Rowin Kelsie

––––––––

Het donkere visioen

ROWIN KELSIE

Eerste druk: 24 april 2022

© 2022 Marjo De Vroed

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510249

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Ӿ  Proloog Ӿ

––––––––

Tien jaar geleden:

Rowin loopt door de lange, smalle gang in de richting van de keuken. De oude, houten vloer kraakt een beetje onder haar blote voeten, maar ze schenkt er geen aandacht aan. Haar nachthemd fladdert om haar kleine lijf, dat nog warm is van de slaap, en haar ravenzwarte haren vallen in sliertjes om haar hoofd. Ze weet niet waarom, maar ze moet naar de keuken.

Ze hoort het zachte sloffen van pantoffels die heen en weer lopen over de blauwachtige, stenen vloer en nog voor ze het kan zien, weet ze wie er in de keuken is: oma. Na wat een eeuwigheid lijkt te duren, maar in werkelijkheid slechts een paar stappen is, bereikt ze de deuropening. Ze wil vrolijk de keuken binnengaan, als vanuit het niets de deuren van alle keukenkastjes open- en dichtgaan. Verbaasd kijkt ze naar oma die bij het gasfornuis staat en niets lijkt te merken. Ze wil de oude vrouw waarschuwen voor die rare kastjes, maar haar keel is dichtgeknepen en er komt geen geluid uit. De deurtjes beginnen harder en wilder te klapperen, waarbij ze zulke windvlagen creëren dat de zwarte sliertjes haar om haar hoofd dansen. Ze begrijpt niet dat oma niets merkt van het naderende onheil dat ze voelt. Ze vecht tegen haar angst en probeert de keuken binnen te gaan waar de deurtjes nu zo hard klapperen dat, al hád ze kunnen schreeuwen, niemand haar überhaupt zou horen. Tot haar afgrijzen ziet ze hoe haar oma zich wegdraait van het fornuis, wankelt en haar evenwicht verliest. Dan zakt ze langzaam naar de grond, recht in de leegte van de open keukenkastjes.

Haar oma en haar moeder komen op het gekrijs af van de kleine peuter, die totaal overstuur in haar bedje staat. Haar voorhoofd is kletsnat van het zweet en ze kijkt verwilderd om zich heen als haar moeder haar uit het bedje tilt. Ze is pas drie jaar oud en ze heeft geen idee hoe ze aan haar familie moet uitleggen wat ze heeft gezien. Ze wil maar één ding: bij de persoon zijn die ze in haar droom niet heeft kunnen bereiken. Verlangend strekt ze haar armpjes uit naar haar oma. Als een klein aapje vouwt Rowin haar lijfje stevig om haar oma heen, wanneer die haar met sussende en troostende geluiden overneemt van haar moeder.

Al die tijd herhaalt ze maar drie woorden: ‘Niet weggaan, oma.’

Snikkend legt ze haar klamme hoofd in de nek van haar grootmoeder, die bleek rond haar neus is geworden. Rowin begrijpt de geschrokken gelaatsuitdrukking van haar moeder niet, en ook de veelbetekenende blik die de vrouwen met elkaar wisselen zegt haar niets.

‘Hebben we toch een ziener onder ons dak, Moree?’ hoort ze haar moeder zacht vragen.

‘Ik hoop het niet, Gwinnor, maar ik ben bang van wel,’ antwoordt haar oma fluisterend.

De twee belangrijkste vrouwen in Rowins leventje doen hun best haar te troosten, maar het duurt lang voordat ze rustig wordt en ze haar ogen weer durft te sluiten.

Een week later is haar oma dood.

Heden:

Een vreemde, vage schim zweeft langs de kronkelige zandweg. De bomen om hem heen lijken door een onverklaarbare kracht iets opzij te buigen. De maan schijnt op hun toppen, die net niet meer kaal zijn. Af en toe stopt de schim even alsof hij aarzelt. Hij blijft netjes op het pad, zich er niet van bewust dat hij overal zou kunnen zweven zonder enige weerstand te ondervinden. Hij is vlees noch vis. Geen geest en geen levende. Hij hangt overal tussenin: hij is niets.

