Water

––––––––

Lara Reims

WATER

Young Adult

Eerste druk: 16 maart 2022

© 2022 Lara Reims

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Binnenwerk: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510126

NUR-code: 285

1.  Storm

De zee ramt de rotsen tot erosie. Golven vreten zandkorreltjes van de grillige kust. Lizzie deinst achteruit als een extra hoge golf haar dreigt te overspoelen. Ze staat op de rotsen. Tegen alle geboden en verboden van Miss Pricky in, heeft ze het rotspad verlaten en is ze naar de kustlijn gerend. Het water trekt als een magneet. Diep zuigt ze de zoute zeelucht naar binnen. Ze zou wel willen schreeuwen, maar ze weet niet hoe. De wind schreeuwt voor haar. Terwijl de natuur om haar heen raast, woedend, als een te lang genegeerd kind, voelt Lizzie hoe ze langzaam kalmeert. Haar ademhaling regelt zich naar het ritme van de golven. In, uit. In haar hoofd klinkt een stem. De stem van haar moeder.

‘Als je zo boos wordt, moet je denken aan een plek waar het kalm is. Zoek de rust op. Doe of je op een wit, vredig strand ligt, met de stilte om je heen.’ Ha! Haar voet schopt tegen een verdwaald stukje rots. Au. Haar keurige, kalme moeder snapt niet dat ze, om tot rust te komen, juist een omgeving nodig heeft waar het geluid nog veel harder klinkt dan de herrie in haar hoofd. Dat ze haar onrust niet in stilte kan veranderen, maar die wel het zwijgen op kan leggen door iets dat nog harder schreeuwt. Zoals Muse uit haar Airpods, of zoals de zee, hier, aan deze woeste kust die rechtstreeks uit een boek lijkt te komen.

De kust! Nog steeds kan ze zich niet voorstellen dat ze hier is. Ver van Parijs, de laatste plek waar haar ouders met haar waren neergestreken, voor een paar jaar. Omdat er een mooie uitdaging wachtte op haar moeder. Een niet te missen kans. Jaja. Lizzie kon de argumenten waarmee haar ouders haar de afgelopen jaren van plek naar plek hadden verscheept wel dromen. Maar zij voelde zich als een krijsende Mandragora uit een van haar lievelingsboeken, die oorverdovend gilde als ze weer eens met wortels en al uit een pot gerukt werd waar ze net een beetje had kunnen aarden. Zo hard had ze de laatste keer geschreeuwd, dat haar ouders het met oorwarmers niet gered hadden, en haar de deur uit hadden gezet.

Ineens rilt ze. De winterse kustwind dringt zelfs door haar duurzame en klimaatneutraal geproduceerde, winddichte jack heen. Ze weet dat ze terug moet. Anders krijgt ze gedoe. En gedoe is er de laatste tijd al genoeg geweest. Als ze Mandy maar niet tegenkomt. Dat kind, met haar sieraden-tic waardoor ze eruitziet als een kerstboom, bezorgt haar onweerstaanbare jeuk en de drang om nog meer rotzooi uit te halen. Haar houding, of zij de koningin is van de school en als enige, met een select groepje vrienden en vriendinnen, het recht heeft om hier te zijn, is onuitstaanbaar en zorgt ervoor dat Lizzie zin heeft haar aikido-lessen in praktijk te brengen. Of om gewoon, heel ouderwets en meisjesachtig, Mandy’s ogen uit haar hoofd te krabben.

Teruglopend naar het grote gebouw van grijsbruine steen via het rotspad, zichzelf bijlichtend met haar telefoon, voelt ze zich alsof ze in een film is beland. Dat de plek waar ze niet wil zijn regelrecht uit een jeugdboek lijkt te komen, voelt alsof ze citroensap in een wond laat druppelen. Aan de zeelucht is ze al tijdens de eerste wandeling langs de kust verslaafd geraakt. De zoute geur doet haar denken aan vakanties met haar ouders aan die andere kust, in Nederland. De vuurtoren, die nu geautomatiseerd is, maar waar lang geleden iemand woonde die ervoor zorgde dat de schepen niet op de rotsen strandden en waakte over de kust. Heel even ziet ze zichzelf op het strand, met een schepje en een blauw emmertje in de vorm van een omgekeerd kasteel. Maar nu is de vakantie voorbij.

Terwijl haar ouders praatten met Miss Pricky, die hun op haar eerste dag een rondleiding over het schoolterrein had gegeven, had ze de lucht gretig opgesnoven. Een stukje van haar woede en tegenzin was uiteengevallen in korreltjes zout. Heel even had de gedachte haar bekropen dat deze lucht, zonder de CO2-dampen uit Parijs, en eerder Peking, haar wel eens zou kunnen redden. Maar toen ze de blik ving van haar vader die goedkeurend naar haar knikte terwijl zijn kleurige sjaal danste in de wind, had ze gemompeld dat ze het koud had, en dat ze naar binnen wilde. En toen haar moeder later bij het afscheid dreigend had gezegd dat ze zeker wist dat Lizzie het hier naar haar zin zou hebben, had ze haar lippen op elkaar geknepen en was ze zonder verder afscheid te nemen de trap op gestampt naar de slaapzaal waar haar spullen lagen. Nu heeft ze spijt. Ja, zo gaat het altijd met spijt. Die komt te laat. Even ruikt ze, dwars door de zee heen, de geur van haar moeder wanneer die zich over haar heen boog terwijl ze in bed lag. Als die haar een nachtkus gaf terwijl zij zich slapende hield, voelde ze haar liefde sterker dan wanneer ze haar trots aankeek vanwege een goed rapport.

