De Zeven Zonderlingen

Boek 1: Duisternis

Naar een verhaal van Jelle Geybels

––––––––

Voor mijn collega-D&D'ers

DUISTERNIS

Eerste druk: 10 maart 2022

© 2022 Eva Linden

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510102

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Boek I: Duisternis

Proloog

Het verhaal van de Zeven Zonderlingen begint in het jaar honderddrieëndertig, tijdens de derde generatie van het keizerrijk Astonia. Ruim honderd jaar lang kende de wereld een periode van vrede en rust, onder het gezag van keizerin Alessia Stormkroon en haar voorgangers. Tientallen verschillende volkeren leefden in harmonie samen met elkaar en met de natuur.

De voorbije dertig jaar werd de rust steeds vaker verstoord. Rivieren kwamen droog te staan en dwongen allerlei waterwezens om hun thuishaven te verlaten en andere oorden op te zoeken. Eeuwenoude wouden verdwenen in een vingerknip toen de planten stierven. Er doken duistere figuren op, die de macht naar zich toe probeerden te trekken en daarvoor wel heel ver gingen, zo ver dat ze niet terugdeinsden voor massamoord. Sommige wezens deden alsof er niets aan de hand was, anderen probeerden de veranderingen tegen te houden, meestal zonder succes.

Kortgeleden verschenen de eerste legers van Demonen. Ze kwamen in het holst van de nacht en vielen de stadsmuren van de belangrijkste steden aan, waaronder die van de hoofdstad Arcana.

Tot op heden konden hun aanvallen worden afgeslagen dankzij het snelle en kordate optreden van de stadswachten, maar niettemin was de chaos en de angst die zich onder de bevolking verspreidde groot. Niemand liep nog rond zonder een wapen op zak en na zonsondergang durfden de inwoners van Astonia niet meer buiten te komen.

Amper een week geleden stond op alle informatieve krijtborden dat Aden, de kroonprins van het keizerrijk, spoorloos verdwenen was. De nieuwsbrengers in de grote steden schreeuwden alsmaar luider dat er een oorlog zat aan te komen. Niemand wist honderd procent zeker of die berichtgeving klopte, maar over één ding waren alle inwoners van Astonia het eens: er kwamen duistere tijden aan.

Af en toe verdween er iemand om te herrijzen als Cultist, een aanhanger van het occulte. De Cultisten zaaiden angst en paniek onder de bevolking van Astonia. Bovendien circuleerde het gerucht dat er vanuit het Zuiden een mysterieuze ziekte aan het oprukken was, die intussen voor honderden doden zou hebben gezorgd.

Het volk richtte zich tot Amun en Amon, de Goden van het Licht en van de Duisternis. Het was echter de vraag of deze Goden daadwerkelijk iets konden uitrichten, want om de wereld te redden van dit kwaad waren er échte helden nodig.

Eerder vandaag stonden vijf van die toekomstige helden op het punt om elkaar voor het eerst te ontmoeten. Ze lunchten namelijk, toevallig of niet, allemaal in De Verdronken Scheper, een herberg in een klein dorpje niet zo ver van de hoofdstad. Op het moment dat ze hun witte-bonensoep naar binnen lepelden, wisten ze nog niet dat hun levens op het punt stonden om een heel andere wending te nemen...

1. Jaii

Net als elke middag rond lunchtijd heerste er een gezellige drukte in De Verdronken Scheper, de grootste en tevens de enige herberg van het kleine dorpje Hallen. Het geroezemoes van pratende klanten overstemde het getik van bestek tegen stenen kommen en de geur van witte-bonensoep hing overal. Aan de muren van De Verdronken Scheper bungelden verroeste lantaarns met kaarsen die hun licht wierpen op de tafels en op de schilderijtjes die her en der hingen.

Het tafelblad van de bar was ontzettend kleverig en stond vol lege bierkroezen. De herberg had geen menukaart, maar achter de bar hing een krijtbord waarop te lezen stond wat er momenteel te verkrijgen was.

'Ken da nie wa rapper, Jaii?' bulderde de norse herbergier tegen de serveerster, die struikelde over een krukje maar zich desondanks staande wist te houden. 'Die Argonianen daarzo wachten al eeuwen op hun drankje!' Hij gebaarde naar twee koppen dampende brandnetelthee die op de bar stonden af te koelen.

'Ja, baas! Deze brengt het in orde!' Jaii, de donkergrijze katachtige Kiijaath die als serveerster werkte in De Verdronken Scheper verbrandde haar poten bijna aan de hete thee. De herbergier mompelde iets onverstaanbaars en tapte een biertje.

Jaii manoeuvreerde zich behendig tussen de dicht bij elkaar staande tafeltjes door. Ze bracht de hete koppen thee naar de andere kant van de herberg, waar twee Argonianen aan een van de ronde tafeltjes zaten te keuvelen. Jaii moest toegeven dat de witte-bonensoep met brood die ze besteld hadden nogal smaakloos was, maar de Argonianen werkten de soep dapper naar binnen.

Jaii bekeek de twee bezoekers met veel interesse, want ze hadden iets weg van hagedissen en ze vond het altijd boeiend om andere niet-menselijke wezens te ontmoeten. De ene Argoniaan had opvallende smaragdgroene en paarse schubben, de ander had lichte schubben die zo goed als wit waren. Deze laatste had eveneens een touw rond haar bovenlichaam geknoopt.

'Deze denkt dat jullie brandnetelthee hadden besteld, klopt dat? Zonder melk en met veel honing?' vroeg Jaii terwijl ze de twee koppen hete thee neerzette. Het volk van de Kiijaath waartoe Jaii behoorde, gebruikte nooit het woord 'ik', ze zeiden meestal deze of spraken in de derde persoon over zichzelf.

