De Gifgave

De Gifgenoten – boek 1

Rani De Vadder

Hamley Books

DE GIFGAVE

Young Adult

Eerste druk: 14 april 2022

© 2022 Rani De Vadder

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510140

NUR-code: 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

‘There is poison in the fang of the serpent, in the mouth of the fly and in the sting of a scorpion; but the wicked man is saturated with it’ – Chanakya

DE LEERLING

O, meester, waarom doet gij zo?

Hebben wij dan geen gedeeld gedachtegoed?

O, leerling, waarom gelooft gij zo?

Weet ge dan niet: gif gaat verder dan bloed?

Hoofdstuk 1

Zaya zat op de rand van de steiger, die als een houten arm op de Onderzee dobberde. Bedachtzaam overzag ze de woeste felheid die zich voor haar openbaarde. De wind rukte aan haar haren en slingerde de lokken rond haar gezicht als zwarte slangetjes. Boven haar was de hemel in stormachtig grijs veranderd; donder rommelde onheilspellend in de verte.

Zaya tilde haar arm op en staarde gefascineerd naar de paarse aders die onder haar huid liepen. Door de storm begonnen haar beenderen en haar bloed te gloeien. Ze vond het een heerlijk gevoel, verslavend haast, en ook nu kon ze haar ogen niet van de transformatie in haar lichaam afhouden.

Hoe ze haar krachten moest gebruiken, wist ze niet. Haar vader weigerde al jaren om het haar te leren. Het is te gevaarlijk, zei hij altijd. En zij had nooit verder durven vragen.

Zoals alle beenderbezweerders – als die er nog waren – werd ze geboren onder een stormhemel. De bliksem had haar lichaam uit dat van haar moeder onttrokken en de donder vermengde zich met haar gekrijs zodra ze ter wereld was gekomen. Volgens haar moeder was haar huid tijdens de geboorte paars geweest. Na een paar uur was de kleur vervaagd; hij werd vervangen door haar felgekleurde aders, die inmiddels alleen nog tijdens onweer of stormen verschenen.

Vanuit haar ooghoek nam ze plots beweging waar. Aan het eind van de steiger rende een donkere figuur met een wapperende mantel op haar af. Het noodweer had het gebonk van zijn voetstappen weten te overstemmen, waardoor ze hem nu pas zag, en razendsnel liet Zaya de mouw van haar gewaad terug over haar arm glijden.

‘Zaya, daar ben je! Ik heb je overal gezocht!’

‘Ren?’

De jongen kwam voor haar tot stilstand en gooide zijn mantel naar achteren. Rens langwerpige gezicht met de smalle neus kwam tevoorschijn. Zijn bleekroze lippen waren gebarsten en zijn wangen gloeiden rood onder de kille bries.

‘Ik wist wel dat je hier zou zijn,’ zei hij met een grijns, ‘vanaf het moment dat het onweer begon in ieder geval.’

‘Wat moet je?’

Zaya voelde zich niet op haar gemak. Ze kende Ren al jaren, maar haar vertrouwen had hij nooit gewonnen. Er was iets met zijn ogen – die waren kil, donker en glanzend als ravenpupillen – en met zijn slepende stem. Voorzichtig stapte ze langs hem heen, ondertussen probeerde ze hem niet per ongeluk aan te raken.

‘Ik kwam je opzoeken,’ zei hij. ‘Ik was bezorgd. Je ouders zijn dat vast ook.’

‘Ze weten dat ik graag alleen ben.’ Ze zette nog een stap. Haar voet raakte de rand van de steiger. Onder haar kolkte het water hebberig omhoog, klaar om haar op te slokken. ‘Daar hoef jij je echt niet druk om te maken, Ren.’

Ren klemde zijn kaken op elkaar en volgde haar behoedzame bewegingen als een vos. ‘De storm doet iets met je, is het niet? Je zoekt het onweer op. Waarom, Zaya?’ Hij sprak haar naam sissend uit en ze huiverde, ze kon geen antwoord geven.

Opnieuw schuifelde ze een beetje opzij, maar haar voet begon ongecontroleerd over het gladde hout te glibberen. Met een gil wankelde ze plots op de rand van de steiger. Het water brulde in triomf terwijl ze wild met haar armen zwaaiend naar achteren viel.

‘Zaya!’ Rens bleke spinnenvingers sloten zich als kluisters om haar arm. Met al zijn kracht trok hij haar terug op de steiger.

Zodra Zaya grip kreeg, wrong ze zich los en struikelde naar achteren. Haar hart roffelde in haar borst terwijl ze ineenzakte en met tegenzin ‘bedankt’ mompelde.

Maar Ren glimlachte niet. Zijn ogen keken naar haar arm, die ontbloot was. Naar de paarse aders die als het gebroken oppervlak van een diamant over haar huid heen liepen.

Razendsnel rukte Zaya haar mouw naar beneden, maar Ren was sneller. Hij omklemde haar vingers zo stevig dat ze het wilde uitgillen van de pijn. ‘Laat me los,’ siste ze. ‘Ren!’

Zijn bruine kijkers gingen over haar huid heen, hongerig. Zijn andere hand greep haar pols beet en met een lange vinger volgde hij de contouren van de paarse lijnen. Zaya kronkelde onder zijn aanraking. ‘Laat me los, Ren,’ siste ze opnieuw. Ze vertrok haar gezicht in een grimas. ‘Dit mag je niet doen.’

‘Het kan niet waar zijn,’ was zijn geprevelde antwoord. ‘Dit is niet echt... Hoe heb je aan hen weten te ontsnappen? Niemand ontkomt zo lang aan hen.’

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt,’ loog Zaya. Ze gaf een harde ruk aan haar arm, waardoor een stekende pijn door haar schouder schoot. ‘Ik moet naar huis,’ probeerde ze zachtjes. ‘Alsjeblieft.’

‘Waarom heb je me nooit verteld wat je bent?’ vroeg Ren. Hij richtte zich op en ving haar blik in de zijne. ‘Ik had wel een vermoeden, maar toch wist je het slim te verbergen. Waarom hield je dit voor me geheim? Een beenderbezweerder beschermen staat gelijk aan de doodstraf. Je ouders weten dat ook.’

‘Ik... Néé!’ Zaya hapte naar adem. ‘Ren, stop, alsjeblieft! Laat me het uitleggen!’

‘Je hoeft niks uit te leggen,’ fluisterde hij. ‘Dit is fantastisch. Ik had gewoon gewild dat je het me eerder had verteld, want je bent van onschatbare waarde, Zaya.’

Hij knielde voor haar neer en legde zijn rechterhand tegen de zijkant van haar gezicht. Zaya onderdrukte de neiging om in zijn vingers te bijten. Hij trok een mondhoek op, waardoor ze de lijntjes in zijn lippen verder zag barsten. ‘Zaya,’ zei hij, alsof ze een wonder was, ‘je bent tegen de regels ingegaan. Ik kan je nu uitleveren, maar ik heb andere plannen met je. Ik wil het zien, ik wil het voelen, ik wil het ervaren.’

