Het Vervloekte Dorp

Sandra J. Paul

HET VERVLOEKTE DORP

Eerste druk: 18 mei 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510294

NUR 283

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Ken jij de Legende van de jongen van Kraaidorp al?

Men zegt dat het dorp dat in het midden van uitgestrekte velden ligt, niet zoals alle andere dorpen is. Dat deze plek het middelpunt is van een vreselijke vloek, uitgesproken door een jongen met duistere krachten.

Men zegt dat die jongen over uiterst gevaarlijke krachten beschikt. Gaven die hij geërfd heeft van zijn moeder, die een onsterfelijke heks was. Een vorm van duistere magie, die hij gebruikt om iedereen in het dorp in bedwang te houden als slaafjes.

Men zegt dat een buitenstaander Kraaidorp niet in kan, maar ook dat de inwoners van het dorp nooit kunnen vertrekken. Een magische muur houdt hen binnen, en anderen buiten.

De jongen wordt door iedereen gevreesd. De inwoners denken dat hij de duivel is. Dat hij in staat is om de wereld te verwoesten als hij daar zijn zinnen op heeft gezet. Hij is immers een onsterfelijke magiër, en hij kan doen wat hij wil. Niemand kan hem stoppen.

Al wie hem dwarsligt, doodt hij met één blik. Hij kan vuur maken met zijn handen. Hij kan dingen én mensen laten verschijnen en verdwijnen. Hij praat tegen geesten die niemand anders kan zien.

Zelf beweert hij dat hij uit de toekomst komt. Uit het jaar 2021. Uit Kraaidorp, maar dan vierhonderd jaar later. Hij zegt dat er toen iets is gebeurd wat het hele dorp teruggestuurd heeft in de tijd, naar het jaar 1621. Dat is het jaar dat Kraaidorp is ontstaan. Hij zegt dat hij en het hele dorp vervloekt zijn door iemand anders, en dat hij op zoek is naar een manier om die vloek te stoppen. Maar dat kan natuurlijk niet. Niemand kan door de tijd reizen. Toch?

Maar stel.

Stel nu eens dat wat hij zegt, waar is? Wat dan? Kan de vloek ongedaan gemaakt worden? Zal de magiër zijn dorp kunnen redden, of zal hij het juist vernietigen? En zal Kraaidorp dan ooit weer kunnen worden wat het ooit was?

Of zal het voor altijd een vervloekt dorp blijven?

Hoofdstuk 1

Quinten zucht terwijl hij voor het raam van het gebouw staat waar hij nu al drie weken woont. Het is groot en hoog, met torens en een immens dak. Het prijkt boven de rest van Kraaidorp uit, alsof het wil bewijzen dat dit het belangrijkste gebouw in het dorp is.

Toen hij hier belandde was het aanvankelijk nog even groot als zijn vroegere thuis, maar toen hij de volgende ochtend ontwaakte was alles anders. Niet alleen dit huis was veel groter, ook de andere gebouwen in Kraaidorp waren groter, hoger en statiger geworden. Alle houten hutten werden vervangen door stenen woningen.

Vanuit zijn raam heeft hij een perfect uitzicht op Kraaidorp en de rivier die erdoorheen stroomt. Hij voelt zich als Rapunzel, opgesloten in haar toren. Of het Beest, dat zich verbergt voor de buitenwereld omdat hij te bang is voor de dorpsbewoners.

Hij is moedeloos. Zijn motivatie om een uitweg te zoeken uit deze vreselijke situatie, zinkt met de dag. Er is niets of niemand die hem kan helpen om de inwoners van Kraaidorp weer te krijgen waar ze horen te zijn, en dat werkt langzaam in op zijn gemoed.

Drie weken. Drie lange weken zitten ze nu al vast in het jaar 1621, zonder enige hoop op een oplossing. Drie weken, waarin hij dag en nacht op zoek is gegaan naar een oplossing om de vloek te verbreken die hem en zijn dorpsgenoten terug in de tijd heeft gestuurd.

