Nachtmerriewedstrijd

NACHTMERRIEWEDSTRIJD

Eerste druk: 26 april 2022

© 2022 Ellis Van Steen

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510263

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Woordenlijst basketbal

Woord

Betekenis

Basket

Ring met een net eronder, waar basketbalspelers de bal doorheen moeten gooien om te scoren.

Bucket

Gebied rond de basket, aangegeven met lijnen. Deze zorgen ervoor dat een vrije worp goed verloopt.

Dunken

Een hoge sprong maken om zo de bal in de basket te leggen.

Scout

Iemand die voor zijn/haar beroep op zoek gaat naar talentvolle mensen, zoals goede basketbalspelers.

Innemen

Wanneer een speler de bal van achter de zijlijn het veld in mag spelen.

Kwart

Een basketbalwedstrijd bestaat uit 4 kwarten. Deze duren elk 10 minuten en tussendoor is er pauze.

Hoofdstuk 1

Liroy scrolde door de afspeellijst op zijn telefoon. Verheugd koos hij een van zijn favoriete nummers en direct kwamen de speakers op zijn bureau tot leven. Hij schroefde het volume omhoog en de muziek dreunde door zijn kamer. Hij danste in het rond terwijl hij met een basketbal op de vloer dribbelde.

‘Thriller! Thriller night!’ zong hij met de muziek mee en hij gooide de bal naar de basket, die aan de muur hing.

De bal kwam op de rand van de ring terecht en rolde er vervolgens netjes in. Onder de basket ving Liroy hem weer op, hierna nam hij een afstandje van de muur en gooide de bal er een aantal keer hard tegenaan. Vrijwel meteen gebeurde waar Liroy op hoopte. Uit de kamer naast de zijne klonk geschreeuw.

‘Liroy, kappen!’

Een brede grijns verscheen op Liroys gezicht. Hij opende het luikje in de muur, dat zijn kamer met die ernaast verbond. Hij gluurde een grauwe kamer in waar alles overhoop lag. Er stond een bureau, een kast met een dartbord erop, een rommelig bed en een tv waar een Xbox op aangesloten was. Voor de tv zat een jongen op de grond, die druk in de weer was met de Xbox-controller. Op zijn hoofd droeg hij een rode pet met de letters WW erop. Op het vest wat hij droeg stonden deze letters ook, samen met een mensachtige wolf. Het logo van de WereWolves, de basketbalclub waar Liroy lid van was.

‘Hé broer,’ zei Liroy door het luikje. ‘Heb jij morgen ook een wedstrijd?’

Liroys broer keek op en trok een chagrijnig gezicht.

‘Nee, helaas niet,’ gromde hij.

Liroy sloot het luikje om hem niet nog verder te irriteren. Giovanni, of zoals de meeste mensen hem noemden: Gio, was vijftien en speelde net als Liroy bij de WereWolves. Het luikje tussen hun slaapkamers, dat hun vader voor hen had gemaakt, was best handig, vond Liroy. Maar lang niet altijd. Als Gio kwaad was kreeg hij de wind van voren door het luikje heen.

Liroy verheugde zich op morgen. Zijn team, de WereWolves under twelve, zouden tegen de Thunderbolts under twelve spelen. Hij zat in de under twelve, een van de leeftijdsgroepen bij de basketbalclubs. Ondanks dat hij al twaalf was wilde zijn coach hem nog graag een jaar in het team houden.

“Want hij kan zo goed dunken,” had de coach gezegd.

Dat was waar. Liroy kon als enige van het team dunken. Iets wat zelfs Gio niet kon en hij zat al in de under sixteen. Daar baalde Gio erg van en daar kon Liroy soms wel van genieten. Hoe hij het voor elkaar kreeg wist Liroy niet, maar toch lukte het hem elke keer. Dribbelend met de bal zoefde hij langs de tegenstanders, hij kreeg steeds meer vaart. Als hij dan bij de basket aankwam, sprong hij en dunkte de bal als vanzelf. Geweldige momenten vond hij dat.

Hij dribbelde naar de andere kant van de kamer, nam een aanloop en dunkte de bal. De ring van de basket trilde, even bleef Liroy eraan hangen en liet toen los. Van beneden klonk ineens een roep.

