Zomer in de B&B

Kaat De Kock

ZOMER IN DE B&B

Feelgood

Eerste druk: 4 mei 2022

© 2022 Kaat de Kock

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510188

NUR-code: 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of

openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze

dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming

van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Voor Ilse Vanhoomissen, een beetje uit het oog, maar nooit uit het hart

1

‘De kamer is vuil,’zegt de man met een lip die trilt van boosheid.

Ik schrik me een ongeluk, we doen zo ons best om alles altijd schoon te houden en krijgen ook zelden klachten. En gelukkig maar, want in deze tijden van social media en recensiesites kan één persoon je reputatie volledig kapotmaken.

‘Kan u het mij tonen? Dan los ik het meteen op,’ zeg ik.

Ik loop hem achterna, bang voor wat ik ga aantreffen. Als je een bed and breakfast runt, maak je tenslotte wat mee, en not in a good way. Ook al zijn de meeste gasten natuurlijk nette en beleefde mensen, ik heb er ook al over de vloer gehad die hier kwamen om te feesten (zodat niemand kon slapen) of de kamer gewoon als een vuilnisbelt achterlieten. Om nog maar te zwijgen van de vrouw die midden in de nacht zo luid gillend door de gangen liep dat we dachten dat ze achterna gezeten werd door een bijlmoordenaar. Nou ja, toen ik de grootte van de spin waarvoor ze op de vlucht was geslagen had gezien, snapte ik het wel. Ik heb toen mijn vriend uit z’n bed moeten zetten om ze te komen platslaan. (De spin, niet de vrouw.) Begrijp me niet verkeerd, ik ben echt wel tegen geweld en dierenmishandeling, maar dit was zo’n monster, dat ik bang was dat ze gewoon weer vrolijk naar binnen zou wandelen als we ze in de tuin zouden loslaten...

De man gooit de deur naar de kamer open. Een vrouw zit rustig op het bed te lezen.

‘Dáár,’ snauwt hij en hij wijst naar een hoek van de kamer.

Ik zie niet meteen iets.

‘Waar precies bedoelt u?’

‘Dáár,’ zegt hij en hij wijst ietsje dichter in de hoek. Ik zie alleen een piepklein pluisje.

‘Bedoelt u...?’ vraag ik terwijl ik het opraap.

‘Ja, kind, dat is écht wat hij bedoelt,’ zegt de vrouw met een oogrol richting haar man. ‘Alles moet perfect zijn voor meneer.’

‘Niet iedereen is zo’n slons als jij,’ zegt de man boos.

‘Kijk, daar moet ik dus mee samenleven,’ zegt de vrouw. ‘Natuurlijk ben ik niet goed genoeg. Niets of niemand is ooit goed genoeg. Hij wil geen enkel stofje in huis, maar voelt zich te goed om zélf met de stofzuiger rond te gaan, want dat is vrouwenwerk. Ja, dat zegt hij letterlijk. Ook al werk ik evenveel uren als hij, tóch is het huishouden vrouwenwerk. Ben jij getrouwd?’

‘Euh nee,’ zeg ik aarzelend, want ik heb geen zin om bij een echtelijke ruzie betrokken te raken.

‘Houden zo,’ zegt de vrouw.

‘Oké. Nou euh... Mijn excuses. Als er verder niets is...’ zeg ik en ik stap langzaam achteruit de kamer uit.

‘Dan zal hij het wel laten weten,’ zegt de vrouw met een knipoog naar me.

Als ik de deur achter me heb gesloten, hoor ik dat de man meteen tegen haar begint te brullen. Hij voelt zich vast vernederd door haar. Ik vraag me af of dit het einde betekent van hun huwelijk, of dat ze gewoon al twintig jaar zo met elkaar omgaan en dat inmiddels helemaal prima vinden. Je weet tenslotte nooit wat er zich achter gesloten deuren afspeelt.

‘Lachen of huilen?’ vraagt mijn moeder als ze mijn rode kop ziet.

‘Allebei, denk ik.’

Ik vertel haar het verhaal en ze zegt: ‘Nou, toch huilen, wat zielig voor die vrouw.’

