DRAKENBLOED

Ina de Man

DRAKENBLOED

Eerste druk: 18 mei 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510195

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Intro

Het is nacht en het vriest dat het kraakt. Grote slierten bevroren mist drijven op het wateroppervlak van de rivier de Thames. Op de leuning van de brug over het water ligt een dun laagje rijp dat glinstert in het maanlicht. Kerst komt eraan en voor het eerst in lange tijd is het echt winter. Het gele licht van de straatlantaarns vermengt zich met het helderwitte licht van de feestlampions en creëert een feeërieke maar spookachtige sfeer. Een late wandelaar haast zich naar huis, zijn stappen klinken hard in de straten van dit schijnbaar verlaten stadje in Berkshire, Engeland.

Aan de rand van het stadje doemen de donkere muren op van het statige kasteel, dat al sinds de tijd van Willem de Veroveraar aan de oevers van Engelands bekendste rivier staat. Alles is er donker, de vlag op de ronde toren in het midden van het kasteel flappert kalmpjes heen en weer. Aan de hoofdingang op het einde van de lange oprijlaan, die bekend staat als ‘The Long Walk’ werpen de typische oude lantaarns een spookachtig licht op de bevroren poort en beschijnen een klein stukje van het grasperk in de Quadrangle, zoals de vierkante binnenplaats genoemd wordt. 

De bewaker, die zijn ronde maakt langs de buitenkant van de vesting, rilt in zijn zwarte overjas en droomt van een lekker warm kopje thee zodra hij klaar is met zijn werk. De kou maakt dat hij die avond niet zo oplettend is als anders, daarom merkt hij niet dat er achter sommige vensters van het kasteel een klein lichtje danst. Het springt van kamer tot kamer, soms verdwijnt het even om daarna een beetje verder weer tevoorschijn te komen. Plots is het lichtje weg en alles wordt weer donker. Het kasteel van Windsor slaapt.

Hoog in de ronde toren, die de grens tussen Upper en Lower Ward bewaakt, gaat in de grote zaal van de koninklijke archieven langzaam een deur open. Eerst op een klein spleetje om te horen of hij niet kraakt. Maar alles lijkt veilig. Een zwarte schim duwt hem stukje bij beetje verder open. Plots verschijnt het dansende lichtelfje weer en zoekt de zaal af. De zwarte schim kijkt links, dan rechts. De schim staat muisstil en luistert, maar alles is stil, het kasteel slaapt. Als de kust veilig is loopt hij naar het midden van de ruimte, waar een grote tafel met een glazen blad staat. Ineens houdt hij halt. Onder zijn voet kraakte een plank en hij durft niet te bewegen. Stokstijf blijft hij staan en luistert. Maar alles blijft stil en de schim loopt verder.

In een aangrenzende kamer opent hij een fraai versierde kast. Het lijkt haast onwaarschijnlijk, maar in dit heiligdom - dat beter bewaakt wordt dan de Tower of London - kan je een kast gewoon met een gekromd ijzerdraadje openen. De schim lacht een geluidloze lach maar laat zich niet afleiden, hij haalt een rood, ijzeren kistje uit de kast en zet het op tafel. Hij opent het deksel en grijpt naar de inhoud. Alleen al door die inhoud vast te pakken, riskeert hij een lange gevangenisstraf als hij betrapt wordt. Maar daar denkt hij nu niet aan, want naar dit moment heeft hij jaren verlangd. En nu hij eindelijk heeft wat hij wilde, kalmeert zijn hart weer. Hij haalt diep adem en neemt het waardevolle voorwerp uit het kistje. In zijn hand houdt hij een soort kaft, welke is afgewerkt met zwart fluweel en versierd met een gouden rand. In het midden staat een soort slang met tekst erin en aan de bovenkant is een gouden kroon geborduurd. Aan een ketting hangt een rood zegel. Hij kijkt gefascineerd naar het ding en slaakt een zucht van verlichting. Dan haalt hij uit zijn zak een zachte handdoek en wikkelt de kaft er met veel zorg in.