‘Liroy! Gio! Het eten is klaar,’ klonk de stem van hun moeder onderaan de trap.

Verbaasd wierp Liroy een blik op de klok aan de muur. Het was al half zeven. Nadat hij zijn bal had opgeborgen stapte hij zijn kamer uit, de overloop op. Op hetzelfde moment kwam Gio zijn kamer uit. Zonder ook maar een blik op hem te werpen, liep Gio naar de brede trap en ging op een van de gladde leuningen zitten. Soepel als een acrobaat gleed zijn broer naar beneden en sprong er daar aangekomen weer af. Liroy volgde zijn voorbeeld en gleed via de gelakte leuning de trap af. Hoewel hij dit al honderden keren gedaan had, kreeg hij nog steeds een tintelend gevoel in zijn buik als hij op hoge snelheid naar beneden zeilde.

Liroy volgde zijn broer naar de keuken.

‘Ha mam,’ groette hij zijn moeder, die bezig was de tafel te dekken.

Gio mompelde ook iets wat voor een groet moest doorgaan en plofte neer op een van de stoelen aan de keukentafel. Liroy nam plaats tegenover hem. Mam kwam naast Gio zitten zodra ze de laatste pan op tafel had gezet. Zo was het gezin voor die avond compleet. Liroys vader was prof-basketbalspeler bij een club in Amerika en kwam alleen in de zomervakantie thuis. Het was Liroys droom om later ook prof-basketbalspeler te worden en naar een club in het buitenland te gaan. Pap had al vaak verteld over hoe alles bij de club ging. Over de trainingen, de wedstrijden. Liroy luisterde altijd graag naar paps verhalen. Het kon hem niet snel genoeg zomervakantie zijn, zodat hij hem weer kon zien. Mam schepte voor iedereen rode kool en aardappelen op en Gio kwakte een stuk bloedworst op zijn bord. Hij begon erin te prikken. Vol afschuw zag Liroy het aan. Hij had zelf een hekel aan vlees en lustte het absoluut niet. Toen Gio hem zag kijken grijnsde hij.

‘Nou, Liroy! Niet van die vieze gezichten trekken aan tafel,’ zei mam op strenge toon.

Liroy keek vlug weer naar zijn eigen bord en stelde zich voor hoe hij daar zat met een gigantische, bloedende biefstuk. Weer walgde hij. Gelukkig zag mam het niet. Hij hoorde Gio grinniken aan de andere kant van de tafel om zijn vertrokken gezicht. Zwijgend begon Liroy aan zijn rode kool.

‘Tegen wie moet je morgen spelen, Liroy?’ vroeg mam na een tijdje.

Liroy keek op. ‘De Thunderbolts,’ antwoordde hij met volle mond.

‘Dat zijn toch die gasten die allemaal hun haar blond verven?’ merkte Gio op.

Liroy knikte.

‘Wij komen morgen kijken hoor,’ verzekerde mam hem.

Gio snoof, waardoor zijn neusvleugels trilden.

‘Hoe bedoel je wij?’

‘Jij gaat gezellig mee naar je broertje kijken, Giovanni,’ besloot mam voor hem.

Gio gromde iets onverstaanbaars als antwoord en prikte weer verder in zijn vlees. Liroy rolde met zijn ogen, maar ging er niet op in. De rest van het avondeten werd er niets meer gezegd.

Hoofdstuk 2

Na het avondeten pakte Liroy zijn bal. ‘Ik ga even naar het basketbalveldje, mama!’ riep hij bovenaan de trap.

‘Zo laat nog?’ klonk er als antwoord vanuit de keuken.

Het was buiten al bijna donker.

‘Ik wil graag trainen voor morgen,’ riep hij terug.

Daarnaast moest hij zoveel mogelijk trainen, als hij net zo’n goede basketbalspeler als zijn vader wilde worden. Het liefst elke dag.

Hij gleed de trapleuning af en ging via de voordeur naar buiten.

De straat was verlaten en de lantaarnpalen stonden al aan. Er was geen wolkje aan de lucht en het was bijna volle maan. Het bezorgde Liroy een onheilspellend gevoel. Zijn gevoel negerend dribbelde hij met de bal naar het einde van de straat, waar een basketbalveldje was. Ook hier was niemand te bekennen. Het werd verlicht door een enkele lantaarnpaal, die zwak brandde.

