achterliet, verbood haar vader dat. Ze begreep het ook wel. Het betekende alleen dat de hel die school heette nog eerder begon dan anders. Dat ze nóg eerder onzichtbaar moest worden. Om zich heen hoorde ze uitgelaten gelach en joviale begroetingen van haar leeftijdsgenoten. Luna besteedde er geen aandacht aan, ze was nooit een van hen geweest. Ze verstopte zich achter haar lange, sluike haar en volgde met haar ogen de regentranen die dansten op het glas terwijl ze zacht voor zich uit neuriede. Als Luna bang was geweest dat de jongen over het vreemde incident zou gaan praten, dan was dat alvast ongegrond gebleken. Niemand op school leek te weten wat er was gebeurd. Althans, niemand sprak haar erop aan of behandelde haar anders dan anders – en ze wist maar al te goed dat sommigen die gelegenheid niet aan zich voorbij zouden laten gaan. Maar er was meer: de hele jongen leek gewoon verdwenen te zijn. De hele week na het voorval had ze met haar blik de schoolmassa uitgekamd, nerveus op zoek naar zijn zwarte ogen, maar hij leek in rook te zijn opgegaan. Luna vroeg zich even af of die plotse verdwijning te maken had met wat er was gebeurd, maar algauw verdween het hele incident weer uit haar gedachten, weggewaaid met speelse herfstwinden, en maakte plaats voor de dagdromen van altijd.

‘Dag schatje.’

Ze schrok op uit haar gepeins. Haar hart hamerde toen ze zag wie er naast haar was komen zitten. Haar hoofd zocht naar een goede comeback, maar ze wist zo snel niks te verzinnen, dus rolde ze met haar ogen en richtte haar blik terug naar buiten. Tevergeefs. Thierry kende haar; hij wist dat ze een makkelijk slachtoffer was.

‘Heb je me gemist?’

‘Laat me met rust,’ mompelde Luna nerveus. Om de een of andere reden kon Thierry het niet nalaten haar te vernederen. Hij was een kwelling voor haar, wierp met zijn aanwezigheid een donkere schaduw op wat toch al kleurloze schooldagen waren. Hij was ook, en Luna vond het afschuwelijk om te moeten toegeven, razend knap. Zijn hoge jukbeenderen en amandelvormige groene ogen gaven hem een onweerstaanbare sexy-krijger-look. Daarbij had zijn huid permanent een exotisch bruine kleur, alsof hij ieder weekend op vakantie ging naar een tropisch eiland. Hij had zijn haar deze zomer kortgeschoren en Luna had in één oogopslag gezien dat het hem alleen maar aantrekkelijker maakte. Ze kreunde in zichzelf. Waarom moest haar lichaam zo op hem reageren? Hoewel ze van hem walgde schoot haar hartslag steeds de hoogte in als hij in de buurt kwam, begonnen haar handen te beven als ze zijn stem hoorde.

‘Nou?’ drong hij aan.

Luna besefte dat ze hem aanstaarde. Ze wierp een blik over haar schouder en zag zijn kudde vriendjes giechelig en verwachtingsvol naar hen kijken. Ze zuchtte.

‘Nee, ik heb je niet gemist.’ Een naar gevoel borrelde op in haar buik. Alsof de dag nog niet slecht genoeg was begonnen. Ze sloot haar ogen en hoopte tegen beter weten in dat hij gewoon verdwenen zou zijn als ze ze weer opende. Niet dus. Buiten begon de regen harder te ratelen op het dak van de bus, ze hoorde donder rommelen.

‘Wát? Luna, schatje, je breekt mijn hart!’ Thierry’s dramatische stem droeg door de hele bus heen en wat meiden op de achterste bank begonnen nu ook te giechelen.

Luna wenste dat ze ergens anders kon zijn. Waar dan ook, gewoon... ergens anders. Koppig hield ze haar blik naar buiten gericht, negeerde Thierry zo hard ze kon. Ze naderden een halte en Luna zag een donkere gestalte in beweging komen.

Thierry stond op, streelde met een vinger over Luna’s gezicht – waarbij Luna zich instinctief en vol walging terugtrok – en zei met een smerige knipoog: ‘Nou, ik spreek je later nog wel, schatje.’

Hij bewoog zich soepel door de bus om bij zijn gibberige groepje schapen te gaan zitten. Luna haatte het dat haar wang natintelde van zijn aanraking.

De oude bus kwam piepend en steunend tot stilstand en de deuren sisten open. Een milde verbazing maakte zich van Luna meester toen ze de jongen herkende. Hij zag er verkleumd en ongelukkig uit, de regen nog parelend in zijn kroeshaar, en Luna voelde een steek van medeleven voor hem. Ze herkende meteen zijn houding: hij had zich klein gemaakt en hield zijn ogen strak op de grond gericht. Luna kon zien, voelen haast, dat hij zo onzichtbaar mogelijk probeerde te zijn, vergeefs. Zijn kleding was, net als die van haar, onopvallend: een jeansbroek en een donkerblauwe jas. Toch straalden ze een zekere bescheiden elegantie uit waar Luna bewondering voor had. Maar boven alles viel haar opnieuw zijn breekbare schoonheid op, die niks te maken had met de fysieke aantrekkingskracht die ze tot haar eigen gruwel voor Thierry voelde. Deze jongen gaf de indruk niet helemaal op deze wereld thuis te horen.

Toen hij opstapte kruisten hun blikken even en ze werd geraakt door de zachtaardigheid in die grote zwarte ogen. Hij knikte haast onmerkbaar, zo’n minuscule beweging dat Luna zich afvroeg of ze het zich had verbeeld. Een fractie van een seconde leek hij te aarzelen, alsof hij erover nadacht naast haar op het bankje te schuiven, maar toen koos hij voor de tweezit aan de overkant van het gangpad. Luna richtte haar blik terug op het verregende uitzicht, waar kleurloze straten nu plaats hadden gemaakt voor verlaten velden.

‘Hé, Luna Treurwilg!’

Luna kromp inwendig in elkaar, Thierry had er duidelijk nog niet genoeg van. Luna Treurwilg. Zo hadden ze haar op de basisschool wel eens genoemd. Of het aan haar hangende haren lag of aan haar sombere houding wist ze niet. Eigenlijk vond ze het mooi klinken, en ware het niet voor de kwaadaardigheid waarmee het woord werd uitgespuwd, had het wat haar betrof een compliment kunnen zijn. Maar dat was het dus niet.

‘Lunaatje!’

Ze dook nog dieper weg, drukte zich nog harder tegen het raam aan. Waarom verdween hij niet gewoon?

‘Waarom zo somber, mis je je mama?’

Luna verstrakte. Een ijskristal versplinterde haar middenrif en verspreidde zich razendsnel door haar lijf. Dat kon niet. Ze had het verkeerd begrepen. Ze moest het zich hebben verbeeld. Toch? Iedereen wist dat Luna geen moeder had. Maar niemand, zelfs Thierry niet, haalde het in zijn hoofd om haar daarmee te pesten.

Om zich heen hoorde ze hier en daar gemompel. Ze merkte dat sommige leerlingen zich omdraaiden om naar de achterbank te kijken. Hij had het gezegd. Hij had het echt gezegd. Luna was sprakeloos, bevroren van shock, niet in staat te verwerken wat er zonet was gebeurd. Keken de anderen beschuldigend? Stonden ze aan haar kant? Schaamde Thierry zich? Het bleef stil. Luna merkte dat haar gezicht rood was van ingehouden emoties en dat haar kaken zo hard opeengeklemd waren dat haar tanden bijna braken. Ze probeerde zich te ontspannen, te doen alsof er niks was gebeurd. Als ze lang genoeg voor zich uit bleef staren zou het geroezemoes weer op gang komen, de dag zou hervatten, iedereen zou vergeten wat er zonet was gebeurd. Toen voelde ze een tinteling die haar soms bekroop als iemand naar haar staarde, en ze keek voorzichtig opzij. Daar zat de nieuwe jongen. Hij keek haar inderdaad strak aan, tastte haar gezicht onderzoekend af met zijn blik. Er zat een frons tussen zijn wenkbrauwen en er lag enkel ernst in de onpeilbare dieptes van zijn ogen. Het duurde even voordat Luna besefte dat hij bezorgd keek. Bezorgd om haar! Het voelde alsof hete lucht explodeerde in haar maag. Ze sloeg haar ogen niet neer en na wat wel een volle minuut leek, knikte de jongen langzaam, ernstig. Luna haalde adem en richtte haar blik weer naar buiten. Wat was er net gebeurd? Ze had geen idee wat dit allemaal betekende. Het geroezemoes begon terug op gang te komen en voor ze het wist was de dag weer precies als altijd.

Luna streelde afwezig met haar vinger over de krullerige letters die er nu al lang vuil uitzagen, maar ooit goud moesten zijn geweest. Geneeskrachtige Kruiden en Planten stond er op de verweerde kaft. Ze herinnerde zich nog in detail de dag dat ze het schrift had gevonden, een druilerige regendag. Haar vinger, die gedachteloos over de ruggen van de oude boeken van haar moeder gleed, had het slechts per toeval ontdekt. Een hapering tussen twee boeken, waar een naar achteren geschoven en vergeten schriftje geklemd had gezeten. Het was zo oud en versleten dat het leek alsof het uit elkaar zou vallen als ze er zelfs maar te intens naar keek. Het stond vol prachtige tekeningen van planten en recepten om er geneeskrachtige drankjes en zalfjes mee te maken. Dat alles vond Luna te fantastisch voor woorden. Maar het idee dat dit fragiele boekje ooit van haar moeder was geweest gaf haar pas echt het gevoel dat ze een schat had ontdekt. Voor het eerst in haar leven had Luna een tastbare link met haar moeder, een interesse die ze deelden, een inkijkje in wie die mysterieuze vrouw was geweest die ze nooit had mogen kennen.

Ze had haar vondst verzwegen. Ze durfde haar vader niet te veel naar haar moeder te vragen, alsof ze zo te veel zou snuisteren in iets wat niet van haar was, een geheim verhaal van twee mensen waar zij niet bij hoorde, maar eigenlijk deed het haar verdriet dat ze zo weinig wist over wie haar moeder was geweest.

Sinds haar ontdekking was ze er vaak op uit getrokken, op zoek naar eetbare planten en experimenterend met genezende theetjes en kompressen. De enkele keren dat ze hoofdpijn of een hoest had gehad in de tijd dat ze het schriftje nu had, had ze instructies uit het boekje gevolgd en was ze binnen de kortste keren beter geworden. De sneeën en wonden die ze soms overhield aan haar wilde tochten ver van alle paden af, verzorgde ze gewoon zelf, zonder dat er ooit nog een ontstoken raakte. Soms verlangde ze ernaar er iets groters mee te doen, te kijken of het ook iets ernstigers kon genezen, maar zo gauw ze zichzelf daarop betrapte voelde ze zich schuldig. Ze was dankbaar, natuurlijk, dat er niks te genezen viel.

Die dag was een winderige zaterdag, bespikkeld met vlekken zonlicht. Luna was het gevecht met de wind aangegaan, had als een gek gefietst tot ze rood en buiten adem haar fiets in een berm had gegooid en was neergeploft in het gras. Nu diepte ze het oude boekje voorzichtig op uit haar tas. Hoewel ze het inmiddels uit haar hoofd kende, nam ze het nog steeds mee, altijd in een plastic zakje gewikkeld. Het idee dat het beschadigd zou raken was onaanvaardbaar, bijna alsof ze haar moeder zelf daarmee zou kwetsen. Maar ondanks de grote zorg waarmee ze het behandelde had ze er al zoveel in gebladerd dat het vergeelde papier haast verkruimelde.

Luna liet de omgeving zacht op haar inwerken, genietend van de elementen, en liet toen haar ogen over de grond wandelen, op zoek naar een blaadje dat ze zou herkennen van een van de ouderwetse tekeningen. Ze glimlachte toen ze de weegbree herkende.

‘Goed bij jeuk van brandnetels of insectenbeten,’ herhaalde ze uit haar hoofd. Ze liet haar blik verder glijden en zag wat verderop een bosje struiken. Daar kon ze vast wel wat braamblad of rozenbottel vinden. Luna schrok op uit haar gedachten. Had ze muziek gehoord? Ze spitste geconcentreerd haar oren, maar ze hoorde enkel de wind. Had ze het zich verbeeld? Ze schudde haar hoofd en begon weer de omgeving af te speuren. Maar toen ze opstond en zich in de richting van het groepje struiken begaf, hoorde ze alweer een geluid zingen in de lucht. Ze hield haar adem in. Ja, het was er echt, zacht maar onmiskenbaar, ze was niet gek. Ze keek om zich heen maar zag niemand. Het geluid werd zwakker en sterker met het spel van de wind, en ze vroeg zich af hoe ver muziek gedragen kon worden. Telkens als ze iets hoorde bleef ze staan en probeerde ze te achterhalen waar de bron van de melancholische tonen te vinden zou zijn. Het was prachtige muziek, zo droevig dat het leek alsof iemand met een scalpel heel lichtjes in haar ziel sneed. Ze wilde dat het ophield, want haar hart kromp ervan samen, maar tegelijk wilde ze dat het nooit meer, nóóit meer zou ophouden, zo mooi klonk dat verdriet in de wind. Luna waadde door het hoge gras en de wildernis van doornen die haar leek te willen tegenhouden. Ze sloot haar ogen en ademde diep in, alsof ze het geluid zo naar zich toe zou kunnen trekken. Een veldmuisje keek haar vanonder een struik nieuwsgierig aan en liep toen door het hoge gras met haar mee. Ze volgde haar buikgevoel en had het idee dat ze steeds dichterbij kwam. Toen, opeens, zag ze hem. Op zowat honderd meter van haar, zittend op zijn knieën in het gras, met gesloten ogen en een viool onder zijn kin zat de jongen van het incident met de hond. Luna hield haar adem in nu, durfde zich amper nog te bewegen, bang dat ze hem zou storen. Maar de jongen was zo verdiept in zijn muziek dat zelfs een bom hem waarschijnlijk niet was opgevallen. En opeens leek de wereld te kalmeren, de wind te verstillen, alsof de zachte melodie balsem was voor alle pijn die de nakende winter met zich meebracht. Luna hoorde nu het stuk dat hij speelde en merkte dat ze, zonder dat haar hersenen daar opdracht voor hadden gegeven, steeds dichter bij de jongen kwam. Toen hij zijn laatste noot wegstreek, diep ademhaalde en zijn ogen opende, stond Luna recht voor zijn neus.

‘Jezus!’ Hij schrok zich wild en maakte een onhandige beweging, waardoor hij bijna zijn instrument liet vallen.

‘O!’ Luna sloeg een hand voor haar mond. Waar was ze mee bezig? Het was alsof de muziek haar als een hypnotische magneet naar zich toe had getrokken. Ze was bijna net zo van de situatie geschrokken als de jongen zelf. Irritatie stond op zijn gezicht te lezen. Toen trok hij zijn wenkbrauwen op en keek wantrouwend om zich heen.

‘Waar kom jij opeens vandaan?’

‘Ik...’ Luna voelde dat ze rood werd, ook al had ze niks verkeerds gedaan, niks te verbergen. ‘Ik was gewoon aan het fietsen. Ik hoorde je muziek en... die was prachtig. Echt prachtig!’ flapte ze eruit.

De jongen keek haar onderzoekend aan. ‘Ben je alleen?’

Luna knikte. ‘Waarom ben jíj hier eigenlijk?’

De jongen sloeg zijn ogen neer. Het duurde even voor hij sprak.

‘Ik weet het niet. Ik vind gewoon... dat muziek vrij moet zijn of zo. Ik speel liever buiten dan binnen.’ Hij keek Luna nog steeds niet aan. Met een lichte steek van teleurstelling zag ze dat hij zijn viool opbergde.

‘Dat snap ik,’ zei ze, terwijl ze voor hem in het gras ging zitten. ‘Ik ben zelf ook liever buiten.’

Hij glimlachte vluchtig naar haar, en Luna besefte dat het de eerste keer was dat ze hem zag lachen. Hij gaf de indruk dat zijn zorgen ouder waren dan hijzelf. Een vreemde stilte viel tussen hen in. Luna besefte dat ze onuitgenodigd was gaan zitten, misschien had hij wel helemaal geen zin in haar gezelschap. Maar haar nieuwsgierigheid was gewekt. Wie was deze aparte jongen, die honden dol leek te maken, zomaar hele periodes van school verdween en opdook met een viool in een herfststorm? Op zoek naar iets om te zeggen, plukte ze zonder erbij na te denken een late madelief en stopte die in haar mond. Zijn ogen werden groot.

‘Wat doe jij nu?’ Op het gezicht van de jongen stond weerzin te lezen.

‘O.’ Alweer voelde ze dat ze rood kleurde. ‘Ze zijn eetbaar!’ stamelde ze. Geweldig. Kon ze nou echt geen twee minuten als een normaal mens overkomen?

Een ongelovig lachje ontsnapte de jonge violist. ‘Meen je dat nu?’

Luna knikte.

‘En, lekker?’ Hij keek er zo sceptisch bij dat Luna bijna moest lachen.

‘Nou...’

Maar nog terwijl ze nadacht over zijn vraag had hij al een ander exemplaar gespot, geplukt en in zijn mond gestoken. Bijna onmiddellijk vertrok zijn gezicht in een grimas van afschuw.

‘Dat meen je niet!’ Hij spuugde het half gekauwde bloemetje uit.

‘De blaadjes zijn lekkerder,’ zei Luna verontschuldigend. Haar kaken moesten zowat een miljoen graden warm zijn.

Hij lachte. Toen viel er opnieuw een stilte.

‘Ik ben Luna,’ zei ze uiteindelijk.

Hij knikte. ‘Dag Luna. Mijn naam is Andrew.’ Hij wachtte even. ‘Ik wilde je nog bedanken voor wat je toen die keer met die hond hebt gedaan. Dat was moedig van je.’

Luna lachte ongemakkelijk en wreef haar handen hard tegen elkaar aan. Ze wist niet wat ze daarop moest zeggen.

‘Na die dag...’ zei ze, zonder zichzelf tijd te geven erover na te denken. ‘Je was er een tijdje niet. Was je ziek?’

‘Nee. Het was mijn moeder.’ Hij zocht naar woorden, sloeg zijn blik neer. ‘Ze kan soms nogal beschermend zijn. Té beschermend.’ Door zijn donkere huid was het niet erg duidelijk, maar Luna had durven zweren dat hij bloosde.

‘Toen ze hoorde van die hond... Ik weet niet, ze raakte gewoon in paniek. Ze heeft meteen onze koffers gepakt en we zijn vertrokken naar het platteland.’ Hij lachte. ‘Alsof dit dorp nog niet landelijk genoeg is.’ Toen werd zijn blik weer serieus. ‘Ik weet niet waar mijn moeder zo bang voor is, maar... het heeft me dagen gekost om haar te overtuigen terug te komen.’

Luna floot zachtjes. Dat leek haar een overdreven reactie.

‘Is dat al eerder gebeurd? Iets gelijkaardigs?’ Ze wist niet waar ze het lef vandaan haalde om dat te vragen, ze kende de jongen amper, maar hij leek het niet erg te vinden. Hij perste even zijn lippen op elkaar, antwoordde toen zonder haar aan te kijken.

‘Ja. Eén keer. Precies hetzelfde. Ook een hond die uit het niets agressief werd. Mijn moeder ging helemaal over de rooie. Ik was nog klein toen, ik begreep er niks van.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Nou ja, nu eigenlijk nog altijd niet. We zijn toen verhuisd.’

Luna’s ogen werden groot. ‘Daardoor?’

‘Ja, voor zover ik weet wel. Ze heeft het me nooit uitgelegd en ik heb er eigenlijk nooit naar gevraagd. Ik was het allang weer vergeten. Tot je het net vroeg.’ Hij glimlachte vermoeid naar haar.

‘En je vader, wat vindt hij daar dan van?’

Nog voor de vraag goed en wel haar mond uit was had Luna er al spijt van. Ze wenste dat ze de woorden terug uit de lucht kon plukken en weer kon inslikken, want ineens zag ze in een flits van helderheid hoe de vork in de steel zat. Die blik in de bus... opeens kon ze hem plaatsen. Hij was niet zomaar bezorgd om haar geweest, hij had haar herkend, ze was zijn gelijke. Ook hij was een ouder kwijt.

‘Ik heb geen vader.’ Het kwam er hard uit.

‘Sorry,’ fluisterde Luna, maar Andrew schudde zijn hoofd.

‘Geeft niet. Ik moet ervandoor.’ Hij leek even te twijfelen. ‘Moet je ook naar het dorp?’

Luna schudde haar hoofd. Ze was nog niet klaar met buiten zijn, met rondzwerven, haar hoofd moest nog leegwaaien.

‘Ik zie je op school wel.’

Andrew glimlachte en stak zijn hand op. Luna keek hem na toen hij door het wilde gras naar de weg wandelde, de echo van zijn viool nog in haar oren.

De wind was inmiddels gaan liggen en de middag was omgetoverd tot een abnormaal aangename herfstdag, alsof de wereld stiekem nog wat zomer had achtergehouden en die nu, beetje bij beetje, in het rond strooide.

Luna genoot. Ze was haar voeten onnadenkend gevolgd en zat nu aan het zwarte water van de kleine rivier die door het bos stroomde. Het was een van haar lievelingsplekken, ze kon er de oude wijsheid van het bos voelen stromen, het langzame leven van het woud bijna uit de lucht plukken. Ze hield van de vrijheid van dat leven, waar krullerige wortels vriendschap sloten met de wormen en insecten die hen behuisden. De kleuren in dit deel van het bos, aan de oevers van de rivier, buitelden over elkaar heen; de ene al intenser dan de andere. Zelfs het mos aan de schaduwzijde van de bomen vibreerde hier met leven. Maar ze hield vooral van dat donkere water. Omdat het een bijna perfecte spiegel was van het bos dat erop neerkeek. Omdat ze wist hoeveel dieren zich konden verschuilen onder dat duistere oppervlak. Maar ook omdat het haar deed denken aan een scène, een podium waarop ze het toneel van haar leven zou kunnen spelen. Ze zag zichzelf daar al staan, midden op de rivier, haar armen theatraal gespreid, haar stem gedragen door het water, weergalmend tussen de oevers en het bladerdek. Vanuit de kruinen en het struikgewas zouden nieuwsgierige ogen haar bespieden. Ze gniffelde.

Ik probeer het gewoon, dacht ze. Heel eventjes geloofde ze dat, als ze maar overtuigd genoeg was, het water haar wel zou dragen, dat ze er gewoon overheen zou kunnen lopen. Ze stond op van de kleine, koude rots waarop ze had gezeten en keek onderzoekend naar de verhoogde oever. Alle twijfel van zich af duwend schreed ze met grote passen op haar doel af... en viel pardoes de rivier in. Ze proestte en schrok van de kou, hapte lachend naar adem, terwijl een visje meteen aan haar hand kwam knibbelen.

Het water was natuurlijk ijskoud, maar de plotse kou prikte haar wakker en maakte haar heerlijk alert. Even keek ze met nieuwe ogen om zich heen.

Pap vindt het vast niet al te leuk dat ik met doorweekte kleren thuiskom, schoot het door haar hoofd.

Een steek van schuldgevoel ging door haar buik heen. Arme pap. Ze wist dat hij er niet veel van zou zeggen, maar ze voelde aan dat zijn hart ineenkromp iedere keer dat Luna iets deed wat hij niet begreep. Luna streelde afwezig het wateroppervlak, ondanks haar schuldgevoel nog even genietend van de zachte fluistering van de rivier op haar vingertoppen.

Plots kraakte een tak. Ze keek op, geschrokken, wist instinctief dat het geen dier was dat dit geluid had veroorzaakt. Ze zag nog net een zwarte schim verdwijnen tussen de schaduwen van het bos. Luna’s hart racete in haar keel. Iemand had haar gadegeslagen. Ze voelde zich naakt en vervuld van angst. Plots leek het bos haar een vijandige plaats. Ze voelde zich vreemd genoeg ook verraden, alsof ze vond dat de vogels haar hadden moeten waarschuwen voor die indringer, alsof de bomen hem hadden moeten tegenhouden. Ze begon te trillen, een oncontroleerbare stuiptrekking die niks met temperatuur te maken had, maar alles met een zwaar en duister voorgevoel dat in haar oprees en haar overschaduwde als een dreigende storm.

Ze haastte zich het water uit, trillend en struikelend, probeerde haar ogen alert te houden voor onverwachte bewegingen. De schemering begon al te vallen – waarom had ze dat niet eerder gemerkt? In een flits herinnerde ze zich weer die ene nacht dat ze het bos niet had durven betreden. Dat was het eerste teken geweest. Daarna waren er andere momenten geweest, zoals het voorval met de hond. Er was niks duidelijk aanwijsbaars, niks waar ze haar vinger op kon leggen, maar ze had het gevoeld in haar onderbuik, ze had het gemerkt aan de stilte van de vogels. Het was bijna geweest alsof de trillingen in de lucht anders waren geworden, alsof de natuur geen adem meer durfde te halen. Ze had het steeds van zich af geschud, het was te vaag, er was niks tastbaars. Maar dit keer wist ze het zeker. Er was iemand geweest. En ze voelde aan de energie van het bos dat stiller was geworden, duisterder haast, dat het iemand was die kwaad in zich meedroeg.

Terwijl Luna zich naar huis haastte als nooit tevoren was ze zich niet langer bewust van haar natte kleren of de mooie omgeving. Het enige wat ze wilde was thuis zijn, veilig thuis, weg van de schaduwen die haar achtervolgden.

Maar tegen de tijd dat ze de deur achter zich dichttrok was het gevoel weer weggezakt. Luna voelde zich onnozel, als een overdramatisch tienermeisje op zoek naar wat aandacht. So what, er was iemand anders in het bos geweest, nou en? Het bos was immers niet van haar alleen. Ze bleef tegen zichzelf herhalen dat ze niet zo belachelijk moest doen. Het was vast niks, er was niks vreemds, ze was de laatste tijd gewoon een beetje overgevoelig, wat wantrouwender, een beetje gespannen misschien. Een hete douche zou haar goeddoen. Luna merkte met een vreemde mengeling van teleurstelling en opluchting dat haar vader niet thuis was. Rillend trok ze de koude, natte kleren uit en vroeg zich af wat haar in godsnaam had bezield. Welke idioot sprong er nu in de herfst een rivier in? Snel stapte ze onder de hete waterstraal. Ze zette de kraan zo warm en zo hard ze kon zonder brandwonden op te lopen, hopend, op een of andere manier, dat ze dat belachelijke gevoel van onrust van zich af kon spoelen. Ze schrobde haar huid tot ze rood zag, maar het mocht niet baten. Toen Luna een halfuur later de kraan dichtdraaide, zat het gevoel er nog steeds, als een parasiet die zich onder haar huid had genesteld en koppig bleef jeuken.

3.

Ook de volgende dag nog vermomde de herfst zich halsstarrig als een goudgele zomerdag. Het was winderig en fris, maar de zon scheen en dat was genoeg voor Luna. Zolang het niet vroor dat het kraakte of een stormwind haar van haar fiets zou waaien wilde ze zo veel mogelijk buiten zijn. Daarnaast: als ze binnen zou blijven zou ze ontploffen door de onrust die ze voelde. Ze had besloten haar vader niks te vertellen over wat er in het bos was gebeurd. Of beter: níét was gebeurd, want hoe langer Luna erover nadacht, hoe meer ze het gevoel kreeg dat ze had overdreven, dat haar hoofd trucjes met haar had uitgehaald, dat er werkelijk helemaal niks aan de hand was geweest. In de gestolen uren van een onrustige nacht had ze zich liggen afvragen of het misschien Andrew was geweest, de jongen met de viool die stiekem toch achter haar aan was gekomen. Hoewel ze hem amper kende had ze niet het gevoel dat hij zoiets zou doen. Een onschuldige voorbijganger? Thierry die een grapje wilde uithalen? Of pure verbeelding? Luna probeerde te geloven dat het dat laatste was geweest. En dus had ze, koppig en vastbesloten, haar fiets weer gepakt en het schriftje van haar moeder in haar tas gestopt en was ze de velden weer in gegaan. Ze fietste gewoon wat rond, nergens naar op weg, nergens naar op zoek, toen ze opeens verbaasd tot stilstand kwam. Daar, in een hoekje van een weide waarin twee ezeltjes rondliepen, stond, verrassend en totaal ongepast, een kleurrijke, oude, houten woonwagen. Ze hapte naar adem; het was een schitterend ding en ze werd er op slag verliefd op. De planken van de wagen waren mosgroen, terwijl de uitgesneden houten omlijstingen van de raampjes en de rand van het dak zachtblauw waren geverfd met witte details. Aan het uiteinde stond een trap met al even mooi, fijn houtsnijwerk. Lang kon de wagen er nog niet staan; Luna kende de omgeving op haar duimpje en ze wist heel zeker dat ze deze woonwagen niet eerder had gezien. Ze stond zich af te vragen hoe hij daar was gekomen en of er daadwerkelijk iemand zou wonen, toen opeens een krakende stem achter haar klonk.

‘Het is onbeleefd om te staren, weet je.’

Luna schrok zich wild en verloor haar evenwicht. Ondanks een onhandige hinkstapstruikelsprong kletterde ze met fiets en al in de berm. Met een racend hart keek ze op om voor zich een oude vrouw te zien, zeker een kop kleiner dan zijzelf en zo gerimpeld dat ze minstens tweehonderd jaar oud leek. Toch schitterden haar ogen vol kinderlijke energie. Ze was gewikkeld in wat op zijn minst zeventien rokken moesten zijn en had al evenveel sjaals om haar schouders geslagen. Behalve één ring met een dieprode steen droeg ze geen juwelen. Haar grijze haren, met hier en daar nog een overgebleven streng zwart, had ze in een lange vlecht over haar schouder hangen. Luna was sprakeloos en had geen idee hoe ze om moest gaan met deze onverwachte verschijning die haar weliswaar van schrik had doen omvallen, maar geen tekenen vertoonde om haar overeind te helpen. Het oudje boog een beetje voorover, als om haar beter te bekijken.

‘Ja, jij bent het. Ik wacht al zo lang.’ Een vreemd accent doorspekte haar krakende stem. ‘Je lijkt op haar.’

Luna hield haar adem in, bang om dit onwerkelijke moment te verbreken. Ze hoefde niet te vragen op wie ze leek. Maar wie was deze vrouw in godsnaam? Ze ontwarde haar benen uit haar fiets en kwam voorzichtig overeind.

‘Zelfs dat ene sproetje. Je haar...’

Luna trok verwonderd haar wenkbrauwen op, haar moeder had krullen gehad terwijl zij het steilste haar ter wereld had.

‘Je sleutelbeenderen.’

Nu moest Luna echt lachen. Haar sleutelbeenderen? Mensen hadden haar wel eens eerder met haar moeder vergeleken, maar dat speciefieke kenmerk hadden ze nog nooit vernoemd. Misschien was het oudje niet meer helemaal bij zinnen.

Maar de vreemde vrouw straalde.

‘Elegant en vrolijk. Geen twijfel mogelijk. Je bent een schoonheid geworden. Hoe heeft ze je genoemd?’

Luna bloosde onder zoveel aandacht. Ze was eraan gewend zich zo goed mogelijk te verstoppen voor de buitenwereld. En behalve haar vader had nog nooit iemand haar een schoonheid genoemd.

‘Luna,’ zei ze verlegen.

De vrouw legde, duidelijk ontroerd, een hand op haar hart. ‘Maankind,’ zei ze.

Luna staarde naar een grassprietje ergens voor haar tenen. Wat gebeurde hier opeens?

‘Je moeder is...’ De oude vrouw maakte haar zin niet af maar keek Luna met een 2schuin hoofd, opgetrokken wenkbrauwen en een bezorgde, droevige blik aan.

Luna wist even niet wat ze moest zeggen. Dat haar moeder niet meer leefde was altijd en voor iedereen een gegeven geweest. Ze had het nog nooit hoeven uitspreken.

Ze slikte moeizaam. ‘Ze is gestorven. Toen ze mij... Toen ik geboren werd.’

De oude vrouw zag er opeens eindeloos vermoeid uit en diep bedroefd, en het verbaasde Luna dat de dood van haar moeder zoveel jaar na datum nog steeds voor nieuwe pijn kon zorgen.

‘Ik dacht het wel, toen ze opeens niet meer kwam.’ Het dametje schudde haar hoofd. ‘Je moeder was heel geïnteresseerd in de planten.’

Verbazing bleef opwellen in Luna’s borst, ze begreep nog steeds niet wie de vrouw was, maar ze knikte, rommelde in haar rugzak en trok het oude schriftje eruit.

‘Ooooo.’ De ogen van het vrouwtje begonnen weer te schitteren. ‘Wat prachtig! Dat je dat nog hebt!’

Luna kon een brede grijns niet onderdrukken. ‘Ik ken het bijna helemaal vanbuiten,’ zei ze enthousiast en niet zonder trots.

De vrouw keek haar bedachtzaam aan. ‘Kom,’ zei ze toen. ‘Kom, ik zal je wat laten zien.’

Luna wist niet wat het was dat het vrouwtje haar wilde laten zien, maar haar instinct zei dat ze haar kon vertrouwen. Gelukkig maar. Ze zou het erg moeilijk hebben gevonden haar nieuwsgierigheid te bedwingen. De twee liepen samen in stilte tot aan de rand van het verwilderde terrein. Toen ze bij de afsluiting van de weide kwamen, kroop het oudje over het hek heen alsof ze haar hele leven nooit iets anders had gedaan. Luna slikte haar verwondering in en volgde de vrouw naar de woonwagen. De ezeltjes graasden onverstoord verder.

‘Woont u hier?’ vroeg Luna bezorgd. Hoe mooi de wagen ook was, het leek een onnoemelijk kleine en oncomfortabele woning voor zo’n oude vrouw. Maar de ogen van het vrouwtje schitterden toen ze Luna antwoordde.

‘Ik zou nergens anders willen wonen.’

De trap kraakte toen ze naar binnen gingen, en ook de plankenvloer liet zich horen. Het was geen onrustwekkend geluid, eerder huiselijk, en het paste bij de woonwagen. Luna was verrast door de ruimte binnenin: het was niet groot, maar ze had ook allerminst een benepen gevoel. Achter in de houten wagen was een ingebouwde bedstee met bloemengordijntjes. Aan de andere kant een minuscuul keukentje met een gammel tafeltje en twee oude stoelen. Op een of andere manier was de vrouw er ook nog in geslaagd om daartussenin een gezellig zithoekje te maken. Luna merkte op dat geen plekje onbenut was gelaten: onder en boven alle meubeltjes waren ingebouwde kastjes te zien, prachtig overschilderd met motieven van bloemen en planten. Luna merkte ook de geur op: een sterke en doordringende, maar niet onaangename geur van kruiden en specerijen, alsof iemand het kleine keukentje gebruikte voor de meest exotische bereidingen.

Het vrouwtje prevelde in een vreemde taal. Luna zweeg. Opeens voelde ze zich daar heel misplaatst, in die oude houten woonwagen met die doordringende geur. Het vrouwtje leek haar gevoel op te merken, want glimlachend keek ze op.

‘Ik zet een kopje thee, vind je dat goed? Dan kunnen we buiten gaan zitten en mag je me alles vragen wat je wil.’

Luna knikte. Vragen. Ze had er wel duizend. Maar zou ze die dan zomaar durven stellen aan deze volslagen vreemde?

Even later zaten ze op ongemakkelijke houten klapstoeltjes voor de woonwagen. Er dreven bloemen in Luna’s thee. Ze probeerde zich te herinneren of ze die bloemen al eerder had gezien, maar haar hoofd leek te blokkeren. Waar kwam dit vrouwtje opeens vandaan en hoe kende ze haar moeder?

‘Waar komt u vandaan?’ vroeg ze zachtjes.

‘O, ik reis veel,’ antwoordde de vrouw vaag. ‘Maar dat is niet wat je werkelijk wil weten.’

Nee, dat klopte. Vragen tolden door Luna's hoofd en ze wist niet waar te beginnen – of waar ze dúrfde te beginnen. Het oudje keek haar geduldig aan. In haar ogen lag een zachtheid die Luna kalmeerde – of was het de bloementhee? Ze haalde diep adem.

‘Hoe kende u mijn moeder?’

‘Ah. Helena.’

Luna wilde haar bijna verbeteren, maar perste haar lippen op elkaar en zweeg. Voor deze vrouw heette haar moeder Helena.

‘Net zoals jij mij daarstraks vond, heeft ook zij mij gevonden. Het was vroege zomer en de hele wereld stond in bloei, zijzelf ook. Ik was bloemen aan het plukken toen ze me vond. Ze had de mooiste welving in haar buik. Ik voelde meteen dat je een meisje zou zijn.’

Er viel een korte pauze. Luna besefte dat ze haar adem inhield. Was het echt zo gegaan? Deze hele ontmoeting voelde onwerkelijk aan, als iets wat gebeurde in een droom.

‘Je moeder was wild van planten. Ze wilde er alles over weten.’

De oude vrouw staarde naar haar kopje thee alsof ze het verleden daarin weerspiegeld kon zien – plots vroeg Luna zich af of dat misschien ook echt zo was, en strekte haar nek om mee te kunnen kijken. Het enige wat ze zag waren drijvende bloemen.

‘Ze had het hart op de juiste plaats en een goed hoofd, die moeder van je. Ze zou een uitstekende heler zijn geweest.’

‘Een heler? Als in... een plantendokter?’ Luna besefte meteen hoe dwaas dat klonk toen ze het uitsprak, maar de oude vrouw knikte glimlachend.

‘Zoiets, ja. De mens gebruikt al generaties lang, eeuwenlang zelfs, planten om te genezen. Dat is met de moderne wetenschap niet veranderd. Planten zijn waardevolle en krachtige hulpmiddelen. Je moeder was een snelle leerling. Ze kwam me iedere week opzoeken. Ik zag je in die tijd groeien daarbinnen. Tot ze op een dag niet meer kwam.’

Het gezicht van de mysterieuze vrouw stond droef nu, Luna kon zien hoe de honderden rimpels in haar gezicht diepe groeven vormden.

‘Ik ging ervan uit dat het betekende dat jij was geboren. Te vroeg. Ik wachtte tot je moeder zou terugkomen. Maar dat deed ze niet. Ik wachtte een week, twee weken. Toen de lente kwam wist ik dat het te lang geleden was. Ik zou haar niet meer terugzien.’

‘Maar...’ Luna aarzelde. De vraag die ze nog nooit had durven stellen lag op haar lippen. ‘U weet niet... waarom ze is gestorven?’

Het was alsof er licht aanging in het oude gezicht tegenover haar.

‘Je voelt je schuldig.’

Het was geen vraag. Luna sloeg haar ogen neer onder de priemende blik van de vrouw. Ze voelde zich opeens heel klein, alsof ze bijna zou gaan huilen. Het vrouwtje schudde haar hoofd.

‘Nee. Ik weet dat ze jou boven alles liefhad. Ze zou het afschuwelijk vinden dat jij je schuldig voelt om haar dood. Er is er maar één die je kan vertellen wat er is gebeurd. Heb je het nog nooit aan je vader gevraagd?’

Luna beet op haar lip. Vragen aan haar vader. Het klonk zo eenvoudig.

De oude vrouw keek naar de hemel. ‘Het wordt donker,’ zei ze. ‘Het dorp is nog een eind en er wacht je nog een ontmoeting vandaag, kind. Je kunt beter vertrekken.’ Toen leek ze de lucht om haar heen af te tasten met onzichtbare tentakels en fluisterde: ‘Er zijn schaduwen over dit land getrokken. Schaduwen die er vroeger niet waren.’

Luna rilde. Ze wist niet wat de woorden van de oude vrouw betekenden, maar ze deden de haartjes in haar nek overeind staan. Snel stond ze op.

‘Blijft u hier?’

‘Voorlopig wel, maanmeisje. Altijd welkom.’

Voor ze vertrok draaide ze zich nog eenmaal om.

‘Hoe wist u eigenlijk meteen dat ik het was, daarstraks?’

De oude vrouw glimlachte mysterieus. ‘Dat vertelden de planten me.’

Luna’s hoofd tolde. Dat was zonder enige twijfel de meest bizarre ontmoeting die ze ooit had meegemaakt, en toen ze wegfietste keek ze herhaaldelijk achterom om zich ervan te vergewissen dat de woonwagen er echt stond. In gedachten verzonken reed ze over het zandpad in de richting van het dorp. De avond viel snel, maar ze kon even verderop de verlichte straten al zien. Toen merkte ze een bekend figuur op dat net als zij die kant op fietste, en haar mond viel open. De woorden van de oude vrouw weerklonken opnieuw in haar hoofd: Er wacht je nog een ontmoeting. Maar hoe had zij dat in hemelsnaam kunnen weten?

‘Hé!’ riep ze, terwijl ze even stevig doortrapte om hem in te halen.

De jongen keek achterom en glimlachte verbaasd. ‘Hé. Jij weer! Volg je me of zo?’

Luna grinnikte. ‘Ben je zo’n boeiend figuur dan, dat je de moeite van het volgen waard bent?’

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Touché.’ Hij grijnsde haar toe en ze vervolgden samen hun weg, het dorp in.

‘Was je weer viool gaan spelen in open lucht?’

Hij knikte. ‘En jij? Weer madeliefjes gaan eten?’

Even schrok Luna. Een golf van ongerustheid overviel haar. Als hij dat nu maar niet zou gaan rondbazuinen op school. Thierry zou door het dolle heen zijn met zo’n sappige roddel, hij zou haar nooit meer met rust laten. Maar het gezicht van Andrew stond zoals altijd zachtaardig en vriendelijk. Ze lachte ongemakkelijk en hoopte maar dat ze hem juist inschatte.

Op dat moment zag ze vanuit een ooghoek beweging op de weg.

‘O, kijk uit!’ Ze sloeg haar arm uit om Andrew tegen te houden toen een konijn de straat over hupte. Andrew week uit, verloor daarbij zijn evenwicht, raakte de stoeprand en landde ongenadig hard op het ruwe asfalt, knie eerst. Hij vloekte luid. Luna hapte geschrokken naar adem.

‘Andrew! O, god, het spijt me...’ Luna vervloekte zichzelf. Ze gooide haar fiets aan de kant van de weg en dook naar hem toe, bezorgd en met een afschuwelijk schuldgevoel. Andrew had een verwrongen gezicht, hield zijn ogen stijf gesloten en zijn handen rond zijn been geklemd. Luna bekeek de schade. De val had zijn broek opengescheurd en helderrood bloed welde op uit zijn knie. Ze schrok. Als er maar niks gebroken was! Haar hart racete. Ze moest iets doen. Ze keek om zich heen. Ze waren aan het begin van het dorp, waar de huizen nog ver uit elkaar stonden en er nog volop groen was. Ze rende het hoge gras in en keek wild om zich heen. Luna dacht koortsachtig na en probeerde de kennis die ze uit het schriftje had geleerd naar boven te halen. Smeerwortel, ze zocht smeerwortel. Ze kon zich de tekening van de plant zo voor de geest halen. Bevordert wondheling. Goed bij kneuzingen. Ideaal. Het was precies wat Andrew nodig had. Als een gek begon ze om zich heen te slaan, duwde het gras uiteen. Ze hoefde niet lang te zoeken, daar was hij al. Eigenlijk had ze de wortel nodig, maar daar was nu geen tijd voor. Ze trok een paar van de grote, ruwe bladen van de plant en rende terug naar Andrew. In de verte zag ze iemand aankomen.

Ze knielde. Bloed had inmiddels de stof van zijn jeans doorweekt en de huid rondom de wond zag er rood en opgezet uit.

‘Hier.’ Ze kneusde de bladeren lichtjes en duwde ze toen zacht tegen de wond.

‘Aaauw.’ Andrew kermde en boog zijn hoofd. Het bleef even stil. Luna hoorde vaag hoe voetstappen haastig dichterbij kwamen, maar haar aandacht bleef volledig op Andrew gericht. Ze hoorde dat zijn ademhaling dieper werd, rustiger. Langzaam hief hij zijn hoofd, zijn ogen groot en vragend.

‘Gaat het?’ vroeg Luna bezorgd. Hij knikte bedenkelijk. Voorzichtig haalde Luna het propje bladeren van de wond. Het bloeden leek te stelpen en ze had kunnen zweren dat de zwelling minder was geworden. Andrew bleef haar aankijken, waardoor ze zich wat ongemakkelijk begon te voelen.

Plots klonk een stem achter haar. Een lijzige stem, die rillingen over haar rug deed lopen.

‘Goed gedaan! Dat is wel erg bijzonder, zeg. Waar heb je dat geleerd?’

Luna draaide zich om, keek de man aan die haar net had aangesproken. Een kleine schok ging door haar heen, een gevoel van herkenning. Waar had ze deze man eerder gezien? Op zijn hoekige kaken schemerde een stoppelbaard en boven zijn hoge jukbeenderen knepen koude ogen zich tot spleetjes. Hij glimlachte naar haar, maar ze zag meteen dat zijn ogen niet meelachten. Luna had geen zin in bemoeienissen en keek weer naar Andrew. Hij zag er ongemakkelijk en verward uit. Luna was er zeker van dat het te maken had met de man die hen had aangesproken. Ook zij voelde een instinctief onbehagen voor de duistere figuur.

Ze besefte dat hij nog steeds op een antwoord wachtte en haalde haar schouders op. ‘Ach... ik heb weleens een boek gelezen over kruiden,’ zei ze vaag.

De man knikte begrijpend. ‘Nou, als je maar weet dat niet iedereen dit kan, hoor.’ Hij wees naar Andrews knie die er, ondanks het opdrogende bloed, verbazingwekkend normaal uitzag. ‘Je was er snel bij. Dit had veel erger kunnen zijn.’

Een onaangename rilling liep over Luna’s rug. Ze had geen behoefte aan de aandacht of complimenten van deze vreemde.

Andrews gezicht was bleek en vertrokken, en nog steeds had hij die geschrokken uitdrukking in zijn ogen, alsof hij niet op zijn gemak was.

‘Kun je staan?’ vroeg ze, terwijl ze haar hand naar hem uitstrekte.

Hij knikte zwijgend, nam haar hand niet aan maar hielp zichzelf overeind. Even probeerde hij voorzichtig zijn knie uit, maar de pijn leek mee te vallen. Luna zag de man naar Andrew kijken en een vreemde uitdrukking gleed over zijn gezicht. Ze deinsde achteruit. Haar onbehagen groeide iedere seconde.

‘Kom, Andrew,’ zei ze. ‘We moeten nog een eind.’

Andrew en zij begonnen te wandelen met hun fietsen aan de hand, maar Luna hoorde de vinnige voetstappen van de man achter hen.

‘Meisje!’

Ze keek achterom.

‘Ik heb een groepje van...’ Hij pauzeerde even, zocht het juiste woord. ‘... geïnteresseerden. We zouden het heel interessant vinden als je eens langskwam om ons te laten zien wat je nog meer kunt met die handen.’

Handen? Waar had hij het over? Ze schudde snel haar hoofd. Er was geen cel in haar lijf die erover nadacht naar die man z’n hobbyclubje te gaan om over de kruidenkunsten van haar moeder te praten.

‘Echt, het is niks bijzonders. Ieder boek over kruiden in de bibliotheek kan u hetzelfde vertellen.’

Ze draaide zich weer om en liep verder naast Andrew, maar niet voordat ze de blik in de ogen van de vreemde man alweer had zien veranderen. Ze kon het allemaal niet thuisbrengen: het gevoel van herkenning, zijn vreemde gezichtsuitdrukkingen, zijn woorden. Toen ze achteromkeek zag ze dat hij verdween, opgeslokt werd door de duisternis op het pad waar zij vandaan kwamen. Ze voelde zich opeens erg moe en wilde alleen nog maar naar huis. Andrew zweeg de hele weg.

’s Avonds in bed lag ze lang na te denken. Het was een vreemd weekend geweest en het gevoel dat er iets niet klopte werd steeds sterker. Waarom was dat onheilspellende gevoel voor het eerst komen opzetten vlak voordat ze Andrew ontmoette? Had hij er misschien toch iets mee te maken? En waar kwam opeens de oude vrouw vandaan die haar moeder had gekend? Wat had ze bedoeld met die schaduwen, en hoe had ze in hemelsnaam kunnen weten dat Luna Andrew nog zou tegenkomen op haar terugweg? Luna sloeg de dekens weg en trotseerde de kou om naar het raam te lopen. De maan stond als een fijne sikkel in een wolkeloze hemel. Luna speurde de nacht af naar een antwoord, naar duidelijkheid, maar de wereld bleef stil. Uitgeput kroop ze terug in bed, en viel na lang piekeren in een onrustige slaap vol dromen van schaduwen.

4.

Vanuit de spiegel keek een bleek gezicht haar aan; blauwe schaduwen schemerden onder haar doffe ogen die normaal zo heldergroen waren. In de periode rond nieuwe maan was ze nooit op haar best, maar dit keer was ze een regelrecht wrak. De gebeurtenissen van het weekend maalden onverteerd rond in haar hoofd en de weinige uren slaap maakten haar prikkelbaar en nerveus. Er gebeurde nooit wat in haar leven, in het dorp. Nu ontmoette ze in één weekend tijd een leeftijdsgenoot die net zo zonderling leek als zijzelf en een mysterieuze oude vrouw die haar moeder nog had gekend. Ze had een paniekaanval gehad in het bos en ze had voor het eerst iemand anders dan zichzelf genezen. Haar gedachten en emoties leken krijsend rond te rennen in haar hoofd en struikelden over elkaar heen, totdat er enkel nog een onontwarbaar kluwen van chaos als een harde knoop in haar borstkas zat. Zelfs het weer was donker en stormachtig, alsof ook de wereld haar een spiegel wilde voorhouden. Niks aan te doen, hoe graag ze ook in een holletje wilde wegkruipen, haar vader zou haar maanbuien nooit als excuus aanvaarden om niet naar school te gaan. Met tegenzin maatje Everest knalde Luna die dag de voordeur achter zich dicht.

Het leven moest haar wel slechtgezind zijn, want zodra ze Thierry in het oog kreeg begreep ze dat de dag alleen maar erger zou worden. Zijn gezicht lichtte op van venijnige verwachting toen hij Luna in het vizier kreeg. Snel wendde ze haar blik af en liet ze zich humeurig neerploffen op een stoel voor in de oude bus. Ze zette zich schrap, ze wist best wat er nu zou komen.

‘Nou nou. Het lijkt wel alsof je het hele weekend niet hebt kunnen slapen, Lunaatje. Lag je aan mij te denken?’ Zijn stem klonk misselijkmakend en Luna voelde een onmiskenbare drang opkomen om haar vuist in zijn gezicht te planten. Maar zo was zij niet. In plaats daarvan bleef ze stug naar buiten kijken. Als ze hem lang genoeg negeerde zou hij wel weggaan, dat had ze allang geleerd. Maar hij ging niet weg. Hij sprong zwierig naast haar op het veel te krappe bankje en legde zijn hand op haar been. Luna schrok. Ze probeerde hem weg te duwen, maar hij klemde zijn hand stevig om haar been. Luna hapte naar adem terwijl zijn vingers naar de binnenkant van haar dij gleden. De agressie die ze net nog voelde had plaatsgemaakt voor een golf van paniek en walging. Ze wilde weg maar kon geen kant op, hij blokkeerde haar weg naar vrijheid, naar ademruimte, naar afstand tussen hen. Opnieuw probeerde ze hem van haar af te duwen maar hij was sterker dan ze had verwacht. Hij verstevigde zijn greep op haar been nog meer en schoof dichter naar haar toe, tot zijn hele gespierde lijf tegen haar aan plakte. Er leek geen zuurstof meer in de lucht te zitten, Luna zag zwarte vlekken voor haar ogen dansen.

‘Ja, dat vind je wel lekker, hè schatje. Ik heb je wel zien kijken.’

Luna registreerde amper nog zijn woorden, laat staan het idiote gegniffel dat van achter in de bus kwam. Ze voelde zijn adem op haar gezicht terwijl hij nog steeds dichterbij kwam. Haar brein probeerde panisch vluchtroutes te zoeken maar ze zat vast - vast! - en hij kwam alleen maar dichterbij, zijn gezicht nu millimeters van het hare, en in zijn ogen zag ze plots een glans die niks meer te maken had met speelse plagerij of onwetendheid, maar vol zat van een hebberigheid die Luna niet begreep. Ze drukte zich tegen het raam tot ze dacht dat haar rug zou verbrijzelen, voelde een schreeuw opbouwen in haar borst, haar hoofd bonsde van ongeloof en angst, ze zat vast!