De twee reptielachtige wezens hielden op met praten en keken naar Jaii. Ze namen de thee aan en betaalden elk een koperen munt. 'Je mag het wisselgeld houden,' mompelde de kleinste van de twee, degene met de smaragdgroene en paarse schubben. Dankbaar nam Jaii de munten aan. Elk goudstuk was welkom, want ze had het geld nodig om verder te kunnen reizen.

'Met veel plezier! Als deze iets voor jullie kan doen, geven jullie maar een gil!' Ze haalde een ietwat smerige vaatdoek uit haar schort en veegde over het tafeltje van de Argonianen als teken van goede wil. Het tafeltje werd er nog vuiler door, maar niemand zei er iets van.

'Er is wel degelijk iets wat je voor ons kunt doen,' zei de grootste van de twee Argonianen, degene met de witte schubben. 'Hebben jullie toevallig een gerecht met pinda's? Pindakoekjes, een boterham met pindakaas, of desnoods pindaballetjes?' De kleinste Argoniaan likte over haar lippen.

Jaii trok haar wenkbrauwen op. 'Het spijt deze, maar pinda's zijn een luxeproduct in deze regio. Ze worden in dit dorp zelden gebruikt omdat ze zo duur zijn. Kan deze u een ander dessert aanbevelen? We hebben heerlijke stroopwafels en...' De grootste Argoniaan onderbrak haar lachend.

'Nee nee, dat hoeft niet. Toch bedankt, eh... hoe heet je eigenlijk?' De Argonianen keken de Kiijaath vragend aan.

'Deze heet Jaii Lichtmaan, tot uw dienst.' Jaii maakte een kleine buiging en stak de kaars aan die op het tafeltje van de Argonianen stond. In een flits zag ze haar vader Brii voor zich, die hetzelfde werk deed als zij voordat hun thuisplaneet verwoest werd. Hij werkte in een restaurant waar arme Kiijaath konden komen eten en Jaii kon zich zó voorstellen dat hij een gesprekje aangeknoopt zou hebben met de Argonianen.

Haar moeder Khagarda was huisvrouw en had niet minder dan zeven kinderen opgevoed, waarvan Jaii en haar tweelingbroer Inoii de jongsten waren.

'Bedankt, Jaii. Mijn naam is Pangur Ban,' stelde de grootste Argoniaanse zichzelf voor. 'En dit is Kahuna Palakiko. We komen allebei van Marsan, een eiland in de Zuiderzee. Momenteel zijn we op doorreis en we kwamen elkaar toevallig tegen in dit dorpje. We vonden het een prettig idee om samen te lunchen.' Kahuna zei niets en nipte van haar thee.

'Oh, waar zijn jullie naar onderweg?' Jaii had onlangs zelf een lange reis gemaakt, maar daar wilde ze liever niet over praten. De voorbije vier jaar had ze eenzaam en dakloos rondgezworven, een periode die ze het liefst zo snel mogelijk wilde vergeten. Ze had echter van haar baas de opdracht gekregen om zoveel mogelijk met klanten te praten, over hun reisplannen of over wat dan ook. Haar baas hoopte dat de klanten daardoor langer zouden blijven en meer zouden eten en drinken.

'Ik kom rechtstreeks van Marsan, het eiland in de Zuiderzee waar de Argonianen leven,' vertelde Pangur. 'Ik ben op weg naar de hoofdstad Arcana nadat iemand me een raadsel vertelde over een ingrediënt met een ongeziene magische kracht. Kahuna daarentegen komt net van de hoofdstad en ze is op weg naar... Ja, waarnaartoe?'

Jaii gluurde naar Kahuna, die zich verslikte in haar brandnetelthee.

'Ik eh... Ik ben een beetje aan het rondreizen,' mompelde Kahuna. 'Je weet wel, mooie plaatsen bezoeken en oude gebouwen bekijken en zo. En ik probeer erachter te komen hoe ik mezelf moet camoufleren. Dat is een soort magie die ik tot nu toe niet echt onder de knie heb. Ik dacht erover om terug te keren naar Marsan, maar ach...'

'Dat moet je niet doen,' riep Pangur uit. Ze sloeg met haar vuist op tafel waardoor de bonensoep over de rand van hun kommen klotste. 'De helft van de rivieren in Marsan staan intussen droog, er is nu al niet genoeg water voor iedereen. Hoe meer Argonianen weg gaan uit Marsan, hoe beter. Het wordt er langzamerhand onleefbaar.'

Jaii merkte dat Kahuna ongelukkig in haar theekop staarde terwijl Pangur een stuk opgerold perkament uit haar tas haalde. Ze veegde vlug het tafeltje schoon zodat Pangur het perkament neer kon leggen. Het was een wereldkaart waarop een route stond aangegeven.

'Met de boot ging ik vanuit Marsan naar de havenstad Kamal,' legde Pangur uit. 'En van daaruit...'

Beng! Een harde klap verstoorde de rust in De Verdronken Scheper en Jaii keek op van de wereldkaart. Een felle windvlaag waaide door de open deur naar binnen en blies alle kaarsen tegelijkertijd uit. Gelukkig was het middag en viel er voldoende licht door de ramen naar binnen, maar desondanks had het iets spookachtigs om de kaarsen zo plots te zien uitgaan.

Een jonge Argoniaanse vrouw struikelde naar binnen en bleef wankelend staan naast een tafeltje waaraan een Mensenvrouw zat te eten. 'Help me!' riep de Argoniaanse vrouw paniekerig.

Jaii haastte zich om de arme dame te helpen. De vrouw hijgde zwaar en haar witte jurk was besmeurd met modder en aan de onderkant aan flarden gescheurd. Ze strompelde in de richting van de bar en hield zich vast aan het tafeltje van een Mensenvrouw om niet te vallen.