Lizzie knippert de tranen uit haar ogen en veegt ze af aan haar mouw. De school doemt voor haar op. Het gebouw zou zo in een sprookje mee kunnen spelen. De torens rijzen de hemel in als strenge, statige lakeien. Een binnenplaats verwelkomt bezoekers en bewoners in een brede omhelzing van elegante balustraden die leiden naar een stenen trap. Als je die beklommen hebt en de grote, houten deuren je binnenlaten, is het net of je een filmset op stapt. De wonderbaarlijk mooie hal versierd met kleurige wandtapijten en een paar verdwaalde, doelloze maar schitterend beklede stoelen leiden heel even de aandacht af van het pronkstuk: een marmeren, met fijn beeldhouwwerk versierde trap, die leidt naar de studeer- en slaapzalen. Rechts voert een gang naar ruime, hoge klaslokalen. Links liggen keukens, de eetzaal en een gang naar de woonruimtes van de docenten en het personeel. En personeel is er. Zeker nu. Lizzie vraagt zich wel eens af wie er in de meerderheid zijn: de docenten, schoonmakers, bedienden, koks en assistenten, of de leerlingen. Ze heeft in haar leven al een hoop luxe scholen gezien, maar dit slaat alles. Nou ja, sloeg alles. Sinds een paar weken is alles anders. Ze zou wel willen kijken of er post is, maar ze weet dat dat geen zin heeft. Als zelfs mail, sms’jes en appjes niet door de barrière heenkomen, is de kans dat er een opgewekte postbode aan komt fietsen met een donkerblauwe pet, enthousiast zwaaiend met een brief, nogal klein.

Het pad voert Lizzie langs de zijmuur van het schoolgebouw. Even later klimt ze langs de niet bij het pand passende ijzeren brandtrap naar de slaapzaal. Voorzichtig opent ze de deur die vanuit de slaapzaal naar de nooduitgang leidt en die ook van buiten open kan. De sleutel zit altijd in haar zak, maar meestal is de deur niet op slot. Heel even heeft ze een visioen van haar kamer vroeger, kamers moet ze zeggen, want ze heeft er door alle verhuizingen veel gehad, maar ze hadden allemaal iets heel belangrijks met elkaar gemeen wat ze nu mist: ze waren van haar. Van haar alleen.

***

‘Hé Lizzie, ben je weer eens illegaal op stap? Ik hoop dat je iets goeds voor me hebt, want anders zou ik wel eens zin kunnen krijgen om je aan te geven.’ Juliette hangt lui op haar bed, haar voeten heeft ze met zwarte kistjes en al op het hagelwitte dekbed gelegd. Al vanaf haar eerste dag hier verbaast Lizzie zich over het feit dat ze in dit enorme gebouw zo weinig ruimte hebben gereserveerd voor de slaapzalen, waar de bedden op nog geen twee meter afstand van elkaar staan. Zodat ze als ze ’s nachts wakker ligt altijd in gezelschap is van het nachtelijke gesnurk, gesmak en gepuf van haar medeleerlingen. Hoewel dat er steeds minder zijn.

‘Bij de jongens is het beter,’ heeft Eveline, de minst onaardige van haar klasgenoten, haar gezegd. Het meisje met de rode, kort afgeknipte krullen was uit haar favoriete yogahouding gekomen en had haar voeten op de grond gezet. Altijd was ze bezig met rekken en strekken, ze was leniger dan een kat en kon net zo goed sluipen. ‘Die zijn met minder, dus ze hebben meer ruimte. Stom gedoe.’ Toen Lizzie dit hoorde had ze nog moeite gehad iets verstaanbaars te ontdekken in het zware accent van Eveline, maar inmiddels is ze daaraan gewend, en kan ze het zelf ook gebruiken. Een van de voordelen van een expatbestaan: ze maakt zich talen en accenten met het grootste gemak eigen. Ze negeert Juliette. Ze kent het type: veel geschreeuw, gestamp en gescheld, maar je hoeft niet echt bang voor haar te zijn. Nee, de echt gevaarlijke medescholieren maken meestal niet zoveel lawaai. Zoals Claire. Snel duwt ze de gedachte aan haar vroegere vriendin weg, maar het is al te laat. Het is of het meisje dat ze vorig jaar heeft leren kennen, vlak na hun verhuizing vanuit Azië naar Parijs, haar als een duivel bezit. Ze is in haar bloedbaan gekropen en hoe Lizzie ook haar best doet, ze krijgt de herinnering aan het mooie, tengere, zwartharige kind niet meer uit haar hoofd. Weer flitsen de beelden voor haar ogen, alsof de nachtmerrie waar ze al tijden door geplaagd wordt nu de vorm van een hallucinatie aanneemt. Ze ziet Claire, die haar wanhopig aankijkt, smekend haar te helpen. Ze ziet zichzelf de grootste fout van haar leven begaan. Ze pakt iets van haar aan en stopt het in haar beha.

‘Hé, vind je het normaal om in het openbaar aan je tieten te zitten? Doe dat even ergens anders, ja!’ Lizzies ogen schieten naar Juliette. Blijkbaar heeft ze de scène die zich steeds voor haar ogen afspeelt, ook uitgebeeld. Ze voelt haar wangen vuurrood worden. Zweet breekt door haar huid. Het lange, grote kind met haar helblauwe ogen en haar vierkante kaken kijkt haar geschokt aan.

‘Sorry,’ mompelt Lizzie, zich snel omdraaiend naar haar eigen bed. Ze rommelt in het kastje ernaast, zoekend naar afleiding. Zonder erbij na te denken grijpt ze naar een chocoladereep en gooit die op Juliettes bed. Haar oog valt op een doosje met haarverf. Zorgvuldig verstopt ze dat onder een paar sokken.

‘Ik hoop dat dit goed genoeg is.’

