De pijn die wij verbergen

Monica Haak

DE PIJN DIE WIJ VERBERGEN

Eerste druk: 22 april 2022

© 2022 Monica Haak

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510164

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

1

Fleur

‘Vergeet het aftrekken niet.’

Ik sta voor het Smartboard met de pen in mijn hand en moet moeite doen om niet te lachen als meneer Wilson het woord ‘aftrekken’ noemt in de wiskundeles. Ik weet dat het echt heel kinderachtig is om op je zestiende nog te lachen om dat woord, dat overigens nu niet eens in een schunnige context gebruikt wordt. Misschien is dat juist wat het grappig maakt, ik weet het niet. Ik werp een blik over mijn schouder en zie gelukkig een paar klasgenoten ook met een grijns op hun gezicht naar meneer Wilson kijken.

‘Vandaag nog, Kerstman,’ zegt meneer Wilson in een poging om grappig te doen. Meneer Wilson probeert te erg om hip te zijn. Hij begon eerst met uitspraken als: “Vette planga, Rick!”, maar dit wierp geen vruchten af. Momenteel zit hij in zijn schaamnaam-fase. Hij spreekt leerlingen aan met een rare variant van hun achternaam. Mijn achternaam, Kersten, is gelukkig niet heel erg beschamend geworden, maar ik geloof dat Arjen Stekelenburg niet heel blij is dat hij is omgedoopt tot “Stekeltje” of dat Maria ter Ham blij is dat ze als “Hammie” door het leven moet in de wiskundeles. Wij mochten als klas ook iets voor meneer Wilson verzinnen en het was erg bevredigend om te zien dat zijn schaamnaam “Wilson-jeugd-terug” een doeltreffend effect had. Eigenlijk vindt iedereen meneer Wilson wel oké, maar hij mag best wat minder hard proberen om cool te zijn.

‘Kan iemand anders Kerstman helpen? Lolbroek?’ Meneer Wilson kijkt over zijn bril naar Leroy van den Broek.

‘Dat hoeft niet meneer,’ zeg ik snel en ik maak de som af, waarna ik mijn plek in de klas weer inneem.

‘Uitstekend,’ prijst meneer Wilson mij en hij licht de som verder toe.

Mijn gedachten dwalen af naar de auditie van vanmiddag. Ik wil graag meespelen in de schoolmusical en daarvoor worden vanmiddag audities gehouden. We hebben een dialoog thuisgestuurd gekregen om uit ons hoofd te leren en zullen ook ter plekke een stuk improvisatie moeten doen. Het stuk dat we dit jaar gaan spelen, De Vliegende Hollander, ken ik eigenlijk niet echt, maar ik hou ervan om op het podium te staan en zou onwijs graag een grote rol willen spelen. Ik denk ook dat ik wel een kans maak, want mijn mentrix is één van de personen die over de rolverdeling gaan en zij mag mij volgens mij wel.

De bel gaat en ik pak mijn spullen bij elkaar om naar het A-trium te lopen, waar ik altijd in de pauze zit met Matt, mijn beste vriend. Onze school bestaat uit twee banaanvormige gebouwen die in het midden verbonden worden door een rechthoekig gebouw. Het ene gebouw wordt het A-trium genoemd en het andere gebouw - je voelt hem al aankomen - het B-trium.

Als ik in het A-trium aankom, zit Matt al aan onze tafel. Er zit een meisje naast hem met zwart, stijl haar dat hem tussen het lachen door flirterig aanraakt. ‘Hé, Matthew,’ zeg ik en ik kijk Matt samenzweerderig aan.

‘Fleur, hé!’ roept Matt. ‘Ik wil je graag voorstellen aan Vanessa, mijn vriendin.’ Bij het noemen van het vriendinnenlabel kijkt Vanessa Matt vertederend aan.

Ik steek mijn hand uit. ‘Fleur, dus,’ zeg ik glimlachend. ‘Wat leuk om eindelijk het meisje te ontmoeten over wie Matt al weken niet uitgepraat raakt.’

‘Aww, Matty, bae!’ roept Vanessa uit en ik cringe bij het woord bae. ‘Zit je al zo lang achter me aan?’ Ze geeft hem plagend een tik op zijn schouder.

‘En bedankt, Fleur,’ zegt Matt grappend tegen mij. ‘Ik probeerde nog wel zo hard om mijn status als onbereikbare, door velen aanbeden God der verleiding hoog te houden, door jou lijk ik desperate.’

Ik proest bijna mijn net genomen slok water uit. ‘Door velen aanbeden God der verleiding nog wel!’ roep ik uit. ‘De enige die jou aanbidt is Zeus, en dat is een hond dus het zit in zijn natuur om zijn baasje te aanbidden.’

Matt rolt lachend met zijn ogen. ‘Oké, oké, dat is een goed argument.’

‘Nu heeft hij er in ieder geval een vrijwillige aanbidder bij,’ grapt Vanessa.

Iets aan haar maakt dat ik de neiging heb om me af te sluiten van dit gesprek. Ik vind het sowieso lastig om met onbekende mensen te praten, omdat ik ze nog niet goed kan inschatten en dat maakt het soms ongemakkelijk. Iets aan Vanessa geeft me dat ongemakkelijke gevoel.

‘Dus, Kerstman, hoe was het met Wilson-jeugd-terug?’ vraagt Matt om de stilte te doorbreken.

Ik schiet weer in de lach. ‘Zijn bijnaam blijft leuk, hè? De les verliep eigenlijk-.’

‘Wil z’n jeugd terug?’ vraagt Vanessa dwars door me heen. ‘Wat is dat?’

‘Nee, mop, Wilson-jeugd-terug. Ken je meneer Wilson? Die geeft wiskunde aan de havo-klassen. Hij heeft een soort rare fases waarin hij zijn coolheid probeert op te krikken en dat uit zich momenteel in het verneuken van iedereens achternaam.’ Matt propt zijn halve broodje in zijn mond.

‘O, ja, ik geloof dat ik wel weet wie dat is,’ mompelt Vanessa en ze bijt een stukje van haar broodje gezond af.

Matt is al mijn beste vriend sinds we allebei jong waren. We wonen vlak bij elkaar en speelden vroeger altijd in hetzelfde speeltuintje. Matt is één jaar ouder dan ik ben en hij zit op het vwo, evenals Vanessa. De afgelopen weken heeft hij me doodgespamd met berichten over haar en ik ben blij voor hem dat zijn verleidingstechnieken hebben gewerkt. Matt is als baby geadopteerd, omdat het zijn adoptieouders niet lukte om via de natuurlijke manier een kind te krijgen. Op de één of andere manier is zijn zusje Aimée later wel via de natuurlijke manier verwekt, als een klein wonderlijk ongelukje, zoals Matt zijn zusje voor de grap noemt. Ze lijken qua huidskleur en uiterlijk niet erg op elkaar, maar dat is nooit een probleem geweest. Matt is dol op Aimée. Mijn zusje, Femke, ook. Onze zusjes zijn best friends forever, zoals ze vaak roepen.