Het ergste van alles is dat hij de enige is die het nog weet. De enige in het dorp die de waarheid kent, die zich nog kan herinneren hoe het leven ooit was. Hij heeft zo hard geprobeerd om de anderen te overtuigen van zijn gelijk, maar natuurlijk geloven ze hem niet. Hoe kan dat ook, als ze zo bang zijn voor hem?

Om een of andere reden denken zij allemaal dat hij het kwaad zelf is, dat hij het hele dorp in zijn macht heeft. Dat hij een moordenaar is, of dat hij hen kwaad wil berokkenen. Kwade tongen beweren dat hij een duistere magiër is die Kraaidorp met ijzeren hand leidt sinds zijn vader ernstig ziek is geworden. Maar dat doet hij niet. Hij zou niet eens weten hoe. Ja, hij heeft wat magie in zich, maar niet voldoende om een heel dorp in zijn greep te houden.

Alles wat zijn dorpsbewoners over hem denken, maakt deel uit van de vloek die over Kraaidorp werd uitgesproken. Iedereen heeft een bepaald beeld van de andere mensen. Elke inwoner speelt nu een nieuwe rol: van bediende tot bakker, van pachter tot marktkramer.

Het beeld dat ze over hem hebben, is niet zo rooskleurig. Hij is zogenaamd de zoon van Heer Frederik, jarenlang dé grote machtshebber van Kraaidorp. De man die alle touwtjes in handen had. En nu die al enige tijd doodziek in bed ligt, heeft hij, Heer Quinten, die rol van hem overgenomen.

Volgens wat hij heeft opgevangen was Heer Frederik een streng maar rechtvaardig man, maar toen hij ziek werd en Quinten het overnam, ging al snel het gerucht door het dorp dat hij zijn vader had vergiftigd.

Naast het feit dat de mensen dit over hem denken, heeft Quinten nog een tweede bekommernis: de ziekte van zijn vader. Als ze nu nog in 2021 hadden geleefd, zou zijn vader ongetwijfeld snel genezen zijn. Nu is dat onmogelijk. De middelen zijn er niet, de dorpsarts is een kwakzalver, en natuurlijk is er nog lang geen sprake van een ziekenhuis of penicilline. Dat bestaat nog niet. De angst dat zijn vader zal sterven is groot, en het is meteen ook de grootste motivatie geweest in de afgelopen drie weken om een oplossing te vinden.

Alleen is die er niet, en elke dag wordt de kans kleiner dat dit nog zal gebeuren. Hij kan er ook met niemand over praten, ook niet met zijn vroegere vrienden, die nu bang zijn van hem. Net als alle anderen weten ook zij niets meer van hun vroegere leven af, of hoe het was om te leven in het jaar 2021.

Voor de inwoners van Kraaidorp anno 1621, is dit de realiteit waarin ze geboren zijn en leven. Het moderne Kraaidorp bestaat in hun geheugens niet meer, en Quinten weet nu met zekerheid dat hij hen nooit zal kunnen overtuigen. Daar heeft hij de afgelopen drie weken genoeg energie in gestoken.

Na de eerste schok heeft hij op alle mogelijke manieren geprobeerd om uit te zoeken hoe hij de vloek ongedaan kan maken, maar de conclusie is bitter. Er is geen oplossing. Zijn magie is te zwak, en Colette is die van haar kwijt.

Het ergste van alles is dat Quinten ook de verantwoordelijkheid op zich neemt van wat er gebeurd is. Hij sprak de vloek uit die dit heeft veroorzaakt, zonder te beseffen wat hij daarmee zou aanrichten. Hij had ook helemaal niet door dat het om een duistere spreuk ging, hij sprak het uit omdat de woorden hem ingeprent werden, dankzij het verraad van Jonna, zijn moeder. Zij was degene die hem de vloek had gegeven, en toen hij die had uitgesproken en ze hier terechtkwamen, verdween ze in het niets. Hij probeerde met haar te praten, maar dat lukte niet. Ze was gewoon weg, alsof ze nooit had bestaan.