Mijn moeder en ik runnen de bed and breakfast samen, dus zij heeft ook al heel wat gezien en meegemaakt. In het begin woonde ze hier ook, maar toen leerde ze haar vriend Nathan kennen, die een bistro uitbaat in het dorp en intussen wonen ze samen, maar ze komt nog steeds helpen in de ochtend. En omdat de zaken intussen goed gaan (en ook omdat ik haar kamer nu kan verhuren aan gasten), kan ik haar zelfs betalen voor haar werk – al heb ik daar wel behoorlijk voor moeten aandringen. Tja, zo zijn moeders nu eenmaal. Vanaf de middag helpt ze in de bistro van Nathan. Nathan en ik hebben haar allebei al gevraagd of ze het niet wat rustiger aan moet doen, maar daar wordt ze alleen maar boos van. Dan zegt ze dat we haar niet moeten betuttelen, dat ze gelukkig wordt door al die dingen te doen en dat ze oud genoeg is om haar eigen beslissingen te nemen. Dat die ‘oud’ precies hetgene is waar ik me zorgen over maak, zeg ik maar niet hardop. Ze zou me vast in de hoek zetten of zo.

‘De meeste koppels komen hier voor een romantisch weekend, maar af en toe komt er ook eens eentje dat hoopt hun relatie te kunnen redden met een uitje,’ zeg ik schouderophalend, want het is niet de eerste keer dat we hier grote ruzies zien of zelfs koppels apart naar huis zien vertrekken. Gelukkig is dat uitzonderlijk, maar een bed and breakfast geeft je zeker een beeld van het leven en de mensen.

‘Ik ben klaar voor vandaag,’ zegt mama. ‘Ik ga maar eens naar huis.’

‘Tenzij je wil gaan lunchen in het koffiehuisje?’ zeg ik met een grijns.

‘Alweer?’ zucht mama. ‘Ik eet en drink me daar arm.’

‘We moeten jonge ondernemers toch steunen?’ zeg ik. ‘Zeker als een ervan je schoonzoon is.’

‘Je bent zélf een jonge ondernemer,’ zegt mama.

‘Ja, maar dat telt niet, ik heb alles in de schoot geworpen gekregen omdat ik het huis heb geërfd.’ Ik moet gewoon genoeg verdienen voor water, gas, elektriciteit en eten, en dat lukt prima. Zeker nu de zomer er is en binnenkort de grote vakantie begint. Het is best gek, want ook al zijn we niet voorzien op kinderen omdat al onze kamers een tweepersoonsbed hebben en we dus vooral koppels en singles te gast hebben, toch is het altijd drukker in de schoolvakanties. Toen ik single was (oh wat leuk om daarover in de verleden tijd te kunnen praten!), nam ik juist altijd verlof buiten de schoolvakanties, zodat ik de helft van de prijs op reis of een paar dagen weg kon gaan. Lekker voordelig én lekker rustig, wat wil een mens nog meer? Maar mijn gasten zijn dus iets minder praktisch ingesteld. Gelukkig niet allemaal, zodat ik het hele jaar door wel genoeg boekingen heb. Nou ja, voorlopig in ieder geval, want ik ben nog maar sinds een goed halfjaar open. Tot nu toe heb ik goede reviews en een paar terugkerende gasten, maar je weet nooit wanneer het tij plots keert. Als die man van daarnet een score van 1 op 10 geeft voor hygiëne bijvoorbeeld, kan het net zo goed gebeuren dat ik over een paar maanden de boel moet sluiten. En ook al ben ik nog nooit zo gelukkig geweest als nu (ondanks het vroege opstaan), daardoor voelt het toch altijd een beetje alsof er een zwaard van Damocles boven m’n hoofd hangt.

‘Ik trakteer,’ zeg ik tegen mama.

‘Dat hoeft toch helemaal niet.’

‘Jij geeft ons ook altijd gratis cocktails in Le Royal,’ zeg ik. ‘Met het geld dat ik daarmee uitspaar, kan ik je elke dag trakteren.’

Oké, dat klinkt fout, alsof ik veel te veel drink. Dat is natuurlijk niet zo. Nou ja, meestal niet. Eén of twee keer per week gaan mijn vriendin Kristie en ik cocktails drinken in de bistro van Nathan, op het bedenkelijke café na ook de enige plek in het dorp waar je kan uitgaan, en dan drinken we er misschien wel eentje te veel. Of twee. Of drie. En cocktails zijn natuurlijk ook gewoon duur, je hoeft je niet eens lazarus te drinken om veel geld uit te geven.