'Ze hebben mijn broer ontvoerd! Iemand moet me helpen!' Ze zakte door haar knieën, maar de Mensenvrouw wist haar net op tijd op te vangen. Voorzichtig zette ze de hysterische vrouw neer op een stoel.

Jaii liep naar het tweetal toe, op de voet gevolgd door een bleke, woest uitziende Elfenman met een donkere mantel, die daarnet aan de bar zat. De herbergier keek met open mond toe terwijl hij een bierkan afdroogde.

'Alstublieft,' smeekte de arme vrouw. 'Mijn broer is alles wat ik heb. Ze hebben me alles afgenomen en nu hebben ze ook mijn broer ontvoerd. Zonder hem kan ik niet overleven!' Ze keek Jaii aan met een betraand gezicht.

'Wat is er precies gebeurd? Wie heeft jouw broer ontvoerd?' bromde de Elfenman met zijn zware stem.

'Een bende Cultisten heeft hem meegenomen. Kharek en ik waren kruiden aan het plukken in de buurt van de ruïnes van Kriostos, ten noorden van het dorp. Plots doken ze op vanuit het niets. Ze waren met zo veel, ik kon niets doen om hen tegen te houden!' De vrouw begon luid te snikken, waarop Jaii naar haar toe liep om haar te troosten.

'Alstublieft, ik smeek u om mij te helpen. Mijn naam is Mirra en ik heb niet veel, maar ik geef u alles wat ik heb als u mijn broer terugvindt. Ze moeten hem meegenomen hebben naar die ruïnes van Kriostos.'

'Hoe ziet Kharek eruit?' vroeg de Elfenman. 'Als we hem willen vinden, moeten we weten hoe hij eruitziet.'

Mirra snikte een paar keer en wreef met de achterkant van haar poot langs haar betraande ogen. Jaii had erg te doen met haar. 'Mijn broer heeft precies dezelfde ijsblauwe schubben als ik heb,' zei de vrouw. 'Zijn ogen zijn lichtblauw, haast doorzichtig. Daarnaast heeft Kharek een lang litteken op zijn rechterbovenbeen, daaraan kun je hem herkennen.'

Na die laatste woorden zakte de vrouw in elkaar. Ze was flauwgevallen door alle emoties en door de uitputting van al het lopen.

Jaii haalde zich in gedachten de kaart van Astonia voor de geest. Het Zuidoosten van dit continent was dunbevolkt en er waren weinig dorpjes en steden. Ze gokte dat Hallen zich op een uur lopen van de ruïnes van Kriostos bevond.

Jaii staarde Kahuna, Pangur, de Elfenman en de Mensenvrouw een paar seconden lang zwijgend aan. De vrouw vroeg om haar broer te zoeken, maar wat kon Jaii in hemelsnaam uitrichten tegen zo'n bende Cultisten? Ze kende de anderen niet eens!

'Sta da niezo me je mond vol tanden. Doe iets!' gromde de herbergier. Hij wierp een vieze, natte handdoek naar het hoofd van Jaii maar die bukte net op tijd om niet geraakt te worden. De handdoek belandde op de smerige vloer en de herbergier vloekte.

'Kiijaath, breng da lijk na buiten! 'k Wil geen smerige dinge in m'n herberg.' De herbergier zette een halfvolle beker mede op de bar en gebaarde naar de bewusteloze vrouw. Vanuit haar ooghoek zag Jaii dat de andere klanten de gênante situatie probeerden te negeren door zich op hun eten te concentreren.

Het bleef een paar seconden stil, totdat Jaii zonder iets te zeggen haar schort uittrok en de belachelijke witte handschoentjes van haar poten deed. 'Deze moet die arme vrouw helpen,' zei Jaii rustig. 'Haar broer is ontvoerd door een stelletje Cultisten en deze kan die monsters niet zomaar laten begaan.'

Ze wierp de handschoenen op de bar en gooide de schort erachteraan. 'Niets wat jij zegt, kan deze tegenhouden,' ging ze voort. 'Geld is niet het belangrijkste wat er is en sommige wezens beseffen dat niet.'

De herbergier snoof minachtend. De kan die hij stond af te drogen, werd steeds viezer door de vuile handdoek die hij gebruikte. Jaii kon aan zijn gezicht aflezen dat het nooit eerder voorgevallen was dat iemand hem tegensprak, vooral geen werknemer.

'Baas, jij hebt toch een paard en kar?' ging Jaii verder. 'Zou deze die mogen lenen? Hoe sneller we bij de ruïnes van Kriostos zijn, hoe meer kans we hebben dat Kharek nog leeft.'

Ondertussen gluurde Jaii naar Kahuna en Pangur, die de bewusteloze vrouw koelte toewuifden. 'Willen jullie deze vergezellen?' vroeg Jaii. 'Deze weet dat ze ontzettend scherpe klauwen en tanden heeft, maar in haar eentje kan deze die Cultisten niet aan.'

Pangur trok haar wollen mantel aan. 'Ik ga graag met je mee,' zei ze terwijl ze haar bo pakte, een soort lange gevechtsstok. 'Ik ben blij dat ik iets kan betekenen voor iemand anders. Dat gebeurt niet vaak op het eiland waar ik vandaan kom...'

'En jij, Kahuna?' Jaii keek de Argoniaanse vrouw smekend aan. Kahuna sloot haar ogen en dacht een halve minuut lang na. 'Ja, ik zal jullie vergezellen,' mompelde ze uiteindelijk en ze raapte haar tas van de grond.