Hij weet ook niets, alleen zijn naam. De gejaagdheid, die over hem heen hangt als een onzichtbare schaduw, vertelt hem dat hij iets moet vinden. Hij weet alleen niet wat. Hij is een rusteloze ziel die niet weet wat hij zoekt.

Als hij nu een mens zou tegenkomen dan zou die denken dat er een vreemde flard mist over het pad hing. Alleen de dieren weten beter. Konijnen slaan alarm door met hun achterpoten op de grond te roffelen en maken zich daarna uit de voeten. Een enkele vos schiet schichtig weg tussen het kreupelhout dat langs het pad ligt. Zelfs de kleinste muis laat zich niet zien in het stille bos, gewaarschuwd door een gerechtvaardigde angst die van generatie op generatie overgeleverd wordt.

De schim lijkt het niet te merken. Hij zweeft verder naar een bestemming die hij niet kent, naar een doel dat hij zich niet helder kan herinneren.

Pas als hij de laatste bomen gepasseerd is durft het bos weer adem te halen.

De wrede graaf is voorbij.

Ӿ 1 Ӿ

––––––––

Loom kijkt Rowin door het raam naar buiten. De zon schijnt warm op haar linkerschouder en de blauwe lucht nodigt uit om naar buiten te gaan. Een merel hipt heen en weer, op zoek naar insecten die zich verstoppen onder de nog overwegend kale, gevorkte takken. Het zal niet lang meer duren voor de lente in al haar hevigheid losbarst en er meer jonge bladeren aan de bomen verschijnen.

‘Rowinne Kelsie!’ De stem van Gwinnor klinkt streng. ‘Geef eens antwoord op de vraag.’

Meer verstoord dan geschrokken kijkt Rowin weer naar het ouderwetse schoolbord dat aan de muur van de onderwijskamer hangt. Meestal volgt ze de lessen van haar moeder zonder morren, maar vandaag lokt de buitenlucht. De lastige som die met wit krijt op het bord is geschreven, kan niet op haar aandacht rekenen.

‘Kunnen we vandaag alsjeblieft biologie doen?’ smeekt Rowin. Ze wijst naar de kwetterende mussen die met de hele familie in de heg van het kerkhofje achter hun huis neerstrijken. ‘Dan zou ik veel beter opletten dan bij deze les.’

‘Het is nog niet eens zomer,’ sputtert Gwinnor tegen. ‘Moet ik soms helemaal geen rekenlessen meer geven als de zon schijnt?’

Rowin houdt verstandig haar mond. Als je moeder ook je juf is, kun je soms maar beter zwijgen. Iedereen die thuisonderwijs krijgt weet dat.

Rowin ziet hoe Gwinnor onbewust de amberkleurige steen vastpakt die, in de vorm van een druppel, aan een ketting om haar nek hangt. Peinzend begint haar moeder hem tussen haar vingers heen en weer te rollen, iets wat ze altijd doet als ze nadenkt. Rowin weet zeker dat, nu de lente op springen staat, haar moeder last heeft van hetzelfde onrustige gevoel als zij. Want niet alleen hun namen herinneren aan hun Ierse verleden; ook hun liefde voor de natuur verraadt dat ze afstammen van de oude druïden uit het land van hun verre voorouders.

Rowin gokt dat de winter een flink gat in haar moeders voorraad drankjes heeft geslagen en dat ze dringend nieuwe kruiden nodig heeft. De afgelopen week heeft de zon veel geschenen en dan kan Gwinnor, als ze geluk heeft, kalmoes, speenkruid en daslook vinden. Over anderhalve week is de lente-equinox: die dag in het voorjaar waarop de dag en de nacht precies even lang duren. Het is een belangrijke feestdag voor druïden. Voor die tijd wil haar moeder vast haar hele voorraad op orde hebben, dus ze gokt erop dat het Gwinnor goed uitkomt als Rowin nu naar buiten gaat.