‘Goed dan,’ geeft mama toe.

We hebben nog twee uur voor de eerste gasten inchecken, dus zeeën van tijd.

Ik trek m’n jeansvestje aan, want de temperaturen zijn helaas nog niet zomers.  Mama en ik wandelen de straat uit naar het centrum, waar mijn vriendin Kristie en haar vriend Yassar een koffiehuisje uitbaten, waarvoor mijn vriend Lucas het overheerlijke gebak maakt.

‘Hey dikzak,’ zeg ik tegen Kristie als ik binnenkom. Niet omdat ik zo’n bitch ben, maar omdat ze hoogzwanger is. Volgende maand moet ze bevallen, waardoor ze haar job als kleuterjuf helaas tijdelijk niet kan uitvoeren.

‘Blijf maar zitten,’ zeg ik terwijl ik me naar haar toe buig en een kus geef.

‘Gelukkig. Als ik had moeten opstaan, had je nog lang kunnen wachten,’ zegt ze. ‘Ik ben een walvis.’

‘Maar dan wel een heel mooie en stijlvolle walvis,’ zeg ik terwijl mama en ik aanschuiven aan haar tafeltje. ‘Maar hoe gaat het met je?’

‘Pffff, ik wil niet zeuren omdat dit kind het beste is wat me ooit is overkomen, maar oh help, ik slaap niet, ik moet om het halfuur plassen en mijn voeten zijn zo gezwollen dat ik geen schoenen meer kan dragen. Kijk!’ zegt ze en ze werpt een wanhopige blik naar haar voeten, die in knalgele Crocs gehuld zitten.

‘Wow,’ zeg ik.

‘De Crocs zijn nog tot daaraan toe, maar dit was de enige kleur die ze hadden! Straks denken mensen nog dat ik het méén!’

‘Voor je het weet is het een trend,’ zegt Yassar, die net passeert met een verse muntthee en twee lattes.

‘Yeah right,’ zegt Kristie. ‘Mijn man is duidelijk verblind door de liefde, hij vindt me zelfs nog altijd sexy zoals ik er nu uitzie.’

‘Je ziet er ook fantastisch uit.’

‘Ik waggel als ik loop, ik ben net een pinguïn!’

‘En iedereen is dol op pinguïns,’ zeg ik. ‘Kan je je wel wat bezighouden?’

‘Ik mis m’n werk wel, maar ik help hier.’

‘Dat meen je niet,’ zeg ik. ‘Je kan toch niet de hele dag staan en rondlopen?’

‘Nee, ben je gek? Ik zeg gewoon tegen Yassar en Lucas wat ze moeten doen vanaf mijn stoel. Hier kan ik wel aan wennen.’

‘Ik daarentegen,’ fluistert Yassar tijdens het passeren in mijn oor.

‘Hey, dat heb ik gehoord!’ zegt Kristie.

‘En your wish is my command,’ zegt Yassar met een grijns. Arme man. Ik weet hoe Kristie kan zijn, ik heb haar al zien opstaan met een kater en op maandagochtend en mooi is het niet. En nu gaat ze al maanden door het leven met een ochtendhumeur, maar dan de hele dag door. Gelukkig heb ik een nieuwtje dat haar vast opbeurt.

‘De meisjes komen dit weekend!’ zeg ik.

‘Echt? Maar er is toch nog geen maand voorbij?’

‘Nee, ik was dat helemaal vergeten te vertellen in de hele zomerboekingsdrukte: ze komen wat sneller omdat ze je nog willen zien voor de baby komt.’

‘Ik heb toch het gevoel dat die er nooit uit gaat komen. Het lijkt alsof ik al twee jaar zwanger ben. Net zoals een olifant. Dat verklaart ook waarom ik eruitzie als een olifant,’ zucht ze. ‘Maar ik ben blij dat ik de meisjes ga zien, en dat ik er alleen het plein voor hoef over te steken. Hoe dan ook: wat willen jullie eten?’

Ik bestel een salade met geitenkaas en mama een foccacia met peer en brie.

