Hotel in de wolken

Mel Hartman

HOTEL IN DE WOLKEN

Jeugd

Eerste druk: 24 maart 2022

© 2022 Mel Hartman

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510225

NUR-code: 283

Voor alle kleine en grote kinderen die zich verwonderen over de kleine en grote magische gebeurtenissen die het leven ons iedere dag geeft.

Wie is wie?

Hella

Grote zus van Serge

Vader: Kenny, moeder: Serena

12 jaar

Houdt van lezen, waterpolo en zwemmen

Serge

Kleine broer van Hella

Vader: Kenny, moeder: Serena

7 jaar

Houdt van computerspelletjes

Willy

Heeft geen broers of zussen

Vader: Alan, moeder: Barbara

12 jaar

Houdt van eten en vooral zoete dingen

Andy

Grote broer van Maggy

Vader: Eric, moeder: Patsy

14 jaar

Houdt van dieren, lezen en muziek

Maggy

Kleine zus van Andy

Vader: Eric, moeder: Patsy

10 jaar

Houdt van dieren en dansen

Wat gebeurde er vooraf?

Hella gaat met haar broertje en ouders op vakantie, maar onderweg worden ze door een storm overvallen. Gelukkig zien ze een bord langs de weg waarop staat:

Het Rotshotel

Een verrassend familiehotel

(ouders ook welkom)

Ze besluiten de nacht in dit vreemde hotel door te brengen waar nog twee gezinnen zijn gestrand. Alles lijkt normaal tot het hotel van de grond loskomt en de lucht in schiet.

En dan verdwijnen ook nog eens zomaar alle ouders.

Een enge hotelreceptionist verschijnt en zegt: ‘Het spel kan beginnen.’

Maar wat voor spel is het? Wat zijn de regels? En zullen ze door mee te spelen hun ouders terugvinden?

De kinderen komen al gauw in allerlei gevaarlijke situaties terecht. Ze moeten hun angsten onder ogen zien voor ze verder kunnen. Bij iedere overwinning zakt het hotel een beetje. Ze denken dat ze het spel hebben uitgespeeld, maar nog steeds hebben ze hun ouders niet teruggevonden. Uiteindelijk lukt het ze het spel te winnen en vinden ze hun ouders terug, al is het niet in een situatie die ze hadden verwacht.

Hun ouders zitten gezellig in een grote zaal te eten en te kletsen. Voor hun gevoel zijn de kinderen slechts tien minuten weggebleven. Ze herinneren zich ook niet meer dat het hotel de lucht in vloog en geloven de verhalen van de kinderen niet. De muren van de zaal hangen vol met schilderijen van ouders met hun kinderen. Er zitten duidelijk heel oude afbeeldingen tussen, maar ook nieuwe. De kinderen vermoeden dat het allemaal gezinnen waren die ooit in het hotel gevangen hebben gezeten en de testen hebben moeten doorstaan, net als zij. Ze ontdekken dat het hotel oeroud is en dat het Keltische symbool een belangrijke betekenis in het spel heeft.

En dan verdwijnen de ouders voor een tweede keer! Door de vloer heen zien ze hun ouders praten met de enge receptionist. Hij zegt nogmaals: ‘Het spel kan beginnen.’ Want het hotel is nog niet tevreden, het spel begint opnieuw, maar nu moeten hun ouders de beproevingen doorstaan.

De kinderen kunnen er niks tegen doen, de deur van de zaal zit op slot. Moedeloos en hulpeloos gaan ze aan de tafel zitten en eten van al het lekkers dat op tafel staat.

Maar de lekkernijen laten hen vergeten dat hun ouders verdwenen zijn en ook alle vreemde gebeurtenissen van de afgelopen dag herinneren ze zich niet meer.

Zullen de kinderen en hun ouders voor altijd in het hotel gevangen zitten?

Hoofdstuk 1

De kinderen zitten in de grote eetkamer van het hotel, omringd door schilderijen van gezinnen die door de geschiedenis heen in het hotel verbleven. Op de tafel staat een feestmaal voor wel honderd mensen. Taarten in alle vormen en smaken, knapperige aardappeltjes, hamburgerbroodjes die te groot zijn om met één hand beet te pakken, zuurtjes en gummibeertjes in een enorme schaal, romige koffiebroodjes, tomatenpartjes in een kruidige dressing. Het buffet is eindeloos.