‘Jij hebt een geheim,’ zegt Juliette, een stuk afbrekend van de reep melk-met-nootjes. ‘En je gaat niet zeggen wat. Maar ik kom er nog wel achter,’ zegt ze nonchalant, terwijl ze Lizzie haar eigen reep toesteekt. ‘En dan maak ik je kapot. Stukje?’ vraagt ze vriendelijk, alsof ze Lizzie niet net bedreigd heeft. Lizzie wil weigeren, aarzelt dan. Iemand als Juliette zou in de toekomst nog wel eens goed van pas kunnen komen. ‘Graag,’ zegt ze en ze steekt haar hand uit. Even later kauwen ze allebei, elkaar in de ogen kijkend, peilend, dreigend, als twee boksers in de ring die uitvechten wie de eerste klap uit mag delen. Lizzie geeft niet op. Na een paar minuten verbreekt Juliette de stilte. Ze slikt en stopt het restant van de reep in de zak van haar rok.

‘Nou, ik ga maar eens aan mijn huiswerk.’ Alsof er niks gebeurd is loopt ze de kamer uit. Als de deur dichtknalt, voelt Lizzie zich alsof ze stikt. Ze moet hier weg. Automatisch grijpen haar handen naar haar telefoon, om de zoveelste noodkreet aan haar ouders te sturen. Pas als ze het apparaat in haar hand heeft, beseft ze dat dat niet kan. Ze kan niet weg. Sinds een paar weken is ze een gevangene van dit eiland.

2.  Suiker

Ze kan nergens heen. Tenzij ze een vlot bouwt, en een wetsuit vindt. Niet meer. Steeds denkt Lizzie terug aan die dag waarop alles veranderde. Er waren al meer van die dagen geweest, hoewel ze pas veertien en een half jaar oud was. Als je opgroeit met een moeder die iets heel ingewikkelds doet zoals alleen zij dat kan, bij een groot bedrijf, en een vader die bezig is met een studie naar de functie van ritme en rijm in het werk van een of andere Franse dichter die allang dood is, verandert er nog wel eens iets. Vroeger merkte ze er niet zoveel van. Pas toen ze op haar dertiende naar Parijs moest, weg van de school waar ze vrienden had, en de turnclub waar ze prijzen won, was ze in opstand gekomen tegen de levensstijl die haar ouders erop nahielden. Niet dat het had geholpen, want wat moest dat moest, ze leefden immers van het werk van haar moeder. Voor Lizzie het wist had ze met haar oordopjes in haar oren en de capuchon van haar sweater over haar hoofd uit een piepklein raampje van dik glas gestaard, terwijl het leven waar ze van hield steeds kleiner werd en het grote vliegtuig met haar en haar ouders in de wolken verdween.

‘We hadden met de trein moeten gaan, en de boot, dit is zo vervuilend,’ had haar vader geroepen. Naast een fan van dode dichters was hij ook een klimaatactivist in ruste. Lizzie had haar muziek iets harder gezet en haar moeder had op de voor haar overbekende manier met haar ogen gerold. En tegelijkertijd had ze Lizzies hand gepakt, een oordopje uit haar oor gepeuterd en gefluisterd dat het wel goed zou komen. Daarna had ze het oordopje teruggedaan en Lizzies haar en capuchon er netjes overheen gestopt. Dat was aardig van haar geweest en het gebaar had Lizzie, ondanks haar boosheid, een moment het gevoel gegeven alsof ze in een warm bad stapte. En heel even, toen de overbekende geur van haar moeder haar hersens in slaap suste als toen ze nog een baby was, wilde Lizzie haar wel geloven.

Maar het was niet goed gekomen. Ook niet een beetje. Sterker nog: vanaf die landing op dat vliegveld waar de mensen net zo praatten als de dichters waar haar vader zo van hield, was alles misgegaan. Het Franse appartement waar ze gingen wonen bleek krakende vloeren en zeurende onderburen te herbergen. Lizzie kon niet bij de gymclub in de chique wijk waar ze terechtkwamen, want die zat allang vol. Als ze eraan terugdenkt, ziet Lizzie de spottende blik van de pinnige Française die haar hoofdschuddend afwees, zo weer voor zich. En haar school, die eerst wel leuk leek, en waar gelukkig kinderen zaten die net als zij vooral Engels praatten, bleek de hel. Tenminste, dat dacht ze toen. Achteraf gezien was ze pas na het incident met Claire in de hel beland.

***

‘Hé, schiet eens op, anders ben je te laat voor het ontbijt!’ Een van haar slaapzaalgenoten roept.

‘Alsof dat jou wat kan schelen,’ antwoordt Lizzie met haar tandenborstel nog in haar mond, vrijwel meteen blij dat het meisje dat waarschijnlijk niet gehoord heeft. Haar eigen gedrag is er de laatste tijd ook niet echt op vooruitgegaan. Ze snapt best dat ze nog geen vrienden heeft gemaakt hier. Ook voordat alles veranderde, deed ze weinig moeite om aardig te zijn. Als een schim had ze zich door deze microkosmos bewogen, hopend dat ze haar niet zouden zien. Ze dachten vast dat ze arrogant was, met haar afgetrainde lichaam. Ze deed nog steeds haar grondoefeningen, stiekem, als niemand keek. Ze merkte best hoe iedereen in de gaten hield of ze wel at, en wat dan, en of ze naar de wc ging erna. Dat laatste deed ze niet. Ze at als een bouwvakker. En ze trainde. En ze was ook niet arrogant. Bang, dat wel. Dat een van de meisjes die op zich best aardig leken, een Claire bleek te zijn. Sinds vorig jaar was Claire geen naam meer, maar een diersoort. Een gevaarlijke diersoort, die je te allen tijde moest zien te vermijden.

Snel spoelt ze haar mond, haalt hardhandig een borstel door haar korte, zwarte haar, tranen springen in haar ogen. Zoals elke ochtend inspecteert ze haar kruin. Alles is nog in orde. Ze holt de trap af. Wanneer ze op het nippertje de ontbijtzaal in schiet voor de deuren dichtgaan – er wordt hier geen rekening gehouden met laatkomers – merkt ze het meteen. Ze hoort niet het gebruikelijke geroezemoes en het getik van lepels in schaaltjes en het geklots van warme melk, koffie en thee in grote mokken. Een oorverdovende stilte hangt in de eetzaal. Lizzie ziet meteen waarom. Aan het eind van de zaal, op een klein podium, staat de directeur. Hij kijkt als een havik de hoge, betegelde ruimte in, wachtend tot je een speld kunt horen vallen. Snel schuift Lizzie op het hoekje van de dichtstbijzijnde houten bank aan een van de lange eettafels. Het levert haar alleen een boze blik van een ouder meisje op, maar zelfs zij durft niks te zeggen.