Ik verwacht dat Kristie Yassar subtiel gaat wenken, maar ze brult: ‘Schat, een geit en een foccacia brie!’ door de ruimte. De andere gasten kijken verschrikt op. Yassar schaamt zich duidelijk dood.

‘Zie je, ik maak me nuttig,’ zegt Kristie en ze meent het nog ook.

‘Oké, ik ga even in de keuken dag zeggen tegen Lucas,’ zeg ik.

Lucas is bakker en maakt de heerlijke patisserie voor het koffiehuisje, maar sinds ze lunch serveren, maakt hij ook de broodjes en salades. Wat kan ik zeggen? Mijn vriendje is een multitalent!

‘Hey schat,’ zeg ik. Intussen praat ik Nederlands tegen hem en hij Frans tegen mij en misschien kunnen we ooit wisselen, want we willen allebei perfect tweetalig worden. Ik denk daarbij stiekem al aan onze toekomstige kinderen, maar dat zeg ik niet hardop, uit angst dat hij heel hard zal wegrennen. Ik twijfel er niet aan dat hij van me houdt (al heeft hij de woorden nog steeds niet uitgesproken), maar we zijn ook nog maar sinds Kerstmis samen, bijna een halfjaar, dus.

‘Red me!’ zegt hij gespeeld wanhopig.

‘Wat is er?’

‘Wat ís er? Was jij net niet met Kristie aan het praten? Ik hoorde haar roepen tot hier.’

‘Is het altijd zo erg?’ zeg ik lachend.

‘Erger. Ze loopt de hele tijd bevelen te roepen en commentaar te geven. “Daar is een vuile plek op de bar.” “Is die tafel nu nog niet schoongemaakt?” “Zit die slagroom niet wat slordig op die taart?” en zo de hele dag door. En ik mag ’s avonds nog naar huis, maar die arme Yassar...’

‘Over bijna een maand is de baby er. Dan verandert ze vast in een zachte moederkloek.’

‘Kan jij haar niet meenemen?’

‘Meenemen? Ze is geen hond, hoor.’

‘Samen gaan shoppen of zo?’

‘Ze kan nauwelijks wandelen! Ik kan haar moeilijk op m’n rug dragen, veel te zwaar. Bovendien moet ik gasten inchecken om drie uur. Maar dit weekend komen de meisjes, dat zal haar vast opvrolijken.’

‘De meisjes? Nu al?’

Ik lach.

‘Dat is exact wat Kristie ook zei.’

De meisjes zijn onze twee beste vriendinnen. Voor ik deze bed and breakfast opende, woonden we allemaal in de stad bij elkaar in de buurt, en spraken we minstens een keer per week af. Maar toen verhuisde ik en met kerst volgde Kristie me, omdat ze afstand nodig had van Yassars opdringerige familie. Sindsdien komen de meisjes één keer per maand hiernaartoe en gaan wij één keer per maand daarnaartoe om uit te gaan in de stad (veel uitgaansmogelijkheden heb je hier niet). We missen elkaar, maar Kristie en ik zouden nooit meer in de stad kunnen wonen, terwijl zij niet begrijpen dat wij niet gék worden in dit kleine dorp waar je alleen een café (dat een beetje vuil en plakkerig is en waar alleen erg oude mensen komen), een veel te duur en veel te stijf restaurant en de bistro van Nathan (waar het eten lekker is en daarna de tafels aan de kant worden geschoven om te dansen op bedenkelijke muziek) hebt. Er zijn ook een bieb, een schooltje, een toeristenwinkeltje en een supermarkt (gelukkig maar). Er is ook een heel goede bakker vlak bij mijn huis, waar Lucas vroeger bakte, maar die nu wordt gerund door zijn zus. En je kan hier heerlijk wandelen en kanoën, de lucht is zuiver en de mensen zijn vriendelijk. Nou ja, nu in ieder geval, in het begin keken ze naar me alsof ze me hier weg wilden hebben, maar dat doen ze blijkbaar bij elke nieuwkomer. Nu maken mama en ik deel uit van het dorp.

Dat gebrek aan leuke plekjes verklaart natuurlijk ook het succes van het koffiehuis, dat mensen van alle leeftijden aantrekt, van hipster tot oma. Eerst kwamen de locals, toen de mensen uit de omliggende dorpen en nu het zomer wordt, komen ook de toeristen, waardoor de locals soms zeuren omdat ze geen plaats meer hebben. Yassar is dan ook van plan om een mooi terras neer te zetten met veel plaats, zodat iedereen weer een plekje heeft. Hij moet alleen nog even wachten op toestemming van de burgemeester.