‘O, voor ik het vergeet te vragen, hoe laat is je auditie?’ vraagt Matt, nippend aan zijn blikje energy drink.

‘Auditie?’ vraagt Vanessa met grote ogen. ‘Ga je ook auditie doen voor de schoolmusical?’

‘Ook?’ vraagt Matt verbaasd en hij kijkt zijn vriendin aan. ‘Ik wist niet dat jij mee ging doen.’

‘Ik vind het eng om het aan mensen te vertellen, voor het geval ik niet door de audities kom,’ geeft Vanessa toe en ik waardeer haar eerlijkheid.

‘Het komt vast goed,’ zeg ik bemoedigend en ik glimlach naar haar. Ik richt me tot Matt. ‘De audities beginnen om drie uur. Ik ben half vier aan de beurt.’

‘Ik tien voor half vier, dus we zullen na elkaar zijn.’ Vanessa glimlacht naar me. ‘Zullen we anders samen naar het auditielokaal lopen, Floor?’

‘Fleur,’ verbeter ik haar.

‘O my god, sorry!’ roept ze uit. ‘Wat slecht van me. Fleur, natuurlijk.’

‘Geeft niet,’ stel ik haar gerust. ‘Ja, hoor, we kunnen wel samen naar het lokaal lopen. Drie uur afspreken bij de ingang?’

‘Super, afgesproken! Zullen we anders onze tekst nog oefenen nu?’

‘Ah,’ zegt Matt met een glimlach op zijn gezicht. ‘Mijn meisjes, aan het bonden. Dat doet me goed.’

Ik schiet in de lach en pak de dialoog die we als voorbereiding voor de auditie moesten leren erbij en knik naar Vanessa. ‘Ik ben eerst wel de mannelijke rol, dan wisselen we straks om.’ Ik houd de dialoog voor me en zeg de tekst op, terwijl Vanessa uit haar hoofd de tekst voor de vrouwelijke rol opzegt. Ze doet het ontzettend goed en ik voel jaloezie opborrelen als ik het gemak zie waarmee ze emotie in elk woord lijkt te leggen. Het is tien keer beter dan hoe ik het zelf doe en ik krijg een brok in mijn keel als ik denk aan mijn auditie straks. Hoe gaan ze mij ooit een rol geven als zij ook auditie doet?

Er zijn meerdere rollen in een toneelstuk, Fleur, spreek ik mezelf bemoedigend toe, maar het helpt niet, want ik wil alleen de hoofdrol.

Vanessa ziet mijn terneergeslagen blik en legt haar hand op mijn arm. ‘Hé, alles goed? Zullen we rollen wisselen?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, ik hoef niet meer te oefenen.’ Ik hoor hoe arrogant het klinkt. ‘Ik bedoel, ik word er alleen maar nerveus van.’

Vanessa knikt begripvol. ‘Geen probleem, dan zie ik je vanmiddag. Je gaat het vast goed doen!’

‘Jij ook,’ zeg ik met tegenzin.

‘Jullie gaan het allebei goed doen,’ voegt Matt zich in het gesprek en ik voel me een beetje ellendig. Ik moet Matts aandacht nu delen en dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo leuk. Matt is als een broer voor me, dus ik ben niet jaloers op Vanessa in de romantische zin, maar wel in de zin dat hij nu zijn steun en aandacht tussen ons moet verdelen. Onwillekeurig vraag ik me af achter wie hij zou staan als hij tussen ons zou moeten kiezen.

***

Om drie uur zie ik Vanessa bij de ingang van de school staan en samen lopen we richting het lokaal waar de audities worden gehouden. Er staan zo’n tien leerlingen in de gang en ik adem diep in en uit om niet gillend weg te rennen.

‘Je kan dit, Wendy,’ spreekt een meisje met blonde haren zichzelf toe. Ze doet ademoefeningen en fluistert ondertussen zinnen uit het geleerde dialoog.

Gelukkig ben ik niet de enige die moeite heeft om de zenuwen in bedwang te houden.

Als Vanessa aan de beurt is wens ik haar succes.

‘Dank je, dat komt wel goed,’ zegt ze en ik zou willen dat ik zoveel vertrouwen had in mijn auditie.

Als Vanessa weer naar buiten komt, straalt ze.

‘Hoe ging het?’ vraag ik nerveus, want dat haar auditie erop zit, betekent dat het mijn beurt is.

‘Het vloog voorbij bij mij. Die dialoog was echt een makkie’.

Ik glimlach naar haar, al weet ik niet of dit me geruststelt. ‘Nou, wens me succes.’

Vanessa omhelst me. ‘Komt goed,’ zegt ze bemoedigend.

Ik stap het lokaal in. ‘Fleur, welkom,’ zegt mevrouw Nieber, mijn mentrix. Naast haar zit meneer Martens, die samen met mijn mentrix de regie van de schoolmusical op zich zal nemen. ‘Neem plaats voor het bord. Als je er klaar voor bent, beginnen we met de dialoog. Freek hier zal de mannelijke rol vertolken, dan kun jij de regels voor de vrouwelijke rol doen die je geleerd hebt.’

Ik schraap mijn keel en knik.

Meneer Martens - Freek - begint de dialoog. Ik probeer mijn tekst over te brengen zoals Vanessa dat net deed. Ik haal opgelucht adem als ik me alle zinnen herinner en hoop dat het ook met de emotie goed zit.

‘Keurig, Fleur. Heel erg mooi gedaan!’ prijst Freek me en ik glimlach naar hem.

‘Zal ik het eerste groepje van de gang halen voor de improvisatieopdracht?’ vraagt mijn mentrix aan Freek en hij knikt naar haar.

Er komen vier leerlingen binnen, waaronder Vanessa, Robbert, het meisje dat zichzelf toesprak als “Wendy” en nog een jongen die ik niet ken.

‘Oké, iedereen. Het is tijd voor de improvisatieopdracht. Jullie krijgen van mij een vel papier met daarop de situatie en jullie bedenken zelf de rollen die jullie willen spelen. Jullie krijgen vijf minuten om kort te overleggen en daarna start de scène.’

Mevrouw Nieber deelt iedereen een vel papier uit en ik scan de tekst. Het gaat over een dierenartsenpraktijk waar een gewonde hond binnen wordt gebracht. Er is iets aan de hand, want het dier heeft pijn, maar het is niet duidelijk wat.