Liroy sprong over het hekje en liep het veld op. Vanaf hier kon hij de weg amper zien. Er waaide een ijzige wind over het veld, die hem van top tot teen deed rillen. Hij droeg alleen een joggingpak en had zijn jas thuisgelaten.

Dribbelend met de bal rende Liroy op de basket af en maakte een dunk. Meteen liet hij de ring los en kwam op twee benen neer. Hij verroerde zich niet, hij voelde iets. Alsof iemands ogen in zijn rug prikten. Vlug draaide Liroy zich om. Er was niemand te zien. Ook hoorde hij niets, alleen zijn eigen ademhaling.

Hij liep naar de bal en raapte hem op. Nog steeds voelde het alsof hij niet alleen was op het basketbalveldje. Weer draaide Liroy zich om en weer zag hij niemand.

‘Wie is daar?’ riep hij angstig.

Zijn stem stierf weg in het donker. Er kwam geen antwoord, maar Liroy wist dat hij niet alleen was. De ijzige wind waaide weer door zijn haar.

Ik moet hier weg! dacht hij benauwd.

Hij klemde de bal onder zijn arm en liep stap voor stap, heel langzaam, naar de weg. Straks verscheen er nog zo’n vreemde man waar mam hem altijd voor waarschuwde!

Toen Liroy bij het hekje aankwam, durfde hij geen stap meer te zetten. Het voelde alsof er iemand recht tegenover hem stond. Toch zag hij niets, ook hoorde hij niets. Alleen zijn eigen versnelde ademhaling. Opeens doemden er twee gele, beestachtige ogen op uit het duister. Ze keken Liroy vals aan en gloeiden op als koplampen. Van schrik liet hij zijn bal vallen. De ogen kwamen snel dichterbij. Liroy schreeuwde en viel achterover op de grond. Hij probeerde achteruit te kruipen, weg van de woeste ogen, maar zijn ledematen werkten niet mee.

Uit het donker trad een gedaante naar voren. Hij torende hoog boven Liroy uit, als een kleerkast, en zijn lange schaduw viel over Liroy heen. De gloeiende ogen leken met elke stap dat ze dichterbij kwamen valser en dreigender te worden.

‘Help!’ piepte Liroy en hij hief zijn handen beschermend voor zijn gezicht.

De gedaante stootte opeens een kwaadaardig gelach uit, zijn stem echode door de lege straat. Van het ene op het andere moment leek de gedaante te vervagen. De beestachtige ogen losten op in het niets. Er was niemand meer. Trillend van angst liet Liroy zijn handen zakken. Heel langzaam stond hij op.

Een monster! was het enige wat hij kon denken. Met bevende handen pakte hij zijn bal. Wat als hij terugkwam? Misschien stond hij Liroy bij zijn huis op te wachten. Ineens sprong er iemand over het hekje van het veld.

Het monster!

Gillend dook Liroy ineen.

‘Hé sukkel, wat doe jij nou?’ klonk er lachend.

Liroy keek op. Gio stond naast hem en keek spottend op hem neer.

‘Dacht je soms dat ik meneer Helvoets was?’ grinnikte hij.

Kwaad krabbelde Liroy overeind.

‘Ik ben niet bang voor meneer Helvoets,’ snauwde hij. ‘Jij was het zeker met die gele ogen?’

‘Welke gele ogen?’ vroeg Gio.

Hij gooide de bal, die hij in zijn handen had, met een boogje naar de basket. ‘Sinds wanneer heeft meneer Helvoets gele ogen?’ Hij grinnikte weer.

‘Het was meneer Helvoets niet!’ riep Liroy uit.

Gio had het over de gekke, oude man, die naast het basketbalveldje woonde. Hij schold altijd op de kinderen die er kwamen basketballen, en dreigde dat als je maar iets verkeerd deed hij de politie zou bellen. Veel kleine kinderen waren doodsbang voor hem. Liroy vroeger ook, maar nu niet meer.

‘Wie of wat zag je dan?’ vroeg Gio.

‘Weet ik veel, ik dacht dat je een grap met me uithaalde’, snoof Liroy.

Gio schudde afkeurend zijn hoofd. Liroy liep naar hem toe en keek hem in zijn donkere ogen.