Een paar seconden later dronk de Elf zijn beker rode wijn leeg en bromde. 'Ik kan jullie niet alleen laten gaan, jullie zijn veel te kwetsbaar. Twee Argonianen en een Kiijaath, dat is niet veel soeps. Ik ga met jullie mee,' zei hij. 'Mijn naam is Abigor Asmodeus en ik sta tot jullie dienst.' Hij stopte de dolk en de werpmessen die op zijn tafeltje lagen in zijn riem.

Jaii fronste haar wenkbrauwen. Ze wist dat Elfen meestal in groepen samenleven en het was bizar om een Elf te ontmoeten die in z'n eentje op pad was. Waarom was die Abigor zo'n eenling? Ze besefte echter dat alle hulp welkom was en daarom stelde ze geen vragen.

De Mensenvrouw schraapte haar keel terwijl ze een koperen munt door haar lange vingers liet glijden. Ze droeg een opvallende, rode mantel waarvan Jaii vermoedde dat die het symbool was van een jagersgilde.

'Ik geloof dat jullie de hulp van een Jager kunnen gebruiken,' zei de vrouw aarzelend. Het vermoeden van Jaii dat ze lid was van een jagersgilde bleek juist te zijn.

'Ik ben Eleanor Canania Luponus en jullie kunnen op mij rekenen. En volgens mij kunnen we Mirra beter niet meenemen naar de ruïnes. We zullen haar achterlaten in de herberg,' stelde ze voor. Ze stak haar linkerhand uit om die van de anderen te schudden. In haar rechterhand droeg ze een kruisboog.

De vijf vreemden vormden een nogal bizarre groep, maar ze hadden een gemeenschappelijk doel en dat was het vinden en terugbrengen van Kharek.

De herbergier trok zijn wenkbrauwen op en keek alsof ze allemaal gek geworden waren. De bierkan die hij aan het vullen was, liep over en het bier stroomde over de bar en op de grond.

'Nou, goed dan. Jullie magge me koets en een van me paarden lenen in ruil voor vijf goudklompies.' Hij zette de bierkan aan zijn mond en nam een flinke slok. Het bier droop langs zijn mondhoeken naar beneden terwijl hij grijnsde.

'WAT?' siste Jaii verontwaardigd. 'Vijf goudstukken voor die schroothoop? Jij lelijke...' Eleanor keek haar waarschuwend aan en Jaii slikte haar woorden in. De twee Argonianen en Abigor schaarden zich rond Jaii en probeerden de herbergier over te halen om hun de koets gratis mee te geven.

'Ik wil vijf goudklompies voor me koets en me paard of jullie kenne te voet gaan.' De herbergier hield voet bij stuk en Jaii slaakte een kreet van frustratie.

'Nou, ik... Ik kan een aantal zilverstukken bijdragen,' mompelde Kahuna sussend terwijl ze in haar zak grabbelde en een aantal koperen en zilveren muntjes tevoorschijn haalde.

'In dat geval draag ik eveneens mijn steentje bij.' Pangur schudde haar geldbuidel leeg in de poot van Jaii.

'Ik heb ook een goudstuk over,' mompelde Abigor. Binnen een minuut hadden ze in totaal vijf goudstukken bij elkaar gesprokkeld. Triomfantelijk liep Jaii naar de herbergier en drukte de munten in zijn hebberige handen.

Met zijn lange, vieze nagels tikte de man tegen de munten om te controleren of ze echt waren. Hij koos er eentje uit en beet erin, waarna hij goedkeurend glimlachte.

'Prima, neem die koets ma mee. Ik verwacht jou morgen t'rug, Kiijaath. Jouw keukendienst begint om half negen.'

Terwijl ze naar de achterdeur liepen, begon Jaii te grinniken. 'Morgen? We hebben toch niet afgesproken hoeláng we de koets mochten lenen? Bovendien neemt deze ontslag. Tot ziens!' Ze zwaaide ten afscheid, griste haar staf met zich mee en liep achter de anderen aan.

Een eindje verderop was een stalling waar reizigers hun paard konden achterlaten terwijl ze in de herberg waren. Jaii vond de koets en een paard dat er ietwat uitgehongerd uit zag. Ze haalde een baal hooi uit de stal zodat het paard een beetje kon eten voor ze vertrokken. Eleanor tuigde het paard op alsof ze nooit iets anders gedaan had.

'Team Taverne to the rescue!' grapte Jaii in een poging het ijs te breken. De anderen lachten en Jaii dacht aan het woedende gezicht van de herbergier toen ze zei dat ze ontslag nam.

'Als jullie het goed vinden, zal ik het paard mennen,' zei Eleanor.

'En ik weet iets af van navigatie, dus ik kan naast haar plaatsnemen om de weg te wijzen,' vulde Pangur aan. Jaii vond het allemaal prima.

Al gauw waren ze onderweg naar de ruïnes van Kriostos. De aangelegde weg ging over in een zandweg en de koets begon nogal te wiebelen. Het geschok en gekraak maakte Jaii bang, het leek of de koets elk moment uit elkaar kon vallen.

Een tijd lang reisden ze in stilte, tot Abigor de vraag stelde die op ieders lippen rustte. 'Denken jullie dat de broer van Mirra nog leeft?'

'Geen idee.' Jaii gaapte met haar poot voor haar mond. 'Het enige dat deze zeker weet, is dat ze een dutje gaat doen. Deze snapt nu waarom die herbergier geen serveerster kon vinden, want zijn werkuren zijn onmenselijk. Zelfs een Nachtelf zou het niet kunnen volhouden!' Ze rolde zich op tot een bolletje op de bank en binnen een paar seconden sliep ze. Het avontuur was begonnen.

2. Pangur

Een tijdje later wekte Pangur de anderen. Een waterig namiddagzonnetje scheen door de raampjes van de koets naar binnen. Jaii rekte zich geeuwend uit, waarbij ze Abigor een flinke mep tegen zijn achterhoofd gaf.