‘Dames en heren, jongens en meisjes,’ begint Mister Grones. Lizzie concentreert zich om hem ondanks zijn accent te verstaan, want de alertheid van de leerlingen doet haar vermoeden dat hij iets belangrijks te melden heeft. Belangrijker dan de gebruikelijke donderpreek over schermtijd, het belang van lichaamsbeweging of een gezonde voeding. Ook doet ze een poging zijn snor, die ze er altijd een beetje viezig uit vindt zien, te negeren.

‘Nu we afgesloten zijn van de rest van de wereld, gaan er een paar dingen veranderen. Jullie hebben misschien gehoord of gelezen dat iedereen die hier niet hoort, het land moet verlaten.’

‘Die man is een racist, dat heb ik altijd al geweten,’ mompelt een lange donkere jongen tegenover haar tegen zijn vriend.

‘Dat geldt niet voor kinderen onder de zestien,’ gaat de directeur verder. ‘Die mogen blijven. Sterker nog: zonder begeleiding van hun ouders of andere wettige voogden, komen ze het land niet uit.’

Lizzie vraagt zich af of ze zich de grimmigheid die doorklinkt in de stem van Mister Grones verbeeldt. De jongen tegenover Lizzie, die een paar jaar ouder dan zij moet zijn, komt geschokt overeind. ‘Dat betekent dus dat ze het land niet meer uit kunnen, want hun ouders, die niet op het eiland wonen, komen het land niet meer in,’ roept hij. ‘Die kinderen zitten hier gevangen. En jongeren van boven de zestien die geen paspoort hebben van hier, worden er nu uitgezet.’ Er breekt rumoer uit in de zaal. Stemmen klinken, de anders zo keurig opgevoede leerlingen staan op, lopen door de zaal, overleggen. De directeur heft zijn handen in een wanhopig gebaar.

‘Stil!’

‘En hoe moeten we dan weg? En waar moeten we heen? De communicatielijnen zijn afgesloten, al dagen. We kunnen toch niet zomaar... dit is ons thuis!’ Een meisje met ouders in China barst in tranen uit. De directeur probeert door stemverheffing gerust te stellen, maar het werkt niet. Zijn snor gaat doelloos op en neer. Niemand luistert naar hem. Iedereen praat door elkaar. Tot er een stem klinkt door de luidsprekers, die door niemand genegeerd kan worden. ‘Iedereen naar de les, daar krijgen jullie verdere instructies.’ Terwijl leerlingen rumoerig overeind komen, sommigen huilend, anderen stil en bleek, graait Lizzie een scone uit een mandje. Snel zet ze haar tanden erin, schenkt een beker lauwe thee in en drinkt die in een paar teugen leeg. Ze heeft geen idee waarom de algemene paniek geen bezit van haar neemt, maar ze staat kalm op en loopt de deur uit, naar het wiskundelokaal.

De les gaat als een saaie film aan haar voorbij. Met een bewonderenswaardig fanatisme draait de leraar zijn geplande verhaal af, het tot gepraat en zelfs geschreeuw aanzwellende gefluister in de klas negerend. Niemand vraagt hem om zijn mening, want iedereen weet dat hij nooit iets vindt en de wereld het liefst terugbrengt tot een overzichtelijk wiskundig probleem. Lizzie luistert naar de anderen, zonder zelf aan het gesprek deel te nemen. Ze hoort angst, overal om zich heen. Zelfs de kinderen die voor niets hoeven te vrezen omdat ze een goed paspoort hebben, kijken verwilderd de wereld in.

‘Ik begrijp het gewoon niet,’ zegt Eveline. Lizzie kijkt naar haar. Onder andere omstandigheden had ze best bevriend met haar kunnen raken.

‘Door die idiote regels sluiten we ons van alles af. Ze zeggen dat we niemand anders nodig hebben, maar ik hoor ook dat we straks geen medicijnen meer kunnen krijgen, en dat we niet meer zomaar met het vliegtuig op vakantie kunnen.’ Haar stem klinkt zacht, maar helder als een klok. Terwijl ze praat, aait ze over de rug van het meisje dat naast haar zit te huilen, terwijl ze ondertussen haar benen weer in lotushouding vouwt. Lizzie weet wel waarom het meisje huilt. Zij komt uit Denemarken, en de kans dat haar ouders het land in kunnen komen om haar op te halen, is op dit moment heel klein.

‘En jij dan, Lizzie? Jouw ouders zijn ook niet van hier. Waar kom jij eigenlijk vandaan?’ Evelines grote, blauwe ogen nemen haar op met een mengsel van onverschilligheid en medelijden. Lizzie haalt haar schouders op, gromt wat. Goede vraag. Eentje waar ze geen echt antwoord op heeft. Amerika, staat in haar paspoort. En Nederland, in het andere. Amerika omdat ze daar toevallig geboren is, Nederland omdat haar moeder daar vandaan komt. Zelf heeft ze er nog geen dag gewoond. Voor haar is het een sprookjesland, vol tulpen, klompen en een man met een rode cape en een ding op zijn hoofd dat een mijter heet, die cadeautjes brengt. Ook aan Amerika heeft ze vrijwel geen herinneringen, behalve een paar beelden van enorme straten en grote auto’s en een fel brandende zon op een door een witgeverfd hek omheind, gifgroen grasveld. En dan is er ook nog het feit dat ze verwekt is in een ziekenhuis, omdat dat niet anders ging. Iets waar ze nooit aan denkt, omdat het haar niet kan schelen. Ze is er, dat is al moeilijk genoeg. Haar ouders zijn haar ouders, en dat is dat. Meer heeft ze nooit willen horen over hun problemen voor zij er was. Dat is hun verhaal. Eén keer maar heeft ze het in hun gezicht gesmeten. Dat ze nooit geboren had willen worden. Dat was toen, met Claire.