Zodra haar moeder de ketting loslaat, weet Rowin dat ze een besluit heeft genomen.

‘Zal ik anders een concentratiedrankje voor je maken?’ vraagt Gwinnor, terwijl ze haar dochter onschuldig aankijkt. Ze kan het niet laten om Rowin nog even te plagen voor ze haar naar buiten laat gaan.

Rowin schudt heftig nee. Haar moeders drankjes zijn altijd effectief, maar nooit lekker.

‘Vooruit dan, je mag naar buiten. Maar op één voorwaarde,’ geeft Gwinnor toe. ‘Ik heb geen biologieles voorbereid, dus ik wil dat je naar Rufus gaat. Vraag hem of hij je de bloeiwijze van de bloemen uitlegt, waaronder de bollen en de eenjarigen.’ Ze probeert streng te kijken.

Rowin ziet het niet eens. Ze heeft haar boeken al dichtgeslagen en schuift haar stoel naar achteren. Ze wil zo snel mogelijk naar buiten, voordat haar moeder zich bedenkt.

De lange, hoge gang, met aan weerskanten de oude schilderijen van overleden familieleden, lijkt wel langer dan anders. Of misschien is zij gewoon ongeduldiger. Ze neemt de uitgesleten treden van de wenteltrap met twee treden tegelijk naar beneden. De frisse geur van de lente prikkelt in haar neus zodra ze de deur naar de tuin opendoet. Ze trekt de rits van haar jas een stukje hoger als de zachte lentebries kouder is dan verwacht. Zombie, haar hondje, staat al op haar te wachten en springt vrolijk tegen haar op. De afspraak met haar moeder is dat hij buiten blijft als ze les heeft. Niet omdat hij in huis plast, maar omdat hij Rowin te veel afleidt tijdens de les. Rowin zelf denkt dat het komt omdat haar moeder hem niet kan zien. Want haar oma kan gedachten lezen door iemand aan te raken, en haar moeder kan drankjes maken voor van alles en nog wat, maar alleen zij heeft de gave om dode mensen en dieren te zien.

Een gave die zich openbaarde toen ze zes was en die ervoor heeft gezorgd dat ze eindelijk vrienden kreeg in hun grote, eenzame huis aan de rand van het dorp. Het waren weliswaar witte en doorzichtige, maar toch echte vrienden. Want als je de toekomst kan zien en met dode mensen kan praten, dan zijn levende vrienden geen optie meer, zegt haar moeder altijd.

Zombie tikt voorzichtig met zijn neus tegen Rowins hand. Hij wil spelen. De tinteling van zijn aanraking brengt herinneringen naar boven aan haar zesde verjaardag. De avond waarop ze voor het eerst de geest van haar oma zag, die op de rand van haar bed zat. Die vreemde, witte oma had Zombie voor haar meegenomen als cadeautje. Toen dit grappige, half doorzichtige hondje haar enthousiast een likje gaf en het leek alsof er honderd vlinders met weerhaakjes aan hun poten tegen haar huid fladderden, wist ze dat hij haar allerbeste vriendje zou worden.

Ze glimlacht bij de fijne herinnering aan die verjaardag van lang geleden. Morgen viert ze alweer haar dertiende verjaardag.

‘Wil je spelen, jongen?’ vraagt ze vrolijk aan de wild kwispelende Zombie. Ze pakt een stok en gooit hem zo ver mogelijk weg. Met geblaf dat alleen zij kan horen rent hij erachteraan, en hoewel hij het nooit op zal kunnen pakken en terug naar zijn baasje brengen, maakt dat zijn enthousiasme er niet minder om.

Rowin loopt vrolijk achter Zombie aan de heuvel af waar hun huis op staat. Ze steekt schuin het grote grasveld over en wandelt in de richting van het kleine kerkhof dat aan hun tuin grenst. Daar liggen, omzoomd door een altijd groenblijvende heg, de graven van haar familieleden die vroeger in het huis hebben gewoond.