'Oeps! Sorry, als deze net wakker wordt, is deze nogal onhandig... Maar deze denkt dat we er zijn!' Jaii klapte in haar poten, gooide de deur open en sprong naar buiten.

'Dat klopt, we zijn er,' zei Pangur met een geamuseerde blik. Haastig stopte ze haar notities in een zak van haar gewaad. 'We zijn al een tijdje geleden aangekomen, maar Eleanor en ik hebben jullie laten slapen.'

Eleanor had het paard losgemaakt en dat stond een stukje verderop te grazen. 'We zijn zonder kleerscheuren aangekomen!' zei ze. 'Ik dacht de hele tijd dat dat paard onderweg zijn laatste adem ging uitblazen.'

'Goed gedaan, Pangur en Eleanor,' complimenteerde Abigor hen. 'En wat moeten we doen? Waar zijn die ruïnes van Kriostos?'

Pangur en Eleanor hadden na aankomst een verkennend rondje gemaakt en gezien dat het struikgewas een stukje verderop dichter begroeid was. Ondanks het mos en de klimplanten hadden ze de buitenmuur van de ruïne kunnen onderscheiden.

'Ik denk dat we daarnaartoe moeten,' wees Pangur terwijl ze haar bo tevoorschijn haalde. 'Ik weet niet waar de ingang zit, we zullen rond de ruïne moeten lopen om een poort of zo te vinden.' Ook de anderen namen hun wapens bij de hand en ze baanden zich een weg door het struikgewas.

Deze plaats zag eruit alsof hij al eeuwenlang verlaten was. De oude, stenen muren van de ruïnes waren bedekt met een dikke laag mos. Na een tijdje vonden ze een lange gang die de ingang van de ruïne markeerde. Aan de bovenkant van de gang stonden tekens in de muur gekrast die niemand herkende. Twee cirkels waar een streep uit kwam, bij de ene aan de onderkant en bij de andere aan de bovenkant.

'Wat betekent dit allemaal?' vroeg Pangur zich hardop af. Ze tuurde naar de onbegrijpelijke tekens.

'Ik weet wel iets over de geschiedenis van de wereld,' gaf Eleanor toe. 'En ik ken een paar oude talen. Deze tekens zeggen me echter niets.'

Pangur vroeg zich af waarom een Jager oude talen kende, maar ze zei niets. Ze zag dat Kahuna een notitieboekje uit haar rugzak viste en ijverig de symbolen overtekende. De anderen maakten aanstalten om verder te lopen, maar Pangur hield hen tegen.

'Wacht, laat Kahuna die tekens overtekenen zodat we ze later kunnen ontcijferen,' zei ze. 'Misschien kan ik in de oude boeken van Arcana opzoeken wat er staat, als ik daar ooit kom.'

Ze bleven bij de ingang staan dralen terwijl Kahuna nauwkeurig de tekens overtekende. Vooralsnog was er niets dat op de aanwezigheid van de Cultisten wees. Desondanks voelde Pangur in haar botten dat er iets niet in de haak was. Toen ze jong was, had ze geleerd om te vertrouwen op haar intuïtie, die nagenoeg altijd juist was.

'Blijf dicht bij elkaar,' instrueerde Pangur de anderen terwijl ze de tunnel in liepen. Ze liet Abigor en Jaii voorop gaan omdat het zicht van Elfen en Kiijaath beter was dan dat van de anderen.

Pangur was op haar hoede en tegelijkertijd nieuwsgierig naar wat er zich dieper in de ruïnes bevond. Hun voetstappen weergalmden tegen de wanden van de ruïne. Zouden ze de Cultisten kunnen verrassen? Of waren ze al weggegaan en hadden ze Kharek achtergelaten?

Het was zo stil in de ruïnes dat ze het gedruppel kon horen van het water dat van de stalactieten naar beneden droop. Een ijskoude bries kronkelde door de gangen en bezorgde Pangur kippenvel. De kille, mysterieuze sfeer die haar omringde sinds ze de ruïnes had betreden, deed haar huiveren. Het was niet meteen een plek waar ze lang zou willen blijven.

Aan de linker- en rechterwand van de tunnel hingen twee fakkels waarvan de vlammen flakkerden in de wind. 'Er zijn hier wezens geweest,' fluisterde Pangur. 'Niet zo lang geleden. Ze hebben de fakkels aangestoken en zijn daarna doorgelopen.'

Abigor haalde voorzichtig een fakkel uit zijn houder en ging voorop lopen om het pad te verlichten. Pangur pakte de tweede fakkel en nam plaats achter in het rijtje. Af en toe kraakte er iets onder haar poten, een geluid waar ze niet te veel aandacht aan probeerde te besteden.

'Denk je dat ze ons verwachten?' vroeg Pangur op hoge fluistertoon. 'Het lijkt alsof ze ons welkom willen heten met hun fakkels...'

Een muffe geur van vochtige, eeuwenoude lucht bereikte Pangurs neus. Na een aantal minuten kwamen ze uit in een grote, open ruimte. Er hingen fakkels waarvan de vlammen niet genoeg licht gaven om de ruimte tot in de kleinste hoekjes te verlichten. Het plafond was niet eens zichtbaar.

Pangur haalde haar neus op en zag dat Eleanor en Jaii een vies gezicht trokken. 'Bah, wat ruik ik?' Pangur spuwde de woorden uit. Ze snuffelde voorzichtig en merkte dat de muffe geur van de ruïne vermengd werd met een andere geur. De geur van rottend vlees...

Pangur werd misselijk van de indringende geur. Ze deinsde achteruit met haar poten voor haar neus en mond en hoopte dat de geur niet werd veroorzaakt door het dode lichaam van Kharek. Ze had al vaker smerige geuren geroken omdat ze veel met kruiden bezig was. Die konden soms een sterke geur afscheiden, maar dit was anders.