Vliegensvlug sluit hij het kistje opnieuw en bergt het weer op in de kast. Op zijn tenen loopt de schim naar een bezemkast in de hoek. Hij opent hem voorzichtig en kijkt nog eens vlug om zich heen. Dan verdwijnt hij in de kast en trekt de deur achter zich dicht.

HOOFDSTUK I

1066: SLAG BIJ HASTINGS - ENGELAND

Gawain Gyrthwin was al op voor de haan gekraaid had. Hij had weinig geslapen die nacht. De vorige avond had hij in de herberg het verhaal gehoord van een reizende heler die vertelde over de talrijke Normandische schepen, die lagen aangemeerd in de haven van Hastings in het zuiden. Sinds de dood van de oude koning was er onrust in het anders zo vreedzame Engeland en braken er regelmatig gevechten uit tussen verschillende groepen. De prinsen konden het maar niet eens worden over wie de troon verdiende en het land was nu verdeeld. Als de Normandiërs zich nu ook nog kwamen bemoeien met de zaak dan betekende dat oorlog en armoe voor de gewone bevolking.

In de schemer van de herfstmorgen liep Gawain naar de stal en voerde zijn twee varkens. Met een handjevol graan stelde hij de kippen tevreden. Die hadden goed hun best gedaan want in het nest lagen zes grote eieren. Zijn vrouw Enid zou blij zijn, eieren waren voedzaam en zorgden voor gevulde magen voor zijn kroost.

Toen hij de stal uit kwam voelde hij, meer dan dat hij het hoorde, dat er een grote groep ruiters kwam aangedraafd. Het stampen van de paarden deed de grond daveren. Hij vroeg zich af welk leger de Senlac-heuvel beklom. Hij haastte zich naar de keuken, liet de eieren op de tafel achter en trok een schapenvacht over zijn schouder. Zijn houten klompen verving hij door met wol gevoerde laarzen van schapenvacht, die hij met lederen riemen om zijn voeten en benen bond. Zijn klompen zouden te veel lawaai maken op de verharde stukken grond. Hij was nieuwsgierig, hij moest en zou weten wat dit alles te betekenen had. Het lot van vele dorpsgenoten zou hiervan afhangen.

Voorzichtig liep Gawain de Senlac-heuvel op, hij zorgde ervoor dat hij in de schaduw van de verspreide bomen en struiken bleef zodat hij zich ongezien kon verplaatsen. Het gras was nat en koud, maar daar trok hij zich niks van aan. Hij bleef de heuvel opklimmen tot hij in de verte een grote groep mensen zag. Hij was geen soldaat en kende de strijd niet uit eerste hand, maar ‘s avonds in de dorpsherberg werd er veel verteld. Daarom wist hij dat de groep mannen die zich boven op de heuvel bevonden, de soldaten van Harold waren. Het was een tamelijk grote groep soldaten, elk gewapend met een Deense strijdbijl en een rond schild dat het symbool van hun clan voorstelde. Het licht van de opkomende zon weerspiegelde zich in de metalen ornamenten in het midden van hun houten schilden. Op een kleine afstand van de mannen op de heuvel zag Gawain nog een groepje staan. Ze waren te paard en omringden iemand die blijkbaar heel belangrijk was. Hij kon niet goed zien wie het was, een boom versperde zijn uitzicht. Hij besloot een betere plaats op te zoeken en keek om zich heen. Daar, achter die struik zou hij een veel beter overzicht hebben over de heuvel en het dal erachter.

Voorzichtig kroop Gawain op zijn buik tot aan de volgende struik en toen hij weer over de heuvel keek, zag hij wie de man was die beschermd werd door de ruiters te paard. Het was koning Harold Godwinson, hij herkende hem aan zijn gekrulde blonde haren en zijn rode mantel. Maar toen een vroege zonnestraal op zijn helm viel, was elke vergissing uitgesloten. Want boven op zijn blinkend gepoetste ijzeren helm droeg de koning zijn met rode stenen ingelegde kroon. Hij zat fier in het zadel en keek uit over het land. Ze waren klaar voor de strijd.