‘Laat haar met rust.’

Luna had Andrew nog niet eerder zo gezien. De normaal zo verlegen en bedeesde jongen klonk standvastig en sterk, zijn stem rustig maar vastberaden. Thierry keek verstoord op. Eindelijk zag Luna kans om adem te halen, terug bij zinnen te komen. Terwijl ze jachtig naar zuurstof hapte bleven de vlekken dansen in haar duizelige hoofd.

‘Wat moet jij nou, waar bemoei je je mee?’ De irritatie droop van Thierry’s stem, de tussenkomst kwam duidelijk onverwacht. Maar Andrew week niet.

‘Laat haar met rust. Je gaat te ver, Thierry,’ zei hij, nog steeds met die krachtige stem die nieuw was voor Luna. ‘Dit is niet grappig.’

Luna vroeg zich af hoe de twee elkaar kenden, verbaasd dat hij Thierry bij naam had genoemd.

Smalend keek Thierry van Luna naar Andrew en terug. ‘Kijk eens aan. De twee weirdo’s nemen het voor elkaar op. Prima.’ Hij spuugde op de grond voor Andrews voeten, een gebaar dat Luna zo absurd vond dat ze er op een ander moment misschien wel om had gelachen. Met een ruk stond Thierry op, zijn gezicht centimeters verwijderd van dat van Andrew. ‘Jullie verdienen elkaar.’ Toen beende hij weg naar zijn maatjes, die obscene gebaren maakten in hun richting.

Luna haalde bibberend adem en merkte tot haar schrik de brok in haar keel op, de tranen in haar ogen. Het liefst had ze een stevig potje gehuild om bij te komen van de schok, maar dat gunde ze hem niet, Thierry mocht niet weten hoeveel angst hij haar had aangejaagd, dat niet, dat nooit.

Andrew ging op het bankje voor haar zitten en draaide zich naar haar om. ‘Gaat het wel?’

Luna schudde haar hoofd en beet op haar lip, nog steeds in een verwoede poging haar tranen terug te dringen.

Andrew knikte. ‘Hij is echt een schoft,’ zei hij, zijn ogen donker van bezorgdheid.

Luna’s ogen haakten zich vast aan zijn gezicht, een baken van vriendelijkheid. Langzaamaan voelde ze haar hartslag weer normaal worden, de knoop in haar borst wat verzachten, de weinige kleur die ze in haar gezicht had gehad terugkeren. Uiteindelijk perste ze er een glimlach uit en fluisterde dankbaar: ‘Bedankt. Ik meen het. Ik weet niet wat er zou zijn gebeurd als jij er niet opeens was geweest.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Geen probleem.’ Hij glimlachte twijfelend toen hij zei: ‘Maar... hij heeft wel gelijk dat je een beetje een weirdo bent.’

Luna’s hartslag schoot opnieuw de hoogte in. De opmerking was zo onverwacht dat die als een mokerslag aankwam. Maar Andrew glimlachte geruststellend en schudde zijn hoofd. Hij bedoelde het niet als een aanval. Zijn ogen tastten zoekend de grond af, alsof hij daar de woorden zou vinden die hij zocht.

‘Ik heb niet het beste moment uitgekozen. Maar het moet me gewoon even van het hart. Er zijn dingen aan je die ik niet begrijp. Dingen die me eerlijk gezegd een beetje bang maken.’

Luna’s mond viel open van verbazing. Bang? Ze kon zich niet voorstellen dat er ook maar iemand bang van haar was. Ze had in haar hele leven nog nooit iemand kwaad gedaan en ze bleef zo veel mogelijk in de schaduwen. Waar had Andrew het in hemelsnaam over?

Hij moest haar uitdrukking hebben gezien, want hij vervolgde: ‘Dat wat je deed met die hond. Dat beest zag er compleet hondsdol uit. Maar met één woord van jou stopte hij. Dat was echt bizar. En dan was er die val met de fiets. Ik bedoel, ik snap best dat planten kunnen helpen en dat jij dingen over kruiden weet, maar...’ Hij schudde zijn hoofd ongelovig. ‘Ik dacht dat mijn knie verbrijzeld was, zoveel pijn had ik. En met één blaadje stop jij het bloeden, de zwelling en zo goed als alle pijn. Dat is toch...’ Hij keek haar verontrust aan. ‘Dat kán toch helemaal niet.’

Luna was sprakeloos. Ze wist wel dat haar bijzondere band met de natuur haar wat anders maakte dan de rest, maar dat iemand daar angst voor kon voelen, dat had ze nooit kunnen bedenken. Was het werkelijk zo vreemd, wat ze kon? Was ze echt zo ontzettend anders dan anderen? Ze keek hem peilend aan terwijl ze op haar lip beet. Toen knikte ze langzaam.

‘Oké. Misschien ben ik wel raar. Anders.’ Ze trok een moeilijk gezicht. ‘Maar daar kan ik toch niets aan doen! Ik ben altijd zo geweest!’

Opeens besefte ze dat er in heel haar leven, behalve haar vader, nog nooit iemand voor haar was opgekomen. De angst dat deze zonderlinge jongen zich van haar zou afkeren overviel haar. Ze wilde hem wanhopig graag uitleggen hoe het in elkaar zat, maar merkte dat ze er zelf geen flauw idee van had.

‘Ik hou gewoon erg van de natuur. En van dieren,’ piepte ze zwakjes. ‘En er is iets met de maan...’

Haar stem zwakte af en stierf weg. En alweer hoorde ze de mysterieuze vrouw in de woonwagen in haar hoofd: Heb je het nog nooit aan je vader gevraagd? Misschien, als ze werkelijk wat meer wilde weten over wie ze was en waarom ze zo vreemd was, had ze geen andere keuze.

Andrew keek haar onderzoekend aan. ‘Weet je, Luna, ik vind het helemaal niet erg dat je wat anders bent dan de anderen. Ik begrijp het gewoon niet.’

Luna zuchtte. ‘Nee, ik begrijp het zelf geloof ik ook niet helemaal.’ Ze nam een besluit. ‘Maar ik ga het uitzoeken.’

‘Pap?’

Luna’s vader zat op de grond, omringd door papieren, met zijn bril vooruitgeschoven op zijn neus. Hij zag er zo aandoenlijk uit dat Luna plots terugverlangde naar de tijd dat ze gewoon op zijn schoot kon kruipen en in zijn armen kon schuilen voor de wereld en omstreken.

‘Mmmhhmm?’ Hij keek niet op.

‘Het is al best laat. Moet je nu nog werken?’

‘Rekeningen, meisje, rekeningen.’

Luna wist dat haar vader zijn werk als boekhouder niet erg graag deed, maar hij was er goed in en hij kon het van thuis uit doen. Hij had er altijd voor gezorgd dat hij er voor haar was als ze thuiskwam van school of als ze vakantie had, ook als dat betekende dat hij opdrachten moest weigeren of soms, als het niet anders kon, dat hij op onmogelijke tijdstippen moest werken, zoals wanneer zij al lag te slapen. Het kwam haast nooit voor dat hij, zoals nu, geen aandacht had voor zijn dochter. Het moest echt wel druk zijn. Luna twijfelde. Ze stond te dralen in de deuropening toen haar vader opeens opkeek en leek te ontwaken uit zijn werkroes. Hij glimlachte haar toe.

‘Ik doe het morgen wel.’

Een gloed als warme honing trok onverwachts door Luna’s borststreek. Dankbaar bedacht ze hoeveel geluk ze had met een vader als hij.

Hij raapte zijn papieren bijeen en gooide ze op een slordige stapel op het tafeltje. ‘Wilde je wat vragen?’

Luna beet op haar lip. Al die jaren had ze haar vragen binnengehouden, uit angst. Angst om nare herinneringen op te roepen, angst dat haar vader haar stiekem de schuld gaf, angst om dingen te horen die ze helemaal niet wilde weten. Maar de ontmoeting met de oude vrouw had oude onzekerheden in haar doen ontwaken en de ware woorden van Andrew die ochtend zorgden ervoor dat ze wilde weten wat er was gebeurd. Ze wikte en woog.

‘Zou je het erg vervelend vinden om me te vertellen over vroeger?’

Haar vader keek verrast op. ‘Vroeger? Wat bedoel je, Luna?’

‘Ik weet niet... Van toen ik klein was. En...’ Ze beet op haar lip, aarzelde. ‘Van toen mama stierf.’

Haar vader keek haar lang en doordringend aan. Luna zag de gedachten en emoties op zijn netvlies voorbijrazen, ze las bezorgdheid in de lichte frons op zijn voorhoofd.

‘Ja,’ zei hij uiteindelijk. ‘Natuurlijk wil ik je daarover vertellen.’

Hij ging op de oude, versleten bank zitten en opende zijn arm uitnodigend. Luna kroop dankbaar tegen hem aan. Zo zaten ze bijna nooit meer en het bracht haar meteen in de juiste stemming, alsof ze weer een klein meisje was.

‘Zal ik bij het begin beginnen?’

Luna knikte.

‘De nacht dat je geboren werd stormde het.’

Luna sloot haar ogen en luisterde naar de zachte, zware stem van haar vader, die haar vertelde over die dramatische nacht dat zij te vroeg het levenslicht zag en haar moeder onverwachts stierf. Ze kende de ruwe versie van het verhaal, maar nooit had hij het zo uitgebreid verteld. Haar vaders stem brak een paar keer, maar hij ging moedig verder. Luna voelde een stille traan over haar wang glijden voor de moeder die ze nooit had gekend.

‘Pap, ik vind het zo erg.’ Ze zei het snel, voor de woorden weer konden verdwijnen, voordat ze er te veel over kon nadenken of de angst haar weer zou tegenhouden. ‘Het spijt me zo dat mama is gestorven door mijn geboorte.’

Hij fronste zijn wenkbrauwen, starend naar een punt op de vloer. Het bleef even stil. Toen gleed zijn donkere blik langzaam naar haar. Hij keek haar ernstig aan en legde zijn hand zacht op haar wang. ‘Door jouw geboorte?’ Hij schudde haast onmerkbaar zijn hoofd. ‘Nee, Luna. Ik mis je moeder nog iedere dag. Maar er is niks ter wereld waar ik dankbaarder voor ben dan jouw geboorte.’

Het zware en drukkende gewicht van het sluimerende schuldgevoel op Luna’s schouders werd ogenblikkelijk lichter. De eerlijke woorden van haar vader ontroerden haar en ze moest een brok in haar keel wegslikken.

‘De dagen erna zijn een waas voor me. Ik werd verpletterd door verdriet enerzijds en allesverterende liefde voor jou anderzijds. Je was zo hulpeloos. Ik kon het zien in de ogen van de dokters; ze dachten dat je het niet ging halen...’ Hij haalde even bibberend adem, overmand door de herinnering.

Luna keek hem verrast aan. Dat was nieuw voor haar.

‘Dus begon ik in het ziekenhuis te wonen. Ieder moment dat ik je bij me mocht hebben, legde ik je tegen mijn huid. Je was zo klein, zo onnoemelijk klein en kwetsbaar. Ik neuriede voor je terwijl je op mijn borstkas lag, in de hoop dat de vibraties van het geluid iets in jou zouden wakker maken, een levenskracht die je leek te ontbreken. En ik begon te bidden.’

Luna’s wenkbrauwen schoten omhoog. Haar vader lachte hees.

‘Ja. Ik, die nooit in wat dan ook had geloofd, bad nu dag en nacht aan elke kracht die groter was dan mezelf, om het leven van mijn kleine meisje te sparen. Ook al geloofde ik nu minder dan ooit sinds je moeder van me was afgenomen. Maar ik wist niet wat ik anders kon doen. De gedachte dat ook mijn dochter van me zou worden weggenomen en dat er op de hele wereld helemaal niemand meer zou zijn om lief te hebben, was zo zwart en onpeilbaar diep, dat ik bad.’

Luna kroop nog dichter tegen haar vader aan. Ze kon zich niet voorstellen welke angsten hij voor haar had doorstaan.

‘Het werkte. Of het nu de gebeden waren, of de zorgen van de dokters, de warmte van mijn huid of de vibraties van mijn stem, het werkte. Je werd dag na dag beter.’ Hij zweeg even, peinzend. ‘Een week nadat je geboren was zat ik voor het raam met jou veilig in mijn armen gebakerd. Ik neuriede zachtjes voor me uit, toen je opeens je oogjes opende. Heel even leek het of je me recht aankeek, toen gleden die oogjes naar de nachtlucht. Ik had kunnen zweren dat je naar de maansikkel keek.’ Hij glimlachte vertederd.

‘Ik had mijn vinger in jouw kleine vuistje geschoven, en op dat moment voelde ik, licht als een droom, hoe je heel zachtjes je vingertjes samenkneep. Toen wist ik het. Mijn hart wist met een zekerheid die ik niet kon verklaren dat je zou leven.

En verdomd, Luna, na twee weken had ik een kind dat blaakte van gezondheid. De dokters prevelden woorden als “een mysterie” en “miraculeus”. Het kon me niet schelen, ik had het gevoel dat ik werkelijk alles kon overwinnen.’

Alweer viel er een stilte. Luna wachtte af, bang om de woordenstroom van haar vader te onderbreken.

‘Ik zou je moeder natuurlijk nooit vergeten. Ik wist dat ik haar altijd zou blijven missen. Maar op dat moment wist ik ook dat ik op een dag sterker zou zijn dan de pijn. Het enige wat ik daarvoor nodig had was tijd. Tijd en jou, Luna. En ik had, goddank, beide.’

Zijn stem brak weer en hij schraapte zijn keel. Luna’s hoofd tolde. Al die jaren had ze dit willen weten, en het enige wat ze had hoeven doen was vragen. Ze kon niet geloven dat haar vader zo open was; hij was geen man die te koop liep met zijn gevoelens.

‘Met andere woorden: ik ben al vanaf het begin een geval apart geweest,’ probeerde Luna de spanning te breken.

Haar vader lachte luid. ‘Bijzonder, Luna, bijzonder.’

‘Hmpf. Een weirdo, zul je bedoelen. En toen, pap? Hoe was ik als kind?’

‘Tja... je hield niet op me te verbazen. Dat hoort natuurlijk zo, als ouder moet je uiteraard die pure verwondering over de perfectie van die kleine vingertjes voelen, moet je hart smelten als je kind glimlacht. Maar bij jou waren er ook andere zaken.’

‘Dacht ik het niet,’ mompelde Luna.

‘Je was vaak wakker ’s nachts. Dan kwam ik je kamer binnen en zat je rechtop om je heen te kijken. Zonder te huilen. Ik bedoel, wie heeft daar wel eens van gehoord, een baby die ’s nachts wakker wordt en niet moet huilen?’

‘Weird,’ beaamde Luna.

‘En je wilde altijd, werkelijk altijd, buiten zijn. Zolang je naar bloemetjes of beestjes kon kijken was je tevreden. Hele uren lang kon je gelukkig zijn door gewoon in de tuin te zitten en wat in de aarde te wroeten. Je was tegelijk mijn wonderkind en mijn zorgenkind.’

Luna knikte begrijpend. Het moest inderdaad onrustwekkend voor hem zijn geweest om zo’n zonderling kind te hebben.

‘Toen je drie was wilde ik je naar de kleuterschool sturen. Sjonge jonge, is me dat even zuur opgebroken.’

Luna keek geïnteresseerd op. Kleuterschool? Daar had hij laatst ook al iets over gezegd, maar zij kon er zich helemaal niks van herinneren.

‘Tot dan was je het gelukkigste kind dat je je kon voorstellen. Je deed nooit ergens moeilijk over. Maar toen ik je na die eerste schooldag ging ophalen, had ik opeens een gebroken kindje. En een boze juffrouw met zo’n zuur pruimenmondje, je weet wel.’

Luna gniffelde. Ze zag het zo voor zich.

‘Ze vond dat er geen land met je te bezeilen viel omdat je de hele tijd naar buiten toe wilde. Toen dat niet mocht heb je de boel bij elkaar gekrijst.’

Luna barstte in lachen uit, vol sympathie voor haar kleuter-zelf. Ja, dat kon ze zich helemaal voorstellen.

‘Uiteindelijk was je bij het raam gaan zitten en daar ben je in slaap gevallen. Maar toen ik naar die zure juffrouw keek, en dat grijze betonnen speelplaatsje, en jouw dikke rode ogen... Ik vond het zo zielig voor je, Luna. Mijn hart brak. Ik wilde dat je gelukkig was. Dus na nog een dag van hetzelfde haalde ik je terug van school.’

Luna keek dankbaar op naar haar vader.

‘Toen je zes werd kon ik natuurlijk niet anders. Jij was die hele episode in de kleuterklas alweer vergeten, maar ik had een zwaar hart en een knoop in mijn maag. Ik liet je niet graag gaan. Je was een vrolijk kind, maakte nooit iets moeilijker dan het hoefde te zijn. Maar je had een oprechtheid over je die je angstaanjagend kwetsbaar maakte. Kinderen kunnen zo gemeen zijn. Ik was bang voor wat dat met je zou doen.’

Zijn gezicht lichtte op, alsof hij een plotse herinnering voor zich zag.

‘Je stond erop om die dag twee verschillende kousen onder je jurk aan te trekken. Je begreep niet waarom ik dat niet wilde want ze waren toch alle twee mooi?’

Luna lachte weer en ook haar vader lachte dit keer mee. Toen werd hij weer serieus.

‘Dat was de dag dat alles anders werd, Luna. Toen ik je die middag ging ophalen had ik opeens een teruggetrokken en terneergeslagen dochter. Je begreep er niks van. Je begreep niet waarom je de hele dag binnen moest zitten. Je begreep niet waarom andere kinderen je vreemd vonden. Je begreep niet waarom ze gemeen tegen je waren. Op één enkele dag ging je van een vrolijk, kleurrijk meisje naar een schuchter, onopvallend kind. Daarna wilde je nooit meer twee verschillende kousen aantrekken.’

Er viel een pijnlijke stilte.

‘Maar ja, dus, Luna. Ook toen al was je anders. Altijd al geweest. En natuurlijk wist ik dat. Iederéén zag dat.’

Beiden staarden ze even voor zich uit. Toen vervolgde haar vader: ‘Soms keek ik uit het raam hoe je in de tuin zat te spelen en dan zat je opeens een wild konijn of zo te strelen. Dieren leken nooit bang voor je te zijn. Jij ook niet voor hen, trouwens. Je had ook je eigen ritme. Het duurde jaren voor ik er de vinger op kon leggen. Maar toen ik het patroon doorzag besefte ik dat het altijd zo was geweest, al sinds je geboorte. Die laatste woorden van je moeder leken wel profetisch. “Nieuwe maan,” had ze gezegd. En jouw band met de maan was – ís – zo sterk dat ik me soms afvraag of zij dat wist. Je bent op je zwakst met nieuwe maan. Dat is wanneer je lusteloos bent, meer slaapt, wanneer het leven uit je ogen wegtrekt en je sneller ziek wordt. Hoe voller de maan, hoe meer je bruist van leven. Dan slaap je steeds minder, ben je rusteloos en zit je vol energie en creatieve projecten.’

Luna knikte. Ja, dat wist ze ook wel. Maar waarom? Hoe kwam dat en hoe was het mogelijk? Haar vader leek haar gedachten te raden.

‘Geen idee waarom dat zo is. Ik heb het wel eens aan een dokter gevraagd, maar die keek me aan alsof ik vierkant gestoord was.’

Luna proestte het uit.

‘Dus ja... je bent gewoon een vreemd soort weerwolfje, denk ik dan.’

‘Pap!’

‘Aaawww... maar ik vind je een lief weerwolfje, hoor. Het is niet erg,’ grijnsde hij.

Luna rolde met haar ogen. Ze wilde net gaan zeggen dat dat tenminste een goede reden zou zijn om zich anders te voelen, toen ze iets bedacht.

‘Je kwam vroeger wel eens mijn kamer binnen ’s nachts. Dan kwam je naast mijn bed zitten en streelde je mijn haren.’

Hij keek haar verbouwereerd aan. ‘En ik die telkens zo opgelucht was dat je gewoon lag te slapen! Maar je was dus...’

‘Klaarwakker,’ grijnsde Luna.

Eigenlijk, als ze erover nadacht, had ze niet veel nieuws geleerd van het gesprek met haar vader. Hij had bevestigd wat ze al had gedacht, namelijk dat haar vreemde trekjes er altijd al waren geweest. Ze had wel een zeldzaam inkijkje gekregen in de herinneringen van haar vader en de nacht van haar geboorte. Maar ook al was ze niet veel wijzer geworden, het was alsof ze lichter was vanbinnen, alsof de zware nevel die zich de laatste weken in haar borstkas had gevormd, wat was opgetrokken. Ze deelde deze nieuwe informatie ook met Andrew, die onder de indruk leek.

‘Goh. Wat bizar dat je door de maan wordt beïnvloed.’

Luna haalde haar schouders op. Wat haar betrof was het helemaal niet bizar, het was de gewoonste zaak ter wereld, en nu ze het verhaal van haar vader kende wist ze ook dat het al vanaf haar geboorte zo was geweest. Maar Andrew leek het fascinerend te vinden en bekeek haar alsof ze een zeldzaam museumstuk was.

‘En die band met dieren?’

Luna keek hem vragend aan. ‘Wat is daarmee?’

‘Nou, kun je dieren altijd laten doen wat jij wil? Zoals toen met die hond.’

Ze proestte het uit. ‘Welnee, natuurlijk niet!’

Hij bleef haar verwachtingsvol aankijken.

‘Ik... Ik weet niet, ik kan gewoon aanvoelen hoe een dier zich voelt, denk ik. En... ik trek dieren aan of zo. Dat klinkt zeker weer heel vreemd, hè?’

‘Ja!’ riep Andrew enthousiast uit, waardoor Luna weer moest lachen. ‘En dat met die planten dan, je hebt mijn knie echt in no time beter gemaakt. Heb je al eerder mensen genezen?’

‘Nou, niet echt,’ zei ze twijfelend. ‘Als ik hoofdpijn heb of een blauwe plek gebruik ik wel eens kruiden. En dat helpt wel. Maar echt genezen... ik denk het niet. Ik heb jou toch ook niet echt genezen?’

Andrew keek haar ongelovig aan. ‘Oké, niet instant of zo. Maar ik zweer je dat die wond veel sneller beter was dan normaal. Je hebt echt talent, Luna!’ Hij dacht even na en voegde eraan toe: ‘Verandert dat dan ook met de maan, die voeling met dieren en planten?’

Daar had Luna nog nooit over nagedacht. Was dat zo? Het leek haar in elk geval niet onwaarschijnlijk. Andrew keek haar met grote ogen aan, alsof ze een interessant fenomeen was, en opeens voelde Luna zich ongemakkelijk onder zijn wilde aanmoedigingen. Plots werd alles wat ze altijd al was geweest in vraag gesteld, in de spotlight geplaatst, en ze wist niet of ze dat wel zo fijn vond. Ze voelde zich bekeken, betrapt haast. Ondanks Andrews positiviteit bekroop haar weer die duistere schaduw, gleed een spook van bezorgdheid door haar ziel. Waarom kon alles niet gewoon bij het oude blijven?

5.

Het kon natuurlijk niet eeuwig blijven duren, die zachte nazomer. Het weer werd snel kouder en grauwer, de wereld een steeds vijandigere plek. Ondanks de veilige haven die haar vader vormde, ondanks de ontluikende vriendschap met Andrew, voelde Luna zich voor het eerst in haar leven bedreigd. Sinds die ene nacht dat ze als een vreemde voor het bos had gestaan voelde ze af en toe onrust, als een interne jeuk waar ze niet bij kon. Ze kon het vreemde gevoel amper omschrijven, laat staan verklaren, en dus probeerde ze het gewoon te negeren, eroverheen te denken. Maar soms, op onbewaakte momenten, kwam uit het niets die nare kriebel opzetten: het gevoel dat er iets niet klopte – als een puzzelstukje dat gewrongen zat en waarvan ze wist dat het daar eigenlijk niet hoorde. Soms, in de klas, keek ze om zich heen en vroeg ze zich af of zij zelf dat puzzelstukje was, of zíj misschien was wat er fout zat. Iedereen leek zo normaal, zo onbezorgd. Geen van haar klasgenoten leek een onverklaarbaar geknaag in de donkere hoekjes van zijn geest waar te nemen. En dus zweeg ze.

Het was met spijt in haar hart dat Luna zag hoe de duisternis het leek over te nemen, hoe de nachten steeds langer werden en de dagen steeds grimmiger. Toch bleef ze ernaar verlangen eropuit te trekken, koppig de kou in te gaan om de inslapende wereld te vergezellen. Ze verlangde er vooral naar om de oude vrouw in haar woonwagen weer op te zoeken, bezorgd als ze was om haar welzijn en nieuwsgierig naar de verhalen die de vrouw haar ongetwijfeld te vertellen had. Maar de examens kwamen eraan en hoe weinig het haar ook deed, die cijfers op haar rapport, ze wist dat het voor haar vader veel betekende. Ze wilde hem niet teleurstellen. En dus sloot Luna de wereld buiten, trok ze onverbiddelijk de gordijnen dicht om niet afgeleid te worden door de roep van de bossen en probeerde ze zich uit alle macht te focussen op de letters voor haar neus. Tijdens pauzes op school zat ze vaak met Andrew te praten, maar buiten school en de rit ernaartoe hadden ze weinig contact. Andrews moeder leek niet minder streng toe te zien op de studie van haar zoon dan Luna’s vader. Dat was oké. Ze begrepen elkaar, in hun tijdelijke beperking van vrijheid en hun verlangen naar de terugkeer van licht en leven.

Eindelijk, toen ze amper nog kon ademhalen van alle duffe studie-uren binnenshuis, kwam het einde van de examens en daarmee ook het begin van de vakantie in zicht. Tot haar eigen milde verbazing was Luna er wonderwel in geslaagd om zonder kleerscheuren door de examenperiode heen te komen. Zelfs voor wiskunde, een vak dat veel te abstract was voor haar fantasierijke hoofd, had ze zesenvijftig procent behaald, wat haar een buitenproportioneel gevoel van vreugde gaf – een vreugde waar die oude mummie van een leraar snoevend op neerkeek, maar dat besloot ze wijselijk te negeren.

Wat nog beter was: de lerares biologie had haar een zeldzaam compliment gegeven met haar bijna foutloze examen, en Luna kon het niet helpen dat ze vanbinnen een beetje gloeide van trots toen ze ontdekte dat zij voor dat vak de beste resultaten van de klas had behaald. Maar boven alle opluchting over haar resultaten heen voelde ze zich vanbinnen warm worden wanneer ze dacht aan de twee weken vakantie die voor haar lagen, weken waarin ze weer naar buiten zou kunnen, ook al was het bitter koud, waarin ze de vrouw in de woonwagen zou kunnen gaan opzoeken, waarin ze niet naar school hoefde. Luna leefde op bij de gedachte aan vrijheid en huppelde die laatste dag door in haar haast de kerstvakantie tegemoet te gaan. Ze had het gehaald.

Luna ademde scherp in, de koude lucht in de kamer kliefde door haar borstkas. Ze zat rechtop in bed, zonder goed te weten hoe ze daar zo terecht was gekomen. Er was geen droom, niet dat ze zich kon herinneren. Toen was het er weer. Een vlijmscherpe pijn sneed door haar onderbuik en ze kon een kleine schreeuw niet onderdrukken, meer van de schrik dan van de pijn zelf, maar ze voelde zich overvallen en angstig door dit nieuwe gegeven. De deur zwaaide open.

‘Luna? Alles oké?’

Luna zat voorovergeklapt, haar armen om haar buik geslagen. Terwijl de pijn een beetje afnam en zich ondertussen uitspreidde naar haar onderrug, schudde ze zwakjes haar hoofd.

‘Ik weet niet wat er is, ik...’

Een nieuwe pijnscheut sneed door haar buik en opeens wist ze het. Ze voelde de warme plakkerigheid tussen haar benen, de zinderende tentakels van de pijn die zich door haar rug en buik verspreidden, en opeens besefte ze wat er aan de hand was. Ze beet op haar lip.

‘Pap, ik denk dat ik... Misschien... Kun je me misschien even alleen laten?’

Ze keek hem schichtig aan, zag zijn gezicht verwrongen van bezorgdheid en machteloosheid.

Hij legde zijn hand op de hare en zweeg, nadenkend. Luna kon hem niet meer aankijken. Zouden meisjes met moeders het hier makkelijker mee hebben?

Eindelijk stond hij op. ‘Oké. Laat me weten als je wat nodig hebt. Ik ben hier.’

Toen hij weg was stond Luna snel op. Geen vlek op het laken, gelukkig. Ze haastte zich naar de badkamer. Haar pyjama kwam er helaas minder goed vanaf. Ze verbeet een nieuwe pijnscheut en draaide de kraan van het bad open. Warm water zou vast helpen. Intussen trok ze de kastjes open, op zoek naar watjes of iets wat ze kon gebruiken tot... Haar oog viel op het pakje maandverband. Ze had geen idee hoelang het er al stond, het was haar nooit eerder opgevallen. Terwijl ze het openscheurde voelde ze, alweer, een enorme dankbaarheid naar haar vader toe. Haar vader tegen wie ze niet alles hoefde te zeggen, en die toch altijd voorbereid was. Vermoeid liet Luna zich in het warme water glijden.

Eindelijk, dacht ze. Ze wist dat sommige van de meisjes in haar klas al op hun twaalfde ongesteld waren geworden. Eerst had ze zich niet echt veel zorgen gemaakt, maar naarmate de tijd vorderde begon ze zich toch wel af te vragen of alles wel normaal was. Ze liep inmiddels wel vier jaar achter... Vier jaar. Luna opende haar ogen en bedacht toen pas dat ze die nacht jarig was. Ze was zonet zestien geworden. Zestien en voor het eerst ongesteld.

‘Chocolademelk?’

Luna lag miserabel op de bank. Haar vader had voor haar het haardvuur aangestoken en de huiskamer baadde in een gezellige warmte. Toch had ze zich geen slechter begin van de vakantie kunnen voorstellen. Of een slechtere verjaardag.

Ja, wat had ze zin in chocolademelk! Maar een nieuwe pijnscheut deed haar van gedachten veranderen.

‘Is er venkelthee?’ Het stond ergens in een kantlijn van haar schriftje gekriebeld, dat venkel pijnstillend werkte. Ze hoorde haar vader rommelen in de kasten en enkele minuten later kwam hij met een grote mok dampende venkelthee bij haar zitten.

‘Chocolademelk lijkt me toch iets feestelijker,’ mompelde hij.

Luna lachte. ‘Mij ook.’

‘Fijne verjaardag, maanmeisje.’ Hij overhandigde haar een kleurrijk, rechthoekig cadeautje.

Nieuwsgierig begon Luna het uit te pakken. Ze hechtte niet zoveel waarde aan spullen, er was weinig dat ze echt wilde hebben, dus ze was erg benieuwd naar wat haar vader bedacht zou hebben.

‘Een... Een telefoon?’ Ze staarde er verbouwereerd naar.

Haar vader trok een verontschuldigend gezicht. ‘Andere kinderen zagen hun ouders de oren van het hoofd voor zo’n ding. Blijkbaar lopen ze er vaak al mee rond als ze twaalf zijn. Ik weet dat jij er nooit om hebt gevraagd, maar ik dacht... Nou ja...’ Zijn stem stierf weg. Hij keek Luna met zo’n wanhopige blik aan dat ze er een beetje om moest lachen.

‘Je hebt gelijk, pap.’ Ze omhelsde hem. ‘Het is eerlijk gezegd gewoon nooit bij me opgekomen om een telefoon te vragen. Maar nu je het zegt, ik zal op school inderdaad wel zowat de enige zijn die er geen heeft. Bedankt.’ Ze probeerde zo oprecht en dankbaar mogelijk naar haar vader te lachen, maar ze kon de onaangename stem in haar achterhoofd niet negeren: En wie denk je wel dat jou gaat bellen?

Luna zat naar een oude film te kijken, een van haar favorieten, toen de bel ging. Ze hoorde stemmen aan de voordeur en even later voetstappen die haar kant op kwamen.

‘Andrew!’

‘Hé.’ Hij glimlachte die kenmerkende bescheiden glimlach van hem en keek onhandig om zich heen.

‘Ga zitten. Ik eh... Ik ben ziek.’ Ze voelde hoe ze vuurrood werd en hoopte dat hij niks zou merken.

‘Dat suckt. Op je verjaardag nog ook. Én de eerste dag van de vakantie.’ Hij keek haar meelevend aan en stak haar toen de zak toe die hij bij zich had gedragen.

Luna keek verrast op. ‘Wat is dit?’

Hij glimlachte en trok veelbetekenend zijn wenkbrauwen op naar de zak. ‘Een cadeautje.’

‘O!’ Luna straalde. In de zak zat een prachtig plantje. ‘Slaapkamergeluk. Wat mooi, Andrew. Dank je wel!’

Hij grijnsde. ‘Ik dacht wel dat ik met een plant niks fout kon doen. Ik kwam eigenlijk vragen of je zin had om mee te gaan fietsen. Maar dat is duidelijk niet aan de orde.’

Luna schudde miserabel haar hoofd. ‘Vandaag niet, nee. Hopelijk snel.’ Als ze heel eerlijk moest zijn was het niet alleen de pijn die haar binnenhield. De nieuwe maan had alle energie uit haar weggezogen en de dag was gehuld in duisternis en gure, bittere kou. Op dat moment wenste Luna dat ze een winterslaap kon doen, dat ze zich kon oprollen in een bolletje en pas weken later, als het licht zou terugkeren, weer naar buiten hoefde. Toen ze die ochtend naar buiten had gekeken had ze enkel dikke wolkenpakken gezien die zwaar waren van dreiging en bomen die eruitzagen alsof ze voorgoed gestorven waren en alle hoop hadden laten varen. Het mocht dan wel officieel de eerste dag van de winter zijn, Luna verlangde al naar de lente, naar het moment waarop alles weer tot leven zou komen en de dagen langer zouden worden. Ook al was ze dan geboren in winter en duisternis, de dagen waren haar te kort en te donker, de bomen te kaal. Enkel als er sneeuw lag en de wereld sprookjesachtig stil werd vond ze de winter prachtig. Maar vandaag lag er geen sneeuw. Het miezerde af en toe en de dag was kleurloos.

‘Ik zal deze vakantie niet altijd tijd hebben.’ Andrew onderbrak haar sombere gedachten. ‘Ik heb een optreden in januari en mijn moeder staat erop dat ik veel oefen. Binnen,’ voegde hij eraan toe.

‘Cool,’ zei Luna.

Andrew trok een gezicht. ‘Ik denk dat de rest van school en bij uitbreiding het hele tienerdom het met je oneens zou zijn, maar vooruit.’

Luna giechelde. ‘Ik wil wel komen kijken. Luisteren bedoel ik. Is dat oké? Waar is het ergens?’

Andrew keek schichtig om zich heen en ontweek haar blik. ‘Dat zien we dan wel weer,’ zei hij schor.

Luna vond zijn verlegenheid aandoenlijk, maar besloot er niet op in te gaan en zocht naar een ander onderwerp.

‘Waar komt je moeder eigenlijk vandaan?’ Luna had al lang geleden bespeurd dat Andrew een bijzonder accent had: licht, bijna onhoorbaar zelfs. Het was alsof zijn zinnen ronde bochten namen waar anderen scherp afsloegen of bruusk stopten.

Hij keek haar verrast aan.

‘Je hebt een accent,’ verduidelijkte ze.

Hij schudde zijn hoofd, zichtbaar verbaasd. ‘Is dat zo? Iers. Mijn moeder is een Ierse.’

‘O.’ Luna beet op haar lip en twijfelde. Ze wist dat het niet aan haar was om erover te beginnen, maar ze kon er niks aan doen: ze brandde van nieuwsgierigheid. ‘En je vader?’ Ze had het zich wel vaker afgevraagd. Wat was er met Andrews vader gebeurd? Zou hij al lang uit beeld zijn of was het recenter? Een breuk? Of was hij misschien gestorven? Luna had nog nooit iemand ontmoet die net als zij maar met één ouder was opgegroeid, en opeens merkte ze dat ze ernaar snakte om ervaringen uit te wisselen. Had Andrew net zo’n sterke band met zijn moeder als zij met haar vader? Verlangde hij er ook naar om op zoek te gaan naar zijn vader, om meer te weten te komen, om te begrijpen wie hij was? Of wilde hij er juist zo ver mogelijk vandaan blijven? Maar Andrew haalde als antwoord enkel zijn schouders op en vermeed Luna’s vragende blik.

‘Wat weet je eigenlijk over hem?’ drong ze aan.

Andrew haalde diep adem. ‘Niks. Niks, want ik héb geen vader. Nee,’ zei hij scherp toen Luna haar mond opende om hem in de rede te vallen. Ze zweeg geschrokken. ‘Jouw verhaal is anders. Jij hebt een moeder die door omstandigheden van jou is weggenomen. Maar je hebt haar wel. Je hebt tastbare herinneringen aan haar, je hebt een vader die je over haar vertelt. Ik niet. Mijn vader is nooit een deel van mijn leven geweest. Ik weet niks over hem, zelfs zijn naam niet. Er zijn geen foto’s van hem, geen verhalen, geen vermeldingen. Hij bestáát gewoon niet.’ Eindelijk draaide hij zijn gezicht haar kant op. ‘Zo is het nu eenmaal, Luna. Zo is het altijd geweest.’ Andrew stond bruusk op en Luna sloeg zich in gedachten voor het hoofd omdat ze had aangedrongen.

‘Nou, ik ga nog maar wat oefenen. Laat me weten wanneer je zin hebt om eens te gaan wandelen of zo.’

Luna bedacht opeens iets. ‘Andrew!’ Ze stak het doosje dat ze van haar vader had gekregen de lucht in. ‘Ik heb nu een telefoon.’

Zijn ogen werden groot en hij begon te lachen. ‘Dat meen je niet! Luna Dubois met een telefoon? Weet je zelfs wel hoe zo’n ding werkt?’

‘Het is maar een telefoon, hoor,’ mompelde Luna verongelijkt, terwijl Andrew het nummer dat op het doosje stond kopieerde in zijn eigen telefoon.

‘Cool. Ik zie je gauw, Luna.’ En weg was hij.

Luna sliep niet, niet die nacht en ook niet de volgende, lag te woelen van pijn en onrust. En toen dan eindelijk de uitputting van nieuwe maan haar overweldigde en ze de hele nacht doorsliep, toen eindelijk die dagen van nieuwe en onbekende pijn ten einde liepen en ze weer wat beter in haar vel begon te zitten, werd haar vader ziek. Hoezeer ze ook snakte naar buitenlucht, het was alsof de wereld haar binnen wilde opsluiten.

Hij was ook niet een beetje ziek, maar echt afschuwelijk belabberd, niet in staat uit bed te komen zo ziek. Luna vond het verschrikkelijk om hem zo te zien, maar ze dacht er niet over van zijn zijde te wijken. Zijn gezicht parelde van het zweet en hij leek niet te kunnen ophouden met rillen. Ze wilde zijn hoofd betten, zijn hand vasthouden, hem verzorgen en er voor hem zijn, maar de dokter was onverbiddelijk geweest: ‘Geen lichamelijk contact. Dit buikvirus is hoogst besmettelijk, ik zie het deze dagen maar al te vaak in mijn praktijk.’

Hij had Luna aangemaand ervoor te zorgen dat haar vader voldoende zou drinken, en als hij het water niet kon binnenhouden, opnieuw contact met hem op te nemen.

Luna dacht niet dat ze haar vader ooit al zo erg had zien lijden, en haar hart kreunde van machteloosheid. Ze zorgde ervoor dat er steeds een lauwwarme kop oreganothee naast hem stond, want ze had in het schriftje gelezen dat dat hielp bij buikklachten, maar hij dronk niet zolang Luna hem er niet half toe dwong.

Ze wilde hem gember geven om op te kauwen tegen de misselijkheid, maar er was geen gember in huis en Luna wilde het dorp niet in, angstig dat haar vader iets nodig zou hebben terwijl zij weg was. En dus wachtte ze. Ze zette het raam een beetje open om de kamer te verluchten, en dronk thee of chocolademelk met kaneel om zich warm te houden. Soms las ze haar vader een stukje voor, maar het merendeel van de tijd leek hij zich te miserabel te voelen om zich op wat dan ook te concentreren.

Opeens bedacht Luna dat het die avond kerstavond was. Het was alsof iemand een band rond haar borstkas aanspande. Haar vader was dol op kerst. Ze waren maar met z’n tweeën, maar ondanks dat – of misschien wel juist daardoor – haalde hij altijd alles uit de kast om kerst zo gezellig en feestelijk mogelijk te maken. Het huis was natuurlijk al versierd, dat had hij zoals altijd meteen de dag na Luna’s verjaardag gedaan. Met een schuldgevoel als een baksteen die naar de bodem van haar maag zonk besefte Luna dat ze nog geen cadeautje voor hem had. En morgen en overmorgen waren de winkels natuurlijk gesloten. Ze moest echt het dorp in. Ze wachtte tot haar vader in slaap viel en hoopte vurig dat het een diepere slaap zou zijn dan de koortsachtige dromen die hij die nacht had gehad. Muisstil en met een vaag gevoel van onrust verliet ze het huis en sprong ze op haar fiets.

Al bijna meteen besefte ze dat ze haar handschoenen was vergeten. Haar vingers leken meteen vast te vriezen aan haar stuur, haar ogen traanden van de onverbiddelijke kou. Maar ze keerde niet om, ze was blij te voelen dat ze leefde, blij de snijdende vrieslucht diep te kunnen inademen, te bewegen.

Het was ongelooflijk hoe vlot Luna twee leuke cadeautjes voor haar vader te pakken had. Hij was dol op houtbewerking, dus toen ze in de hobbywinkel een pyrografische pen zag waarmee hij tekeningen in hout kon graveren, hoefde ze geen twee keer na te denken. Het andere cadeautje was zo mogelijk nóg makkelijker geweest: ze was naar haar lievelingswinkel in het dorp gegaan, een onooglijk klein winkeltje met wel tienduizend boeken erin gepropt, en had daar een oud exemplaar van Moby Dick op de kop getikt. Tevreden was ze nog naar de groentewinkel gegaan voor gember en wat vers eten, en toen ze daarna langs de apotheek was gefietst had ze getwijfeld. Moest ze vragen of ze iets hadden om het haar vader wat makkelijker te maken? De dokter had duidelijk gezegd dat het een kwestie van uitzieken was, en Luna hield niet erg van het idee om nodeloos medicijnen te slikken, maar haar vader was er zo belabberd aan toe dat ze misschien toch iets moest halen om zijn symptomen wat te onderdrukken. En... ze werd ongemakkelijk bij de gedachte alleen al, maar misschien kon ze er ook maandverband kopen. Voor de volgende keer. Anders moest ze dat aan haar vader vragen, waar ze ook niet meteen om stond te springen. Zuchtend had ze besloten naar binnen te gaan. Ze vond dat hele volwassen worden maar een gedoe. Ze draalde in het gangpad. In haar ene hand hield ze een pakje maandverband, in het andere een koortswerend middel.

‘Hallo.’

Luna schrok zich wild. Ze was de verpakking aan het lezen geweest en was zich niet bewust geweest van haar omgeving. Ze draaide zich met een ruk om. Achter haar stond een man die haar vaag bekend voorkwam. Het duurde even voor ze hem kon thuisbrengen. Toen besefte ze dat het de man was die haar had benaderd toen ze Andrews knie had verzorgd. Het was toen donker geweest en ze had haast gehad om te vertrekken, maar het was onmiskenbaar diezelfde man. Zijn zwarte haar was naar achteren gekamd. Luna wist niet of het vettig was of dat er gel in zat, maar het glom onaangenaam. Zijn huid was ziekelijk bleek, ongezond. Vluchtig keek ze om zich heen om te zien of hij het echt wel tegen haar had, maar hij glimlachte en keek haar recht aan.

‘Eh... hallo.’ Luna was overvallen door deze plotse benadering en wist niet goed hoe ze hiermee om moest gaan. Haar instinct schreeuwde dat ze daar weg moest. Ze hield nu eenmaal niet al te veel van menselijk contact. Maar de man bleef staan en keek haar doordringend aan.

‘Jij bent toch dat meisje dat zoveel over geneeskrachtige planten weet?’

‘Eh... ja.’ Luna zocht naar een vluchtweg, een excuus. Langzaam begon ze opzij te bewegen, maar de man schoof gladjes met haar mee en blokkeerde resoluut haar weg.

‘Wat leuk om je hier tegen te komen!’

Luna keek om zich heen. Leuk? Was het leuk om iemand die je niet kende tegen te komen bij de apotheek? Terwijl ze maandverband aan het kopen was nog wel? Ze bewoog twijfelend een mondhoek, in een halfslachtige poging te glimlachen. Ze hoopte dat ze zo snel mogelijk uit deze conversatie kon ontsnappen.

‘Maar een meisje als jij heeft vast niet veel medicijnen nodig, toch?’ Hij lachte, een humorloze en onsympathieke lach.

‘Mijn... Mijn vader heeft buikgriep,’ zei Luna schaapachtig. Waarom vertelde ze hem dit?

‘O. Wat vervelend. En moet jij nu voor hem zorgen? Dat zal wel zwaar zijn, toch?’

‘Eh...’ Luna voelde haar ongemak per seconde groeien.

‘Je hebt wel even pauze verdiend. Wat zeg je ervan als ik je op een cola trakteer, of een warme chocolademelk?’

Luna’s ogen werden groot en ze kon zichzelf er maar net van weerhouden haar mond tot op de grond open te laten vallen. Was deze man extreem vriendelijk maar hopeloos naïef? Luna vermoedde van niet. Hij was eerder een creep bij wie ze ver uit de buurt moest blijven. Welke volwassen man vroeg nou tienermeisjes of hij ze op chocolademelk mocht trakteren? Luna zou er haast om moeten lachen als de situatie niet zo schrijnend ongepast was.

‘Nee,’ zei ze, ietwat zekerder nu. ‘Nee, bedankt. Ik wil graag terug naar mijn vader.’

‘Natuurlijk.’ Hij knikte begrijpend, maar Luna zag iets in zijn gezicht wat ze niet meteen kon thuisbrengen. Was het spijt? Nee, eerder frustratie, besefte ze. Of ergernis.

Ze draaide zich om en beende weg. Ze wilde alleen nog afrekenen en dan kon ze terug naar huis.

‘Oké. Maar... meisje!’

Luna beet op haar lip. Ze wilde niet onbeleefd overkomen. Draaide zich half om.

‘Mijn aanbod blijft geldig. Mijn vrienden waren onder de indruk toen ik vertelde hoe snel je reageerde bij die val. We willen graag naar je luisteren, als je eens een... presentatie wilt komen geven.’

Luna deed haar best om te glimlachen, terwijl ze de walging die ze vanbinnen voelde probeerde te onderdrukken. ‘Ik zal het onthouden,’ zei ze, en liep toen snel naar de kassa.

Ze was helemaal van slag. Wat was er net gebeurd? Was die vent echt een perverseling die achter jonge meisjes aan zat? Moest ze de politie waarschuwen? Hij had natuurlijk helemaal niks illegaals gedaan. En wat moest ze denken van die uitnodiging? Luna wist redelijk zeker dat er helemaal geen vriendengroep was, dat dat een smoes was om haar te lokken... Wie zou er dan ook vrijwillig en buiten school om ergens een presentatie willen geven? Ze rilde en schudde haar schouders om het nare gevoel van zich af te gooien. Op dit moment wilde ze enkel zo snel mogelijk bij hem vandaan zien te komen en terug naar huis gaan, naar haar vader. Ze keek om zich heen, maar zag de man nergens meer.

Wat een duister figuur, dacht ze in zichzelf.

Ook toen ze op de fiets stapte keek ze eerst lang om zich heen. Ze zou niet willen dat ze naar huis werd gevolgd of ergens op een rustig weggetje overvallen zou worden. Haar hart klopte in haar keel en angstzweet brak haar uit.

Mijn fantasie gaat met me aan de haal, dacht ze, er is niks aan de hand. Ze fietste een ongebruikelijke route, sloeg soms af waar ze niet hoefde te zijn of keerde om in het midden van de straat. Maar uiteindelijk wist ze het zeker: de man was nergens meer te bekennen. Langzaam voelde ze haar hartslag weer kalmeren en hernam ze haar weg. Wie weet was haar vader inmiddels wel wakker geworden.

Een vlinder kwam naast haar vliegen. Kleine vos, dacht ze, stomverbaasd om zo laat in het jaar nog een vlinder te zien. Met haar ogen volgde ze het mooie warm oranje van zijn vleugels en ze zag hoe het insectje op een brandnetel ging zitten. Ze remde bruusk. Een brandnetel? Ze groef in haar geheugen, waar een herinnering wakker was gepord. Luna kneep haar ogen dicht en probeerde het zich weer helder voor de geest te halen. Ja, dat was het: ergens in haar moeders schriftje stond in de kantlijn gescribbeld: Brandnetels in pot onder bed → genezend!!! Luna zag het weer helemaal voor zich nu. Ze zuchtte. Zou het echt kunnen werken? Het schriftje had haar tot dan toe niet in de steek gelaten. Het leek belachelijk, maar anderzijds: kwaad zou het ook niet kunnen. Ze had geen handschoenen of een schaar bij zich, maar ze trok haar mouw over haar handen en probeerde zo goed en zo kwaad als dat ging wat planten los te trekken. Ze stopte de brandnetels in de tas waarin ook de gember, de cadeautjes en het eten zaten en fietste peinzend verder.

Thuisgekomen hoorde ze haar vader net de wc doorspoelen. Alweer. Arme pap. Hij had dus toch niet de lange deugddoende slaap gekregen waar ze op had gehoopt. Toen ze in zijn slaapkamer kwam lag hij alweer onder de dekens, nog altijd even bleek. Ze droeg een dienblad met daarop een vers kopje oreganothee, een stukje geschilde gember en een glazen pot met brandnetels erin. Haar vader produceerde een zwakke glimlach.

‘Lieve Luna,’ zei hij vermoeid. ‘Net je moeder. Zij deed dat ook altijd, met die brandnetels.’ Hij kuchte een klein lachje uit zijn keel. ‘Hielp voor geen meter natuurlijk. Al die kruidenkunsten van haar haalden nooit wat uit.’

Luna versteende. Haar hart werd koud en even vergat ze te ademen. Haar moeders kruidenremedies hadden niet geholpen? Maar... Ze begreep het niet. Ze had de plantenremedies uit het schriftje toch uitgeprobeerd op zichzelf, bij hoofdpijn of een beginnende verkoudheid. Dat waren natuurlijk geen ernstige ziektes, maar ze was er van overtuigd geweest dat ze hadden geholpen. En Andrew natuurlijk. Zijn knie was na die nare val in no time genezen, dat had hij zelf gezegd. Allemaal door haar moeders schriftje. Toch? Misschien vergiste haar vader zich. Misschien had hij het gewoon niet gezien, niet begrepen. Ze kon hem er nu niet naar vragen, zijn ogen begonnen alweer dicht te vallen. Maar haar hart klopte luid, alsof ze net een ontstellend geheim had ontdekt. De kruiden werkten niet.

Kruidengeneeskunde was toch wel een ding? Terwijl de vroege nacht over de velden viel en haar vader koortsig in zijn bed woelde, scharrelde Luna rond in huis, bijtend op haar lip en piekerend over wat haar vader had gezegd. In haar twijfel klapte ze de laptop open en begon wat op te zoeken op internet, maar daar leek ze meer visies te vinden dan er pagina’s waren. Gefrustreerd gaf ze het op. Ze voelde dat ze behoefte had aan meer uitleg, betere informatie, maar ze vertrouwde eigenlijk alleen dat oude, versleten schriftje. Stom eigenlijk, dacht ze. Op een of andere manier had ze zichzelf ervan overtuigd dat haar moeder een kruidentovenares was geweest, een echte genezeres, en nu had haar vader opeens laten blijken dat ze maar wat aan het uitproberen was. Aan het prutsen, eigenlijk.