‘Wat bedoel je?’ Haar stem trilde.

Hij boog zich dichter over haar heen; ze zag een zilveren flits. Haar mond opende in een geluidloze schreeuw toen Rens mes door haar arm sneed. Een scherpe pijn schoot door haar pols omhoog en tranen sprongen in haar ogen.

Met een gil krabbelde ze achteruit; haar billen prikten in de rand van de steiger. ‘Wat heb je gedaan?’ bracht ze jammerend uit. ‘Wat is er mis met je?’

‘Sst,’ suste Ren haar. Het mes kletterde op het hout, bedekt met bloed. Háár bloed. Ren omklemde haar arm met zijn beide handen om haar dichter naar zich toe te trekken. ‘Kijk.’

Zaya keek omlaag en zag overal paars. Het zat op haar pols, haar onderarm, de steiger, en het druppelde op haar mantel. Het gloeide als hete kooltjes en verlichtte de grijze mist om hen heen. Ze was een baken in de nacht, een geurspoor voor een hond. Zo zouden ze haar vinden.

‘Idioot!’ grauwde ze. Met alle kracht die ze in zich had, rukte ze een laatste keer aan haar arm. Rens vingers gleden van haar huid en ze sprong gehaast overeind, deinsde achteruit. Met wapperende haren rende ze de mist in. Achter haar schreeuwde Ren haar naam, maar ze keek niet meer om.

Hoofdstuk 2

Zaya drukte zich buiten adem tegen de muur aan en greep met een gepijnigd gezicht haar rechterarm vast. Ze trilde zo hevig dat ze zich op de grond moest laten zakken. Meteen doorweekten de natte stenen haar broek.

Het steegje waarin ze zich had verstopt was zo smal dat ze, als ze haar benen uitstrekte, met haar voeten de overkant kon raken. Een eenzame rat kroop uit een gat in de muur tevoorschijn, richtte zijn donkere kop op en keek haar met trillende snorharen aan.

‘Bij de Beenderheerser...’ Zaya draaide haar pols naar het licht; er druppelde nog steeds bloed uit de wond. Ze siste tussen haar tanden toen de rat dichterbij kwam, vast aangetrokken tot de geur, en maakte een wild gebaar. ‘Ksst, weg jij!’

Het beest piepte nijdig. Snel wrong het zich tussen de scheur in de muur heen. Het ging vast kameraden halen, bedacht Zaya zich. De ratten in Leka kenden allang geen schaamte of angst meer. Ze teerden op alles dat ze te pakken konden krijgen, levend of dood.

‘Zaya?’ De stem klonk nu dichterbij. Gehaast rukte ze een lap van haar gewaad en wikkelde die om haar gewonde pols heen.

Hopelijk zou de regen de resten van haar bloed wegwassen, de sporen uitwissen.

‘Hé, Zaya!’ Met een ruk draaide ze haar hoofd om. Bij de ingang van de steeg verscheen een hijgende Ren. Aan zijn neus hing een dikke regendruppel. ‘Ik – sorry...’

Hij zette een stap naar haar toe, zijn schouders naar voren gebogen alsof hij daardoor minder intimiderend zou overkomen. Niet dat ze hem angstaanjagend vond. Nee, hij leek eerder op de rat die ze net had weggejaagd. Klein, snel en sluw. De actie die hij vandaag had uitgevoerd, verbaasde haar dan ook enorm.

‘Wat moet je, Ren?’ snauwde ze. ‘Je had me niet moeten volgen.’

‘Het spijt me. Ik dacht dat dit de enige manier was om achter de waarheid te komen.’ Hij kwam nog wat dichterbij, aarzelend. Met iedere stap leek hij echter meer zelfvertrouwen te krijgen. Water spatte rond zijn glanzende, leren laarzen omhoog. ‘Ik wilde je geen pijn doen, maar het moest. Ben je gewond?’

‘Wat denk je zelf?’ siste ze. ‘Het doet geen pijn, gelukkig.’

Ze was nooit een goede leugenaar geweest. Als ze loog, wrong ze haar handen in elkaar. Ook nu liet Zaya haar handen snel langs haar zij vallen, maar Rens oplettende ogen schoten er meteen heen. ‘Je liegt. Laat zien.’

‘Alsof ik jou ook nog maar in mijn buurt laat komen.’ Met tegenzin stak ze haar arm omhoog en toonde hem de lap stof die ze al rond de wond had aangebracht. Meer kreeg hij niet te zien.

‘Zaya, alsjeblieft... Ik kan je meenemen naar mijn huis. Je moet de wond ontsmetten en fatsoenlijk verbinden. Ik vraag wel aan een dienstmeid om –’

‘Alsof ik met jóú meewil nadat jíj dit hebt gedaan, Ren,’ beet ze hem toe. Ze was zijn vleierijen meer dan zat. Het draaide hem helemaal niet om wie ze was. Eindelijk begreep ze dat hij haar wilde om wát ze was. Ze wilde er niet aan denken hoelang hij erop had gewacht om een mes haar arm in te jagen.

‘Zaya...’ Ren ging een beetje door zijn knieën en kroop zielig naar haar toe. Ze werd misselijk bij het zien van zijn bleke gezicht en zijn droge, afbladderende lippen. ‘Echt waar, ik wilde je geen pijn doen. Ik – ik wilde je gewoon laten zien hoe speciaal je bent.’

‘Door mijn arm open te snijden?’ Ze snoof schamper.

Niet alleen had hij haar pijn gedaan, zijn actie had ook meer gevolgen kunnen hebben.

Haar bloed was magisch, zinderend en levend, net zoals haar botten. Gifgenoten zouden als bloedhonden op de geur afkomen als ze het spoor te pakken konden krijgen. Wanneer Zaya thuis kwam, zou ze dit aan haar ouders moeten uitleggen. Ze zouden in alle staten zijn.

Ze schudde haar hoofd. ‘Laat me met rust. Zie je nou zelf niet dat je niets goed kunt doen?’ Nog een laatste keer wapperde ze haar verbonden arm voor zijn gezicht heen en weer en stond toen op. ‘Ik ga naar huis.’

Rens ogen werden donker. ‘Nee.’

Zaya kneep de regen uit haar haren. Vragend trok ze een wenkbrauw op. ‘Nee?’

‘Ik wil niet dat je naar huis gaat,’ herhaalde Ren, ‘want ik wil je helpen je magie te leren gebruiken. Je bent een beenderbezweerder, Zaya, dus als ik je niet uitlever aan de gifgenoten kunnen we misschien samen je krachten ontdekken.’

‘Ze zullen me sowieso vinden,’ zei Zaya. ‘Alsjeblieft, Ren. Ik weet dat je me enkel wilt helpen omdat je daar voordeel uit haalt en dat gaat niet door. Geef het op.’

‘Geef het een kans,’ reageerde hij met hebzucht in zijn ogen.

Maar Zaya wilde Ren allesbehalve een kans geven. ‘Je verwondt me, je wordt altijd kwaad op me en je laat me nooit alleen. Ik ben het beu, Ren.’ Zaya draaide zich om en liep met stugge passen de steeg uit. Ze verwachtte ieder moment een hand op haar schouder te voelen, maar tot haar verbazing hield hij haar niet tegen.