Ze tilde haar fakkel hoger op en liep naar binnen. Aan weerszijden van de ruimte stond een reeks stenen tafels. Het waren duidelijk offertafels en ze waren bedekt met een kleverig goedje dat bloed zou kunnen zijn. Op en rond de tafels lagen tientallen dode lichamen.

3. Kahuna

De maag van Kahuna draaide zich om bij de aanblik van al dat bloed en ze vluchtte weg in de richting van de uitgang. Ze kokhalsde en voelde de doodsangst in haar borstkas opkomen.

Na een minuut of wat keerde ze terug naar de anderen. 'Ik weet haast zeker dat de Cultisten hier geweest zijn,' fluisterde Kahuna. Ze besefte dat Kharek zich misschien in deze ruimte bevond. 'Waar zijn ze in hemelsnaam mee bezig?' Ze liet het licht van haar fakkel over de dode lichamen glijden.

'Moeten we ze... van dichterbij bekijken?' vroeg Abigor mompelend. De tegenzin in zijn stem was duidelijk hoorbaar. Kahuna pakte haar stok om zich te kunnen verdedigen, want de dreiging van de Cultisten kwam alsmaar dichterbij.

Al snel bleek dat er zowel dode Mensen, Elfen, Dwergen en meerdere Argonianen lagen. Aan de bloederige, open wonden en de vreemde bulten op de lichamen te zien, waren ze het slachtoffer geworden van lugubere experimenten. Er rinkelde een alarmbelletje in het hoofd van Kahuna, maar ze wist niet precies waarom.

'Waarom zou iemand zoiets doen?' fluisterde ze. 'Waar zijn die Cultisten mee bezig?'

'Volgens mij zijn deze wezens het slachtoffer geworden van een of ander experiment,' zei Pangur.

Abigor haalde zijn schouders op alsof de bloederige lijken hem weinig deden. 'Een betere vraag zou zijn, waar is degene die dit gedaan heeft?' zei hij. 'En wat is diegene van plan? Gaan ze ons aanvallen? Of gaan ze ons gebruiken als proefkonijnen?' Met een dolk in zijn hand liep hij in rondjes om de lijken heen. De ogen van Kahuna waren ondertussen gewend aan de duisternis en ze kon alles duidelijker zien.

'Ligt er een Argoniaan bij die Kharek zou kunnen zijn?' vroeg ze zich hardop af. Met z'n allen speurden ze tussen de lijken, half walgend en half nieuwsgierig. Kahuna bekeek de bovenbenen van de dode Argonianen en probeerde iemand te vinden met een litteken.

Het hielp niet echt dat er zo véél lijken lagen. Daarbij zagen de dode lichamen er zo vreselijk grotesk uit dat Kahuna weinig zin had om ze te bestuderen. En de zurige rottingsgeur die in de ruimte hing, maakte het er niet makkelijker op. Ze vonden echter niemand die aan de beschrijving van Mirra voldeed.

'Wie weet zijn ze allemaal gestorven aan een ziekte,' bedacht Kahuna. 'Een ziekte die op ons kan overgaan bij aanraking of zelfs door de lucht...' Snel deinsde ze achteruit, tot ze besefte dat het geen zin had. Als de ziekte in de lucht hing, hadden ze hem allemaal al ingeademd...

Het alarmbelletje in haar hersenpan begon luider te rinkelen terwijl ze over een ziekte sprak. Wat zag ze over het hoofd?

'Deze denkt niet dat Kharek er tussen ligt,' zei Jaii. 'Misschien moeten we...' Een donderend geraas snoerde Jaii de mond. Een van de vele pilaren die het plafond ondersteunden, was zomaar ingestort. Uiteraard was het de pilaar die zich links naast de uitgang bevond en die nu geblokkeerd werd.

Ze vluchtten naar de andere kant van de ruimte en zochten dekking in een tunnel waar zich een aantal grote kisten bevonden. Na een minuut of wat hield het geraas en gedonder op. Het gedruppel van het water werd afgewisseld met een gek piepend en knagend geluid.

'Zo te horen krijgen we gezelschap van een paar muizen,' stelde Abigor vast. 'Maak jullie geen zorgen, gewone muizen zijn ongevaarlijk. Op het schip waar ik mee vaarde, stikte het van de muizen,' verduidelijkte hij.

Kahuna vond het maar griezelig dat er muizen in het donker zaten. Ze richtte haar aandacht op iets anders en liep naar de ingestorte doorgang. 'Hmm, die uitweg is voorgoed afgesloten,' zei ze met spijt in haar stem. 'We zullen een andere uitgang moeten zoeken, als we levend buiten willen komen.' Ze pakte haar stok steviger vast en tilde de fakkel op die ze in haar vlucht met zich mee had genomen.

Toen zag ze een glinstering in een van de kisten waartussen ze zich verscholen hadden. Met een luid gekreun probeerde ze de kist te openen, maar het granieten deksel was veel te zwaar. Abigor en Jaii schoten haar te hulp en met z'n drietjes slaagden ze erin om het deksel op te tillen.

'Oh, allemaal lege flesjes!' riep Jaii uit. Ze pakte er voorzichtig eentje uit en tikte ertegen met haar nagel. Kahuna kwam dichterbij, want de flesjes waren ideaal om kleine hoeveelheden water in te vervoeren. En Water was haar grootste kracht, maar ook haar grootste vijand...

'Ik zou ze willen meenemen, maar ik kan ze niet allemaal kwijt in mijn zakken,' mompelde Kahuna terwijl ze in de kist rommelde. Onderaan op de bodem vond ze enkele flesjes die reeds gevuld waren met water. 'Deze komen goed van pas,' zei ze blij. Ze pakte een handvol uit de kist en stopte ze in haar tas.