Sowieso hebben ze hier een haat-liefdeverhouding met toerisme, want het zorgt voor werk, maar het verstoort natuurlijk ook de rust in dit pittoreske en normaal zo rustige dorpje.

‘Dan ga ik je niet veel zien dit weekend,’ zegt Lucas.

‘En vind je dat erg of ben je stiekem blij met de vrije tijd?’ vraag ik.

‘Mag ik heel diplomatisch “allebei” antwoorden?’

Ik lach. Ik begrijp hem volkomen. Ik zie Lucas graag, maar in een dorp als dit loop je elkaar constant tegen het lijf, zeker als je vriend werkt voor je beste vriendin. Dus zelfs als je een keertje niet afspreekt, is de kans groot dat je elkaar toch ziet. Dat kan romantisch zijn, maar soms toch ook een beetje verstikkend.

Toch voel ik me de gelukkigste vrouw ter wereld omdat ik hem heb gevonden.

2

‘Wow, hoe zie jij eruit,’ zegt Julia, tactvol als altijd. ‘Ik zou je willen knuffelen, maar ik weet niet waar te beginnen.’

Ik ben bang dat Kristie spontaan gaat huilen, maar ze schiet in de lach. ‘Dat probleem heeft Yassar ook altijd,’ zegt Kristie.

‘Hoe hebben jullie zelfs nog seks? Hij kan duidelijk niet op jou liggen en als jij op hem...’

‘Seks? Laat me niet lachen,’ zegt Kristie. ‘Dat is iets voor over een paar jaar. Misschien. Want ik wil nooit meer zwanger worden.’

‘Dat zeg je nu, maar als je dat baby’tje in je armen houdt...’

‘Jaja, het zal allemaal wel,’ zegt Kristie. ‘En dat van de vrouw die geen kinderen wil.’

‘Mijn klanten zijn volgens mij grotere kinderen dan de kleuters in je klas,’ zegt Julia.

Julia werkt als pr-verantwoordelijke bij een bureau dat veel celebs en andere belangrijke personen als klant heeft. Haar taak is om de rommel op te ruimen als zij iets doms doen, zoals hun partner bedriegen, betrapt worden terwijl ze cocaïne snuiven op een feestje of naaktfoto’s rondsturen die in verkeerde handen vallen. Of al die dingen tegelijk.

‘Buiten de pampers dan,’ zeg ik.

‘Nou, dat denk je dan, ik heb een verhaal dat...’

‘Laat maar!’ onderbreek ik haar snel. ‘De verhalen van Jade zijn al erg genoeg.’

Jade is tandarts, een beroep waarvan ik écht niet snap waarom iemand dat vrijwillig zou uitoefenen. Zelfs met een geweer tegen mijn hoofd zou ik twijfelen. Ik bedoel maar: in iemand anders mond zitten prutsen? Nee, bedankt.

‘Ik heb jullie favoriete kamers klaargemaakt,’ zeg ik. ‘Al zit jij wel naast een vreemd koppel, Jade.’ Ik vertel over de man die woest was over het pluisje en ze vinden het hilarisch. Wat het op zich natuurlijk ook wel is, maar zulke dingen zijn vooral vermoeiend. Een bed and breakfast hebben is nog steeds mijn droom, maar het is ook hard werken. Heel hard. En dan kunnen zulke gebeurtenissen soms te veel zijn.

‘Heb je onze kamer ook al geboekt voor over een maand?’

‘Ja, tuurlijk, al meteen toen ik deze boekte. We zitten volledig vol in de zomer, dus ik moest wel, of er was geen plaats meer geweest.’

‘Wat goed!’

‘Dus over exact een maand moet je bevallen zijn,’ zegt Julia, ‘want daarna is de B&B volgeboekt en kunnen we niet komen.’

‘Ik wil geen maand wachten om je baby te komen bezoeken,’ zegt Jade.