Wat had het allemaal te betekenen? Luna was er zo zeker van geweest dat het werkte. Beeldde ze zich iets in? Meer dan ooit wenste ze dat ze het kruidenvrouwtje kon bezoeken, maar gezien de toestand van haar vader zat dat er voorlopig niet in. Ze zuchtte gefrustreerd. Zo erg had ze naar de vakantie uitgekeken, en nu zag het ernaar uit dat ze er amper van zou kunnen genieten. Moegepiekerd viel ze in een slaap doorspekt met onrustige dromen.

Ze schrok wakker van lawaai in de keuken. Luna schoot ongerust rechtop. Pap? Als hij iets nodig had, waarom had hij haar dan niet wakker gemaakt? Ze sprong uit bed en rilde toen haar blote voeten de koude plankenvloer raakten. Snel gooide ze een dik en comfortabel vest over haar pyjama en schoot in haar pantoffels. Ze haastte zich naar de keuken.

‘Pap? Gaat het? Heb je iets...’ Luna bleef staan, de woorden gestokt in haar keel. Ze moest haar best doen om niet om te vallen van verbazing. In de keuken stond haar vader met een gezonde rozige blos op zijn wangen en ogen die glinsterden van plezier. Zowat de halve keuken stond voor hem uitgestald: potten en pannen, eieren en fruit, messen en plankjes. Het hele aanrecht zat onder het bloem. Terwijl Luna met open mond naar het tafereel staarde, keek haar vader lachend naar haar op.

‘Ik heb werkelijk fantastisch geslapen vannacht! Ik denk dat dat was wat ik nodig had, want ik voel me als herboren! Nog nooit zoveel energie gehad! We hebben kerstavond al gemist, dus ik dacht: we maken er een extra feestelijk ontbijt van. Ik stel voor pannenkoeken en fruitsla, wat vind je ervan?’ Hij lachte en ging verder in de weer met het ontbijt.

Luna dacht aan de pot brandnetelbladeren onder het bed, aan de dokter die zei dat hij zich minstens een week beroerd zou voelen. Toen, opeens, herinnerde ze zich weer de duistere man die haar gisteren had benaderd. Wat had hij ook alweer gezegd toen ze Andrews wond aan het verzorgen was? ‘We zouden het heerlijk vinden als je eens langskwam om ons te laten zien wat je nog meer kunt met die handen.’

Een onaangenaam gevoel bekroop Luna, terwijl ze tevergeefs probeerde een onwelkome gedachte te onderdrukken: wat als het helemaal niet de kruiden waren? Wat als zíj het was die genezende krachten had, in plaats van de planten die ze zo graag gebruikte? Met een vreemde mengeling van opwinding en afschuw keek ze naar haar handen. Geweldig. Alsof ze nog niet genoeg een freak was.

6.

‘Maanmeisje!’

Toen de kleurrijke houten deur openzwaaide transformeerde het gezicht van het oudje tot een gerimpeld baken van verwelkoming. Luna stapte binnen en snoof de kruidige geur die er hing diep in zich op. De oude wagen was vervuld van een huiselijke warmte waarin ze zich meteen ontspande. Een vertrouwd gevoel daalde over haar neer, ook al had ze deze vrouw nog maar één keer eerder gezien.

‘Hallo,’ zei ze. Toen stokte ze, want ze wist niet hoe de vrouw heette. Wat vreemd dat het de vorige keer niet bij haar was opgekomen dat te vragen.

‘Zeg maar Tunde,’ zei de oude vrouw met een knikje.

‘Tunde.’ Luna prevelde het voor zich uit terwijl ze ging zitten in een van de krakende stoeltjes. Wat een bijzondere naam. Ze wilde net vragen waar die vandaan kwam, toen ze merkte dat de vrouw haar aandachtig in zich opnam. Een ongemakkelijk gevoel bekroop haar, alsof iemand haar met een loep inspecteerde.

‘Wanneer is het voor het eerst gebeurd?’

Luna wist niet goed wat ze moest zeggen. Waar had de oude vrouw het over?

‘Bedoelt u... wanneer ik voor het eerst iemand heb genezen?’

‘Ach welnee, kind. Je maancyclus. Wanneer ben je een vrouw geworden?’

Luna voelde haar ogen groot worden. Haar mond viel sprakeloos open. Bloed steeg naar haar hoofd. Vroeg deze vrouw, die ze nog maar net kende, haar nu werkelijk naar zoiets intiems? Tunde had zich diplomatiek van haar af gewend; ze was opgestaan en scharrelde rond in het kleine keukentje.

‘Ik, eh...’ stamelde Luna. Ze wilde liever niet antwoorden. Sterker nog: ze wilde het er helemaal niet over hebben.

Tunde draaide zich om, nam Luna’s kin zacht maar resoluut in haar hand en hief haar gezicht op, zodat Luna moeilijk anders kon dan haar recht in het gezicht kijken. ‘Je bent al een vrouw, ik zie het in je ogen. Maar het is nog nieuw en onwennig. Je bent nog aan het ontwaken. Hoeveel weken?’

De gedachte om het hier met iemand over te hebben was afschuwelijk oncomfortabel en tegelijkertijd voelde het als een opluchting. Er was geen enkele vrouw in Luna’s leven met wie ze dit soort dingen kon bespreken. En dus knikte ze, terwijl ze op haar onderlip beet en zó intens naar het tapijtje onder haar voeten staarde dat het leek of ze er een gat in zou gaan branden.

‘Nog maar net een week...’ hoorde Luna zichzelf stamelen. Voor ze het wist ratelde ze erachteraan: ‘Ik ben zowat de laatste ter wereld, geloof ik.’

Het vrouwtje glimlachte warm. ‘Alles heeft zijn tijd, meisje. De dag, de nacht. De winter, de zomer. Het ene bloempje bloeit al in februari en het andere pas in de herfst. Daarom is het ene bloempje niet beter of mooier dan het andere, toch?’

Luna dacht er even over na. Zo had ze het nog niet bekeken. De vrouw had gelijk; wat gaf het ook dat haar lichaam wat achterliep op dat van de andere meisjes?

Tunde ging onverstoord verder. ‘De natuur doet haar werk als ze er klaar voor is. Niet eerder, niet later. Er is een reden voor. Er is altijd een reden voor alles.’

Daar nam Luna vrede mee. De oude vrouw knikte.

‘Je bent het nog niet gewend. Misschien weet je het zelfs nog niet.’

‘Wat nog niet?’ vroeg Luna.

‘Wat je kunt,’ antwoordde Tunde simpelweg. ‘Wie je bent.’

Even had Luna geen idee wat ze bedoelde. Toen herinnerde ze zich opeens waarom ze zo dringend hiernaartoe was gekomen. Wist de oude vrouw dat ook?

‘Ik denk... Ik denk misschien van wel,’ zei ze aarzelend. ‘Ik weet dat het absurd klinkt, maar misschien kan ik... genezen?’

De oude vrouw onderbrak alweer haar gescharrel en draaide zich om. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze haar aan. ‘Zo zo... Is dat zo?’

Luna voelde zich alsof ze door de grond zou zakken van schaamte. De vrouw had duidelijk iets anders bedoeld. Waarschijnlijk dacht Tunde dat ze compleet gestoord was. Ze sloeg haar ogen neer.

‘Nou, ik heb gewoon... Ik heb een paar keer het boekje van mijn moeder gebruikt en... en dat leek te werken, dus ik vroeg me af of...’ Wat? Wat vroeg ze zich eigenlijk af? Voor de zoveelste keer trok Luna zichzelf in twijfel. Was ze gek aan het worden? Zag ze dingen die er niet waren? Ze voelde hoe de oude vrouw weer bij haar aan het tafeltje kwam zitten en hoorde het getinkel van kopjes op schoteltjes. Toen ze voorzichtig opkeek zag ze een kop thee naast zich staan waar een prachtige krullerige tak in dreef. Het vrouwtje knikte haar toe.

‘Hebben planten echt geneeskracht?’ sprak Luna haar twijfel uit.

Tunde glimlachte. ‘O, zeker. Overal ter wereld, in alle oude culturen, werden planten gebruikt om te genezen. De westerse geneeskunde is gegroeid uit het gebruik van kruiden. Dus ja, planten hebben genezende krachten. Maar het ziet ernaar uit, Luna, dat jij de bijzondere gave hebt dat jij die krachten kunt kanaliseren.’ Een mysterieuze glans schitterde in haar ogen. ‘Zoals de maan het licht van de zon opvangt en op de aarde reflecteert, zo lijkt het dat jij de krachten van de planten precies kunt richten daar waar ze nodig zijn.’

Luna wist niet wat ze moest zeggen. Zou het waar zijn? Zou ze een soort plantenchannel zijn? Een twijfelachtig lachje ontsnapte haar. Het leek haar zo absurd, iets wat alleen in films kon gebeuren.

‘Als je wilt kan ik je wel wat leren. Over planten. Zodat jij die krachten van je wat gerichter kunt inzetten.’

Luna’s ogen werden groot. Spanning leek uit haar schouders weg te vloeien. Of ze nu geloofde in dat krachtengedoe of niet, ze wilde heel graag bij de vrouw in de leer gaan. Tot op dat moment had ze niet beseft hoeveel behoefte ze had aan iemand om haar passie mee te delen, iemand die haar kon bijleren en gidsen. Een warm gevoel verspreidde zich door haar borst.

‘Ontzettend graag.’

Hoe verschrikkelijk ze die eerste week van de vakantie had gevonden, zo heerlijk vond ze de tweede. Ze was met Tunde gaan wandelen, de bittere winter in getrokken. De oude vrouw had haar om de haverklap een plantje aangewezen of een wortel opgegraven en haar verteld wat ze ermee kon doen. Luna was verrukt geweest. Verrukt dat ze vele zaken zelf al had geweten, verrukt om nog meer bij te leren, verrukt dat er zelfs in deze diepste winterkou nog zoveel leven bleek te zijn. Zó verrukt zelfs dat ze voor even die glibberige wriemelbeestjes in haar buik niet voelde rondzwemmen, dat ze de schaduw in haar hoofd voor even kon negeren. Ze had zich vastgeklampt aan dat gevoel, aan die lichtheid en die hoop. Haar kleine wereldje breidde uit, er waren mensen die haar begrepen, die niet meewarig om haar lachten of gedachteloos om haar heen leefden. Het was in die roes van vrolijkheid dat ze Andrew opzocht.

Het was een klein en bescheiden rijtjeshuis waar ze aanbelde, een huis precies als alle andere in de straat. Een tengere vrouw deed de deur voor haar open en even dacht Luna dat ze bij het verkeerde nummer had aangebeld. Deze vrouw zag er jong uit, veel te jong om Andrews moeder te zijn, en haar huidskleur was veel donkerder dan de zijne. Toen vielen Luna de fijne en elegante trekken van haar gezicht op, de zachte tristesse die in haar ogen lag, en trof de gelijkenis haar als een mokerslag.

‘Jij moet Luna zijn,’ glimlachte de vrouw, terwijl ze opzijstapte om haar binnen te laten.

Luna was sprakeloos. Er ging een onaardse schoonheid van de vrouw uit en haar zangerige stem gaf haar iets magisch. Ondanks Luna’s stilte bleef de vrouw glimlachen.

‘Ik ben Clarisse.’ Ze zwaaide uitnodigend naar een trap achter haar in de hal. ‘Andrew is boven, je zult hem wel horen. Ik breng jullie zo wat te drinken.’

Luna wist niet goed wat ze had verwacht. Dat Andrew zelf de deur zou openen? Dat zijn moeder een lelijke en onvriendelijke trol zou zijn? Ze begreep zelf niet waarom ze van haar stuk was gebracht. Ze slaagde erin de vrouw te bedanken en rende haastig de trap op. Ze begreep meteen wat Andrews moeder had bedoeld. Tonen vol melancholie dreven op haar af en leidden haar zonder omwegen naar de juiste deur. Luna twijfelde even, ze had weinig zin om die prachtige muziek te onderbreken. Maar als een idioot voor de gesloten deur blijven staan leek haar ook geen optie. Ze klopte zachtjes aan en keek voorzichtig naar binnen. De irritatie stond op Andrews gezicht te lezen en hij opende zijn mond al om wat te gaan zeggen, tot hij besefte dat het Luna was die voor hem stond.

‘Hé! Jij bent het.’

‘Sorry dat ik je stoor.’

Hij schudde zijn hoofd en gebaarde naar het netjes opgemaakte bed. ‘Ga maar zitten. Zal ik wat te drinken halen?’

‘Je moeder komt ons zo al wat brengen, geloof ik.’

Hij legde voorzichtig zijn viool weg en plofte in de bureaustoel die naast hem stond. ‘Beter?’

Luna knikte. Ze twijfelde even en besloot hem toen alles te vertellen: over de ziekte en de wonderbaarlijke genezing van haar vader. Over de pot brandnetels die ze had gebruikt en de twijfels die haar vader had opgeroepen door te beweren dat kruiden niet hielpen. Over haar bezoek aan Tunde en hoe die had beloofd haar bij te leren over de planten.

‘Zij zegt dat ik misschien een soort doorgeefluik ben. Planten hebben genezende krachten, en ik kan die krachten soort van bundelen en reflecteren.Of zo. Denk ik.’ Ze voelde zich nerveus, bang dat Andrew in lachen zou uitbarsten, dat hij haar zou aankijken zoals ze al zo vaak was aangekeken als ze weer eens haar liefde voor alles wat leefde had geuit. Maar Andrew lachte niet.

‘Jezus. Zou dat echt kunnen, denk je?’

Een enorme opluchting maakte zich van Luna meester. Goed, hij geloofde het niet meteen honderd procent, maar dat had ze zelf ook niet gedaan – deed ze nog steeds niet helemaal. Ze moest haar best doen om hem niet om de hals te vliegen en haalde zo nonchalant mogelijk haar schouders op.

‘Ik weet het niet. Het klinkt bizar, hè?’

Andrew knikte. ‘Hoe weet je dat eigenlijk allemaal, welke planten je wanneer moet gebruiken en zo?’

Luna besefte dat ze hem nog nooit het schriftje had laten zien en groef het snel op uit haar rugzak. ‘Kijk.’ Ze hield het versleten boekje voor zich uit. In plaats van het aan te nemen, hield Andrew zijn hoofd schuin.

‘Wat is het?’

‘Het is van mijn moeder geweest.’ Luna kon haar enthousiasme niet onderdrukken en begon het schriftje op willekeurige plekken open te slaan. ‘Kijk, hier en daar heeft ze wat bij geschreven: werkt beter wanneer geplukt drie tot vier dagen na volle maan. Ik ben benieuwd of het echt werkt, ik heb het nog niet geprobeerd...’

Ze zweeg abrupt en richtte haar blik op Andrew, die afstandelijk keek en ergens mee leek te worstelen. Luna staarde weer naar het schriftje in haar handen en vroeg zich af of ze wat te enthousiast was geweest. Zíj was geïnteresseerd in planten. Ze kon moeilijk van Andrew verwachten dat hij die interesse deelde, alleen maar omdat ze bevriend waren. Ze klapte het schriftje dicht.

‘Sorry,’ mompelde ze.

‘Nee.’ Andrew glimlachte, pijn schemerde door op zijn gezicht. ‘Nee, je hoeft geen sorry te zeggen.’ Hij keek even met een onleesbare blik naar het schriftje in haar handen. Toen zei hij zachtjes: ‘Je moet het koesteren. Jij hébt tenminste wat van haar.’

Luna wist niet wat ze moest zeggen. Andrew had het nooit over zijn vader. De laatste keer dat ze elkaar hadden gezien had hij duidelijk gemaakt dat hij het er niet over wilde hebben. Ze had er niet bij stilgestaan dat dit oude boekje – iets wat haar op een of andere manier met haar moeder verbond – bij hem emoties zou kunnen losmaken.

‘Heeft hij... Heeft hij echt niks achtergelaten?’ vroeg ze bedeesd, haar blik afgewend.

‘Hmpf.’

Luna keek hem aan toen ze het humorloze lachje hoorde en schrok van de verbittering in zijn ogen.

‘Ik geloof van niet, nee.’ Zijn stem klonk hard en genadeloos. De lijnen van zijn gezicht, die anders zo zacht en elegant waren, waren verbeten, harde trekken geworden. Luna kromp in elkaar.

‘Andrew...’ Ze sloeg haar ogen neer en aarzelde. Misschien wilde Andrew hierna wel nooit meer met haar praten. Ze vroeg zich af waarom ze dan eigenlijk het risico nam. Maar diep vanbinnen wist ze het antwoord: omdat ze haar vriend wilde helpen. Haar moeder was steeds een deel geweest van haar leven. Ook al was ze gestorven, Luna had het gevoel dat ze haar kende door de foto’s in huis, de verhalen die haar vader af en toe vertelde, de boeken die ze had achtergelaten. En sinds ze het kruidenschriftje had gevonden voelde ze zich nog meer dan vroeger verbonden met haar moeder. En Andrew... Andrew wist helemaal niks over zijn vader. Zelfs niet of hij nog leefde. Wat er was gebeurd. Waar hij hem kon vinden. Luna wist dat het haar zaken niet waren. Maar ze gunde het Andrew zo erg, het idee een vader te hebben, dat ze doorging.

‘Andrew, als je wilt kunnen we samen op onderzoek uit gaan. We kunnen proberen meer te weten te komen over je vader.’

Andrew keek haar niet aan, maar aan zijn gezichtsuitdrukking zag ze duidelijk dat hij verrast was. Het bleef een hele tijd stil. Toen zuchtte hij.

‘Luna, ik weet dat je het goed bedoelt, maar...’ Hij staarde naar een punt op de grond waar absoluut niks te zien was en bewoog zijn lippen heen en weer, wat er komisch had uitgezien als de situatie niet zo benauwend was geweest. ‘Maar je kunt nu eenmaal niet op zoek naar iemand die niet bestaat.’ Hij stond op en veegde wat denkbeeldige pluisjes van zijn trui.

Er klonk een klop op de deur.

‘Wie wil er ijsthee?’ De stralende glimlach van Andrews moeder leek meteen de hele kamer te vullen en doorbrak elke spanning die er net nog was geweest. Luna bracht het onderwerp niet opnieuw ter sprake. Maar het was haar niet ontgaan dat het dit keer haar vriend zélf was geweest die erover was begonnen.

‘Hé, Andrew?’ vroeg ze, toen ze weer met z’n tweeën waren. ‘Wil je een keer mee? Naar Tunde?’

Haar ijsthee was zo goed als op en ze zou bijna weer vertrekken zodat Andrew verder kon oefenen.

Hij keek haar zijdelings aan, zei niks. Ze zag het wantrouwen op zijn gezicht. ‘Ik weet niet,’ antwoordde hij uiteindelijk, zijn stem gespeend van elk enthousiasme. ‘Wat moet ik daar gaan doen, Luna? Ik kan met moeite een roos van een madeliefje onderscheiden, het is niet alsof ik vrolijk met jullie mee kan praten.’

Ondanks haar teleurstelling moest Luna erom giechelen.

‘Oké,’ zei ze uiteindelijk. Ze wist ook niet goed wat ze had verwacht. Andrew had natuurlijk gelijk als hij zei dat hij daar niks te zoeken had. Maar zowel Tunde als Andrew was onnoemelijk belangrijk voor haar en ergens had ze misschien gehoopt dat ze die twee aspecten van haar leven kon verenigen.

‘Goed dan,’ verzuchtte Andrew.

Luna keek hem verward aan. ‘Wat?’

‘Dat zielige-puppygezicht van je kan ik echt niet verdragen. Als het zo belangrijk voor je is ga ik wel eens mee op de thee. Niet deze week, maar binnenkort een keertje.’

Luna straalde. ‘Je bent echt een goede vriend.’

Andrew rolde met zijn ogen.

De rest van de vakantie vloog veel te snel voorbij. Luna voelde haar energie opbouwen, ze was gelukkig en zoemde van activiteit. Tunde zocht ze op wanneer ze kon. Ze voelde zich welkom en comfortabel bij de wijze vrouw en genoot ervan om haar te horen vertellen. Ze wenste dat de vrije dagen eeuwig zouden blijven duren.

Maar hoezeer Luna ook probeerde om de tijd te vertragen, de terugkeer naar school dreigde als een donkere schaduw en kwam genadeloos dichterbij.

In het laatste weekend van de vakantie kwam de eerste droom. Luna rende. Ze rende en rende, nooit in haar hele leven had ze ooit eerder zo gerend. Haar hartslag gierde door haar lijf, de wind in haar oren suisde als gek. Er was een wolf. Een wolf! Rende ze ervoor weg? Ze probeerde na te gaan wat ze voelde. Nee, ze rende niet weg. Er was geen angst. Ze had geen tijd om achterom te kijken. Rende ze een wolf achterna? Ze wist het niet, het enige wat ze wist was dat ze moest rennen, vliegen als de wind. Door een gat in het bladerdek zag ze een volle maan. Een schok ging door haar heen. Was ze een wolf? Was zij zelf de wolf? Nee, dat kon niet. In haar verwarring vergat ze te ademen, vergat ze hoe ze moest lopen, ze struikelde.

Badend in het zweet, met een hartslag die door het dak ging, schoot ze wakker. Even wist ze niks, niet wie of waar ze was. Toen begonnen haar ogen te wennen aan het donker en kwam ze thuis in haar lichaam. Een bibberig lachje ontsnapte haar. Een wolf? Echt waar? Kon het cliché nog groter zijn? Volle maan. Wolven. Plots proestte ze het uit, ze kon het haast niet geloven. De deur zwaaide open.

‘Luna?’ Haar vaders stem was doorspekt met slaap en ongerustheid. ‘Alles oké? Je schreeuwde.’

‘Ik ben een weerwolf. Een weerwolf!’ Luna kwam niet meer bij van het lachen. Haar vader kon alleen maar sprakeloos in de deuropening blijven staan.

7.

De refter was druk en overvol. Overal klonk het gebral van jongens en meisjes die na uren stilzitten al hun energie de ruimte in slingerden. Stoelen schraapten over de vloer, bestek kletterde op borden en stemmen schreeuwden op hun hardst om aandacht. Luna spotte Andrew in een rustig hoekje. Hij kauwde langzaam op zijn brood en staarde intensief naar een willekeurig, leeg punt op de tafel. Hij keek niet op toen Luna bij hem aanschoof. Ze fronste haar wenkbrauwen.

‘Je kijkt alsof daar net nog een heerlijk stuk taart stond dat op magische wijze is verdwenen.’

‘O, hé Luna.’ Hij keek haar even vluchtig aan en ging toen weer verder met staren en kauwen, een bezigheid waar hij duidelijk al zijn aandacht voor nodig had.

‘Hallo? Aarde aan Andrew.’ Ze zwaaide haar hand voor zijn ogen. ‘Is alles wel oké?’

‘Hmmm.’ Hij leek nog steeds in trance en keek haar niet aan toen hij zei: ‘Ze vertelt er nooit over, weet je.’

Luna wachtte. Ze had geen idee waar hij het over had.

‘Mijn moeder. Het lijkt wel of ze ergens bang voor is.’ Hij plukte afwezig een kruimel van zijn boterham. ‘Dus ik vraag er ook maar niet naar.’

Luna vroeg zich af of hij wel goed besefte dat ze bij hem zat, zo erg leek hij tegen zichzelf te praten. Ze begon te vermoeden waar dit over ging en wilde net zeggen dat het haar speet, dat ze er niet over had moeten beginnen, toen Andrew verderging.

‘Maar ik ben oud genoeg, toch? Om te weten wie hij is.’ Hij keek Luna aan, maar zijn blik stond nog steeds op oneindig. ‘Misschien wordt het tijd dat mijn moeder het verleden achter zich laat.’

Luna voelde een onaangename tinteling. Ze had niet moeten aandringen, bedacht ze. Ze had een donker voorgevoel dat hier alleen maar narigheid van kon komen. Ze werd zich weer bewust van het beest in haar buik, dat zijn kop ophief en vanuit het duister naar haar grijnsde. Andrew keek haar verwachtingsvol aan. Ze balde haar vuisten en probeerde krampachtig te glimlachen. Alles was oké. Alles was vast wel oké. Toch? Ze had hier immers zelf op aangestuurd. Waarom voelde het dan zo ontzettend verkeerd?

Die nacht droomde ze opnieuw. Onrustig woelde ze zichzelf wakker, haar kamer badend in maanlicht. Mistige flarden van de droom waaruit ze wakker was geworden zweefden nog door haar slaperige hoofd, al kon ze er niet precies vat op krijgen. Was ze weer een wolf geweest? Nee, geen wolf dit keer, er was iets anders. Luna keek door het halfopen gordijn naar de spookachtig verlichte nacht en zag de nog bijna volle maan glorieus over het landschap schijnen. Als een vloedgolf kwam de droom naar haar terug. Ze had gepulseerd, geklopt als een hartslag op het ritme van de aarde. Ze had in een opeengepakt duister gezeten en had haar eigen lichaam voelen bonzen met een vreemdsoortige stroom, zo puur en krachtig dat ze er haast zeker van was geweest dat ze licht had gegeven. Maar dat was niet zo, ze zat in het donker en diezelfde energie die door haar heen ging was overal om haar heen, als een zoemend gefluister dat alles vervulde. Plots had ze het vibreren in haar binnenste voelen aanzwellen, voelde ze het verlangen om uit die duisternis te breken, om te groeien, en dat deed ze. Op het ritme van de pulsaties in zichzelf en het donker om haar heen voelde ze die vreemde kracht vanbinnen toenemen, voelde ze zich groter worden. Tot ze uiteindelijk door het duister heen brak en naar adem hapte in het licht van de maan. Luna liet zich terug op haar kussen vallen.

Een zaadje.

Ze was een zaadje geweest op het moment dat het ontkiemde. De droom was net zo levensecht geweest als toen ze de wolf was. Wat was er aan de hand? Zulke vreemde dromen had ze nog nooit gehad. Moest ze zich zorgen maken? Luna stond op en liep naar het venster. Toen ze het opende streek de koele nachtlucht zacht over haar verhitte huid. Ze keek verlangend naar de maan, stak haar hand door het open raam de nacht in en reikte met haar vingers zo ver ze kon, alsof ze het zilverwitte licht zo zou kunnen aanraken, kunnen voelen, in zich opnemen. Ze zuchtte. Kon ze maar normaal zijn. Kon ze ’s nachts maar gewoon slapen, net als iedereen. Maar de roep van de maan was sterker dan zijzelf. Geruisloos gleed ze in haar pantoffels, wikkelde haar warme kamerjas om zich heen en verliet de kamer. Even maar, beloofde ze zichzelf. Gewoon heel even wandelen in het maanlicht. Als ze heel eerlijk moest zijn begreep ze niet wat andere mensen bezielde. Nachtwandelingen bij volle maan waren het meest magische dat er bestond. Ja, ze wilde normaal zijn. Maar nee, dit zou ze nooit of te nimmer willen missen. Luna neuriede zacht voor zich uit terwijl ze de nacht in gleed. Dit was haar habitat: hier voelde ze zich omarmd door een veilige stilte. Niemand die vreemd naar haar keek. Niemand die wat van haar verwachtte. Het was in deze gestolen uren dat ze pas echt zichzelf kon zijn, ongezien door de wereld of het licht. Ze schudde haar haren naar achteren en liep op de treurwilg aan de rand van de tuin af. Ze vlijde zich tegen de stam aan en ademde de nacht diep in. Haar hoofd kwam tot rust, eindelijk kon ze de wervelstorm aan gedachten eens van dichterbij bekijken. Slapen zat er voorlopig toch niet meer in.

Ze was blij toen eindelijk de ochtend aanbrak en ze haar vader in de keuken hoorde rommelen. Toen ze zich had aangekleed en beneden kwam zat hij al aan de tafel, diep verzonken in de krant die voor hem op tafel lag.

‘Luna?’

‘Hmm?’ Er stond al een kom met vers fruit, yoghurt en muesli klaar, en Luna viel hongerig aan. Ze was immers al uren wakker.

‘Had jij laatst niet over een wolf gedroomd?’

Luna slikte moeizaam. Haar hart klopte in haar keel. Waarom begon hij over die vreemde dromen? Had ze weer geschreeuwd vannacht? Ze kon het zich haast niet voorstellen.

‘Uhuh.’ Ze hoopte maar dat hij niet zou doorvragen.

‘Er is een wolf gesignaleerd.’ Haar vader keek haar niet aan, maar ze hoorde de vreemde klank in zijn stem – als een echo van wantrouwen of misschien zelfs angst. Luna las ondersteboven de kop van het kleine artikel. ‘Wolf gesignaleerd in de Oosterbossen’. Ze vergat te kauwen, of zelfs maar te ademen. Kon het toeval zijn?

‘Wanneer?’ vroeg ze. ‘Waar?’

‘Twintig kilometer hiervandaan. Gisteren.’

Luna probeerde te doen alsof ze niet tot in het diepst van haar ziel geschokt was.

‘Goh! Stel je voor zeg! Wat een toeval, hè?’ Ze vroeg zich af of die luchtigheid net zo geforceerd klonk als dat die voelde. Haar vader antwoordde niet. In zijn ogen las ze een onpeilbare bezorgdheid en een hulpeloosheid die haar hart brak. Ze nam zich voor om maar niks te zeggen over het ontkiemende plantje dat ze vannacht was geweest. Sterker nog: ze zou vanaf nu haar dromen voor zich houden. Er was geen noodzaak hem nog meer te verontrusten. Het was maar een droom geweest.

Maar aan Andrew vertelde ze het wel. Ze had behoefte om die vreemde ervaringen met iemand te delen, om van iemand te horen dat dat normaal was, iedereen heeft immers gekke dromen, en dat ze zich nergens zorgen over hoefde te maken. Maar Andrew leek het absoluut niet normaal te vinden en had geen intentie haar gerust te stellen. Hij keek haar wantrouwend aan.

‘En meteen nadat je die droom had stond in de krant dat er een wolf gesignaleerd was?’

‘Nou, nee... niet meteen. Twee dagen later.’ Luna ontweek zijn onderzoekende blik.

‘Ben je nou ook al een medium met voorspellende gaven en zo?’

Luna schudde heftig haar hoofd en beet op haar lip. Zou ze het hem vertellen? ‘Vannacht had ik een droom dat ik een plantje was. Een ontkiemend zaadje.’

Andrews ogen vielen zowat uit hun kassen. Hij keek haar aan of ze volledig gestoord was. ‘Een plánt? Jezus, Luna. Dat is echt bizar. Ik bedoel, daar heb ik werkelijk nog nooit van gehoord. Natuurlijk kun je dromen dat je iemand anders bent, dat doet iedereen. Maar een plant...’

Op dat moment ging de bel, en opluchting gleed als een verademing over Andrews gezicht. Luna keek hem na toen hij met de stroom leerlingen mee naar binnen verdween.

‘Note to self: je dromen niet meer aan anderen vertellen,’ prevelde ze zachtjes voor zich uit. Haar vader was er ook al wantrouwig over geweest. En nu Andrew. Voor je het wist had ze gedonder en moest ze naar een psychiater. Nee bedankt. Dan maar vreemde dromen in haar eentje. Ze was natuurlijk van plan geweest om het ook aan Tunde te vertellen, ze had graag haar advies gehoord. De oude vrouw had een verrassende kijk op de dingen, iets wat Luna wel kon waarderen. Maar het was beter om sommige zaken te verzwijgen, besefte ze nu. Ze had genoeg van mensen die haar aankeken alsof ze een alien was. En hoewel ze wel behoefte had aan de geruststellende warmte van de krakende woonwagen, aan de kalmerende theetjes en aan de wijze woorden van de oude vrouw, zou dat moeten wachten. Eerst moest ze maar eens de schoolweek overleven. Ze droedelde zich de rest van de dag door, haar gedachten ver buiten de schoolmuren, en liet de vele standjes van de leerkrachten als water van zich af glijden.

Eindelijk werd de eentonige massa van grijze dagen weekend. Ze hadden eigenlijk geen tijd, Andrew vanwege zijn repetities en Luna vanwege het vele huiswerk, maar toch had ze hem weten overtuigen met haar mee te gaan naar Tunde.

‘Tunde!’

De dag was guur en donker, maar dat kon Luna niet tegenhouden. Opgewonden liep ze een paar passen vooruit, niet in staat haar enthousiasme te beteugelen, en ze riep alvast naar de oude woonwagen om hun komst aan te kondigen. Om de paar passen draaide ze zich om om te kijken of Andrew meeliep.

‘Waarom grinnik je zo?’

‘Omdat je wel een jong veulen lijkt dat net de lente heeft ontdekt.’

Luna grijnsde. ‘Ik vind het gewoon leuk dat je hier bent.’ Ze klopte op de houten deur en de oude vrouw verscheen in de deuropening.

‘Luna! En...’ Haar ogen gleden naar Andrew en haar stem stokte. Luna zag de vrolijke glinstering in Tundes ogen verdwijnen en haar gezicht verstrakken. Tunde zette een onzekere stap achteruit, toen nog een. Luna begreep het niet. Wat was er aan de hand? Had ze vooraf moeten waarschuwen dat ze iemand zou meenemen? Tunde was inmiddels bleek geworden, niet in staat haar ogen van Andrew af te houden. Die stond verbijsterd naar de oude vrouw te staren.

‘Tunde? Wat is er...’

Maar de oude vrouw onderbrak haar met hese stem. Met een trillende vinger wees ze naar Andrew. ‘Je hebt...’ kraakte ze. ‘Je hebt het zaad van de duisternis in je.’

Luna keek niet-begrijpend van haar vriend naar haar vriendin. Andrew had zijn wenkbrauwen opgetrokken en zag eruit alsof hij in tranen zou uitbarsten.

‘Tunde!’ Luna keek geschokt naar haar leermeesteres, niet in staat te begrijpen waarom ze zich zo gedroeg. Toen ze weer naar Andrew keek had die zich omgedraaid en begon hij weg te benen. ‘Andrew, wacht!’ Ze keek nog één keer naar de vrouw van wie ze altijd had geloofd dat er alleen maar wijsheid in zat. Die keek verward voor zich uit, maar zag er verder niet anders uit dan anders. Luna zou later wel terugkomen om dit uit te klaren. Nu moest ze eerst achter Andrew aan.

‘Jeetje, dat was leuk, Luna. Te gek. Nog meer vrienden aan wie je me wil voorstellen?’

Luna zweeg, geschrokken door Andrews bitsige toon. Hij had natuurlijk gelijk. Het was haar schuld.

‘Sorry,’ mompelde ze. Ze schudde haar hoofd. ‘Ik heb geen idee waar dit over ging. Normaal is ze heel...’ Heel wat? dacht Luna. Heel normaal? Heel sociaal? De waarheid was dat ze Tunde enkel nog maar alleen had gezien, er was nooit iemand anders bij geweest. Haar hart kromp samen. Eerst had Andrew al zo niet-begrijpend gereageerd op haar dromen, en nu dit. De angst om zijn vriendschap te verliezen sloeg haar even om het hart.

‘Andrew, wacht.’

Hij stond stil en keek haar donker aan. Een ijzige windvlaag waaide de eerste regendruppels op hun gezichten.

‘Het spijt me. Echt. Ik beloof dat ik je niet meer zal meeslepen in die rare toestanden van me.’

Andrew keek langs haar heen, zijn vuisten gebald naast zijn lichaam. Hij zei niks. Luna beet op haar lip. Hoe kon ze dit rechtzetten? Ze legde voorzichtig een hand op zijn arm. ‘Ik...’ Tot haar grote schrik rolde er opeens een traan uit haar ooghoek. Een snik ontsnapte uit haar keel. ‘Ik wil je niet kwijt.’

Luna zag iets van de spanning uit zijn gezicht wegvloeien. Hij zuchtte vermoeid en legde zijn hand op haar schouder.

‘Jeetje, Luna. Ik... Ik moet hier gewoon even van bijkomen. Het was niet bepaald de ontmoeting die ik me had voorgesteld.’

‘Dat begrijp ik,’ zei ze zacht. Opeens zag ze de diepe vermoeidheid op zijn mooie gezicht. Zacht kneep ze in zijn arm. Eigenlijk wilde ze hem stevig vastpakken, maar ze voelde dat het daar niet het moment voor was.

‘Het komt wel goed met ons,’ zei hij geruststellend, zijn stem zwaar van emotie. ‘Maar eh... die rare vriendin van je? Ik denk niet dat ik nog eens mee op bezoek ga.’ Luna lachte een snotterig lachje. Nee, dat begreep ze wel.

Zelf ging ze diezelfde dag nog terug en vond een aangeslagen Tunde in de woonwagen.

‘Het spijt me, meisje.’ Ze hield beide handen op haar hart en Luna zag dat ze het meende. ‘Ik weet niet wat me overkwam. Jouw vriend is duidelijk een zachtaardige en lieve jongen.’

‘Ja,’ zei Luna, nog steeds boos. ‘Dat is hij inderdaad.’

Tunde produceerde een zwak, verontschuldigend glimlachje. ‘Vergeef een oude vrouw haar dwaasheden.’

Luna had geen zin om te blijven en verkoos de warmte van een dekentje en een filmpje. Ze had even tijd nodig om Tundes reactie te verwerken. Maar ze wist best dat haar boosheid zou overgaan, want Luna koesterde nu eenmaal geen wrok en Tunde was en bleef belangrijk voor haar.

Het weekend gleed voorbij, een nieuwe week brak aan. Het gure, ijzige weer bleef aanhouden en ieder moment leek zwaar en donker te zijn.

De energie die Luna die eerste schooldagen na de vakantie nog had gevoeld leek zichtbaar uit haar weg te vloeien, iedere dag werd haar gezicht bleker en haar ogen doffer, tot ze zich uiteindelijk, bij de laatste kleine sikkel van de maan, ziek en uitgeput voelde en niet wist of ze zelfs nog één dag zou kunnen volhouden.

Het was donderdag, de uren van de dag leken zich nog eindeloos voor haar uit te strekken en Luna was helemaal op. Ze stond zich verstrooid en vertwijfeld af te vragen hoe ze in godsnaam het eind van de dag, laat staan van de week zou halen toen Andrew opeens naast haar stond.

‘Ik heb het gedaan, weet je.’

Luna keek hem onthutst aan. ‘Je optreden? Maar je had toch gezegd dat dat pas volgende week was?’

‘Nee, mijn moeder! Ik heb het gevraagd aan mijn moeder!’

Plots begon het Luna te dagen. Ze probeerde haar irritatie over het feit dat hij steeds maar leek te veronderstellen dat zij wel zou weten waar hij het over had opzij te schuiven. Het zware, drukkende gevoel op haar borst negeerde ze eveneens. Ze had er immers zelf op aangestuurd en ze kon niet ontkennen dat ze benieuwd was naar wat hij te weten was gekomen. Ze knikte.

‘Zullen we even buiten een rondje gaan lopen?’

Hij keek haar aan alsof ze rijp was voor een instelling, maar leek geen zin te hebben in een discussie. Hij zuchtte. ‘Wat jij wil.’

Ze stapten de buitenlucht in die als zweepslagen in hun gezichten sloeg. Luna’s ogen traanden van de snijdende kou, maar de tintelende ijslucht slaagde erin haar een klein beetje wakker te maken. Terwijl ze uitgehongerd een veel te grote hap van haar broodje nam, begon Andrew te vertellen.

‘Nou, ik heb het dus gevraagd, wat het verhaal is van mijn vader. Ze vond het niet leuk, maar ze heeft het wel verteld. Toen mijn moeder een jaar of zeventien was ging het helemaal niet goed met haar. Ze had veel problemen thuis. Nou ja, dat doet er niet toe...’

Het leek Luna dat dat er wel degelijk toe deed, maar ze zweeg en kauwde verder.

‘Ze werd verliefd op een kerel, een man eigenlijk, al een paar jaar ouder dan zij, en die zat bij een of andere sekte!’

Luna kon met geen mogelijkheid op tijd de enorme hap brood doorslikken, dus vroeg ze: ‘Wohofeks?’

Andrew trok een wenkbrauw op. ‘Charmant hoor. Wat zei je?’

Luna giechelde, kauwde nog snel een paar keer en slikte toen met moeite eindelijk haar hap door. ‘Wat voor sekte?’

‘Ehm. Ja. Dat weet ik niet echt. Heb ik niet gevraagd. Dat doet er toch ook niet toe?’

Luna haalde haar schouders op, verbaasd dat haar vriend zich die dingen niet afvroeg. Hij ging verder.

‘Nou ja, en toen liep zij dus van huis weg en ging ook bij die sekte. Die kerel was best wel belangrijk daar. Ze zei dat ze wel voelde dat het niet helemaal pluis was, maar ze dacht dat ze van hem hield en ze had nergens anders om heen te gaan.’ Een verdrietige uitdrukking gleed even over Andrews gezicht. Luna voelde een steek van medelijden voor hem.

‘Niet zo heel veel later werd ze zwanger. Van mij. En toen besloot ze dat ze niet wilde dat haar kind in die sekte zou opgroeien. “Het was alsof jij me eindelijk wakker schudde,” zei ze gisteren tegen mij.’

Alweer zag Luna een diepdroeve blik in Andrews ogen verschijnen.

‘Toen is ze gevlucht. Helemaal hiernaartoe.’ Andrew zweeg en keek voor zich uit.

Luna probeerde zich te herinneren waar zijn moeder ook alweer vandaan kwam. Ierland, als ze zich niet vergiste, dus ze nam aan dat die sekte daar was geweest. Ze zweeg even, niet goed wetend wat ze moest zeggen. Haar halve broodje hield ze vergeten in haar hand. Ze brandde van nieuwsgierigheid. Was dat waarom zijn moeder bang was? Wat voor sekte zou het zijn? En wie was dan zijn vader? Waar zou hij nu zijn? En bestond die groep nog steeds?

‘En je weet niks meer over die sekte?’ vroeg ze.

Andrew keek haar boos aan. ‘Nee Luna. Ik weet niks meer over die sekte,’ zei hij kil.

Luna schrok van zijn reactie. Maar voor ze nog wat kon zeggen, zwaaide hij zijn rugzak over zijn schouder en liep weg zonder om te kijken. Luna zag hem die dag niet meer.

Het was ijzig koud die avond. Luna was bedrukt door de confrontatie met Andrew eerder die dag. Het gesprek en het daaropvolgende gepieker leken de laatste druppels leven uit haar lijf te hebben geperst. Haar lichaam leek alle niet-vitale functies te hebben uitgeschakeld en Luna slaagde er niet in zichzelf op te warmen, zelfs al zat ze bijna ín de open haard. Ik kan net zo goed buiten slapen, dacht ze, terwijl ze in haar handen blies in de hoop haar vingers wat te ontdooien. Het was een van die zeldzame keren dat ze een hekel had aan de oude hoeve, waar de winterkou zich makkelijk een weg baande via alle openingetjes en kiertjes die er waren. Luna vervloekte het feit dat ze niet lenig genoeg was om ook warme lucht op haar tenen te blazen, want die voelden als klompjes ijs aan.

‘Ben je nog op?’ vroeg haar vader verbaasd toen hij beneden kwam. ‘Dat is niks voor jou. Het is bijna nieuwe maan, hoor.’

Luna kreunde. Ze had er nog helemaal niet bij stilgestaan, maar de maan was inderdaad weer bijna aan het einde van haar cyclus. En alsof school en extreme kou nog niet voldoende waren betekende dat ook dat zij aan het einde van een cyclus was gekomen en dat ze hoogstwaarschijnlijk weer een paar dagen van helse buikkrampen en zeurende rugpijn tegemoet ging.

Haar vader kwam achter haar zitten en woelde met zijn hand door haar haren. ‘Zal ik chocolademelk maken?’

Ze knikte dankbaar.

‘Ik vrees dat ik je daarna echt naar boven moet sturen. Je ziet eruit alsof je wel wat slaap kunt gebruiken, om eerlijk te zijn.’

‘Hm.’

Toen haar vader haar een dampende mok chocolademelk aanreikte glimlachte ze even dankbaar naar hem.

‘Gaat het wel goed, Luna? Op school en zo?’ vroeg hij zachtjes.

Ze wendde haar blik niet af van het vuur, nipte voorzichtig van de hete zoetigheid. ‘Het is zo...’ Ze deed een verwoede poging haar gevoel in woorden uit te drukken. ‘Afstompend. Alsof het mijn wilde zelf doodt.’ Ze hoorde hoe dramatisch die woorden klonken, maar terwijl ze ze uitsprak wist ze dat ze onnoemelijk waar waren.

Haar vader zei niks. Hij legde enkel zijn hand op haar hoofd en ze leunde achterover tegen zijn knieën.

‘Ik vind het zo erg,’ fluisterde hij.

Luna knikte. Ze wist ook wel dat hij er niks aan kon doen.

De chocolademelk hielp, net als de hete douche die ze erna nam. Voor de zekerheid nam ze nog twee kruikjes mee onder haar dikke donsdeken. Terwijl ze uitgeput haar ogen liet dichtvallen wenste ze vurig dat er de volgende dag iets zou zijn waardoor ze niet naar school zou hoeven.

Een sneeuwstorm! Ze glunderde al bij de gedachte. Ze stelde het zich voor: het hele landschap onder een deken van sneeuw, alle wegen die dichtzaten en auto’s die bedolven waren onder dikke pakken winter.

‘Mmmmm.’

Met die gedachte in haar hoofd en een hoopvolle glimlach op haar gezicht viel ze als een blok in slaap.

Ze werd wakker van het licht dat door de gordijnen heen priemde en verbaasde zich over hoe heerlijk uitgerust ze zich voelde. Het leek wel of ze uit een warme winterslaap ontwaakte en Luna rekte zich heerlijk uit. Toen kwam het besef als een klap in haar gezicht aan. Licht? Maar in de winter was het nog helemaal niet licht als zij moest opstaan. Dat betekende dat... Geschrokken zocht ze de klok die ergens in haar nachtkastje lag. 10.20 uur al! Ze vroeg zich af waarom haar vader haar niet was komen wakker maken. Alles zou toch wel oké zijn? Een gevoel van opkomende paniek begon haar keel dicht te knijpen.

‘Pap?’ Terwijl ze haastig in haar pantoffels schoot zag ze hem in gedachten al onderaan de trap liggen, bewusteloos, of doodziek in bed, of...

‘PAP?’ Ze zag dat zijn kamerdeur openstond en rende de trap af. Zijn hoofd kwam achter de keukendeur vandaan.

‘Luna? Wat is er aan de hand?’

‘O!’ Ze lachte bibberig en opgelucht. Hij was natuurlijk helemaal in orde. Wat was er toch met haar aan de hand de laatste tijd, dat ze overal rampscenario’s in zag? Opeens voelde ze hoe koud de lucht in huis was en ze rilde. Haar vader keek haar bezorgd aan en trok haar snel de warmte van de woonkamer in.

‘Ik haal even je kamerjas,’ mompelde hij.

Toen pas zag ze het. Vanaf het moment dat ze wakker was geworden had ze geweten dat er iets vreemds was met het licht van buiten, maar er was zoveel tegelijk door haar heen gegaan dat ze er niet bij stil had gestaan. Nu, terwijl ze voor de tafel stond en haar blik naar buiten werd getrokken, besefte ze opeens wat de oorzaak van dat magische licht was: sneeuw. Luna hapte naar adem, overdonderd door de feeërieke schoonheid van het landschap, en liep als in een trance naar de grote glazen schuifdeuren die uitkeken op het terras. Het uitzicht was veranderd in een sprookje: een zacht glooiend maagdelijk wit tapijt liep vanaf de deur helemaal tot aan het bos, de bomen waren veranderd in mysterieuze witte reuzen.

‘Schitterend, hè?’ zei haar vader, terwijl hij haar warme, wollige kamerjas om haar schouders drapeerde. ‘En een extra dagje weekend. Je school is dicht.’

Luna’s gezicht brak open in pure verrukking. Ze had zin om hardop te lachen, zo heerlijk vond ze het. En toen herinnerde ze zich, met een schok die door haar middenrif vibreerde, de laatste gedachte die ze de vorige avond had gehad.

Ze had een sneeuwstorm gewenst.

Ze had een sneeuwstorm gewenst en nu lag de wereld er onbegaanbaar mooi bij. Was het toeval? Kon het toeval zijn? Het beest in haar buik werd luidruchtig wakker en brulde. Voor de tweede keer die dag greep de angst haar naar de keel.

8.

Die middag keerde de pijn terug. Hoewel ze had geweten dat het zou komen was Luna toch niet voorbereid op de heftigheid ervan, alsof haar lichaam had verdrongen hoe erg het was geweest. Haar buik voelde als vuur en ijs tegelijk. Als ze al had kunnen genieten van het magische sneeuwlandschap, dan was dat met de pijn wel opgehouden. Maar de waarheid was dat ze er niet van had kunnen genieten. Hoe mooi de wereld die dag ook was, het idee dat haar wens er misschien wel voor iets tussen zat bezorgde haar koude rillingen. Al bij al voelde ze zich miserabel. De voldoening van de extra uren slaap was tenietgedaan door de rest van de dag. Het voordeel was wel dat niks haar nu nog kon tegenhouden om gewoon heerlijk weg te kruipen in de warme bescherming van haar bed.

Luna sliep met horten en stoten, zowel overdag als ’s nachts. Tegen zaterdagmiddag was de sneeuw gesmolten en nog een dag later voelde ze zich weer enigszins menselijk. Ze overwoog zelfs om naar Tunde te gaan. Haar lichaam sputterde tegen, dat wilde gewoon warm en lui binnenblijven, maar haar geest hakte de knoop door. Ze moest even ratelen, haar hart luchten, gewoon iemand zien die haar gerust kon stellen. Toen ze aan kwam lopen zag ze het houten deurtje op een kier staan. Ze hoorde gestommel en het rinkelen van kopjes, en Luna vroeg zich af of er al bezoek was. Tunde stak haar hoofd om de deur met een theepot in haar hand en haar gezicht lichtte op toen ze Luna zag.

‘Aah, fijn, je bent er!’ Ze wenkte Luna naar binnen.

‘Hoe wist je dat ik zou langskomen?’

Het oudje draaide zich weer weg en mompelde ondertussen iets wat Luna verstond als: ‘De lucht liegt niet.’

Ze besloot niet verder te vragen. Ieder zijn geheimen, dacht ze. Luna trok de deur achter zich dicht en nestelde zich dicht bij het ouderwetse kacheltje terwijl ze haar handen warm wreef.

Toen Tunde terugkwam, ditmaal met twee bordjes heerlijk geurende cake, besloot Luna met de deur in huis te vallen.

‘Waarom doet het zoveel pijn?’ vroeg ze. Ze had de indruk dat haar ongesteldheid wat minder pijn deed dan de eerste keer, maar het bleef een afschuwelijke ervaring die door haar heen scheurde en ze dacht dat ze hier niet aan zou kunnen wennen.

Het vrouwtje naast haar zweeg even, bedenkelijk. ‘Een cyclus afsluiten doet altijd pijn. Een nieuwe cyclus beginnen brengt hoop, vreugde met zich mee.’

Luna zweeg. De enige vreugde die ze vorige keer had gevoeld was toen het eindelijk gedaan was.

Tunde hield haar hoofd schuin alsof ze zonet iets had bedacht. ‘Over cycli gesproken... welke dag ben je precies geboren?’ De nieuwsgierigheid in haar stem was niet te ontkennen.

‘Tja.’ Luna glimlachte voorzichtig. ‘Officieel is het 21 december, maar mijn vader heeft me verteld dat het eigenlijk precies middernacht was. Nul uur nul. Dus het had net zo goed 22 december kunnen zijn.’

De ogen van haar vriendin sperden zich wijd open. ‘Mijn god. Ja! De winterzonnewende, natuurlijk, dat had ik zelf moeten bedenken. Maar dat het ook nog eens precies om middernacht was... Ja, ja, dat verklaart natuurlijk wel wat.’

Luna keek haar niet-begrijpend aan. Winterzonnewende, waar had ze het over? Voor ze wat kon vragen lichtte het gezicht van de oude vrouw op, alsof ze plotseling een nog dieper inzicht had gekregen. Haar hand met de theepot zweefde vergeten boven Luna’s kopje.

‘En je moeder, die is gestorven... nog diezelfde nacht?’

‘Ja.’ Luna hoorde hoe verstikt haar stem klonk. ‘Vlak nadat ze mij had gekregen. Maar...’

‘En... O! Luna, wanneer was je precies voor het eerst ongesteld?’

Zoals altijd wanneer het onderwerp daarop kwam, voelde Luna ook nu weer hoe ze rood werd en kreeg ze de neiging in een holletje te kruipen. Ze begreep niet waar Tunde heen wilde met die vreemde vragen, maar dwong zichzelf te antwoorden.