Hij sprak de vloek uit om Colette Zwart te stoppen, de onsterfelijke heks die al eeuwenlang Kraaidorp teistert en van plan was om het hele dorp te vervloeken tijdens de festiviteiten ter ere van hun vierhonderdste verjaardag. Een magisch moment voor de heks, en Quinten wist dat hij hier een einde aan moest maken.

Hij kent Colette immers maar al te goed. Hij heeft al meerdere keren met haar te maken gehad. Telkens als hij dacht van haar af te zijn, kwam ze terug. Haar ziel was immers verbonden met Kraaidorp, waardoor ze telkens in staat was te overleven.

Quinten is woest op haar, maar meer nog op zichzelf, omdat hij met open ogen in de val is getrapt die voor hem werd opgezet. Hij dacht dat hij zijn dorp redde, maar eigenlijk was hij de oorzaak van de verwoesting ervan. Dat kan hij zichzelf niet vergeven. Hij slaapt er niet van. Eet er niet van. Leeft in een nachtmerrie.

Dat is nog niet alles. De herinneringen die hij hier opbouwt, vervangen alles wat er vroeger was. Zijn oude leven vervaagt bliksemsnel in zijn hoofd, alsof iemand een wisser heeft gepakt en stelselmatig allerlei herinneringen uit zijn hoofd begon weg te vagen. Binnenkort herinnert hij zich misschien ook niet meer wat er gebeurd is, en wordt dit alles het nieuwe normaal. Dat is zijn grootste angst.

Hij is begonnen met alles op te schrijven, maar dat gaat tergend langzaam. Hij moet immers inkt, een ganzenveer en perkament gebruiken, en het duurt ontzettend lang om de juiste woorden te vinden om zijn verhaal te doen. Hij doet het niet om het door iemand te laten lezen, maar voor zichzelf, om zich te herinneren aan zijn leven van vroeger. Elke dag is hij daar uren mee bezig.

Hij verbergt het perkament in een nis in de muur van zijn slaapkamer. Behalve hijzelf komen hier enkel de bedienden, en ook zij blijven meestal weg uit zijn kamer. Ze zijn even bang voor hem als de andere dorpsbewoners en vermijden hem zoveel mogelijk. De eenzaamheid treft hem hard. Hij had vroeger nooit veel vrienden, maar degene die er waren, waren altijd erg trouw aan hem. En ze geloofden hem onvoorwaardelijk, wat nu niet meer het geval is. Hij heeft geprobeerd om hen te overtuigen van zijn relaas. Hij heeft gesmeekt, geroepen, getierd. Dingen verteld over vroeger.

Niets hielp. Ze keken hem allemaal aan alsof hij de dorpsgek was. Sem, Meike, Elisabeth, Milo... ze zijn vreemden nu. Ook zijn vroegere klasgenoten en vrienden zoals Daan en Marin is hij voorgoed kwijt. Zijn vroegere buren zijn bang voor hem, de vroegere burgemeester loopt als een bang wezeltje weg wanneer hij hem ziet.

Het is vreselijk, net zoals het leven hier. Hij kan er maar niet aan wennen, al draagt hij al weken de kleding en het schoeisel alsof het normaal is. Hij mist de kleinste dingen eerst, maar vooral ook grote zaken zoals het internet. Als hij thuis was geweest, had hij hulp kunnen inroepen van Jorian en zijn team. Dan had hij mensen kunnen bereiken, hen kunnen inlichten. Hulp kunnen zoeken.

Nu had hij niets ter beschikking behalve zijn eigen wanhoop. Dat is misschien nog wel het ergste.

Hoofdstuk 2

Quinten kijkt uit het slaapkamerraam op de bovenste verdieping van dit huis naar het leven buiten deze vier muren. Hij wil er deel van uitmaken, maar durft zijn gezicht niet te vertonen aan de mensen die daar beneden rondlopen. Ze zouden alleen maar vluchten.