Toch kon ze het niet laten om nog één keer achterom te kijken, en wat ze zag vond ze vele malen beangstigender dan zijn geschreeuw of zijn verrassingsaanvallen. Ren stond doodstil, zijn handen in elkaar gevouwen en zijn kin opgericht. Hij staarde haar aan met een blik zo koud, zo donker, zo dodelijk dat ze voor het eerst wel bang voor hem was.

‘Als je niet wil luisteren,’ hoorde ze hem zeggen, ‘dan moet je maar voelen. Als je niet met me meekomt, lever ik je uit. Je gaat tegen de regels in, Zaya. Een beenderbezweerder kennen en hem niet uitleveren, staat gelijk aan de doodstraf. Ik moet de wet volgen.’

Zijn ogen schoten naar de smalle goot die de regen met zich meevoerde. Een paar ratten waren teruggekomen. Ze zaten op een hoopje bij het water en likten het bloed van de tegels.

Zaya voelde hoe haar maag zich omkeerde. Hij mocht haar niet uitleveren, puur omdat zij haar magie niet met hem wilde delen. Paniek groeide in haar borst als een grote steen.

‘Ik snap niet wat je bedoelt,’ bracht ze uit. Haar stem klonk als een warboel van klanken en piepgeluiden. ‘Ik...’

‘Niet?’ Ren trok een wenkbrauw op – iets wat hij nooit eerder had gedaan. Het was een raar gezicht, alsof hij plots een stuk zelfverzekerder was geworden.

‘Nee, ik –’ Zaya wilde overgeven.

Het bloed waste langzaam weg. Ze moest gewoon hopen dat Ren het aan niemand vertelde, dat hij geheim hield wat ze in werkelijkheid was – ook al was die kans nog zo klein. Ze smeekte dat hij moest wachten, hopend dat ze tot bezinning zou komen en haar magie samen met hem wilde uitzoeken. ‘Alsjeblieft...’ Laat zijn hebzucht groter zijn.

De ratten hadden genoeg gegeten. Ze richtten zich met trillende snuit op en Zaya zag hoe donker hun kraaloogjes waren: koud en zwart als een bodemloze poel. Ze boog voorover en zoog een teug ijskoude lucht haar longen in. ‘Ren. Je hebt geen bewijs meer. Het bloed is weggewassen.’

‘Ik heb geen bewijs nodig,’ zei hij. ‘Enkel mijn stem is genoeg.’

Zaya zweeg.

‘Ik laat me niet voor de gek houden, Zaya. Je bent een beenderbezweerder en als je je magie niet met mij deelt, zal die nooit meer van jezelf zijn.’

‘Doe dit niet,’ piepte ze. ‘Ik smeek het je.’

Er flitste iets voorbij in zijn ogen. Hij glimlachte. ‘Voor nu houd ik dit tussen ons... als ons klein geheimpje, goed? Misschien bedenk je je dan.’

‘Goed, ja,’ perste ze tussen haar lippen door. De woorden brandden in haar keel. ‘Bedankt, Ren.’

Nooit eerder had ze zich zo weerloos gevoeld. Ze was geen moment bang voor hem geweest. Nu voelde Zaya echter een enorme, bijtende angst door haar ledematen trekken, die aan haar hart knaagde. Ze wist dat dit alles zou veranderen.

Hiervoor had hij haar nooit iets kunnen maken. Nu had hij haar leven in zijn handen, letterlijk.

Ren glimlachte opnieuw en zijn lippen barstten nog verder open, zoals een uitgedroogde zandbodem die in stukken breekt. ‘Ga nu maar, Zaya. Je moet jezelf verzorgen. Die wond mag niet ontsteken, toch?’ Zijn ogen glinsterden als parels, als de natte schubben van een slang in de regen.

Zaya wilde blijven, ze wilde hem ervan overtuigen dat hij haar niet mocht verraden, maar haar paniek was zo overweldigend dat ze zich meteen omdraaide om ervandoor te gaan.

Hoofdstuk 3

Zaya stond voor haar kleine huis en blikte met prikkende ogen naar de weg die ze net had afgelegd. Het zandpad was modderig van de regen, waardoor het haar voetstappen snel zou wegvagen.

De omringende huizen hielden hun luiken stug gesloten. Als er toch een was geopend, klepperde en kreunde het hard in de wind. Geen levende ziel waagde zich nog buiten met het overtrekkende stormweer, terwijl zij er juist van hield.

Ze was alleen, of dat dacht ze in elk geval.

Ze haalde een paar keer diep adem voor ze de deur opende en naar binnen liep. De vloer van de ronde woonkamer was overdekt met warme tapijten in alle kleuren en maten, die tussen je tenen kriebelden. Haar schoenen wreven over geborduurde botten, woeste zeewezens, groene slangen en rode woestijnen.

Aureanen stonden bekend om hun uitstekende naaiwerk, maar ook in hun verdere buurland Svernan vond je prachtige vloerkleden, ingelegd met gouddraad en bestand tegen hevige winterkou door het dikke bont van jaks en andere wilde winterwezens.

Zaya’s ouders ontdekten hun liefde voor tapijten door de jaren die ze in de sloppenwijken hadden doorgebracht, rillend en verkleumd tot op het bot. Het was de kille vloer, die het laatste beetje warmte had opgezogen en hen met blauwe voeten achterliet, die de doorslag gaf om hun schaarse geld in naaiwerk te steken.

‘Als je voeten warm zijn, ben jij dat ook,’ zei Zaya’s vader altijd. ‘Zo gemakkelijk is het.’

Met een flauwe glimlach liep Zaya langs de keuken tot aan het haardvuur, waarvoor een smalle bank stond. Die had haar vader zelf gemaakt. Haar broertje Fenn zat erop, met zijn opgelapte kattenknuffel in de hand.

‘Hallo, kattenknuffelaar,’ murmelde Zaya terwijl ze een kus op zijn voorhoofd plantte. ‘Lekker warm is het hier.’

Fenn keek op met een grijns die een paar tanden mistte. Zijn gezichtje van zes zomers oud begon te stralen. ‘Zus!’

‘Ja, hier ben ik weer.’ Ze glimlachte gemaakt terwijl ze zich met een vermoeide zucht naast hem liet neerzakken. Fenn kroop meteen op haar schoot, duwde zich tegen haar borst aan en nestelde zich als een hondje neer. ‘Mama en papa hebben al gegeten. Ik ook. Ze zijn weg.’

‘Ik maak zo wel iets.’ Haar gedachten zaten ergens anders. Ze wilde haar ouders vertellen over het voorval – ook al zou dat hen heel erg boos maken – maar het zag ernaar uit dat ze niet thuis waren. Zaya had geen flauw idee hoelang ze nog zouden wegblijven, wat zorgde voor een dikke brok in haar keel. Nu zou ze moeten wachten en hopen dat de gifgenoten haar in de tussentijd niet vonden.