‘Lizzie?’ Heel even vangen de ogen van Eveline die van haar. Tranen vullen automatisch de lege ruimte. Een seconde ziet ze haar eigen eenzaamheid, het gevoel dat ze niet weet waar ze hoort, in de ogen van het meisje blinken. Lizzie knippert. Weg. Gestamp klinkt op de gang. De deur van het klaslokaal wordt opengetrapt. De leraar valt stil halverwege het noteren van een formule. Krijt krast op het bord. Twee mannen en drie vrouwen in uniform stampen de klas in.

‘Papieren!’

Alles is klaar. Iedereen is rijp. Dat weten ze nog niet. Precies goed. Twitterstormen zijn aan de orde van de dag. Iedereen maakt zich kwaad, om alles. Iedereen heeft gelijk, en de ander moet vernietigd worden. Door een schot, een virus, een digitale bom. Het klimaat is precies zoals het zijn moet. Iedereen staat op scherp. Ik ga een zaadje planten. Een mooi, klein, rond, onschuldig zaadje. De wereld is er klaar voor. En ik ook.

Groetjes, M

3.  Zuur

Doodstil zitten ze bij elkaar in de eetzaal. Terwijl ze soep oplepelen, proberen de leerlingen de gaten die gevallen zijn te negeren. Lizzie probeert niet te luisteren naar het gefluister om zich heen. Iedereen is bedrukt. De jongere kinderen omdat ze afgesneden zijn van hun ouders, de oudere omdat er vanmiddag vrienden in busjes waren weggevoerd.

‘Rustig maar, we brengen jullie alleen naar de grens. Daar komt iemand jullie ophalen. Jullie gaan terug naar het land waarvan je de nationaliteit hebt. Misschien mogen jullie als de ergste storm is gaan liggen wel weer terug.’ De vrouw had haar daden proberen te verzachten met geruststellende taal, maar het was niet gelukt. Het resultaat was hetzelfde gebleven: de jongens en meisjes die er zo stoer uit hadden gezien, bijna uit hun schooluniform gegroeid, waren met hun koffers de bus in gedwongen. De scène met een krijsend meisje dat haar één jaar jongere vriendje achter moest laten en gevochten had als een tijger, zodat ze haar in de boeien hadden moeten slaan, probeert Lizzie uit haar hoofd te duwen. Even denkt ze terug aan al die keren dat haar ouders gepraat hadden over het land dat zich af wilde snijden van de rest van de wereld. Ze geloofden niet dat het echt zou gebeuren. Dat kon niet, zeiden ze. Lizzie zou hier echt veilig zijn.

Maar dat wat niemand zich kon voorstellen was toch gebeurd: de blonde vrouw met het lange haar, die al weken het straatbeeld bepaalde omdat er overal foto’s van haar hingen, had de verkiezingen gewonnen. En haar belangrijkste punt was dat ze haar land wilde teruggeven aan haar landgenoten. Daar hoorden mensen die van buiten waren gekomen niet bij. Lizzie schrikt op uit haar gedachten als Juliette naast haar komt zitten. Iedereen is klaar met eten. Gedachteloos heeft Lizzie de dikke groentepap met gierst en hompen donkerbruin brood weggewerkt, dromend van een van de weinige positieve punten van haar verblijf in Frankrijk: het heerlijke, knapperige stokbrood en de croissants. Even zakt ze loom achterover. Het vulde wel, dit brood. Dat was een voordeel.

‘Nou, lekkere puinbak,’ zegt Juliette, terwijl ze Lizzie een reep chocola voorhoudt. Automatisch breekt Lizzie een stuk af en stopt het in haar mond. De suiker en de cacao ontspannen haar spieren. Even kijkt ze om zich heen. Gewoonlijk verlaat iedereen de eetzaal zo snel mogelijk om te gaan sporten, internetten of iets anders te gaan doen. Mobiele telefoons zijn in de eetzaal niet toegestaan, dus als ze klaar zijn holt iedereen zo snel mogelijk weg om te kijken of er nog iets bijzonders is gebeurd. Sinds ze offline zijn, blijven er meer mensen hangen, niet wetend hoe ze hun tijd moeten vullen.

‘Ja, kun je wel zeggen. Wat een rotzooi.’ Genietend slikt Lizzie de chocola door. ‘Waar kom jij eigenlijk vandaan? Jij bent van hier, toch?’

Juliette knikt. ‘Ik hoef alleen maar te zorgen dat mijn ouders me niet weghalen, voor de veiligheid of zo. Want ik ga liever gewoon dood dan terug naar ons huis op het platteland waar je alleen koeien hoort loeien.’ Lizzie knikt begrijpend.

‘En jij?’ vraagt Juliette, terwijl ze aluminiumfolie over de reep vouwt. Waar ze haar ongelooflijke hoeveelheden chocola vandaan haalt is Lizzie een raadsel. Altijd heeft ze een reep bij zich. Ze komt vast na een vakantie op school aan met een extra koffer, uitsluitend gevuld met chocola in verschillende verschijningsvormen. Lizzie haalt haar schouders op.

‘Ik zal wel hier moeten blijven, tot mijn ouders me komen halen. Als de school contact met ze krijgt tenminste. Die kunnen wel bellen.’

‘Vast wel,’ zegt Juliette. ‘Ze proberen ons alleen van alles af te sluiten, zodat we geen paniek kunnen zaaien.’ Even gaat er een rilling door het stoere, stevige meisje heen.

‘Idioot,’ zegt Lizzie, spraakzamer dan gewoonlijk. ‘Het is net of we in een enge toekomstfilm zijn beland. Als er straks ineens marsmannetjes op de stoep staan om ons te ontvoeren en mee te nemen naar een of andere rode planeet, zal ik niet verbaasd zijn.’