Een aantal inwoners is aan het werk op de velden. Anderen verkopen producten op de markt, die aan de oever van de rivier ligt. Hier vindt de dagelijkse verkoop van groenten, fruit en goederen plaats. Zoals altijd heerst er een gezellige bedrijvigheid. De mensen begroeten elkaar hartelijk. Ze praten en lachen over het weer, of wat er zich die dag zoal in het dorp afspeelt. Als hij hen zo bezig ziet, lijkt het wel alsof er helemaal niets aan de hand is in het dorp. Van magie is geen sprake.

Tot hij buiten komt. Want op een of andere manier straalt hij duisternis uit, wat gevoeld wordt door iedereen. De dorpsbewoners zijn zich immers bewust van de vloek waaronder ze gebukt gaan. Ze weten ervan af. Ze beseffen dat er magie over hen heen werd gestrooid. Ze beseffen alleen niet dat de vloek nog veel erger is dan ze ooit hadden durven denken. In hun leefwereld bestaat die uit een onzichtbare muur die rond het dorp hangt, die zorgt voor een gevangenschap in een gouden kooi. Ze beseffen dat ze niet weg kunnen, maar ze begrijpen niet waarom. Het is gewoon zo, zeggen ze onder elkaar.

Veel protesteren doen ze niet. Ze komen immers niets tekort. Ze krijgen dagelijks verse groenten en fruit, gekweekt in tuinen en op de grote velden die bij het dorp horen. Ze werken hard, maar ze zijn ook welvarend. Ze lopen rond in weelderige kleding, wonen in mooie huizen. Armoede heerst er niet.

In de week nadat de vloek was uitgesproken, veranderde het dorp. Niet dat iemand dat leek op te merken. Enkel Quinten zag de veranderingen die bliksemsnel plaatsvonden na zijn komst. Hoe langer hij hier verbleef, hoe rijker het dorp werd. Nu is er geen enkele hut meer te zien. Ondanks de vloek lijken de mensen gelukkig.

Colette Zwart loopt ook rond op de markt. Ze is gehuld in mooie kleding, en ze gedraagt zich alsof ze een van hen is. Ze is opnieuw twaalf jaar oud, de leeftijd die ze had toen het écht het jaar 1621 was, en ze is al haar gaven en haar geheugen kwijt. Ze is normaal nu, en ze beseft niet eens wie ze ooit was. De tijd heeft haar leven teruggebracht naar het moment waarop het allemaal begon.

Dat was nog de grootste schok voor Quinten, dat de almachtige heks ook behekst kon worden. Dat had hij nooit verwacht. Ze was vierhonderd jaar lang een duistere heks. Een vrouw die geboren werd met de gave en daardoor erg krachtig was. Maar dat is ze vandaag niet meer. Ze is nu onschuldig van ziel en gedrag, vrij van alle duisternis en donkere magie.

Ze leeft samen met haar broer Bertus en haar zusjes Amalia en Leanne in een huisje vlakbij. Ze werkten alle vier in zijn huis, maar dat kon hij niet langer verdragen, en dus stuurde hij hen weg. Hij wilde haar hier niet zien, laat staan met haar praten.

Ook Jonna was ooit hun zusje, maar dat weten ze niet meer. Bertus stierf een paar jaar geleden, maar de vloek heeft hem teruggebracht als veertienjarige jongen. Quinten was daar blij om, want Bertus heeft hem ooit geholpen, maar hij vindt het ook griezelig.

Heksen kunnen licht of duister zijn, zo worden ze geboren. Colette had de duistere gave geërfd van haar moeder, en later gaf ze die ook door aan anderen. Op haar twaalfde strafte ze op gruwelijke wijze alle verantwoordelijken voor de dood van haar moeder, die door de toenmalige kasteelheer en zijn mannen op de brandstapel werd gezet.

Ze sprak een spreuk uit waardoor de kasteelheer met zijn gevolg én zijn kasteel in het niets verdwenen. Het was alsof ze nooit hadden bestaan. Het geheugen van alle dorpelingen werd gewist. Daarna nam ze ook wraak op iedereen die haar ooit in de weg had gestaan.