Zaya wilde Fenn niet bang maken, dus ze ging aan de slag met het avondeten. Ze pofte kastanjes en bakte een lap vlees. Meer zou ze toch niet kunnen binnenhouden met de angst als een kronkelende slang in haar maag.

Tijdens het eten staarde ze met brandende ogen naar buiten, maar niemand klopte aan of keek door het raam naar binnen. Langzaamaan begon ze te geloven dat ze veilig was, dat Ren haar niet zou verraden, en haar ogen vielen dicht.

Ze schrok op uit haar gepieker toen Fenn luid geeuwde.

‘Jij moet naar bed, kattenknuffelaar,’ zei ze gehaast. Buiten was de zon verdwenen; over het water lag een bloedrode gloed.

Fenn begon meteen te protesteren terwijl ze hem in haar armen tilde en de trap naar de eerste verdieping opdroeg. Fenn en Zaya hadden allebei een eigen kamertje – net groot genoeg voor een matras gevuld met stro en een houten nachttafeltje – en maar al te vaak voelde Zaya zich het gelukkigste kind in de wereld, wetende dat ze niet met haar huilende broertje in één kamer hoefde te slapen. Veel van de kinderen hier deelden een kamer, vaak ook een bed. Alles, eigenlijk.

‘Kom op, lieverd.’ Ze legde Fenn neer op zijn bed en stopte hem in. Zijn kattenknuffel duwde ze in zijn armen. ‘Kat is moe.’

‘Kat is niet moe.’

‘Jawel, Kat is moe. En jij ook.’

Zo duurde het nog een tijdje, tot Fenns ogen duidelijk zwaar werden. Hij mompelde nog wat, begon op zijn vinger te sabbelen en viel uiteindelijk in slaap.

Zaya kon niet snel genoeg naar haar eigen kamer rennen. Ze sloot de deur met een klap achter zich en ging op bed zitten. Met bevende handen staarde ze naar haar verbonden pols, blikte naar het raam en weer terug. Ze moest kijken... Ze moest zeker weten dat...

Uiterst voorzichtig wrikte ze de knoop los en wikkelde de lap van haar arm. Een zucht ontglipte haar. Er zat al een dun korstje op de wond. Nu ze was gestopt met bloeden, konden de gifgenoten haar geur waarschijnlijk niet meer oppikken.

De opluchting die door haar lichaam stroomde voelde aan als een warme straal van de zon. Langzaamaan begon ze te geloven dat alles wel goed zou komen. Ren was te hebzuchtig om haar uit te leveren, omdat hij dan niet langer van haar magie zou kunnen profiteren. Hij zou wachten tot ze zelf naar hem toekwam, omdat hij haar met niemand wilde delen. Hij was er veel te egoïstisch voor.

Buiten tikte de regen tegen het raam en Zaya krulde zich op in bed. Terwijl de uren zich aaneenregen, groeide haar zelfvertrouwen. Haar ouders hoefden hier niets van te weten. Ze waren nog steeds veilig. Allemaal.

Zaya’s ogen werden zwaar. Ze probeerde wakker te blijven, maar de slaap trok aan haar. Vermoeid verdeelde ze de dekens om zich heen en sloot haar ogen.

*

Zaya had wakker moeten blijven. Ze had haar ouders moeten waarschuwen en had moeten vluchten.

Maar het lot maakt de keuze voor haar.

Hoofdstuk 4

Ze kwamen in de nacht.

Zaya schrok badend in het zweet wakker, met de zure smaak van een nachtmerrie nog op haar tong. Ze voelde het aan haar botten, die gloeiden onder de stormachtige hemel die door het dak van haar werd gescheiden.

Door haar zouden haar ouders en broertje sterven. Door haar zou haar dorp misschien wel worden uitgemoord. Ze moest iets doen.

De geur van regen bracht een nieuwe helderheid met zich mee en Zaya rolde uit bed, schoof haar blote voeten in een paar leren laarzen en trok haar mantel van konijnenbont stevig om zich heen. Met wild bonzend hart glipte ze de trap af en rende naar de kamer van haar ouders. Die stond open; een flauwe lichtgloed scheen langs de geopende deur de gang in.

‘Mama!’ Zaya stormde naar binnen. Ze klonk als een kind van twaalf zomers oud, ook al was ze ondertussen bijna volwassen. ‘Mama, ze komen! Het spijt me zo! Ik had jullie moeten waarschuwen, maar ik –’

Haar moeder en vader gingen gekleed in donkere mantels; ze nam de geur van wijn waar. Zo te zien waren ze nog maar net thuisgekomen, want hun wangen waren nog rood en hun ogen glansden.

‘Zaya?’ Haar moeder fronste en de glimlach zakte van haar blozende gezicht. ‘Wat is er aan de hand?’

‘De g-gifgenoten... Ze komen!’

‘Voel je ze?’ vroeg haar moeder. ‘Hoe weet je dat ze eraan komen?’

‘Ik – ik weet het niet,’ bracht Zaya uit. ‘Ik voel het gewoon. Mijn bloed zindert.’

Haar vader keek uit het raam, naar de donkere hemel die door bliksemschichten aan stukken werd gereten. ‘De storm,’ zei hij langzaam. ‘Hij versterkt je magie, maar zolang je hem niet gebruikt... Ik snap het niet! We hebben je krachten zo goed geheim gehouden.’

‘Jullie moeten hier weg. Als ze voor mij komen, zullen ze jullie vermoorden,’ stootte Zaya uit. ‘Het is mijn schuld. Ik had dit kunnen voorkomen.’

Er verscheen een frons op haar moeders gezicht. ‘Hoe bedoel je, lieverd?’

Ze slikte, haalde diep adem. ‘Ik sneed mijn arm,’ fluisterde ze uiteindelijk, ‘en daardoor zag Ren mijn bloed. Hij wist meteen wat ik was. Ik wilde het jullie vertellen, maar jullie waren niet thuis en dus hield ik mezelf voor dat ze me niet zouden vinden door de regen die de sporen zou uitwissen. Het is mijn schuld, mama.’

Zaya richtte haar ogen op toen haar moeder dichterbij kwam en voor haar neerknielde. ‘Lieverd, het is jouw schuld niet. Wij hadden voorzichtiger moeten zijn. Een beenderbezweerder in een stad houden is geen gemakkelijke taak. Het spijt míj dat we je niet gewoon hebben meegenomen naar een boerderijtje, ergens in Niemandsland.’

Zaya voelde tranen in haar ogen. Haar moeder legde een hand tegen haar wang en kuste haar voorhoofd. ‘Wij beschermen je.’

‘Maar ik wil niet dat jullie doodgaan.’

‘Wij laten jou niet in een gifgenoot veranderen, Zaya,’ siste haar vader. Hij beende naar de muur en knielde ervoor neer. Met grote ogen keek Zaya toe hoe hij een dolk, volledig uit been gemaakt, uit zijn nachttafeltje viste en ermee in zijn pols sneed.

Ze slaakte een gil. ‘Pap!’