Gawain besefte dat hij vanaf deze plaats geen goed zicht zou hebben op de dingen die gingen gebeuren. Hij moest zich opnieuw verplaatsen. Aan zijn linkerkant zag hij een afscheiding die bestond uit in elkaar gevlochten wilgentakken. Voorzichtig kroop hij ernaartoe en installeerde zich achter de afscheiding. Hij vroeg zich af of hij lang zou moeten wachten. Maar toen voelde hij de grond beven. Een hol geroffel leek van diep onder de grond op te stijgen. Hij wist dat de Normandiërs naderden en dat ze klaar waren voor de strijd. Gawain wilde hier niets van missen en bleef achter de haag van wilgentakken liggen, zijn hart sprong van spanning haast uit zijn borstkas.

Vele uren later, terwijl de zon langzaam over het slagveld naar het westen verdween stond Willem de Normandiër met een paar baronnen boven op de heuvel, daar waar die ochtend de troepen van Harold nog hadden gestaan. Niet lang daarvoor was de koning gevallen in de strijd en nu lag zijn lichaam ergens onder aan de heuvel, samen met de verhakkelde lichamen van zijn strijdmakkers.

Het was een zware strijd geweest en ook de legers van de Normandiërs hadden grote verliezen geleden. Maar toen het erop leek alsof ze het onderspit zouden delven, schoof Willem, de grote Normandiër, zijn helm achteruit en riep: ‘Kijk mannen, ik ben er nog! Ik ben nog in leven en met Gods hulp zal ik hier overwinnen.’ Dat gaf zijn manschappen nieuwe moed en met een paar listige manoeuvres wist hij de tegenstander van de heuvel weg te lokken en in de pan te hakken.

Eustace van Bone, zijn rechterhand, kwam hem tegemoet en hield halt naast Willem.

‘Het lijkt erop dat de laatste soldaten gevlucht zijn. Ik denk dat het het beste is als we hier ons kamp opslaan.’

Willem knikte. Hij had al opdracht gegeven om een paar tenten op te zetten en de gewonden te verzorgen. Zijn mannen waren moe en hadden honger. Zij gingen nu voor want morgen was er nog een dag en dan moesten ze opnieuw fit zijn. Willem wilde naar zijn tent rijden, maar Eustace hield hem tegen. ‘Heer, het lijkt mij het beste wanneer u niet de nacht op het slagveld doorbrengt. Het is altijd mogelijk dat een paar vijandelijke soldaten niet helemaal dood zijn en dat ze u deze nacht komen vermoorden.’ Maar Willem lachte de bezorgdheid van zijn makker weg. Hij, de hertog van Normandië, was niet bang van een halfdode soldaat. Hij liet Eustace staan waar hij stond en reed naar zijn tent.

De volgende ochtend was Willem al vroeg op. Met in zijn ene hand een homp brood en in zijn andere een pul bier overzag hij het slagveld van de vorige dag.

‘Wel verduiveld...’ riep hij uit. Eustace, die het gehoord had haastte zich naar buiten om te kijken wat de aandacht van zijn heer had gewekt. In de verte zag hij twee kloosterlingen hun richting uitkomen. Hij trok zijn wenkbrauw op en ging aan de zijde van Willem staan.

‘Wat komen die hier doen?’ vroeg hij zich af.

‘Ik zou het verdorie niet weten,’ zei Willem en hij nam nog een slok van zijn bier.

‘Misschien willen ze de doden hier wel zegenen?’ opperde Eustace, maar zijn heer bleef het vreemd vinden. Even later hadden ze hun antwoord, toen de kloosterlingen tot op enkele meters van de veroveraars genaderd waren.

‘Heer, sta ons toe u om een bede te verzoeken.’ sprak Osegod, de oudste van de twee kloosterlingen.

‘Spreek,’ zei Willem terwijl er een glimlachje om zijn mondhoeken speelde.

‘Heer, sta ons toe om het lichaam van onze verslagen koning te zoeken en mee te nemen. Zijn arme moeder, de oude Gytha Thorkelsdóttir heeft in 19 dagen vier zonen verloren. Sta ons toe om haar tenminste zijn lichaam te brengen. Wij bieden u er een zak goud voor.’