Hella likt de saus voor de zoveelste keer van haar vingers af. Ze kijkt naar de anderen, die net als zij van al het lekkers genieten. Haar broertje, Serge, kent ze natuurlijk. Dat is nogal wiedes. Maar hoewel ze de andere kinderen, Willy, Andy en Maggy, nog maar net heeft ontmoet, heeft ze toch het gevoel dat ze hen kent en ook heel erg graag mag. Normaal is ze niet zo goed met namen en duurt het een tijdje voor ze die onthoudt, en toch weet ze hoe de andere kinderen heten.

Ze herinnert zich dat ze allen met hun ouders in dit hotel aankwamen, schuilend voor een hevige storm. En het volgende moment... Dat is een beetje wazig, maar ze denkt dat ze door de receptionist naar dit restaurant werden gebracht. De ouders zijn nu de koffers naar de kamers aan het brengen. Toch? Dat lijkt haar wel zo logisch. Waarom kan ze zich dan niet herinneren dat ze dat zouden doen? Het lijkt alsof die gebeurtenis haar in werd gefluisterd, meer niet.

Ah, absurd, denkt Hella, en ze neemt nog een stukje notenchocolade. ‘Ik hoop dat onze ouders niet te lang bezig zijn met inchecken, zo missen ze al het lekkers.’

Willy leunt tevreden en met zijn handen op zijn buik achterover. ‘Ik kan niet meer, ik zit propvol. Nee, dat is niet waar.’ Willy giechelt. ‘Ik heb nog ruimte zat.’ Hij pakt een kippenbout van de schaal en hapt erin. ‘Hmmm, het is te lekker om te weerstaan.’

Maggy, die naast hem zit, eet een gevulde koek met chocolade. Haar mond en kin zitten onder de poedersuiker. ‘Volgens mij heb ik er al tien op!’

Willy propt een paar bonbons in zijn broekzakken.

‘Willy! Waarom doe je dat?’ vraagt Hella. ‘Zo gaan ze smelten, joh.’

Willy trekt zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Ik ben bang dat ik honger ga lijden. Ik wil wat reserve hebben.’

Andy schiet in de lach. ‘Reserve? We krijgen dit nooit allemaal op! Er ligt hier genoeg voedsel voor tien jaar.’

Willy trekt zijn schouders op. ‘Zeg, vraagje: hoe komt het dat we elkaar kennen? Ik weet hoe jullie heten en het lijkt... Ik weet het niet.’

‘Alsof we elkaar al langer dan vandaag kennen,’ vult Hella aan.

Willy knikt.

‘Ja,’ zegt Maggy. ‘Dat is vreemd. Jullie komen me heel bekend voor en toch weet ik zeker dat ik jullie nooit eerder heb ontmoet.’

Serge volgt Willy’s voorbeeld, maar hij houdt het bij mandarijntjes. Hij propt er zoveel mogelijk in zijn jasje. ‘Maakt niet uit, toch? Zolang we maar eten hebben. Ik vind het verschrikkelijk om honger te hebben. Willy heeft gelijk.’

‘Broertje,’ zegt Hella. ‘Je bent gek. Op wat we hier allemaal opeten kunnen we een winter overleven.’

‘Ik hou niet van de winter,’ zegt Maggy, dan trekt ze een bedenkelijk gezicht. ‘Vreemd, ik weet niet eens of het winter of lente is.’

Andy kauwt op een paar knapperige frietjes; de lekkerste die hij ooit heeft gegeten. ‘Sta dan op en kijk door het raam, zusje. Trouwens, dat is niet het meest bizarre. Hoe komt het dat je je niet met al je speelgoed omringt?’

Maggy kijkt Andy even geschrokken aan. ‘Ik mis mijn beren niet eens.’

‘En ik mijn iPad niet,’ zegt Serge op een toon alsof hij net verschrikkelijk nieuws heeft gekregen.

Hella fronst haar voorhoofd. ‘Ik weet ook niet welk seizoen het is, niet eens welke maand. Is dat niet raar? Dat is toch iets wat ik zou moeten weten.’

Willy, Serge en Andy hebben er ook het raden naar.

Maggy staart naar de vele, hoge ramen. Ze verraden niet wat er buiten gaande is. Ze ziet slechts de pikdonkere nacht en ze hoort de kraaien langs de ramen scheren. Of zijn het raven? Ze weet het verschil niet zo goed. Ze wil opstaan en kijken wat er buiten het hotel is, maar ze doet het niet. Ze zit net zo goed en ze heeft geen zin om al dat lekkers de rug toe te keren.