‘Sst, het is oké.’ Zaya’s moeder klemde haar hand rond haar dochters schouder. Haar vingers hielden Zaya staande terwijl Zaya verafschuwd toekeek. ‘Je vader weet wat hij doet.’

Helder – páárs – bloed stroomde uit de arm van haar vader naar beneden. Hij drukte zijn pols tegen de stenen muur aan, die begon te rommelen. Een van de in klei vastgezette stenen kwam los en viel met een klap op de houten vloer. Zaya’s vader boog naar voren om zijn arm in de gleuf te steken.

Toen hij die terugtrok, hield hij een kleiner beentje in zijn hand. Het was overdekt met zwarte symbolen.

Zaya slaakte opnieuw een gil, want haar vader duwde het beentje zo zijn arm in, op de plaats waar hij zich met de dolk had gesneden. Zijn huid bolde op onder de druk. Een kreun ontsnapte aan zijn lippen.

‘Pap!’ Zaya rukte zich los uit haar moeders greep en sprong naar voren. Haar vader zat naar adem happend op de grond, dikke aders spanden zich aan in zijn nek. Zijn huid was bleek geworden, melkachtig wit, en zijn ogen gloeiden als sterren.

‘Pap, wat is dit? Wat heb je gedaan?’

Tot haar grote verbazing lag er een vredige glimlach op zijn gezicht. Zijn pupillen waren verwijd en zijn irissen gloeiden. ‘Ik ben een beenderbezweerder, lieve kind,’ zei hij. ‘Net zoals jij. Ik heb het je gewoon nooit laten zien.’

Het paarse bloed.

‘Maar je... je...’

‘Kijk.’ Haar vader stak een hand op en toonde haar zijn verwonde pols. Tot haar verwondering was de wond niet meer dan een klein zilveren litteken. Daaronder zag ze de gloeiende vorm van het botje zitten. Beelden van haar vader flitsten voorbij; wanneer hij in zijn vinger sneed, droeg hij haar altijd op om de kamer te verlaten. Het litteken op zijn pols, dat hij altijd bedekte met een mouw of een leren armband.

‘Botten geven ons kracht, Zaya. Ze versterken onze magie zodat we haar kunnen gebruiken. Ik heb mijn talisman jaren geleden weggestopt achter deze muur om mijn magie te verzwakken. Daarmee verbrak ik de beenderband. Dat deed ik toen de eerste beenderbezweerders zichzelf in gifgenoten veranderden door zwarte magie te gebruiken. Ik moest verdwijnen, zodat jullie veilig zouden zijn.’

‘Ik wist niet dat je een beender –’ Ze zweeg, verbijsterd, verward. Jaren hadden haar ouders haar magie proberen te verbergen, en nu, terwijl alles op het spel stond, kwam ze er pas achter dat haar vader net zoals zij was.

‘Het spijt me.’ Haar vader drukte haar tegen zich aan. Zijn handen waren ruw en eeltig van jaren hard werken, maar voor Zaya voelden ze aan als veilige muren. De allesomvattende angst stroomde van haar af. ‘Ik had je graag meer willen leren over ons, over wat we zijn. Dat was altijd mijn plan geweest, voor de gifgenoten alles verwoestten.’

Zaya kon geen woord uitbrengen. Er zat iets vast in haar keel. Ze probeerde te slikken en proefde dat het tranen waren. ‘Maar hoe... waarom voelen ze mijn magie wel en de jouwe niet?’

‘We hebben hier geen tijd voor,’ siste Zaya’s moeder. ‘Ik ga Fenn halen.’

Haar vader knikte en richtte zich opnieuw tot zijn dochter. ‘Magie zit in ons bloed en onze beenderen,’ zei hij nadrukkelijk. ‘Maar je kan haar niet gebruiken zonder talisman. Ik ben ouder, heb meer ervaring. Door mijn talisman te verwijderen, verdween mijn magie. Ze sluimerde, sliep. Omdat jij nog geen talisman hebt, is je magie levendiger. Je kan je magie net zoals ik niet gebruiken, maar ze is wel wispelturiger. Jouw magie is altijd op zoek naar haar talisman. Jouw magie wil een beenderband.’

Ze knikte. Plots kreunde ze toen hij haar arm aanstootte.

‘Ben je gewond?’

Zaya beet op haar lip. Tegen haar vader liegen kon ze echter niet, dus ze knikte en stroopte haar mouw op.

Voorzichtig legde hij een hand op het verband. ‘Als het bloed van een beenderbezweerder vrijkomt – met of zonder talisman – is dat voor magiërs voelbaar. Maar bloed dat nog op zoek is naar zijn beenderband, is dubbel zo sterk en dus veel gemakkelijker aan te voelen.’

‘Dus... Als je me een talisman had gegeven, hadden we dit kunnen voorkomen,’ was alles wat Zaya kon uitbrengen. Ze begreep er het fijne niet van, maar het leek er wel op. Iets van verontwaardiging borrelde op in haar aderen.

‘Nee,’ wierp haar vader tegen. ‘Zo werkt het niet. Als ik je die talisman had gegeven, zou het nog maanden hebben geduurd voor je je magie had leren beheersen. Je zou als een brandend vuur voor hen geweest zijn. En daarbuiten is het ook vreselijk moeilijk om je talisman af te staan. Toen ik hem verzegelde achter deze muur was ik daar weken ziek van. Het is tegen je natuur.’

‘Ik...’

‘Zaya.’ Hij tilde haar kin op en ze keek in zijn grijze ogen. Die had ze van hem geërfd: een saaie kleur, vond ze. Haar moeder zei altijd dat ze op de stormhemel leken waaronder ze werd geboren. ‘Wat er ook gebeurt, ik wilde enkel het beste voor je. Ik dacht dat ze je niet zouden vinden. Het spijt me.’

Zaya opende haar mond, en sloot hem weer.

‘Vergeet niet dat ik trots op je ben, altijd.’ Haar vader boog naar voren om een zachte kus op haar voorhoofd te drukken. Haar gezicht betrok, want het voelde als een afscheid.

Ze richtte zich op, op het moment dat hij overeind kwam, en graaide naar zijn mouw. ‘Pap, alsjeblieft. We moeten samen vluchten. Met mama en Fenn.’

‘Dat lukt nooit,’ fluisterde haar vader. ‘Ik wil dat je vertrekt. Ga met je moeder en je broer mee. Ik kom zo snel mogelijk achter jullie aan.’

Ze hoorde de leugen in zijn woorden. ‘Pap, ik smeek je –’

Een knal.

Zaya sloeg tegen de grond terwijl het huis begon te schudden. Haar kin kwam met een klap op de houten vloer terecht en ze proefde bloed. Stof kringelde in wolken om haar heen naar het plafond. De bijtende geur van vuur zat in haar neusgaten. Ze hoestte, krabbelde overeind. Haar hoofd bonsde, net als haar kin.

‘Papa,’ fluisterde ze schor. Ze schraapte haar keel. ‘Pap!’

‘Zaya!’ Hij kwam tevoorschijn uit de rook en bewoog zijn handen heen en weer. Achter hem schoten oranje vlammen de lucht in. Tongen van vuur likten aan hun huis. ‘Pas op! Bukken!’