‘Je liegt niet,’ zei hij.

Als Gio loog was dat aan zijn ogen te zien, dan leken ze te glanzen.

‘Wat was het dan?’ vroeg hij.

‘Iets met gele ogen,’ antwoordde Liroy nadenkend. ‘En een kwaadaardige lach.’

Gio grijnsde spottend.

‘Je fantasie, broertje.’

Daar geloofde Liroy niets van en hij schudde wild zijn hoofd.

‘Ik verzin het niet! Er waren echt twee gele ogen, als die van een beest!’ protesteerde hij.

Hij merkte dat zijn vingers nog steeds trilden van de schrik.

Gio sloeg zijn armen over elkaar, langzaam met zijn hoofd schuddend.

‘Kleine jongens zoals jij moeten niet tot zo laat opblijven, dan gaan ze oude mannetjes aanzien voor monsters,’ zei hij streng.

‘Het was meneer Helvoets niet, dat zei ik je al!’ riep Liroy gefrustreerd uit.

Zijn stem werd steeds luider. Gio nam hem niet serieus en zijn geplaag maakte dat hij kookte van woede.

‘Ja, ja, ik geef toe dat meneer Helvoets heel eng kan zijn’, zei Gio.

Dat was de druppel voor Liroy.

‘Het was meneer Helvoets niet! Denk je nou echt dat ik bang ben voor hem!’ brulde Liroy.

‘Nou, toen je acht was deed je het bijna in je broek als hij langsliep,’ plaagde Gio verder.

Liroy balde zijn handen tot vuisten en voelde zijn nagels in zijn huid prikken. ‘Luister! Hij is niet -’

Verder kwam hij niet. Er kwam een oude man het basketbalveldje op sloffen.

‘Weten jullie wel hoe laat het is!’ snauwde hij.

‘Meneer Helvoets! Pas maar op, Liroy’, fluisterde Gio pestend in Liroys oor.

‘Stelletje tuig! Dit is mijn veldje, scheer je weg,’ kraste meneer Helvoets. ‘Ik haal de politie erbij!’

Meneer Helvoets kwam naar Liroy toe geschuifeld.

‘En wat zei jij net over mij?’

Hij keek Liroy nijdig aan. Ergens snapte Liroy wel dat hij vroeger zo bang was geweest voor deze man. Als blikken konden doden lagen Liroy en Gio nu levenloos op de grond.

‘Nou, zeg op!’ brieste meneer Helvoets.

Liroy haalde diep adem voor hij antwoord gaf. ‘Dat gaat u niets aan.’

Het leek alsof meneer Helvoets zou gaan ontploffen. ‘Hoe durf je zo tegen mij te spreken, jij... jij!’

Hij was zo rood geworden als een tomaat.

‘Weet u dat het slecht is voor uw hart om u op uw leeftijd zo op te winden. Heeft u er al eens aan gedacht om in een bejaardentehuis te gaan wonen?’ stelde Liroy kalm voor.

Zonder nog een blik te werpen op Gio of meneer Helvoets, draaide hij zich om en liep met de bal in zijn handen het veldje af.

Achter zich hoorde hij meneer Helvoets tieren. ‘Het bejaardentehuis, hoe durft dat joch! Jullie moeten respect hebben voor ouderen. Wacht maar af, de politie zal hiervan horen!’

Hoofdstuk 3

Thuis aangekomen legde Liroy zijn bal onder zijn bureau en plofte vermoeid op bed neer. Hij begreep nog amper wat er zich zojuist buiten had afgespeeld. Niet veel later ging het luikje in de muur open en verscheen Gio’s gezicht.

‘Hé broertje, je had meneer Helvoets eens moeten horen. Wat ging hij tekeer toen je weg was!’ vertelde Gio grijnzend.

Liroy grijnsde terug naar hem.

‘Echt een goede actie, man,’ prees Gio hem.

‘Zie je wel dat ik helemaal niet bang ben voor die oude gek,’ zei Liroy.

‘Tsja, dan moet ik maar iets anders vinden om je mee te pesten, broertje,’ zei Gio en zijn schouders ophalend sloot hij het luikje weer.

Liroy trok zijn pyjama aan. Hij dacht terug aan zijn gesprek met meneer Helvoets en was best trots op zijn weerwoord. Hij poetste zijn tanden en kroop in bed. Aan de beestachtige man met de gele ogen dacht hij niet meer.