‘Op de nacht van mijn zestiende verjaardag,’ fluisterde ze.

Tundes ogen werden nóg groter, en haar gezicht drukte pure verrukking uit. Uit een van de verborgen zakken in haar vele rokken diepte ze een rond schijfje op en begon eraan te draaien.

‘Maar natuurlijk!’ hoorde Luna haar mompelen. ‘Maar, het zal toch niet... Hemel, werkelijk waar! Wat een wonder, waarlijk ongelooflijk.’

Luna zat erbij en keek ernaar, zonder goed te weten wat ze met de situatie aan moest. Uiteindelijk keek de oude vrouw op uit haar overpeinzingen. Ze keek Luna indringend aan.

‘Het is me nu al wat duidelijker, Luna. Waarom je bent zoals je bent. En als mijn vermoedens kloppen, dan zul je nog zoveel meer worden.’

Luna slikte ongemakkelijk. De wanhoop moest in haar ogen te lezen zijn geweest, want Tunde lachte geruststellend en knikte.

‘Misschien weet je wel, Luna, dat tijd geen rechtlijnig iets is. Alles in de natuur is cyclisch, alles keert terug. Na elke nacht keert de dag weer, ieder jaar komen alle seizoenen terug. Het leven zélf is een cirkel, waarin wat sterft tot voeding dient van wat leeft.’ Ze keek Luna indringend aan en die knikte, onzeker waar de oude vrouw heen wilde.

‘Iedere achtentwintig dagen voltooit zich net zo’n cyclus. We gaan van een compleet donkere maan naar een compleet lichtgevende maan, en weer terug.’

Luna knikte, zover was ze inmiddels ook wel gekomen. Waar ging dit over? Maar Tunde gaf haar geen tijd om vragen te stellen.

‘De natuur beweegt met dat ritme mee. Het water, de dieren, de planten, het hele leven lijkt aan te zwellen naarmate de maan groeit. De mens is uiteraard een onderdeel van die natuur, ook al willen vele mensen dat niet zien. Sommige mensen voelen die band sterker aan dan anderen.’

Ze legde haar hand zacht op Luna’s wang. ‘Het zal je niet verbazen dat jij een van de mensen bent die heel nauw verbonden is met de natuurlijke cyclus.’

Dat verbaasde Luna inderdaad niet, maar Tunde ging verder.

‘Alleen had ik niet kunnen vermoeden hóézeer... Ik bedoel, ik zag ook wel dat je bijzonder bent. Nog veel bijzonderder dan ik had gedacht...’

Toen ze zag dat Luna het niet volgde legde ze uit: ‘Je hebt me net verteld dat je om middernacht bent geboren. Eén dag voltooit zich, een andere begint: het begin van een nieuwe cyclus. Daarbij was het ook nog eens nieuwe maan: ook al een nieuw begin. De donkerste nacht van de maancyclus. En...’

De oude vrouw pauzeerde en haalde diep adem.

‘Je bent geboren op de winterzonnewende. De langste nacht van het jaar, Luna, het toppunt van duisternis. Het is een omwenteling in de wereld en het licht, want vanaf dat moment worden de dagen weer langer, wordt het lichter, keert het leven weer terug. Jouw intrede in de wereld viel samen met de terugkeer van de dag, het licht en het leven zelf, begrijp je dat?’

Luna begreep het. Een vreemd en warm gevoel verspreidde zich door haar borstkas en haar buik, terwijl ze liet doorsijpelen wat dit betekende. Eindelijk kon ze een beetje begrijpen waarom ze zich zo verbonden voelde met de natuur en al het leven om haar heen.

‘Het feit dat het snijpunt van die drie cycli precies samenvielen met jouw geboorte is al onvoorstelbaar uitzonderlijk. Maar dat is nog niet alles.’ De oude vrouw roerde afwezig in haar thee en Luna hing aan haar lippen. ‘Er was nóg een cyclus die die nacht ten einde kwam.’

In de korte stilte die viel tastte Luna de grenzen van haar kennen af, benieuwd naar het vervolg.

‘Die van jouw moeders leven,’ zei Tunde zachtjes. Luna hapte naar adem. ‘Eén leven eindigde. Een ander leven begon. Als je moeder die nacht niet was gestorven, was je nog een natuurkind geweest, een maankind. Je zou ongetwijfeld bijzonder zijn geweest, je band met de natuur en het leven zou veel sterker zijn geweest dan die van gewone mensen. Maar die laatste cyclus, dat is de pijnlijkste van allemaal, de mooiste en ook... de krachtigste. De cyclus van het leven zelf. Die draag jij in je. Leven is een vorm van energie, en energie gaat nooit verloren. Jij hebt die levensenergie van je moeder meegekregen.’

Tunde zweeg even en keek in een onbestemde verte, voor ze zachtjes zei: ‘Ik begin te vermoeden dat dit alles betekent dat je macht hebt over het leven zelf, Luna, ook al besef je dat nog niet. Het is een enorme kracht en een nog grotere verantwoordelijkheid. Ik kan enkel voor de wereld hopen dat het licht in jou altijd net zo sterk zal zijn als het nu is.’

De oude vrouw zweeg, schijnbaar vermoeid, en het duizelde Luna. Waar kwam dit alles opeens vandaan, wat betekende het? Was het echt waar, of waren het verzinsels van een oude vrouw? Ze kon niet ontkennen dat ze een band had met de natuur die anderen niet leken te begrijpen. Maar macht over het leven? Dat leek haar wel erg ver gaan. En wat bedoelde ze met die verantwoordelijkheid?

‘Het is geen toeval dat je lichaam nu pas volwassen is geworden. Net zoals het geen toeval is dat het nieuwe maan was toen het gebeurde.’

Luna keek op. Ze had er nog niet bij stilgestaan, maar het leek te kloppen. Ze was geboren met nieuwe maan, en de nacht dat haar lichaam volwassen werd was het ook nieuwe maan geweest. De cirkel was rond.

‘Jouw levenscyclus is perfect gesynchroniseerd met de natuur. Je kracht zal nu pas echt tot groei komen. Dat je als kind al buitengewone talenten had kan enkel een voorbode zijn van al het magische dat nog in je huist. Net als jij en samen met jou zal jouw kracht nu pas echt volwassen worden. Er staan je geen gemakkelijke tijden te wachten, kind.’

Ze keek meewarig naar het meisje. Luna kreeg rillingen over haar rug.

‘Om op je vraag terug te komen: dat is waarom het zoveel pijn doet. Omdat je een cyclus aan het afsluiten bent. Je bent je kind aan het achterlaten en een vrouw aan het worden. Het zal beter worden, uiteindelijk. Maar het zal niet makkelijk zijn.’

Een tak knapte luid in het kacheltje en Luna staarde even verwilderd naar de vlammen.

‘In de komende weken en maanden zal het leven weer ontluiken en ik vermoed dat jouw talenten zich dan ook zullen laten zien. Op het ritme van de natuur. Zoals je gewend bent.’

Luna zweeg. Ze had geen idee wat ze moest zeggen.

‘Je zult merken dat je kracht groeit. Er zullen vreemde dingen gebeuren, dingen die je niet kunt verklaren.’

Luna dacht meteen aan de dromen, maar ze zweeg. Net als Tunde, die in gedachten verzonken leek.

‘Weet je, meisje, dit is een krachtplaats,’ zei ze na enkele minuten stilzwijgen.

Luna keek haar niet-begrijpend aan. Wat was in hemelsnaam een krachtplaats?

Tunde vervolgde: ‘Bijna alle oude culturen hadden plaatsen die ze als heilig beschouwden omdat ze voelden dat daar een sterkere kracht aanwezig was dan elders. Vaak werden op die plekken heiligdommen gebouwd. Denk aan Stonehenge. Of Machu Picchu.’ Luna had nog steeds geen flauw idee wat de vrouw bedoelde. Ze had wel eens van die plaatsen gehoord, maar het saaie, rustige dorp waarin ze was opgegroeid kon toch moeilijk een heiligdom worden genoemd.

‘Sommige mensen beweren dat deze krachtplaatsen de punten zijn waar energiebanen van de aarde elkaar kruisen. Hoe meer lijnen elkaar op één plek kruisen, hoe hoger de energie daar.’ Tunde keek vermoeid en zag er oud en klein uit. ‘Ik weet niet of dat klopt. Het enige wat ik weet is dat de bossen in deze streek vroeger het decor waren voor belangrijke rituelen. Dat vandaag de dag de planten hier weelderiger lijken te groeien, meer geneeskracht lijken te hebben. En dat bijzondere mensen naar deze plek worden getrokken. Zoals jij.’

‘Maar ik ben hier geboren!’ zei Luna schaapachtig.

‘Ja, en misschien is daar een reden voor.’

Tunde zweeg weer en staarde in een verte die enkel voor haar ogen zichtbaar was.

‘Als dit werkelijk zo’n krachtige plaats is als ik vermoed, dan zul jij niet de enige zijn.’

‘De enige?’ Luna had het gevoel dat ze verdronk in de stroom informatie die de vrouw haar gaf. Ze begreep het allemaal niet goed.

‘Je zult hier niet de enige zijn met bijzondere gaven.’

Luna’s hart begon sneller te slaan. ‘Er zijn... anderen? Zoals ik? Hier?’ De gedachte dat ze lotgenoten had, mensen die hetzelfde meemaakten, gaf haar een overweldigend gevoel van hoop. Maar Tunde zuchtte.

‘Niet per se zoals jij. Bijzondere gaven kunnen zich in vele vormen manifesteren. Het ziet ernaar uit dat jij een zekere macht hebt over natuurlijke elementen.’

Luna moest erom giechelen. Tunde leek dat hele ‘macht over de natuur’-gedoe wel erg serieus te nemen, ook al vond ze het zelf allemaal een beetje overdreven. Het was nou niet omdat honden naar haar luisterden of omdat ze wist hoe planten werkten, dat ze daarom ook een soort tovenares was of zo. Maar in Tundes ogen was geen spoor van een glimlach te bespeuren, dus probeerde Luna haar gezicht in de plooi te houden.

‘Anderen kunnen misschien de geest van mensen beïnvloeden, of door de kracht van hun gedachten zaken in beweging zetten.’

Luna trok haar wenkbrauwen op. Dit ging echt te ver. Tunde had het over telekinese, daar had ze wel van gehoord, maar dat bestond alleen in films.

‘Maar Luna...’ Tundes gezicht had nooit ernstiger gestaan. ‘Het is van cruciaal belang dat je goed beseft dat niet iedereen het goed met anderen voorheeft. Krachten en energieën kunnen ten goede worden aangewend... maar ook ten kwade. De mensen die naar deze plaats worden getrokken hebben verschillende motieven. Jij handelt van nature uit goedheid en licht. Daardoor ga je er te snel van uit dat anderen dat ook doen. Wees voorzichtig.’ Toen stond ze op. Ze zag er ouder uit dan ooit tevoren, kleiner en fragieler ook.

‘Ik ben moe. Ik vrees dat ik moet rusten, nu.’

Luna knikte. Ze had nog zoveel vragen, maar dat zou moeten wachten tot een volgende keer. Ook zij voelde dat ze behoefte had aan rust en alleen zijn. Ze moest alles even goed laten doordringen, haar gedachten weer op een rijtje krijgen. Ze stond op en omhelsde de oude vrouw.

‘Bedankt,’ fluisterde ze hees. Ze draaide zich om en beende zonder stoppen of omkijken de koude winterschemer in.

In de oude hoeve knetterde het haardvuur geruststellend in de huiskamer. Luna zat met haar benen opgekruld op de bank en liet zich door haar vader verzorgen. Het boek op haar schoot lag er alleen maar voor de schijn, haar gedachten namen haar steeds mee op sleeptouw en ze staarde afwezig in het vuur, verzonken in rusteloos gepieker. In dit kleine dorp, in haar beschermde leventje, leek er nooit wat te veranderen. Haar leven was steeds hetzelfde gangetje gegaan: Thierry maakte gemene opmerkingen, school was een lijdensweg, de hoeve huilde als het stormde, de bossen waren haar toevluchtsoord en als het volle maan was sliep ze amper.

En toch, deze winter was er iets anders geweest. Natuurlijk, er was de komst van Andrew en Tunde, wat op zich al bijzonderheden waren, maar het was meer dan dat, grootser, angstaanjagender. Wat Tunde haar had verteld tolde wild door haar hoofd, haar openbaringen waren haast onvatbaar. En toch was het op een vreemde manier niet helemaal onverwacht geweest, leek het zelfs alsof Luna op die woorden had gewacht. Het was alsof zich diep in haar binnenste iets roerde, iets wat al die tijd had liggen slapen en nu wakker wilde worden. Luna kon het niet thuisbrengen, het was een gevoel dat ze niet herkende en niet kon uitleggen aan haar vader of Andrew. Ze was er bang van. Ergens in haar buik leefde een enorm monster en ze dacht dat als het goed en wel wakker zou worden, ze het niet zou kunnen controleren. En dus probeerde ze het weg te drukken, te negeren, te doen alsof het nog steeds sliep. Als ze heel eerlijk was tegen zichzelf, dan wist ze best wel dat dit niet voor altijd zo door zou kunnen gaan. Op een dag zou ze haar beest in de ogen moeten kijken en vragen wat het van haar wilde. Maar tot die tijd had ze besloten dat het gewoon puberteit was, want daar hoorden toch allemaal vreemde gevoelens bij? En misschien was dat nare voorgevoel dat maanden geleden voor het eerst was opgedoken ook wel gewoon een normale bijwerking van haar tienerjaren. Dat onbestemde voorgevoel dat was blijven sluimeren, zacht en fluisterend, in de onderste lagen van haar zijn. Soms, als Luna wakker werd op een ijzige morgen en luisterde naar de stilte van de winterochtend, hoorde ze het. Het siste als een slang in haar onderbuik, het roerde zich in haar achterhoofd. Maar ze wist niet waar het vandaan kwam of waar het heen wilde,en dus sloot ze zich ervoor af en duwde het weg.

Er was geen voorgevoel. Er stond niks dreigends te gebeuren.

Ze had geen monster in zich. Dat monster ging niet wakker worden.

Het waren maar hormonen.

Waren het maar hormonen.

9.

Een nieuwe week diende zich aan. Met tegenzin als zware ketenen aan haar lijf sleepte Luna zich de dagen door. De uren in duffe klaslokalen overleefde ze door simpelweg uit het raam te staren. Toen ze halverwege de week in de sportles de opdracht kregen om rondjes te lopen barstte haar hart open van opluchting. Niet dat ze van lopen hield, integendeel: ze had een godsgruwelijke hekel aan lopen. Maar even te kunnen ontsnappen aan de grijze sleur van de schooldag gaf haar de energie waar ze zo naar snakte. Ze liep op haar dooie gemakje, het moment zo lang mogelijk rekkend, en ademde de scherpe winterlucht diep in. Ze keek genietend om zich heen naar het gras, naar de kale bomenrij die langs het sportterein stond opgesteld en naar de enkele vogels die overvlogen.

Plots, uit het niets, overviel haar in alle hevigheid het gevoel dat zo lang in haar onderbewuste had gesluimerd. Het was alsof er een rimpel in de lucht zat, een haast onmerkbare hapering in de ruimte om haar heen. Luna vertraagde haar stap en keek vertwijfeld in het rond. Wat was dit? Een kronkel in haar onderbuik zei haar dat er iets mis was, alsof een onzichtbare schaduw even over het landschap was getrokken. Maar dat was niet zo: ze zag niks verdachts, niks wat daar niet thuishoorde. Haar klasgenoten liepen allemaal een heel eind voor haar uit, sommigen kletsend en lachend. Niemand anders scheen iets gemerkt te hebben. Maar Luna voelde onheil naderen als een helikopter in de lucht, ze kon de trillingen ervan haast horen, haast voelen in haar middenrif. Ze wist niet waar het aan lag, maar het liefst was ze weggerend zonder om te kijken, gevlucht naar een plek waar ze zich veilig zou voelen. Vertwijfeld liep ze verder. Opeens werd ze een duister figuur gewaar in de schaduwen van de bomen. Met een schok herkende ze hem: die vreemde man die haar eerder had benaderd nadat Andrew was gevallen en later in de apotheek. Ze schrok er zó van dat ze bijna struikelde. Hij stond voor de bomenrij, achter de afsluiting, en keek haar indringend aan. Alweer zag ze die glimlach verschijnen die niet tot zijn ogen reikte.

‘Ik laat je toch niet schrikken?’

Luna’s hart hamerde in haar borst. Snel keek ze om zich heen. Er liepen verschillende klasgenootjes op het terrein, maar niemand in haar buurt. Ze vroeg zich af of hij een perverseling was, of hij zijn broek zou uittrekken of haar oneerbare voorstellen zou gaan doen. Geschrokken van haar eigen gedachten deinsde ze terug.

Weg, dacht ze. Ik moet weg.

Haar voeten kwamen weer in beweging, ze begon te rennen.

‘Luna.’

Luna kwam abrupt tot stilstand. Een onaangename rilling liep over haar rug, haar bloed leek dik ijs te worden. Wanneer had ze hem haar naam verteld? Ze wist heel zeker dat ze dat niet had gedaan.

‘Wacht nou even.’ Haastig kwam hij naast haar lopen.

Luna was nog nooit zo dankbaar geweest voor de draadafsluiting die het terrein omheinde. Ze hoorde haar ademhaling piepend en paniekerig in haar oren.

‘Ik en een paar vrienden, we hebben een soort clubje, zoals ik al zei. We verdiepen ons in magie.’

Luna keek de man perplex aan. Magie? Welke volwassen man hield zich nou bezig met magie?

Hij lachte even, bijna verontschuldigend, en voegde eraan toe: ‘Het is een soort uit de hand gelopen hobby.’

Luna wachtte. Haar instinct riep haar toe dat ze verder moest lopen, snel, ver weg van die duistere man. Maar haar nieuwsgierigheid hield haar op haar plek genageld. Wat had dit met haar te maken? Maar de man zweeg.

‘Ennn...?’ vroeg Luna. Ze had geen idee waar hij naartoe wilde.

Even keek hij haar verwachtingsvol aan. Toen brak zijn gezicht open in een expressie van pure verwondering en verbazing. Plotseling daagde het Luna wat hij zou gaan zeggen. Ze keek hem verschrikt aan, niet wetende of ze moest lachen of wegrennen.

‘Luna,’ zei de man hees. ‘Je wilt toch niet beweren dat je niet weet...’

‘Wat?’ vroeg ze uitdagend. ‘Dat ik magische krachten heb?’ Ze moest er hardop om lachen, zo belachelijk klonk het. ‘Omdat ik toevallig heb geleerd welke planten geneeskrachtig zijn? Want dat is het hoor, niet meer dan dat. Ik heb een schriftje met uitleg over de werking van planten. Daar is niks magisch aan.’

Ze lachte ongelovig en liep weg, haar binnenste een verwarde mengeling van opluchting, ongeloof, hilariteit en angst. Ze draaide zich nog even om, zag dat de man haar met een perplexe uitdrukking nastaarde.

‘Uitzonderlijk,’ prevelde hij. Toen keerde ook hij zich om en vervolgde zijn weg.

Een rilling bekroop haar, verspreidde zich als een ijskoude druppel van haar onderrug naar haar nek, en Luna begon weer te lopen, sneller nu, te rennen zelfs, zonder oog voor de kleuren om haar heen, gestuwd door een gevoel van kou dat helemaal niks met de winter te maken had. Ze had hem weggelachen, natuurlijk, maar dankzij Tunde wist ze nu dat wat zij met planten kon buiten het normale lag. Hoe had hij dat zo snel gezien? Luna perste alle energie die ze nog in zich had eruit en vertraagde pas toen ze een groepje klasgenoten had ingehaald. De meisjes keken haar vreemd aan maar zeiden niks. Ze hadden het moeilijk genoeg met hun eigen ademhaling om Luna’s ongemak op te merken. Toen ze terug bij het schoolgebouw waren trok de pezige sportlerares veelbetekenend een wenkbrauw op.

‘Wat is dit, Dubois? Heb je zowaar gelopen? De wonderen zijn de wereld nog niet uit...’

Luna glimlachte schichtig en verdween snel naar de kleedkamers.

Ze probeerde het akelige gevoel van zich af te zetten. Er was immers niks, dat had ze zelf gezien. Een rimpeling in de ruimte, werkelijk? Ze moest er nu zelf een beetje om gniffelen. En die man was weliswaar een freak, maar hij kon toch echt niet meer zijn dan een ongevaarlijke gek? Ze hoopte het, negeerde de knoop in haar maag.

De gedachte aan wat Tunde had gezegd schoot weer door haar hoofd. Ook zij had het over krachten gehad. Krachten die normale mensen niet hadden... Luna schoof de gedachte ruw aan de kant. Magie was iets voor sprookjes, niet voor het echte, saaie leven.

Haar hoofd bonkte.

‘Luna, meisje, je moet echt wat meer ontspannen,’ zei ze tegen zichzelf. Haar intuïtie stond onder hoogspanning. Tegenwoordig leek ze overal van te schrikken, blies ze gebeurtenissen op, leek ze overal meer achter te zoeken dan nodig was. Ze haalde diep adem en schrok zich een ongeluk toen opeens iemand haar schouder beetpakte.

‘Andrew! Jezus, je...’ Zijn jachtige blik legde haar ogenblikkelijk het zwijgen op.

‘Luna, ik...’ Zijn ogen sprongen nerveus in het rond. ‘Verdorie, Luna, jij met je vragen ook altijd!’

Luna keek hem verschrikt aan. Wat had ze nu weer gedaan?

‘Het maakt dingen er niet per se beter op hoor, om meer te weten.’ Hij zag eruit alsof hij al dagen niet had geslapen. Achter zijn verstikte stem schuilden angst en tranen. Luna zag hoe hij zijn handen tot harde vuisten had gebald rond het boterhammenzakje met daarin wat armzalige en uiteengevallen sneetjes brood.

‘Ehh...’ Ze wist niet goed hoe ze hiermee moest omgaan. Een mengeling van affectie en medelijden overweldigde haar. Ze nam hem bij de arm en leidde hem, zonder te spreken, naar een uithoek van het schoolterrein. Daar gingen ze zitten, bibberend in de vrieskou, en voor ze zichzelf kon tegenhouden trok Luna Andrew dicht tegen zich aan. Hij verzette zich eerst, was stram en onwillig in haar armen. Toen zakte hij tegen haar aan en voelde ze aan de zachte schokjes van zijn lichaam dat hij huilde. Luna slikte. Dit ging ongetwijfeld weer over zijn vader, begreep ze. De laatste keer dat ze het daarover hadden gehad vertelde hij over een sekte. Luna kon zich het gesprek nu weer helemaal voor de geest halen. Ja, hij was boos geweest omdat zij zich op die sekte had gefocust in plaats van waar het echt om ging. Zijn ouders.

‘Het spijt me,’ fluisterde ze. ‘Het was lomp van mij om geen rekening te houden met je gevoelens. Jij had net voor het eerst in je leven wat informatie over je vader gekregen, en toen kwam ik daar met mijn stomme niet ter zake doende vragen tussenin. Sorry, Andrew.’

Hij schudde zijn hoofd, nog altijd begraven in hun omhelzing. Voorzichtig maakte hij zich los. ‘Nee, het is oké, ik meende niet wat ik daarnet zei. Natuurlijk is het beter om wel dingen te weten...’ Zijn stem stierf weg.

Luna wachtte geduldig terwijl ze haar hand op zijn arm hield.

‘Luna,’ fluisterde hij verstikt, ‘mijn vader is een moordenaar.’

Luna’s ogen rolden zowat uit haar hoofd, haar mond zakte zo ver open dat het een wonder was dat haar onderkaak er nog aan hing. Van alle mogelijke scenario’s was dit in geen mensenleven bij haar opgekomen. Een moordenaar? Het leek onwerkelijk, een verzinsel. Maar ze zweeg en liet Andrew zelf naar woorden zoeken.

‘Ze heeft me niet alles verteld, vorige keer. Die kerel op wie ze verliefd was... mijn vader, eigenlijk was hij niet zomaar belangrijk in de groep, hij was echt de leider. Ze vertelde dat ze het eerst geweldig vond. Het was een soort commune, met allemaal bijzondere mensen die door hem waren samengebracht. Ze voelde zich uitverkoren omdat hij haar had gekozen, met haar wilde samenzijn. “Het was alsof eindelijk iemand me zag staan,” zei ze.’

Luna’s hart kromp ineen van het holle verdriet dat in die zin besloten lag.

‘Toen ze zwanger werd was het alsof haar ogen opeens opengingen. Plots besefte ze dat het helemaal niet de ideale samenleving was, maar dat iedereen naar zijn pijpen danste. Geruchten doken op over plotselinge verdwijningen van oud-sekteleden, mensen die het niet altijd eens waren geweest met de leider. Ze verdwenen altijd stil en zonder aankondiging,’ herhaalde Andrew de woorden van zijn moeder. ‘Ook als ze een partner hadden in de groep, of vrienden. Het klopte gewoon niet. Ze besefte meer en meer dat iedereen gewoon bang was.’

Luna luisterde ademloos naar het ongelooflijke verhaal. Andrew ratelde verder zonder haar aan te kijken. Hij vertelde dat zijn moeder niet de enige jonge vrouw was geweest die vragen had. Er waren anderen geweest, blikken van verstandhouding die werden gewisseld, later gehaaste fluisteringen in de hallen. Maar hoe meer het besef van de afvallige meisjes groeide dat er iets flink verkeerd was met hun leider, hoe meer ook hun angst groeide.

‘Toen mijn moeder hem vertelde dat ze zwanger was...’ Hij zweeg, zijn blik strak naar de grond gericht. ‘Hij wilde me niet. Wilde er niks van weten dat mijn moeder een kind op de wereld zou zetten, zíjn kind. Mij.’

Luna hoorde in zijn stem het verdriet dat hij al zijn hele jonge leven met zich meedroeg. Er was geen ongeluk geweest, geen ziekte, geen pijnlijke breuk tussen zijn ouders. Er was geen vader die hem miste of naar hem zocht. Alleen een koude, hardvochtige man die hem had verstoten en afgewezen nog voor hij bestond. Luna pakte zijn hand vast en wachtte zwijgend tot hij verderging met zijn verhaal. Dat deed hij, uiteindelijk. Zijn moeder had verteld hoe de urgentie van haar ontsnapping maakte dat de meisjes boodschappen voor elkaar achterlieten in beslagen spiegels na hun douches, een plan smeedden om samen te ontsnappen. Want zíj wilde hem wel, had ze besloten. Clarisse wilde het kind houden, en dus moest ze weg. Dat was haar enige optie.

Maar in de tempel hadden de muren ogen gehad en de kamers oren. Iemand had hen afgeluisterd, verraden, hun plan verklapt aan de hoogste autoriteit, aan hém. Toen ze vluchtten onder de deken van een maanloze nacht, hun voeten knerpend in bevroren grassprieten en hun adem als waarschuwende wolkjes om zich heen, hoorden ze opeens het doffe doodssignaal van hoeven achter hen. De paarden! De man had de paarden achter hen aan gestuurd! De meisjes maakten geen kans. Al renden ze nog zo hard voor hun leven, de dieren konden ze niet voorblijven. Maar er waren maar drie ruiters. Drie ruiters en vier van hen. Het enige wat Clarisses leven had gered, was het feit dat ze een baby in haar buik droeg. Andrew. De jonge vrouwen hadden zich opgeofferd. Ze hadden Andrews moeder een andere kant op laten lopen. Ze had gerend, gerend tot de koude winterlucht bij iedere ademteug als naalden in haar borst stak, haar handen krampachtig om haar buik geklemd, gerend zonder te zien waar ze heen ging, verblind door tranen en de duisterste nacht, gerend zo lang ze kon, tot ze in de verte lichtjes zag en de hoop voelde op leven, op een wereld, op hulp. In het bos hoorde ze de ijzingwekkende kreten van haar vriendinnen. Tot ze opeens niks meer hoorde, en de stilte als een afschuwelijke boodschapper haar inhaalde, haar deed struikelen en naar adem deed happen. Ze probeerde zich niet voor te stellen, niet te zien wat er was gebeurd, maar, zo had ze hees tegen haar zoon gefluisterd, sinds toen had ze geen enkele nacht zonder nachtmerries gekend.

Ze was terechtgekomen in een klein dorp, werd opgevangen door een ouder echtpaar en ging de volgende dag naar de politie. Terwijl ze wachtte om haar verklaring te laten opnemen zag ze de deur van het kantoor van de hoofdinspecteur opengaan. Ze ving een glimp van hem op – en een glimp was voldoende. Die man kende ze. Ze had hem meer dan eens in de sektetempel gezien, in vriendschappelijke gesprekken met hém gewikkeld, met de man die haar had gemanipuleerd met mooie woorden en beloftes van een beter leven. Ze hadden er vertrouwelijk uitgezien, oude makkers. Geschokt stond ze op en ze strompelde de koude winter terug in. Ze wist dat ze niet veilig zou zijn zolang ze in het land bleef. En dus liep ze verder. Ze had geen geld en geen bezittingen, maar haar angst en de liefde voor haar ongeboren kind maakten dat ze vooruit bleef gaan, eeuwig vooruit, tot haar voeten bij de zee aankwamen en ze niet meer verder kon. Ze had gestolen. Ze had het bekend met haar ogen naar de grond, gepreveld, vol schaamte, nog steeds, na al die jaren. Ze had geld gestolen van een slapende reiziger, genoeg om een overtocht te betalen.

Ze had Andrew verdrietig aangekeken.

‘Snap je nu waarom ik je nooit iets wilde vertellen? Dit is niet de start die je je kind wil meegeven. Een domme moeder die zich laat meeslepen door de mooie woorden van een charismatische man, vervolgens een vader die een dictatoriale misdadiger blijkt te zijn die zijn kind het leven niet gunt, moeten stelen om te overleven...’ Haar stem was afgezwakt, gesmoord door jaren van loodzware herinneringen die in de lucht hingen.

‘Maar we hebben het overleefd!’ had ze toen, veel te opgewekt, uitgebracht. Mensen hadden medelijden met een zwangere jonge vrouw, ze had hulp gekregen waar ze maar heen ging. En ze was een pientere vrouw. Toen ze eenmaal het gevoel had ver genoeg van het kwaad dat haar achtervolgde vandaan te zijn en Andrew ter wereld had gebracht, had ze snel werk gevonden. Andrew was opgegroeid in de grootstad, een anoniem gekrioel van gezichten en levens waarin Clarisse zich veilig had gevoeld. Af en toe wisselde ze van baan of gingen ze in een andere wijk wonen, als ze onrustig werd of een bekend gezicht dacht te hebben gezien. Van het naïeve kind dat ze ooit was geweest bleef niks meer over. Haar ervaringen hadden haar tot een vurige en krachtige vrouw gemaakt. Maar ze was moe geworden, moe van verhuizen en verstoppen, moe van het eindeloze lawaai van de stad, moe van de eindeloze stroom gezichten waar ze voor moest opletten. Ze had een rustig leven gewild, had de sprong gewaagd. Als zij haar verleden achter zich kon laten, dan was dat verleden haar ook al vast en zeker vergeten, overtuigde ze zichzelf. En dus waren ze hierheen gekomen. Naar een rustig dorp, dicht bij de natuur, een veilige omgeving voor Andrew en zichzelf. Ze had zich vanaf het begin aangetrokken gevoeld tot de plek, alsof het dorp haar riep. Ze had geen moment getwijfeld toen ze het kleine huisje in de doodlopende weg te koop had zien staan.

Luna pakte Andrews hand beet. ‘Ik ben blij dat ze die beslissing heeft genomen,’ glimlachte ze. ‘En ze heeft gelijk. Hier gebeurt nooit wat. Dit moet zowat de veiligste plek op aarde zijn.’

Andrew lachte niet mee, keek haar alleen maar aan. ‘Ik hoop het maar, Luna. Ik hoop het echt.’

Luna negeerde het zware gevoel in haar maag. De waarheid was dat niks nog veilig voelde. Zijzelf niet, het dorp niet, niks. De hele wereld leek een dreiging te zijn.

10.

Andrews uitvoering was waanzinnig. Luna had nooit durven vermoeden dat muziek zo krachtig zou kunnen zijn. Luisteren naar de melancholische klanken die zijn viool produceerde was alsof iemand haar borstkas openkliefde en haar hart heel langzaam in duizend stukjes scheurde. Ze leek hem voor het eerst écht te zien nu hij daar stond op het podium, verlicht door zachtblauwe lichten, moederziel alleen met zijn muziek. Opnieuw viel haar zijn elegantie op, zijn sobere maar smaakvolle kledingkeuze. Beschaamd moest ze toegeven dat ze nu pas merkte dat zijn haar langer was geworden, zijn korte krullen begonnen een volle afro te worden, waardoor hij meer ruimte leek in te nemen. In sommige levendige stukken kon ze het Ierse haast proeven op haar tong, dik en zoet, en ze vroeg zich af of het een eerbetoon aan zijn moeder was. Overdonderd en ademloos was Luna, beetje bij beetje, verder naar voren geschoven op haar stoel, toen ze opeens een koude kriebel gewaarwerd die niks te maken had met de muziek. Een misselijkmakende golf van angst, van paniek haast, raasde door haar ingewanden. Benauwd keek ze om zich heen, haar hartslag denderend door de ruimte, maar de zaal was te donker om wat dan ook te kunnen zien. Luna probeerde langzaam en diep te ademen en even later trok het gevoel weer weg. Ze vergat het zo snel mogelijk, weet het aan op hol geslagen tienerhormonen. Algauw werd ze weer meegezogen in de bitterzoete wervelwind van emoties die Andrew vanaf het podium de zaal in wierp.

‘Gaat het, meisje?’ vroeg haar vader tussen twee stukken door. Ze keek hem verwonderd aan. Had ze zo erg haar adem zitten inhouden? Zijn vinger streek teder over haar wang, waardoor ze merkte dat die nat was van tranen. Ze lachte, verbaasd en verward.

‘Ja. Het gaat prima.’

Na afloop bleven vele mensen hangen om nog wat te drinken en opnieuw voelde Luna verbazing toen ze besefte hoeveel mensen waren komen opdagen voor het stuk. Hoe beroemd was Andrew eigenlijk? Hij was duidelijk de ster van de avond. Een diepe schaamte spreidde zich als een inktwolk uit in haar bloed toen ze besefte dat ze wel erg weinig interesse had getoond in zijn muzikale ondernemingen. Ze nam zich voor om in de toekomst een betere vriendin te zijn en haar eigen bekommernissen om vreemde dromen en enge mannen wat vaker opzij te schuiven.

Luna en haar vader waren bij Andrews moeder gaan staan. Terwijl de twee volwassenen diep in gesprek waren, scanden Luna’s ogen de ruimte. Ze zag Andrew verschijnen. Hoofden draaiden zijn kant op. De hele ruimte gonsde van lofbetuigingen, maar Andrew bleef stil en bescheiden als altijd. Met zijn verlegen glimlach en afgewende blik nam hij de complimenten in ontvangst terwijl hij zich een weg naar hen toe baande. Luna gloeide van trots. Toen hij eindelijk dichtbij genoeg was riep ze uit, niet in staat zich nog verder in te houden: ‘Dát was pas bovennatuurlijk!’ Andrew barstte in lachen uit en zij lachte mee, terwijl ze hem een stevige knuffel gaf. Luna voelde een diepe tevredenheid over zich komen, een eindeloze dankbaarheid dat deze bijzondere jongen haar vriend en toeverlaat was. Een warm gevoel nestelde zich in haar buik en heel even vergat ze dat haar leven tolde van onrust en onverklaarbare gebeurtenissen. Ergens in haar binnenste maakte zich, als een vlinder, een gevoel van hoop los, en één glorieuze avond lang geloofde ze dat alles goed zou komen. Dat alles normaal was.

Haar vriendschap met Andrew was als een oude trui gaan aanvoelen: warm en comfortabel. Luna had nooit eerder de luxe en het comfort gekend van iemand bij wie ze zonder nadenken zichzelf kon zijn, iemand voor wie ze geen geheimen hoefde te hebben en met wie ze dingen kon delen. Hoe afschuwelijk ze het verhaal over Andrews vader ook vond, tegelijkertijd voelde ze zich dankbaar en vereerd dat hij het aan haar had verteld. Soms zag ze opeens de glans uit zijn ogen verdwijnen, veranderde zijn blik, werd zijn zachte glimlach een lege huls. Dan wist ze dat hij dacht aan wat zijn moeder hem had verteld en aan de afwijzing van zijn vader. Maar toen Luna er voorzichtig naar vroeg schudde hij slechts zijn hoofd en veranderde hij van onderwerp. Hun verstandhouding en vertrouwen werd dieper met elk geheim dat ze deelden. Luna had op haar beurt verteld over Tunde en wat die had gezegd over haar krachten, en ze had haar twijfels geuit over haar eigen kunnen. Kon ze echt genezen? Was het meer dan dat? Ze wist het niet. Ze had ook, één keer, het gevoel van onheil aan Andrew proberen uit te leggen, maar was ermee gestopt toen hij haar niet-begrijpend aankeek. Ze kon het hem niet kwalijk nemen, ze begreep zelf amper wat ze voelde, laat staan waarom.

Andrew vond haar vreemde talenten supercool en moedigde haar aan om ze te ontdekken.

‘Ik weet niet wat voor bizarre dingen je allemaal kunt, maar je moet het absoluut uitzoeken,’ zei hij regelmatig. Luna voelde een opluchting die ze niet in woorden kon uitdrukken. Dat iemand haar accepteerde zoals ze was, was een openbaring voor haar, nieuw en heerlijk en opwindend. De maan kwam en ging, en steeds vaker zaten ze samen te fluisteren en te giechelen, wat hun scheve blikken van hun medeleerlingen opleverde. Op dagen dat ze niet naar school hoefden en het weer hen niet aan huis gekluisterd hield, trokken ze er vaak samen op uit. Andrew spoorde haar aan om te experimenteren met nieuwe kruiden of om trucjes te doen met dieren, iets waar Luna hem jammerlijk in teleur moest stellen omdat ze geen idee had hoe ze hen dingen zou moeten laten doen.

‘Soms gebeurt het gewoon,’ zei ze, waarop Andrews blik steevast als die van een teleurgestelde kleuter was die geen snoepjes kreeg. ‘Of komen zij naar mij toe...’ Waarop hij verwachtingsvol om zich heen keek. Dan moest Luna lachen en bekennen dat ze er geen controle over had. Ze vond het geweldig om met Andrew te hangen, om samen raar te zijn en om te roddelen over Thierry die, had Luna tot haar verrassing ontdekt, ook Andrew tegelijk gruwelijk aantrekkelijk en afschuwelijk arrogant vond.

‘Ik heb zo’n verschrikkelijke hekel aan hem!’ grauwde Luna op een dag na schooltijd, toen hij weer eens extra brallerig en irritant was geweest.

‘Ik ook.’ Andrew rolde met zijn ogen ter instemming.

‘Hij is zo... zo irritant! En kinderachtig. En gemeen. Argh! Gruwelijk knap ook, helaas.’ Luna schrok van haar eigen woorden, die ze er zonder nadenken uit had gefloept. Schichtig keek ze naar Andrew. Die zat tot haar verwondering gegeneerd naar de punten van zijn schoenen te kijken. Luna had durven zweren dat zijn kaken net een tint donkerder waren geworden.

‘Ja,’ kraakte hij uiteindelijk. ‘Gruwelijk knap inderdaad...’

Een beladen stilte viel tussen hen in. Luna wenste vurig dat ze wist wat ze moest zeggen. Maar het was Andrew die uiteindelijk schouderophalend de stilte verbrak.

‘Nou ja. Hij mag dan wel de knapste gast van school zijn, maar dat maakt hem nog geen vriendjesmateriaal.’

‘Nee,’ stemde Luna in. Ze scande Andrews gezicht, maar hij vermeed nog steeds oogcontact. ‘Voor ons allebei niet,’ voegde ze eraan toe. Ze hoopte maar dat het luchtig klonk. Tot haar opluchting zag ze een grijns rond zijn lippen verschijnen. Toen hij haar blik opving schoten ze allebei in de lach, en ze bleven lachen. Ze bleven lachen ook toen hun buiken er pijn van deden, ook toen hun wangen nat waren van tranen. Niet omdat het nou per se zo grappig was, maar omdat er een spanning van hun schouders was gevallen en omdat dat ruimte had gemaakt, en er was niks heerlijkers dan die nieuwe ruimte in hun vriendschap te vullen met gelach en vrolijkheid.

‘Laten we beloven,’ hikte Andrew met tranen in zijn ogen, terwijl hij zijn pink ophief, ‘dat als een van ons ooit wat met die ploert begint, we de ander opsluiten in een donkere kamer tot het over is.’

Luna proestte het uit. Alsof dat ooit zou gebeuren. Maar ze haakte haar pink in die van Andrew. ‘Ik zweer het.’

Toen lachten ze verder. Ze waren de bewaarders van elkaars geheimen, hadden in elkaar een bondgenoot en een veilige haven gevonden die ze allebei zo hard nodig hadden gehad.

Wanneer Andrew druk was met muzieklessen of repetities, ging ze naar de woonwagen van haar lerares die haar zaken leerde over de plantenwereld die ze niet voor mogelijk had gehouden.

‘Niemand kan beter weten dan jij dat de maan invloed heeft op de aarde,’ sprak de wijze vrouw, en Luna verdronk haast in haar woorden, wilde iedere snipper kennis ten volle in zich opnemen. Tunde leerde Luna welke kruiden ze moest planten bij nieuwe of bij volle maan, en dat ze sommige pas kon oogsten in het laatste kwartier. Ze leerde haar welke planten eetbaar en heilzaam waren, en hoe ze het beste thee kon trekken van kruiden. Soms vroeg Luna naar haar moeder, eerst aarzelend, maar later steeds gretiger. Dan kreeg Tunde een tedere glimlach op haar gezicht en vertelde ze een of andere anekdote over de vrouw op wie Luna zoveel leek. Een vrouw die ook, zo bleek, erg ongeduldig was geweest en snel boos op zichzelf, een feit dat Luna moeilijk kon passen in haar geïdealiseerde droombeeld van haar moeder.

‘Ach kind, je moeder was gewoon menselijk,’ verzuchtte Tunde op zulke momenten. Dan dacht Luna aan haar eigen tekortkomingen en was ze dankbaar.

Ondanks de donkere dagen was Luna gelukkig. Af en toe welde het gevoel van onrust op, maar ze overtuigde zichzelf ervan dat er niks aan de hand was. Er was immers niks ergs gebeurd. Ze veegde het ongemak en de duistere tinteling in haar achterhoofd weg met de wetenschap dat ze bijleerde en vrienden had. Ze zei tegen zichzelf dat in haar kleine wereld alles veilig was.

‘Psst, Luna.’ Andrew kwam naast haar lopen en deed duidelijk zijn best om zo onopvallend mogelijk te doen, wat Luna giechelig maakte. Hij deed vaak alsof ze een magisch en belangrijk geheim deelden, terwijl Luna het allemaal wat overroepen vond. Andrew leek te denken dat het feit dat ze dieren goed kon aanvoelen en dat ze kon genezen met kruiden een staatsgeheim van de bovenste plank was. Ze nam het er graag bij, blij dat hij zich over haar vreemde kantjes had gezet en normaal tegen haar deed. Andrew rolde met zijn ogen om haar duidelijke gebrek aan ernst.

‘De kat van mijn buren is ziek.’ Hij keek haar verwachtingsvol aan, alsof ze dat een waanzinnig nieuwtje moest vinden.

‘Ehmmm...’ Ze trok een wenkbrauw op, niet goed wetend wat hij van haar verwachtte.

‘Nou? Nu kunnen we eindelijk ontdekken of je ook dieren kunt genezen! Dat beest is inmiddels echt eeuwenoud, ze heeft een lamme poot en volgens mij wordt ze blind. Dus nou ja... zo heel erg is het niet als het niet lukt. Ze heeft haar beste tijd gehad.’

Luna keek vol walging en afkeer naar haar vriend. Die herstelde zich snel.

‘Zo bedoelde ik het niet! Ik bedoel... iedere dag extra die ze kan krijgen is mooi meegenomen! En... je kunt er niks fout mee doen, toch? En als het wel lukt, zou je mijn buurmeisje erg gelukkig maken. Het kind is vijf. Echt een superlief meisje. Ze is erg gehecht aan haar poesje.’

Luna stootte een geluid uit dat het midden hield tussen een grom en gesnuif. Emotionele chantage, werkelijk? Ze schudde verontwaardigd haar hoofd, stopte met wandelen en draaide zich om zodat ze recht voor Andrew kwam te staan.

‘Dat is gemeen van je. En het is echt niet oké om die poes als proefkonijn te gebruiken.’

Nu was het Andrews beurt om te grijnzen. ‘Proefpoes, bedoel je. Maar please, Luna, denk erover na. We hebben niks te verliezen. En heel misschien zelfs wel wat te winnen.’

Hij keek haar hoopvol aan. Luna zuchtte geïrriteerd. Ergens was ze natuurlijk wel benieuwd...

‘Goed, ik zal het proberen. Maar hou in het vervolg die slimme truken voor jezelf.’

Andrew probeerde zijn gezicht enkel onschuld te laten uitschijnen, maar hij kon zijn enthousiasme niet verbergen.

‘Morgen na school?’

‘Morgen na school,’ stemde Luna grommend in. Toen liep ze humeurig naar haar leslokaal. Nog maar twee dagen volhouden en ze had het alweer gered tot de vakantie.

De kat zag er miserabel uit. Ze lag op een kussen en bewoog zich amper toen twee vreemde tieners zich over haar heen bogen. Ze miauwde ook niet. Het was duidelijk dat het beestje aan het einde van haar krachten was, en Luna’s hart kromp samen van medeleven.

‘We gaan vanavond nog naar de dierenarts... voor een spuitje. Ze heeft genoeg geleden.’ De jonge vrouw die bij hen stond had een zachte stem en Luna vond haar meteen aardig. ‘Wat sympathiek van je dat je langskomt, Andrew. Ik wist niet dat je zoveel had met onze kat?’

‘Nou...’ Luna zag dat Andrew zijn woorden voorzichtig woog. ‘Ik zou het zo erg vinden voor Pilar.’ Luna begreep dat Pilar het dochtertje moest zijn. ‘En mijn vriendin Luna hier...’ Hij keek haar even doordringend aan. ‘... is erg goed met kruidenremedies. Misschien kan zij proberen om Feniks te helpen?’

De vrouw fronste haar wenkbrauwen. ‘Kruidenremedies? Ik weet niet, hoor...’ Ze keek Luna keurend aan. ‘Werkt dat dan bij dieren?’

Luna voelde zich rood worden. ‘Nou, dieren weten vaak zelf instinctief welke planten hen kunnen helpen, dus...’ Ze maakte haar zin niet af. Ze wist het gewoon niet, of het hielp bij dieren, en plots voelde ze zich erg schuldig over het gebruiken van de oude Feniks als proefkonijn.

‘Wat als het haar nog zieker maakt?’ De vrouw keek oprecht bezorgd en Luna begreep dat ze de laatste uren van haar huisdier niet nog pijnlijker wilde maken dan ze al waren.

Luna schudde haar hoofd. Ze had de vrouw graag verzekerd dat dat niet het geval zou zijn, maar ze wist het simpelweg niet zeker. Stel je voor dat het dier opeens nog meer zou gaan lijden, of erger: nóg eerder zou sterven door haar kruiden! Nee, die verantwoordelijkheid kon ze niet dragen. Ze wilde zich net excuseren en vertrekken, toen een klein stemmetje in de deuropening klonk.

‘Mammie?’ Het meisje had net zulke mooie donkere ogen als haar moeder, en de bezorgdheid stond te lezen op haar schattige gezichtje. ‘Is poesje al beter?’

Het meisje kwam de kamer in getrippeld en keek verwachtingsvol naar de kat, maar ook nu vertoonde die geen teken van herkenning of beterschap. Teder legde ze haar hoofdje op de buik van het zieke dier. ‘Feniksje, ik hou van je.’ Ze aaide de kop van het beestje.

Haar moeders gezicht was vervormd door spijt en verdriet. Ze keek Luna recht in de ogen en knikte. ‘Oké. Probeer maar.’

Luna was verbouwereerd door deze plotselinge ommekeer, maar voor ze wat kon zeggen waren moeder en dochter al de kamer uit gelopen. Andrew had op voorhand de symptomen aan haar beschreven, dus Luna had planten meegenomen waarvan ze dacht dat die konden helpen. Ze pakte de kleine vijzel en de thermoskan met heet water, die ze thuis had opgepikt, uit haar tas, en plotseling voelde ze zich compleet belachelijk. Wat haalde ze zich in haar hoofd? Ging ze nu echt dierendokter spelen? Luna schudde haar hoofd, maar Andrew moedigde haar aan.

‘Kom op, Luna. Baat het niet, dan schaadt het niet.’

Daar had ze nog steeds zo haar twijfels over, maar ze zette door. Ze begon de kruiden te bereiden. Toen legde ze, voor het eerst sinds ze waren binnengekomen, haar hand zachtjes op het kopje van de poes. Luna voelde meteen een siddering onder haar hand door het beestje heen gaan en schrok. Ze keek naar Andrew, maar die had duidelijk niks gemerkt en keek verwachtingsvol toe wat ze zou gaan doen.

Aarzelend haalde Luna haar hand weer weg. De kat opende haar ogen en keek Luna aan. Ze legde haar hand nu op de buik van het beestje, waar de infectie zat. Met haar ogen volgde de kat elke beweging die ze maakte. Andrew hield zijn adem in. Weer ging er een schok door de poes heen. Ze miauwde zachtjes. Sissend liet Andrew zijn adem ontsnappen, maar hij zei niks. Zacht en zonder nadenken streelde Luna het beestje over de volledige lengte van haar lichaam. Ze hief haar kopje.

‘Kom, drink,’ prevelde Luna.

De kat dronk. Na de eerste likjes aan het kruidenmengsel wendde ze haar kopje af, maar al gauw ging ze verder en dronk ze moedig het kommetje leeg dat Luna voor haar had bereid. Andrew had nog steeds geen woord gezegd, maar Luna voelde dat hij net zo gespannen was als zij. Na het drinken legde het dier haar kopje weer neer en sloot haar ogen. Luna beet op haar lip. Zou ze in slaap vallen? En dan? Moesten ze wachten tot ze weer wakker werd? Zou ze wel wakker worden? Toen, na tien seconden al, draaide de kat zich op haar rug en rekte zich uit, alsof ze net wakker was geworden uit een diepe en verkwikkende slaap. Feniks rolde op haar buik, stond op en kromde haar rug, haakte toen haar nagels in het tapijt en stretchte haar voorpoten. Opgewonden keek Luna naar Andrew, maar die zat verbijsterd en met open mond naar het schouwspel voor hem te kijken.

‘Onmogelijk,’ fluisterde hij.

Maar Feniks likte nu haar vacht alsof er niks was gebeurd. Toen stond ze op, liep parmantig naar de deur en begon er klaaglijk naar te miauwen. Luna keek de kat nadenkend na. Er was iets wat niet klopte. Iets wat niet in het plaatje paste... Toen ademde ze diep in, haar ogen werden groot. Dat kon niet. Een vreemd gevoel werd in haar wakker, als een afwisselend koude en warme spiraal die diep in haar buik begon en steeds groter werd.

‘Andrew...’ Haar hart hamerde in haar keel. ‘Zei je niet dat ze een lam pootje had?’

Andrew keek haar verward aan. Toen werden ook zijn ogen zo groot als schoteltjes en zijn mond zakte, alweer, open. ‘Dat kan niet!’

‘Kom, Feniks!’ Luna knielde en strekte haar hand uit naar het beestje, dat meteen aan kwam trippelen. De kat liep elegant en zonder haperingen. Van een lam pootje was geen sprake. Het monster in Luna’s buik werd wakker en brulde luid.

Luna was onrustig. Ze woelde en draaide in haar bed, stond op om door het raam te kijken, ging water drinken. Waarom probeerde ze tegen beter weten in te slapen? Ze probeerde steeds maar om te passen in het ritme van normale mensen, van het leven en de maatschappij. Maar die nacht kon ze het zelfs niet proberen. Wat was het nut ook? Zo geruisloos mogelijk schoof ze de deuren naar de tuin open en stapte de donkere nacht in. Wolken versluierden het weinige maanlicht dat er was, maar Luna trok het zich niet aan.