Willem schoot in de lach. Hij gaf de kloosterlingen de toestemming om hem te zoeken tussen de lichamen, maar weigerde het goud. Dat vond hij onfatsoenlijk. Maar hoe Osegod en Airic ook zochten, het lichaam van hun koning vonden ze niet.

Toen Willem en Eustace even later hun paarden bestegen om de omgeving te verkennen, zagen ze een jonge vrouw in zwarte kapmantel als een schim over het slagveld zwerven. Toen ze ‘s avonds aan de achtergebleven ridders vroegen wie die vrouw was, antwoordde een van hen dat het om Edith ging, de vrouw van Harold.

Na de slag bij Hastings vertrok Willem de Normandiër naar Londen. Hij stond nog maar aan het begin van zijn Britse avontuur en moest nu de volgende stap zetten. Als hij geaccepteerd wilde worden door de Saxen, dan moest hij zich tot koning laten kronen. Dat was de wet van de sterkste. Terwijl ze langs de kleine dorpen reden, besloot Willem om de toekomst te bespreken met Eustace.

‘Wat denk je? Zullen de Engelsen een Normandische koning aanvaarden?’ Eustace ging even verzitten in zijn zadel, ze waren tenslotte al een paar uur onderweg en hij kreeg kramp in zijn been.

‘Heer, volgens mij maakt de nationaliteit van de koning weinig uit. Zolang hij er maar in slaagt om daadkrachtig te zijn en zijn nieuwe land te beschermen voor invallen. Het is zijn plicht om de bevolking te beschermen. Als u dat doet dan hebt u ook de steun van het volk.’

Willem knikte, hij had deze campagne goed voorbereid. Hij zou wel zien wat de toekomst bracht. Uren later kwam de stoet aan in Londen, de drukte bij de abdij van Westminster was ongewoon. Hoewel velen eerst wilden afwachten of Willem wel zo’n goede keuze was voor het koningschap, wilden ze toch aanwezig zijn bij de kroning. Kwaad kon het zeker niet. Gelukkig had de bisschop van Coutance toegezegd om de vertaling van de kroonceremonie op zich te nemen.

Terwijl de genodigden de twee zijflanken van de abdijkerk in beslag namen, naderde Willem door de middengang, die vrij gelaten was. Hij droeg zijn maliënkolder met daarover een scharlakenrode mantel en aan zijn linkerarm droeg hij het puntige schild met daarop het wapen van de hertogen van Normandië. Voor het altaar knielde hij voor de aartsbisschop neer en onderging de ceremonie. Tot slot werd de gouden kroon met robijnen van wijlen Harold gebracht en werd Willem gekroond tot koning van Brittannië. Terwijl hij zijn rechterhand op het gevest van zijn zwaard hield, stond hij op en sprak iedereen toe in het Frans.

‘Ik zweer de kerk van God en van alle Christenen in vrede te bewaren, om te voorkomen dat anderen onrecht zouden plegen of andere volkeren zouden onderdrukken. En ik zweer om billijkheid en barmhartigheid te hanteren in het spreken van recht.’

Daarna herhaalde hij de tekst nog eens in het Engels zodat iedereen kon verstaan wat hij gezegd had. En met deze woorden werd Willem van Normandië de eerste koning die in Frankrijk geboren was.

HOOFDSTUK II

Naar Windsor

De auto van Raf Michiels reed door de donkere straten van Brussel. Het was nog vroeg, maar toch was het redelijk druk. Hij keek vertederend naar de twee slapende meiden op de achterbank. Zijn vrouw Laura zat glimlachend naast hem.

‘Zo druk al in de stad’ fluisterde ze. ‘En het is nog zo vroeg.’

Op de achterbank lagen Kaat Michiels en haar nichtje Eva elk in hun hoekje weg te dommelen terwijl de lichten van de grootstad voorbijflitsten. Ze waren samen met Kaats ouders op weg naar het Verenigd Koninkrijk. De naderende kerstvakantie was het uitgelezen moment om een familievakantie te plannen en Eva mocht mee omdat de meisjes sinds de zomervakantie dikke vriendinnen waren geworden. 