‘Nou?’ dringt Andy aan. ‘Ga je nog kijken?’

Maggy kijkt hem boos aan. ‘Stop met zeuren, broer. Als je zo nieuwsgierig bent, waarom ga je dan niet zelf kijken?’

Andy wil daarop antwoorden, maar eigenlijk heeft ze gelijk. Waarom doet hij het zelf niet? Hij grijpt de twee leuningen van de stoel beet, richt zich een beetje op, maar ploft dan weer neer. ‘Geen zin,’ zegt hij. ‘Mij kan het niet schelen wat voor weer of welk seizoen het is.’

Hella vraagt aan Andy: ‘Kun je of wil je niet opstaan?’

Andy kijkt haar verbaasd aan. ‘Natuurlijk kan ik het. Wat is dat voor vreemde vraag?’

‘Nou, doe het dan,’ spoort Hella aan, maar zelf heeft ze er ook geen zin in. Hoe komt dat toch? Waarom wil ze de tafel niet verlaten, zelfs maar voor even?

‘Chill, Hella.’

Chill? Ze noemt hem in gedachten Chill-Andy. Hella schudt haar hoofd. Hoe komt ze daar nou bij?

‘Wat zei je?’ vraagt ze.

Andy gromt een antwoord en gaat verder met eten; er lonkt een zoete frambozentaart.

Hella hapt in een knapperige rode appel en kijkt naar een raam. Een kraai landt op de raamdorpel en staart met zijn kleine, zwarte oogjes naar binnen. Hella heeft het gevoel dat de vogel haar recht aankijkt, wat uiteraard absurd is. Hij tikt een paar keer met zijn snavel op het glas.

Tiktiktik.

‘Wat een vreemde vogel,’ zegt Serge. ‘Wil hij naar binnen?’

‘Misschien heeft hij honger.’ Willy wil erheen lopen, maar pfff, hij zit zo vol.

Opnieuw tikt de vogel met zijn bek op het raam, driemaal snel achter elkaar.

Tiktiktik.

Hella merkt iets op. ‘Het is telkens drie keer.’

‘Zal wel toeval zijn,’ zegt Andy met een mond vol slagroom.

Er strijkt een kriebel langs Hella’s nek, de haartjes staan rechtovereind. Er daagt haar iets en het lijkt belangrijk. ‘Drie keer,’ zegt ze peinzend. ‘Drie.’ Ze neemt een hap uit een sappige perzik. ‘Ah, inderdaad, toeval,’ besluit ze. Toch heeft ze het gevoel dat ze iets mist, dat ze allemaal iets vergeten zijn.

Hella kijkt naar de kraai. ‘Wat wil je ons vertellen, meneer de kraai?’

Serge schiet in de lach. ‘Haha, zus, kraaien kunnen toch niet praten!’

Hella werpt hem een vuile blik toe en schrikt op wanneer de kraai weer drie keer, maar dan harder, op het raam tikt.

TIKTIKTIK.

Hoofdstuk 2

‘Wat heeft die kraai toch,’ zegt Hella, maar ze is er niet echt in geïnteresseerd. Ze pakt een bord en laadt het vol met puree, dan een ander bord met gegrilde worstjes en nog een derde... De drie borden staan voor haar, drie perfecte cirkels. Cirkels, denkt Hella, drie cirkels.

Andy grinnikt. ‘Je kijkt naar die borden alsof er een raadsel op staat.’

‘Hé,’ zegt Hella verstrooid. Ze kijkt op. ‘Wat zei je nou? Raadsel?’

‘Zei ik dat?’ Andy bijt op zijn onderlip. ‘Ik kan me niet meer herinneren dat ik het over een raadsel had.’

‘Het is letterlijk twee seconden geleden,’ zegt Hella.

Andy trekt zijn schouders op. ‘Zal wel dan.’

Hella kijkt naar de andere kinderen. Willy blijft maar kippenboutjes naar binnen schrokken. Willy was altijd al hebberig en heeft vaak honger. Hella schrikt. Waarom denkt ze dat? Hoe komt ze daar nou op? Haar blik glijdt naar Maggy die naar een zoveelste tompoes graait. Haar handen en haar mond zitten onder de chocolade. Ze lijkt wel een clown. Dat kan ze haar beter niet vertellen, want Maggy is bang voor clowns. Hella fronst en zucht. Weer zo’n vreemde gedachte.