‘Ik kan wel de dierenarts zijn,’ oppert Vanessa en ik voel irritatie opkomen. Natúúrlijk wil ze de dierenarts zijn, dat is de meest belangrijke rol.

‘Ik ben wel het baasje,’ zegt Robbert.

‘Dan ben ik je vrouw,’ zegt Wendy tegen Robbert en dan bloost ze. ‘Ik bedoel, dat kan, toch?’

‘Ja, tuurlijk. Wij zijn het echtpaar,’ stemt Robbert in.

‘Wat moet ik dan zijn?’ stamel ik.

‘De hond?’ zegt Vanessa en dan lacht ze. ‘Nee, grapje, gekkie!’ voegt ze dan snel toe. ‘Misschien kun je het kind van het echtpaar zijn? Dan doen we dat het jouw hond is die gewond is geraakt.’

Pardon? zegt een stemmetje in mijn hoofd en ik voel me opstandig worden van haar houding. ‘Nee, het is al goed. Ik ben de hond.’ Voor ik goed en wel door heb wat ik zeg, heb ik mezelf tot de hond van het stel bestempeld. De hond die niet kan praten en daardoor niet verbaal deel kan nemen aan de improvisatie. Way to go!

‘Dan ben ik het kind wel,’ zegt de jongen die ik niet ken.

‘Oké! Iedereen klaar?’ vraagt meneer Martens.

‘Wacht!’ roept Vanessa en ze trekt snel een bureau van de kant en schuift het midden voor het bord. ‘Klaar!’

‘Oké, en... actie!’

Vanessa gaat gelijk achter het bureau zitten en doet of ze druk bezig is met haar werk. Ze schrikt als het echtpaar met hun kind en hun kermende hond de praktijk binnenkomen. ‘Och, armen!’ roept Vanessa theatraal uit. Ze staat in een tel op en schuift de papieren van het bureau af, wat haar een geïrriteerde blik oplevert van mijn mentrix. Het was waarschijnlijk haar papierwerk wat daar door de lucht vliegt en onwillekeurig geniet ik hiervan.

Ik vertolk mijn rol als hond zo goed als ik kan. Robbert heeft me opgetild en ik blaf triest in zijn armen, waarbij ik schokkende bewegingen maak, terwijl we de praktijk binnenkomen.

‘Help, o, help!’ roept Wendy uit. ‘Onze arme hond heeft zoveel pijn, maar we weten niet waardoor het komt. Wat moeten we doen?’

‘Leg hem maar hier neer,’ zegt Vanessa.

Hém?

‘Het is een meisje,’ zegt de jongen die ik niet ken en ik dank hem van binnen voor deze redding.

‘O, dat spijt me. Het is een prachtige hond,’ speelt Vanessa mee.

‘Dank u mevrouw,’ zegt de jongen die ik niet ken.

Robbert legt me neer op het bureau en met zijn allen gaan ze om me heen staan.

Ik houd mijn handen op alsof het pootjes zijn en kerm een paar keer.

‘Weet u wat er aan de hand is?’ vraagt Robbert aan Vanessa.

‘Ik ga het arme beest meteen onderzoeken,’ antwoordt ze en ze reikt met haar hand naar mijn ogen. Ze doet alsof ze mijn oogleden opentrekt en met haar pen doet ze alsof ze met een lichtje in mijn ogen schijnt.

Oké, ze is goed. Met mijn ogen volg ik haar pen.

‘Ze reageert goed op het lichtje,’ mompelt Vanessa.

‘Wat kan het dan zijn?’ vraagt Wendy met een trillende lip.

Robbert legt een hand op haar schouder als steun. ‘Rustig maar schat, de dierenarts zal het wel weten.’

Zo schattig die twee.

‘Gaat mijn hondje dood?’ vraagt de onbekende jongen.

‘Ik weet het niet,’ stamelt Vanessa. ‘Ze heeft ontzettend pijn, dus misschien moeten we overwegen om haar te laten inslapen.’

Wacht, wat? Bitch, dat dacht ik niet. Ik hoest en spring dan blaffend van het bureau af. Ik hoest opnieuw en doe alsof ik iets uitspuug en wandel dan vrolijk blaffend naar de deur.

‘O, kijk nou!’ roept Wendy uit. ‘Ze was in iets aan het stikken, dat was alles!’

‘Hoera, ze leeft nog!’ roept de onbekende jongen.

‘Toch bedankt,’ zegt Robbert en hij geeft Vanessa een hand. Ze werpt een geïrriteerde blik mijn kant op.

‘Wroef!’ sluit ik de improvisatie af.

Eenmaal buiten het lokaal loopt Vanessa op me af. ‘Hé, eh, deed je dat expres?’

‘Sorry, wat?’ vraag ik.

‘Je zette me aan het einde gewoon voor paal. Wat voor dierenarts ben ik als ik niet eens zie dat een hond slechts aan het stikken is?’

‘Het is maar improvisatie,’ zeg ik sussend.

‘Sorry, je hebt gelijk. Ik wil zo graag de hoofdrol, dat ik het af en toe te perfect wil doen.’ Vanessa glimlacht naar me.

Even twijfel ik of ik nog wat ga zeggen over de opmerkingen die zij heeft gemaakt, maar ik laat het erbij zitten. Ze is Matts vriendin en ik heb geen zin om met haar in discussie te gaan. ‘Het is oké,’ zeg ik.

Vanessa omhelst me. ‘Je deed het in ieder geval heel erg goed bij de improvisatie. Ik ben benieuwd wie welke rol gaat krijgen!’

Daar heeft ze gelijk in: ik was een goede hond. En de duim die meneer Martens opstak na afloop doet me vermoeden dat hij het ook kon waarderen. Nu is het afwachten.

2

Fleur

‘Met een beetje geluk valt ze van een berg en zijn we er voorgoed vanaf.’

Ik grijns als ik de stem van mijn oma uit de woonkamer hoor komen. Ik zet mijn tas bij de trap en ga naar binnen. ‘Hé, mam. Hoi, oma Annie,’ begroet ik ze.

Mijn oma veert op. ‘Fleurtje, moppie,’ zegt ze enthousiast en ze omhelst me. Ze plant drie kusjes op mijn wangen.

‘Wie moet er van een berg vallen?’ vraag ik geamuseerd.

Antonia is de moeder van mijn moeder. Mijn zusje en ik noemen haar oma Annie en mijn vader noemt haar Tonnie. Op ons gezin na haat mijn oma zo’n beetje alles en iedereen in het leven en dat is erg vermakelijk voor ons. Ze kan namelijk geweldig klagen. Niet op zo’n manier dat je levensmoe wordt door er naar te luisteren, maar op een manier die maakt dat je een kaartje koopt voor de volgende voorstelling, omdat de tranen over je wangen lopen van het lachen.