Het was druk in het station, forensen en reizigers liepen er door elkaar. Onze vrienden haastten zich snel door de lange file naar de wachtzaal.

‘Pap, ik heb honger’ klaagde Kaat. ‘Kunnen we niet snel wat te eten kopen voor de trein vertrekt?’ Ze keek verlangend naar de lekkernijen in een eettentje. Raf zuchtte, maar ging gedwee achter in de rij staan om voor het groepje een ontbijt te versieren.

De trein naar Londen stond te wachten op het platform dat speciaal was ingericht voor de hogesnelheidstrein, bij elke deur had een conducteur postgevat. Het groepje stond er een beetje verloren bij, maar Kaat had al snel in de gaten dat op het bord bij de roltrap de nummers van de wagons stonden aangegeven.

‘Mam, kijk! Welke plaatsen hebben we?’ Haar moeder keek verward om zich heen en greep haar telefoon, zocht de app waarin de tickets opgeslagen waren en scrolde even door.

‘Wagon acht. En we hebben zitplaats 35, 36, 37 en 38.’ Ze keek links en rechts in de hoop dat ze de nummers van de wagons kon lezen, maar Kaat wees dat ze naar links moesten. Met z’n vieren sjokten ze verder langs de trein en telden de wagons.

‘Paps, hier. Wagon acht. Zal ik ons ontbijt van je overnemen? Dan kan u zich ontfermen over onze koffers.’ Kaat lachte lief naar haar vader, die wel doorhad waarom hij met de koffers moest sleuren. Die van Kaat was namelijk loodzwaar. Laura stapte als eerste in en keek naar de stoelnummers. Ze hadden geluk, hun plaatsen bevonden zich tegenover elkaar, met een opklapbare tafel in het midden.

‘Mag ik nu alsjeblieft mijn ontbijt, want mijn maag plakt bijna tegen mijn rug,’ zuchtte Kaat. Haar vader glimlachte en keek zijn wijsneusje vertederd aan.

‘Hier, je lijkt wel een wolvenjong,’ en hij gaf haar een boterkoek en een croissant. Kaat liet het zich geen tweede keer zeggen en de croissant en boterkoek verdween in een mum van tijd in haar jonge maag. Eva volgde op een iets trager tempo, maar ook haar ontbijt was verdwenen voor ze Brussel uit waren. Terwijl ons gezelschap zich installeerde voor een reis van bijna twee uur, liep de wagon vol met nog meer reizigers.

‘Beste passagiers voor Rijsel en Londen, welkom op deze Eurostar. Wij gaan zo dadelijk vertrekken...’ door de luidsprekers klonk de stem van de omroeper die de eerste instructies doorgaf. De meisjes leerden dat er een buffetwagen net achter hun rijtuig was en dat het in Engeland een uur vroeger was dan in België. Even later klonk het bekende gesis en de deuren van de trein sloten zich. Heel zachtjes, haast ongemerkt schoof de trein langs het perron naar de uitgang. Het voelde aan alsof ze op luchtkussens zweefden. Nog geen minuut later verdwenen de koepels van het Zuidstation en zocht de trein zich een weg langs een wirwar van sporen. De snelheid nam geleidelijk toe en voor ze het wisten zoefden de huizen ten zuiden van Brussel aan hen voorbij.

Laura, die in Engeland was geboren, dacht terug aan die novemberochtend toen er een brief van de Britse archieven in de brievenbus lag. Ze had toestemming gekregen om de documenten van koning George III te raadplegen in het kasteel van Windsor. Daarom hadden ze besloten om er maar meteen een vakantie voor het hele gezin aan vast te knopen. Ze keek al uit naar een bezoek aan haar vaderland.

Twee uur later reed de trein de voorsteden van de Britse hoofdstad binnen. De luidspreker liet zich opnieuw horen. ‘Beste passagiers, wij komen zo dadelijk aan in het St. Pancras station. Zorg dat u bij het verlaten van de trein....’

‘Zijn we er al?’ De meisjes hadden heel de reis gekwebbeld en herinneringen opgehaald, waardoor ze niet doorhadden dat het ondertussen al licht geworden was.