Juliette grinnikt. ‘Ik ook niet. Opgelucht misschien wel, want die marsmannetjes zijn waarschijnlijk een stuk slimmer dan de mensen die het bij ons voor het zeggen hebben.’ Nu rilt Lizzie ook.

‘Je ouders zijn vast al onderweg,’ zegt Juliette, terwijl ze opstaat. Lizzie staat ook op, ineens benieuwd. Het is best lekker om afgesloten te zijn van de online wereld. Na een paar uur afkickverschijnselen had ze gemerkt dat het eigenlijk heel fijn was om met iets anders dan haar telefoon bezig te zijn. En het was heerlijk om even niet bang te zijn voor berichtjes uit Frankrijk van Claire.

‘Ik heb nog steeds geen bereik,’ zegt ze tegen Juliette, die achter haar aan is gelopen naar de woonkamer waar ze verblijven als er geen lessen zijn. Er staan banken van bruin leer en kussens waar je in weg kunt zakken, en een paar zitzakken. Vuur in een grote open haard verspreidt een aangename warmte. Onder de hoge ramen die uitzicht bieden op de kustlijn en de zee, staan een paar lange tafels waar je je huiswerk aan kunt maken. Maar die blijven vandaag leeg. Een aantal klasgenoten van Lizzie zit bij de haard te praten. Ook hier is het veel leger dan normaal. Lizzie loopt naar de linkermuur, waar een grote kast staat met allemaal vakjes. Elke leerling van haar afdeling heeft hier een kluisje om spullen in op te bergen. Lizzie rommelt tussen wat schoolboeken en een paar van haar favoriete leesboeken die ze altijd bij zich heeft. Hier legt ze haar telefoon neer als ze naar een plek moet waar ze hem niet bij zich mag hebben, of als hij aan de lader ligt. Een rilling loopt over haar rug als ze het ding pakt. Ze was er zo blij mee geweest. Ze kreeg de telefoon, het allernieuwste model, vlak voor ze naar Frankrijk verhuisden. En hoewel ze zich omgekocht voelde door haar ouders en chagrijnig was omdat ze dankbaar moest zijn voor een cadeautje terwijl ze eigenlijk alleen maar wilde schelden, was ze er stiekem toch blij mee geweest. Maar nu breekt het zweet haar uit als ze het ding uit het laadstation pakt. Soms zou ze het goudkleurige wonderapparaat het liefst in zee willen gooien. Haar ouders hadden beloofd een nieuwe simkaart te sturen, een Engelse, zodat ze haar Franse nummer voor altijd kon vergeten. Maar dat had vast een vlaggetje met niet-dringend en gemiddeld belangrijk gekregen in haar moeders agenda.

Angstig kijkt ze naar haar beeldscherm. Haar medeleerlingen kijken steeds in de hoop dat er weer bereik is, voor haar is het steeds weer een opluchting als ze nog offline blijkt te zijn. Alles is in orde op haar telefoon. Geen meldingen, geen bereik. Een golf van opluchting gaat door haar heen. Mandy komt naast haar staan en toetst de code in van haar locker. Elk kluisje waarin je je telefoon kunt opbergen en opladen tegelijkertijd, heeft een viercijferige pincode. Zonder erbij na te denken kijkt Lizzie wat Mandy intoetst.

‘Hé, hou eens op met spieken,’ schreeuwt die pinnig. ‘Nu moet ik mijn code weer veranderen!’ Lizzie draait zich snel om, een verontschuldiging mompelend, waar ze alweer spijt van heeft zodra ze hem uitspreekt. Ze heeft toch niks verkeerds gedaan? Nog chagrijniger dan ze al was loopt ze naar Juliette en ploft naast haar neer.

‘Ik ben benieuwd hoe lang ze dit volhouden,’ zegt Juliette. ‘Ik heb ook geen internet, maar ik heb wel met mijn ouders gepraat. Jij, Eveline?’ Eveline knikt, terwijl ze haar linkerbeen in haar nek legt. Jaloers kijkt Lizzie toe, verlangend naar de turnzaal waar ze al zo lang niet meer geweest is. Ze neemt zich voor vanavond een plekje op te zoeken om haar rek- en strekoefeningen te doen. Voor iedereen geldt hetzelfde. Niemand is online, maar de kinderen die hier vandaan komen kunnen wel naar Engelse nummers bellen en sms’en. Contact met buitenlandse nummers is nog steeds onmogelijk, voor iedereen. Mandy, die een van de twee leunstoelen in beslag neemt, speelt met een van haar lange kettingen. Haar oorbellen bungelen vrolijk aan haar oren. Rode hartjes aan gouden kettinkjes. Ze had doodshoofdjes moeten kiezen, denkt Lizzie. Of slangen. Dat zou een stuk beter bij haar karakter passen.

‘Nou,’ zegt Mandy met een honingzoete stem, ‘ik weet wel een paar dingen die je voor ons kunt doen in ruil voor een telefoontje,’ zegt ze vleiend. ‘Mijn schoenen moeten nog gepoetst worden, en ik heb nog een opdracht voor een opstel liggen voor Engels, en een bende sommen voor wiskunde...’ Eveline springt overeind van de bank waarin ze even was weggezakt, met een verdrietig gezicht naar het vuur starend. Haar witte blouse is uit de rok van haar uniform gekropen en hangt eroverheen, zodat ze eruitziet als een rebels schoolkind dat de regels aan haar laars lapt.

‘Echt, Mandy? Jij ook? Stemmen jouw ouders soms voor deze ellende? Het vaderland voor de mensen die er geboren zijn? Al die onzin? En ga je nog een stapje verder, door de mensen die hier niet vandaan komen meteen maar als je persoonlijke slaven in te zetten?’ Mandy draait aan een van haar ringen, een exemplaar met een enorme nepdiamant. Lizzie luistert maar half. Er is hier niemand die ze zou willen bellen en die haar zou kunnen helpen, dus ze voelt zich niet aangesproken door de chantagepraktijken van dat kind met al het goud en zilver aan haar lichaam. En dat Mandy in staat is tot dit soort praktijken wist ze al toen ze haar voor het eerst zag. Het is aardig van Eveline dat ze zo boos wordt, maar wat Lizzie betreft kan ze zich de moeite besparen.