Ik ben niet normaal, dacht ze steeds maar weer. Tot voor kort had ze wel geweten dat ze anders was, natuurlijk wel, maar niet fundamentéél anders. Een beetje een eenling misschien, een vreemd meisje met andere voorkeuren, iemand met een bijzondere band met de natuur en met dieren. Oké, plantengeneeskunde was misschien een wat vreemde hobby voor een meisje van haar leeftijd. Ze had zich meer dan eens een freak gevoeld. Maar nooit zoals die dag. Nooit zoals het moment dat het besef haar opeens in de maag stampte en alle lucht uit haar lichaam verdween, toen de wereld om haar heen vloeibaar werd en het haar duizelde van ontsteltenis. Pas nu begon ze de woorden van Tunde echt te begrijpen.

‘Je hebt macht over het leven, Luna.’

Ze ijsbeerde door het gras. Had ze vandaag echt het leven van die poes gered? Andrew was er alvast van overtuigd. Hij had haar aangestaard alsof ze van een andere planeet kwam, maar hij was achteraf waanzinnig enthousiast geweest. Zelf wist ze het niet zo. Ze herinnerde zich de schokjes die door het poezenlijfje waren gegaan, de kat die haar had aangekeken. Toen waren er nog helemaal geen kruiden aan te pas gekomen. Wat betekende dat? En een genezing van een ziekte was één ding, maar wat was dat met die poot? Verlammingen konden toch nooit genezen worden? En als ze dat bij dieren kon, betekende dat dan dat het bij mensen ook zou lukken? Was de link naar magie die die afschuwelijk enge man had gelegd misschien helemaal niet zo absurd? Terwijl ze terug naar binnen liep, de trap op, piekerde ze verder.

Het is een enorme kracht en een nog grotere verantwoordelijkheid.

Ze hoorde het haar oude leermeesteres nog zo zeggen. Toen had ze niet geweten wat ze ermee bedoelde. Nu begon ze een vermoeden te krijgen, maar het was een gedachte die haar niet beviel, die boven haar uit leek te torenen als een steile bergwand. Ze was nog maar zestien! Hoe kon ze in hemelsnaam een verantwoordelijkheid over het leven dragen? En betekende dit dat ze nu voortdurend alles en iedereen moest gaan genezen? Wat als het niet lukte? Luna plofte weer in haar bed en stootte een gefrustreerde kreet uit, gesmoord door haar kussen. Morgen zou ze naar Tunde gaan. Ze móést naar Tunde gaan. De oude vrouw had duidelijk geweten wat haar te wachten had gestaan, waarom had ze haar niet beter gewaarschuwd? Tunde moest haar leren hoe ze hiermee om kon gaan. Zij had duidelijk meer verstand van die dingen. Tunde... Luna probeerde dieper en langzamer te ademen en zich te ontspannen. Ze zag de oude woonwagen voor zich, met die heerlijke huiselijke warmte. Ze rook de bloemige, kruidige geur die er steeds hing en ze zag de oude, kleurige meubeltjes. Ze hoorde het zachte kraken van de plankenvloer terwijl de oude vrouw rondscharrelde in haar minuscule keukentje. Luna leek van bovenaf neer te kijken op het tafereel, het o zo rustige, kalmerende tafereel. Haar adem werd dieper, haar oogleden ontspanden zich. Nog hoger zweefde ze, ze keek nu op het dak van de woonwagen neer, ze zag de warmgele rechthoekjes waar het licht door de raampjes heen viel op het dikke, vochtige gras. Nog hoger ging ze nu, tot het licht slechts een vlekje was geworden. Ondanks de bewolkte nacht zag ze duidelijk de scheidingslijn tussen het bos en de velden onder zich. Het zou koud moeten zijn, maar zo voelde het niet. De wind streek zacht als een streling over haar vleugels en ze voelde zich vrij, vrij! Ze keek naar beneden, naar de velden onder zich, speurend naar iets, naar wat? Daar! Een klein zwart vlekje bewoog zich nietsvermoedend door de lage begroeiing, snuffelend, zoekend, beducht voor ieder geluid. Ze voelde de bescherming van het hoge gras om haar heen, de onzichtbaarheidsdeken van de nacht. Ze rook een zaadje, hield het tussen haar pootjes, beet er kleine nibbeltjes af. Toen liet ze zich vallen, stak haar klauwen voor zich uit. De wind zoefde om haar heen nu, ving haar op. Ze was bijna geruisloos, een spook in de nacht. Hoorde ze wat? Ze spitste haar oren. Uit de lucht zag ze een zwarte schaduw naar beneden vallen. Nee! Ze moest vluchten! Paniek en instinct brachten haar kleine lijfje als een pijl in beweging. Ze spreidde haar klauwen, trefzeker, en greep triomfantelijk haar prooi beet...

‘NEE!!!’ Luna zat weer rechtop in bed, badend in het zweet en hijgend alsof ze zonet... op jacht was gegaan? Nee, nee, dat kon niet. Ze was een muis geweest. Maar ook een uil, wist ze. Jager en prooi. Tegelijk. Het eerste schemerlicht viel door de ramen. Luna’s hoofd bonkte zwaar. Tunde. Ze moest naar Tunde toe.

Ze rende. De fiets was sneller geweest, maar ze had behoefte aan rennen. De kou sneed als scheermesjes door haar borst, en ze was blij dat de pijn haar wakker en alert maakte. Ze leefde. Zíj wel. Terwijl ze steeds verder rende werd het langzaam dag, de zon begon op te komen en het beloofde een stralende en heldere dag te worden. Luna was buiten adem, haar borst piepte en haar bloed suisde luid in haar oren.

De deur van de oude woonwagen stond op een kier maar ze zette er geen vraagtekens bij. Tunde zat wakker aan de kleine tafel en keek haar donker aan. In haar blik lag een somberheid waar Luna geen oog voor had.

‘Ik heb dromen,’ zei ze zonder omwegen. Ze hijgde zwaar van het lange rennen, maar nam de tijd niet om op adem te komen.

De oude vrouw knikte.

‘Ik... Ik lijk wel andere wezens te zijn. Het lijkt alsof mijn geest zich in andere wezens verplaatst.’ Luna ijsbeerde onrustig rond op de kleine oppervlakte die ze had, zonder haar vriendin aan te kijken, verdronken in haar eigen bezorgdheden. ‘Eerst was ik een wolf. Een wolf! Ik rende door de nacht en ik huilde naar de maan. Ik zweer je, even dacht ik dat ik een weerwolf was.’ Een bibberig lachje ontsnapte haar. ‘Toen een plantje. Een zaadje dat ontkiemde, kun je je dat voorstellen? En ik zweer het je, vannacht was ik een uil... en de muis waar hij op jaagde. Tegelijkertijd! Ik heb vannacht een muis vermoord, Tunde! En ik ben doodgegaan! Wat is er met mij aan de hand?’ De laatste woorden kwamen er hoog en schril uit, paniekerig haast, en eindelijk was Luna blijven stilstaan om haar mentrix aan te kijken.

Tunde keek ernstig. De vrouw legde haar hand zacht op Luna’s arm, keek haar diep in de ogen. ‘Ik zie een vurige kracht in jou, Luna. Krachten die te groot zijn om beteugeld te worden door een kind. Ik heb je gewaarschuwd. Nu je een vrouw bent is je ware kracht ontwaakt. De tijd van spelen is voorbij.’

Luna schrok van de donkere diepten in Tundes ogen en de ruwe heesheid van haar stem. De greep op haar arm werd steviger.

‘Je moet uitkijken, kind. Wie de macht over leven bezit, zal ook geconfronteerd worden met de dood. Het een bestaat niet zonder het ander. De kracht van de natuur is niet te onderschatten. Jij draagt die kracht in jou, maar je zult die moeten leren beheersen.’

Luna voelde haar hartslag, die amper gekalmeerd was na het lange rennen, opnieuw omhooggaan. Plots voelde ze een wilde angst in zich opkomen, wilde ze weg, naar buiten. Ze wilde ergens anders zijn, iemand anders, ze wilde niet horen wat Tunde te zeggen had, ze wilde ontsnappen, maar de greep van de oude vrouw was als ijzer om haar arm. Donkere wolken begonnen zich samen te pakken aan de hemel – waar waren die opeens vandaan gekomen?

‘Ben je klaar, Luna Dubois, om de Levenskracht in jou te ontketenen?’

De jonge dag werd donker en dreigend, schaduwen vielen over de frisse ochtend, een wind stak op.

De oude vrouw kneep nog harder. ‘Ben je klaar om in te zien wat je werkelijk bent?’

‘Stop!’ schreeuwde Luna.

Door de openstaande deur van de woonwagen kwam een harde windvlaag binnenwaaien die haar haren de lucht in wierp en ze wild om haar hoofd liet wapperen. Tundes rokken en sjaals golfden razend om haar heen. Luna probeerde zich los te rukken, balde haar vuisten. Het werd haar te veel, de wereld tolde, ze moest ademen.

‘Stop!’

De wind ging liggen, nog plotser dan hij was gekomen. De donkere wolk die net nog voor de laagstaande zon had gehangen, was verdwenen.

Het oude vrouwtje had haar greep verslapt en haar hand lag nu slechts in zachtheid op Luna’s huid. Ze glimlachte warm, maar met een zweem van droefheid naar het meisje, en knikte.

‘Hoe... Hoe deed u dat? De wind en...’ Luna keek niet-begrijpend naar de heldere lucht.

‘O, maar meisje...’ Het gezicht van het oudje stond oprecht verbaasd.

Een diep onbehagen bekroop Luna van binnenuit.

‘Weet je dat dan niet? Dat was ik helemaal niet, Luna. Dat deed je helemaal zelf.’

11.

Luna zakte door haar knieën. Gelukkig voor haar stond er een stoeltje om haar op te vangen, maar dat registreerde ze amper. Verbluft staarde ze naar Tunde.

‘Dat kan niet,’ zei ze, na wat een miljoen stroperige seconden leken. Ze herkende haar eigen stem niet, een hese en krakende echo. In haar hoofd hoorde ze enkel die woorden, schreeuwend: Dat kan niet, dat kan niet!

Tunde ging voorzichtig naast haar zitten en pakte haar hand vast alsof het een breekbaar stukje glas was.

‘Ik begrijp dat je het moeilijk hebt om te bevatten wat...’

‘Nee,’ zei Luna simpelweg. ‘Nee. Het kan gewoon niet. Het is onmogelijk. Niemand kan het weer beïnvloeden.’

Tunde keek haar aan met een diepe tristesse in haar ogen en zuchtte. ‘Luna...’

Maar Luna was al opgestaan. Ze keek verwilderd naar Tunde, alsof die een gevaarlijk dier was dat haar zou kunnen aanvallen.

‘Nee,’ fluisterde ze. Toen draaide ze zich om en begon te rennen.

Luna rende alweer; zonder iets te zien, zonder wat te horen. Haar voeten denderden op de aarde, haar paniek ging haar vooruit. De koude ochtendlucht klauwde in haar longen, haar lichaam schreeuwde in pijn maar ze hoorde het niet, ze moest weg, weg, verder, rennen. Hoe was ze hier in godsnaam terechtgekomen? Wat had haar tot dit punt gebracht, dit moment dat haar hele wereld instortte als een ijspaleis? Onwillekeurig groef ze in haar hoofd naar hoe het allemaal begonnen was, naar een beginpunt, een grote omwenteling. Wanneer was alles anders geworden? De nacht dat het bos haar had gewaarschuwd voor een vreemde kracht die was binnengedrongen in haar wereld? De dag dat ze Tunde had ontmoet? Het moment dat ze ongesteld was geworden? Had ze ervoor kunnen zorgen dat de zaken anders waren gelopen? Steeds verder rende ze, dwars door winterse takken en struiken die naar haar leken te grijpen. Een donkere gedachte kwam bij haar op. Had het misschien iets met Andrew te maken? Was het immers niet rond dezelfde tijd dat ze hem ontmoette dat ze dat dreigende gevoel had gekregen? Haar gezicht vertrok in een pijnlijke grimas. Nee, het was onmogelijk dat de donkere schaduw die ze binnen in zich meedroeg wat te maken had met haar vriend, met die schuchtere en zachtaardige jongen die ze zo was gaan vertrouwen. Nóg harder begon ze te rennen nu, dood hout geselde haar handen en haar gezicht, blind van tranen liep ze verder het bos in, verder de omarming in van datgene waar ze altijd haar toevlucht had gezocht.

Ze viel. Een uitstekende boomwortel hield haar tegen en ze kwam met een smak op de koude aarde terecht. De lucht verdween met een klap uit haar longen. Even bleef ze verdwaasd liggen, de stilte suizend in haar oren. Toen begon ze te huilen. Het leek alsof haar lichaam in duizend stukjes verkruimelde. De klap van de val leek iets in haar te hebben losgemaakt, alle vermoeidheid, alle onrust, alle twijfels over wie ze was en wat ze kon, alles had zich opgehoopt tot één gigantische bal verdriet, en ze had het idee dat ze die bal nu ogenblikkelijk kwijt moest, dat ze anders niet zou overleven, dat ze niet meer verder kon.

‘Ik ben zestien! Ik wil dit helemaal niet, ik heb hier niet om gevraagd!’ Ze balde haar vuisten en schreeuwde tegen de grond, kromp in elkaar van onuitgesproken pijnen, snikte de aarde nat met haar verdriet. Tijd hield op te bestaan, de wereld stond stil. Uiteindelijk, toen haar tranen op waren en haar geest leeg, rolde ze zich op als een foetus en verstilde ze. Ze werd gedragen en omarmd door de bomen waartussen ze was opgegroeid, het bos dat haar al kende sinds ze klein was, het krioelende leven waar ze thuishoorde. Ze wist niet hoelang ze daar zo lag. Misschien was ze zelfs in slaap gevallen, want toen ze haar ogen weer opende was het licht van de dag veranderd. Ze werd zich bewust van een zachte warmte tegen haar aan en zag, tot haar verwondering, een eekhoorntje, opgerold in haar schoot.

‘Hé jij,’ zei ze zachtjes. ‘Moet jij niet in je nestje zitten?’

Ze wist dat eekhoorns geen echte winterslaap hielden, maar de beestjes kwamen ’s winters zelden hun nestje uit. Het warme lijfje gaf haar een overweldigend gevoel van troost en dankbaarheid. Ze aaide het beestje. Toen ze rechtop ging zitten klom hij snel op haar armen, haar hoofd, en verdween toen de boom in. Toen pas merkte Luna nog een aanwezigheid op. Iets verderop, in de schaduwen van het struikgewas, stond een ree. Zonder iets te doen, niet schichtig of angstig, stond ze daar gewoon naar Luna te kijken. Luna kreeg opnieuw een brok in haar keel.

‘Bedankt,’ fluisterde ze, haar stem dik van tranen. Niet tegen de ree in het bijzonder, maar tegen het hele bos dat haar, zoals altijd, onvoorwaardelijk welkom had geheten en dat haar op haar zwakste moment bescherming had geboden.

Dit ben ik, dacht ze. Ik ben Luna, kind van de natuur.

Ze was boos geworden op Tunde, op de wereld en het leven in het algemeen, maar waarom eigenlijk? Omdat ze krachten had? Luna herinnerde zich de vraag die haar vader haar enkele maanden geleden had gesteld: ‘Zou je het anders willen?’ Het antwoord was toen, was nog steeds, en zou ook, wist ze met stellige zekerheid, altijd blijven: nee. Ze was wie ze was en ze zou met niemand willen ruilen, niet als het betekende dat ze haar band met de natuur ervoor zou moeten opofferen.

Ze zuchtte, stond op. Toen werd ze nog iets gewaar, iets wat haar niet eerder was opgevallen: op de takken die haar omringden waren de minuscuulste knopjes te zien, kleine groene puntjes die de belofte van leven in zich hielden. Ze voelde een enorme hoop in zich opwellen. Luna dacht aan alles wat Tunde haar had verteld.

‘Ik ben geboren op het kruispunt van leven en dood,’ prevelde ze. ‘Van dag en nacht. Van licht en duister.’

En hier zag ze, voor haar ogen, de terugkeer van het leven. Een voorzichtige gedachte kwam in haar bovendrijven. Misschien was haar verdriet, haar pijn, haar ineenstorten van die dag wel een soort wedergeboorte.

‘Misschien is het zwaarste wel voorbij.’ Ze zei het hardop, tegen niemand in het bijzonder. Ze herinnerde zich dat Tunde had gezegd dat het eindigen van een cyclus altijd pijn met zich meebracht. Ze dacht aan wat haar vader haar had verteld over haar eerste levensdag, hoe moeilijk ze het had gehad. En plots openbaarde zich een werkelijkheid aan haar, een simpele waarheid die zo zwaar was als een rotsblok in haar maag, en haar tegelijkertijd vleugels gaf: ze was een nieuwe cyclus begonnen. Een cyclus waarin ze volwassen zou zijn, waarin ze bizarre krachten en grote verantwoordelijkheden zou dragen. Had ze hierom gevraagd? Nee. Maar dit was wel wie ze was. Ze zou moeten leren ermee om te gaan. Dit was nu haar nieuwe leven. Fluisterzacht streelde ze het lentedons op de ongeboren blaadjes onder haar vingertoppen.

‘Het leven is niet te stoppen,’ mijmerde ze. Ze wist dat haar nog zware tijden te wachten stonden. De kracht die ze die ochtend had waargenomen was ontzagwekkend en ronduit angstaanjagend. Die kracht kunnen controleren zou niet vanzelfsprekend zijn. Ze beet op haar lip terwijl een nieuwe golf van wanhoop aan kwam rollen, maar ze duwde het gevoel snel weer weg.

Ik heb Tunde, dacht ze. Ik heb de natuur om me heen. Het komt wel goed.

En gesteund met de gedachte aan een nieuwe lente en de terugkeer van het leven begon ze haar weg naar huis te zoeken. Ze stond er niet alleen voor. Er was hoop.

‘Ik heb je gebeld, weet je.’

Luna schrok zich kapot. Ze had amper de deur opengemaakt en sloeg die nu haastig achter zich dicht.

‘Pap! Ik...’ Ze zweeg, wist niet wat ze moest zeggen.

‘Je was er niet toen ik opstond. Geen briefje, niet bereikbaar. Niks. De hele godganse dag ben je weggebleven. Geen teken van leven heb je gegeven.’

Nu pas zag ze de grijze schaduwen in zijn gezicht, de vermoeidheid in zijn doffe ogen. Haar hart schroeide van schuldgevoel. Ze werd overweldigd door compassie en de immense behoefte om voor hem te zorgen, om te zorgen dat alles oké met hem was.

‘Je lijkt zo ver weg, meisje.’ Hij fluisterde het terwijl hij oeverloos voorzichtig, alsof hij bang was haar te breken, met zijn vingers door haar haren gleed. De droefheid in zijn blik was eindeloos. ‘En ik weet niet waar je heen bent.’

Luna slikte. ‘Het spijt me, pap. Echt waar. Het is niet mijn bedoeling je buiten te sluiten. Ik heb gewoon...’ Ze haperde. Het liefst zou ze hem alles vertellen. Over de vreemde krachten die ze leek te bezitten. Over de onthullingen van Tunde en het vage voorgevoel dat haar al maanden plaagde. Over hoe ze zichzelf staande probeerde te houden in dit alles, hoe ze ondanks alles normaal probeerde te zijn maar er niet in slaagde. Maar ze kon het niet. Intuïtief wist ze dat, als ze haar vader alles zou vertellen waar ze mee worstelde in de wakkere uren van maanverlichte nachten, hij van pure zorgen ogenblikkelijk tien jaar ouder zou worden. En hij zou haar waarschijnlijk naar een psycholoog sturen – op z’n minst. Geen mens zou haar geloven als ze vertelde over haar natuurkrachten. Nou ja, behalve Tunde natuurlijk. Maar Tunde kwam uit een andere wereld, een wereld waarin vreemde krachten helemaal niet zo vreemd leken. En Andrew, die ook. Maar ja, dat was haar beste vriend, en had hij niet met zijn eigen ogen herhaaldelijk gezien wat ze kon, dan had hij het vast en zeker ook niet geloofd. En die vreemde man was er ook nog. Maar dat was een krankzinnige. Toch?

‘Luna?’ Haar vader keek haar verwachtingsvol aan en ze vroeg zich gedesoriënteerd af hoelang ze al zwijgend stond na te denken. Ze glimlachte haastig. Hij mocht niks weten, besloot ze. Het zou niet goed voor hem zijn. Zijn vaderhart zou breken door zoveel onmogelijkheden.

‘Ik ga gewoon door een moeilijke periode.’

Luna sloeg snel haar ogen neer toen ze het onpeilbare verdriet in zijn blik zag. Meer dan ooit besefte ze hoeveel pijn ze hem deed door er steeds maar op uit te trekken. Het was niet zozeer haar veiligheid waar hij bang voor was – in al die jaren was haar immers nooit wat overkomen. Het dorp en de omringende bossen hadden altijd veilig aangevoeld en hij wist dat Luna zich niet in domme avonturen zou storten. Nee, hij had verdriet omdat ze van hem wegliep. Omdat ze – iedere keer als ze de nacht in dook of ergens heen ging waar hij haar niet kon volgen – een klein beetje meer verdween, een klein beetje meer ongrijpbaar voor hem werd. Hij begreep haar niet. Hoe graag hij ook zou willen, hoe graag zijzelf het ook zou willen, er lag een wereld tussen hen in, een kloof die zelfs met onvoorwaardelijke liefde en de allerbeste bedoelingen niet overbrugd kon worden. Terwijl ze dat besef in zich voelde opkomen, zonk Luna’s hart als een koude, zware steen in haar buik. Voor het eerst wist ze dat haar eigen ogen de hopeloosheid in de zijne weerspiegelden. Ze hield van haar vader, meer dan van wie dan ook. Maar ze begreep dat hij in deze nieuwe cyclus niet langer haar beschermer kon zijn. Hoe graag ze ook zou willen dat het anders was, met een zwaar gemoed besefte ze dat ze niet langer zijn kleine meisje was.

Luna keek om zich heen in haar vertrouwde kamer en zag plots alles met nieuwe ogen. De verweerde en krakende houten vloer, waar op verschillende plekken kleurrijke tapijtjes voor wat zachtheid zorgden. Haar bureautje vol planten onder het dakraam, het bed waar ze zowat haar halve leven in wakker had gelegen. Het zicht over de velden en het bos in de verte vanuit haar andere raam, weg van het dorp, van de mensen. Hoe vertrouwd alles ook was, Luna voelde zich er niet langer als in een veilig nest. Alsof er tot op dat moment een magische bescherming over de plek had gelegen en die opeens was opgelost in het niets. Maar ze wist dat het dat niet was. Het was niet de kamer die veranderd was, maar zijzelf. Het besef van haar anders-zijn en haar verantwoordelijkheid kwam weer aan als een stomp in haar maag en Luna wilde niks liever dan wegkruipen onder de verleidelijk zachte donsdeken die daar op haar lag te wachten, wegkruipen voor de wereld en terugkeren naar een tijd waarin ze niet beter wist. Vermoeidheid golfde over haar heen, zoog haar bijna de verleiding van de slaap in. Ze twijfelde. Ze wilde teruggaan. Terug naar Tunde, de enige persoon ter wereld die zou weten hoe ze hiermee om moest gaan, de enige persoon die haar kon helpen om deze last te dragen. Tunde zou haar helpen om te begrijpen wie ze was, om die vreemde talenten te accepteren en te ontwikkelen. En natuurlijk moest ze zich verontschuldigen voor haar kinderlijke uitbarsting van die ochtend. Maar ze kon de lokroep van haar bed niet weerstaan. Luna liet zich vallen en viel, aangekleed en wel, in een diepe, droomloze slaap.

Er klonk een klop op de deur en haar vaders hoofd verscheen.

‘Zullen we samen wat gaan doen?’ De hoopvolle klank in zijn stem deed haar vanbinnen in elkaar krimpen en het schuldgevoel laaide weer hoog op.

Ze beet op haar lip. Ze was pas wakker en was geschrokken toen ze zag hoe laat het al was. Ze had de hele nacht doorgeslapen, tot diep in de ochtend.

‘Het spijt me, pap. Ik moet...’ Wat moest ze zeggen?

‘Het moment van mijn geboorte was zo uniek getimed dat ik er bizarre krachten aan over heb gehouden en nu moet ik die leren controleren?’

‘Ik moet naar een oude vrouw die in een woonwagen woont en alles over planten en de werking van de natuur weet om haar advies te gaan vragen?’

Ze zuchtte en terwijl ze dat deed zag ze besef opdoemen in zijn ogen. Hij zag er zo verslagen uit, zo teleurgesteld, dat ze zich de haren uit het hoofd wilde trekken. Waarom kon ze niet gewoon de oude Luna zijn, zijn kleine meisje? Waarom kon hij niet, zoals hij altijd was geweest, haar rots in de branding zijn? Kon ze haar metamorfose, haar vragen, haar tocht naar Tunde niet nog heel even uitstellen? Maar ze wist dat het geen zin had. Dit was niet iets waarvoor ze hem kon sparen. Ze moest eerst duidelijkheid krijgen over zichzelf voor ze weer echt vol aandacht tijd met haar vader kon doorbrengen. Dit ging voor.

‘Het spijt me, pap,’ zei ze voorzichtig. ‘Vandaag liever even niet. Maar het wordt lente!’ Ze forceerde een opgewekte glimlach. ‘Dan kunnen we weer samen in de tuin werken, of gaan wandelen, of wat jij maar wil!’

Hij glimlachte droevig en zweeg even nadenkend. ‘Ik besef dat ik niet van je kan vragen dat je je vrije tijd met die oude vader van je doorbrengt,’ zei hij toen zacht. ‘Ik besef dat je op een leeftijd bent gekomen dat je niet meer alles met me deelt. Maar ik hoop dat je weet dat ik hier voor je ben. Altijd.’

Luna slikte. Ze liep om het bed heen naar de deur en sloeg haar armen om hem heen. Ze had opeens het gevoel dat het al heel erg lang geleden was dat ze dat had gedaan. Ze kreeg zelfs het idee dat ze gegroeid was sinds hun laatste omhelzing, dat haar hoofd nu hoger op zijn borst lag, maar dat leek haar een absurde gedachte.

Ze maakte zich los en keek hem indringend aan. ‘Dank je,’ zei ze, en ze hoopte dat hij de oprechtheid in haar stem kon horen.

Hij knikte. ‘Ga nu maar, jij gek natuurkind.’

Even vroeg ze zich af hoeveel hij eigenlijk wist. Was er een zesde zintuig dat ouders vertelde waar hun kind mee worstelde? Toen haastte ze zich naar beneden, schrokte zowat de hele inhoud van de koelkast uitgehongerd naar binnen, sprong op haar fiets en fietste terug de wereld in.

Het was koud in de lucht, de winter was nog lang niet uit de grond getrokken, maar de dag was deugddoend fris. Iedere ademteug voelde als het inhaleren van duizenden kleine kristalletjes, en vlak onder de oppervlakte voelde Luna leven zinderen. In zichzelf, in de lucht, in de grond. De slaap en het eten hadden haar goedgedaan. Ze lachte zachtjes voor zich uit terwijl de kou door haar jeans heen trok en haar dijen langzaam maar zeker gevoelloos maakte. Ondanks alles straalde Luna. Ze rook het in de lucht, ze voelde het kriebelen, ze zag het overal om haar heen als ze maar goed genoeg keek. Het was een allereerste prille lentedag, zonnestralen kwamen verlegen tevoorschijn, als een kind dat eerst voorzichtig met haar tenen wilde proeven van het water. Warm was het niet, verre van zelfs, maar er zat hoop in de lucht, een eerste kronkeling van leven die niet meer te stoppen viel. Luna’s hart bloeide open en tegen de tijd dat ze aankwam op het veld waar Tundes woonwagen stond was ze opperst gelukkig. Ze had het gevoel dat niks haar dag stuk kon maken; ze zoog de frisse lucht tot diep in haar longen en deed, na eerst even rond te kijken, wat koprollen in het vochtige gras. Ze maakte zichzelf wijs dat ze geen haast had, wilde zo graag nog even genieten van dit onbezorgde gevoel. Ze lachte hardop, naar niks of niemand in het bijzonder. Een paar konijntjes kwamen nieuwsgierig kijken en hopten, toen ze ging zitten, gretig op haar schoot. Een voorzichtige vlinder ging op het puntje van haar schoen zitten. Luna’s geluk was compleet. Ze kon zich niet voorstellen dat iemand meer dan dit nodig zou hebben om tevreden te zijn. Even, heel even, waren alle gedachten aan vage voorgevoelens en aan vreemde krachten uit haar hoofd weggeblazen door de frisse voorbode van de lentebries. Zo zat ze in het gras, stilletjes voor zich uit te stralen, zich vaag bewust van een klamme vochtigheid die door haar broek heen trok, toen ze een figuur gewaarwerd aan de rand van het veld. Iemand stond naar haar te kijken! Luna kneep haar ogen tot spleetjes. Ook al stond hij te ver weg om zijn gezicht goed te kunnen zien, ze herkende met stellige zekerheid de vreemde man die haar nu al een paar keer had benaderd. Een misselijkmakend gevoel borrelde op in haar slokdarm. De konijntjes wipten weg en Luna balde haar vuisten. Wat deed die vent hier? Stond hij haar te bespieden? Kwam hij voor Tunde? Kenden die twee elkaar misschien? Zo vrolijk en onbezorgd als ze net nog was geweest, zo afschuwelijk voelde ze zich nu. Een vreemde mengeling van emoties schoof over haar gemoed, als een donderwolk op een zomerdag. Haar buik kolkte en woelde. Ze stond op en draaide zich van hem weg; kneep haar ogen hard dicht in een poging het nare gevoel in haar binnenste wat te verdrijven.

‘Vertel hem gewoon dat hij weg moet gaan. Dat hij je met rust moet laten,’ zei ze tegen zichzelf. Hoewel ze het alleen maar fluisterde, schrok ze ervan hoe verstikt haar stem klonk.

‘Wees sterk.’ Ze balde haar vuisten en draaide zich weer om, klaar om op hem af te stappen, de confrontatie aan te gaan. Maar de plek waar net nog de duistere man had gestaan, was verlaten. Luna scande met haar ogen de omgeving af, maar bespeurde hem nergens. Vreemd genoeg voelde ze helemaal geen opluchting.

12.

Luna voelde vertwijfeling en verwarring als maagzuur in zich opborrelen. Hij kon haar niet gevolgd zijn, dat zou ze hebben gemerkt. Bovendien had ze aan niemand verteld dat ze hierheen zou komen. Hij was hier dus niet voor háár geweest. En er was maar één andere persoon in de wijde omgeving. Luna beet hard op haar onderlip, maar ze kon de gedachte niet vermijden: ook Tunde was opgedoken rond het begin van alles, toen het akelige gevoel tot leven kwam. Luna probeerde dat nare idee van zich af te schudden. Haar mentrix was altijd goed voor haar geweest. Zo mocht ze niet denken. Ze klopte zachtjes aan en trok de houten deur piepend en krakend open.

‘Tunde?’ Luna schrok toen de oude vrouw opkeek. In haar ogen lag een duisternis die ze niet kende, op haar gezicht de verbeten trekken van vastberadenheid.

Opeens buitelden de gedachten in Luna’s hoofd over elkaar heen. Waarvoor was ze ook alweer gekomen? Wat wilde ze zeggen? Ze was helemaal van slag door de donkere sfeer die in de anders zo kleurrijke woonwagen hing.

‘Luna.’ Even leek de oude vrouw te verstarren, toen trok ze haastig een stoel erbij, opende de gordijnen, gooide een raam open. Het zware gevoel dat er had gehangen werd op slag lichter en toen Tunde zich opnieuw naar Luna richtte was haar gezicht weer normaal, met de vriendelijke glimlach die er altijd al was geweest. Luna schudde haar hoofd. Zag ze soms spoken?

‘Er... Er was net een man hier,’ stamelde Luna, plots onzeker van zichzelf.

‘Een man?’ Tunde fronste haar wenkbrauwen. Ze zei niks, maar draaide zich om om, zoals altijd, thee te zetten. ‘Vergeet die man,’ zei ze toen ze zich eindelijk weer omdraaide. ‘Wat er nu toe doet, het enige wat er nu toe doet, dat ben jij. Ik weet dat je van slag bent, Luna, maar het is van het allergrootste belang dat jij je krachten begrijpt. Dat je ze kunt controleren.’ Ze keek Luna doordringend aan. ‘Dat je stevig in je schoenen staat.’

Luna probeerde zich te focussen. Soms leek het haar allemaal zo raadselachtig, wat Tunde zei. Ze besloot de oude vrouw niet te vragen wat ze precies bedoelde, maar zich op haar eigen vragen te concentreren. Toen ze de vorige ochtend hierheen was gerend had ze het vooral willen hebben over haar dromen en over de poes die ze had genezen. Ze besloot daarmee te beginnen, een concreet verhaal als ankerpunt in de storm die haar leven sinds dat moment was geweest. Luna haalde diep adem, en zonder haar leermeesteres aan te kijken vertelde ze over de poes. Over het lijfje dat had gezinderd nog vóór ze zelfs maar aan de kruiden had geroken. Over de mysterieuze genezing, niet alleen van de ziekte die de poes op dat moment plaagde maar ook, vooral, van haar lamme pootje – de grote onmogelijkheid waar Luna mee worstelde.

‘Ik... Ik weet het gewoon niet!’ riep ze uiteindelijk uit. ‘Alles lijkt zo onmogelijk, en dan zijn er die dromen, en dat weer... Ik snap er helemaal niks van en soms lijkt het of ik gek word. Leer het me alsjeblieft. Laat het me zien. Hoe ik hier nu mee moet omgaan. En wat ik ermee moet doen.’ Hoopvol en afwachtend keek ze Tunde aan, maar die meed haar blik.

‘Kom,’ zei ze uiteindelijk. ‘Laten we buiten gaan praten.’

Ze gingen op het trapje voor de deur zitten, de oude vrouw en het jonge meisje, en keken uit over het landschap dat schitterde in het magische licht van de eerste lentezon. Tunde zuchtte.

‘Wat jij vertelt, Luna, gaat mijn kennis te boven.’

Luna voelde hoe haar binnenste in elkaar kromp.

‘Dat je meer dan bijzonder bent wisten we al. Maar je houdt niet op me te verbazen. Ik denk...’ Ze zweeg even, terwijl ze haar mok lauwe thee tussen haar handen heen en weer bewoog. ‘Ik denk dat ik me heb vergist. Weet je nog dat ik zei dat je een soort instrument bent om de krachten van de planten door te geven?’

Luna knikte. Natuurlijk kon ze zich dat herinneren. Ze beet op haar lip. Hoezo had ze zich vergist? Als er íéts uit haar verhaal gebleken was, dan was het toch zeker wel dat Tundes inschatting juist was geweest?

‘Ik denk dat dat misschien klopte vóór je een vrouw werd. Van wat je me vertelt leid ik af dat in deze nieuwe levensfase jouw band met de natuur nóg verder gaat dan ik voor mogelijk had gehouden.’ Ze keek schichtig naar Luna. ‘Ik vermoed dat je niet alleen de plantenkrachten reflecteert. Je absorbeert ze.’

Luna knipperde met haar ogen. ‘Hoe bedoel je, absorberen?’

‘Toen je een meisje was kende je de geneeskrachten van de planten. Je kon ze toepassen wanneer nodig en door je affiniteit met de plant kon je de werking versterken. Nu lijkt het erop dat je zélf die geneeskracht absorbeert. Jíj hebt die poes genezen. Met krachten die je uit de planten hebt gehaald, dat wel, maar dat zijn nu jouw krachten.’

‘Bedoel je...’ Luna zocht naar de juiste woorden, bang om iets idioots te zeggen en zichzelf onsterfelijk belachelijk te maken. ‘Bedoel je dat ik de plant niet meer nodig heb om te genezen?’

Tunde zuchtte weer en staarde in de verte. ‘Ik heb geen idee, meisje. Het lijkt er wel op, maar zoals ik al zei: hier heb ik nog nooit van gehoord, laat staan dat ik het heb meegemaakt. Geeft de plant nog dat laatste zetje? Misschien wel. Neem jij de geneeskracht van een plant voorgoed in je op of slechts tijdelijk? Wie zal het zeggen... De tijd zal het moeten uitwijzen. Ik kan alleen maar gissen.’ Ze leek te twijfelen, haalde toen diep adem. ‘Weet wel dat niet alle planten genezend zijn. Sommige zijn giftig. Sommige zijn zelfs dodelijk. Wees voorzichtig.’

Alweer dacht Luna vluchtig een zweem van angst over het gezicht van de oude vrouw te zien. En opnieuw voelde ze een sterke drang om op te staan en weg te lopen. Ze wilde weg van alles wat ze niet wilde horen, alles wat ze niet wilde zijn. Ze hoorde de lokroep van het bos dichtbij en bedacht hoe graag ze in de veilige beschutting van de bomen wilde zijn. Maar ze weerstond haar instinct en bleef zitten. Een konijn kwam hun richting uit gehopt en bleef afwachtend voor Luna’s voeten stilstaan. Zonder na te denken pakte ze het beestje op en begon het te aaien.

Dus Tunde dacht dat ze gevaarlijk zou kunnen zijn. Maar ze wist genoeg van planten om de gevaarlijke exemplaren te kunnen onderscheiden, toch? En dat opnemen van die krachten, hoe zou dat eigenlijk in zijn werk gaan? Moest ze de plant bewerken? Aanraken? Of was het voldoende om in de buurt ervan te zijn? Ze wilde het net vragen, toen Tunde begon te vertellen.

‘Het zou kunnen,’ begon ze voorzichtig, ‘dat niet alleen je band met planten veranderd is. Ik denk dat er meerdere factoren aan het werk waren toen je de kat wilde genezen.’

Luna zag haar nadenkend naar het konijn in haar schoot kijken.

‘Je hebt natuurlijk altijd al een intuïtieve band gehad met dieren.’

Luna knikte.

‘En als ik me niet vergis wordt die sterker naarmate de maan voller is. Maar nu... Vertel eens, hoe voelde je je daarnet?’

Luna was verrast door de plotselinge wending van gespreksonderwerp. ‘Eeeh. Nu net? Een beetje verloren. Vertwijfeld, denk ik.’

Tunde knikte. ‘Had je behoefte aan troost?’

Luna dacht aan hoe ze had verlangd naar het bos, de plek waar ze zich het meest beschermd en omarmd voelde, en knikte.

‘Ik weet dat dieren nooit bang voor je waren, Luna, maar volgens mij is het geen toeval dat dit konijn nu net naar je toe kwam.’

Luna trok haar wenkbrauwen op en wachtte.

‘Je had troost nodig en dit dier kwam je troosten. Je hebt me wel eens verteld dat vroeger in extreme situaties dieren naar je luisterden. Dat waren situaties waarin je emoties het als het ware uitschreeuwden. Misschien horen dieren je nu wel veel makkelijker. Van verder weg. Ook in minder extreme situaties. Misschien luisteren ze nu wel altijd naar je.’ Tunde keek haar doordringend aan. ‘Misschien heb jij die kat voor een deel genezen simpelweg door met je geestkracht aan haar duidelijk te maken dat je dat wilde.’

Terwijl Luna de woorden liet doorsijpelen ging Tunde verder.

‘Pas op, meisje... Het is duidelijk dat deze connectie voor de dieren heel natuurlijk aanvoelt. Maar als ze je zo blindelings vertrouwen zou je ze wel eens alles kunnen laten doen wat jij wilt.’

Luna schoot in de lach. Ze wist niet waarom, want na alles wat ze had gehoord en gezien leek de gedachte eigenlijk helemaal niet meer zo absurd, maar toch moest ze lachen om het idee dat ze dieren zou kunnen commanderen of dat ze een dier zou kunnen genezen met de kracht van haar geest. Tunde negeerde haar en keek even met een schuin oog naar het konijn dat Luna nog steeds, onnadenkend, aan het aaien was.

‘Macht is gevaarlijk, Luna. Macht verandert mensen. En jij hebt er veel van, veel meer dan je zelf weet.’ Ze fluisterde het bijna, waardoor Luna moeite moest doen om haar te horen. Een koude rilling gleed over haar rug. Ze wilde niet stilstaan bij de waarschuwende woorden.

‘En de maan?’ vroeg ze snel. ‘Als mijn relatie met planten en dieren veranderd is, dan ook die met de maan?’

Tunde zuchtte en staarde even nadenkend voor zich uit voor ze langzaam haar antwoord formuleerde. ‘De maan kent verschillende fases, maar dat is enkel wat wij zien. De maan zelf verandert niet, die is altijd even groot, even aanwezig. Ik denk dat je dat nu ook wel zult gaan ontdekken.’

Luna zuchtte vermoeid. Ze had geen flauw idee wat ze daarvan moest maken.

‘Binnenkort is er een bloedmaan, weet je.’

Luna trok een wenkbrauw op. Een bloedmaan? Wat in hemelsnaam was dat?

‘Een volledige maansverduistering. De volle maan die gehuld wordt in de schaduw van de aarde. Het zal interessant zijn om te zien wat dat met je doet.’

Luna zweeg, niet in staat haar gedachten te ordenen. Alles wat Tunde zei, wat er de laatste tijd was gebeurd, al haar gedachten leken soep te zijn in haar hoofd. Het leek wel alsof de dag alweer jaren geleden begonnen was. Ze had behoefte aan alleen zijn, bewegen, ademen. Ze wilde geen onverklaarbare raadsels meer te horen krijgen. Maar er was nog één ding.

‘Wanneer beginnen we?’

Tunde keek haar verbaasd aan.

‘Met de lessen. Ik wil echt leren om dit te controleren. Ik wil echt dat je me leert hoe ik hiermee om moet gaan.’

Op het gezicht van de oude vrouw verscheen begrip en toen verdriet. ‘Luna...’ Ze sloeg haar blik neer. ‘Wat jij bent, wat jij kunt, dat overstijgt alles wat ik ooit heb gedacht, alles waar ik ooit van heb gehoord. Ik weet niet of ik je kan helpen.’

Het was alsof Luna’s binnenste met citroenzuur werd overgoten. Haar hart, haar maag, haar ziel: alles leek in elkaar te krimpen.

‘Maar dit moet ik je nog vertellen, meisje, en het is van het allergrootste belang dat je goed luistert. Vertrouw je instincten. Luister ernaar want ze zullen je niet bedriegen.’

Luna dacht aan het nare gevoel dat haar al maanden achtervolgde.

‘De mens is vergeten hoe hij naar zijn intuïtie moet luisteren, met alle gevolgen van dien. Luna, ik weet heel zeker dat jouw instinct goed ontwikkeld is, het stelt je in staat om zo nauw met de natuur in contact te treden. Verraad het niet.’ Tunde keek haar aan met een blik vol droefheid. ‘Dat is alles wat ik je nog kan meegeven. Ik ben bang dat je vanaf nu je eigen weg zult moeten vinden.’

Luna schudde haar hoofd. Ze was er helemaal niet klaar voor haar eigen weg te vinden, wist zeker dat ze Tunde nodig had voor haar wijze adviezen. Maar ze was moe en niet in staat om in discussie te gaan. Tunde had haar alweer overstelpt met raadsels, genoeg om nachten lang van wakker te liggen. Ze stond op en liep naar de deur.

‘Luna, nog één ding.’

Toen Luna zich omdraaide zag ze opeens hoe oud Tunde was, haar gezicht diep gerimpeld, haar lichaam klein en gebogen. Maar in haar ogen glansde een onheilspellende duisternis.

‘Het licht in jou is groot. Maar vergis je niet. Op sommige plekken is de duisternis voorgoed gevallen. Daar kun jij niks aan veranderen. Laat rusten wat rusten moet.’

Uitgeput van de rollercoaster van haar gedachten viel Luna als een blok in slaap en slaagde erin de hele ochtend door te slapen. Toen ze wakker werd lag ze naar het plafond te staren en liet ze de gebeurtenissen van de voorbije dagen als een film aan zich voorbijtrekken. Ze kon het allemaal niet plaatsen, het volslagen krankzinnige idee dat ze dieren zou kunnen genezen en het weer zou kunnen beïnvloeden. En volgens Tunde zouden dieren blindelings naar haar luisteren en kon zijzelf de krachten van planten absorberen... Alleen al de gedachte bezorgde haar hoofdpijn. En Luna wilde niet eens nádenken over wat ze met die laatste waarschuwing had bedoeld. Al die raadsels...

Ze probeerde te luisteren naar de stilte van het oude huis en de natuur om haar heen en was net aan het overwegen om de rest van de dag maar in bed te blijven, toen een schel geluid weerklonk. Ze vloog overeind, haar hart hamerend, en keek verwilderd om zich heen. Het duurde even voor ze doorhad dat het haar telefoon was die overging. Ze voelde haar gezicht rood worden van schaamte – ze had de telefoon zelden bij zich en herkende haar eigen ringtone dus amper. Vanaf het schermpje lachte Andrews foto haar vriendelijk toe.

‘Hallo?’

‘Wow!’ Hij klonk verrast. ‘Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Luna die haar telefoon opneemt.’

Ze gniffelde. Opeens merkte ze hoeveel behoefte ze voelde om Andrew te zien, om gewoon even al haar gedachtenflarden en zorgenspinsels eruit te gooien. Andrew wist altijd wel iets te zeggen waardoor ze zich lichter voelde en dat hele gedoe wat minder serieus kon nemen.

‘Gaat het wel goed met je?’

Luna hoorde de oprechte bezorgdheid in zijn stem. ‘Ja, wel oké. Waarom vraag je dat?’

‘Nou ja, nieuwe maan en zo. Je hebt me verteld dat dat niet je beste periode is.’

Ze glimlachte om zijn attentheid. ‘Je bedoelt dat ik dan een kreng ben.’

Hij lachte zachtjes. ‘Dat heb ik niet gezegd.’

‘Hoe is het nu met Feniks?’

Luna hoorde Andrew haast grijnzen door de lijn.

‘Haha. De buurvrouw flipte helemaal. Het is goed dat we de poes in de kamer hebben gelaten en deden alsof ze sliep. Nu kun je tenminste doen alsof je neus bloedt.’ Andrew klonk luchtig en ontspannen, maar Luna voelde nog steeds die harde bal in haar maag zitten. ‘Ze was helemaal over haar toeren, vroeg me wat je had gedaan. Dus ik heb de waarheid verteld: dat je haar kruiden hebt gegeven. Maar toen ze over dat pootje begon deed ik alsof mijn neus bloedde. Dat we niets van een pootje wisten. Aah, Luna... er is een groot acteur aan me verloren gegaan.’

Tegen wil en dank moest ze om hem lachen.

‘Maar weet je, Luna? Ze zijn blij. Moeder en dochter. Dolgelukkig dat ze hun kat terughebben. Dat heb jij gedaan.’

Snel onderdrukte ze de vreemde storm aan emoties die kwam opzetten. ‘Heb je zin om af te spreken? Ik beloof dat ik mijn best zal doen om geen kreng te zijn.’

Hij stemde in en stond een halfuur later voor haar deur. ‘Laat me raden. Je wilt naar buiten?’

Ze grijnsde verontschuldigend terwijl ze haar jas al aantrok. De dag was grijs, niet warm of koud, niet regenachtig en niet zonnig. Terwijl met iedere stap de wereld onder hen door draaide, deed Luna haar verhaal. Over wat er écht was gebeurd met Feniks. Over de gekke droom die ze daarna had gehad en het angstaanjagende voorval bij Tunde. Andrew keek haar af en toe zijdelings aan met gefronste wenkbrauwen, maar onderbrak haar niet. Luna merkte dat de woorden uit haar mond rolden zonder dat ze erover hoefde na te denken, zonder te pauzeren of zelfs maar te ademen. Heel even twijfelde ze of het wel een goed idee was hem te vertellen over het gevoel dat ze had gehad in het bos, dat ze een cyclus had afgesloten en nu een nieuw deel van haar leven was begonnen. Ze deed het toch, want nu ze bezig was voelde ze hoeveel verlichting het haar gaf om alles eruit te gooien. Ze keek Andrew niet aan, bang dat ze zich zou laten afleiden door de reacties die ze ongetwijfeld op zijn gezicht zou aflezen, en ratelde maar door. Terwijl ze vertelde over haar tweede bezoek aan Tunde voelde ze hoe Andrew haar naar een bankje aan de kant van de weg loodste, en ze liet zich gewillig meevoeren.

‘Dus... nou, dat. Ik weet natuurlijk niet of het allemaal klopt, wat ze zegt. Misschien laat ik me wel te veel meeslepen...’ Luna’s stem stierf weg en ze staarde even voor zich uit naar het veld dat voor hen lag. Eindelijk durfde ze het aan zich om te draaien naar Andrew. Hij keek niet, zoals ze had verwacht, alsof ze compleet geschift was, maar staarde haar onderzoekend en serieus aan.

‘Tja,’ zei hij uiteindelijk. ‘Misschien is het gewoon een kwestie van uitproberen.’

‘Uitproberen?’

‘Ja...’ Hij tuitte zijn lippen, zoals ze hem wel vaker had zien doen als hij nadacht. ‘Tunde beweert dat je al die krachten hebt en jij wil ze zo graag leren controleren. En ze zegt dat ze jou niet kan helpen. Dus misschien moet je gewoon op onderzoek uitgaan. Experimenteren. Als zij zegt dat je dieren kunt laten doen wat jij wil... Nou ja, er is vast wel een dier in de buurt waarbij we dat kunnen uitproberen.’

Een vreemd gevoel overviel Luna. Een dreigend gevoel, alsof er een kolkend gevaar op haar lag te wachten, maar tegelijkertijd een gevoel van grote opwinding, alsof ze een deur ging openen die naar een nieuwe wereld zou leiden.

Als ik dit doe kan ik niet meer terug, dacht ze. Als dit lukt kan ik nooit meer doen alsof het toeval was, de verhalen van een oude vrouw, de fantasie van een eenzaam pubermeisje...

Haar hart begon sneller te slaan. Stel, stél dat het echt waar was, wat zou dat voor haar leven betekenen?

Andrew tuurde met samengeknepen ogen in de verte. ‘Daar.’ Hij wees met zijn kin naar een beweging in het gras. ‘Die ekster daar.’

Luna keek vertwijfeld. Ergens diep vanbinnen was er een stemmetje dat zei dat dit niet juist was, dat ze zich op gevaarlijk terrein begaf. Maar haar nieuwsgierigheid was overweldigend, ze móést het gewoon proberen. Alleen... Ze keek Andrew aan en haalde verontschuldigend haar schouders op.

‘Ik weet helemaal niet hoe het moet!’

‘Ik weet het ook niet. Vraag het misschien gewoon? Vraag bijvoorbeeld of hij hierheen komt vliegen.’

Luna trok een gezicht. Het idee om aan een vogel honderd meter verderop te vragen of hij alsjeblieft naar hen toe wilde komen en dat hij dat daadwerkelijk zou doen, was te absurd voor woorden. Maar nog terwijl ze de gedachte aan het vormen was, hoorde ze vleugelslagen. Andrews mond zakte open. Luna voelde hoe ze bleek wegtrok. De wereld om haar heen begon te draaien. Eraan denken? Was dat werkelijk het enige wat ze hoefde te doen?

‘Luna, dit is...’ Andrew kon zijn zin niet afmaken en Luna begreep het, begreep dat er geen woorden waren voor wat er net was gebeurd. ‘Vraag hem... Vraag hem om geluid te maken,’ zei hij hees.

Luna twijfelde. Maar alweer vormde zich, zonder dat ze het kon tegenhouden, de gedachte, en voor ze het wist hoorde ze de vogel een luide ‘Ka, kaa’ uitstoten.

Andrew hapte naar adem. ‘ Vraag hem...’

‘Stop,’ zei Luna. Ze was duizelig en misselijk, dit was niet oké, wat als ze een verkeerde gedachte kreeg? Wat als ze per ongeluk zou denken aan een vogel die zich te pletter vloog tegen een boom? Ze hoorde het klapwieken van vleugels. ‘Nee!’ riep ze paniekerig uit. ‘Kom terug!’ De vogel vloog een rondje in de lucht, landde en hopte met enkele grote sprongen terug hun kant op. Luna beefde over haar hele lichaam, bang om wat dan ook te denken. Ze boog voorover, haar hoofd tussen haar knieën, en probeerde tot rust te komen.

‘Luna? Gaat het wel? Sorry als ik wat te hard van stapel liep...’ Andrew had zijn arm over haar schouders gelegd. Zijn stem klonk kilometers ver weg.