‘Al? Jullie hebben meer dan twee uur getaterd!’ Raf lachte. ‘Kom, stop snel jullie spullen weg want zo dadelijk rijdt de trein het station binnen.’

Kaat greep naar haar rugzak, die boven haar hoofd in het rek lag, en borg haar iPad en haar telefoon op. Er was nog één croissantje over van het ontbijt en dat stopte ze ook weg. Die was voor later, wanneer ze op de trein naar Windsor zaten. Eva grabbelde haar schrift en potloden bij elkaar en stak die in haar schoudertas. Sinds kort was ze begonnen met schetsen, iets wat haar zeer goed afging, volgens Kaat. Terwijl ze het hadden over kastelen, ridders en jonkvrouwen, had ze op een leeg blad een verdienstelijke poging gedaan om het tafereel te schetsen. Nu verdween alles in haar tas en nam ze haar jas van het haakje. De meiden waren klaar om aan het Britse avontuur te beginnen.

De trein vertraagde en gleed ook nu weer over een wirwar van treinsporen naar het juiste perron. Kaat keek rond en was een beetje teleurgesteld. Ze had zich in haar hoofd een beeld gevormd van hun aankomst in London.

‘Wat is er?’ Raf zag dat zijn dochter een pruillip trok. 

‘Dit lijkt in niks op het station waar Paddington aankwam.’ zei ze. Kaat had de film over het pratende beertje nog niet zo lang geleden gezien en verwachtte aan te komen in het prachtige Victoriaanse station met zijn kenmerkende grote klokken en prachtige ijzeren gewelven.

Raf moest lachen. ‘Nee en dat is ook logisch. Dit is het St. Pancras Station, aan de overkant van de rivier. Vroeger kwamen de treinen aan in het oude Victoria Station, dat heeft wel van die mooie gewelven en dateert uit de tijd van Koningin Victoria. Maar omdat dit station een betere verbinding had met de rest van het land werd de aankomst van de Eurostar verlegd.

Met een zucht pakte Kaat haar rugzak op en volgde haar ouders en haar vriendin over het perron naar de uitgang.

‘Hey maar wacht es,’ zei ze en ze lachte alweer. ‘Is dit niet het station waar Harry Potter met zijn karretje door de muur reed?’

Haar vader trok de schouders op. ‘Geen idee, ik dacht dat het ook gefilmd was in Victoria station.’

Eva mengde zich in de discussie, ze was een megagrote Harry Potter-fan en wist haast alles over de leerling-tovenaar. ‘Dat was niet in St. Pancras of Victoria maar in Kings Cross. Voor de opnames werden de perrons 4 en 5 hernoemd naar 9 en 10. Daar is ook een Harry Potter-shop met allerlei dingen uit de film, en daar staat ook het bagagewagentje waarmee Harry, Hermelien en Ron door de muur reden. Is dat hier ver vandaan?’

Laura bekeek de twee meiden vertederd. Ze deden graag alsof ze volwassen waren, maar gelukkig hielden ze ook nog van dingen waar meisjes en jongens van hun leeftijd van hielden. Zoals van Harry Potter en zijn vrienden.

‘Kings Cross is aan de overkant van het plein. Onze trein naar Windsor vertrekt toch pas over een uur dus we kunnen wel even gaan kijken als jullie willen’

Kaat danste van plezier toen ze door de overdekte winkelgalerij naar de uitgang liepen. 

Zoals je van Engeland kon verwachten regende het toen ze over het plein naar het Kings Cross station liepen. Kaat trok de kap van haar parka over het hoofd en stak haar handen diep in de zakken. Haar vriendin Noor, die bij haar in de klas zat, was vorig jaar met haar ouders naar Londen gegaan en had uitgebreid verteld over de leuke Harry Potter-truien, -pennen en -dassen. Er was een afdeling voor elk huis van de toverschool.

‘Tot welk huis behoor jij, Eva?’ Kaat had via het internet de test met de sorteerhoed gedaan en ze had gejubeld toen de hoed haar indeelde in het huis van Griffoendor, het huis van Harry en Perkamentus.