‘Jij hoeft je geen zorgen te maken hoor, jij hoort hier,’ zegt Mandy tegen Eveline. Haar stem klinkt onverschillig. Ook Juliette staat nu op.

‘Nou, dat begin ik me af te vragen. Ik ben hier geboren, maar als dit zo doorgaat, zal ik er alles aan doen om zo snel mogelijk weg te komen!’ Woedend loopt ze weg, maar voor ze bij de deur is, vliegt die open. Tommy steekt zijn hoofd om de deur.

‘Kom snel! Madame Dupont wordt afgevoerd! Je kunt het zien vanuit onze slaapzalen!’ Ineens behoren alle meisjes weer tot dezelfde groep en zijn ze allemaal leerling, waar ze ook vandaan komen. Ze hollen de gang door, naar de slaapafdeling van de jongens, en hangen even later ondanks de regen uit het raam, om niets te missen van wat er zich op de oprijlaan afspeelt. Madame Dupont, de altijd zo keurige Française met de perfect geknipte boblijn en de altijd feilloos gemanicuurde nagels die aan het saaie degelijke schooluniform een twist weet te geven die veel jongeren proberen te imiteren, staat zonder jas op de trap die naar de voordeur leidt.

‘Nee! Ik weiger! Mij krijgen jullie niet mee! Ik hoor hier! Ik heb een contract, en een verblijfsvergunning!’ Woedend blaft ze tegen de drie politieagenten die haar mee willen voeren. Een vierde houdt de deur van een busje met geblindeerde ramen open. Even vraagt Lizzie zich af wie daar nog meer in zitten, en waar ze naartoe zullen gaan. Gedachten aan alle oorlogsboeken die ze gelezen heeft spoelen over haar heen. Verbijstering overvalt haar. Ze had echt gedacht dat zoiets nooit meer zou kunnen gebeuren. Niet hier, niet daar, nooit meer. En als haar ouders haar dan zorgelijk aan hadden gekeken en gepraat hadden, waren haar gedachten snel afgedwaald naar leukere dingen. En nu staat ze hier te kijken naar een scène die voor haar alleen in een film past. De directeur komt naar buiten gerend, met Miss Pricky, die bijna valt omdat haar hakken te hoog zijn voor een holpartij. Ze proberen te sussen, maar als een van de politiemensen een zwart behandschoende hand dreigend opheft, deinzen ze terug. De leerlingen boven kijken onthutst naar het spektakel.

‘Madame, u kunt vrijwillig meekomen, of we helpen u een handje.’

‘Maar ze hoort hier, ze werkt hier al jaren,’ roept Miss Pricky, terwijl de directeur een gebaar maakt waarmee hij haar het zwijgen op wil leggen. Vol verbazing kijkt Lizzie hoe hij iets in haar oor fluistert.

‘Uw papieren zijn niet in orde, mevrouw. We zullen u in het centrum uitleggen wat er aan de hand is.’

‘Het centrum,’ fluistert Eveline, die naast Lizzie staat. ‘Wat is dat nou weer?’ Snel grijpt ze naar haar mobiele telefoon. Maar Lizzie trekt aan haar mouw.

‘Kijk!’ Ontelbare puberogen registreren hoe hun breekbare Franse juf, met haar typische, sarcastische humor die Lizzie zo goed herkent van haar vader en uit haar tijd in Frankrijk, door spierballen op pootjes naar het busje wordt gesleurd. Haar hak breekt als ze probeert het tempo bij te houden.

‘Merde!’ klinkt het luid. Iedereen houdt zijn adem in. Ze verdwijnt, de deur wordt met kracht dichtgeslagen. Als de bus even later de oprijlaan afscheurt, voelt Lizzie zich alsof zij daar ook zit, naast haar juf. Maar ze staat hier, als toeschouwer, door het raam te kijken. Met alle andere leerlingen. Onthutst.

4.  Radiostilte

‘Weet je zeker dat je niet wilt proberen om de politie of zo te bellen?’ vraagt Eveline. ‘Of zal ik mijn ouders nog eens vragen om naar de gemeente te gaan?’ Ze zitten op haar bed, een van de hoekbedden waar altijd zo om gevochten wordt aan het begin van een nieuw jaar, met hun ruggen tegen de muur, het dekbed over zich heen getrokken. Lizzie kan Evelines geur ruiken. Fris, het beeld van citroenen verschijnt voor haar ogen. Eveline zit gewoon rechtop, maar laat haar vingers knakken.

‘Hou daar eens mee op! Je bent echt lenig genoeg,’ zegt ze huiverend. Gek, Lizzie had gisteren nooit kunnen bedenken dat ze vandaag zo vertrouwelijk met een klasgenoot om zou gaan. Door alles wat er gebeurt hebben ze allemaal behoefte aan gezelschap. De wanhoop van Madame Dupont laat hen niet los. Steeds weer ziet Lizzie haar voor zich, verslagen, breekbaar, klein. Zelfs Juliette ligt niet op haar eigen bed maar is op een kussen op de grond gaan zitten, vlak bij het bed van Eveline. De vertrouwde geur van chocola hangt om haar heen en haar kaken bewegen traag. Buiten slaat de regen tegen de ramen. Een gloeilamp die aan vervanging toe is zorgt ervoor dat het licht af en toe spookachtig flikkert. Lizzie rilt, hoewel het warm is in de slaapzaal. De gedachte aan haar ouders bezorgt haar maagpijn.

‘Volgens mij,’ zegt Juliette op haar eigen, trage manier, ‘weten ze nog helemaal niet wat er hier allemaal aan de hand is. Buiten bedoel ik, in de rest van de wereld.’