Het gammele, smeedijzeren hek dat tussen de twee lage, kaarsrechte coniferenhagen hangt, protesteert als Rowin het opendoet. Ze fluit naar Zombie om hem naar zich toe te roepen, alsof hij niet door het gesloten hek zou kunnen glippen. Het grind, dat in kronkelige paadjes langs de graven loopt, knispert onder haar schoenen. Ze zou het eigenlijk weer eens netjes aan moeten harken, ziet ze. Dat zou dan klus nummer 395 worden op haar lange lijst van taken waar ze geen zin in heeft.

Pas als Zombie voor haar uit tussen de graven door rent, sluit ze het hek weer. Via het pad loopt ze over een stukje gras naar een kleine grafsteen met het opschrift:

Ze klopt bescheiden op de steen en wacht tot Cara’s hoofd boven het grasveld verschijnt. Zodra ze Rowin ziet staan verschijnt er een grijns op haar bleke, doorzichtige gelaat.

‘Is het al zo laat?’ Cara zweeft omhoog uit haar rustplaats, tot ze helemaal zichtbaar is.

‘Nee, ik kreeg vrij van mijn moeder. Maar ik moet wel naar Rufus om wat dingen te vragen.’

Cara blaast haar wangen op. ‘Poeh, jij liever dan ik.’

Rufus is de vriendelijke tuinman, die zo lang van stof is dat het saai wordt en je bijna in slaap valt als hij iets vertelt. Hij is het enige niet-familielid dat op hun kerkhof ligt. Zijn hele leven heeft hij op het landgoed van het huis gewerkt en hij woonde in een simpel, klein huisje naast de schuur op het terrein. Hij zei zelf altijd dat hij nooit was getrouwd omdat hij te veel van het landgoed hield, dus toen hij stierf was iedereen het erover eens dat hij een beetje familie was en op hun kerkhof begraven moest worden.

Rowin rolt dramatisch met haar ogen. ‘Ik moest wel ja zeggen. Het alternatief was binnen zitten en daar had ik geen zin in met dit mooie lenteweer.’ Ze doet een stap in de richting van het grindpad. Luid snuift ze de geur van het vroege voorjaar op.

‘Oké, we gaan blijkbaar onze neus uitlaten?’ giechelt Cara en ze volgt haar vriendin het grindpad op. ‘Je weet toch dat die van mij het niet zo goed meer doet?’

Rowin grinnikt om Cara’s grapje, maar haar ogen staan ernstig. Ze kijkt naar de gelijkmatige trekken van het witte gezicht naast haar. Een prachtig, klassiek gezicht dat eruitziet alsof het uit wit marmer gebeeldhouwd is. Rowin heeft ooit eens beweerd dat Cara nog het meest lijkt op een Romeins standbeeld dat uit een museum is weggelopen, waarop Cara vervolgens een giechelbui van tien minuten kreeg.

‘Wat een gek idee, hè, dat ik morgen ouder ben dan jij ooit zal worden?’ flapt Rowin eruit.

‘Oké, leuk dat je me daar even aan herinnert,’ zegt Cara fijntjes.

Met een lichte blos draait Rowin haar hoofd weg. Ze zijn wel goede vriendinnen, maar dit onderwerp was misschien wat onhandig om ter sprake te brengen. Soms denkt ze niet na voor ze iets zegt.

‘Sorry.’

‘Geeft niks.’ Cara kijkt haar vriendin van opzij aan. ‘Maar hoe moet dat straks als jij steeds ouder wordt?’ De kleine denkrimpel boven haar neus verraadt haar bezorgdheid. Lang geleden hadden ze in een geheim ritueel, dat ze zelf hadden bedacht, elkaar beloofd om altijd vriendinnen te blijven. Ze hadden zelfs een druppeltje bloed uitgewisseld. Maar nu heeft Rowin onbedoeld een onderwerp aangesneden, waar ze tot nu toe allebei nog nooit over nagedacht hebben. Cara zal altijd twaalf jaar oud blijven, terwijl Rowin elk jaar ouder wordt. Die gedachte lijkt alles te veranderen.