‘Volgens de sorteerhoed behoor ik tot het huis van Ravenklauw,’ zei Eva trots.

‘Oh geweldig! Jij zit in het huis van Jammerende Jenny!’

‘Inderdaad, en kijk eens.’ Eva opende haar schoudertas en rommelde erin. Toen trok ze er een lange, blauw met grijs gestreepte sjaal uit.’

‘Oh Eva, ik ben zo jaloers! Jij hebt een Ravenklauw-sjaal!’

Raf en Laura hadden verbijsterd naar de conversatie geluisterd. Over wie hadden de meisjes het in ‘s hemelsnaam? Jammerende Jenny, Perkamentus... ze hadden er nog nooit van gehoord. Laura duwde de meisjes met zachte dwang door de deuren van Kings Cross Station, een van de drukste stations van het land met verbindingen naar alle uithoeken van het eiland. Dat was te merken aan de massa van mensen die als zombies door de gangen liepen. Rechts van de middenzuil ontdekten ze plots een groepje jongeren, die schijnbaar erg veel plezier hadden. Kaat herkende onmiddellijk het iconische bagagewagentje en trok haar nichtje mee.

‘Eva kom, daar is het. Ik wil op de foto.’

‘Ik ook, maar we zullen toch onze beurt moeten afwachten, want er staan nog heel wat mensen te wachten,’ lachte ze. Achter het bagagewagentje dat half uit de muur stak, stond een groepje tieners, allemaal uitgerust met een huissjaal aan. Zodra iemand plaatsnam achter het wagentje, hield iemand van de groep de punt van de sjaal vast en zodra de fotograaf ‘ja’ riep, lieten ze de sjaal los. Op de foto’s zag het er dan uit alsof iemand heel hard het bagagewagentje door de muur duwde terwijl de sjaal achter hen aan vloog.

‘Oh...’ Kaat keek plots heel sip. ‘Ik heb geen Griffoendor-sjaal!’

Haar vader zuchtte en keek snel om zich heen. Links naast het bagagewagentje zag hij een winkeltje met in de etalage een heleboel spullen in de kleuren die de meisjes net als een gedicht hadden opgezegd. Dat moest de Harry Potter-winkel zijn.

‘Blijven jullie hier maar aanschuiven, ik ben dadelijk terug.’ En hij haastte zich de winkel in. Het was er een drukte van jewelste. Jong en oud trok truien, T-shirts en allerlei andere voorwerpen uit de rekken. Raf kreeg het bijna benauwd door de drukte. Hij liep langs de rekken en had totaal geen idee hoe een Griffoendor-sjaal eruitzag, maar gelukkig had een slimme winkelbediende de huizen van de tovenaarsschool op de etiketten gezet.

‘Griffoendor, rood en geel,’ mompelde hij, en ging verder op zoek naar een sjaal. Vlak bij de kassa zag hij eindelijk het ding op een plank liggen. Hij trok hem er snel uit en haastte zich ermee naar de kassa, waar een massa jongelui op elkaar gepakt stonden. Ze konden maar niet beslissen welke toverstaf ze zouden meenemen, maar de man achter de toonbank kreeg Raf in het oog en stak zijn hand uit naar de sjaal. ‘Zal ik dat al voor u afrekenen?’ Raf keek de man dankbaar aan, haalde zijn betaalkaart uit zijn zak en toen hij afgerekend had nam hij snel het zakje met het kledingstuk aan.

Toen Kaat zag wat haar vader voor haar gehaald had, danste ze van vreugde.

‘Oh paps, je bent een schat! En net op tijd, ik ben bijna aan de beurt!’ Ze trok de sjaal uit de tas en net op tijd sloeg ze hem rond haar hals, zodat ze toch nog de legendarische foto konden nemen.

‘Ben je nu tevreden?’ vroeg haar moeder.

‘Jaaaaa,’ fluisterde het meisje, terwijl ze over de zachte wol wreef.

‘Goed, dan moeten we ons nu haasten want de trein naar Windsor zal al staan te wachten.’