‘Dat kan toch niet,’ zegt Eveline, die maar op apps blijft klikken, automatisch, al weet ze best dat ze geen verbinding heeft met het internet. ‘En als het zo is, dan houden ze dat niet lang vol. Je kunt toch niet zomaar een land afsluiten, iedereen die je niet meer wilt eruit knikkeren en dat ook nog eens ongemerkt?’

‘Niet lang,’ zegt Juliette. ‘Maar wel lang genoeg om te regelen wat je regelen wilt, als je je goed voorbereidt. Ik heb van de zomer gelezen over een proef in Rusland. Toen hebben ze het hele internet afgesloten, en een nieuw netwerk opgericht dat alleen in Rusland werkte. Zo konden ze precies bepalen wat de mensen wel en niet konden zien.’

‘Maar hier, bij ons?’ Eveline kijkt ongelovig, maar Juliette staat op en haalt haar schouders op.

‘Mijn vader zegt altijd dat je nergens veilig bent voor idioten. Ik begin te geloven dat hij gelijk heeft.’

‘Maar als ze mensen weg gaan sturen en uit gaan zetten, dan vertellen die snel genoeg hoe het zit,’ zegt Eveline.

‘Klopt. Als ze hen uitzetten tenminste. En ze niet gewoon vastzetten.’ De grimmige toon van Juliette zorgt ervoor dat de haartjes op Lizzies arm omhoogkomen, alsof er iemand met krijt over een van de ouderwetse schoolborden krast die hier in sommige lokalen nog te vinden zijn. Ze duwt het dekbed van zich af en springt op. Het geroep van Eveline negerend, rent ze de slaapzaal uit. De woorden van Juliette bereiken haar nog net.

‘Vertel nou gewoon wat er aan de hand is! Zo erg kan het niet zijn.’

Lizzie ramt de deur dicht. Haar ademhaling gaat snel, maar het voelt of ze geen lucht krijgt. In de badkamer laat ze koud water over haar polsen stromen. Bloed bonkt tegen haar slapen, ze heeft het gevoel dat haar hoofd uit elkaar zal knallen. Ze voelt zich opgesloten. Ze kan niet weg, niet naar huis. Niet alleen omdat ze haar ouders niet kan bereiken, maar ook omdat ze, als dat wel zou kunnen, niet terug wil naar de plek waar ze vandaan is gekomen. Al was het maar omdat ze met de politie in aanraking is geweest.

Het stromende water en de kou in haar polsen trekken Lizzie terug naar het hier en nu. Haar hartslag daalt, de tegelvloer houdt op met golven. Ze schrikt op als de deur piept. Een van de vele schoolkatten komt naar binnen wandelen, een vergenoegde uitdrukking op zijn gezicht.

‘Hé, Pluis,’ zegt Lizzie. Ze zakt op de grond en strekt haar hand uit naar het beest. De zwart-witte kat komt kopjes gevend en spinnend naar haar toe. Dat was een van de dingen die ze, ondanks haar voornemen om alles stom te vinden, meteen leuk had gevonden toen ze op school kwam. De katten die hier rondliepen. Toen wist ze nog niet dat die hier waren om de vele muizen te verdrijven, wat ze niet helemaal lukt.

‘Dit gebouw is oud, kind. Het is duur om te onderhouden,’ had Miss Pricky gezegd toen Lizzie eens bij haar op de kamer moest komen en bij het openen van de deur ineens de deurknop in haar hand hield. ‘Ik vraag me af hoelang we het nog volhouden,’ had ze met een diepe zucht gezegd, met een geborduurde stoffen zakdoek over haar ogen vegend. ‘Er zijn steeds minder leerlingen. Kostscholen raken uit de mode.’ Lizzie had wat ongemakkelijk heen en weer geschuifeld, niet goed wetend wat ze moest zeggen tegen deze vrouw die erbij zat alsof ze het leed van de hele school op haar schouders droeg. Pluis duwt zijn kop steeds hardhandiger tegen haar hand.

‘Maf beest,’ zegt Lizzie, en ze gaat op de grond zitten, haar rug tegen de muur van de badkamer. De kat springt tevreden op haar schoot en gaat daar liggen alsof hij van plan is om nooit meer weg te gaan. Terwijl ze aait en automatisch tot rust komt door het geruststellende gebrom op haar schoot, vliegen Lizzies gedachten terug naar Parijs. Als ze haar ogen sluit, is het of ze Claire kan ruiken. Claire, met haar prachtige donkere ogen, die haar vanaf haar eerste dag op sleeptouw had genomen. Die haar om haar vinger met keurig gelakte nagel gewonden had. Die nog steeds, zelfs na alles wat er gebeurd is, zorgt voor een kriebel in haar buik. En die er verantwoordelijk voor is dat ze een officiële waarschuwing van de politie heeft gehad. De blik van haar moeder, toen ze opgepakt was en die haar van het bureau moest komen halen, zal ze nooit meer vergeten. Ze had zo gehoopt dat haar vader zou komen, maar natuurlijk was haar moeder precies op die dag een keer vroeg thuisgekomen. Hoe zou het met Claire gaan? Zou ze weten waar Lizzie nu is, en dat ze hier niet weg kan? Geïrriteerd haalt ze haar schouders op. De kat springt boos op en zet zijn nagels in haar bovenbeen.

‘Au!’ Wat een stom, idioot, zielig kind is ze toch. Alsof Claire nog aan haar denkt. Die heeft allang weer een ander slachtoffer. Lizzie klopt wat kattenharen van haar rok en merkt dat dat een hopeloze actie is. Help, wat verhaart dat beest. Even kijkt ze zoekend om zich heen in de badkamer of er soms een verdwaalde kleerborstel ligt, maar ze vindt niets. Nou ja, Miss Pricky, die gewoonlijk heel streng is als het om hun uiterlijk gaat, heeft het vandaag vast te druk met andere dingen om op haar rok te letten.