Al dat eten, en dat slechts voor drie gezinnen. Is dat normaal voor een hotel? Hella vraagt zich ook af waar de andere gasten zijn.

Serge krijgt maar niet genoeg van de zoete limonade en de fruitschaal. Zijn handen blijven ritmisch van het eten naar zijn mond gaan, bijna als een robot. Bijna als de receptionist. Waarom herinnert Hella zich dat wel en kan ze zich de man niet voor de geest halen?

Andy heeft de kom met frieten naar zich toegeschoven en hoewel hij het ene na het andere frietje in zijn mond schuift, blijft de kom even vol. Er klopt hier iets niet, denkt Hella, maar zodra ze het denkt, is de gedachte alweer vervlogen. Net als de kraaien, net als... Ze kijkt weer naar de borden voor haar. Drie ronde borden, drie ronde borden... Drie cirkels die deels in elkaar zitten. Waarom kan ze haar gedachten niet vasthouden? Ze reikt met haar hand naar een worstje, maar trekt hem dan terug. Ze weet niet wat haar bezielt, maar...

‘Stop met eten,’ zegt ze.

De anderen horen haar niet of negeren haar, dus zegt ze iets harder: ‘Stop met eten.’

‘Hm?’ Andy kijkt haar van opzij aan. ‘Zei je iets?’

‘STOP MET ETEN.’

Van schrik vallen de frietjes uit Andy’s mond en laat Maggy een tompoes op de vloer vallen. ‘Mijn soesje! Kijk nou toch!’ Ze raapt het op en stopt het alsnog in haar mond.

Serge geeft een gil en Willy verslikt zich bijna in een stukje kip. Hij kucht en loopt rood aan en spuugt het stukje uit. Het belandt midden in het citroenijs.

‘Ieuw,’ zegt Maggy. ‘Daar kunnen we dus niet meer van eten.’

‘Zeg, zus,’ zegt Serge. ‘Wat heb jij nou?’

Willy kijkt haar boos aan. ‘Wat roep je hard! En waarom zouden we moeten stoppen met eten?’

Hella doet haar mond open en dan weer dicht, want ze heeft hier geen antwoord op. Het was gewoon een ingeving.

‘Hella?’ vraagt Andy. ‘Waar denk je aan? Je hebt je denkgezicht opgezet.’ Dan trekt hij zijn wenkbrauwen op. ‘Waarom zei ik dat?’

Waar dacht ze aan? Hella schudt met haar hoofd alsof ze zo haar hersenen weer op de juiste plek kan krijgen. Ze weet het niet meer.

Hella ziet de starende blikken van de anderen op haar gericht. ‘Waarom kijkt iedereen naar me?’

‘Omdat je...’ Andy fronst zijn voorhoofd. ‘Omdat je... Ik weet het niet meer.’

‘Er ligt slagroom op de grond,’ jammert Maggy. ‘Wie heeft dat gedaan? Zo zonde!’ Ze knielt op de vloer en likt het op.

Willy grinnikt en geeft Maggy een zachte por. ‘Kom op zeg, Maggy, je hebt nog een hele kom vol. Laat liggen. Het is echt vies wat je doet, al zou ik het eerlijk gezegd ook doen.’

Maggy glimlacht. ‘Je hebt gelijk, Willy, ik ben hebberig.’

‘Niet erg, ik was vroeger ook zo.’

Maggy vraagt: ‘Nu niet meer dan?’

Willy kijkt even verschrikt, wat Hella maar vreemd vindt, en zegt dan: ‘Nee, ik... Er is iets gebeurd waardoor ik...’ Hij kijkt naar het plafond, alsof daar het antwoord te vinden is en grijnst dan. ‘Ah ja, op dit moment ben ik wel weer lekker hebberig.’ Zijn hand gaat naar de vla. ‘Jij ook, Maggy?’ Hij reikt haar de schaal aan.

Maggy schept wat vla op haar bord.

Serge zegt: ‘Ik zou nooit van de vloer eten.’ Hij trekt zijn mond scheef. ‘Nee, dat is een leugen, ik zou het wel doen.’

Hella ziet dit allemaal gebeuren en vindt het eigenlijk wel fijn dat iedereen zo goed met elkaar kan opschieten. Dat was niet altijd het geval. En opnieuw gaat er een alarmbel bij Hella af.

De kinderen schranzen verder, behalve Hella.

Ze kijkt naar de drie borden.

De kraai tikt opnieuw drie keer op het raam.

Tiktiktik.