‘Die zweverige knol van een buurvrouw van me.’ Mijn oma gaat weer zitten.

‘Zweverige knol?’ vraag ik met één wenkbrauw opgetrokken.

‘Daar gaan we weer,’ verzucht mam.

‘Nou, Sabine,’ richt mijn oma zich tot haar dochter. ‘Hoe zou je dat achterlijke mens anders noemen? Ze vreet sla en koolraap bij de vleet, ze heeft een broccoliknot die tot leven komt als je hem uit het oog verliest en ze zit als een soort vastgelopen grasmaaier te hummen in de achtertuin.’

Ik schiet in de lach. ‘En waarom moet ze dan precies van een berg vallen?’

‘Stel je eens voor dat je lekker wilt slapen, maar er zit iemand buiten een gesprek te voeren met de vogels. En dat niet alleen, nee, ze kwam laatst ook nog aan de deur om me een zelfgebakken mieriksworteltaart te brengen.’ Oma huivert.

‘Dat is toch vriendelijk van die vrouw?’ probeert mijn moeder.

‘Mens, ik ben toch geen konijn?’ kaatst mijn oma terug. ‘Hoe dan ook, ze vertelde me dat ze voor een maand naar Nepal gaat om te mediteren. Volgens mij zijn daar veel bergen, dus wie weet...’ Ze pakt de suikerpot en ik kijk geboeid toe hoe ze één, twee, drie, vier... vijf lepels suiker in haar kopje thee gooit.

Ik rol lachend met mijn ogen. We kunnen haar voortaan beter vragen of ze ook thee in haar suiker wil, in plaats van andersom. Ze doet dit elke keer en Matt moet er ook altijd zo om lachen.

Mijn moeder richt zich met een schok tot mij. ‘O! Fleur! Jeetje, ik zou het helemaal vergeten. Hoe ging je auditie vandaag?’

‘Wel goed,’ zeg ik weifelend. ‘Ik was alleen zo zenuwachtig. Ik hoop dat het genoeg is.’

‘Ach, moppie, dat zal vast goedkomen!’ zegt mijn moeder en ze klinkt nu net als Vanessa.

Over Vanessa gesproken... ‘Ik heb Vanessa ontmoet. Ze is nu officieel Matts vriendin. Ze deed ook auditie voor de musical.’

‘O, maar dat is leuk,’ zegt mam bemoedigend. ‘Dan heb je alvast iemand die je kent.’

‘Ik weet het niet,’ zeg ik. ‘Straks krijgt zij de hoofdrol en ik niet.’

‘Ach, schatje, het komt vast wel goed,’ zegt mijn moeder sussend.

‘En anders gaan we eens even goed met die Vanessa praten,’ vult mijn oma resoluut aan.

Mijn moeder en ik schudden ons hoofd en zeggen tegelijkertijd: ‘Dat lijkt me geen goed idee.’

Mijn oma haalt haar schouders op en sipt genoeglijk van haar thee.

***

Als ik boven ben, start ik mijn laptop op.

‘Fleur!’ klinkt er voor mijn deur, die nog geen seconde later met een zwiep open wordt gegooid. Een donkerblond meisje stormt mijn kamer in met een grijsharig hoopje in haar armen.

‘O, hé, Femke. Tuurlijk mag je binnenkomen, fijn dat je eerst even hebt geklopt,’ zeg ik sarcastisch en ik kijk naar mijn zusje.

‘Ik kan toch niet kloppen met Vladje in mijn armen?’ zegt ze zogenaamd verontschuldigend alsof dit allemaal de schuld is van Vladimir, onze Siberische kat. ‘Maar cut the bull shit,’ zegt ze voor ik kan reageren en ze springt met Vladimir in haar armen op mijn bed, die zich op zijn beurt vervolgens zo snel als hij kan uit de voeten maakt en de kamer verlaat.

‘Heb je alweer wat gehoord van je vriendjeeeee?’ Femke smeert het woord ‘vriendje’ uit, terwijl ze mij samenzweerderig aankijkt. Met haar veertien jaar zit Femke nu in de periode waarin vriendjes en verkering een onwijs spannend, nieuw gebied zijn en ze grijpt iedere kans aan om het erover te hebben.

‘O, Fem, alsjeblieft zeg. Hoe vaak moet ik het je nog zeggen? Hij is mijn vriendje niet!’ roep ik.

‘Maar jullie houden allebei van gamen en jullie chatten al weken via de privé-chat!’ Femke rolt over mijn bed.

‘Dat wil niet zeggen dat hij mijn vriendje is. Ik ken hem niet eens. Ik weet alleen dat hij hier in de buurt woont, maar hij wilt niet zeggen waar.’

De jongen op wie Femke doelt is iemand die ik online heb ontmoet bij een game die ik vaak met Matt en Casper - een goede vriend van Matt - speel. Lewis41 is de jongen met wie ik al een paar maanden via de chat contact heb en waar ik soms ook een game mee speel als Matt en Casper niet kunnen. We hebben een hoop dingen gemeen en we wonen allebei in de buurt van Utrecht, maar we durven geen van tweeën te vertellen waar we precies wonen. Niet alles op het internet is wat het lijkt, dus adressen worden niet gedeeld. Femke denkt dat hij óf een super hottie is, óf een catfish. Ik hoop eigenlijk dat ze er met allebei naast zit. Wat zou een super hottie in godsnaam met mij moeten?

‘Lewis, o, Lewis,’ kreunt mijn zusje en ik gooi mijn etui naar haar hoofd. Ze weert hem af en als reactie schiet ze in de lach.

‘Moet jij niet naar hockeytraining of zo?’ kaats ik terug. Mijn zusje is echt een talent als het gaat om hockey. Ze is aanvoerder van ons schoolteam en heeft de potentie om mee te trainen met het jeugdteam van het Nederlands hockeyelftal, al is het wachten nog op een scout. Haar droom is om het helemaal te maken in de hockeywereld en ik geloof echt dat ze dat in zich heeft. Ze zit nu in de derde klas vwo, die ze voor de tweede keer doet. Vorig schooljaar was ze te veel gefocust op haar hockeyprestaties, waardoor haar cijfers eronder begonnen te lijden. Al vond Femke het niet erg om te blijven zitten, want nu zit ze bij haar beste vriendin Aimée in de klas.

‘Nee, morgen,’ antwoordt ze. ‘Maar draai er eens even niet omheen. Heeft onze Lewis je iets gestuurd of niet?’