'Wij zullen er ook een aantal meenemen!' stelde Jaii enthousiast voor. 'Stel je voor waar ze allemaal voor kunnen dienen.' Kahuna twijfelde of ze de anderen haar geheim moest vertellen. Moest ze vertellen dat ze al dertien jaar aan het dwalen was door haar Waterkrachten? Ze besloot dat de tijd er niet rijp voor was en hield haar mond.

De tweede kist was minder makkelijk open te krijgen want er zat een gigantisch slot op. Abigor sloeg een aantal keer hard met zijn dolk op het slot en dat sprong open, waarna ze de kist konden openmaken. Deze keer bevatte het ding enkel een piepklein flesje waarin een heldere rode vloeistof zat.

'Wow,' mompelde Kahuna vol ontzag. 'Zien jullie dat? Dat is pure Levenskracht, zoals het in de volksmond genoemd wordt. Daarmee kunnen we iemand genezen. We moeten het meenemen, voor het geval Kharek gewond is.' Kahuna liet het flesje voorzichtig in haar zak glijden.

In de volgende kist vonden ze een zilveren dolk die zo mooi blonk dat het leek alsof hij net gepoetst was. Eleanor deinsde achteruit terwijl Kahuna het ding uit de kist haalde. 'Abigor of Eleanor, kunnen jullie dit wapen gebruiken?' vroeg Kahuna, zwaaiend met de dolk.

Eleanor schudde haar hoofd en Abigor zei dat hij liever zijn eigen dolk en werpmessen gebruikte. Kahuna haalde haar schouders op en stak het ding in haar tas. Wie weet kon het van pas komen, en in het slechtste geval kon ze het verkopen als ze in de volgende stad kwam.

De laatste kist kregen ze niet open, hoe hard ze ook aan het deksel trokken. Er zat geen slot op, waardoor het leek alsof de kist met behulp van magie was afgesloten. 'Ik denk dat we die kist dicht moeten laten,' stelde Kahuna voor. 'Als we ze met geen mogelijkheid open krijgen, wil dat absoluut iets zeggen. Wie weet zit er iets in wat niet naar buiten mag.'

Ze besloten de kist dicht te laten. De angst die daarstraks bij Kahuna was opgeborreld, nam langzaam haar gedachten over. Bovendien moesten ze voortmaken als ze Kharek op tijd wilden vinden.

Zodra ze de volgende bocht passeerden, kreeg Kahuna een aantal Ratten in het oog. Het was duidelijk dat het zachte gepiep en het geknabbel dat ze eerder had gehoord, hiervandaan was gekomen. De Ratten waren aan een dood lichaam aan het knagen.

'Stop,' gebood Kahuna de anderen. Onmiddellijk bleven ze stokstijf staan en staarden de reusachtige Ratten aan. Kahuna had nooit eerder zulke gigantische Ratten gezien, ze waren bijna net zo groot als zijzelf. De beesten hadden vlijmscherpe tanden en met hun lange nagels konden ze een lichaam zonder problemen in stukken rijten.

'Ssst.' De Ratten hadden hen vooralsnog niet opgemerkt en dat wilde Kahuna het liefst zo houden. Voorzichtig schuifelden ze met z'n allen achteruit, tot Kahuna struikelde over een loszittende steen en met een bons op de grond belandde. De fakkel viel uit haar pootjes en rolde een eindje door de tunnel voordat het vuur uit ging. Kahuna slaakte een kreet van pijn.

De stilte in de ruïne werd abrupt verstoord door een uitzinnig gekrijs. De Ratten waren gealarmeerd door het lawaai en het licht van de fakkel. Ze lieten het dode lichaam voor wat het was en renden op de groep af. Hun messcherpe klauwen waren uitgestrekt en hun tanden waren ontbloot.

'Bukken!' schreeuwde Kahuna terwijl ze overeind krabbelde. Ze gebruikte het water uit haar flesje om haar Watermagie aan te wenden. Ze deed haar ogen dicht en maakte een zoemend geluid met haar keel. Die methode had ze geleerd toen ze een kind was en ontdekte dat ze het element Water kon beïnvloeden.

Na een paar seconden maakte Kahuna een handgebaar en vuurde een waterstraal af. De voorste Rat werd recht in zijn middenrif geraakt en achterover geblazen terwijl hij krijste van woede. De Rat die vlak achter hem aan kwam, zette een sprint in.

Pangur sprong naar voren en deed een poging om de Rat neer te slaan met haar bo. De Rat ontweek het wapen moeiteloos, draaide een kwartslag en nam Pangur in een houdgreep.

'Ssstop met dit onnoosssele gedoe!' siste de Rat. 'Andersss gaat ssse eraan!' Zijn ogen gloeiden rood op in het flakkerende licht van de vlammen. 'Geef jullie over!' eiste hij. Kahuna keek knarsetandend toe hoe de Rat zijn wurgende greep op Pangur versterkte.

Opeens gebeurden er veel dingen tegelijkertijd. 'Kahuna, vangen!' schreeuwde Abigor, waarna hij zijn eigen waterflesje naar haar gooide. Kahuna ving het flesje behendig op, draaide de dop los en creëerde een muur van bevroren water tussen hen en de Ratten.

Ondertussen vuurde Jaii kristallen af die een opvallende paarse kleur hadden. De getroffen Ratten liepen brandwonden op. Kahuna trachtte de ijsmuur in stand te houden terwijl ze toekeek wat de anderen deden.

De muren van de tunnel werden bedekt met rijen scherpe kristallen. Twee Ratten hadden fakkels van de muren gepakt en probeerden het ijs te laten smelten met de vlammen. Een andere Rat was erin geslaagd om over de ijsmuur te klimmen.

