Sweet as Sugar

Laat het leven beginnen

Sandra J. Paul

SWEET AS SUGAR

Feelgood 

Verschijningsdatum: 25 maart 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510331

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Maand 7

Hoofdstuk 1

Drie identieke wiegen staan naast elkaar in de grootste slaapkamer van ons huis. Drie roze wiegjes, versierd met witte linten en allerlei tierelantijntjes die horen bij meisjes. Overal liggen witte met roze knuffeldieren, de muren werden beschilderd met roze pony’s. Het ziet er zo suikerzoet uit dat ik het bijna op mijn tong kan proeven. Over the top, helemaal out there, dankzij Manon, die zich behoorlijk heeft laten gaan. Of ben ik degene die dit op zijn geweten heeft?

Wat een clichés, denk ik terwijl ik rondkijk, maar het zijn wel mijn clichés. De enige drie die ik wellicht ooit zal hebben, want ik zie mezelf niet opnieuw vader worden na het opvoeden van drie dochters tegelijkertijd. Dit is een once in a lifetime, en ik ga er met volle teugen van genieten.

Het idee dat er drie baby’s tegelijkertijd op de wereld zullen komen, heb ik al lang aanvaard. De shock is voorbij, de realiteit is hier. Het is tijd om me mentaal voor te bereiden op wat er nu gaat komen, want volgens de arts kunnen onze dochters nu elk moment op de wereld komen, en dan is er geen tijd meer om te panikeren.

Nuchter als ik was heb ik me na de eerste schok toegespitst op de realiteit. Het praktische en organisatorische. Van het regelen van alle financiële zaken, tot het inhuren van een vrouw die na de geboorte een tijdlang zal komen helpen. De kleine, praktische zaken zoals babykleding, inrichting van de kinderkamer en de ontelbare spullen die we nodig zullen hebben, heb ik volledig aan Manon overgelaten. Momenteel ben ik in het stadium dat ik er zelfs naar uitkijk, al weet ik niet hoelang het nog gaat duren voor de paniekaanvallen zullen komen. Wellicht op het moment dat ik mijn allereerste luier zal moeten doen. Want ja, ik ben vast van plan om een moderne vader te zijn voor mijn drie dametjes.

Manon zit in de comfortabele stoel bij het raam, waar ze ongetwijfeld nog vele uren van haar leven zal slijten. Ze wrijft over haar enorme buik en kijkt intens tevreden naar het resultaat van ons harde werken. Ze mag niet veel meer doen tegenwoordig, dus heb ik haar heel kordaat op die stoel geplant en haar duidelijk gemaakt dat ik niet wil dat ze nog één vinger uitsteekt. Ze geniet van elk moment. De glimlach rond haar lippen zegt genoeg, de blijdschap staat in haar ogen te lezen. Dit is het geluk van een toekomstige moeder, al zal ze ongetwijfeld net als ik haar stille paniekaanvallen ervaren. Niet dat ze dat ooit met me zal delen.

Dat ik gehavend ben, nemen we er maar bij. Ik ben dan ook niet echt een klusjesman, maar ik weigerde vanaf het begin om iemand in huis te halen die mijn werk zou overnemen. YouTubevideo’s hebben geholpen, ook al ben ik er nog steeds in geslaagd om mezelf toe te takelen. Op die klusjesmanfilmpjes leek het ook allemaal gemakkelijk. Een nageltje hier, een hamertje daar. En dan zorgen dat er niets tussen komt te zitten dat er niet hoort. Zoals vingers bijvoorbeeld.

Mijn gewoonlijk vrij verzorgde handen zien eruit alsof ze allebei tien keer onder de hamer hebben gelegen – wat wellicht ook zo is. Ik ben de tel kwijtgeraakt. Mijn nagels zijn hier en daar afgebroken, mijn ringvinger is opgezwollen en niet in staat om mijn trouwring te dragen. Zelfs een van mijn tenen raakte gehavend door de werken, omdat ik zo dom was om tegen de kast te lopen toen ik triomfantelijk mijn eerste wieg in elkaar had gestoken en me daarmee omdraaide en niet uitkeek waar ik liep.

Mijn rug is half gebroken, mijn hoofd toont een grote buil waar ik drie keer tegen het schuine dak ben gelopen waar de inloopkasten werden geïnstalleerd. Maar het is gelukt, en ik ben apetrots!

Ik, meneer Onhandig, die nog nooit een kast in elkaar heeft gestoken of een wieg van dichtbij heeft gezien, is erin geslaagd om een kinderkamer in elkaar te knutselen zonder hulp van buitenaf of van mijn zeer zwangere vrouw. Ik wilde dat absoluut alleen doen, als bewijs dat ik heus niet alleen maar een rechter ben die het gewoon is om de hele tijd achter een bureau te zitten en mensen te gebieden.

Nee hoor, ik ben een selfmade man nu, de trotse toekomstige vader van drie identieke dochters. En ja, ik zal voor mijn gezin zorgen zoals ik nog nooit eerder heb gedaan. Zelfs als betekent dat dat ik mogelijk mezelf nog wel eens elektrocuteer bij het hangen van een lamp.