Met een zucht dubbelklik ik op het icoontje op mijn bureaublad en de game start op. De lijst met vrienden die online zijn verschijnt, met daarnaast de chat die me duidelijk maakt dat ik inderdaad een nieuw bericht heb van Lewis41. Ik voel kriebels in mijn buik als ik met een glimlach op het bericht klik.

‘Ik wíst het!’ giechelt mijn zusje als ze mijn reactie ziet. ‘Wat zegt hij?’

‘Waarom heb ik jou ooit verteld dat hij bestaat?’ vraag ik met een zucht. ‘Ga je het ooit laten rusten?’

‘Nooit, maar daar ben ik je zusje voor.’

‘Wat kwam je hier eigenlijk doen?’ vraag ik om van onderwerp te veranderen.

‘O,’ antwoordt mijn zusje alsof ze zich ineens realiseert dat ze niet alleen in mijn privéleven wilde snuffelen. ‘Aimée zei dat Matt nu een vriendin heeft, dus ik dacht ik kom even over haar roddelen.’

‘We gaan niet over Vanessa roddelen,’ zeg ik snel.

‘Dus de bitch heet Vanessa,’ zegt mijn zusje geïnteresseerd.

‘Ze is geen bitch, ze... valt best mee,’ zeg ik, maar ik twijfel aan mijn eigen woorden.

‘O, nee. Ik ken die blik. Spill the tea, sis.’ Ze gaat rechtop in bed zitten en kijkt me aan alsof we in een therapeutische sessie zijn beland en ze iedere gelaatstrek van mij wil meekrijgen.

Ik bijt op mijn lip, maar wat kan het voor kwaad? ‘Ik heb Vanessa vandaag voor het eerst ontmoet en ze was op zich oké, maar soms maakte ze rottige opmerkingen. Ze heeft ook auditie gedaan vanmiddag en...’

‘Je auditie!’ roept Femke uit. ‘Sorry, helemaal vergeten! Hoe ging het?’

‘Ja wel goed, denk ik. Mijn solo auditie ging in ieder geval wel goed. Vanessa deed ook auditie en we moesten samen met nog een paar anderen de groepsimprovisatie doen. Vanessa greep meteen de belangrijkste rol in het stuk en stelde voor dat ik de hond speelde.’

‘Dat deed ze niet!’ roept mijn zusje verschrikt uit.

‘Aan de andere kant: ik heb een steengoede hond neergezet.’ Ik haal quasi-nonchalant mijn schouder op.

Femke schiet weer in de lach. ‘Je hebt serieus de hond gespeeld?’ vraag ze.

Ik grijns. ‘Ja, ik laat me niet kennen. Een goede acteur kan iedere rol overtuigend spelen, zelfs die van een hond.’

‘Hoe reageerde Vanessa daarop?’

‘Die vond het natuurlijk niet zo leuk en volgens mij probeerde ze me toch nog de spotlight te ontnemen, maar het maakt ook niet uit. Ik heb haar horen oefenen op haar dialoog en ze is echt goed, dus ze zullen haar toch de hoofdrol wel geven.’

‘Dan zijn ze niet goed in hun hoofd,’ concludeert Femke. ‘Er is niemand zo gemotiveerd om de hoofdrol van Senta te spelen als jij.’

‘We hebben geen keuze in de rol die we toegewezen krijgen, dat weet je,’ reageer ik. Het is waar. We kunnen bij onze aanmelding aangeven of we een grote of kleine rol zouden willen en dan moeten we allemaal auditie doen met dezelfde dialoog. De regisseurs kijken dan wie zij geschikt vinden voor welke rol. Je doet dus niet auditie voor één specifieke rol en dat maakt het lastig. Ik weet dat de rol van Senta de hoofdrol is, dus daar ga ik voor.

Er gaat een telefoon over en ik zie Femke in de zakken van haar broek voelen tot ze haar mobieltje heeft gevonden. Enthousiast neemt ze op. ‘Aimée, hoi, O.M.G., weet je wat ik te weten ben gekomen over die Vanessa? Nee, niet Diva-nessa... O.M.G., je hebt gelijk! Dat is de perfecte bijnaam voor haar! Past helemaal bij hoe ze zich vandaag heeft gedragen...’

Ik schud wild ‘nee’ naar mijn zusje, maar ze wuift mijn reactie weg.

‘Ja, tuurlijk ga ik het je vertellen!’ Ze werpt samenzweerderig een blik op mij.

Ik spring op om haar telefoon af te pakken, maar Femke is sneller en ze rent mijn kamer uit, terwijl ze ondertussen vlug aan Aimée vertelt hoe mijn auditie is verlopen en wat Diva-nessa heeft gezegd.

Als de deur achter haar dichtvalt, gaat het geluid van haar wilde getetter over in een oase van rust en stilte. Ik ga weer op mijn bureaustoel zitten, draai me om naar mijn computerscherm en klik dan eindelijk op het berichtje dat Lewis me heeft gestuurd.

Heey, ben heel benieuwd hoe je auditie vandaag ging. Let me know!

Ik glimlach naar mijn scherm en een warme gloed gaat door mijn lichaam. Hij heeft gewoon onthouden dat ik vandaag mijn auditie had! Ik kijk naar het bolletje naast zijn profielfoto, maar die is grijs. Jammer, hij is niet online. Zijn profielfoto is die van een harig wit hondje. Ik moet nog steeds een keer vragen hoe dat hondje eigenlijk heet en of het zijn eigen hondje is. Ik stuur hem een berichtje terug.

Hé! Ik denk dat het wel goed ging, nu afwachten. Lief dat je eraan hebt gedacht! Ik heb bij de improvisatieopdracht een hele sterke hond neergezet, haha.

Ik lees mijn berichtje nog eens door en schrap dan toch de laatste zin. Een hond spelen, hij zal wel denken dat ik niet goed wijs ben. Er staan meerdere berichten in de groepschat met Matt en Casper. Ik klik erop.

HaveweMatt: Yo! Iemand zin in potje?

Casperdevegt: Hey, ja is goed. Fleur?

HaveweMatt: Fleurillllll, Fleurminator, Fli-Fla-Fleurtje?

Casperdevegt: We zien dat je online bent! Negeer ons niey.

Casperdevegt: niet*

HaveweMatt: Cas, we kunnen ff kort potje doen? Doet onze beroemde actrice straks mee.

Casperdevegt: Neuh, ze krijgt nog 1 minuut.

HaveweMatt: 59

HaveweMatt: 58

HaveweMatt: 57

FleurDelacour: Hé jongens, sorry! Ik ben er! Moest ff een irritant schepsel m’n kamer uit werken.

HaveweMatt: Ah, praat me niet van irritante schepsels. De beste vriendin van jouw schepsel loopt hier in mijn huis rond. Hoe ging je auditie?

Casperdevegt: O, LOL, dat bedoelde je met actrice. Doe je mee met de schoolmusical, Fleur?