Het kost haar ontzettend veel moeite en wilskracht, maar Hella staat op en loopt naar het raam toe.

Hoofdstuk 3

De anderen hebben niet eens gemerkt dat Hella opgestaan is. Ze blijven maar eten en eten. Hella voelt dat de tafel aan haar trekt, dat hij wil dat ze weer gaat zitten, maar ze kan de drang weerstaan. Zo vreemd, denkt ze, het is alsof ik tegen een hevige wind in loop. Enerzijds wil ze dolgraag naar de kraai toe en anderzijds rent ze het liefst weer naar haar stoel om van al het lekkers te smullen. Hoe dichter ze bij het raam komt en hoe verder van de tafel ze is, hoe meer ze zich dingen afvraagt.

Hoe komt het dat ik niet vol zit, terwijl ik toch echt al heel veel heb gegeten, wel honderd keer zoveel als normaal?

Hoe komt het dat iedereen maar blijft eten?

Hoe komt het dat ik dingen meteen vergeet?

En ze herinnert zich nog meer.

Waarom wilde ik dat iedereen stopte met eten?

Ze draait zich om naar de tafel. We zijn net varkens, denkt Hella, schranzende varkens die maar van geen ophouden weten. We hadden allang moeten ontploffen.

Varkens...

Serge...

Serge met zijn armen rond de poot van een varken.

Vlug loopt ze verder naar het raam en met iedere stap wordt haar hoofd helderder, alsof het vol mist zat en de zon eindelijk doorbreekt. De kraai blijft op de dorpel zitten en kijkt naar iedere beweging die ze maakt.

Wanneer ze vlak voor hem staat, vliegt hij niet weg. Ze kan nu ook zien dat hij een wriemelende worm in zijn bek heeft. Jakkes, denkt Hella, en op datzelfde moment zegt Willy: ‘Ze hebben hier echt wel een goede kok, ik zou zelfs insecten eten als hij ze zou hebben klaargemaakt.’

Een nieuwe herinnering dringt zich langzaam bij Hella op, al kan ze het amper geloven. Willy die insecten in zijn mond propt en omgeven wordt door maden en spinnen. Is dat echt gebeurd? Nee, dat kan niet? Of toch?

De kraai tikt opnieuw op het raam, nu slechts eenmaal. Dan draait hij zijn kopje en kijkt achterom.

Hij wil dat ik naar buiten kijk, denkt Hella.

Ze port aan de hendel om het raam te openen, maar die zit muurvast. De kraai vliegt krassend weg. Buiten is de duisternis overheersend. Hella kan amper iets zien, alsof er een zwart gordijn tegen het raam kleeft. Ze rust met haar voorhoofd tegen het glas en knijpt haar ogen samen. Er moet toch iets te zien zijn? En dan ziet ze een donkergrijze wolk voorbijdrijven. Hella hapt naar adem. Dat kan toch niet? De wolk hangt onder haar, op een behoorlijke afstand onder het raam.

Alsof het hotel tussen de wolken hangt.

Hella spert haar ogen open.

Maar het is ook zo!

Het hotel hangt in de lucht!

Ze herinnert zich plotseling alles weer.

‘STOP MET ETEN!’ roept ze opnieuw. ‘NU!’

Hoofdstuk 4

De anderen kijken haar verschrikt aan. Hella stapt naar de tafel toe, maar meteen komt de mist in haar hoofd opzetten. Snel zet ze een paar stappen achteruit.

Omdat ze bang is het weer te vergeten, struikelt ze in haar haast over haar woorden: ‘We zijn al heel lang in dit hotel. We kwamen hier met zijn allen aan en plots vloog het hotel de lucht in. Niet lang daarna verdwenen onze ouders. Er is een creepy receptionist die ons vertelde dat het spel begon. We moesten allerlei tests doen en onze slechte eigenschappen toegeven. En daarna moesten we onze angsten onder ogen komen en ze overwinnen. Toen vonden we onze...’ De kinderen kijken haar aan alsof ze gek is geworden. ‘Jullie geloven me niet.’

Willy draait met zijn wijsvinger rondjes bij zijn slaap, waarna Serge in de lach schiet en zegt: ‘Mijn zus heeft altijd al een rijke fantasie gehad.’

Maggy proest het uit: ‘Een hotel in de lucht.’

Hella zucht diep en probeert het nogmaals. ‘Als jullie stoppen met eten en hierheen komen zal alles duidelijk worden. Dan komen je herinneringen terug, net als bij mij.’