‘Denk zo niet, jij lieve idioot.’

Manon komt kreunend en steunend overeind en gooit haar armen om me heen – voor zover ze dat nog kan tenminste. Haar buik is zo groot dat er een bord plat bovenop gezet kan worden. Ze kan nog amper aan onze keukentafel zitten, waardoor ze tegenwoordig op de bank eet, met haar bord op haar buik. Ze raakt niet meer alleen de trap af, ze waggelt als een eend die twintig kuikens op de wereld gaat zetten. Vorige week was de laatste keer dat ze in het dorp is geweest. Ze had zin in gebraden kip en stond daarvoor netjes aan te schuiven, toen ze het gegniffel en medelijden hoorde en voelde van de mensen rondom haar.

‘Ze lachen me uit,’ zei ze achteraf.

‘Nee schat, ze voelen allemaal sympathie voor je,’ was mijn antwoord. ‘Ze kunnen er ook niet aan doen dat jij eruitziet alsof je alle geboortes van het hele dorp in één keer gaat regelen.’

Ze gaf me een vriendschappelijke mep.

‘Je weet toch dat ze jou raar gaan bekijken zodra jij met de drieling op stap gaat? Wees nu al maar zeker dat ze bekeken gaan worden als dieren in de zoo.’

‘Ga jij dan de wandelwagen niet duwen?’ vroeg ik voorzichtig.

‘Haha. Je maakt een grapje zeker? Weet je wel hoeveel zo’n ding weegt met drie kinderen erin?’

Dat was dus de laatste keer dat mijn vrouw voet buitenshuis zette – op de bezoeken aan de gynaecoloog na. Sindsdien wordt alles aan huis geleverd, aangezien ik ook nog moet werken om brood op de plank te brengen, waardoor zij urenlang alleen thuis is. Daar voel ik me wel schuldig over, maar Manon lijkt het niet te deren. Ze is de hele Friends-serie aan het bingewatchen op Netflix.

Ik help haar overeind en hou haar stevig vast terwijl ze door de kamer schuifelt. Ze glimlacht terwijl ze me een zoen tegen de wang kleeft en me daarna teder vasthoudt. Ze is zo gelukkig dat het bijna van haar af straalt als een gigantisch aureool dat om haar heen zweeft. De vele zorgen die ik heb over haar en een eventuele vroeggeboorte, verdwijnen heel even weer als sneeuw voor de zon. De gynaecoloog heeft ons meermaals verzekerd dat het heus geen kwaad kan dat ze nu al zouden komen, aangezien Manon voorbij de gemiddelde draagtijd van een drieling is.

‘Meerlingen zijn meestal kleiner bij de geboorte, maar sterker als ze er zijn. De natuur steekt hen daarbij een handje toe. Maak je dus maar geen zorgen. Ze zullen nog even de couveuse in moeten als het morgen zover is, maar dat komt ook wel goed.’

‘Gaat het?’ vraag ik wanneer ik met haar naar de trap ga. ‘Je ziet er moe uit.’

‘Een beetje maar. Je hoeft je over mij geen zorgen te maken, lieverd. Zorg jij nu maar dat je goed slaapt en uitrust, want je zult het nodig hebben. Het gaan lange nachten worden, en jij moet gaan werken.’

‘De eerste maand nog niet,’ zeg ik. ‘Je weet dat ik alles heb geregeld zodat mijn dossiers meteen overgenomen kunnen worden als het zover is. Dus geen nood.’

‘Dat is goed, want ik zal je hulp nodig hebben.’ Ze trekt een gezicht. ‘Niemand heeft ooit gezegd dat kinderen voetbal spelen met je ingewanden. Dat gedeelte zal ik in elk geval niet missen.’

Haar woorden maken me bezorgd, want de laatste tijd geeft Manon wel meer aan dat het niet zo goed meer met haar gaat. Ze is doodop, maar toch geeft ze daar nooit aan toe, want zo zit ze niet elkaar. Ze wil gewoon het beste van het beste, voor mij en voor haar toekomstige kinderen. Zelfs als dat betekent dat ze achter mijn rug het een en ander doet in ons huishouden.

Mijn vrouw, de krachtigste persoon die ik ken.

Hoofdstuk 2

Ik ken Manon goed genoeg om te weten wat ze allemaal uitsteekt naast het bingen van haar geliefde Friends. Ze heeft ongetwijfeld de wankele manier gezien waarop de wiegen in elkaar zijn gestoken, net zoals de kasten ook niet helemaal pico bello in elkaar werden gezet. Ik heb verdacht veel schroeven over, en ergens knaagt nog het gevoel dat ik een aantal pagina’s van de handleiding per ongeluk overgeslagen heb. Net zoals de afgelopen dagen zal ze vanavond vast stiekem even met de schroevendraaier langs alle schroefjes gaan die wellicht nog niet stevig genoeg zijn aangedraaid. Sommige heb ik bewust wat losser gelaten, omdat ik weet dat ze het gevoel moet krijgen nuttig te zijn.