Ze ademde diep, beverig, in en uit. Opeens begreep ze het. Eindelijk begreep ze het. Feniks had haar één kant van de medaille laten zien. Een prachtige, fantastische kant. Maar nu zag ze opeens ook de andere zijde. De grote verantwoordelijkheid waar Tunde het over had gehad. De macht over leven en dood. Luna zag zichzelf balanceren aan de rand van een afgrond. Ze had hier niet om gevraagd. Ze kon dit niet aan. De enorme implicaties van wat ze kon kwamen op haar afrazen en ze voelde dat als ze zich liet meeslepen, ze zou vallen. Ze zou gek worden, ze zou zich nooit meer buiten wagen, ze zou alle banden afsnijden van alles waar ze van hield en stilletjes wegkwijnen. Of ze zou weerstand bieden. Ze kon zich wegdraaien van de kloof en sterk zijn, de lawine overleven en leren om haar gedachten en krachten te controleren.

Ze proefde gal in haar mond, een stem in haar hoofd schreeuwde dat zij dit niet kon, dat ze maar een meisje was... Maar ze was geen meisje meer. Ze had gevoeld dat ze die cyclus had afgesloten, dat ze ontpopt was en de laatste schellen van haar oude leven van zich af had geworpen. Zij was Luna Dubois, natuurkind, geboren op de kruispunten van leven en dood, van licht en duister. Ze moest licht kiezen. Ze moest leven kiezen. Ze moest en zou haar krachten onder controle krijgen. Luna voelde een kracht in haar opborrelen waarvan ze niet wist dat ze die had, als lava die uit de kern van de aarde haar weg zocht door een vulkaan. Ze stond op en richtte zich naar de ekster, die haar uit een parelend zwart oogje zat aan te kijken.

‘Wees vrij,’ zei ze. Haar stem klonk vast en krachtig. De vogel steeg rennend en klapwiekend op en verdween in de richting van het dorp. Luna keek met nieuwe ogen naar de wereld. Ze had gekozen.

13.

Luna was vastberaden om te oefenen met de gave die ze net had ontdekt. Dat nam niet weg dat ze haar hart vasthield voor fouten, bang om iets onherstelbaar kapot te maken. Gelukkig bracht de krokusvakantie haar tijd en alle gelegenheid die ze maar kon wensen om pogingen te doen haar gedachten onder controle te krijgen, om haar krachten gericht in te zetten. Haar vader verbaasde zich erover dat ze thuisbleef in plaats van rond te zwerven in de bossen zoals ze gewoonlijk deed. Maar Luna verkoos een veilige omgeving, een plek waar ze indien nodig naar binnen kon vluchten, weg van dieren en planten.

Het liefst wilde ze weer naar Tunde. Ook al had de vrouw gezegd dat ze haar niet kon helpen, Luna wilde proberen haar op andere gedachten te brengen. Het was niet omdat ze deze krachten niet kende dat ze geen wijze raad meer kon leveren. Luna was ervan overtuigd dat Tunde haar waardevol advies zou kunnen geven. Maar zolang ze niet zeker wist hoe ze die explosie van krachten precies moest aanpakken, durfde ze zich niet te ver van huis te wagen.

Luna hield zich rustig. Vaak lag ze, onder het mom van een nog nieuwe maan, lang in bed naar het plafond te staren terwijl ze haar gedachten probeerde te controleren. Ze was altijd een dromer geweest en vond het moeilijk haar wilde hoofd in toom te houden, maar ze bleef proberen, bleef de leegte opzoeken. Ze oefende op focus, ervan overtuigd dat er een manier moest zijn om haar gedachten op een gecontroleerde manier over te brengen, zonder elk hersenspinsel op alle levende wezens in de buurt af te sturen. Soms trok ze ook dat in twijfel, vond ze dat ze beter haar hoofd helemaal voor iedere vorm van communicatie met de natuur kon afsluiten, maar dan was Andrew er wel om haar eraan te herinneren dat zij degene was die hem van die hond had gered, dat ze geweldige dingen kon doen en dat ze dat niet mocht ontkennen of negeren.

‘Iedereen heeft andere talenten, Luna,’ zei hij dan heel serieus. ‘En iedereen zet die in naar hun beste vermogen. Niemand neemt het je kwalijk als je je gaven ontwikkelt, hoor.’

Luna wist het niet zeker, vroeg zich af wat ze in godsnaam met dat vreemde talent van haar aan moest. Wat ga ik doen, vroeg ze zich af. Muizen laten opruimen? Vogels laten zingen? Vossen de krant laten brengen? Ze lachte smalend om het idee. Het zat niet in haar natuur om dieren te commanderen. Toch oefende ze verder, bang dat ze anders met simpele dagdromen rampen zou ontketenen.

Met de nieuwe maan was natuurlijk ook weer haar menstruatie teruggekeerd. Ze onderging de pijn eerst lusteloos, gebukt onder het idee dat het vanaf nu altijd zo zou zijn. Maar de tweede dag werd ze wakker met een helder hoofd en besefte ze opeens wat een idioot ze was geweest.

‘Shit,’ fluisterde ze tegen de lege kamer en ze sloot haar ogen om zoveel stupiditeit. Zij, Luna, de grote genezer, zij die katten terug liet lopen en de krachten van planten absorbeerde als een spons, zij lag lijdzaam toe te zien hoe ze iedere maand een paar dagen omver werd geblazen door haar eigen lichaam?

‘Nee bedankt,’ zei ze tegen de lege kamer, terwijl ze moeizaam overeind kwam. Haar hoofd bonkte alsof ze al dagen geen water had gedronken en ze vond het moeilijk zich te focussen. Welke planten waren ook alweer pijnstillend? Ze groef in haar hersenen. Het was nog geen maart, het was niet bepaald alsof de hele wereld al in bloei stond, dus de keuze was beperkter. Zou het ook werken met gedroogde planten? Er was zoveel dat ze nog niet wist.

Luna stond op en liep naar het raam, waar ze haar ogen over het landschap liet glijden. Ze zag de tuin met daarachter de velden en daar weer achter het bos. Ze zag de beken aan weerszijden van de tuin met daarnaast... Haar ogen vlogen open. Natuurlijk! Ze was al heel haar leven verliefd op de boom, ze leek er volgens sommigen blijkbaar zelfs op. Een prachtige oude treurwilg stond majestueus over het landschap te waken. Luna wist dat de bast van welke wilg dan ook pijnstillend werkte. Een glimlach verscheen op haar vermoeide gezicht en snel kleedde ze zich aan om naar buiten te gaan. De frisse februarilucht deed haar huid tintelen en alweer werd ze zich bewust van een zacht, onderhuids zinderen, alsof leven overal om haar heen op het punt stond om uit te barsten. Luna ging voor de boom staan, onder de gelige, hangende takken, en twijfelde. Wat nu? Moest ze een stuk bast afsnijden? En dan? Erop kauwen, zodat de pijnstillende stof vrijkwam? Of zou een aanraking voldoende zijn? Voorzichtig legde ze haar vingers op de ruwe stam. Er gebeurde niks. Hoelang moest ze hier zo blijven staan? Ze aarzelde. Ze had geen zin om wat van de schors af te pellen, het voelde niet juist, maar wat dan wel? Toen dacht ze aan de ekster. Ze was al dagenlang bezig te proberen haar gedachten te controleren. Gedachten! Als dat de sleutel was met dieren, misschien dan ook wel met planten? Luna schoof dichter naar de oude boom toe en legde ook haar voorhoofd tegen de stam. Ze concentreerde zich. Eerst op de boom zelf: hoe die rook, voelde, eruitzag. Toen dacht ze aan de krachten die hij herbergde. Langzaam, heel langzaam, begonnen haar vingertoppen te prikkelen. Ze concentreerde zich nog harder, tot enkel zij en de wilg bestonden in de hele wijde wereld. Er was geen grens meer tussen hen, geen barrière. Luna ademde de wilg nu, ze voelde haar bloedstroom versmelten met de sapstroom van de boom, voelde haar leven pulseren op hetzelfde ritme als de lente in de takken. De prikkeling trok steeds verder, zacht zoemend en dansend door haar bloed. Zo stond ze daar – hoeveel minuten? Ze had geen idee. Ze stond er tot haar hele lichaam doortrokken was van alles wat de treurwilg in zich had. Verwonderd maakte ze zich los. Ja. Ze voelde het, deze mysterieuze nieuwe pulsatie in haar lijf. Maar nog terwijl ze daar stond, wachtend, twijfelend, begon een nieuwe pijnscheut zich te vormen in de kom van haar bekken. Luna besefte dat het zeurende en trekkende gevoel in haar onderbuik helemaal niet verdwenen was. Haar gezicht vertrok in een grimas. Ze begreep het niet. Ze had het toch echt gevoeld, daarnet, die vreemde overdracht tussen de treurwilg en haarzelf. Of had ze zich weer iets ingebeeld? Luna zuchtte. Haar gedachten voelden aan als plakkerig spinrag en ze wist niet meer waar de werkelijkheid ophield en haar paranoia en haar fantasie het overnamen. De pijn brak door nu, in alle hevigheid, sloeg zijn tentakels uit naar alle kanten, haar buik en rug leken te schreeuwen en ze begreep het niet, ze begreep het niet... Tot ze plots weer die prikkeling in haar vingertoppen voelde en als uit een droom naar haar eigen handen keek. Ze zag weer voor zich hoe het poezenlijfje onder die vingers had geschokt en hapte naar adem in een plotselinge vlaag van besef. Natuurlijk! Ze had nu de geneeskracht, maar die had ze nog niet gebruikt. Ze schoof haar handen onder haar warme kleren en plaatste haar handpalmen op haar buik, met haar vingertoppen onder haar navel. Ze concentreerde zich, onzeker over wat er zou moeten gebeuren. Elektrische schokjes leken uit haar vingers te schieten. Ze vergat te ademen toen een weldadige warmte zich door haar onderbuik verspreidde. Snel verplaatste ze haar handen naar haar onderrug en begon zacht masserende bewegingen te maken. Ook nu weer voelde ze die flitsen van hitte. Luna sloot haar ogen, genietend van de verlichting die haar eigen aanraking haar gaf. Ze begon te lachen, vol ongeloof over de simpliciteit van het hele gebeuren. Vanbinnen explodeerde er iets, een bom van vreugde die ze niet kon stoppen. Ze kon genezen. Ze kon genezen! Hoe heerlijk was dat? De planten waren haar bondgenoten en het enige wat ze hoefde te doen was aanraken. Concentreren en aanraken. De zon brak door en scheen in haar gezicht, voegde zich samen met de warmte die zich nog steeds in haar binnenste verspreidde en Luna voelde dat de wereld voor haar openlag, dat alles mogelijk was, ze was de koning te rijk. Tundes waarschuwende woorden hadden haar angst ingeboezemd, maar ze zag nu hoe verkeerd de vrouw het had gehad, want alles aan deze gave was gewoonweg fantastisch. Ze kon pijn wegnemen! Luna ademde het zonlicht diep in. Waar haar moeder nooit in geslaagd was, dat zou zij waarmaken. Een steek van pijn schoot door haar hart. Als haar moeder had geweten wat zij wist, had gekund wat zij kon, dan was ze er nu misschien nog geweest. Luna voelde verbittering opkomen, weg was de waanzinnige vreugde die ze net nog had gevoeld. Kon ze maar terugkeren in de tijd. Wat zou ze er veel voor overhebben om haar moeder te kunnen redden... Luna was zo in verdriet verzonken dat ze haast niet merkte dat de wolken waren teruggekeerd.

Ze dacht na. Ze dacht voortdurend na, tijdens de vakantie en ook erna, toen de sleur van het schoolse leven weer aanbrak. Ze vroeg zich onophoudelijk af wat haar beste strategie zou zijn, of ze überhaupt wel een strategie moest hebben, of ze haar gave beter kon inzetten of juist zo verborgen mogelijk moest houden. Ze dacht ook na over wat Tunde nog meer had gezegd: dat de maan er altijd was, maar niet altijd even zichtbaar. Wat betekende dat voor haar en haar gave?

Luna bleef steeds vaker op om naar de maansikkel te kijken, voelde het magische zilverwitte licht via haar ogen haar geest binnenstromen. Het gaf haar rust om naar de nacht te kijken, ze kalmeerde door die stille wereld, haar hoofd stopte er eindelijk zijn eeuwige chaotische buitelingen door. Ze merkte dat ze de maan steeds meer in haar volle glorie ging beschouwen: als een gigantische bol in de hemel. Ze zag de maansikkel nu duidelijk als dat ene stukje waar het zonlicht op weerkaatste, maar bleef ook de donkere zijde van de maan duidelijk afgetekend zien in de nacht.

‘Ik begrijp het,’ zei ze op een nacht terwijl ze in de tuin zat, haar blote voeten in het vochtige gras, een dekentje om haar schouders heen geslagen. ‘Je bent evenveel maan als er nieuwe maan is en we jou niet kunnen zien. Je hebt de zon niet nodig om maan te zijn. Het zijn de ánderen die de zon nodig hebben om te kunnen zien dat je er bent.’

De wind ritselde door de jonge blaadjes aan de bomen. Luna begreep nu dat haar krachten, net als de maan, altijd helemaal aanwezig waren. Maar net zoals de maan zichtbaarder werd met behulp van de zon, werden haar krachten zichtbaarder met het licht van de maan. Het was gewoon alsof ze dan minder diep moest graven, of ze meer aan de oppervlakte kwamen, helderder schenen. Maar ze verdwenen nooit, ook niet als het donker was.

Het was in de nachten dat Luna vrede vond met zichzelf, dat ze kon accepteren dat ze anders was, dat ze zich kon verzoenen met haar vreemde gaven en de verantwoordelijkheid die ze met zich meebrachten. Het was in de nachten dat ze leerde om simpelweg te zíjn zonder al te veel na te denken; aanwezig te zijn in het ritme van de natuur en het leven. Ze voelde dat ze steeds vaker terugkeerde naar die nacht, moe van de constante aanpassingen die de dag van haar vroeg. Het was in die momenten van stilte en sterrenlicht dat ze pas echt zichzelf kon zijn, een dromer, niet alleen een liefhebber van de natuur maar een deel ervan, vervlochten met de magie van het leven zelf. Het gebeurde steeds vaker dat haar vader haar ’s ochtends in het bedauwde gras vond, diep in slaap en met een rozige gloed op haar wangen.

Luna voelde zijn bezorgdheid om haar, zijn wanhoop bijna om haar vreemde gedrag, zijn verdriet om de stilte die tussen hen hing. Maar ze was er nog steeds van overtuigd dat het beter was als hij niks wist. Liever had ze dat hij haar niet begreep, dan dat hij zou denken dat ze compleet gestoord was. Ze deed haar best voor hem, probeerde tijd te maken om samen te koken, om te praten over alles wat normaal was in haar leven. Ze kroop ’s avonds tegen hem aan op de bank, als ze beiden verzonken waren in een boek, en hij was dankbaar voor die tedere gebaren. Ze wilde niet dat hij het gevoel had dat hij tekortschoot als vader. Maar Luna wist dat ze beiden het gevoel hadden aan weerszijden van een kloof te staan, elk op zijn eigen wereld. En met liefde alleen kon je, voor zover Luna wist, nog steeds geen bruggen bouwen.

Het was in die atmosfeer van ontoereikende liefde dat de verjaardag van haar moeder aanbrak. Al zo lang Luna zich kon herinneren vierden ze die verjaardag op dezelfde manier: met haar moeders lievelingsontbijt en een bezoek aan haar graf. Het was mistig die zaterdagochtend, en Luna werd wakker door de onnatuurlijke, drukkende stilte die in de lucht hing. Ze opende het raam en spitste haar oren, maar het leek alsof de wereld collectief zweeg. Ze zuchtte. Voor de miljoenste keer vroeg ze zich af hoe anders haar leven zou zijn geweest, hoe anders zij zelf zou zijn geweest, als ze een moeder had gehad. Ze sloot het raam en liep op kousenvoeten naar beneden. Haar vader was druk bezig de havermoutpannenkoeken, waar ook Luna verzot op was, te bakken. Hij glimlachte naar haar toen ze binnenkwam, maar het rode randje om zijn ogen ontging haar niet. Luna dekte in stilte de tafel: drie borden, drie mokken.

‘Het is een speciale editie geworden dit jaar,’ zei haar vader geforceerd opgewekt toen hij met een stapel pannenkoeken aan kwam lopen. Luna zag wat hij bedoelde: in haar goudbruin gebakken ontbijt zaten minuscule paarse bloemetjes die ze meteen herkende als paarse dovenetel, en kleine gele lintbloemetjes van de paardenbloem. Luna straalde.

‘Je hebt er bloemen in gedaan!’

Haar vader produceerde een droeve glimlach, die bijna onmiddelijk weer brak. Zijn ogen vulden zich met tranen.

‘Ze zou zo immens trots op je zijn,’ fluisterde hij verstikt, terwijl hij neerzeeg op zijn stoel en zijn hoofd in zijn handen liet zakken, zijn schouders schokkend.

Luna was verbijsterd, sprakeloos. Ze had haar vader nog nooit zien huilen. Hij had weleens een traan weggepinkt, dat wel, maar dit snikkende verdriet was haar vreemd. Even wist ze niet wat ze moest doen. De rollen waren altijd omgedraaid geweest: hij haar baken in de meest woeste stormen, zij het getrooste kind, veilig in zijn bescherming. Een golf van medeleven en dankbaarheid overspoelde haar. Ze stond er veel te weinig bij stil wat hij allemaal had opgeofferd voor haar, hoe sterk hij zich altijd had gehouden. Luna slikte moeilijk en stond op. Ze ging achter hem staan, sloeg haar armen om hem heen en legde haar hoofd op zijn schouder. Zijn gesnik werd nog luider.

‘Het spijt me zo, pap,’ fluisterde ze tegen zijn rug. ‘Dat het leven je niet heeft gegeven wat je verdiende. En bedankt voor alles wat je voor mij hebt gedaan.’ Zo bleef ze staan, tot zijn verdriet in hevigheid afnam en zijn ademhaling weer enigszins normaal werd. Toen ging ze weer op haar plek zitten, tegenover hem. Ze bekeek hem aandachtig: het onpeilbare verdriet in zijn zachte ogen, de groeven, niet van ouderdom, maar van zorgen, die zijn gezicht hadden getekend, het verwaarloosde van zijn stoppelbaard en zijn schilferende, uitgedroogde huid.

‘Ik vrees dat onze pannenkoeken koud zijn geworden,’ zei hij droogjes, en Luna lachte.

‘Maakt niet uit,’ zei ze terwijl ze er royaal honing op druppelde. ‘Ze blijven heerlijk.’ Met grote, hongerige happen begon ze haar ontbijt naar binnen te werken.

‘Luna...’ Ze merkte dat haar vader zijn bord nog niet had aangeraakt. Hij trok een moeilijk gezicht en keek naar het spinnenweb in de hoek, alsof hij daar zou kunnen aflezen wat hij eigenlijk wilde zeggen.

‘Je bent... Er zijn dingen aan het veranderen de laatste tijd. Ik weet niet wat er aan de hand is en ik weet dat je het mij niet zult vertellen, maar...’ Hij sloeg zijn blik neer. ‘Ik heb me zitten afvragen... misschien mis je een moederfiguur. Ik besef dat ik je niet alles kan bieden wat je nodig hebt...’

‘Pap!’ Ze schrok ervan hoe schor haar stem was. Hoewel woorden in haar hart en haar hoofd alle kanten op knalden, leek ze niks te kunnen uitbrengen. Uiteindelijk lachte ze voorzichtig en fluisterde: ‘Je bent de beste moeder die een meisje zich kan wensen.’

‘Ha!’ Haar vader lachte verrast en Luna zag een fluisterend roze op zijn grauwe wangen verschijnen, iets waar ze onwillekeurig zelf om moest glimlachen.

Ze staarde even naar haar half opgegeten pannenkoek. ‘Het is niet een moeder die ik mis. Het is háár. Ik wil gewoon weten waar ik vandaan kom.’ Ze zei het zacht en zonder rancune, maar ze zag de pijn die haar woorden teweegbrachten, alsof haar vaders grijze gezicht in stukjes werd gescheurd. Ze voelde de spijt die op zijn lippen lag, maar voor hij een woord kon uitbrengen haastte ze zich: ‘Dat is niet jouw schuld. Het gaat niet om verhalen van haar of om haar spullen of wat dan ook. Ik weet dat je je best doet. Maar geen van die dingen kan haar ooit terugbrengen. Ik zou haar zo graag gewoon een keer... willen ontmoeten.’

Hij knikte. ‘Dat begrijp ik.’

Ze aten in stilte hun trieste feestontbijt en maakten zich toen klaar om naar de begraafplaats te gaan.

Luna zat voor het graf van haar moeder. Op de steen lag een pannenkoek en een bosje wilde bloemen die ze onderweg had geplukt. Haar vader zat wat verderop op een bankje. Zo was het altijd gegaan, vanzelfsprekend: ieder kreeg zijn tijd met haar.

‘Dag mam,’ zei ze, haar vingers wandelend op de steen. Ze kwam hier bijna nooit, buiten die ene dag in het jaar. ‘Er is zoveel te vertellen. Ik heb een vriend. Niet een vriendje!’ voegde ze er haastig aan toe. ‘Gewoon een vriend. We vallen op dezelfde jongen,’ giechelde ze. ‘Niet dat dat ertoe doet. Het is fijn om iemand te hebben buiten pap.’ Ze zuchtte. ‘Zou ik minder raar zijn geworden als jij er was geweest? Zou ik dan wel veel vrienden hebben gehad?’

De stilte nestelde zich even.

‘O, en ik vergeet het bijna: ik heb Tunde leren kennen! Je oude plantenlerares! Ze heeft me alles geleerd wat ze jou ook heeft verteld. Stel je voor dat we nu samen konden gaan plukken...’

Haar stem stierf weg.

‘Ik denk dat ik kan genezen,’ fluisterde ze toen. ‘En met dieren praten. Hoe bizar is dat? Ik bedoel, we wisten wel dat ik een weirdo was, maar dit...’ Ze beet op haar lip terwijl ze nadacht over hoe ze alles onder woorden moest brengen. ‘Het verwart me zo. Soms vind ik het echt geweldig, ik bedoel, wow! Speciale superpowers, hoe cool is dat?!’ Ze lachte. ‘Maar soms... soms ben ik verlamd van angst, mam. Ik weet niet waarom mij dit allemaal moet overkomen. Ik wou dat je hier was, dat je me advies kon geven.’ Ze slikte de brok in haar keel weg en keek om zich heen. Er was niemand in de buurt, behalve haar vader die op veilige afstand dromerig voor zich uit zat te kijken. Toch dempte ze haar stem nog meer.

‘En ik heb voorgevoelens, mam. Nare voorgevoelens. Ze duiken soms op uit het niets, maar ik voel dat ze juist zijn. Er is iets wat niet klopt. De energie is anders. Alsof er kwaad in de lucht hangt. En...’ Ze beet weer op haar lip. ‘En ik heb het gevoel dat het iets met mij te maken heeft. Dat ik hier een rol in moet spelen. Er zit een monster in mijn buik, mam, en ik weet niet aan wiens kant het staat.’

14.

Het was met loden benen dat Luna op de schoolbus stond te wachten. Sinds de krokusvakantie was het weer meestal zacht genoeg geweest om met de fiets naar school te gaan. Ze had het er dan toch maar op gewaagd, eerst aarzelend en voorzichtig. Ze durfde de hele route lang niet om zich heen te kijken en zong in haar hoofd steeds hetzelfde liedje. Gaandeweg was ze wat losser geworden, meer ontspannen, en ze merkte dat – zolang ze haar gedachten niet op één welbepaald dier of een welbepaalde actie richtte – de wereld gewoon verder draaide en zijn gangetje ging. Daar was ze zó opgelucht over geweest dat ze nóg meer van haar fietstochtjes was gaan genieten.

Maar die dag was er van fietsen geen sprake: hagelstenen vielen als mini-kogeltjes uit de lucht. Natuurlijk vroeg ze het zich af, of ze het zou kunnen veranderen. Ze was de indrukwekkende gebeurtenis bij Tunde nog niet vergeten. Maar Luna had geen idee hoe ze dat had gedaan. Ze vond het weer te groots en te overweldigend om ermee te experimenteren. Even had ze wel geprobeerd om met haar gedachten de barre dag te beïnvloeden, maar toen de hagel alleen maar toenam was ze er maar snel weer mee gestopt. Voor de zoveelste keer vroeg ze zich af of Tunde het wel bij het rechte eind had gehad. Was het echt door haar geweest dat de wind was opgestoken, dat de wolken samenpakten? Het leek haar nog steeds, zelfs na alles wat haar de laatste weken en maanden was overkomen, hoogst onwaarschijnlijk. Maar dat het toeval zou zijn geweest was nog veel onwaarschijnlijker. Of was het Tunde geweest? Luna had het al eerder bedacht, maar kon met de beste wil van de wereld niet bedenken waarom de vrouw zoiets zou doen en Luna vervolgens zou wijsmaken dat zij het zelf was geweest, dat sloeg nergens op. En dus was er maar één conclusie: ja, zij had – door haar emoties? – het weer gestuurd. Voorlopig probeerde ze daar niet al te veel aan te denken. Ze had het druk genoeg met planten en dieren.

Luna wipte ongeduldig van haar ene op haar andere been. Ze had geen horloge en had natuurlijk haar telefoon weer eens niet bij zich, maar ze had sterk de indruk dat de bus te laat was. Haar regenjas beschermde haar wel deels, maar haar handen en gezicht waren inmiddels roodgestriemd door de genadeloze hagel. Toen ze eindelijk de bus de hoek om zag komen, was dat met een mengeling van opluchting en tegenzin. Er had haar nog nooit iets goeds gewacht in die verschrikkelijke bus.

Ze had gelijk. Ze voelde het op het moment dat ze haar voet op de trede zette. Er heerste een uitgelaten, bijna agressieve sfeer in de bus, ze kon het testosteron van tienerjongens haast ruiken.

‘O, kijk wie we daar hebben, jongens! De Belle van de beesten!’ Thierry’s kudde volgers lachte om het hardst.

Luna plofte op het voorste stoeltje neer, zo ver mogelijk van die imbecielen op de laatste rij vandaan. De hagel roffelde knetterend op de bus neer.

‘Heb je nog leuk in het bos gespeeld, Luna?’

Negeer het, dacht ze. Negeer het gewoon.

Maar buiten haar wil om hadden haar handen zich tot vuisten gebald in haar schoot.

‘Hé Luna, serieus, hou je het nog wel een beetje uit in dat krot van jullie?’

Luna sloot hem uit alle macht buiten.

‘O ja, dat was ik bijna vergeten, jij woont natuurlijk graag tussen de beesten!’

Zijn vrienden proestten het uit.

‘O, vandaar al die luizen!’ voegde een brutaal klein driftkikkertje er nog aan toe, wat alweer een lachsalvo tot gevolg had.

Luna probeerde het te negeren. Het idiote gepest van die losers kon haar toch zeker niks schelen? Maar het holle gevoel in haar maag en haar opeengeklemde kaken verraadden iets anders. Ze hoorde zware voetstappen door het gangpad haar kant op komen. Haar nagels boorden zich scherp in haar huid.

‘Ach, wat nou, Dubois? Wil je niet met me praten?’

Toen ze niet reageerde en weigerde hem aan te kijken boog hij zich voorover.

‘Die kleur rood staat je goed, weet je. Je lijkt net een van je eekhoornvriendjes, zo.’ Hij fluisterde vlak bij haar oor: ‘Wel een lekker eekhoorntje, hoor.’

Luna knapte bijna uit elkaar. Ze registreerde in haar waas van woede en schaamte amper dat de bus vertraagde. De ruitenwissers wapperden wild heen en weer en de chauffeur vloekte binnensmonds. De wereld buiten was onzichtbaar, verborgen door een wit gordijn van hagel dat het einde van de wereld leek aan te kondigen. Het duurde even voor Luna besefte dat de bus tot stilstand was gekomen en dat er iemand was ingestapt. Andrew keek van haar naar Thierry en weer terug, druipend, zijn jas en broek doorweekt.

‘O, het is weirdo nummer twee!’ Thierry zei het smalend en met een kwaadaardige glans in zijn ogen. ‘Weet je, even dacht ik dat jullie een stelletje gingen worden, maar dat kan natuurlijk niet, hè, jij vuile...’

KRAK!

Iedereen keek geschrokken op en de bus kwam bruusk tot stilstand. Thierry verloor zijn evenwicht maar kon zich nog net op tijd vastgrijpen aan een paal.

‘Wel heb je ooit,’ zei een lijkbleke chauffeur. ‘Dit heb ik nog nooit meegemaakt.’

Vlak voor zijn gezicht zat een gigantische ster in de voorruit, als een breekbaar glazen spinnenweb.

‘Deze hagel is niet normaal meer,’ stamelde de man, maar Luna hoorde hem amper. Ze bleef met ogen van vuur naar Thierry kijken. Ze had, besefte ze, nog nooit in heel haar leven iemand gehaat. Zelfs hem niet. Ze had lang, veel te lang geloofd dat zijn plagerijen onschuldig waren, kinderachtig gedrag om indruk te maken op zijn vriendjes. Maar opeens zag ze hem voor wie hij werkelijk was: een smerig, respectloos, zielig...

KRAK! Een tweede gigantische hagelsteen vloog tegen de ruit.

‘Luna...’

Ze hoorde het amper, het getuut in haar oren overstemde alles, maar Andrew kneep zachtjes in haar schouders.

‘Luna. Hou op. Voor er iemand gewond raakt.’

Ze keek hem verstoord aan, waar had hij het over? Hij keek veelbetekenend naar de beschadigde ruit. Luna trok haar wenkbrauwen hoog op.

‘Dat heb ik toch niet gedaan?’ snauwde ze, venijniger dan haar bedoeling was geweest. Ze draaide zich om, zocht de onderkruiper Thierry met haar blik, maar hij was al naar achteren gelopen, naar de rest van de sukkels.

‘Luna!’ Andrews stem had iets dringends, iets wat haar deed opkijken. ‘Weet je zeker dat jij het niet bent?’

Ze leken gevangen in mitrailleurvuur, zo luid klonk de zware hagel overal om hen heen. Luna voelde een milde verbazing, leek te ontwaken. Ze knipperde een paar keer snel met haar ogen. Was zij dat? Deed zij dat echt? Andrew hield haar nog steeds bij de schouders vast en drukte haar nu zachtjes naar beneden tot ze zat. Wanneer was ze opgestaan?

‘Adem,’ fluisterde hij, en zonder nadenken deed Luna wat hij zei. Haar hoofd leek op te klaren. Was het haar verbeelding of klonk de hagel al zachter? Andrew verslapte zijn greep niet, wat haar op de een of andere manier geruststelde, haar een houvast gaf. Plots voelde ze zich overmand door emoties en vermoeidheid. Alle energie leek in één klap uit haar lichaam verdwenen te zijn en in plaats daarvan zat nu een zwarte leegte, een rauw en hol gevoel. En ergens in die zwarte leegte dreef zij, angstig en verward, en moederziel alleen.

Ze huilde. Andrew had het zien aankomen en had haar tegengehouden. ‘Niet hier,’ had hij gezegd, en ze wist dat hij gelijk had, wist dat de laatdunkende blikken van haar schoolgenoten het er erger op zouden maken, wist dat Thierry een walgelijk genoegen zou voelen als zij zou breken in zijn bijzijn, dus ze had zich ingehouden. Maar zodra ze hun halte hadden bereikt trok Andrew haar een andere kant op, naar een beschut hoekje waar geen nieuwsgierige ogen waren, en barstte ze in een onstopbaar snikken uit. Ze kon niet precies zeggen waarom ze huilde. Was het om de gemene woorden van Thierry? Was het om haar machteloosheid? Want met al haar geneeskracht en haar gaven met dieren stond ze toch maar mooi nergens als die afschuwelijke etter haar weer eens vernederde voor de halve school. Of was het misschien de schrik om haar eigen kunnen? Was het echt door haar dat de bus schade had opgelopen, dat er hagelstenen als kleine kanonskogels waren neergevallen? Was het om haar eigen naïviteit en het plotse besef dat er echt mensen bestonden die gewoon gemeen waren? De woorden van Tunde dreven als plakkerige mistflarden door haar zware hoofd: Het is van cruciaal belang dat je goed beseft dat niet iedereen het goed met anderen voorheeft. Was dit geweest wat ze bedoelde? Deze kwaadaardigheid die Luna volstrekt vreemd was? Was dat misschien het gevoel dat ze al maanden voelde, een ontwakend bewustzijn van de donkere kanten van de wereld, de tentakels van het kwaad die zich om haar ziel sloegen en haar naar beneden trokken?

Luna voelde opeens hoe moe ze wel was, moe van alle veranderingen in haar leven en van zich continu zorgen maken daarover. En dus huilde ze. Ze huilde met luid gesnik, haar lichaam schokkend, haar hoofd tegen Andrews schouder, terwijl hij zijn armen stevig om haar heen hield en geduldig wachtte. Ze huilde tot ze geen tranen meer had. Toen keek ze op.

‘Je bent helemaal doorweekt,’ zei ze schaapachtig.

Andrew trok een wenkbrauw op. ‘Komt niet door jou, hoor. Het was nogal slecht weer, mocht je het niet hebben gemerkt.’

Luna schoot in een waterachtig lachje door zijn droge toon. ‘We zijn veel te laat voor school,’ zei ze.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Er zijn belangrijker zaken.’

Ze glimlachte dankbaar. ‘Ik weet niet wat ik zonder je zou doen.’ Toen voelde ze de boosheid weer opborrelen. ‘Die Thierry is echt afschuwelijk. Ik snap niet dat mensen zo kunnen zijn.’

Andrew haalde opnieuw zijn schouders op. ‘De wereld loopt er nochtans vol van, van zulke mensen.’ Hij zei het zacht, met een eindeloze vermoeidheid in zijn stem, en Luna wist dat hij aan zijn vader dacht.

Ze wenste uit de grond van haar hart dat ze er iets aan kon doen – aan al die smeerlappen, aan zijn verdriet, aan alles wat er mis was met de wereld. Schuldgevoel knaagde aan haar. Zij was degene die hem had aangemoedigd meer te weten te komen over zijn vader. Het had een beerput geopend. Ze had er slecht aan gedaan.

‘Andrew?’

‘Hmmm?’

‘Hoe voel je je nu, over je vader? Ik bedoel... denk je er nog wel eens aan?’ Ze had verwacht dat hij zou dichtklappen, zoals hij gewoonlijk deed als ze het onderwerp ter sprake bracht, maar in plaats daarvan keek hij haar bedachtzaam aan.

‘Natuurlijk denk ik er wel eens aan. Het is niet eerlijk. Niet naar mijn moeder toe en niet naar mij. Maar...’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Het is voorbij. Verleden tijd. Niks meer aan te doen.’

‘Voel je geen behoefte om te weten wie hij is?’ Ze vroeg het voorzichtig.

Andrew keek haar vol ongeloof aan. ‘Ik wéét al wie hij is, Luna. Heb je het verhaal van mijn moeder niet gehoord? Nee, wat mij betreft is dit vraagstuk afgesloten. Voor mij is hij dood.’

Maar in die laatste woorden hoorde Luna de echo van bitterheid en rancune die zijn pijn verraadde. Wat had ze graag zijn verhaal veranderd. Maar dat kon ze niet, en dus legde ze haar hand op zijn arm en kneep er zacht in.

‘Wij zijn tegengif, weet je,’ zei ze.

Hij fronste zijn wenkbrauwen, keek haar niet-begrijpend aan. Luna spreidde haar handen.

‘Als we het ons te veel aantrekken worden we net als zij. Als een Thierry of een man als je vader. Gevoelloos. Gemeen. Dan winnen zij. We moeten positief blijven. Vriendelijk. We mogen ons niet laten doen. Wij zijn tegengif tegen klootzakken.’

Ze voelde dat ze rood was geworden terwijl ze het allemaal zei, ze voelde zich onnozel en hopeloos naïef. Maar Andrew barstte in lachen uit.

‘Daar is de goede oude Luna weer. Je hebt natuurlijk gelijk. Maar het is niet altijd makkelijk hè, tegengif zijn?’

‘Nee,’ antwoordde ze. ‘Dat is het absoluut niet.’

Luna sprintte naar haar fiets. De wind waaide onstuimig, haar haren vlogen alle kanten op. Wat voelde dat heerlijk, die frisse lucht, die vrijheid! De dag leek wel zevenentwintig miljoen jaar geduurd te hebben. Ze was alweer te laat geweest die ochtend, maar toen haar ogen tijdens de pauze de betonnen vlakte scanden, had ze meteen gemerkt dat hij er niet was. Ze had opnieuw gekeken, langzaam en aandachtig, maar er was geen Andrew te zien geweest. Het had haar onrustig gemaakt, een gevoel dat knaagde aan haar ingewanden. Ze had gevloekt, kwaad op zichzelf dat ze haar telefoon naar goede gewoonte had thuisgelaten. Vanaf dat moment was de dag zwaar geweest, trekkend en sleurend en eindeloos durend. Luna had haar hoofd er niet bij, dacht steeds aan wat er aan de hand zou kunnen zijn. Zoveel opmerkingen kreeg ze van de leerkrachten, dat ze zelfs die na een tijdje niet meer hoorde. Haar ogen gleden steeds opnieuw naar buiten, alsof ze tegen beter weten in hoopte Andrew daar opeens te zien lopen. Gelukkig slaagde ze erin om Thierry en zijn bende te ontlopen. Ze wist niet goed of ze nu het meest bang was van zijn kwetsende woorden, of van hoe zij daarop zou reageren. Zou ze zich kunnen controleren? Of zouden haar emoties de overhand nemen? Ze wist niet wat er dan zou gebeuren. Wat ze wel wist, heel zeker zelfs, was dat ze uit zijn buurt moest blijven. Het beeld van apocalyptische hagelstormen en kapotte busramen was nog niet uit haar hoofd verdwenen.

Maar nu was ze er dus eindelijk vanaf, die eindeloze muffe schooldag. Ze trapte hard en verbeten terwijl rukwinden haar van haar fiets probeerden te slingeren. Ze was rood en bezweet toen ze bij Andrews huis aankwam.

‘Luna!’ Verrassing en blijdschap flitsten kort over het gezicht van Andrews moeder voordat ze haar blik alert over de omgeving liet gaan. ‘Kom binnen,’ zei ze, en Luna meende dringendheid in haar stem te horen. Haastig sloeg de vrouw de deur dicht, en haar zachtheid keerde ogenblikkelijk terug. ‘Andrew zal blij zijn je te zien. Hij is op zijn kamer.’

In plaats van te vragen wat er aan de hand was koos Luna voor de rechtstreekse optie en snelde de trap op.

‘Hé.’ Ze schrok. Andrew zag er afschuwelijk uit, zijn ogen dik en pafferig. De kamer rook muf. Luna beende naar het raam en zette het open. ‘Ben je ziek?’ Het was een compleet overbodige vraag, maar Andrew knikte zwakjes. Luna zag dat het hem moeite kostte. ‘Shit. Ik was zo ongerust over je!’

‘Ik heb je ge’smst,’ kraakte hij. ‘Wel honderd keer.’

Luna rolde met haar ogen om haar eigen nonchalance. Waarom kon ze dat ding ook nooit op zak hebben? Ze knielde naast hem neer en legde haar hand op zijn voorhoofd. Hij was gloeiend heet. Ze keek hem nadenkend aan en hij keek terug, vragend, smekend bijna.

‘Je wilt dat ik je genees,’ zei ze.

Hij knikte.

Ze had geweten dat dit moment vroeg of laat zou komen en het verbaasde haar dat ze er niet langer over hoefde na te denken, dat ze niet twijfelde, dat ze perfect wist wat haar antwoord was.

‘Wat heb je? Ik bedoel, naast een miljoen graden koorts dan.’

Een zwak lachje verscheen even op zijn miserabele gezicht. ‘Een of ander virus volgens de dokter. Iets griepachtigs, waarschijnlijk. Al mijn spieren doen pijn. Mijn hoofd knalt uit elkaar.’ Hij pauzeerde even om genoeg energie te verzamelen voor hij verder praatte. ‘Mijn keel is dik en pijnlijk. Mijn ogen prikken. Mijn neus zit verstopt.’

Luna knikte. ‘Die hagelstorm van gisteren en je doorweekte kleren hebben er ook vast geen goed aan gedaan.’

Hij schudde zijn hoofd.

‘Oké. Ik moet even nadenken. En naar huis. Ik... Ik kan wel kijken of ik alvast je pijn kan stillen?’ Ze had geen idee of de kracht van de treurwilg nog door haar aderen stroomde, maar het kon vast geen kwaad het te proberen. Andrew zweeg en sloot zijn ogen, zijn ademhaling zwaar. Luna ging ervan uit dat dat een instemming was. Ze legde opnieuw haar hand op zijn hoofd en concentreerde zich. Eerst was er niks. Toen, nadat ze haar ademhaling had afgestemd op de zijne en zich focuste op het contact met zijn huid, begon ze het te voelen. Van diep vanbinnen kwam een soort zacht bruisende energie naar haar vingertoppen gestroomd, langzaam en stroperig. Er waren geen elektrische schokjes dit keer, maar toch voelde ze haar kracht op hem overgaan. Ze glimlachte. Het was al meer dan twee weken geleden dat ze krachten uit de wilg had getapt, en – hoewel duidelijk afgezwakt – ze waren er nog steeds. Luna probeerde elke laatste druppel die ze in zich had Andrews kant op te sturen. Het was niet veel, maar het zou hem hopelijk helpen de tijd door te komen die zij nodig had om betere, nieuwere geneeskrachten te zoeken. Hij zuchtte.

‘En?’ vroeg ze.

‘De druk op mijn hoofd is wat verlicht,’ mompelde hij slaperig.

‘Het is een begin,’ antwoordde ze. ‘Ik kom zo snel mogelijk terug.’

Nog voor ze goed en wel de kamer uit was, hoorde ze een zacht gesnurk. Luna glimlachte. Slaap zou hem goeddoen.

Terwijl ze de korte afstand naar huis fietste pijnigde ze haar hersenen. Ze kon genoeg planten bedenken om zijn symptomen te verlichten, maar ze wilde ook iets tegen het virus zelf vinden. De lente begon inmiddels goed door te breken, er stond hier en daar al een vroege bloem in bloei en de wereld werd iedere dag groener. Maar het groen dat ze onderweg kon plukken zou niet voldoende zijn. Ze moest maar hopen dat haar mysterieuze gave ook op gedroogde planten werkte. Sinds ze het schriftje van haar moeder had ontdekt hingen er de hele lente en zomer lang bosjes kruiden te drogen in het huis. Ze had van alles wat. Toen ze thuiskwam liep ze meteen door naar de keuken, waar de vensterbank vol stond met verse en heerlijk geurende kruidenplanten. Basilicum, marjolein, rozemarijn, salie. Ze legde om beurten haar hand op iedere plant en voelde de krachten als groene bliksemschichten haar lichaam in schieten. Luna lachte, het was zo makkelijk, het ging helemaal vanzelf. Ze bedacht dat het net volle maan was geweest, amper twee nachten terug, en begreep dat de kracht van die maan haar hielp. Ze keek om zich heen en zag ui en knoflook op het aanrecht liggen. Ze legde haar handen erop, een hand op elk, en voelde de scherpte ervan door zich heen schieten. Ze kon niet meer stoppen met lachen nu, ze was extatisch. Met elke plant die ze aanraakte voelde ze zich levendiger, sterker, gezonder. Ze voelde zich... onoverwinnelijk. Ze trok kasten open en vond gember, gedroogde kamille, eucalyptus, echinacea. Ze nam het allemaal in zich op, elke heerlijke, fantastische druppel geneeskracht die ze kon vinden, ze werd er duizelig van, haar hoofd tolde, maar ze ging door, door, ze wilde alles voelen, alles hebben, alles kennen. Ze vond een kaneelstokje, klemde het in haar vuist, sloot haar ogen en gooide haar hoofd naar achteren, de kracht diep inademend, absorberend...

‘Luna?’

Ze schrok zich wild. Draaide zich om, te bruusk, en gooide een potje van het aanrecht. Beduusd keek ze van de grond, waar scherven zich hadden vermengd met kruidenpoeder, naar haar vader in de deuropening. Hij keek haar bezorgd aan.

‘Wat is er aan de hand?’

Luna kon niets zeggen. Haar keel leek opeens enkel stilte te kunnen produceren, haar mond was een grote nutteloze holte geworden. Was haar tong daarnet ook al zo droog geweest?

‘Ik...’

Haar vader bleef haar aankijken. Achter zijn bezorgdheid zag ze nog iets schemeren... was het angst? Ze moest iets zeggen!

‘Ik zocht kaneel.’ Haar stem klonk niet als die van haarzelf, alsof een vreemde haar lichaam was binnengedrongen en het van haar had overgenomen. ‘Ik zocht al een hele tijd kaneel en ik was heel blij dat ik het had gevonden.’ Waarom zei die stem zulke dingen? Het was zowat het belachelijkste dat ze ooit had gehoord.

Haar vader trok zijn wenkbrauwen hoog op, alsof hij het niet kon geloven. Nee, natuurlijk geloofde hij het niet, wat een onzin was het ook. Hij leek te wachten op een vervolg, maar toen dat niet kwam, zei hij verward: ‘Ik sta hier al een minuut.’

Luna keek om zich heen, liet haar ogen langzaam over haar omgeving glijden: de opengetrokken kasten, een aanrecht vol poeders en gedroogde planten. Het kaneelstokje in haar hand, het kapotte potje op de grond. Hij moest denken dat ze krankzinnig was. Was ze dat? Misschien wel... Ze kon niet ontkennen dat zij de voorbije weken en maanden meer dan eens diezelfde gedachte had gehad.

‘Ja. Ik wilde een kruidenbereiding maken en... ik was gewoon heel enthousiast.’

Haar vader knikte langzaam, heel langzaam. Hij wist dat ze loog. Zij wist dat hij wist dat ze loog en ze verafschuwde zichzelf erom. Maar het alternatief was ondenkbaar. Luna wenste met heel haar hart dat ze hem een normale dochter kon geven. Maar dat kon ze niet, dat was ze niet.

‘Ik moet naar Andrew,’ zei die stem, die nog steeds niet van haar was.

‘En je kruidenbereiding?’ Hij vroeg het met zijn blik neergeslagen, alsof hij het antwoord eigenlijk niet wilde weten.

‘O. Dat doe ik later wel een keer,’ loog ze. ‘Ik... Ik ruim het wel op.’ Haastig begon ze alles terug in de kast te stoppen en op zijn plaats te zetten. Toen ze een bezem zocht voor de troep op de vloer kwam haar vader bij haar staan, met stoffer en blik in zijn handen.

‘Laat maar,’ zei hij en zijn stem leek van kilometers ver te moeten komen. ‘Ga maar naar Andrew. Ik doe het wel.’

Luna voelde de orkaan in haar binnenste, ze bruiste van alle krachten die ze uit de planten had opgenomen, ze popelde om ze uit te proberen, hun werk te laten doen, de wereld in te sturen. Maar haar vader, haar vader. Haar hart brak om hem zo te zien, om te weten dat zij er zelf de oorzaak van was hem zo te zien.

Vertel hem de waarheid! schreeuwde een stem binnen in haar, maar dat nooit, dat nooit! En plotseling besefte Luna dat ze dat het allerergste zou vinden: dat haar vader haar ware verhaal niet zou geloven, dat hij haar niet serieus zou nemen, dat hij teleurgesteld zou zijn in haar, dat hij haar zou afwijzen om wie ze werkelijk was. Dat kon niet, dat mocht niet gebeuren. De storm in haar binnenste wervelde alles door elkaar heen, en ze kon alleen maar naar buiten, moest naar buiten, waar ze kon ademen en tot rust komen, kon hier niet blijven. En dus liep ze de deur uit en liet ze haar vader daar achter, op de keukenvloer, waar hij scherven bij elkaar veegde die zij had gemaakt.

15.

Andrews transformatie voltrok zich als een wonder voor haar ogen. De mengeling van angst en opwinding die ze de laatste tijd zo vaak had gevoeld overweldigde haar zo dat ze er misselijk van werd. Het was makkelijk geweest, bijna té makkelijk. Toen Luna de kamer weer binnenstapte voelde ze dat er een aura om haar heen hing dat alle ziektekiemen uit de lucht rondom haar verdreef, een onzichtbaar veld dat haar beschermde en door haar aderen pulseerde. En hoewel ze geen idee had gehad hoe ze precies te werk moest gaan – moest ze zich focussen op zijn symptomen? Op de verschillende planten en hun werking? Op het virus? – ging alles helemaal vanzelf. Ze volgde haar intuïtie en dat leek te werken. Luna legde haar hand op Andrews voorhoofd, sloot haar ogen en concentreerde zich op zijn genezing. Binnen een minuut voelde ze zijn temperatuur dalen. De snelle verandering die hij onderging was adembenemend en angstaanjagend. Ze hoorde zijn ademhaling makkelijker worden, zag zijn huid minder dof worden en ten slotte de glans in zijn ogen terugkeren. Nog geen kwartier had ze aan zijn ziekbed gezeten. Ze staarden elkaar aan, Luna en Andrew, beiden verbijsterd over wat ze net hadden meegemaakt, en zwegen.

‘Hoe voel je je?’ bracht Luna na een paar minuten uit, hoewel ze het antwoord wel kon raden.

Andrew zuchtte diep. ‘Fenomenaal goed.’ Hij schudde zijn hoofd, alsof hij het niet kon geloven. ‘Ik bedoel, niet gewoon béter, Luna. Echt fantastisch.’ Hij sloeg de dekens weg en ging rechtop zitten. ‘Ik voel me compleet misplaatst in bed.’

Luna zag dat hij wilde opspringen en legde snel haar hand op zijn borst. ‘Doe maar niet. Kun je niet nog een avondje faken?’

Hij trok een gezicht. ‘Dat meen je niet!’

‘En wat ga je tegen je moeder zeggen? Dat ik je miraculeus heb genezen met een handoplegging? Ze verklaart ons beiden voor gek! Dit is niet iets wat we aan de grote klok kunnen hangen!’

Hij opende zijn mond om tegen haar in te gaan, maar bedacht zich toen en kreunde. ‘Oké, oké. Ik hou me wel koest. Ik had je beter kunnen vragen nog een dag te wachten. Dan hoefde ik morgen tenminste niet naar school.’ Hij grijnsde.

‘Let maar op of ik maak het weer ongedaan hoor, jij ondankbare...’

‘Nee! Nee! Ik ben je superdankbaar, Luna, echt waar. Ik...’ Hij zweeg abrupt, er klonken voetstappen op de trap.

‘Snel!’ siste Luna, en Andrew dook terug onder de dekens. De deur ging zachtjes open en Andrews moeder stak haar hoofd naar binnen.

‘Alles oké hier?’

‘Ja hoor.’ Luna deed haar best om zo onschuldig mogelijk te glimlachen en vroeg zich af hoe hypocriet die glimlach eruitzag.

‘Ik dacht dat ik lawaai hoorde.’

‘Lawaai? Nee hoor. Misschien Andrew die net wat moest hoesten.’

Bij wijze van illustratie kwam er een zacht gekuch onder de dekens vandaan en Luna had zin om Andrew een stamp te geven. Inwendig kromp ze in elkaar. Dit was al de tweede keer vandaag dat ze glashard stond te liegen. En dat terwijl ze een hekel had aan leugenaars. Hoe lang kon ze dit volhouden?

‘O.’ Clarisse glimlachte vriendelijk. ‘Zeg Luna, ik vind het superlief van je dat je langskomt – twee keer zelfs op een dag! – maar vergeet niet dat Andrew rust nodig heeft, hè?’

Luna voelde dat ze een kleur kreeg. ‘Natuurlijk niet. Ik ga er zo vandoor, hoor. Ik neem nog even afscheid.’

Toen de deur weer dicht was klonk er een gesmoord geproest vanonder de dekens. Luna stootte Andrew met haar elleboog.

‘Ssshhht! Je moeder heeft echt wel door dat er wat aan de hand is.’

‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘Jouw vader niet soms?’

Luna zuchtte. Een steek van verdriet schoot door haar borstkas. ‘O jawel.’

‘Je zult het hem toch ooit moeten vertellen, denk je niet?’