FleurDelacour: Hahaha, Matt. En ja, auditie ging wel goed. Hoe vond Vanessa het gaan?

Casperdevegt: O, doet je girlfriend ook mee, ouwe hosselaar?

HaveweMatt: Ha-ha, Cas... Vanessa vond het goed gaan, maar ze was niet helemaal tevreden over de improvisatie geloof ik.

FleurDelacour: Hoe bedoel je?

HaveweMatt: Geen idee, heb haar alleen kort aan de telefoon gesproken. Ze komt straks. Maar, volgende week hoor je of je een rol hebt, toch?

FleurDelacour: Klopt... zenuwen!!!

Casperdevegt: Komt vast goed, ik heb alle vertrouwen in je!

HaveweMatt: Ouwe hosselaar... ;-)

Casperdevegt: Ha-ha... Doen we nog een potje of wat?

HaveweMatt: Doe nou niet alsof je nog meer te doen hebt in je leven dan gamen.

*Casperdevegt is aan het typen...*

FleurDelacour: Oké, jongens, klaar of niet ik start het potje NU!

3

Matt

Zweet parelt op mijn voorhoofd als ik - veel te fanatiek zoals altijd - met mijn machete door de bosjes ren, om mijn teamleden bij te staan in een intens gevecht. Uit het niets word ik echter besprongen en ik vloek en sla met mijn vuist op mijn bureau. Wild ram ik op een paar toetsen van mijn toetsenbord om terug te vechten en ineens heb ik gewonnen en is mijn belager dood. Verbijsterd staar ik naar het scherm, terwijl mijn teamleden ondertussen de basis van de vijand slopen en de melding verschijnt dat we het potje hebben gewonnen.

Casperdevegt: WTF gebeurde daar???

Fleurdelacour: OMG MATT HAHAHA. Ik dacht dat hij je zou afmaken. Goed potje, jongens!

HaveweMatt: Tja, wat kan ik zeggen? Ik heb dit team naar de overwinning gedragen.

Casperdevegt: LOL, waar was je dan toen we de basis gingen mollen?

HaveweMatt: Jullie moesten ook wat te doen hebben, ik ga niet alles doen.

Casperdevegt: Ha. Ha. Nog een?

Fleurdelacour: Yes!

Mijn kamerdeur gaat open en Vanessa komt binnen. Ze draagt een strakke skinny jeans en een strak wit T-shirt die mooi contrasteert met haar licht gebruinde huid.

‘Hey, you,’ zegt ze op verleidelijke toon en ik glimlach naar haar.

‘Hey, sexy.’ Ik geef haar een kus op haar mond en draai me dan terug naar het scherm.

HaveweMatt: Sorry guys, GF is er! Later.

Casperdevegt: Spelbreker!

Fleurdelacour: Veel plezier Mattie-slettie!

Ik sluit de game af en zet mijn computer uit. Vanessa zet haar schooltas naast mijn bed en gaat op mijn schoot zitten. Ze legt haar arm om me heen en geef me nog een kus.

‘Dus,’ zeg ik en ik geef haar een derde kus. ‘Hoe ging het vandaag met je auditie? Ik wil er graag meer over horen.’

Ze woelt met haar vingers door mijn zwarte krullen en ik geniet van haar aanraking. Dan zucht ze. ‘Het ging wel goed, denk ik, maar de improvisatie was gewoon niet zo leuk.’

‘Wat dan?’ Ik knijp in haar bil en ze giechelt.

‘Nou, gewoon. De kwaliteit van een improvisatie hangt af van het acteertalent van de mensen met wie je speelt. Ik denk dat de improvisatie beter had gekund.’

‘Niet iedereen is zo goed als jij,’ zeg ik en ik geef haar een kus op haar wang.

‘True,’ geeft ze lachend toe, ‘maar sommige mensen kunnen echt moeilijk doen. Ik probeerde het gewoon in goede banen te leiden en dan werkt niet iedereen mee.’

‘Het is wel een improvisatie, hè?’ breng ik haar in herinnering. ‘Er is geen script, dus er is geen goed of fout.’

‘Dat weet ik ook wel,’ zegt ze snel. ‘Ik had gewoon een heel leuk idee en... Fleur dwarsboomde dat een beetje.’ Ze bijt op haar lip. Ik vind haar zo sexy als ze dat doet.

‘Wacht, Fleur? Hoe bedoel je?’ Fleur is niet iemand die een ander dwarsboomt.

‘Ik had het idee dat zij de rol van de hond op zich kon nemen, want daar draaide de hele scène om, dus ik dacht ik gun haar de spotlight, maar ze reageerde meteen beledigd.’

‘Ik zou denk ik ook niet heel enthousiast reageren als iemand zegt dat ik de hond moet zijn. Ik bedoel wat heb je dan aan tekst en zo?’

‘Het gaat juist niet om de tekst bij acteren, schat. De hond was de sleutelpositie, dus die opperde ik haar. Uiteindelijk ging ze er gelukkig in mee, maar ze bleef me tegenwerken. Ik was de dierenarts en zij werd als heel ziek hondje binnengebracht. Ik heb haar onderzocht en ik wilde er een emotionele draai aan geven, door te zeggen dat ze het mogelijk niet zou halen. Ze kon dan zo’n sterke performance neerzetten, maar ineens deed ze alsof ze springlevend was en liep ze weg. Regel één van improvisatie: ‘nee’ bestaat niet! Het was gewoon zo lullig, ik stond zo erg voor schut.’

‘Dat zal best meevallen, het ging om een klein -.’

‘Nee, Matthew, het was echt lullig. Ze grijnsde daarna ook naar me, bijna alsof ze me expres naar beneden wilde halen.’

Ik zucht diep. ‘Nessie, ik denk dat je het verkeerd begrepen hebt. Fleur zou zoiets nooit doen.’

‘Zei jij niet dat Fleur ooit heeft geroepen dat ze alles zou doen voor een hoofdrol?’ kaatst Vanessa terug.

‘Eh, ja, weet ik veel. Fleur kan erg overtuigend zijn als het gaat om iets wat ze graag wil.’

‘Dat is wat ik bedoel. Ik vind haar echt aardig en ik doe mijn best om haar de spotlight te gunnen, maar dat voelt gewoon niet helemaal wederzijds.’

Ik wrijf over Vanessa’s bovenbeen. ‘Laat het gewoon even rusten, misschien komt er nog duidelijkheid in waarom Fleur deed wat ze deed.’

‘Ik hoop gewoon dat ik de hoofdrol krijg,’ zegt Vanessa met een pruillip.