Zaya liet zich opnieuw op de grond vallen. Met een krijsend geluid verdween de muur aan haar linkerkant. Een golf water spoot over haar heen. Ze drukte zich nog dichter tegen de vloer. IJskoude druppeltjes zeewater sloegen tegen haar huid, maar ze werd niet verzwolgen door de stortvloed.

Uiteindelijk nam het geraas af. Er zat een aanhoudend getuit in haar oren. Op de achtergrond sisten de vlammen.

‘Ren, Zaya!’ schreeuwde haar vader. ‘Nu! Rennen!’

Ze keek op en zag hem met gespreide armen voor haar staan. Een muur van water scheidde hen van de vlammen die in de vorm van slangen tegen haar vaders barrière beukten. Ze hapten, likten en losten sissend weer op.

Zaya krabbelde overeind. ‘Ik kan je niet achterlaten, pap!’ gilde ze.

De wereld danste om haar heen; haar vader was een beenderbezweerder, haar huis stond in lichterlaaie, haar familie werd verscheurd. Haar vertrouwde wereld was ruw in stukken gebroken en ze voelde zich als een vreemde, alsof haar geest haar lichaam had verlaten en ze nu niet meer wist wat ze moest doen.

‘Pap,’ jammerde ze. ‘Alsjeblieft.’

Plots klonk geroep achter haar. Buiten, op de kleine steiger achter hun huis, stond haar moeder met haar broer te wachten. ‘Zaya, kom snel! We moeten weg!’

Fenn klemde zich als een wild katje aan haar moeder vast. Zijn gezicht was wit in het licht van de vlammen, een geesteskind. ‘Laat je vader zijn werk doen, Zaya!’ commandeerde haar moeder. ‘Kom mee!’

‘Maar pap dan!’

‘Ga met je moeder mee!’ herhaalde haar vader; dit keer klonk zijn stem hard als graniet. Het was alsof dat haar over de streep trok, want voetje voor voetje schuifelde ze naar achteren, tussen de brokstukken van de muur door.

Zaya draaide zich om en spurtte naar de steiger. Haar voeten kletterden op het hout. Haar moeder duwde Fenn naar voren. Al struikelend donderde hij een bootje in, dat woest dobberde op de stormachtige zee. ‘Nu jij, Zaya,’ beval ze. ‘Snel.’

Zaya zette een voet op het heen en weer bewegende oppervlak en haalde diep adem. Voor hen lagen de sloppenwijken: de kleine, houten hutjes die door steigers over zee aan elkaar werden gebonden. Vage lichtspelingen dansten over het zwarte water. Fenn drukte zich al jammerend tegen de vloer. Zijn grote ogen glinsterden van angst.

Zaya draaide zich nog een laatste keer naar haar vader om. Wat ze zag deed haar adem stokken. Hij stond daar, nog steeds met zijn armen geheven, maar de vlammen die zijn muur van water hadden tegengehouden waren allang verdwenen. In plaats daarvan kwamen er drie donkere gestalten langzaam dichterbij; ze droegen lange, zwarte mantels en gouden maskers in de vorm van slangenkoppen. Hun huid was overdekt met gifgroene, gloeiende tatoeages. Zaya hapte naar adem. ‘Mam!’ gilde ze. ‘Kijk!’

Net toen de watermuur brak, draaide haar moeder zich om. De vloeistof stroomde bulderend over de gestalten heen, maar een van hen maakte een nonchalant gebaar. Meteen loste de golf op in damp. Hij hief zijn hand en haalde een enorm zwaard tevoorschijn. Nog voor Zaya opnieuw kon gillen, had het wapen haar vader al doorboord.

Ze hoorde hem schreeuwen – één enkele keer – en zag de punt langs zijn rug naar buiten schieten. Paars bloed stroomde over zijn benen naar beneden. Hij omklemde het wapen met zijn handen, alsof hij het kon tegenhouden. Zijn gezicht trok bleek weg. En toen viel hij met een klap op de grond.

Achter haar begon Fenn te huilen. Haar moeder slaakte een ijselijke gil. Zelf voelde Zaya niets, alsof alles uit haar lichaam was gerukt, alsof zij het was die daar lag. Ze bleef gewoon staren, naar haar vaders lichaam op de met bloed doordrongen tegels die daardoor bijna zwart leken. Zijn ogen waren open. Ze staarden nietsziend naar de donkere hemel. Uit zijn mond druppelde een straaltje bloed. Het zou niet lang duren voor de vogels tot hem werden aangetrokken om zijn ziel te stelen.

En plots ontplofte ze.

Zaya sprong uit de boot, duwde haar moeder opzij en holde op de gifgenoten af. Die bleven gewoon staan en daagden haar uit met hun ogen. Met tuitende oren sprong ze als een wolf op haar prooi af. Ze had niets – enkel magie waar ze niet bij kon en een kleine dolk tussen haar vingers.

Die stak ze naar voren terwijl ze de longen uit haar lijf schreeuwde. Ze richtte zich tot de eerste gifgenoot, want die had haar vader vermoord. Zijn vingers omklemden haar pols ongelooflijk hard. Haar lichaam vloog een stuk naar achteren door de kracht waarmee hij haar uit de lucht plukte.

Ze struikelde over haar voeten, waardoor ze uit haar vreemde trance werd gerukt. Angst overviel haar. Ze was zo bang dat ze niet eens durfde te schreeuwen. Vaag hoorde ze haar moeders stem. ‘Naar de boot,’ smeekte ze. ‘Alsjeblieft, naar de boot... Zaya...’

Toen trok de gifgenoot haar naar zich toe en bracht zijn gemaskerde gezicht dicht bij het hare. Zijn adem was als gif en nacht en winterkou. ‘Jij komt met ons mee,’ zei hij. Zijn stem danste als vlammen over haar huid en Zaya kon niet langer spreken.

Hij haalde een gekarteld mes tevoorschijn en bewoog het met een zwiepend gebaar omlaag. Zaya sloot haar ogen toen het wapen op haar afkwam. Ze zag haar vader weer sterven, net zoals zij zou doodgaan.

In plaats daarvan spreidde een bonkende, zware pijn zich uit over haar hoofd en door haar nek. Hij had haar geslagen, tegen haar slaap.

Ze wankelde, voelde hoe zijn hand haar pols losliet, en zakte langzaam in elkaar. Met een plof kwam ze op de grond terecht, haar wang tegen het natte gras gedrukt. De geur van regen maakte haar hoofd deze keer niet helder.

Het laatste wat ze waarnam was een bootje op de zwarte golven, een paar glanzende laarzen, een gouden masker in de vorm van een slang. Het beest siste naar haar, de schubben glansden en de wereld draaide. Zijn geopende bek schoot op haar af.

Hoofdstuk 5

Haar vader was dood.

Haar moeder en broer waarschijnlijk ook.