De volgende morgen, na het ontbijt, zocht Liroy naar zijn schooltas. Het was tenslotte maandag en hij moest weer naar school.

‘Waar is hij nou?’ zuchtte hij terwijl hij in zijn kledingkast zocht.

Hij gooide al zijn trainingspakken, shirts en sportbroeken uit de kast. Zelfs zijn wedstrijdtenue belandde met een boog op het bed.

‘Hier is hij ook niet.’

Hij deed een stap achteruit en ineens schoot hem iets te binnen.

Wacht eens...

Woede laaide op in zijn borst en hij rukte het luikje in de muur open. ‘Gio?’

Gio’s kamer was verlaten, hij was al naar school.

‘Wedden dat hij mijn tas heeft verstopt,’ siste Liroy nijdig.

Hij rende zijn kamer uit en trok aan de deurknop van Gio’s kamerdeur. Deze gaf niet mee.

‘Op slot!’ stampvoette Liroy.

Snel ging hij terug naar zijn kamer en tuurde door het luikje. Zijn tas moest daar ergens liggen, anders zou Gio zijn kamer nooit op slot doen.

‘Aha!’

Onder Gio’s bed lag Liroys rode tas met het logo van de WereWolves erop, maar hoe kwam Liroy daarbij als de deur op slot was? Zijn oog viel op de omvang van het luikje. Hij had geen andere keuze. Met tegenzin strekte hij zijn armen voor zich uit en wurmde zich door het gat. Het paste maar net. Nu stond hij in Gio’s grauwe kamer en een muffe geur prikte in Liroys neus. Kwaad griste hij zijn tas onder het bed vandaan. Een wolk stof steeg op vanonder het bed, ook zijn tas was er volledig mee bedekt. Met een diepe frons op zijn gezicht klopte Liroy het stof van zijn tas.

‘Wacht maar, Gio. Je krijgt je verdiende loon.’

Grinnikend opende Liroy zijn tas en viste er een pakje sinaasappelsap uit. Met het rietje prikte hij het pakje open en haalde het rietje er daarna uit.

‘Zo, dat zal lekker liggen vannacht,’ grijnsde Liroy.

Hij pakte Gio’s kussen en stopte het lekkende pakje in het kussensloop. Netjes, alsof er nooit iets gebeurd was, legde hij het kussen terug op het bed. Langzaam verscheen er een natte plek op het matras onder Gio’s kussen. Liroy dekte het af met de dekens zodat Gio er pas op het laatste moment achter zou komen. Vervolgens gooide hij zijn tas door het luikje en dook er zelf achteraan. Fluitend gleed hij van de trap en ging op weg naar school.

De school van Liroy was twee straten verderop, dus kon hij het makkelijk lopend af. Hij zag Gio niet op school, hij zat uiteraard al op de middelbare school. Volgend jaar zou Liroy daar zelf ook heen gaan. Hij moest bekennen dat hij er niet naar uitkeek om Gio nog vaker te zien dan hij thuis al deed. Liroy hoopte dat er voor die tijd een scout zou komen kijken bij de basketbalwedstrijden van zijn team en hem zou uitkiezen voor een opleiding bij een grote club. Dan zou hij een speciaal lesrooster krijgen en hoefde hij amper naar school. Op de kerkklok zag Liroy dat hij nog maar een minuut had voor de eerste bel ging en hij zette het op een rennen. Zijn rennende voetstappen weerklonken in de lege straat. Hij vloog de hoek om en botste tegen iemand op.

‘Sorry, meneer,’ verontschuldigde Liroy zich haastig en hij keek op.

Twee beestachtige ogen, schijnend als koplampen, keken hem aan. Een gil kwam direct op in zijn keel, maar hij kon hem niet slaken. Angst leek zijn keel dicht te snoeren. De man was al doorgelopen en keek niet op of om. Trillend op zijn benen keek Liroy hem na.

Dat heb ik me verbeeld, probeerde Liroy zichzelf te overtuigen. Er bestaan geen mensen met -

‘Gele ogen.’

Voordat hij het wist stormde hij de straat uit en vloog het schoolplein over. Hij rende de school in en gooide zonder zijn jas uit te trekken de deur van zijn klaslokaal open.