‘Ik weet het niet,’ zei ze verstikt tegen de houten vloer. Ze had echt geen idee hoe ze deze situatie moest oplossen, maar hem vertellen wat er werkelijk aan de hand was leek haar gewoon geen optie.

‘Trouwens,’ Andrew leunde nieuwsgierig naar haar over, ‘zou je dat echt kunnen, het ongedaan maken?’

Even wist Luna niet waar hij het over had.

‘O. Je bedoelt: je genezing terugdraaien?’

Hij knikte.

‘Ik weet het niet.’ Ze zei het zonder hem aan te kijken. Ze dacht niet dat ze de krachten terug uit Andrew kon trekken en het virus kon terughalen. Maar in haar hoofd hoorde ze de echo van Tundes woorden: ‘Weet wel dat niet alle planten genezend zijn. Sommige zijn giftig. Sommige zijn zelfs dodelijk.’ Hoe makkelijk zou het zijn om iemand – per ongeluk of expres – ziek te maken? Ze wist veel over de geneeskracht van planten, maar minder over vergiftigingen. Ze huiverde van haar eigen gedachten.

‘Nou.’ Ze stond snel op. ‘Ik zie je morgen?’

‘Yes!’ Hij grijnsde breed en ze bedacht dat hij er zelden beter uit had gezien. ‘En Luna? Bedankt. Dat was echt onwijs cool. Je bent een superheld.’

Het belsignaal had het einde van de week ingeluid. Andrew was zijn doktersbriefje naar het secretariaat gaan brengen en Luna stond in een voorzichtig lentezonnetje op hem te wachten. Eindelijk weekend. Eindelijk nog eens tijd om bij Tunde langs te gaan. Luna liet afwezig haar ogen over de leerlingen op straat glijden en haperde bij een luidruchtig groepje brallerige jongens. Thierry natuurlijk, en zijn kudde. Onwillekeurig dacht ze terug aan wat er een paar dagen eerder was gebeurd, toen ze Andrew en haar hadden lastiggevallen. Een steekvlam van woede laaide op in haar binnenste, zo heftig dat ze er zelf van schrok. Zij was helemaal niet zo, en ze haatte Thierry er des te harder om dat hij zoveel negativiteit in haar kon oproepen. Ze spande haar kaken en kneep haar ogen tot spleetjes. Terwijl ze daar zo stond en afkeer als vergif door haar aderen voelde pompen, werd ze opeens een gezoem gewaar. Ze keek op en zag een wesp. Luna hield haar hoofd scheef.

‘Hé, hallo. Jij bent er vroeg bij dit jaar.’

Het dier bleef rond haar hoofd cirkelen, maar Luna had nog nooit in haar leven angst gevoeld voor wespen of welk ander dier dan ook, dus ze liet het begaan. Haar blik gleed terug naar de jongens voor het schoolgebouw. Opeens werden haar ogen groot. Luna’s linkermondhoek gleed langzaam over haar gezicht tot een listige grijns. Machteloos? Nee. Niet meer. Ze zou Thierry wel eens laten zien wat karma betekende.

‘Oké Dubois. Show me what you’ve got,’ moedigde ze zichzelf aan. In gedachten stuurde ze de wesp op het groepje af. ‘Met de groeten van Luna Treurwilg,’ mompelde ze erachteraan, terwijl ze zag dat het beestje naar de jongens toe vloog. Het voelde nog altijd onwerkelijk. Luna had niks gezegd of gedaan. Ze had alleen maar gewíld dat de wesp die kant op zou vliegen, en toen gebeurde dat. Even voelde ze haar hartslag de hoogte in schieten, wilde ze zich omdraaien en wegvluchten, maar ze onderdrukte de paniek en concentreerde zich. Verbeten keek ze naar het hatelijke, knappe gezicht van Thierry. De wesp vloog erheen en probeerde op zijn neus te gaan zitten. Luna giechelde. Ze had geen slechte bedoelingen. Echt niet. Ze wilde gewoon even het gevoel krijgen dat ze wat terug kon doen tegen al zijn gemene woorden. Een beetje tegengif, als het ware. Niks serieus. Thierry sloeg geschrokken naar de wesp, die zich gauw uit de voeten maakte, maar al even snel terugkwam. Ze zag de irritatie op zijn gezicht en genoot. Hij sloeg er weer naar, zette een paar stappen opzij. De wesp gaf niet op. Luna glunderde. Wat heerlijk om hem even terug te kunnen pakken, ook al zou hij nooit weten dat zij het was geweest. Thierry leek in een soort paniek te raken, hij had zijn rugzak afgedaan en sloeg nu met het hele ding naar de wesp, die veel te snel en behendig was voor hem.

‘Rotbeest!’ hoorde ze hem roepen. Hij snelde om en door zijn maten heen, op de vlucht voor het kleine insect. Luna moest luidop lachen. Thierry’s armen maaiden wild door de lucht en Luna wenste dat Andrew al terug was, zodat hij het ook kon zien.

‘Aaarrgghhh!’ Hoe wilder Thierry werd, hoe harder Luna erom  lachte. In zijn paniek stapte hij blindelings de straat op.

Luna hoorde piepende remmen, een klap, en de wereld stond stil. Ze voelde het bloed wegtrekken uit haar gezicht, haar ingewanden ijs worden, haar benen leken niet meer dan gelei te zijn en als ze niet tegen een muur had geleund was ze zeker omgevallen. Nee. Dit kon niet waar zijn. Het kon niet, het mocht niet. Ze zou het zichzelf nooit vergeven als...

‘Luna?’ Andrew was bij haar komen staan. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Thierry...’ Ze stak een beverige hand uit naar het voorval op straat. ‘Hij is... Hij is aangereden.’ Ze zei het zo zachtjes dat Andrew haar onmogelijk gehoord kon hebben, maar hij keek in de richting die ze had aangewezen en hapte naar adem.

‘Ik ga hulp halen,’ hoorde ze hem mompelen, en hij rende weg.

Als in een droom, tegen haar wil in en met benen die niet bestonden, liep Luna in de richting van de straat. Het was alsof ze er zelf niet bij was, alsof ze door een camera keek en ze wilde die camera uitzetten, wilde niet zien wat hij haar zou tonen, maar dat ging niet, ze kwam steeds dichterbij. Een groepje mensen had zich om de auto verzameld – waar kwamen die allemaal vandaan? – en ze hoorde luide stemmen, kreten, maar ze leek er geen woorden mee te kunnen vormen in haar hoofd, alles was soep. Ze botste tegen een muur van ruggen, ondoordringbaar. Haar blik gleed naar beneden. Daar, tussen al die benen, veel te veel benen, op de straatstenen, zag ze bloed. Donker, vers bloed, veel bloed, veel te veel bloed. Luna dacht niet dat ze nog ademde, dacht niet dat ze ooit nog zou ademen – had zij dit gedaan? Had zij dit echt gedaan?

Was ze een moordenaar?

Ze wenste dat ze zou oplossen, opgaan in lucht, verdwijnen om nooit meer te hoeven bestaan.

‘Je moet het jezelf niet kwalijk nemen,’ zei een stem naast haar, zacht en lijzig.

Luna voelde een rilling over haar rug lopen en keek op, recht in de ogen van de enge man – waar kwam hij toch steeds vandaan? Ze zette instinctief een stap achteruit, weg van de duistere figuur.

‘Ik zag je wel.’

Luna’s hart begon weer te slaan, snel, té snel.

‘Ik zag jou en die wesp en ik wist het meteen.’

Hoe dan, dacht Luna, hoe kon hij dat in hemelsnaam weten? Haar hoofd flitste naar die keer dat ze hem in de buurt van Tundes woonwagen had gezien. Had zij het hem verteld? Het deed er niet toe, ze had andere dingen aan haar hoofd.

‘Luna, het moet niet makkelijk zijn voor jou. Zo jong en al zulke sterke gaven.’ Hij knikte toen ze hem verbijsterd aanstaarde. ‘O ja, ik zie je wel. Ik zie je voor wie je werkelijk bent.’ Hij verwijderde zich wat van de massa en Luna volgde hem, ook al wilde ze dat niet, wilde ze niks met hem te maken hebben. Het alternatief was dat ze zich omdraaide en geconfronteerd werd met de misdaad die ze net had begaan.

‘Ik zie je enorme potentieel, Luna,’ vervolgde hij. ‘Maar ik zie ook dat je het nog niet controleert. Je kunt jezelf niet beheersen, je maakt fouten.’ Hij gebaarde naar de scène.

Luna zag weer het bloed op de straat en draaide zich misselijk om.

‘Je hebt iemand nodig die je kan helpen. Iemand die weet wat je doormaakt. Er zijn anderen zoals jij, Luna. Anderen met bijzondere gaven. Ik kan je in contact brengen.’

Anderen? Zoals zij? Ja, Tunde had ook al zoiets gezegd. Luna voelde een hevig verlangen om hen te leren kennen, om niet meer alleen te zijn, zich geen freak meer te voelen.

‘Laat mij je leermeester zijn, Luna. Ik kan je helpen die bijzondere gaven te sturen.’

‘Ik heb al een leermeesteres.’ Het antwoord kwam automatisch, maar ze hoorde zelf de twijfel in haar stem, de onzekerheid. Was Tunde nog wel haar mentrix? Ze had zelf gezegd van niet. Kon Luna haar nog overhalen? Of moest ze deze duistere man vertrouwen, die haar steeds leek te vinden op momenten dat ze worstelde met haar kracht?

‘Ik heb nog nooit zo’n uitermate getalenteerde heks gezien, echt waar, ik...’

De betovering was verbroken.

‘Een heks?’ Ondanks zichzelf, ondanks de hele tragische situatie, barstte ze in lachen uit. Heksen waren figuren uit sprookjes, oude lelijke vrouwen met wratten op hun neus, vrouwen die op bezems rondvlogen en in grote ketels roerden.

‘Ja Luna, een heks. Natuurlijk. Wat dacht je dan? Als ik het goed heb gezien praat je met dieren en kun je wonderlijk goed genezen met planten. Geloof me, er zijn veel heksen voor minder dan dat op de brandstapel beland.’

‘Heksen bestaan niet,’ zei ze simpelweg en op automatische piloot. Het klonk dof, dood, als woorden zonder inhoud. Was dat wat ze was, een heks? Was dit alweer een deel van haar nieuwe werkelijkheid dat ze zou moeten leren aanvaarden? Luna’s hoofd explodeerde bijna. Het was te veel. Er waren te veel onmogelijkheden, te veel zaken die ze onder ogen moest zien, te veel om te bevatten.

‘Ik zie dat je worstelt, Luna,’ zei de man dringend. ‘Laat me je helpen. Er zijn anderen zoals jij. We komen samen met volle maan. Je doet er best aan om te komen, Luna. Voor er nog meer ongelukken gebeuren. Ik kan je...’

‘Luna, daar ben je! Wat is er eigenlijk gebeurd? O...’ Andrew zweeg abrupt toen hij de man zag, keek niet-begrijpend naar Luna. Ze zag irritatie op het gezicht van de man verschijnen, en nog wat, minachting misschien, toen hij naar Andrew keek. Hij keek haar nog één keer aan.

‘Denk erover na.’ Toen draaide hij zich om en verdween.

Luna had even tijd nodig om naar de werkelijkheid terug te keren. Maar toen ze om zich heen keek wist ze het weer, en haar hart voelde als lood. Alle andere absurditeiten verdwenen naar een wazige achtergrond, en er bestond nog maar één, afschuwelijk, feit.

‘Ik heb Thierry vermoord,’ fluisterde ze.

Andrew keek haar aan alsof ze in een gesticht thuishoorde. ‘Waar heb je het over?’

‘Het was mijn schuld,’ piepte ze. ‘Ik heb een wesp op hem afgestuurd. Ik wilde hem geen kwaad doen, gewoon een beetje plagen, dat is alles, maar toen...’

‘Nee, Luna, waar heb je het over? Thierry is helemaal niet dood!’

‘Niet?’ Luna voelde een tsunami van opluchting opkomen, maar ze hield hem tegen. Ze moest het eerst zeker weten.

Andrew lachte. ‘Nee, ben je gek?’ Hij pakte haar bij de schouders en gidste haar door de omstaanders heen zodat ze het zelf kon zien. ‘Hij heeft een lelijke val gemaakt en een serieuze bloedneus, maar hij komt er echt wel weer bovenop. Sneller dan wij willen.’

Luna zag een kreunende Thierry die zijn hoofd vasthield en duidelijk pijn had, maar wel honderd procent zeker leefde. Ze liet de tsunami los en draaide zich snel om, verborg haar tranen van opluchting tegen Andrews arm.

‘Ik dacht...’ stamelde ze.

Hij streelde haar haren. ‘Het is oké. Rustig maar, het is oké.’

Onder het geluid van aanzwellende sirenes liepen ze weg van het schouwspel.

‘Wie was die man?’

Luna fronste haar wenkbrauwen. Ja, wie was die man eigenlijk? Ze wist niks van hem; niet zijn naam, niet waar hij woonde, niet waar hij vandaan kwam. Het enige wat ze wist was dat hij enkele maanden geleden in haar leven was opgedoken en veel van haar scheen te weten.

‘Een beetje een freak,’ gaf ze toe. ‘Hij weet wie ik ben, Andrew. Hij zegt dat hij mijn leermeester wil zijn.’ Over de heksenuitspraak zei ze maar niks.

Ze zag de afkeurende blik op het gezicht van haar vriend.

‘Het lijkt me een louche figuur, Luna. Blijf maar ver bij hem uit de buurt.’

Ze knikte nadenkend. Ja, het was inderdaad een louche figuur. Hij boezemde haar wantrouwen in. Maar wat hij had gezegd was wel waar: ze had behoefte aan een leermeester. Ze moest dit soort ongelukken in de toekomst koste wat kost vermijden. Ze moest dringend naar Tunde. En haar vragen – smeken, als ze moest – of zij die leermeester wilde zijn.

16.

Luna’s voetstappen echoden door de spookachtige gangen van het verlaten schoolgebouw. Ze wist niet zeker waarom ze hier ook alweer was, maar ze wist dat als ze Tunde zou vinden, alles oké zou zijn. Toch scheen er iets niet te kloppen. Waarom was de school zo leeg? Ze moest Tunde vinden. Iets in haar zei dat het dringend was. Ze moest zich haasten. Luna begon te rennen. Opeens hoorde ze een tweede paar voetstappen. Ze keek om zich heen.

‘Tunde?’

Maar het was Tunde helemaal niet, het was Andrew, die haar verwilderd voorbijliep.

‘Andrew, wacht!’ Ze haastte zich om hem in te halen. ‘Ik moet Tunde vinden, het is belangrijk! Help je me zoeken?’

‘Nee. Ik moet mijn vader zien te vinden, Luna.’ Hij keek haar aan en ze schrok, zijn ogen waren niet die van hem. Er was iets met die ogen, iets wat haar angst aanjoeg, maar ze kon het niet thuisbrengen. Andrew rende verder en ze keek hem na, verward. Maar ze had geen tijd om stil te staan; het gevoel van dringendheid dreef haar verder en daar, daar, op het einde van de gang, dat silhouet, was dat niet... Nog voor ze het goed kon zien had de figuur zich omgedraaid en begon weg te lopen.

‘Nee,’ riep ze. ‘Tunde, wacht!’

De vrouw stond stil en draaide zich langzaam om. Hoewel haar lippen niet bewogen, hoorde Luna haar stem alsof ze naast haar stond.

‘Tik, tak, Luna. De tijd raakt op en het is donker, o zo donker.’

‘Ik weet niet wat dat betekent!’ Ze was de wanhoop nabij, moe van alle raadsels.

‘Vergeet nooit wie je bent en waar je vandaan komt, Luna. Met jou keerde het licht terug, met jou kwam het leven. Vergeet jezelf niet. Kies altijd het licht.’ Tunde draaide zich om en verdween, en hoe hard Luna ook rende, ze leek haar niet te kunnen inhalen. Sneller rende ze, sneller en sneller, tot de lege hallen van de school plaatsmaakten voor de oranjeverlichte straten van de stad. Er was geen ziel te bespeuren. Sneller ging Luna, sneller, tot ze vloog en boven de nachtelijke spookstad uitsteeg, en verder ging ze, steeds verder, ze voelde de wind onder haar lichaam, ze zag velden en bossen onder haar lichaam voorbijschieten tot ze opeens, in de verte, een flakkering zag, en ze voelde dat ze daarheen moest, naar het licht, dat ze daar zou vinden wat ze zocht.

Plots verstilde de nacht, werd Luna zich bewust van haar omgeving: de sterren boven haar, de slapende wereld onder haar. De stilte drukte zwaar op haar oren, de lucht voelde te windstil op haar lijf.

Ik droom, dacht ze, dit is een droom.

Ze keek naar beneden en zag onder zich, op de rand van bos en veld, de woonwagen die ze zo goed kende, waar ze zich zo thuis was gaan voelen de voorbije maanden, waar ze had geleerd wie ze was en wat ze kon. Vlak bij die woonwagen likten oranjegele vlammen aan het duister van de nacht. Een kampvuur. Luna observeerde vanuit de hoogte en zag, hoorde, voelde elk detail. Tunde stond naast het kampvuur, dicht bij de vlammen, té dichtbij, leek het Luna. Haar armen hield ze gespreid naast haar lichaam, haar handpalmen naar de hitte gedraaid. Ze prevelde woorden in een vreemde taal, onophoudelijk, terwijl ze in het vuur staarde. Na een tijdje ging de oude vrouw op haar knieën zitten. Er stond een pot naast het vuur, waaruit ze een donkergroene vloeistof in een mok goot. Ze dronk het goedje in één keer op en spreidde toen haar armen weer, maar dit keer met haar handpalmen naar boven gericht. Ze gooide haar hoofd in haar nek, haar ogen gesloten. De woorden waren luider nu, dringender. Hoe luider de vreemde bezweringen klonken, hoe meer Luna’s verwarring toenam. Ondanks zichzelf, ondanks haar ongeloof en lacherigheid eerder die dag, moest ze het zich nu wel afvragen: was Tunde een heks? Het zag er in elk geval uit als een magisch ritueel – een duivels ritueel, dacht Luna haast, maar toen herinnerde ze zich alles wat haar was overkomen in de laatste maanden en hoe weinig ze eigenlijk wist over zulke zaken, en dat dit tenslotte maar een droom was. Ze ging lager cirkelen om nóg beter te kunnen zien. Tundes stem werd steeds luider, de woorden volgden elkaar steeds sneller op en Luna zag de vlammen haast likken aan het lichaam van de oude vrouw. Ze was nu zo dichtbij dat ze zweet zag parelen op haar voorhoofd, ze zag de verbeten trekken op haar gerimpelde gezicht. Toen stopte de woordenstroom abrupt. Even leek de nacht zijn adem in te houden, Luna hing stil in de lucht, zelfs het vuur leek bevroren te zijn in die ene seconde. Toen opende Tunde haar ogen en keek ze recht in die van haar.

‘LUNA!’

Luna’s ogen vlogen open. Ze bleef roerloos liggen, luisterend naar de duisternis. Ze was alleen, maar de stilte leek haar te zwaar, zwanger van onheil. Haar hart hamerde veel te snel tegen haar ribben, alsof het wilde ontsnappen. Luna’s ogen wenden snel aan de duisternis, ze was immers thuis in de nacht. Het donker voelde niet als een bedreiging maar als een beschermende deken. Ze werd de bekende vormen van haar slaapkamer gewaar: alles zag eruit zoals altijd. Maar dat was schijn. Luna wist, voelde, dat niks nog was zoals het hoorde te zijn. Plots kostte het haar moeite zich te herinneren waarom ze gisterenavond niet meer naar Tunde was gegaan. Ze was moe geweest, zo moe. Haar geest was uitgeput geweest. Ze had genoeg gehad van alle vragen, van zichzelf, van het niet begrijpen. Maar nu... Ze twijfelde. Het was midden in de nacht. Geen normaal mens zou er zelfs maar over denken om nu ergens op bezoek te gaan. En toch... De droom die ze net had gehad was vreemd, anders dan de andere dromen. Fantasie en werkelijkheid leken in elkaar over te lopen. Het was alsof de droom haar iets wilde vertellen, maar wat? Was Tunde echt dat vreemde ritueel aan het uitvoeren? Of was het enkel een droom, niet meer dan dat? Ze wist het niet. Misschien moest ze maar gaan kijken. En als er niks aan de hand was, tsja, dan kon ze wachten tot Tunde wakker werd of later terugkeren. Nog terwijl Luna het aan het denken was, was ze al opgestaan en trok ze haar kleren aan. Ja, ze zou gewoon eens gaan kijken, dat kon geen kwaad. Zacht opende ze de slaapkamerdeur en sloop naar de trap. Zelfs de hal in haar eigen huis begon nu als een vreemde plek aan te voelen. Een knoop vormde zich in haar buik. Dit was niet juist. Plots hoorde ze het doorspoelen van een toilet, en voor haar neus ging de wc-deur open.

‘Luna?’ Haar vader stond voor haar, slaapdronken in zijn pyjama. ‘Wat...’ Toen zag hij dat ze aangekleed was, haar schoenen aanhad. Alle restjes slaap verdwenen bruusk uit zijn ogen. ‘Luna, wat... Het is vier uur ’s nachts. Waar ga je heen?’

‘Sorry pap, ik...’ Ik kon niet slapen, wilde ze zeggen, maar ze kreeg de leugen niet over haar lippen. Ze had genoeg gelogen, het woog op haar, maakte haar moe. Ik zag Tunde in mijn droom een vreemd ritueel uitvoeren en wil nu even gaan vragen of ze een heks is leek haar ook niet de beste optie. Ze zuchtte.

Haar vader legde een hand op haar wang. ‘Is het echt zo dringend dat het niet tot morgen kan wachten?’ Zijn vraag was doordrongen van hoop en verdriet tegelijk, en Luna zwichtte. Ze had al zo lang gewacht. Wat deden die paar extra uren ertoe? Ze kon morgen naar Tunde toe gaan, op een normaal tijdstip, en met haar praten.

‘Sorry pap.’ Ze omhelsde hem vluchtig en snoof de geur van zijn dromen in zich op. ‘Je hebt gelijk. Ik ga terug naar bed.’

De dag brak aan en Luna’s lichaam zat vol onrust. Ze probeerde geduld te tonen, normaal te zijn, maar in haar buik stormde het. Ze wist niet waarom, wist niet waarom dat gevoel van dreigend gevaar plots weer in alle hevigheid de kop opstak, maar haar gemoed was zwaar en haar instinct leek in brand te staan. Zo snel ze kon ontvluchtte ze het huis en haastte zich naar Tundes oude woonwagen.

Misschien had ze het moeten zien aankomen. Misschien had ze het kunnen weten. Misschien had ze beter moeten luisteren toen de oude vrouw haar op het hart drukte naar haar intuïtie te luisteren. Maar het moment van de waarheid kwam aan als een klap in haar gezicht. Luna staarde geschokt naar de bosrand. Waar ze maanden aan een stuk de kleurige woonwagen had zien staan, waar altijd een pot thee voor haar had klaargestaan, een warme stem, een wijze raad, was plots een onvoorstelbare leegte. Een rechthoekig stuk gras lag er dor en zielig bij, en Luna meende dat ze zelfs nog de afdrukken van de wielen kon bespeuren. Te laat, dacht ze; ik ben te laat. Spijt sijpelde door alle barsten in haar wilskracht heen. Ze had vannacht moeten komen. Ze had haar intuïtie moeten volgen. Nu was ze te laat. Ze besefte dat ze vergat te ademen en zoog een diepe teug lucht naar binnen, tot het pijn deed. Tunde zou niet zomaar vertrekken. Of wel? Nee, niet zonder iets te zeggen. Dat wist Luna zeker. En toch. Toch was hier die schrijnend schreeuwend lege plek die haar in haar gezicht leek uit te lachen. Was dit weer een van haar mysterieuze lessen? Zou ze nog terugkomen? Paniek begon op te borrelen in het diepste van Luna’s buik. Wat als ze niet meer terugkwam? Wat moest ze dan? Tunde was haar houvast geweest, een van de weinige zekerheden in haar stormachtige nieuwe leven van de laatste maanden. Het antwoord op al haar vragen. Wat als ze echt weg was, voorgoed? Luna drukte de gedachte hard weg, maar het borrelende gevoel in haar buik werd alleen maar sterker. Opnieuw zoog ze een teug lucht naar binnen, maar het was niet genoeg, ze zou stikken, ze voelde het. Het beklemmende gevoel had haar borst bereikt nu, verpletterde haar longen en hart, kneep al het leven genadeloos uit haar ziel. Wanhopig zette Luna een paar wankele stappen naar voren, op zoek naar een teken, een brief, wat dan ook. Tunde kon niet weg zijn, niet zo, niet nu! Dat kon gewoon niet, het mocht niet. Het afschuwelijke gevoel had nu haar keel bereikt en voor Luna zichzelf kon tegenhouden stootte ze een schreeuw uit waarin al haar woede en wanhoop zaten samengebald. Vogels vlogen verschrikt op uit de bomen. Maar wat gaf ze nog om vogels? Ze balde haar vuisten en schreeuwde opnieuw, harder nu, het kon haar niet schelen wie haar zou horen, niks kon haar nog schelen. Ze liet zich op haar knieën vallen en klauwde woest met haar vingers in de vochtige aarde, te blind om te merken dat de grassprietjes om haar vingers verschrompelden en zwart werden. Als een wild dier gromde en huilde Luna, woest op het leven en de onrechtvaardigheid van haar eenzaamheid. Ze had Tunde vertrouwd! Ze was haar vriendin geweest, haar raadgeefster! Hoe had ze Luna dit kunnen aandoen? Wind stak op en wolken pakten zich samen boven Luna’s hoofd, wat haar alleen maar kwader maakte. Die verdomde krachten van haar ook! Die duistere man had gelijk, het was inderdaad magie, dat moest wel, en zij was een heks. Een heks! Luna stond weer op, voelde hoe haar boosheid als een bal in haar borststreek zat, hief haar gezicht naar boven en concentreerde zich op de zwarte onweerswolken boven haar hoofd. Ze hief haar armen en stootte een langgerekte oerkreet uit, haar ogen gesloten en haar handen vervormd tot klauwen van woede en onmacht.

De hemel spleet uiteen in een verblindend licht. De kracht van de inslag was zo sterk dat ze achteruit werd gegooid en met een klap op haar rug terechtkwam. Het laatste restje lucht verdween met geweld uit haar longen. Versuft opende ze haar ogen. Daar, op enkele meters voor haar, aan de rand van het bos, was een boom in tweeën gespleten. De eeuwenoude stam was in zijn hart geraakt, de enorme kruin met naadloze precisie doormidden gekliefd. De binnenkant van de bast was zwartgeblakerd door de bliksemflits die er had ingeslagen, en Luna zag hoe vlammen gretig likten aan het verse hout. Dat heb ik gedaan, dacht ze. Toen viel ze flauw.

Dikke druppels vielen op haar gezicht. Ze wilde haar ogen gesloten houden, ophouden te bestaan voor alles en iedereen. Ze wilde niet naar de wereld moeten kijken en de werkelijkheid onder ogen zien: de gapende wond waar ooit een veilige haven was geweest aan de ene kant, een bos in brand door haar woedeaanval aan de andere. Het kon haar allemaal gestolen worden. Een schaduw viel over haar heen.

‘Luna.’

Ze vloog overeind, sprong rechtop en zette een paar stappen achteruit. Ze was gedesoriënteerd, gedehydrateerd, haar hoofd knalde zowat uit elkaar. Ze besefte dat ze er langer moest hebben gelegen dan ze had gedacht; het licht was anders, de stam waar de bliksem had ingeslagen verkoold maar nu nog slechts smeulend.

‘Wat doe jij hier?’

Ze schrok van haar eigen stem, een vijandig gekraak, misplaatst in het heldere middaglicht.

‘Ik dacht wel dat ik je hier zou kunnen vinden.’

‘Wat heb je met Tunde gedaan?’ Ze schreeuwde het, buiten zichzelf van woede en verdriet, de wanhoop scheurde haar in tweeën.

‘Ik?’ Hij hief zijn wenkbrauwen een enkele millimeter, onaangedaan door haar emoties. Hij tuitte zijn lippen en maakte sussende geluidjes met zijn tong. ‘Je bedoelt dat vreemde mens met haar woonwagen? Ik denk dat ze oud genoeg is om haar eigen beslissingen te nemen. Was zij je leermeester, Luna?’

Luna voelde walging, diepe walging. Ze wilde dat hij haar naam nooit meer zou uitspreken.

‘Laat me met rust! Ik wil niks met je te maken hebben, laat me met rust!’ Haar stem sloeg over. Luna wist niet waarom ze bleef staan terwijl elke cel in haar lichaam schreeuwde dat ze weg moest rennen. Een ijzeren klauw sloot zich om haar luchtpijp toen ze bedacht dat hier niemand anders was, niemand in de hele wijde omtrek behalve zij en deze slang, deze krankzinnige freak. Ze zag het gevaar, maar haar voeten weigerden in beweging te komen.

‘Wat heeft ze je geleerd, Luna? Nog niet de helft van wat je moet weten, waarschijnlijk...’

‘Jawel!’ spuwde Luna. ‘Ze heeft me álles geleerd, alles wat ik ben!’ Ze wist niet waarom ze Tunde verdedigde, niet nu, nu die haar op het moment dat ze haar het meest nodig had in de steek had gelaten, maar het idee dat deze akelige vent de oude vrouw beledigde kon ze niet verkroppen.

‘Werkelijk? Heeft ze verteld wat een bijzondere band je hebt met de natuur?’ Hij sprak het woord ‘bijzonder’ uit alsof het vies smaakte, alsof hij erop neerkeek. Langzaam stapte hij in een wijde cirkel om Luna heen.

‘Ja,’ zei Luna, haar vuisten gebald naast haar lichaam, klaar om zich te verdedigen als het nodig zou zijn. ‘Ja, dat heeft ze me geleerd.’

‘Oooo, dat is mooi. En ze heeft je waarschijnlijk ook wel het een en ander geleerd over genezen met planten, hmm?’

‘Ja,’ zei Luna, onzeker over waar hij naartoe wilde. Zijn cirkels werden kleiner, hij kwam dichter bij haar en haar instinct schreeuwde, smeekte, om daar weg te gaan, maar ze ging niet, ze bleef staan, gehypnotiseerd door wat komen ging.

‘O ja, ik zie het, ze heeft een goede heks van je gemaakt. Weet je waar heksen nog meer goed in zijn, Luna?’ Hij was zo dichtbij dat ze zijn adem op haar huid voelde, zijn woorden waren niks meer dan een lijzig gefluister nu.

Ze keek hem kwaad aan, zichzelf verafschuwend omdat ze het antwoord niet wist, nog meer verafschuwend omdat ze ernaar snakte het te weten. Wat kon ze nog meer? Wat had Tunde haar niet verteld?

Hij bleef voor haar staan en glimlachte ijzig. Een slang van afschuw kroop via haar ruggengraat omhoog.

‘Heksen kunnen praten met de doden, Luna. Heeft ze je dat ook verteld?’

17.

De wereld stond stil. Op datzelfde, eindeloze moment dat vasthing aan een onzichtbare draad in de tijd schoten duizend miljoen gedachten door Luna’s hoofd.

Het kan niet.

Misschien kan het wel.

Waarom vertelt hij me dit?

Waarom heeft Tunde me dit niet verteld?

Hij liegt.

Hij is gevaarlijk.

Ik moet hier weg.

Ik...

En over alles heen, de eeuwigdurende, alles overstemmende echo van dat ene woord: moeder. Moeder. Moeder.

‘Ah.’ Zijn lijzige stem kwam als een schok. Bestond er nog zoiets als geluid? Was het universum niet net geïmplodeerd?

‘Ik zie dat ik gelijk heb.’ Zijn glimlach was koud en onnatuurlijk als altijd, een ijzige grimas op zijn emotieloze gezicht.

Luna zette een wankele stap achteruit. ‘Laat me met rust,’ zei ze, maar er kwam geen geluid uit haar mond.

Hij deed een stap naar voren. ‘Er is vast wel iemand tegen wie je iets te zeggen hebt, nietwaar?’

Moeder. Moeder. Moeder.

Luna opende haar mond. Ze wilde zeggen dat hij een leugenaar was, een krankzinnige, dat hij haar met rust moest laten, maar haar stem leek haar voorgoed te hebben verlaten. Ze zette nog een stap achteruit.

‘Denk er eens over na, Luna. Eindelijk je moeder ontmoeten! Eindelijk met haar kunnen praten! Alles waar je ooit van hebt gedroomd, zomaar binnen handbereik.’

Luna voelde gal naar boven komen. Haar maag hing ondersteboven ergens in het luchtledige, haar bloed werd stroperig tot het stopte met stromen. Ze was vergeten hoe ze moest ademen en hij kwam dichterbij, steeds dichterbij. Wie was deze man die dacht te weten, die wist, waar zij van droomde? Ze voelde zich kwetsbaar, naakt tot in het diepst van haar ziel, begluurd, onteerd.

‘Het is bijna volle maan, Luna. Een bloedmaan!’

Voor het eerst zag ze iets in zijn ogen wat op emotie leek. Een donker enthousiasme blonk even in zijn stem.

‘We komen samen in de oude kapel in het bos. Als de maan rijst. Kom op, geef het toe: dat wil je niet missen. Diep vanbinnen weet je dat je die kans wil nemen, dat je erbij moet zijn. Stel je voor, maan, aarde en zon op één lijn. Het universum staat helemaal aan onze kant. Betere omstandigheden kunnen we ons toch niet wensen?’

‘Nee,’ zei ze, maar het was niet bedoeld als antwoord op zijn vraag.

Nee, dacht ze. Ik moet weg voordat hij me meetrekt in deze waanzin.

Haar voeten zetten nog een stap achteruit, vonden vaste grond, nog een stap. Ze draaide zich om en begon te rennen.

‘Denk erover na, Luna! Maar niet te lang, want de tijd dringt.’

Waanzin. Het was allemaal waanzin.

Waarom dan, waarom, als het allemaal waanzin was, kreeg ze zijn woorden niet uit haar hoofd? Ze bewandelde een andere planeet, had geen vat meer op de tijd, het leven vloeide langs haar heen en zij was blijven stilstaan, blind, doof, onbestaand.

‘Wat is er met jou aan de hand?’

Ze keek naast zich en was verbaasd om Andrew daar te zien, te zien dat ze op school was, dat de dagen waren verdergegaan alsof er niks aan de hand was.

‘Tunde is weg,’ zei ze, en ze had geen idee waarom ze juist dat zei, alsof dat alles zou kunnen verklaren, geen idee waarom ze niet gewoon zei: ‘Ik denk dat ik een heks ben en heel misschien kan ik wel met de doden praten en heel misschien zou ik mijn moeder kunnen ontmoeten maar ik weet niet wat ik moet doen want ik kan het niet alleen en de enige die me wil helpen is die vreselijk enge vent van wie je zei dat ik uit zijn buurt moest blijven.’

Ze zag dat Andrew antwoordde, zag zijn lippen bewegen, de bezorgdheid in zijn ogen, maar het was alsof dat allemaal niet kon doordringen tot de bubbel waar ze in zat.

De dagen verstreken en nog steeds had Luna geen antwoord op haar eigen vragen. Ze wilde niet op zijn voorstel ingaan. Er was niks wat ze liever wilde dan op zijn voorstel ingaan. Nooit eerder in haar leven had Luna zo met zichzelf geworsteld. Een deel van haar wenste dat ze normaal was geweest, nooit had gehoord van bijzondere krachten. Een ander deel wenste vurig dat ze die krachten kon beheersen en gebruiken hoe en wanneer ze wilde. Moest ze Andrew in vertrouwen nemen? Ze wilde wel, maar ze zag hem worstelen met zijn eigen problemen, wilde het niet nog moeilijker maken voor hem. En misschien, als ze eerlijk was, wilde ze niet horen wat hij haar zou vertellen, de goedbedoelde raad die hij haar zou geven. En dus zat ze op haar eiland en dreef ze steeds verder weg van alles wat haar dierbaar was.

Voor ze het wist was de dag daar. Ze begreep niet hoe dat had kunnen gebeuren, begreep de dimensie van tijd niet meer, die traag en dik als honing leek maar stiekem, terwijl zij niet keek, voorbij was gevlogen. Een massa van drommende leerlingen had haar opgezogen en stuwde haar nu de straat op, de vrijheid in. In de lucht hing de opgewonden spanning van de week voor de paasvakantie, het geroezemoes van de lente en de eerste echt warme dagen. Luna wenste dat ze erin mee kon gaan, in die flow van zonnige vooruitzichten, de onbezonnen opgewektheid van mensen die niet beter wisten. Haar blik haperde. Als koud staal boorden zijn ogen zich in de hare en Luna’s hart hamerde haar wakker. Ze wilde niet naar hem toe gaan, maar haar benen hadden een eigen wil, bewogen, gingen verder tegen haar orders in.

‘Hé, Luna!’ Andrew had haar gevonden. Zijn blik schoot van haar naar de duistere man en even leek hij niet te weten wat hij moest doen. Toen glimlachte hij warm naar haar. ‘Kom, dan gaan we samen naar huis.’

Luna slikte. Ze werd overspoeld door dankbaarheid voor haar vriend die haar redde van deze koude figuur en zijn betovering over haar.

‘Waar bemoei je je mee? Ze heeft je niet nodig, laat haar met rust.’ De kille woede in de stem van de man verraste Luna compleet. Hij keek met afkeer in zijn ogen op Andrew neer, met walging bijna.

‘Hé! Laat hem met rust!’ De hypnotische toestand waarin ze zich had bevonden was verbroken. Luna leek wakker te worden uit de mysterieuze betovering en ging beschermend voor Andrew staan, de eerste en enige vriend die ze ooit had gekend. Haar hart zwol van warme gevoelens voor hem en voor het eerst in eindeloze, verwarrende tijden voelde ze weer met een geruststellende zekerheid dat dit klopte, dat ze het juiste deed.

‘Trek je toch niks van hem aan, Luna. Hij is niks. Een mislukkeling. Een teleurstelling.’

Luna voelde Andrew achter haar rug ineenkrimpen en keek snel achterom. Withete razernij vlamde op in haar borstkas bij het zien van Andrews pijn, maar de man ging verder.

‘Niks vergeleken met jou, Luna. Jij bent machtig. Een koningin van alles, als je dat wilt. Tovenares, heerseres. Je hebt het allemaal in je.’

‘Ga weg,’ zei ze kil. Het kostte haar alle moeite van de wereld om geen scène te schoppen, niet te schreeuwen, te stampen, haar woede op hem los te laten. Maar ze hield zich in.

Hij glimlachte laatdunkend. ‘Tik-tak, Luna. De kapel in het bos, vanavond. Tijd om je beslissing te maken. Je weet me te vinden.’ Hij wandelde op zijn dooie gemak weg.

Luna snelde naar een bosje struiken en kotste al haar angst en woede uit haar lijf. Ze voelde een hand op haar schouder, maar schudde Andrew van zich af. Nu even niet. Ze moest alleen zijn.

Ze racete naar huis. Niet omdat ze thuis wilde zijn, integendeel. Ze wilde de woeste wind in haar haren voelen, de bosgrond onder haar voeten. Maar boven alles moest ze bezig blijven, in beweging zijn, en dus trapte ze zo hard ze kon, tot haar gezicht rood was en strengen haar aan haar zweterige huid bleven plakken. Ze gooide haar rugzak in een hoekje en schonk zichzelf een glas ijsthee in voor ze weer de deur uit liep.

‘Luna?’

Haar vader stond onderaan de trap. Heel even zag Luna zichzelf door zijn ogen: een boze en verwarde tiener van wie hij maar geen hoogte kon krijgen. Haar pantser verzachtte even en ze haperde, niet goed wetend wat ze moest zeggen. Ze snakte ernaar hem in vertrouwen te nemen, hem alles te vertellen. Haar zorgen over het verdwijnen van Tunde, over de duistere man die haar steeds opnieuw leek te vinden en haar verlokkelijke beloftes deed, over de hoop die ze voelde met haar moeder te kunnen praten. Hij zou het begrijpen. Hij zou...

Nee. Wat maakte ze zichzelf wijs? Hij zou denken dat ze compleet krankzinnig was geworden. Het zou zijn hart breken. En hij zou die vreemde man die zijn dochter overal volgde wellicht aangeven bij de politie, iets wat ze, ondanks zichzelf, niet wilde, omdat haar zo een keuze ontzegd zou worden die ze nog steeds niet opzij kon schuiven.

‘Het spijt me zo, papa.’

Haar hart werd zwaar toen ze de woorden uitsprak. Ook al was ze nog niet klaar het aan zichzelf toe te geven, diep vanbinnen besefte ze wat die woorden betekenden. Eigenlijk had ze zich zonet bij haar vader verontschuldigd voor de stommiteit die ze nog zou begaan. Oververmoeidheid en schuldgevoel sloegen als golven in een herfststorm over haar heen. Luna kon de pijn in haar vaders ogen niet meer aanzien, dus zonder zich nog om te draaien verdween ze naar buiten.

Ze fietste naar een plek waar ze zich veilig waande, ver weg van nieuwsgierige blikken, en waar ze haar opgekropte emoties de vrije loop kon laten. Luna stampte harder op de grond dan haar bedoeling was. Vogels stoven op uit de struiken terwijl ze takken voor zich uit schopte. Ze voelde de woede door haar aderen zinderen en een diep verlangen om iets kapot te maken, om te slaan, om te schreeuwen. Wie dacht die vent wel niet dat hij was? Zomaar overal opduiken, haar beste vriend beledigen, haar zo onder druk zetten... Wat verafschuwde ze hem. Hij had niks goeds in zich, daar maakte ze zich geen illusies over. En toch... Hij wilde haar helpen. Wat erger was: nu Tunde was verdwenen leek het erop dat hij de enige was die haar kón helpen. Tunde. Wat had haar bezield om zomaar te vertrekken?

Luna stopte met wandelen en keek om zich heen. In haar woede en overpeinzingen was ze gedachteloos verder gebeend, zonder oog of oor voor haar omgeving. Ze was in het bos, natuurlijk, want waar anders zou haar lichaam haar heen brengen? Maar het was nu pas dat ze merkte waar precies: aan de rand van het zwarte water, de stille bocht in de rivier. Sinds die ene dag dat ze had gevoeld dat er nog iemand anders was geweest, iemand die haar in de gaten had gehouden, was ze er niet meer teruggekeerd, was de plek voor haar beladen geweest met angst. Ze nam een besluit en stapte doelgericht op het water af: naar diezelfde plek die ze maandenlang had gemeden, die ze had geassocieerd met het kwaad, met de schaduw die over haar leven was gevallen. Ze wilde geen angst meer voelen, ze was lang genoeg onzeker geweest. Haar krachten waren sinds die ene dag exponentieel toegenomen en ze wist dat haar zintuigen en intuïtie haar nu eerder zouden waarschuwen als er iets niet pluis was.

Ze plofte neer aan de rand van het water en staarde voor zich uit. Ze deed een poging om de wervelwind die haar gedachten waren langzaamaan te laten neerdwarrelen, maar het had geen zin. Alle gedachten aan die nare donkere man, aan wat er net was gebeurd, aan waarom en hoe hard hij probeerde haar voor zich te winnen en de manier waarop waaiden door elkaar heen. Wie was hij eigenlijk? Hoeveel wist hij en hoe kwam hij aan die kennis? Waarom wilde hij per se meer weten over haar krachten, wat wilde hij ermee? En hoe ver zou hij ervoor gaan?

Zonder het te merken had ze haar spieren strak gespannen en knarsten haar tanden hard op elkaar. Ze voelde zich als een vulkaan die op uitbarsten stond, als ze niet snel lava zou spuwen zou ze gewoon ontploffen. Luna pakte een steen van de grond en gooide die met alle macht die ze in zich had in het water. Een luide plons klonk. Toen pas, terwijl de steen naar de zwarte diepte zonk, merkte Luna het. Er was geen ander geluid in het bos. Het was alsof dat hele kutbos bang was geworden van haar en haar vervloekte krachten. Ze schreeuwde in haar onmacht. Toen viel haar nog iets op: het was in onmogelijk korte tijd griezelig donker geworden. De stilte die er in het bos hing was niet enkel te wijten aan angst voor haar explosieve emoties – al wist ze intuïtief, diep vanbinnen, dat dat er wel mee te maken had – het was ook de dreigende stilte voor een storm. Ze wist dat zij dat had gedaan. Dat ze in al haar kwaadheid opnieuw krachten had aangeroepen die ze niet kon controleren. Luna graaide op de bosgrond wild in het rond en greep wat haar vingers maar te pakken konden krijgen: steentjes, takken, bladeren, aarde. Ze smeet het woest in het rond en schreeuwde tegen de leegte om haar heen.

‘Aaaaaaarrrggghhhhh!’

De donder rommelde vervaarlijk boven haar hoofd, wat haar alleen nog maar kwader maakte. Ze was woedend op die duistere figuur die haar maar bleef achtervolgen, ze was woedend op Tunde die haar zomaar in de steek had gelaten, ze was woedend op haar moeder die haar nog veel eerder in de steek had gelaten, ze was woedend op haar krachten waar ze helemaal niet om had gevraagd. Maar bovenal was ze woedend op zichzelf. Want terwijl Luna in het onheilspellend duistere bos haar longen stond leeg te schreeuwen en wild om zich heen sloeg, besefte ze dat die afschuwelijke man haar zwakste punt had gevonden. Ja, ze wilde haar krachten kunnen controleren. Ze was bang voor zichzelf, besefte ze. Voor wat ze kon ontketenen. Voor de verantwoordelijkheid. Bang om er alleen voor te staan, zonder de wijze raad of de geruststellende woorden van Tunde. En ja, ze kon het niet ontkennen: ze wilde contact maken met haar moeder. Toen het onweer in alle hevigheid losbarstte, zakte Luna neer op de grond en begon ze luid en onhoudbaar te snikken. Ze wist dat ze naar hem toe zou gaan.

Ze had geen idee hoelang ze daar zo zat, schreeuwend en snikkend en boos op de hele wereld. Ze nam haar tijd, schreeuwde tot ze geen woorden meer had, huilde tot haar tranen op waren. En toen het onweer eindelijk voorbij was getrokken en haar hoofd leeg was van alle verdriet en frustratie, begon een andere gedachte aan haar te trekken: Andrew. Luna herinnerde zich de manier waarop de duistere man Andrew minachtend had aangekeken, hem had weggeworpen alsof hij een stuk vuil was geweest. Ze zag nog zo voor zich hoe zijn bovenlip naar boven had gekruld, alsof hij stront rook.

‘Hij is niks. Een mislukkeling. Een teleurstelling.’

Woorden die niks waard waren, komende van een duivel als hij. Maar Luna had Andrews gezicht gezien. Hij had zich snel hersteld, maar dat ene moment, die blik van... van herkenning, realiseerde ze zich opeens. De man had precies de woorden weten te kiezen die Andrew in het diepst van zijn ziel zouden raken. Sinds hij het verhaal van zijn moeder kende, sinds hij wist dat hij verlaten was door een vader die hem niet wilde hebben, had hij het zich afgevraagd. Of zijn moeder spijt had van hem. Of ze steeds de man die haar in zijn macht had zag als ze naar haar zoon keek. Of, misschien, een heel klein deel van haar een deel van hem haatte. Of hij inderdaad een teleurstelling voor haar was. Hij had het niet gezegd, maar Luna had het aangevoeld in zijn stiltes, in zijn afwezige overpeinzingen en in de bedachtzame, angstige trek die op zijn gezicht was komen te liggen. Luna wist het, omdat ze die angst herkende. Het was iets wat zij deelden, Andrew en zij. Haar verhaal leek dan misschien in niks op dat van haar vriend, maar ze wist wel hoe het voelde om je in stilte af te vragen of die ene ouder je diep vanbinnen iets kwalijk nam, verafschuwde misschien zelfs. Waarom had ze Andrew hier nooit over aangesproken? Misschien had hij zich hierin alleen gevoeld, terwijl ze hem had kunnen geruststellen, met hem had kunnen praten...

Luna stond langzaam op terwijl een afgrijselijk gevoel doorsijpelde tot in het binnenste van haar getormenteerde ziel. Wat was ze een godsgruwelijk slechte vriendin geweest. Ze was in blinde woede van de gebeurtenis weggelopen, verteerd door haar eigen twijfels. Ze had niet op- of omgekeken, had haar zogenaamd beste vriend amper een gedachte gegund. Terwijl zij, zoals altijd, bezig was geweest met haar eigen emotionele stormen, was hij diep gekwetst geweest. De man had niet alleen haar zwakste punt gevonden, hij had ook Andrew feilloos weten te raken, had zonder omwegen zijn ergste angsten bewaarheid gemaakt: dat hij niks waard zou zijn. Hij zou er kapot van zijn. Wat zou hij gedaan hebben? Was hij naar huis gegaan? Waarschijnlijk voelde hij zich net zo slecht als zij. Luna keek even naar boven, als om hulp te vragen aan de bomen en de vogels, maar het bos bleef stil. Er was nog tijd. Ze begon te rennen.

Ze vergiste zich. Ze zag het toen ze de eeuwige groene schemering van het bos achter zich liet: de zon stond al laag aan de hemel.

‘We komen samen als de maan rijst,’ had de man gezegd. Haar innerlijke maankalender die, om redenen die haar niet bekend waren, feilloos werkte, vertelde haar dat de maan vandaag zou opkomen vlak na zonsondergang. Dat betekende dat ze niet veel tijd meer had. Luna wilde erbij zijn. Dat wist ze nu zeker. De maansverduistering... Ze had er nog nooit een gezien, geen volledige. Misschien was dit wel haar enige kans om contact te leggen met haar moeder. Haar hartslag schoot de hoogte in als ze eraan dacht. Maar eerst moest ze Andrew vinden. Er voor hem zijn. Hem vertellen dat hij er niet alleen voor stond. Luna deed haar best het schuldgevoel te negeren dat als een zwaard door haar borst kliefde. Ze ging Andrew vertellen dat ze er voor hem was, om hem vervolgens weer in de steek te laten? Ze ging hem troosten om zijn vader, om vervolgens zelf contact te zoeken met haar moeder? Het klopte niet, ze wist het. Maar ze negeerde stug haar instinct dat haar waarschuwde voor de duistere man. Ik ga er gewoon even kijken, dacht ze. Als het niks is, is het niks. Dan ga ik toch gewoon weer weg?

Haar sneakers kletsten dof op de kasseien die naar het huisje leidden waar Andrew woonde. Ze hijgde zwaar toen ze haar knokkels liet roffelen op de voordeur. Ze keek onrustig om zich heen. De zon raakte bijna de horizon nu. De tijd kortte. Ze wilde net weer een salvo klopjes afvuren, toen de deur ruw werd opengetrokken. Voor haar stond Clarisse, met een paniekerige blik in haar ogen.

‘Luna! Ben jij het...’

Luna registreerde amper de teleurstelling die over haar gezicht gleed, ze stapte meteen naar binnen.

‘Andrew?’ Ze riep het half tegen de gang, vroeg het half aan zijn moeder. ‘O,’ zei ze, toen ze haar blik opving. ‘Andrew is hier niet?’

Zijn moeder schudde haar hoofd. ‘Hij kwam daarstraks binnen en begon me allemaal dingen te vragen. Over zijn vader. Hoe hij eruitzag, wat voor een man hij was. Dat soort dingen. Hij was... genadeloos. Ik denk dat hij boos is dat ik zo lang niks heb verteld. Ik...’ Plots barstte ze in huilen uit. ‘Ik dacht dat ik deed wat het beste voor hem was!’

Luna bleef even bewegingloos staan. Andrew had zich de woorden van de man veel meer aangetrokken dan ze had verwacht. Hij had duidelijk een gevoelige snaar geraakt. Het voelde alsof er een steen in haar maag zonk. Was dit haar schuld? Wat moest ze tegen zijn moeder zeggen?

‘Heeft hij... Weet u waar hij heen is gegaan?’

Clarisse staarde verslagen naar de grond. ‘Hij neemt zijn telefoon niet op.’ Haar stem was niet meer dan een gebroken gefluister. ‘Ik dacht dat hij bij jou zou zijn.’

Luna beet op haar lip. Waar zou hij kunnen zijn? Was hij naar haar huis gegaan? Was hij ergens in een veld? Ze kon niet bedenken waar hij nog meer zijn toevlucht zou kunnen zoeken.