‘Heb je het gehoord, schat?’ zegt Kristie tegen haar buik. ‘Over een drietal weken moet je eruit. Nou ja, als ze aardt naar haar vader gaat dat nooit gebeuren, want hij komt ook niet op tijd uit zijn bed en... Wat?’ vraagt ze als ze onze verbaasde gezichten ziet.

‘Je krijgt een meisje!’

‘Shit!’ zegt Kristie. ‘Al die maanden heb ik het kunnen verzwijgen en nu floep ik het er gewoon uit.’

‘Maar dat is het beste nieuws ooit! Een nieuwe vriendin voor onze meisjesbende!’ zegt Jade.

‘Ja, wat moet je nu met zo’n jongetje,’ zegt Julia, ‘ik zou niet weten hoe ik bij het verschonen om moet gaan met dat piemeltje en zo.’

‘Ze heeft toch genoeg geoefend op volwassen exemplaren,’ fluistert Kristie in mijn oor. Ik onderdruk een giechel.

‘Als het een jongen was, had ik evenveel van hem gehouden,’ zegt Kristie. ‘En ik wil niet dat iedereen roze en glitter en zo voor haar gaat kopen. Als later blijkt dat ze gek is op roze en glitter is dat uiteraard prima, maar ik wil haar alles aanbieden, niet alleen poppen, maar ook autootjes. Niet alleen prinsessen, maar ook dino’s.’

‘Zo mag ik het horen,’ zegt Julia. ‘Iedereen mag kiezen of hij of zij een prinses of cowboy is, en dat heeft niets met je geslacht te maken.’

We klinken met de cocktails (en één mocktail) die mama ons gebracht heeft. Sinds ze samen is met Nathan en hier achter de bar staat, is ze helemaal opgebloeid. Iedereen in het dorp kent haar intussen, en als je mama kent, dan hou je ook van haar, zo simpel is dat. Ze is zo  iemand die iedereen graag heeft, omdat ze gewoon zo open en enthousiast is, en helemaal zichzelf.

‘En hoe zit het nu met Yassar en zijn ouders? Nemen ze het jullie kwalijk dat jullie zo ver weg verhuisd zijn?’ vraagt Jade.

‘Tja, het is nu eenmaal hun eigen schuld. Het feit dat ze ons leven zo probeerden te controleren en ze zo hard wilden dat we een kind zouden krijgen, heeft Yassar en mij bijna uit elkaar gedreven, dus mij persoonlijk kan het bijzonder weinig schelen wat ze ervan vinden. Yassar wil natuurlijk wél dat alles oké is tussen hen, maar het nieuws dat ze een kleinkind krijgen, heeft alles goedgemaakt. Ik ben ook blij dat ons huis nogal klein is en wij dus geen plaats voor ze hebben om te blijven slapen.’

‘Eind goed, al goed dus?’

‘Nou...’ zeg ik en ik grijns naar Kristie, die met haar ogen rolt.

‘Ik ben gisteren te weten gekomen dat Yassars ouders een kamer in de bed and breakfast hebben geboekt vanaf de uitgerekende datum.’

‘En wat als je dan een week overtijd bent? Of langer?’

‘Ha, dat is het hem nou net: ze hebben de kamer geboekt voor een maand.’

‘Een máánd?’

‘Yep,’ zeg ik.

‘Hoe voel je je daarbij?’

‘Alsof ik mijn benen zo lang mogelijk tegen elkaar wil drukken zodat het kindje er veertien dagen te laat uitkomt en ze zich dus niet te lang kunnen bemoeien met hoe we ons kind opvoeden.’

‘Zie jij het zitten, Hanne?’

‘Ik? Natuurlijk! Yassars ouders zijn vriendelijk en netjes, voor mij zijn dat ideale gasten. Maar ik heb uiteraard eerst bij Kristie gecheckt of ik hun boeking mocht aanvaarden.’

‘Als het van mij afhing, natuurlijk niet, maar Yassar mist zijn ouders. En hij is ook een beetje bang omdat hij niks weet van baby’s en hij voelt zich veiliger met zijn ouders erbij. Ik heb hem uitgelegd dat zij óók niets van baby’s wisten toen ze hem kregen, maar dat argument wuift hij weg, want zijn ouders hadden hulp van zijn grootouders. Ach ja, zijn familie is gewoon een stuk hechter dan de mijne, ik zal ermee moeten leven. Door dit kindje zijn we natuurlijk voor eeuwig verbonden met elkaar. Het is een gedachte die me soms verstikt, maar tegelijk ook geruststelt.’