‘Daar - buiten -’ bracht hij hijgend uit. ‘Man – met -’

De hele klas keek Liroy met grote ogen aan vanaf hun tafels. De juf stond voor de klas en kwam geschrokken naar hem toe.

‘Rustig aan, Liroy. Vertel rustig wat er aan de hand is,’ zei ze op bezorgde toon.

‘Buiten botste ik tegen een man met gele ogen en -’ ratelde Liroy.

‘Ho, wacht even,’ onderbrak de juf hem. ‘Een man met gele ogen?’

De kinderen in de klas grinnikten. De juf legde een hand op Liroys voorhoofd.

‘Je bent ontzettend warm,’ merkte ze verontrust op. ‘Ik denk dat het beter is als je even naar de zuster gaat.’

Liroy schudde wild zijn hoofd.

‘Nee, er was echt een man met gele -’

Weer kapte de juf hem af. ‘Kom maar even met mij mee, dan breng ik je naar de zuster.’

Ze legde een hand op zijn schouder en begeleidde hem het lokaal uit. Hij werd meegevoerd naar het kantoortje van de zuster.

‘Ik ben niet ziek. Er was echt een man met gele ogen!’ zei Liroy, maar de juf luisterde niet naar hem en opende de deur.

‘Zuster, ik heb hier een zieke,’ zei de juf.

‘Nee, ik voel me prima,’ protesteerde Liroy.

Toch duwde de juf hem het kantoortje binnen en sloot de deur achter hem. Hij bevond zich nu in een klein kamertje met mosgroene muren. In het midden van de ruimte stond een dokterstafel en ernaast op een stoel zat een mevrouw met rood haar. Ze droeg een witte doktersjas en had dikke, roodgestifte lippen. Liroy kende haar maar al te goed.

‘Zo, ben je daar alweer,’ zei zuster Treintje.

‘Ja, maar ik ben niet ziek.’

De zuster schudde afkeurend haar hoofd. ‘Je zegt altijd dat er niets aan de hand is, maar dan ligt je hele been weer open,’ zei ze zonder naar hem te luisteren.

Ze kwam naar hem toe en ritste zijn jas open.

‘Dit keer is er echt niets aan de hand!’ riep Liroy uit.

‘Ja, ja. Je bent een vaste klant, dus ik weet hoe je bent hoor. Altijd maar klieren en aan de ring hangen. Bijna elke dag heb je wel wat, omdat je weer gebasketbald hebt,’ gromde de zuster.

Ze pakte een thermometer uit het borstzakje van haar doktersjas.

Liroy werd meegenomen naar de tafel en onwillig nam hij erop plaats. De zuster kwam naast hem staan en draaide zijn hoofd opzij om zijn temperatuur op te kunnen meten in zijn oor. Hij voelde het koele metaal van de thermometer tegen zijn oorschelp. Het apparaatje piepte al snel.

‘38,4. Je hebt koorts,’ stelde de zuster vast. ‘Ik ga je moeder bellen, je mag weer naar huis.’

Brommend liep de zuster het kantoortje uit en ze liet Liroy alleen achter. Hij wilde haar nog naroepen, maar het had geen zin. Zuchtend liet hij zijn handen in zijn schoot vallen. Niemand geloofde hem! Misschien had hij zich de gele ogen ook wel verbeeld. Liroy voelde aan zijn voorhoofd, die was inderdaad erg warm. Het zou kunnen zijn dat hij zich de ogen had verbeeld omdat hij koorts had, toch voelde hij zich helemaal niet ziek. De zuster kwam terug het kantoortje binnen.

‘Je kan naar huis,’ bromde ze.

Liroy had geen zin om ertegenin te gaan en trok zijn jas weer aan. Hij griste zijn tas van de vloer en liep de gang door. Eenmaal buiten sloeg hij de deur van de school met een harde klap achter zich dicht. Ineens bekroop hem een angst. Wat als de man met de gele ogen zich hier ergens in de buurt verschool? Liroy schudde vlug zijn hoofd. Nee, hij had het zich verbeeld. Hij had koorts, het was een koortsverbeelding. Hij legde zijn hand nogmaals op zijn voorhoofd. Zijn huid gloeide. Met zijn ogen op zijn voeten gericht begon hij aan de weg naar huis. Misschien had hij al die tijd al koorts gehad en waren alle keren dat hij die man had gezien verbeelding geweest. Hij was vast ziek geworden door de ijskoude wind die over het basketbalveldje had gewaaid. Toch voelde hij zich helemaal niet ziek.