‘Dat ga je zeker krijgen, je bent geweldig,’ zeg ik en ik zoen haar. Ze slaat haar armen om mijn nek en trekt me tegen zich aan. ‘Tijd om ergens anders aan te denken?’ vraag ik tussen het zoenen door en ze knikt gretig. Ik til haar al zoenend op, loop naar mijn bed en laat haar zacht erop vallen. Ik klim bovenop haar en kijk haar liefdevol aan.

Tijd om ergens anders aan te denken.

***

Als Vanessa na het eten naar huis is, plof ik neer op mijn bureaustoel. Ik dubbelklik op het icoontje van het videobewerkingsprogramma en mijn laatste project opent automatisch. Samen met Casper heb ik een YouTube-kanaal genaamd DeVegtStunts. Casper is erg goed in freerunnen, stunts op zijn BMX, stunts op zijn skateboard en nog veel meer. Ik ben zijn vaste cameraman en ik zorg altijd dat zijn stunts op een toffe manier worden vastgelegd en worden bewerkt. Het is mijn grote droom om later als cameraman bij actiefilms te mogen werken. Het enige probleem is dat mijn ouders hier nog niets van weten, maar ik nu al weet dat ze het er niet mee eens zullen zijn.

Ik zucht en speel de video vanaf het begin af. ‘Hey, ik ben Casper en je kijkt naar DeVegtStunts! We staan vandaag bij de half pipe met mijn goede vriend skateboard en ik ga weer een paar stunts laten zien!’ Casper tikt in de video tweemaal op zijn helm. ‘Wel met bescherming, natuurlijk,’ zegt hij in de video en hij geeft een knipoog naar de camera.

Speaking of the devil. Mijn telefoon gaat en ik zie dat het Casper is. ‘Yo, maat,’ zeg ik als ik de telefoon opneem.

‘Hey, gast, hoe staat het ervoor met de video?’

‘Ben er net weer aan gaan zitten,’ antwoord ik. ‘Half uurtje en dan is hij klaar om te uploaden!’

‘Nice!’ klinkt Caspers stem enthousiast. ‘Ik ga dan eerst nog even langs m’n oma, app me maar als je hem online hebt gezet. Ben echt benieuwd hoe die backside heel flip erop staat.’

‘Die is echt meesterlijk!’ roep ik enthousiast uit. Casper kan een hoop gave trucs, maar het blijft fascinerend om te zien. ‘Doe de groeten aan je oma.’

‘Doe ik, later gast,’ zegt Casper.

‘Yes, later.’ Ik hang op en besteed het volgende half uur aan het afronden van de video en app dan Casper om hem te laten weten dat de video online staat. Hij stuurt direct drie duim-emoticons en een smiley met een zonnebril op terug als reactie.

‘Het is echt niet eerlijk!’ hoor ik Aimée op de gang roepen. ‘Nee, Fem, ik ga dus echt niet elke dag maandverband dragen, dat zit zo niet comfortabel. Ja, dat zei ik dus ook! Jij begrijpt me.’

Ik grinnik. Aimée heeft voor het eerst haar maandelijks ongemakje gekregen en ze loopt al drie hele dagen erover te zeuren tegen Femke. Ik loop naar de deur en doe hem grijnzend open.

Aimée is inmiddels bovenaan de trap en draait zich om naar mij. ‘Wacht even Fem, m’n broer staat me weer idioot aan te staren.’ Ze houdt haar telefoon van haar oor af. ‘Wat moet je?’

‘Hey, crime scene,’ zeg ik gekscherend tegen haar.

‘Hou op met die bijnaam, dat is niet leuk!’ roept ze gefrustreerd uit. ‘Als je ook maar enig idee had van wat een meisje elke maand moet doormaken zou je het niet wagen om me te vergelijken met een bloederig tafereel uit een of andere misdaadserie.’

Dit vind ik zo leuk aan Aimée. Ze hapt altijd, maar ze is niet op haar mondje gevallen.

Ze brengt de telefoon weer naar haar oor. ‘Ja, hij zegt het weer. Hij is dus echt niet grappig, al vindt hij zelf van wel.’ Ze draait zich om en loopt richting haar kamer. ‘Nee, tampons zijn ook niet chill. Dat doet best pijn hoor, want ik heb echt droge lippen,’ klaagt Aimée en precies op dat moment komt mijn vader zijn slaapkamer uit. Hij moet dat laatste gehoord hebben.

‘Ach, moppie toch,’ zegt mijn vader medelevend. ‘Ik heb daar dus ook last van... Dat komt echt door het koude weer. Je moet wat meer gaan drinken en er Vaseline opsmeren, dan ben je binnen no-time van je droge, schrale lippen af.’

Aimée kijkt onze vader met grote ogen aan en ik schiet in de lach. Hij heeft duidelijk gemist om welke lippen dit gesprek ging.

Pap staart naar mij en vraagt zich zichtbaar af welke grap hij precies mist. Daarna kijkt hij weer naar Aimée, die ietwat beschaamd en vol ongeloof haar hoofd schudt naar pap. Haar lichtbruine krullen dansen hierbij sierlijk om haar hoofd.

‘Jij mist echt volledig de picture hier.’ Aimée stormt haar slaapkamer in. ‘Drama! Het leven is één groot drama!’ roept ze en dan gooit ze haar deur dicht.

Pap kijkt me verward aan en ik haal mijn schouders op. ‘Meiden,’ verzucht hij en hij geeft me een tik tegen mijn schouder. ‘Gelukkig heb ik nog wat mannelijke versterking in huis.’

Ik grinnik. ‘Zeker, pap. We moeten elkaar steunen in dit huis vol vrouwelijke perikelen.’

‘Zo mag ik het horen, jongen. Zeg, heb je al een beetje nagedacht over welke opleiding je wilt gaan volgen als je dit jaar je middelbare school vaarwel zegt?’

Mijn glimlach verdwijnt sneller dan suiker in de thee bij de oma van Fleur. ‘O, eh, nee,’ lieg ik. ‘Ik weet nog niet wat ik wil gaan doen.’

‘Als je wilt kunnen we wel samen ervoor gaan zitten binnenkort. Er zijn genoeg interessante studies waarbij je ook nog veel baankans hebt.’

‘Ja, kunnen we doen,’ mompel ik instemmend.

‘Laat maar weten, kanjer.’ Hij knijpt in mijn schouder en loopt dan al fluitend de trap af.

Ik ga weer achter mijn bureau zitten. Zal ik pap en mam vertellen dat ik de opleiding Regisseur op het oog heb? Dat dat is wat ik meer dan alles zou willen worden? Voorlopig nog maar niet, besluit ik. De inschrijfdeadline voor een opleiding is in mei, en dat is nog ruim een half jaar verder. Het heeft geen haast.