Abigor probeerde de Rat neer te steken met zijn dolk, maar het beest was hem te snel af. Met zijn messcherpe tanden beet hij in Abigors hand, die zijn dolk liet vallen.

Kahuna zag Eleanor haar kruisboog richten en de keel van de Rat doorboren. Abigors hand bloedde hevig door de beet van de Rat.

Een luid gekrijs deed Kahuna verstijven. De ijsmuur was gesmolten door de warmte van de fakkels. Twee reusachtige Ratten klommen eroverheen en pas toen merkte Kahuna dat er een derde Rat achter haar stond. Het beest sloeg zijn klauwen in haar nek en probeerde haar te verstikken.

Net op het moment dat de duisternis bezit begon te nemen van Kahuna, dook Pangur op vanuit het niets. Ze zwaaide haar bo in het rond en raakte de Rat vol in zijn gezicht.

De druk op de keel van Kahuna nam af, maar daar kwamen de twee anderen Ratten al. Pangur haalde nogmaals uit, maar de Ratten bukten net op tijd om de slag te ontwijken.

Grijnzend kwamen ze dichterbij en torenden hoog boven een trillende Kahuna uit. Eleanor schoot net op tijd een pijl in de arm van de ene Rat en de andere kreeg van hetzelfde laken een broek. Krijsend wankelden de Ratten een paar stappen achteruit en vielen neer op de met kristallen bedekte muur, zodat ze gespietst werden.

4. Abigor

Toen het gekrijs en gegil van de Ratten weggestorven was, werd het doodstil in de ruïnes. Abigor besefte dat ze dit zonder elkaars hulp niet hadden overleefd.

'Wauw,' fluisterde Pangur. 'Dat was... Bijzonder?' Ze sprak het woord vragend uit.

'Dat was een rake slag met je bo, Pangur!' complimenteerde Abigor haar. Zoals altijd vond hij het moeilijk om zijn lof te uiten, dat was namelijk iets wat zijn soort nooit deed. In het bijzijn van deze vier vreemdelingen lukte het hem wonderwel. 'Maar... Hoe deden jullie dat?' vroeg hij aan Jaii en Kahuna. Hij gebaarde vol ontzag naar de rijen paarse kristallen die de muren bedekten en naar de gesmolten ijsmuur.

'Ach, gewoon iets dat ik heb geleerd,' mompelde Kahuna verlegen. 'Ik ken een paar trucjes met het element Water, maar...' Ze zweeg en staarde naar de grond. Abigor vroeg zich af wat er achter haar zwijgen schuilging. Bij zijn eigen volk was het heel normaal om je leven in stilte door te brengen, maar hij had de indruk dat deze wezens anders waren.

Jaii haalde haar schouders op. 'Bij mij is het de magie van Vibranium,' legde ze uit. Abigor had nog nooit van dat soort toverkunsten gehoord, al was hij zelf bedreven in de magie van het gedachtelezen.

'Net als Kahuna beheerst deze een paar trucjes,' ging Jaii verder. 'Het is een eeuwenoude, buitenaardse magie die deze geleerd heeft door dit kleine kristalletje te bestuderen.' Ze tikte op de ketting rond haar nek. 'De paarse kristallen zijn afkomstig van een...'

'Ssst!' Abigor legde een vinger op zijn lippen ten teken dat ze moesten zwijgen. 'Kijk daar,' fluisterde hij, wijzend naar de tunnel waar de Ratten hadden gezeten.

Een donkere gedaante bevond zich in de opening die naar de volgende ruimte leidde. Omdat het zo donker was, kon Abigor zijn gezicht niet zien. De gedaante bewoog geen millimeter, wat hem des te angstaanjagender maakte. Hij kwam niet dichterbij en hij probeerde hen evenmin aan te vallen.

'Wat moeten we doen?' fluisterde Abigor. Hoe bitter weinig hij ook wist over de planeet en alle soorten die er leefden, hij besefte dat wezens die hun gezicht bedekten meestal niet veel goeds in de zin hadden.

Abigor pakte een nieuwe fakkel van de muur en liep aarzelend vooruit. Zodra hij de gedaante naderde, draaide die zich om en liep weg.

'Nee, wacht!' riep Abigor. Angst en adrenaline streden om voorrang. Aan het einde van de gang wierpen flakkerende vlammen grillige schaduwen op de muren van de volgende open ruimte. Een zacht, ritmisch gefluister joeg rillingen over Abigors armen. De gedaante was duidelijk niet alleen, want Abigor hoorde meerdere stemmen spreken.

'Wacht,' fluisterde hij. 'We hoeven niet verder te gaan. Wellicht kunnen we horen waarover ze praten.' Hij spitste zijn oren en luisterde naar de zachte tonen die de wezens uitstootten. Het klonk alsof een van de stemmen een tekst uitsprak en de anderen die herhaalden. Wat er precies gezegd werd, begreep Abigor echter niet.

'Volgens mij spreken ze de Oude Taal of zo... Ik versta er in ieder geval geen woord van.' Abigor haalde zijn schouders op en beet op zijn onderlip.

'Zullen we naar binnen gaan?' stelde hij voor toen hij besefte dat ze niets anders konden doen. Ze moesten Kharek zoeken en een uitweg uit deze ruïnes proberen te vinden.

In de volgende ruimte stonden zes wezens in een perfecte cirkel. Het werd Abigor duidelijk dat het Cultisten waren, want ze droegen de typische lange mantels. Tot een paar maanden geleden had Abigor nooit andere soorten ontmoet dan de Asama, de half-menselijke Elfensoort waartoe hij zelf behoorde. Sinds hij vertrokken was van zijn geboorte-eiland Màah had hij tientallen voor hem onbekende soorten gezien. De Cultisten waren er daar helaas een van.