‘Je moet het ook nemen zoals het komt hè, niemand kan de toekomst voorspellen en niemand kan op voorhand weten hoe mensen gaan reageren op een baby. Misschien wordt Yassar wel zo bezitterig dat hij zijn ouders er liever niet bij wil. Of misschien krijgen je schoonouders wel een hernieuwd respect voor je als ze zien wat voor geweldige moeder jij bent.’

‘Ha, dat zal wel,’ zegt Kristie.

‘En als het je allemaal te veel wordt, dan vlucht je maar naar ons,’ zegt Jade.

‘Maar logeer dan wel bij Jade en niet bij mij, ik heb mijn nachtrust nodig,’ zegt Julia. Kristie en ik grijnzen naar elkaar. Julia is Julia en dat is prima. We hebben altijd geweten dat zij en kinderen niet samengaan, en dat is óók prima. Haar eerlijkheid is best verfrissend.

De deur gaat open. Zoals altijd kijkt iedereen naar wie er binnenkomt. Omdat iedereen elkaar hier kent, is de kans dat het een vriend of kennis is nu eenmaal groot.

‘Is dat niet Rémi?’ vraagt Julia.

Ik knik.

‘Is het niet awkward tussen jullie?’

‘Nee, eigenlijk niet. We waren ook maar eventjes samen.’

‘Maar toen hij zag dat je samen was met Lucas heeft hij je zijn liefde verklaard!’ zegt Jade. ‘En hij is zo vreselijk knap en gespierd en zo. Dat moet toch moeilijk zijn voor Lucas?’

‘Ach nee, die hebben elkaar op de schouder geklopt en tegen elkaar gezegd dat ze het begrijpen en dat was het. Het is intussen al een halfjaar geleden, iedereen is het al vergeten,’ zeg ik en ik kijk naar de bar.

Ik zal het nooit toegeven, maar soms denk ik nog weleens aan Rémi. Ik hou van Lucas, maar ik was echt verschrikkelijk verliefd op Rémi, met zijn tragische jeugd, sexy looks en prachtige zelfgebouwde houten huis aan de rand van het bos. Maar hij was niet meer dan een fantasie. Lucas is echt, en betrouwbaar, en lief. Marriage material, zeg maar. En na alle foute mannen in mijn leven, is hij precies wat ik nodig heb.

Ik wuif naar Rémi, die op zijn vaste plek aan de bar gaat zitten, en hij wuift terug. Zie je wel, niks de hand.

We drinken en kletsen en dan, als alle gasten klaar zijn met eten, worden de tafels en stoelen zoals elke avond aan de kant geschoven, snel en efficiënt, omdat ze het al zo vaak gedaan hebben, en wordt de volumeknop van de muziekinstallatie opengedraaid.

‘Laten we dansen!’ zegt Julia.

‘En ik dan?’ vraagt Kristie.

‘Jij ook,’ zegt Julia.

‘Ben je gek? Ik kan nauwelijks staan. Ik zou trouwens niks liever willen.’

‘Jij staat op de dansvloer en zwaait met je armen en wij dansen rond je,’ zegt Jade. ‘Dan heb je het gevoel dat je danst.’

‘Ja, dat is een topidee!’ zeg ik. ‘Kom.’

Met zijn drieën trekken we een giechelende Kristie de dansvloer op en we dansen joelend om haar heen.

Tot ik me plots afvraag wie er een drankje heeft laten vallen omdat de vloer zo glibberig is.

Maar als ik opkijk naar Kristie, die plots stilstaat en geschokt haar buik vasthoudt, besef ik dat haar water is gebroken.

3

‘Verdomme, Yassar, neem je telefoon toch op!’ roep ik gestrest als ik voor zowat de tiende keer naar hem bel.

‘Hij en Lucas hadden een mannenavond gepland omdat wij een vrouwenavond hadden,’ zegt Kristie. Verrassend genoeg is zij het kalmst van ons allemaal. ‘Ik heb nog geen weeën, dus we kunnen rustig naar het ziekenhuis rijden.’

‘Alleen hebben wij allemaal te veel gedronken,’ zeg ik. ‘Zullen we een ambulance bellen?’