‘Dat maakt voor mij geen verschil. Wij blijven altijd vriendinnen!’ zegt Rowin beslist. Ze steekt haar wijsvinger in de lucht en legt haar hand op haar hart. Cara doet hetzelfde en raakt voorzichtig de vinger van Rowin aan, wat een zacht prikkende tinteling veroorzaakt.

‘Vriendinnen voor eeuwig,’ zweren ze tegelijk en ze kijken elkaar plechtig aan.

Ӿ 2 Ӿ

––––––––

Op de kleine heuvel in het midden van het kerkhof staat een enorme beukenboom, die zijn takken uitstrekt alsof hij met machtige armen de bewoners en hun graven wil beschermen. Precies daar zien de meisjes Rufus staan met zijn billen omhoog en zijn neus op de grond. Ze duiken vliegensvlug weg achter de grootste grafsteen die er staat.

‘Hij ziet vast een zeldzame bloem of zo,’ giechelt Cara.

‘Of een interessant stukje mos,’ grijnst Rowin. ‘Ik heb in ieder geval geen zin om les te krijgen over zijn nieuwste ontdekking of over bollen of wat dan ook.’ Ze legt een vinger op haar lippen en stil sluipen ze weg voordat de witte tuinman hun aanwezigheid opmerkt.

Pas als ze op veilige afstand zijn, durft Rowin Zombie te roepen, die bij een van haar oudtantes is blijven hangen voor een aai en een knuffel. Het kerkhof ligt vol met oudtantes en oude-tantes-die-geen-tantes-zijn, maar hoe zou je ze anders moeten noemen?

Ze slenteren over het pad langs de heg en Rowin kijkt opzij naar haar huis. Hiervandaan ziet het er oud en vervallen uit met zijn scheefgezakte, groene luiken. De verwaarloosde stenen muurtjes die het bordes van de tuin scheiden, zijn in elkaar gestort. De wilde wingerd die langs de gevel groeit, geeft het huis in de herfst een spookachtig aanzien, maar nu toont het een groene waas van ontluikende bladeren. Hoe anders ziet het er aan de voorkant uit, waar de grote oprijlaan het huis een statige uitstraling geeft en waar de in de zomer prachtig bloeiende rozenstruiken de gevel opfleuren. Alleen iemand die dicht genoeg nadert kan de grote scheuren in de muur zien, die de leeftijd van het gebouw verraden.

Het huis is al eeuwen in de familie door overerving van moeder op dochter. Alleen de laatste bewoonster, die door de dorpsbewoners altijd voor heks was uitgemaakt, had geen kinderen. Daarom ging het naar haar nicht Gwinnor, Rowins moeder. Rowin woont er sinds haar geboorte met haar moeder en oma. Technisch gezien vanaf haar derde alleen met haar moeder, omdat haar oma sinds die tijd op het kerkhof woont, maar dat is een detail.

Rowin houdt van haar huis. Net zoals ze van haar kerkhof houdt en van alle familie die er ligt. Kun je dat zeggen, dat je van een kerkhof houdt? Zonder dat ze het merkt, haalt ze haar schouders op. Ze kan zeggen wat ze wil. Er is toch geen levende ziel in de buurt die het gek zou kunnen vinden.

‘Waarom haal je je schouders op?’ vraagt Cara nieuwsgierig.

‘Ik dacht aan al onze familie hier en hoeveel ik van ons kerkhof houd.’

Cara knikt instemmend. ‘Ik ook. Maar soms mis ik het ijsjes eten of het wandelen in de omgeving wel.’ Ze kijkt peinzend in de verte.

Rowin knikt begrijpend. Dat zou zij ook heel erg missen als ze dood was.

In gedachten verzonken lopen ze verder. Onderweg groeten ze af en toe vriendelijk hun familieleden en Zombie speelt vrolijk tikkertje met een paar jonge kinderen.

‘Mis jij je vader, Cara?’ Het is er alweer uit voor Rowin er erg in heeft.

Cara schudt langzaam haar hoofd. ‘Nee, ik ken hem niet echt. Hij is vertrokken toen ik een jaar oud was. Hoezo?’