Zaya proefde iets in haar mond: het smaakte metalig, een beetje zout. Het moest wel bloed zijn. De geur van regen en nat gras zat vast in haar neusgaten. Soms rook ze ook iets anders, de resten van een vuur, iets kouds, iets wat als messen door haar longen leek te snijden. Ze hoorde geritsel van bladeren, of schubben. Voetstappen. Zachte stemmen die als golven af- en aandreven. Geknars van wapens werd overstemd door ruisende mantels.

Iemand siste als een slang in haar oor.

Haar hoofd barstte weer open en ze verdronk in een wolk van duisternis.

*

Zodra Zaya opnieuw wakker werd, was het stil. Ze vond de kracht niet om haar ogen te openen. Ze proefde tranen onder haar tong, die als een opgekruld blad in haar mond lag.

Er klonk gekraak. Voetstappen.

‘Hoelang is ze al buiten bewustzijn?’

‘Lang.’

‘Ze is zwak.’

‘De slag op haar hoofd was hard. Ze moet aansterken. De emotionele schade heeft haar geen goed gedaan.’

‘Ze moet hen snel vergeten, anders is ze van geen nut.’

‘O, ze zal hen snel vergeten. Reken daar maar op.’

‘Dat hoop ik voor je, Trystan.’

Een stilte. Zelfs in haar wazige toestand voelde Zaya de onuitgesproken spanning als een zwerm muggen in de lucht hangen.

‘We hebben altijd nieuwe leden nodig, Saran. Dat weet je.’

‘Er is een verschil tussen nieuwe leden en góéde leden,’ antwoordde de tweede man. ‘En ik heb jouw voorstellen altijd twijfelachtig gevonden. Je bent geen goede gifgenoot. Dat maakt ons kwetsbaar.’

‘Let op je woorden, Saran. Je schaadt mijn vertrouwen. Je bent haar samen met me gaan halen.’

‘Het was jouw idee. Als het aan mij lag, hadden we haar beter uit kunnen schakelen. Zonder passsie – zonder de wil om een gifgenoot te worden – blijft het moeilijk om iemand te veranderen. Ze zal altijd onvoorspelbaar zijn. Misschien is de gave wel zwak in haar.’

Zaya kreunde zachtjes toen een pijnscheut door haar slaap trok. Meteen werd het doodstil. Een paar tellen later hoorde ze de voetstappen wegsterven, gevolgd door een dichtvallende deur.

Zaya’s lichaam leek niet van haar te zijn; al bij het krommen van haar tenen schreeuwde het als een wild beest.

Ze begreep het niet. Ze snapte niet wat er allemaal was gebeurd. Ze dacht aan haar vader. Aan de muur van water die hij had opgetrokken, enkel door een botje in zijn arm. Ze dacht ook aan haar eigen magie, die sluimerend onder haar huid lag te waken.

Zou haar magie wakker kunnen worden zonder een beenderband? Zou haar magie haar kunnen redden?

Heel voorzichtig opende Zaya een oog; troebel en waterachtig zicht. Daarna nam de wereld om haar heen vorm aan.

Ze bevond zich in een kleine, donkere kamer. De muren om haar heen waren uitgehakt uit ruwe steen. Een klein, ovaalvormig raampje zond een paar schaarse lichtstralen naar binnen. Er waren tralies voor aangebracht, die als een dreigende ribbenkast elke ontsnapping onmogelijk maakten. De geur van aarde was sterk aanwezig.

Zaya lag op een matras, gevuld met stro dat in haar rug prikte. Toen ze haar arm optilde, merkte ze dat dat niet lukte. Met opengesperde ogen staarde ze naar de leren banden die rond haar lichaam waren gebonden. Haar armen zaten langs haar zij gesnoerd en ook haar benen werden strakgetrokken. Als ze haar hoofd probeerde op te tillen, voelde ze een enorme druk op haar keel; ook daar zat een band omheen.

Ze begon sneller te ademen. Haar hart maakte wilde sprongen in haar borst. Paniek overviel haar als een plens ijskoud water. Ze zat vast! Ze kon geen kant meer op!

De pijn werd al snel overstemd door haar angst en ze begon woest met haar ledematen te schudden, rukte zo goed en zo kwaad als het ging aan de touwen die haar op haar plek hielden.

‘Help!’ gilde Zaya met rauwe stem, en dat waren de eerste woorden die ze sprak. ‘Help me, alsjeblieft! Maak me los! Nu! Maak me los!’

Haar geschreeuw ging over in hysterisch gegil. Haar oren begonnen te tuiten. Als een gekooide beer gromde en grauwde ze naar de duisternis. ‘Help me! Maak me los! Laat me gaan!’

Pas na uren – of zo leek het toch – klonken er galmende voetstappen en werd de ijzeren deur opengegooid. Een man in een lange, donkere mantel gleed als een schaduw naar binnen, wat ervoor zorgde dat Zaya nog harder begon te gillen. Zijn aanwezigheid was als een parasiet die onheil meebracht.

Hij schreed op haar af, bleef recht voor haar staan en stak een hand onder zijn gewaad. Zijn gouden slangenmasker glom als de zon onder zijn kap, maar op de plek waar zijn ogen hoorden te zitten, huisden enkel holle oogkassen.

‘Nee, alsjeblieft. Nee! Ik smeek je!’ Zaya kronkelde en worstelde. Hij ging haar vermoorden. Ze had de gifgenoten ontstemd en nu zouden ze haar om het leven brengen.

Ze voelde nieuwe tranen branden in haar ogen. ‘Sorry, ik...’

Maar wat kon ze zeggen? Ze wilde niet dood. Ze was zeventien zomers oud en zo naïef. Door haar onoplettendheid had ze haar vader om het leven gebracht en waren haar moeder en broertje waarschijnlijk vergaan op de woeste golven van de Onderzee. Verdiende ze het wel om te blijven leven?

‘Zwijg toch, kind,’ zei de gifgenoot op ijskoude toon. ‘Spaar me je smeekbedes.’

Ze beet zo hard op haar lip dat die begon te bloeden, maar gehoorzamen deed ze wel. De gifgenoot haalde een spuit uit zijn gewaad. Zaya klemde haar kaken zo hard op elkaar dat haar tanden begonnen te knarsen. Ze mocht niet gaan gillen. Niet opnieuw.

‘Je bent wispelturig en gevoelig,’ zei de gifgenoot. ‘Hopelijk raak je daar snel vanaf. Voor nu moet je slapen en aansterken. We hebben je gezond nodig.’

Zaya zag iets over zijn arm naar beneden glijden. Een slang... een levensechte, grote slang die zich als een huisdier om de pols van de gifgenoot wikkelde en een rode driehoekige kop oprichtte. De man draaide de naald los. Hij hield de geopende spuit onder de bek van het beest en na een paar tellen druppelden bleke druppels gif het buisje in.

Ze voelde zich misselijk worden.

Hij draaide de naald terug op de spuit en de slang kroop weer over zijn arm omhoog, om onder zijn mantel te verdwijnen.

De gifgenoot kneep zijn ogen samen. ‘Het doet geen pijn,’ beloofde hij haar, maar hij lachte er akelig bij.