‘Die komen heus niet als je geen weeën hebt, hoor. Ga maar gewoon naar ons huis en haal Yassar.’

Zo snel als ik kan (en dat is niet erg snel, want ik ben niet zo sportief - in het begin wandelde ik hier erg veel, maar ook daar is het nieuwe nu wel een beetje af...) haast ik me het plein over, de straten door, om hijgend aan te bellen bij het huis van Yassar en Kristie. Daar doet echter niemand de deur open.

Ik bel naar Julia: ‘Ze zijn niet hier, kan je bij Lucas thuis gaan kijken?’

‘Pfff, dat is zo ver,’ zegt ze, wat lichtjes overdreven is, want de bakkerij ligt halverwege mijn huis en het plein.

‘Nee, hier zijn ze ook niet,’ meldt ze als ze eindelijk terugbelt. Ze is duidelijk op haar dooie gemak daarnaartoe gewandeld.

Als ik weer voor de bistro sta, komt Rémi naar buiten.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Kristies water is gebroken, meer dan drie weken te vroeg, dus ze moet naar het ziekenhuis, maar wij hebben te veel gedronken om te rijden, mama staat alleen achter de bar en we kunnen Yassar en Lucas niet vinden.’

‘Dan rij ik toch even?’

‘Jij hebt toch ook gedronken?’

‘Eén biertje,’ zegt hij. ‘Dat mag.’

Ik kijk naar zijn grote en gespierde lichaam en concludeer dat één biertje inderdaad niet al te veel effect op hem kan hebben.

‘Is goed, je bent een schat.’

‘Wacht even hier, dan ga ik de auto halen. Blijven ademen, Kristie.’

‘Bed... aaaaaaah!’

‘Was dat...’

Ze knikt met haar tanden verbeten op elkaar geklemd. ‘Ik weet niet hoe een wee voelt, maar ik hoop dat dit er een was, want als weeën nóg pijnlijker zijn, dan hoef ik dit kind  niet,’ zegt ze.

Ik pak haar hand vast. ‘Je mag knijpen als er nog een wee komt.’

Dat doet ze met volle overgave.

‘Wow, niet zó hard,’ zeg ik. ‘Ik werk met mijn handen.’

‘Ga je nu tegen mij klagen over pijn?’ zegt ze. Ze klinkt verontwaardigd, maar ik zie de angst in haar ogen. Ik kan me zelfs niet voorstellen hoe het voor haar moet zijn. Er komt zoveel op haar af en ze heeft er geen controle over en geen idee hoe het gaat zijn. Of haar kind gezond geboren wordt. En daarna zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn. De eindeloze liefde, de eindeloze verantwoordelijkheid, voor de rest van je dagen.

Pfff, ik weet echt niet of ik ooit klaar zal zijn voor een kind.

Net als ze mijn hand vermorzelt tijdens haar derde wee, komt Rémi aangereden, als de prins op het witte paard. Nou ja, gelukkig rijdt hij niet met een paard maar met een auto, want zo’n paard zou niet handig geweest zijn in deze situatie.

Rémi stapt uit om Kristie in de auto te helpen en ik ga naast haar zitten.

‘Wij blijven hier en zoeken Yassar,’ zegt Julia. ‘Dan komen we wel met hem naar het ziekenhuis zodra we hem gevonden hebben.’

‘Ik bedenk net iets dat me door de pijn zal helpen,’ zegt Kristie.

‘Wat is dat?’

‘Dat Yassars ouders pas over een maand komen,’ zegt ze, waarna ze de gordel van de auto vastgrijpt. Als ik zie hoeveel kracht ze zet, besef ik waar mijn arme hand aan ontsnapt is.

‘Bent u haar partner?’ vraagt de verpleegster als Kristie in een ziekenhuiskamer aan de monitor ligt.

‘Haar partner is momenteel onvindbaar, dus voorlopig ben ik even haar stand-in geboortepartner.’

De verpleegster glimlacht.

‘Het is goed dat er iemand bij haar is.’

Ergens ben ik ook wel blij en vereerd dat ik dit moment mag meemaken. Of ik stiekem een béétje hoop dat Yassar te laat zal komen? Misschien... Maar dat wens ik Kristie natuurlijk niet toe.