Hoofdstuk 4

Zodra Liroy door de voordeur stapte kwam zijn moeder naar hem toe.

‘Gaat het wel met je?’ vroeg ze bezorgd en ze voelde aan zijn voorhoofd. ‘Je bent inderdaad erg warm. Het is beter als je lekker naar bed gaat.’

Ze nam zijn jas aan en hing hem aan de kapstok. Liroy voelde zich niet moe, maar ging toch naar boven. Terwijl hij zijn pyjama aantrok, vroeg hij zich af of hij het aan zijn moeder moest vertellen. Hij ging op de bedrand zitten en ging alles nog eens na. De gedaante met de gele ogen op het basketbalveldje en zojuist de man op straat met dezelfde gele ogen. Verbeeldde Liroy het zich? Of toch niet? De gruwelijke lach galmde na in zijn gedachten en hij rilde. Mam kwam zijn kamer binnen.

‘Heb je het koud?’ vroeg ze toen ze hem zag rillen.

Ze kwam naast Liroy op bed zitten en legde een hand op zijn schouder.

‘Ik moet je iets vertellen,’ zei Liroy aarzelend.

Mam kneep haar ogen toe tot een strenge blik.

‘Heb je tegen de zuster gelogen?’

Liroy schudde meteen zijn hoofd.

‘Wat is er dan?’ vroeg mam verder.

‘Nou...’ begon hij twijfelend. ‘Toen ik gisteren naar het basketbalveldje ging was daar een soort... schaduw.’

Mam keek hem vragend aan.

‘Het was donker en het had...’ Liroy haalde diep adem voor hij verderging. ‘Gele ogen.’

‘Gele ogen?’ herhaalde mam verbaasd.

‘Ja, en het lachte heel angstaanjagend. Op weg naar school vanmorgen zag ik een man met diezelfde gele ogen.’

‘Je hebt het je vast verbeeld, lieverd,’ zei mam en ze streelde door zijn blonde haren.

‘Dat denk ik niet,’ ging hij ertegenin. ‘Ik heb het meerdere keren gezien.’

Mam glimlachte geruststellend naar hem.

‘Je denkt vast veel aan die schaduw met gele ogen en daarom zie je het overal. Je hebt ook koorts. Het is vast koortsverbeelding.’

Liroy zuchtte.

‘Misschien ook wel,’ mompelde hij, al wist hij zelf niet meer wat hij moest denken.

‘Nou, ga nu maar lekker liggen. Slapen zal je goeddoen,’ zei mam terwijl ze opstond.

Liroy knikte afwezig en kroop onder de dekens. Mam knipte het licht uit en verliet de kamer. In het schemerdonker liet hij zijn ogen door zijn kamer dwalen. Zijn blik viel op de rode poster aan de muur, het wedstrijdschema van de WereWolves. Ineens schoot hem iets te binnen.

‘Ik moet vanavond spelen!’

Meteen zat Liroy rechtop in bed. Het team zou vanavond tegen de Thunderbolts spelen, een team dat erg aan hen gewaagd was. Zonder hem zouden de WereWolves grote kans hebben van hen te verliezen. Bovendien wilde hij een scout niet mislopen, als die misschien zou komen kijken. Liroy móést meespelen, alleen zou zijn moeder hem nooit laten gaan nu ze dacht dat hij ziek was. Gefrustreerd sloeg hij met zijn gebalde vuist op de dekens. Wat moest hij nu?

Een idee sloop zijn gedachten binnen. Hij zou stiekem kunnen gaan. Dan zou hij de deur van zijn kamer op slot doen en kleren onder zijn dekens proppen, voor het geval Gio via het luikje zijn kamer in keek. Daarna zou Liroy door het raam naar buiten gaan en via de regenpijp onder zijn raam naar beneden klimmen. Tevreden met zijn plan trok Liroy de dekens weer over zich heen. Glimlachend fantaseerde hij over de wedstrijd van vanavond.

Hoofdstuk 5