Door een appje van Casper hervindt mijn glimlach zijn plek op mijn gezicht.

Gast!!! Meesterlijke video, serieus! Ik vermoord je als je hier niet je werk van gaat maken later, je bent echt een talent. De hoek, de effecten... TA-LENT!

Zeus blaft en ik aai hem, terwijl mijn ogen keer op keer over dat ene woord glijden.

Talent.

4

Fleur

Er is helaas niet voor iedereen een rol weggelegd in onze schoolmusical.

Nog voor mijn brein heeft geregistreerd wat mijn ogen lezen, ben ik al in shock. Wacht, wat? Bedoelen ze... Ik lees snel verder.

Maar voor jou wel! Ha ha, daar hadden we je even te pakken, hè? Wij vonden jouw auditie sterk en zien duidelijk welke rol jij zal gaan vervullen. Dinsdagmiddag (morgen dus!) om 16:00 is er in de kleine aula een samenkomst met alle acteurs en actrices die de musical: ‘De Vliegende Hollander’ tot een succes zullen maken! Zorg dus dat jij erbij bent, want dan maken we alle rollen bekend. We zullen ook al gelijk scène één doornemen, om alvast te proeven hoe het straks elke dinsdag gaat zijn. Tot dan! Lieve groet, Roxan Nieber en Freek Martens, regisseurs.

Een gil ontsnapt aan mijn keel en ik spring enthousiast op van mijn bureaustoel, waardoor Vladimir met een plof van mijn schoot valt. Hij kijkt me chagrijnig aan en verkast naar mijn bed, om door te gaan met zijn schoonheidsslaapje.

‘Ik ben door!’ schreeuw ik en dan bedenk ik me dat het maandagmiddag is en er nog niemand thuis is. Femke is bij haar hockeytraining en mijn ouders zijn nog aan het werk. Mijn vader werkt de laatste tijd steeds over op maandag, dus hij zal helemaal lang op het nieuws moeten wachten.

Het is echt zo’n anticlimax als je iets leuks te delen hebt en je helemaal alleen bent met je leuke nieuws. Ik app Matt en vraag hem of hij weet of Vanessa ook door is. Ik verwacht het wel, al hoop ik ergens toch van niet. Ik ben benieuwd wie er allemaal door zijn van degenen met wie ik de improvisatieopdracht deed. Ik dubbelklik op de game-chat met Lewis41 en deel met hem mijn grote nieuws.

Fleurdelacour: IK KREEG NET MAIL VAN SCHOOL, IK BEN DOOR! IK ZIT IN DE SCHOOLMUSICAL!

Lewis41: YEAH! Ik wist het! Gefeliciteerd, wat gaaf!

Fleurdelacour: Ik ben zo benieuwd welke rol ik krijg.

Lewis41: Eh, de hoofdrol natuurlijk!

Fleurdelacour: Dat weet ik niet hoor, maar ik hoop wel een beetje op een grote rol. Straks krijgt de vriendin van mijn beste vriend de hoofdrol...

Lewis41: Dan sporen ze niet op jouw school.

Fleurdelacour: Hebben ze bij jou op school eigenlijk een schoolmusical?

Lewis41: Ja, ik geloof het wel, maar ik houd me er niet zo mee bezig.

Ik geloof het wel? Hoe kun je niet afweten van het bestaan van een schoolmusical? Dat is de highlight van het schooljaar! Niet voor iedereen, dat blijkt maar weer.

Fleurdelacour: Snap ik, niet veel jongens willen meedoen aan de schoolmusical. Wat houdt jou dan zoal bezig op school?

Lewis41: Beetje voetballen met de jongens en gamen natuurlijk.

Fleurdelacour: Ah, ja. Zeg, ik zit me nu al een tijdje af te vragen of dat jouw hondje is op je profielfoto.

Fleurdelacour: Hallo?

Fleurdelacour: Sorry als ik iets verkeerd heb gezegd, ik was gewoon nieuwsgierig. Je hoeft het me niet te vertellen.

Lewis41: Sorry, de telefoon ging. Ja, dat is mijn hond.

Fleurdelacour: Hoe heet hij/zij?

Lewis41: Hij heet Bobby.

Fleurdelacour: Wat schattig.

Lewis41: Wel even iets anders dan een kat, hè? Haha!

Fleurdelacour: Hoe weet jij dat ik een kat heb?

Fleurdelacour: ?????? Stalker!

Lewis41: LOL, gokje. Ik krijg echt de indruk van jou dat je een kattenpersoon bent. Niet dan?

Fleurdelacour: Ja, klopt. Mijn kat heet Vladibir.

Fleurdelacour: Vladimir*

Lewis41: Wat een geweldige naam!!

Mijn telefoon gaat. Het is Matt.

Fleurdelacour: Het nieuws verspreidt zich snel, ik ben populair aan het worden. Ik ga even iedereen te woord staan, spreek je later!

Lewis41: Later, Fleur! En nogmaals gefeliciteerd! X

Fleurdelacour: xx

Ik straal als ik de ‘X’ lees die Lewis me heeft gestuurd en neem dan snel de telefoon op. ‘Matt, hé!’

‘Gefeliciteerd!’ roept Matt door de telefoon heen.

‘Bedankt!’ roep ik terug. ‘Weet je al iets van Vanessa?’

‘Ja, Vanessa is ook door!’ roept Matt trots. ‘Hoe leuk is dat?’

‘Leuk,’ stem ik in, maar ik vrees een beetje voor mijn hoofdrol.

‘O, ik moet alweer ophangen, Fleurtje. Vanessa loopt net binnen. Nogmaals gefeliciteerd, echt heel gaaf, zeg!’

‘Bedankt,’ herhaal ik met mijn stem als een vastgelopen bandje. Als Matt opgehangen heeft is iets van mijn triomfantelijke bui ingestort. Tuurlijk gun ik Vanessa de hoofdrol ook. Ik heb gezien hoe ze speelt en ze zou heel erg geschikt zijn, maar ik zou het zelf gewoon ook graag willen. Het zal moeten wachten tot morgen. Ik bel mijn oma. ‘Ha, oma Annie!’ roep ik enthousiast.

‘Lieverd, wat fijn om je stem te horen! Bel je waarvoor ik denk dat je me belt?’

‘Daar bel ik voor! Ik ben door!’

‘Och, meisje, wat vind ik dat leuk voor je! Ha, wat fijn!’ Mijn oma klinkt zo enthousiast en dat doet me echt goed. ‘Kom je binnenkort even lekker een koekje eten en een kopje thee drinken? Dat zou ik gezellig vinden.’

‘Dat wil ik zeker! Morgen hoor ik welke rol ik krijg. Zal ik in de avond langskomen?’ stel ik voor.