Een uurtje later hield de trein halt in het station van Windsor en onze vrienden stapten uit. Het regende nog steeds toen ze het station verlieten, de straten glommen en het water liep in kleine stroompjes door de goten. Kaats vader had geen hotel geboekt, maar in plaats daarvan een appartement gehuurd. Hij had hun logement nog even geheimgehouden voor de rest van het gezelschap, hij wilde ze nog wat in spanning houden. Dus toen ze even verder halthielden voor de deur van een bank, was de verwarring groot.

‘Hier is het,’ zei hij en wees naar de bank.

‘Wat? Gaan we in een bank logeren?’ Kaat besefte hoe dom haar opmerking was, maar ze had het zowat gehad. Ze was nat, hongerig en moe.

‘Nee domkop, we hebben een appartement boven de bank. Een hele verdieping voor ons alleen. Met een woonkamer, een eetkamer, keuken, badkamer, twee slaapkamers en zelfs een studeerhoek voor mams.’

Kaat keek langs het gebouw omhoog en zag een pittoreske gevel met mooi vakwerk. Net zoals oude Engelse huizen eruit horen te zien. Het linkse raam had een erker en het rechtse een balkonnetje. Misschien was dit wel leuker dan in een hotel verblijven.

Raf loodste het groepje door de brede toegangspoort en langs een smalle trap naar boven. Toen hij de deur van hun nieuwe verblijf opende, wrong Kaat zich langs hem heen en baande zich een weg naar binnen. Het appartement zag er heel modern en gerieflijk uit. Ze liet haar bagage achter in de hal en slenterde met Eva in haar kielzog naar de woonkamer, die aan de voorkant van de woning lag. Met een gelukzalige grijns op haar gezicht liep ze naar het grote raam en opende de zware gordijnen. Wat ze daar zag benam haar de adem. Aan de overkant van de straat doemden enorme grijze muren op, waarvan de bovenkant verstevigd was met stoere kantelen. Konden dit de muren zijn van... Nee, was het echt mogelijk?

‘Eva, kom kijken! Snel!’ Ze opende de deuren en stapte op het smalle balkonnetje. Voor haar lag inderdaad de indrukwekkende burcht die gebouwd was onder Willem de Veroveraar. Ze wist dat dit de grootste nog bewoonde burcht ter wereld was.

Eva haastte zich naar het raam. ‘Wat is er?’

‘Kijk,’ zei Kaat en ze wees naar de burcht. ‘En achter die muren woont de koningin. Een koningin die ooit regeerde over een rijk dat zich uitstrekte over Amerika, Europa en tot in Azië. En die regeert over een land waar oude tradities nog altijd superbelangrijk zijn en waar iedereen dat doodnormaal vindt.’ De meisjes bleven nog even op het balkon staan genieten van het uitzicht. Maar toen het te koud werd, sloot Kaat de balkondeuren en leunde er aan de binnenkant tegenaan.

‘En? Heb ik goed gekozen?’ Haar vader stond glunderend in het deurgat, in elke hand een koffer. Hij wist waar hij zijn dochter een plezier mee deed. Net als hij was ze bezeten van geschiedenis. En waar kon je dan beter je vakantie doorbrengen dan vlak bij een kasteel dat bol stond van geschiedenis. Het kasteel waar Hendrik VIII met zijn zes vrouwen had gewoond, waar koningen en prinsen gehuwd waren, dat de grootste schatten van Europa bevatte. Hij was er zeker van dat ze zich niet zou vervelen.

‘Paps, de burcht... hij staat gewoon voor ons raam?’

Haar vader grinnikte. Ja, hij had goed gekozen.

HOOFDSTUK III

Windsor 1344

Koning Edward III staarde uit het raam van zijn slaapkamer en keek naar de traag vloeiende rivier de Thames, die onder zijn raam in de richting van London stroomde. Het beloofde een prachtige dag te worden want de zwaluwen scheerden laag over de velden. Hij wreef over zijn linkerbeen, dat nog steeds pijn deed. Het was toch zeker al een paar jaar geleden dat hij gewond raakte in een veldslag, maar soms deed zijn wond nog pijn. Het had hem uit zijn slaap gehouden en dat was niet goed, want dan begon hij te piekeren.