‘Hella,’ zegt Andy vriendelijk, alsof hij het tegen een opstandig kind heeft. ‘Kom zitten. Je zegt vreemde dingen. Voel je je wel lekker?’

Hella stampvoet. ‘Ik voel me prima, bedankt! Oké, als jullie me niet geloven, waarom bewijs je het dan niet?’

‘Hoe dan?’ vraagt Serge.

‘Kom hierheen. Sta op.’

De kinderen kijken elkaar aan.

‘Serge, ik ben je grote zus,’ dringt Hella verder aan. ‘Jíj moet me toch geloven. Kom naar me toe.’

‘Zodat jij al het eten voor jezelf hebt?’

Hella rolt met haar ogen. ‘Ik hoef niks meer. Het eten maakt ons dom, het wist ons geheugen en het zorgt ervoor dat we ons niks afvragen en alles zomaar accepteren. Vind je het niet raar dat je nog niet barst? Jullie eten nu al heel lang en heel veel.’

Willy klopt op zijn buik en laat een luide boer, waardoor iedereen, behalve Hella, in de lach schiet. ‘Ik heb een rekbare buik, altijd al gehad.’

Hella negeert hem en kijkt Serge streng aan. ‘Serge, kom hier of ik zeg tegen mams en paps dat jij, en niet de kat van de buren, de terracotta pot op het terras hebt gebroken.’

‘Maar dat heb ik niet... Ja, dat heb ik wel.’ Serge kijkt alsof hij niet kan geloven wat hij zonet toegaf.

‘Je kunt niet meer liegen, hè?’ zegt Hella. ‘Dat heeft het spel je afgeleerd.’

‘Ehm, ja, vreemd.’ Serge kijkt van zijn zus naar al het lekkers en weer terug. Dan staat hij met een kreun op. ‘Jeetje, wat moeilijk om te doen.’

Hella heeft haar armen naar hem uitgestrekt. ‘Gewoon doorzetten, niet opgeven, kom maar.’

Stap voor stap, alsof hij door stroop wandelt, komt hij naar haar toe. Hella ziet aan zijn verbaasde blik dat ook Serge zich dingen begint te herinneren.

Wanneer hij bij Hella staat, draait hij zich naar de anderen om. ‘Jongens, Hella heeft gelijk. Alles wat ze vertelde is werkelijk gebeurd. We hadden net onze ouders gevonden en toen kwam die enge receptionist. Hij zei dat het spel nog niet afgelopen was en dat het de beurt aan onze ouders was om het te spelen. We moeten ze zoeken. Alweer.’

‘Gekte zit in de familie,’ zegt Willy, al is het niet goed te verstaan met zijn mond vol.

‘Nee, Hella heeft echt gelijk. Daarom kennen we elkaar al zo goed. We zijn hier al veel langer dan we denken.’

Andy lijkt daar nu serieus over na te denken. ‘Oké, ik doe het. Ik kan altijd weer gaan zitten.’

Andy staat met een grimas op en daarna volgt Maggy, die bij haar grote broer wil blijven. Willy aarzelt het langst, maar hij wil niet alleen achterblijven, dus verlaat hij eveneens de tafel. De kinderen staan nu met zijn allen dicht tegen het raam.

‘Kijk nou! Wij staan ook op de schilderijen, daar aan de overkant!’ roept Maggy.

Zodra de anderen de richting volgen die Maggy aanwijst, verdwijnen de geschilderde portretten en blijven er alleen nog witte canvassen over.

‘We stonden daar echt op,’ pruilt Maggy.

Hella knikt. ‘Ik geloof je. Maar waarom niet meer?’

Andy antwoordt: ‘Omdat we aan de magie van de tafel zijn ontsnapt.’

‘En nu?’ vraagt Willy, die nog steeds verlangend naar al het eten kijkt.

‘Nu breken we de spelregels,’ zegt Hella.

Hoofdstuk 5

‘Het eerste probleem is hier weg zien te komen,’ zegt Hella.

‘Hoezo? Simpel toch, we openen gewoon de deur daar.’ Willy stapt naar voren, maar Hella houdt hem tegen door haar hand op zijn schouder te leggen.

‘Je moet dicht tegen de muur blijven,’ zegt ze. ‘Anders wil je weer gaan zitten. En ik denk niet dat het zo simpel zal zijn. We zweven in de lucht en het raam kreeg ik net ook niet open, maar laten we het toch proberen.’