Door de open voordeur scheen het warmgouden licht van een zonsondergang. Ze zuchtte. Ze zou hem proberen te vinden op weg naar de kapel in het bos. Als dat niet lukte zou hun gesprek moeten wachten tot na de bijeenkomst.

‘Luna.’ Clarisse legde een hand op haar arm toen ze langsliep op weg naar buiten. ‘Laat me alsjeblieft iets weten als je hem vindt. Ik ben bang dat er iets mis is.’

Luna voelde een vreemde gloed vanbinnen, een vastberadenheid om toe te zeggen, om ervoor te zorgen dat Andrews moeder gerustgesteld zou worden. Ze knikte. ‘Ik beloof het.’

18.

Luna’s ogen scanden koortsig de straten en velden waar ze langs fietste. Ze merkte amper de mysterieuze paarse gloed op waarin de wereld scheen te baden, hoorde het suizen van de wind in haar oren niet. Voelen was zo ingewikkeld en explosief geworden dat ze iedere emotie had uitgeschakeld. Ze keek gewoon, zocht met haar blik haar boze, verwarde, gekwetste vriend terwijl ze haar weg vervolgde naar de oude kapel.

Maar meer deed ze niet. Ze riep zijn naam niet, stapte niet af, maakte geen omwegen. Haar hart, haar hoofd, haar lijf, haar ziel; alles leek met elkaar in gevecht te zijn. Ze wist dat ze Andrew moest zoeken, écht moest zoeken, en hoe belangrijk dat was. Ze wist dat het complete waanzin was om naar de kapel in het bos te gaan. Alles in haar wist dat ze de verkeerde keuze maakte. En toch kwam ze iedere minuut, iedere seconde dichter bij het pad dat haar naar de waarheid zou leiden. Zou ze vanavond eindelijk anderen met vreemde krachten ontmoeten, mensen die door dezelfde rollercoaster gingen als zij, mensen die met dezelfde vragen worstelden? Zou ze werkelijk haar moeder kunnen spreken? Een deel van haar schreeuwde dat het onmogelijk was. Een ander deel was van niks nog zeker. Na alles wat er de voorbije maanden was gebeurd waren alle zaken die ze altijd als onwrikbaar had aangenomen op hun grondvesten gaan schudden. Ze was een... heks? Een humorloze lach ontsnapte haar. Wat er ook gebeurde, ze wist dat ze zichzelf nooit als heks zou kunnen zien, dat klonk gewoon te sprookjesachtig, te middeleeuws, te absurd.

Luna trapte stug verder.

Tunde had haar gezegd dat ze niet kon helpen met het controleren van haar krachten en was toen verdwenen zonder een woord te zeggen. Deze man beweerde dat hij haar wel kon helpen, dat ze er niet alleen voor stond. Hij bood haar alles wat ze wenste. Alles wat haar hart zo vreselijk nodig had. Ze negeerde het wantrouwen dat kriebelde onder haar huid, het ongemak dat haar maag deed omkeren. Ze moest doorzetten. Luna liet haar fiets achter waar het pad te overwoekerd werd. Ze baande zich een weg door het dichte struikgewas terwijl ze haar gedachten de vrije loop liet.

‘We komen samen in de oude kapel in het bos,’ had hij gezegd. Ze wist welke plek hij bedoelde, ze kende die plek, maar ze kwam er niet graag, ze meed de omgeving als ze kon. Er hing een wat verstoorde sfeer, alsof de ruïne van het stenen gebouw de energie van het bos onderbrak. Het was een grote kapel, compleet misplaatst in de groene omgeving van het eeuwenoude bos.

Luna had het verhaal wel eens gehoord: honderden jaren geleden had er een enorme, oeroude boom gestaan die de dorpelingen als heilig beschouwden. De boom was hun centrum van leven geweest: daar waar ze samenkwamen om hun rituelen van leven en dood te vieren, waar ze belangrijke beslissingen namen enzovoort. Zo was het altijd geweest, en het leek erop dat het ook zo zou blijven. Tot er een priester in het dorp kwam wonen die het hele gebeuren rondom die boom maar niks vond. Hij gaf het order om de boom om te kappen en een kapel in de plaats te zetten. Nog voor de dorpelingen goed en wel van het plan hoorden, had de kerk al voor de uitvoering ervan gezorgd. De priester hoopte dat de dorpelingen zouden terugkeren naar diezelfde plek, maar nu om vrome christelijke activiteiten bij te wonen in plaats van hun heidense feesten. De arme man vergiste zich. Zo belangrijk was de boom voor het dorp geweest, dat toen de priester een mis wilde gaan leiden om het gebouwtje in te wijden, de mensen hem lynchten. De dorpelingen waren woedend geweest en wilden van de hele kapel niks weten. Vele jaren later was er een poging tot restauratie geweest, opnieuw in de hoop mensen te lokken. Maar het had allemaal tot weinig geleid: het was een plek die mensen liever meden en er hing enkel droefenis en wrangheid in de lucht. Sterker nog: de mensen waren er steeds verder van af gaan wonen, tot het hele dorp was opgeschoven naar waar het nu lag.

Luna lachte bitter. Het was een prima plek voor geheimzinnige bijeenkomsten: er waren nooit pottenkijkers in de buurt, de deur stond altijd open en er was voldoende plek en beschutting voor een groepje mensen. Ze had het zelf niet beter kunnen bedenken.

Toen ze er die avond aankwam was de schemering al aangebroken en een vreemd oranjepaars licht maakte de omgeving van de kapel nog onaardser. De schaduwen van het bos en de kapel buitelden over elkaar heen en zorgden voor een grillig en onheilspellend schouwspel. Luna rilde toen ze dichterbij kwam.

Ik ben gek, dacht ze, wat doe ik hier in godsnaam?

Maar ze wilde doorzetten nu, ze móést het gewoon weten. In gedachten zag ze zichzelf omringd door gelijken, mensen die haar hielpen en begrepen, terwijl ze praatte met haar moeder. Een ijzige kriebel sidderde over haar rug. Of, bedacht ze, als dat groepje weirdo’s helemaal niks wist over magie en vreemde krachten, nou, dan wist ze dat ook weer. Dan was ze tenminste geweest en zou die akelige vent haar verder niet meer lastigvallen. Het inmiddels vertrouwde gevoel dat ze de voorbije maanden al ontelbare keren had opgemerkt in haar onderbuik borrelde op volle kracht. Alsof een schaduw van binnenuit haar geest overnam. Maar Luna was vastbesloten. Ze haalde diep adem, negeerde haar instinct en stapte stevig naar voren. Ergens hoorde ze de wind huilen – of was het iets anders? – en toen stapte ze de kapel in.

Het leek alsof ze een andere wereld binnenstapte. Twee langwerpige, nauwe ramen waren tot gruzelementen geslagen en een deel van het dak was ingestort, maar de bomen leken zich ontfermd te hebben over de schade en hadden met hun dikke kruinen de wonden grotendeels afgeschermd. Binnen brandden fakkels en kaarsen die wild flakkerden in de tocht. Droefgeestig avondlicht droop binnen door de resterende, sombere ramen en vulde de kille ruimte met een spookachtige sfeer. Het altaar leek klaar voor een misdienst, gedekt met een rijk versierd doek waarop kandelaars met rode kaarsen stonden. Even versplinterde paniek haar borstkas: wat zou er straks gaan gebeuren? Had ze iets moeten meenemen van haar moeder? Had ze zich beter moeten voorbereiden?

Verrast zag Luna dat er nog misbanken stonden die allemaal aan de kant waren geschoven. Een groepje mensen zat in het midden van de ruimte in een cirkel op de grond. Alle figuren waren gehuld in donkere, zware mantels met kappen over hun hoofd. Niemand keek op of zei een woord toen ze binnenkwam. Het kwam Luna allemaal zo onwerkelijk voor dat ze bijna in de lach schoot. Wie waren deze mensen? Ze namen hun vreemde hobby wel heel erg serieus, leek het. Ze wilde net vertwijfeld hallo zeggen, toen een bekende ijle stem opeens vanachter haar rug klonk.

‘Aaah. Onze eregast.’ De deur sloeg met een harde klap dicht. ‘We kunnen beginnen.’

De man, die er in deze setting nog duisterder uitzag dan anders, schreed naar de groep. Ook hij droeg een mantel, al was de zijne anders dan die van de andere aanwezigen: een donkerrode band sierde de rand van het kledingstuk van de tenen tot de hals. Luna slikte. Ze voelde zich extreem oncomfortabel bij deze vreemde vertoning.

Gewoon meegaan in het gebeuren, pepte ze zichzelf op. Hoe belachelijk het haar ook leek, ze wilde ervoor openstaan, wilde niet dat ze het zichzelf ooit kwalijk zou kunnen nemen mocht de hele onderneming mislukken.

De man wandelde traag en plechtig en met elke voetstap die in de holle ruimte weerklonk begon Luna’s hart harder te hameren. Hij ging in het midden van de cirkel staan en draaide zich om om naar haar te kijken. Er lag een donkere glans in zijn ogen en toen hij sprak had zijn stem een heesheid die haar kippenvel bezorgde.

‘Je kent mijn naam nog niet.’

Luna schudde schaapachtig haar hoofd. Ze vroeg zich af waarom de andere figuren daar zo onbewogen zaten. Waarom draaide niemand zich naar haar om? Waarom groette niemand haar? In het schemerduister, met schaduwen die op de muur dansten en wijde kappen die over hen heen vielen, kon ze niemands gezicht onderscheiden. De duistere man spreidde zijn armen naar de mensen die hem omringden en draaide zich langzaam om, als om iedereen in zijn gebaar mee te nemen.

‘Spreek mijn naam.’

‘Heer Samaël.’

Luna’s hart werd steenkoud bij het horen van de toonloze stemmen die allemaal tegelijk hadden gesproken. Wat was hier gaande? Dit waren geen vrienden, zoals hij ze had beschreven. Had hij ze gedrogeerd? Luna zette een stap achteruit.

Hij glimlachte naar haar, zijn ogen tot spleetjes geknepen, een glimlach waarachter niks dan een zwarte holheid lag. Luna voelde hoe haar luchtpijp werd samengeknepen.

‘Vrees niet, maankind.’ Hij hief zijn arm omhoog en leidde Luna’s blik naar boven, naar het gat in het dak waar ze door de takken heen de volle maan zag. Ze hapte naar adem. Het was alsof de schaduw die ze al die maanden in haar eigen onderbuik had gevoeld plots geprojecteerd was op de maan. Ze schrok ervan hoe ver de maansverduistering al gevorderd was; wanneer was dat gebeurd, waarom had ze het niet gemerkt? Een onheilspellende duisternis was over het normaal zo zilverwitte, krachtige oppervlak van de maan gekropen, en plots voelde Luna zich leeg en hulpeloos, alsof haar trouwste bondgenoot zich van haar had afgekeerd. Ze werd zich pijnlijk bewust van hoe alleen ze daar stond, omringd door vreemden en duisternis, terwijl het maanlicht dat haar al die jaren had begeleid langzaam wegstierf. Ze stond op het punt om in huilen of schreeuwen uit te barsten, toen Samaël sprak.

‘Eindelijk! Eindelijk is het moment daar. De krachten van het universum zijn met ons, Luna, je hebt geen idee. Vanavond kan het eindelijk gebeuren!’ Zijn maniakale lach weerkaatste tegen de koude muren.

Luna probeerde haar bibberende ademhaling te controleren en te herinneren waarvoor ze was gekomen. Ze zou zich toch niet laten afschrikken door wat duisternis? Hoe vaak had ze niet de nacht verkozen boven de dag, en nu het erop aankwam zou ze zich zo snel bang laten maken? Ze vermande zich en plantte haar voeten stevig op de grond. Samaël keerde zich af van de groep en liep naar het altaar.

‘Ga de hond halen.’

Heel even vroeg Luna zich af of hij het tegen haar had, toen geruisloos twee van de gekapte figuren zich losmaakten uit de cirkel en naar een zware houten deur liepen die ze niet eerder had opgemerkt. In stilte ontgrendelden de figuren de deur, die piepend en krakend openging. Als een golf die haar bijna omversloeg kwam haar het bewustzijn tegemoet van een dier in nood. En alweer was ze verbaasd over haar eigen onopmerkzaamheid. Waar had ze met haar hoofd gezeten? Hoe had ze dit niet eerder opgemerkt? Had ze zijn gesmoorde gejank niet gehoord, het geluid van nagels op een stenen vloer? De twee figuren kwamen terug naar buiten, hun gezicht nog steeds naar de vloer gericht, afgeschermd van haar ogen. Tussen hen in, elk met een leiband strak maar onbewogen in de hand, een gemuilkorfde dobermann. De hond was één bonk spieren, het brak haar hart om te zien hoe het trotse dier spartelde en vocht om uit de greep van zijn harnas te komen. De mengeling van angst en agressie die ze van het beest voelde afkomen was zo sterk dat ze dubbelklapte. Toen kreeg de hond Samaël in het oog en veranderde zijn houding. In plaats van de angst om zijn gevangenschap was er nu nog slechts woede, diepe, dierlijke woede en de wil om die man voor hem aan te vallen. Luna werd meteen teruggeslingerd naar het begin van alles, het moment dat Andrew werd aangevallen door de herder. Verward schudde ze haar hoofd. Andrew kon hier toch niks mee te maken hebben? De twee gebeurtenissen moesten losstaan van elkaar. Toch? Er wrong iets in haar hersenen, alsof er iets was wat ze verondersteld werd te zien, te begrijpen, maar het ontglipte haar.

‘Helaas...’ De stem van de man klonk nu weer net zo lijzig als altijd. ‘... ben ik lang niet zo goed met dieren als jij. Vooral honden lijken me niet zo te mogen.’ Hij zei het onbewogen, één mondhoek opgetrokken, alsof het hem eerder een amusant feit leek. ‘Als je zou willen...’ Hij bewoog zijn hoofd even in de richting van de woeste hond, zonder zijn blik van Luna af te halen. Verward keek ze naar de hond.

Rustig maar, dacht ze, ik sta aan jouw kant. De dobermann ontspande zijn lippen, het luide gegrom dat vanachter de muilkorf kwam verstomde tot een diep en amper hoorbaar geluid. Hij draaide zijn kop naar haar en Luna meende in die ogen de weerspiegeling te zien van alles wat ze zelf voelde: ongeloof, verbazing, tweestrijd. Ze knikte, onmerkbaar voor iedereen behalve het dier. Het was alsof tentakels van energie tussen hen in elkaar grepen en er onder ogen van iedereen een onzichtbaar bondgenootschap werd gesmeed.

Opeens voelde ze zich lichter, ze was niet langer alleen.

‘Jaaa!’ Samaël gooide zijn handen triomfantelijk in de lucht, op zijn gezicht de blijdschap van een krankzinnige. ‘Het is aan mij nu, het is aan mij. Het pronkstuk van mijn collectie!’

Luna had geen idee wat hij bedoelde. Een vaag gevoel van afgrijzen rees in haar op, langzaam en dreigend.

‘Luna, als je in het midden van de cirkel wilt gaan staan...’

Terwijl de twee duistere figuren de hond aan een ijzeren ring in de muur vastketenden bewoog ze zich aarzelend naar de kring van spookachtige gestalten.

Moeder. Moeder. Moeder, klonk het in haar hoofd.

Ze schuifelde tussen de bewegingloze lichamen door en nam haar plaats in de cirkel in. Koud zweet parelde op haar voorhoofd. Haar blik gleed over de vormeloze mensen om haar heen en ze wenste vurig dat een van hen haar zou aankijken. Ze hunkerde naar wat vriendelijkheid, wat menselijkheid, maar het leek wel of de figuren niks anders waren dan lege hulzen. Ze haperde, knipperde met haar ogen. Haar brein had iets gezien wat ze herkende, maar ze kon het niet thuisbrengen. Samaël gaf haar geen tijd om ernaar te zoeken. Hij was achter een van de figuren gaan staan.

‘Ik roep de krachten aan van de nacht en het universum!’ Hij plaatste zijn handen op de schouders van de persoon voor hem en kneep hard. Het leek wel of de borstkas van de gemantelde figuur ruw aan een onzichtbare haak naar voren werd gerukt. De nek klapte naar achteren en Luna zag nu dat het een vrouw was, een jonge vrouw met rood krullend haar en... Haar adem stokte in haar keel. Afgrijzen vervulde haar van haar tenen tot haar vingertoppen. Haar oogbollen waren wit en leeg, alsof er niemand in dat lichaam woonde. Terwijl de vrouw in haar onnatuurlijke stuiptrekking zat ademde ze reutelend in, alsof iemand een bankschroef op haar luchtpijp had gezet. En hoewel ze dat niet kon zien, voelde Luna hoe Samaël de energie van de jonge vrouw opzoog, diep in zich opnam en haar nog leger maakte. De hond aan de ketting begon terug te trekken en te janken, en paniek rolde als een tsunami op Luna af.

Dit is verkeerd, dit is verkeerd, o mijn god, dit is zo afschuwelijk verkeerd! Maar nog terwijl de gedachte zich aan het vormen was, was Samaël al doorgeschoven naar het volgende levensloze silhouet.

‘Ik roep de krachten aan van de nacht en het universum!’ Er zat nu meer kracht in zijn stem. Als verdoofd gleden Luna’s ogen van de zittende figuur naar de uitdrukking van de man voor haar. Een zwakke streep maanlicht viel op zijn gezicht en op dat moment leek het alsof de maan, in haar bijna-duisternis, nog een allerlaatste poging deed om haar duidelijk te maken waar ze zo blind voor was geweest. Voor haar ogen openbaarde zich de waarheid, de enige, gruwelijke, glasharde waarheid die er bestond: hij was een demon. Híj was het, de schaduw die in haar leven was geslopen, het kwaad dat ze had voelen rondwaren. In die laatste druppel maanlicht zag ze hoe zwarte groeven op zijn gezicht werden getekend, hoe de duizenden adervertakkingen onder zijn huid rood opgloeiden. Op zijn ogen was een melkwit vlies gekomen dat licht leek te geven, zijn grimas een masker van wellust en macht. Het leek wel of zijn schaduw groeide met iedere afgrijselijke seconde dat ze daar stond, bevroren in paniek, niet in staat te bewegen of een woord uit te brengen.

Dit, dacht ze, dit is het gezicht van het kwaad.

De hond aan de ketting in de muur werd gek, sprong steeds maar opnieuw uit alle macht tegen die onbereikbare vijand op en Luna dacht, door alles heen: hij breekt zijn nek nog. Het was alsof die gedachte haar wakker maakte, haar spieren opnieuw in gang deed schieten en haar hersenen weer liet werken.

‘Nee,’ zei ze, hardop dit keer, ook al had ze dat misschien niet zo gewild, en in haar haast om de gruwelijke scène te verlaten struikelde ze, eerst over haar eigen voeten en toen over de mensen die haar omringden. Ze greep in haar val in paniek om zich heen, kreeg een schouder te pakken die geen milimeter meebewoog, trok een kap af. Ze wilde niet omkijken, wilde weg, naar buiten, weg van deze waanzin, maar ze deed het toch, en wat ze zag deed de tijd stilstaan. Die kleine gestalte. Die grijze vlecht met strengen zwart haar erdoorheen. Dat kon maar één persoon zijn.

‘Tunde? Tunde!’ Luna vloog weer naar voren, trok haar vriendin aan de schouder, wilde haar aanmanen om mee te komen, weg te gaan, maar de oude vrouw keek niet op of om, staarde slechts voor zich uit met die blanco oogbollen als een zombie. Wat had dit te betekenen? Er was geen tijd om erover na te denken. Luna wist dat het hopeloos was. Ze ving de kwaadaardige grijns op van Samaël aan de andere kant van de cirkel, draaide zich om, rende naar de deur. Maar die zat potdicht, gaf geen milimeter mee, gaf geen centimeter vrijheid prijs. Luna draaide zich om. ‘Laat me gaan! Ik wil hier niks mee te maken hebben!’

Zijn lach stuiterde hoog en maniakaal door de ruimte.

‘Dacht je nu werkelijk dat ik je zou laten gaan? Na al die tijd? Al die maanden dat ik je heb geobserveerd, je hier heb proberen te krijgen...’ Zijn ogen glommen van pure waanzin. ‘Welnee, lieve, naïeve Luna. Wat jij kunt tart alle verbeelding. Je zult mijn pronkstuk zijn, de kers op mijn taart.’

Luna’s ogen zochten koortsig de ruimte af, op zoek naar een uitgang. De deur waarachter de hond had gezeten misschien? Maar Samaël had haar blik gevolgd. Hij sloot zijn ogen en fronste zijn wenkbrauwen alsof hij in opperste concentratie was. Een schrapend geluid weerklonk en Luna zag tot haar ontzetting dat een van de kerkbanken uit eigen beweging in de richting van de deur verschoof. Zweet parelde op Samaëls voorhoofd alsof hij net zelf een ton had verschoven. Hij grijnsde en zwaaide zijn arm in de richting van het roodharige meisje.

‘Een talent van Adèle hier. Niet mis hè? Maar niks vergeleken met jou, Luna. Niks vergeleken met jou.’

Lieve, naïeve Luna. Het liefst was ze ter plekke door de aarde verzwolgen zodat ze niet, nooit, zou hoeven erkennen hoe dom ze was geweest, hoe blind, hoe goedgelovig. Alles, alles, alles viel op dat moment op zijn plaats. Er was geen contact met de doden. Er was geen moeder. Er was geen ceremonie en er waren geen vrienden. Er was alleen deze akelige, gruwelijke demon die op een of andere manier deze mensen in een trance hield en hun krachten van ze stal.

Een kaars flakkerde en ging uit.

‘Je kunt niks tegen me beginnen,’ siste hij. ‘Je kunt niks beginnen want de maan is in schaduwen gehuld!’ Zijn stem schoot de hoogte in en alweer was er die schittering van krankzinnigheid in zijn ogen. Hij lachte luid en schel.

‘Ik heb de krachten van al deze mensen tot mijn beschikking, en jij hebt niks, helemaal niks! De hond, het bos, de volle maan. Ze zullen als vanzelf je krachten activeren, maar je kunt er geen kant mee op. De maansverduistering maakt je zwak en kwetsbaar, en ik heb al deze talenten...’ Hij zwaaide zijn arm om zich heen om de groep zombie-achtigen om hen heen aan te duiden. ‘... tot mijn beschikking. Ik zal je oogsten, Luna. Je zult van mij zijn, helemaal van mij!’

Opeens had hij een injectienaald in zijn hand die blonk in het fakkellicht, en stond hij amper een paar passen van haar verwijderd. Luna drukte zich hard tegen de onbeweeglijke kerkdeur, paniek greep wild om zich heen. Dit was het dan. Dit was het einde. Ze ademde nog eenmaal diep in en balde haar vuisten.

19.

Misschien was het het gejank van de hond dat haar terug bij zinnen bracht, of een flikkering van een ring die haar oog toevallig opving. Later zou ze niet kunnen zeggen wat precies het kantelpunt was geweest. Een sprankje licht weerkaatste in een edelsteen en ze besefte dat het Tundes ring was, dat het dat was wat ze daarstraks had opgemerkt toen ze die cirkel van zwarte figuren rondkeek. Tunde. Tunde was hier en ze putte kracht uit die aanwezigheid. De woorden van de man echoden door haar hoofd: Je kunt niks tegen me beginnen. Je kunt niks beginnen want de maan is in schaduwen gehuld! En meteen daarna kwamen Tundes woorden terug, als een echo van een verre droom: De maan kent verschillende fases, maar dat is enkel wat wij zien. De maan zelf verandert niet, die is altijd even groot, even aanwezig. Ik denk dat je dat nu ook wel zult gaan ontdekken.

Met een schok kwam de waarheid binnen. Ze had het maanlicht niet nodig. Samaël ging ervan uit van wel, dat haar krachten nu overschaduwd zouden zijn, maar hij wist duidelijk niet alles. Hij wist niet dat de maan haar rustpunt was, haar gids, haar leidraad, maar niet haar kracht zelf. Hij onderschatte de kracht die ze ontleende aan de aarde en het leven om haar heen, onderschatte haar kunnen, de macht die binnen in haar kolkte. Hij wist niet dat ze had geoefend en geleerd, dat ze volwassen was geworden. Het leek alsof aardplaten in elkaar schoven als een gigantische puzzel. Binnen in haar zijn voelde Luna de verschuiving, en alles viel op zijn plaats. Een kalme zekerheid maakte zich van haar meester, haar zintuigen registreerden alles nu: het wanhopige gejank van de hond aan de muur. De aanwezigheid van Tunde en de andere figuren. Ze was niet alleen. Een warme gloed golfde geruststellend door haar borstkas. In haar geestesoog zag ze de maan, donker maar vol, nog een fijn randje zilver. Luna sloot haar ogen en draaide haar palmen langzaam naar de hemel. Het was geen woede die haar vulde dit keer, geen wilde emotie die iets teweegbracht wat ze niet kon controleren, maar een vastberaden oerkracht waarvan zij meesteres was. In die ene miliseconde die was verstreken, was haar wereld compleet veranderd. Ze was godverdomme een magiër.

Een snelle beweging van haar pols. Meer was er niet nodig om de overblijvende ramen van de kapel in gruzelementen te veranderen. Alles gebeurde tegelijk: een orkaan waaide naar binnen en doofde al het licht, een daverende donderslag weerklonk en deed het gebouw op zijn grondvesten trillen. Samaël keek verbaasd op, zijn betovering verbroken, en Luna maakte van de gelegenheid gebruik om snel uit zijn buurt te bewegen. Een volgende windstoot knalde de deuren open, een bliksemschicht sloeg in waar de hond was vastgemaakt en bevrijdde hem van zijn ketenen. Luna voelde dat hij zou blijven, dat hij voor haar zou sterven als ze hem dat vroeg, maar evengoed voelde ze de angst die van het beest afsloeg, angst voor de oerkrachten die hier ontketend waren.

‘Ga,’ zei ze, en de dobermann luisterde, rende het bos in, weg van alle razernij. Luna haastte zich naar Tunde.

‘Tunde!’ Ze schudde de oude vrouw ruw aan haar schouders heen en weer, maar net als alle andere levenloze figuren was ze gewoon voor zich uit blijven staren zonder de minste reactie of een teken dat ze zich bewust was van de chaos om haar heen. Luna vloekte. De verbijstering van Samaël was omgeslagen in razernij en ze zag hoe hij haar zocht, naar haar toe beende, wild en ziedend. Ze moest een besluit nemen. Haar leven was in gevaar. Ze rende de nacht in.

Luna rende zoals ze nog nooit had gerend. In een flits herinnerde ze zich de droom over de wolf. Net als toen voelde ze hoe haar instinct het van haar overnam. De nacht was zwaar en duister nu de maan volledig schuilging achter de schaduw van de aarde. Dreigende wolken raasden voorbij in een stormachtige hemel, maar het kon Luna niet deren, haar lichaam wist de weg. Het bos roerde zich om haar heen, ze voelde geruststellende vleugelslagen boven haar hoofd en wakende ogen in de bomen. Te midden van haar paniek en haar angst wist ze dat ze beschermd werd. En ondanks alles, ondanks de wervelwind van gebeurtenissen, ondanks het feit dat vluchten nu haar enige gedachte zou mogen zijn, voelde ze tranen prikken achter haar ogen. Was er ooit iemand zo naïef geweest als zij? Hij had haar nooit willen helpen, was alleen uit geweest op haar krachten. Tunde had haar nog zo gewaarschuwd. Maar Luna had haar eigen instincten genegeerd en halsstarrig geloofd in het goede in ieder mens. Idiote trut. Alweer flitsten haar gedachten terug naar die eerste middag, toen ze de hond had gestopt, en plots zag ze hem daar, in haar herinnering, heel duidelijk, de man die net iets te geïnteresseerd was, die net iets te lang bleef hangen. Was dat de eerste keer geweest dat hij haar zag? Of was hij er al langer, loerend vanuit de schaduwen? Hoe vaak had hij haar geobserveerd zonder dat ze dat wist? Ze rende verder, verbeten, terwijl de nacht klopte op het ritme van haar doodsangst. Ze stond abrupt stil. Het kloppen ging door. Dat was haar angst niet, dat was het onmiskenbare geluid van... hoeven? Maar dat kon niet! In de verte hinnikte een paard. Luna kon zich niet van de indruk onttrekken dat het dat voor háár deed, als een waarschuwing, als om te zeggen: we komen eraan.

En toen gebeurde het. Plots zag ze zichzelf van bovenaf, een meisje in paniek, vluchtend in een bos in de nacht, achternagezeten door een kwaadaardige man op een paard, en bijna zakte ze door haar knieën. Het was alsof een hardnekkige mistbank na maanden optrok uit haar hoofd en ze eindelijk helder kon zien. Het verhaal van Andrews moeder kolkte door haar herinnering. Samaël... Nee, nee... Dat kon niet, het was onmogelijk! Maar was het dat werkelijk? Haar hoofd tolde, terwijl beelden onophoudelijk en genadeloos aan haar voorbijtrokken. Andrew die werd aangevallen door de hond. De instinctieve woede van de dobermann en Samaëls lijzige stem – ‘Vooral honden lijken me niet zo te mogen.’ Clarisse, altijd op haar hoede. De groene ogen die haar vanuit Andrews gezicht hadden aangekeken in haar droom. De verachting waarmee Samaël naar hem had gekeken, hem een mislukking had genoemd. De implicaties van de waarheid die zich net aan haar geopenbaard hadden waren niet te bevatten. Luna’s hart spatte uiteen in duizend scherven die overal in haar lichaam bleven steken, en ze huilde nu, warme, dikke tranen voor een onnoemelijk verdriet, maar ze rende verder, steeds verder.

Toen hoorde ze iets. Ondanks de gierende adem die door haar keel vloog en het gekraak van takken onder haar rennende voeten, ondanks haar hart dat elk ander geluid leek te overstemmen, hoorde ze het geluid van nog meer voetstappen. Iemand die rende. Luna bleef stilstaan, hijgend. Ze begreep het niet. Het geluid kwam van de andere kant. Iemand kwam naar haar toe gerend! Maar... Verward keek ze om zich heen. Was ze zo verkeerd gelopen dat ze terug in zijn richting rende? Ze had niet nagedacht, had blindelings op haar intuïtie vertrouwd, en nu wist ze even niet waar ze was. Ze keek verwilderd in het rond terwijl de paniek haar hart in een steeds verstikkendere greep hield. Haar ogen schoten wild door de duisternis, op zoek naar houvast. Toen zag ze het. Gesluierd sterrenlicht kwam even tussen de stormachtige wolken door en Luna zag een flikkering, een weerkaatsing. Ze kon het haast niet geloven, maar ze was bij het water, alweer. De plek waar ze al die maanden geleden voor het eerst de schaduw had gevoeld. Opeens besefte ze met een ontstellende zekerheid dat het Samaël was geweest die haar die dag had gadegeslagen, die haar tussen de bomen door had zitten bespieden, had zitten azen op een slachtoffer om aan zijn rangen toe te voegen. Dat het voorgevoel dat ze sinds toen, al die tijd, in haar onderbuik had gevoeld zijn schaduw was geweest. Hoe kon ze er zo lang van overtuigd zijn geweest dat hij ongevaarlijk was? Een engerd, ja, een gek, oké, maar verder ongevaarlijk, daar was ze van overtuigd gebleven. Ze was zo blind geweest.

Maar... Luna begreep het niet. Als ze nu bij het water was gekomen, betekende dat dat ze wel degelijk verder weg was gelopen van zijn duistere kerk. Kende hij een shortcut? Was het magie? Het geluid van rennende voetstappen kwam nog steeds dichterbij. Of was het...

‘Luna. Luna!’ Het was een hijgende stem die haar tegemoetkwam, buiten adem en vol angst, en nog terwijl haar hersenen registreerden van wie die stem was, hoorde ze dat andere geluid weer: paardenhoeven. Luna schoot opnieuw in actie, er was geen tijd om na te denken of vragen te stellen, ze moesten weg hier, weg, zo snel mogelijk.

Ze greep Andrew bij zijn arm en trok hem mee.

‘Luna,’ hijgde hij. ‘Ik moet je iets vertellen.’

Ik weet al wat je me komt vertellen, dacht ze. Maar dat zei ze niet.‘Geen tijd!’ schreeuwde ze in plaats daarvan. ‘Doe dat straks maar, we moeten hier weg!’

Ze trok Andrew mee, leidde hem door de schaduwen van de nacht, wetende dat hij het veel moeilijker had dan zij om zijn weg in het donker te vinden. Het doffe geklop van hoeven op de bosgrond kwam in een misselijkmakend tempo dichterbij.

Dit kunnen we niet halen! dacht Luna in blinde paniek. Tijdens het rennen schoten haar ogen door de duisternis, op zoek naar een plek die kon dienen als schuilplaats, een veilige haven.

Maar plots ging alles mis. Andrew vloekte luid en ze voelde hoe ze haar greep op hem verloor. Hij was gestruikeld over een boomwortel. Even hoorde ze hem naar adem happen. Toen steeg een jammerkreet op in het donkere bos. Ze waren in een rotsachtig stukje langs de beek beland en Andrews knie was op een scherpe steen terechtgekomen. Luna hoefde maar een blik op zijn been te werpen om te weten dat het ernstig was, veel ernstiger dan wat zij kon verhelpen. Zelfs als ze hier in het donkere bos de juiste planten zou kunnen vinden, wat zo goed als onmogelijk was, zou ze tijd nodig hebben. Tijd om zich te concentreren, om de energie te kanaliseren. De lucht om hen heen zwol steeds meer aan met het geluid van paardenhoeven en Luna voelde dat het een verloren zaak was: Samaël had hen gevonden.

‘Luna. Ren,’ wist Andrew uit te brengen, zijn kaken op elkaar geklemd en zijn gezicht bleek als de maan. Luna lachte zonder humor. Haar beste vriend achterlaten in de klauwen van dat monster? Nee. Ze was misschien niet het moedigste meisje, maar ze wist wat juist was.

‘Nooit,’ zei ze simpelweg, knielend naast haar vriend. Luna voelde, meer dan ze het zag, de dreigende schaduw in galop dichterbij komen.

‘Luna.’ Het kostte Andrew duidelijk moeite om te spreken, zijn stem beefde en zweet parelde op zijn gezicht. ‘Je begrijpt het niet.’

De schaduw was inmiddels bij hen, Luna voelde hoe de lucht in opstand leek te komen tegen de zwarte dreiging die van hem uitging, hoe het bos gespannen zijn adem inhield. Andrew probeerde zich op te richten zonder zijn blik van haar los te maken.

‘Hij is...’ Verder kwam hij niet.

In wilde razernij kwam Samaël aangestormd, zijn ogen strak op Luna gericht, zijn gezicht vertrokken in een masker van woede. Hij zag Andrew niet eens. Zijn uitstekende voet kwam tegen het hoofd van de jongen terecht. Luna zag Andrews ogen groot worden van verrassing, zijn hoofd en lichaam weggeslingerd worden door de plotselinge trap. Zijn hoofd klapte hard tegen een rots. In een flits zag Luna voor zich hoe ze die steen ooit als stoel had gebruikt. Toen hoorde ze een gekraak, een geluid dat ze nooit meer zou vergeten, en viel haar vriend levenloos op de grond.

‘Andrew!’ Ze wist niet of ze het schreeuwde of fluisterde of dat de naam misschien alleen in haar hoofd weerklonk, maar ze dook op hem af, de rest van de wereld wazig en betekenisloos. Zijn nek lag in een vreemde hoek. Luna’s hart bonkte als een op hol geslagen sloophamer tegen de binnenkant van haar hoofd, en toch wist ze met eindeloze tederheid en zachtheid zijn gezicht vast te houden. Uit zijn weelderige kroeshaar kwam dik, plakkerig bloed dat de hele zijkant van zijn gezicht bedekte en over haar vingers heen de aarde in druppelde. Terwijl ze zijn gezicht in haar handen hield, begon ook een fijn straaltje bloed uit zijn oor te sijpelen.

‘O Andrew.’ Luna snikte, hopeloos en overweldigd. Wat had ze aan al haar krachten als die haar niet nu, op dit moment, konden helpen?

‘Lu-Luna.’ Andrews ogen trilden met de grootst mogelijke moeite open. ‘Vergeet niet,’ kermde hij, ‘... dat je... een superheld bent.’ Toen rolden zijn ogen naar achteren en werd hij slap in Luna’s armen.

‘Nee! Nee! Andrew, je mag niet weggaan, niet nu, ik...’ Haar wanhoop omvatte de wereld, haar verdriet ontoereikbaar. De werkelijkheid leek opeens ongrijpbaar te zijn geworden, alsof ze in een slechte film meespeelde, of dit alles iemand anders overkwam. Luna wenste vurig dat de wereld gewoon zou ophouden te bestaan, dat ze wakker zou worden, dat dit alles niet bestond. Toen hoorde ze het gebries van een paard en werd ze zich weer bewust van die andere aanwezigheid. Samaël. Langzaam keek ze op.

‘Genees hem.’ Zijn gezicht was vertrokken tot een masker van emoties die Luna niet kende. ‘Doe het! Heel hem!’ Woede schoot uit zijn ogen, zijn huid parelde van het zweet en ook zijn halflange, sluike haar klitte samen van het vocht. Terwijl hij Luna de woorden toesnauwde voelde ze hoe enkele minuscule druppels op haar gezicht belandden en vaag, in een achterhoek van haar hoofd, vroeg ze zich vol afkeer af of het zijn zweet of zijn speeksel was dat ze voelde.

‘Doe het! Nu!’ Hij krijste het met een stem die niks menselijks meer had.

Luna keek naar beneden en zag daar nog steeds, met een steek van misselijkmakende pijn, het levenloze lichaam van Andrew op een tapijt van dorre bladeren liggen. Ze keek automatisch naar de lucht, goed wetende dat daar geen redding te bespeuren viel.

‘Ik... Ik kan het niet.’ Ze kreeg de woorden amper uit haar keel en wist niet helemaal zeker of dat meer te wijten was aan angst voor de man naast haar of verdriet om de jongen aan haar voeten.

Samaël keek haar woest aan, even dacht ze dat zijn ogen als roodgloeiende puntjes in het donker zouden oplichten, zo sterk sloeg zijn woede haar in het gezicht.

‘Je kunt het niet?’ gromde hij, dreigend nu, dichtbij. Zijn vraag was geen vraag, voelde ze, en dus antwoordde ze niet. ‘Je bent een heler.’ Hij fluisterde het bijna. ‘Je maakt mensen beter. Dat is wat je doet.’ Plots verhief zijn stem zich, donderde boven haar uit: ‘Dus dóé het!’

Alweer richtte Luna haar blik naar boven, waar een bloedrode en perfect ronde maan aan de hemel prijkte. Ze wist met een onwrikbare zekerheid dat geen honderd volle manen hier zouden kunnen helpen. Tunde had haar verteld dat ze macht had over het leven zelf. Maar niet over de dood. Sterker nog: wat had ze ook alweer gezegd?

Op sommige plekken is de duisternis voorgoed gevallen. Daar kun jij niks aan veranderen. Laat rusten wat rusten moet.

Het leek eeuwen geleden. Had Tunde geweten wat er zou komen? Had ze het over haar moeder gehad? Of over Andrew? Of misschien wel over Samaël? Er zat geen licht in hem. Niet meer.

‘Je zult het proberen,’ zei hij dreigend, zijn donkere silhouet boven haar uittorenend. ‘Je zult het proberen en als het je al je levenskracht kost, dan is dat maar zo. Je zult je leven geven als dat het zijne terugbrengt.’

Ergens verbaasde Luna zich erover dat hij er belang aan hechtte, emotie toonde. Maar ze besefte dat hij een grens had overschreden. Hij was machtsgeil, ja, en nietsontziend. Hij had niks goeds in zich. Maar Luna wist nu wie hij was. En als vader je zoon vermoorden... dat was onomkeerbaar. Het zou zijn ziel vernietigen. Als hij zijn laatste restje menselijkheid wilde bewaren, dan moest hij terugkeren, die grens ongedaan maken. En ze wist dat hij gelijk had: ze zou het proberen. Hoewel haar hoofd wist dat er geen kans bestond, geen hoop, wilde haar hart zo graag proberen. Andrew was haar vriend. Haar enige, beste vriend, met het mooiste hart, het grootste talent, zijn hele leven nog voor hem. En dus knielde ze, blind, met ogen vol hete tranen, en beroerde zijn verstilde gezicht met haar vingertoppen. Ze wilde zijn ogen sluiten maar ze kon het niet, zijn lege ogen die staarden naar niks, die niet eens de lucht reflecteerden op deze donkere, verduisterde nacht. Bloedmaan. Luna had zich nog nooit zo zwak gevoeld. Terwijl ze een hand zacht op zijn hoofd hield, zijn haren strelend, tastte haar andere hand op de grond naar zijn vingers. Ze vond zijn nog warme hand en wilde zijn vingers met de hare verstrengelen, toen ze iets voelde. Hij hield iets vast. Luna herstelde zich snel. Ze wist zeker dat de man niks had gemerkt en wilde dat zo houden. Ze sloot haar hand om die van Andrew, legde haar voorhoofd op het zijne. Al haar energie, al haar liefde, alles wat ze in zich had schonk ze aan hem, wensend dat ze met hem kon ruilen, dat hij terug zou keren. Ieder moment nu zou hij naar lucht happen, hoesten... Maar het bleef stil. Luna wist niet hoelang ze daar had gezeten, de tijd was bevroren in de nacht en de maan was nog altijd even bloedrood en misschien zou dat nu ook wel altijd zo blijven. Maar ze kwam terug tot zichzelf, voelde hoe de wind troostend langs haar wangen streek en haar toefluisterde: ‘Het is gedaan. Laat hem gaan.’

Luna leek te ontwaken uit een trance. Ze schudde haar hoofd en besefte opeens dat ze niet zomaar van deze man en al zijn woede zou kunnen ontsnappen. Plots voelde ze een vulkaan in zich opborrelen. Alle liefde die er ooit in haar had bestaan, alle schoonheid die ze in zich droeg, werd zwart. Ze voelde hoe ze boven zichzelf uit rees, als een gevaarlijke en reusachtige tovenares, voelde de magische krachten die ze van de natuur had gekregen exploderen en om zich heen slaan binnen in zichzelf en overal om haar heen. Wind stak opnieuw in alle hevigheid op en zwarte wolken pakten zich weer samen in de veel te donkere hemel. Het paard schraapte nerveus met zijn hoeven in de mulle bosgrond. Hij hinnikte onrustig en trok met zijn hoofd aan de teugels.

‘Ik vernietig je,’ zei ze dreigend en diep terwijl ze langzaam overeind kwam. Ze voelde een rood waas voor haar ogen. De kracht die ze in zich droeg was nu losgeslagen, vrij, ze voelde geen angst meer, alleen woede en haat, en ze wist dat de lucht pulseerde met de donkere kracht in haar. Samaël keek haar verstomd aan. Emoties leken met elkaar te vechten op zijn gezicht, maar uiteindelijk sperde hij zijn ogen open in verrukking en glimlachte.

‘Jaaaa,’ zei hij, ‘ja, je hebt de donkere kracht in je, zie je wel, ooo, wat ben je mooi en gevaarlijk.’

Maar voor hij kon uitspreken was Luna naar het paard gestapt. Ze had geen twijfels over de loyaliteit van het edele dier. Ze moest nu hard zijn. Ze mocht niet aarzelen. Ze boog haar hoofd, zodat hun voorhoofden tegen elkaar rustten, en voelde de connectie die ze maakten.

‘Ga. Laat de donder in je los,’ gromde ze zachtjes. En toen, iets harder: ‘Ren. Ren als de wind!’

‘Hé,’ riep Samaël. Hij wilde afstijgen, maar het moment dat hij in beweging kwam en Luna opzijstapte, steigerde het paard wild en begon blind door het donkere bos te galopperen zonder enige genade voor zijn ruiter. Luna hoopte dat hij eraf zou vallen, dat hij gewond zou raken door een overhangende tak, wat dan ook. Ze wenste niks dan dood voor dit monster.

Samaël schreeuwde. ‘Stop! Stop verdomme, zeg ik je!’ Zijn stem was woedend en geschrokken. ‘Ik krijg je nog wel!’ hoorde ze nog, maar Luna was al in beweging gekomen. Ze wist niet hoelang het zou duren voordat hij de controle over zijn rijdier terug zou krijgen. Ze moest daar weg, zo snel mogelijk. Toen zag ze haar vriend weer op de grond liggen en viel op haar knieën naast hem neer. Ze boog zich voorover, naar de enige vriend die ze ooit had gehad, haar hart verscheurd. Haar gezicht vertrok zich in een pijnlijke grimas en voor ze zichzelf kon tegenhouden barstte er een dierlijke kreet uit haar borstkas de nacht in. Ze schreeuwde om alles wat ze kwijt was en alles wat hij nooit zou zijn, en overal in het bos begonnen dierengeluiden en gehuil op te steken, alsof de wereld met haar mee rouwde.

Luna legde huilend haar voorhoofd tegen het zijne, maar waar ze net nog zo duidelijk de respons van het paard had gevoeld, bleef haar hoofd nu leeg. Andrew was daar niet meer. Haar hart krijste als een razende, klauwde aan de binnenkant van haar borst.

Maar ze moest weg. Ze herinnerde zich de absolute waanzin in zijn ogen, de razernij in zijn stem, en ze wist dat ze daar zo snel mogelijk weg moest, voor de donkere man terug zou komen. Wie weet waar hij nu toe in staat zou zijn. Hij zou haar tot het einde van de wereld achtervolgen, voelde ze, hij moest en zou haar in zijn macht hebben, haar domineren, haar krachten tegen haar keren en zijn macht vergroten. Hij was gevaarlijk, gevaarlijker dan ze ooit had durven denken.

Ze kon niet meer naar huis. Wat zou ze tegen haar vader moeten zeggen? Ze was duidelijk een gevaar voor de mensen die ze liefhad. Eerst haar moeder, nu Andrew. Als ze haar vader veilig wilde houden, dan moest ze zo ver mogelijk bij hem vandaan gaan. Ook al deed het haar nog zoveel pijn. Ze wist dat Samaël niet zou twijfelen hem te gebruiken om haar te raken.

Een woede die ze nooit eerder had gekend borrelde op ieder moment in het diepste van haar ziel, smeulend. Voorheen had ze misschien angst gevoeld voor Samaël, maar nu voelde ze een kloppend verlangen om hem kapot te maken, om hem te vertrappelen en zijn leven miezerig en verdrietig te maken. Misschien wilde ze hem wel gewoon dood hebben. Het was een gevoel dat als een schaduw over alles heen gleed, een duisternis die haar overspoelde uit de kleine hoekjes van haar zijn. Ze voelde een oncontroleerbare zwartheid, alsof de donkere krachten in haar waren opgestaan. De schaduw kroop over Luna’s gedachten, onder haar verdriet door, kronkelde zich doorheen haar gevoelens, haar hart. Samen met Andrew was er iets in haar gestorven. En er was iets ontwaakt. Iets gruwelijks en angstaanjagends. Voor het eerst in haar leven was ze zich bewust van haar macht. Het monster in haar buik was eindelijk wakker geworden en zou niet meer gaan slapen.

Verbeten stond ze op, haar tranen wegvegend.

‘Het spijt me,’ zei ze tegen het levenloze lichaam van haar beste vriend. Het verscheurde haar ziel dat ze hem zo, hier, moest achterlaten, maar ze kon niet anders. Hij zou het begrijpen. Hij zou willen dat ze zichzelf redde. Nog één allerlaatste blik wierp Luna over haar schouder. En terwijl het bos om haar heen huilde in diepe rouw, rende ze alsof haar leven ervan afhing.

Epiloog

De tl-lamp flikkerde en Osman wreef vermoeid in zijn ogen. Hij kreeg hoofdpijn van dat verschrikkelijke geflikker, maar hoewel hij het al drie keer aan zijn chef had gemeld zat er nog steeds geen nieuwe lamp in. Hij vreesde dat het best nog wel een tijd kon gaan duren voor het zover was. Hij keek naar de klok en zuchtte. Nog meer dan vier uur te gaan voor zijn dienst ten einde was. Hij richtte zijn blik weer op het scherm voor zich, waar hij aan zijn zeventiende Patience-spelletje van de avond bezig was. Straks zou er weer meer leven in de brouwerij komen, als de Pandora zou uitvaren in de vroege uren van de ochtend. Dan zouden de laatste stukken worden ingeladen die nu lagen te wachten in zijn kantoor: de persoonlijke zendingen van mensen die iets naar de overkant van de oceaan wilden sturen. Nu waren ze nog volop bezig met het inladen van de containers. Er kwam natuurlijk niemand meer, op dit uur van de nacht, maar hij klaagde niet. Het was makkelijk geld verdienen. Even spitste hij zijn oren; had hij buiten voetstappen gehoord? Maar het leek niks te zijn, er klonk enkel stilte nu. Hij richtte zijn aandacht weer helemaal op zijn spelletje. Tien op boer. Kaart omdraaien. Kaart omdraaien. Het licht flikkerde weer en Osman vloekte, wilde opstaan om die stomme balk een klap te geven, toen hij zowat een hartverzakking kreeg. In de deuropening stond een meid – een kind nog, eigenlijk – naar hem te kijken. Hoe was het mogelijk dat hij de deur niet had horen opengaan? Was hij zo verdiept geweest in dat idiote spelletje? Ze keek naar hem met een gezicht waarop niks van emotie lag, haar huid haast doorschijnend, lichtgevend. Hij werd koud tot in zijn botten. Er ging een duisternis van dit meisje uit die hem de stuipen op het lijf joeg.

‘Wil je nog wat meegeven?’ vroeg hij, en hij haatte het dat zijn stem ijl en hoog klonk, als een bang klein jongetje. Hij schraapte zijn keel. Ze schudde haar hoofd, langzaam, zonder zijn blik los te laten. Osman huiverde. Wanneer was het opeens zo koud geworden?

‘Ik wil mee.’

Hij keek haar niet-begrijpend aan, maar ze zei niks meer.

‘Mee... met de Pandora? Naar Brazilië?’ Ondanks zijn ongemak kon hij een lachje niet tegenhouden. Ze hadden weliswaar enkele kajuiten voor passagiers, maar dat moest weken van tevoren geregeld worden. Ze moesten paspoorten nakijken, betalingen regelen enzovoort.

‘Ja,’ zei ze, en ze bleef maar in de deuropening staan, alsof ze verwachtte dat hij dat nu even voor haar ging regelen.

‘Ik... We kunnen niet zomaar minderjarigen meenemen,’ stamelde hij, zijn stem nog steeds onvast. Even, heel even, sloeg het mysterieuze meisje haar ogen neer, alsof ze wankelde, twijfelde. Toen keek ze weer naar hem op. Plots hoorde hij gepiep, het gekrabbel van kleine nagels op beton, het onmiskenbare geschuifel van ongedierte. Langs haar voeten heen begonnen ratten zijn kleine kantoortje in te lopen; grote, vuile, stinkende ratten. Osman werd bleek en voelde hoe zijn maaginhoud zich roerde. Hij had een hekel aan ratten. Hij kon er niet omheen natuurlijk, de haven zat er vol van en wie er werkte kwam de beesten vroeg of laat tegen, maar meestal was het één enkel exemplaar, schichtig, gehaast om weg te komen. Niet deze monsters. Ze bleven komen, schoten de nacht uit en zijn felverlichte kantoor binnen.

‘Ik wil graag mee op het eerstvolgende schip,’ zei ze weer, alsof er helemaal niks gebeurde.

Osman schudde wild zijn hoofd. ‘Dat gaat echt niet zomaar. Er is nog een kajuit vrij, maar daar komt allemaal papierwerk aan te pas en...’ Toen zag hij het. Langzaam, als in een vertraagde, afgrijselijke dans, kwam een witte python de ruimte binnengekronkeld. Wat voor zwarte magie was dit? Osman perste zich tegen de muur aan en bad tot zijn god dat het allemaal niet waar zou zijn, dat het een nachtmerrie was en dat hij nu toch wel graag zou willen wakker worden. Maar toen hij zijn ogen weer opende, zijn gezicht klam van angstzweet, stond het meisje er nog steeds. De slang gleed lui dichterbij, steeds dichterbij... Osman draaide zich om en kotste prompt zijn maag leeg in het prullenbakje naast zijn bureau.

‘We hebben nog tijd, geloof ik,’ klonk de zachte stem van het meisje.

Hij knikte zwakjes en haalde het nodige papierwerk uit de la.

––––––––

Luna: Schaduw van de Maan

Lies Vervloet