Hij greep haar arm beet en drukte die tegen het matras aan. Zaya voelde ruwe stukken stro in haar huid prikken. Haar ademhaling was te luid in de kleine ruimte. Ze wilde dit niet zien.

En toch, zodra zijn vinger over haar pols gleed, keek ze op.

Hij duwde de spuit in de holte van haar elleboog en een felle pijnscheut schoot door haar heen. Ze hapte naar adem, kreunde zachtjes, en ineens bleef haar mond openhangen. Haar hele lijf stond in vuur en vlam. Over een paar uur zou ze niets meer dan as en botten zijn. Haar hart verkrampte, haar longen schreeuwden het uit.

En plots zweefden haar gedachten weg.

De gifgenoot smolt als goud en duisternis uit elkaar. Haar lichaam veranderde in gif en slaap.

Hoofdstuk 6

Het gif verteerde haar aderen en at haar van binnenuit op.

Hoofdstuk 7

Het begon met geluiden: haar eigen ademhaling, het zachte gedruppel van water op steen, galmende voetstappen. Na een tijdje begon ze ook te voelen: haar tintelende vingers en tenen, haar zware ogen en de onaangename, droge plek in haar mond. Haar tong voelde aan als een lap gedroogd leer.

Het kostte haar een hele tijd voor ze iets kon zien. Uiteindelijk onderscheidde ze de contouren van het raam en een krat, eenzaam in de hoek van de kamer. Voor de rest was er niets behalve het bed waarop ze lag. Op haar armen stonden dikke, rode striemen als aandenken aan de banden die haar gevangen hadden gehouden. Haar rechterpols was nog niet genezen en werd ontsierd door een ongelijk litteken dat als een verdikking op haar huid lag.

Waar was ze?

Zaya haalde een paar keer diep adem en gooide met moeite haar benen uit bed door ze te ondersteunen met haar handen. Haar tenen raakten de ijskoude vloer, waardoor kippenvel over haar huid kroop. Zodra ze overeind kwam, wankelde ze en viel met een plof terug op bed.

Er klonk gelach.

Op de krat zat een gifgenoot. Door zijn donkere mantel had ze hem niet eerder opgemerkt, maar nu glinsterde zijn gouden masker lichtjes. Ze herkende hem als de man die hier al eerder was geweest. Degene die haar in slaap had gebracht met het gif.

Zaya trok de dunne deken over zich heen en begon te rillen. Ze dacht aan de slang op zijn arm en de spuit in haar aderen. ‘Wat heb je met me gedaan?’ vroeg ze angstig.

‘Je praat,’ zei hij. ‘Ik ben verbaasd. Meestal zwelt hun tong op en kunnen ze een week geen woord uitbrengen.’

‘Waar heb je het over?’ Zaya voelde dat ze weer misselijk werd. Opzwellende tongen?

‘Je hebt je eerste dosis goed verwerkt. Je bent drie dagen buiten bewustzijn geweest, huilend, ijlend en brakend. Hoewel ik niet verwacht had dat je het zou overleven, heb je me verbaasd door wakker te worden. En dat al zo snel.’

Hij stond op en Zaya sprong uit bed, om direct op de grond te vallen, waarbij haar gezicht pijnlijk tegen de stenen klapte.

Ze sleepte zichzelf piepend naar de hoek van de kamer. De gifgenoot keek zwijgend toe. ‘Helaas zijn je benen nog steeds verlamd,’ murmelde hij. ‘Dat gebeurt soms. Een nare bijwerking.’

‘Mijn bénen?’ Ze probeerde uit alle macht een teen te laten bewegen, maar moest tot de conclusie komen dat haar onderste ledematen niet meer van haar leken te zijn – ze voelde bijna niets, alsof ze waren afgehakt. ‘Wat hebben jullie met me gedaan? Ik wilde dit helemaal niet! En waar zijn mijn ouders?’

‘Dood,’ antwoordde de gifgenoot onverschillig. ‘Je kan ons daarvoor gaan haten, of zitten kniezen, maar dan rekenen we gewoon snel met je af. Je raakt hier nooit levend weg, knoop dat goed in je oren.’

‘Jullie hebben hem vermoord,’ bracht Zaya uit. Ze blikte omhoog en bestudeerde de gifgenoot. Híj was het. Hij had het zwaard gehanteerd dat haar vader had omgebracht, en dat zei ze hem ook. Dat zou ze nooit vergeten.

Onder het masker krulde zijn mondhoek omhoog. ‘Scherpzinnig. Dat was ik, inderdaad. Het was niets persoonlijks. Hij stond gewoon in de weg.’

Woede groeide in Zaya’s borst en koelde het verdriet en de angst in haar hart. Met trillende handen duwde ze zich af en schoof over de vloer naar de gifgenoot toe. Ze botste tegen hem op. Blindelings graaide ze naar alles wat ze kon vinden, haar nagels uitgestrekt als messen. ‘Moordenaar!’ gilde ze. ‘Monster!’

Hij lachte alleen maar en duwde haar met zijn schoen van zich af. Hulpeloos lag ze als een bolletje aan zijn voeten.

‘Doe dat nooit meer,’ beval de gifgenoot. ‘Ik ben nu je meester.’

‘Jij bent helemaal niets!’

Hij boog zich over haar heen – lang en lenig – en van onder zijn halsopening ritselde iets. Een rode slang stak zijn kopje naar buiten en proefde de lucht met zijn tong. Zaya krabbelde moeizaam achteruit. Haar rug kwam tegen de muur terecht; ze kon geen kant meer op.

‘Proef haar,’ sliste de gifgenoot en zijn ogen werden spleetvormig. ‘Proef haar angst.’

De slang kroop verder naar buiten en zijn gespleten tong likte langs Zaya’s wang. Ze snikte, sloot bibberend haar ogen terwijl het beest haar vrees opat. Het werd warm tussen haar benen. Ze was zo bang dat de bijtende geur van urine de muffige lucht overstemde.

De gifgenoot stapte achteruit en schudde zijn hoofd. ‘Fris je op,’ zei hij op neerbuigende toon, ‘en kom dan naar de Zwarte Zaal.’

Ze wilde hem vragen waar dat was, maar spreken lukte niet meer.

*

De gifgenoot had haar hier achtergelaten, tegen de muur en tegen het bed aan geperst, zijn slang had om zijn nek gekronkeld als een touw voor de galgen.

Ze gebruikte de emmer om zich te wassen. Ze was als de dood dat iemand haar kamer zou binnenstormen, haar mee zou nemen, maar gelukkig bleef de deur gesloten.

Zodra Zaya de urinegeur van zich had afgewassen, voelde ze zich een beetje beter. Ze schrobde en boende haar lijf net zo lang tot ieder plekje huid rood was geworden.

Daarna deed ze er een eindeloze tijd over om weer te leren lopen. Met iedere beweging van haar tenen – die ze maakte door haar vingers eromheen te klemmen – kwam er weer wat gevoel terug in haar benen, tot ze uiteindelijk wist op te staan. Naast de krat vond ze een stapeltje zwarte kleren.