Haar slechte daden waren meteen de start van haar heksenkring, die begon met Leanne, Amalia, Jonna en Bertus. Haar duistere gaven maakten haar extreem gevaarlijk, en bovenal wilde ze iets wat niemand ooit had gekregen: het eeuwige leven. Ze gebruikte daarvoor de kracht van een bijzondere waterbron, die verborgen lag in het woud dat tegen het dorp aan grenst. Volgens de legende bevatte die de gave van onsterfelijkheid.

Colette slaagde in haar opzet, maar ze moest door de eeuwen heen altijd in de buurt van Kraaidorp blijven, omdat haar macht enkel sterk is in de buurt van de bron. Vierhonderd jaar lang leefde ze samen met haar heksen een anoniem bestaan in Kraaidorp.

Haar macht leek eindeloos, totdat Jonna verliefd werd. Zij was het oneindige leven beu en verkoos om gelukkig te worden met haar grote liefde, Frederik. Daarvoor gaf ze ook haar onsterfelijkheid op. Later werd Quinten geboren. Hij erfde de gave van zijn moeder, maar wist dat niet eens.

Jonna verdween tijdens een storm toen hij nog jong was. Haar lichaam werd nooit gevonden. Jaren later, net toen Quinten dacht dat alles weer normaal was, begon hij over zijn moeder te dromen. Hij kreeg allerlei signalen door dat Colette weer actief was, en dat enkel hij haar kon stoppen. Haar boodschappen aan hem zouden uiteindelijk naar de spreuk leiden die Colette voorgoed zou kunnen stoppen.

Toen hij de woorden uitsprak, keek Colette hem doodsbang in de ogen. Zo had hij haar nog nooit gezien, en hij wist meteen dat hij een fatale fout had gemaakt. Wat ook zo bleek te zijn.

Het huis waarin hij nu woont, is volgens de dorpsbewoners het eerste huis van Kraaidorp, en het ligt centraal, aan de rivier, die nu nog door het dorp loopt. Hij weet van de geschiedenislessen dat men in de jaren 1800 de stroom heeft herleid om het dorp uit te kunnen breiden. Aan de achterzijde van het huis ligt een steiger. Sloepen deinzen op het water. Iets verderop is het marktplein, met in het midden daarvan de jonge boom die door de eeuwen heen een grote stevige eik zal worden met takken waarop talloze kraaien rusten.

Soms denkt hij dat hij een of andere magische drank heeft ingenomen en dat Colette hem dit alles wijsmaakt terwijl hij in een coma in het ziekenhuis ligt, een levensechte nachtmerrie, veroorzaakt door Colettes zwarte magie. Andere momenten denkt hij aan een parallel universum, een alternatieve wereld waarin hij een heel ander leven leidt.

Maar dat is het allemaal niet. Hij voelt het aan alles. Hij ziet de magie rondzweven in de lucht, alsof die uit een dunne laag wolken bestaat. Magie die hij zelf veroorzaakt heeft, en niet Jonna. Dat weet hij maar al te goed.

Hij wil het alleen niet geloven.

Hoofdstuk 3

Quinten loopt schuchter door het dorp. Hij voelt de blikken van alle inwoners op hem rusten, en het liefste van alles zou hij terug naar de bescherming van het huis vluchten, maar dat doet hij niet.

De afgelopen weken heeft hij op allerlei manieren geprobeerd om zijn vroegere vrienden te benaderen om hen te overtuigen van wat er gebeurd is. Natuurlijk was dat onbegonnen werk. Niemand van hen was in staat om verder te kijken dan de zogenaamde magiër die hij nu was. Als de rollen omgekeerd waren geweest, had hij ongetwijfeld op dezelfde manier geredeneerd als zij.

Toen de eerste schok voorbij was en hij al snel besefte dat niemand zich hem nog kon herinneren, had hij een strategie bepaald. Hij wilde beginnen met Sem en Meike, tot een paar dagen geleden zijn beste vrienden. Zij waren degenen die naast Milo en Elisabeth ook vanaf de eerste rij te maken hadden gehad met de magie van Colette. Als er nog een sprankje over was van hun oude zelf, dan zouden zij misschien wel als eerste hun geheugen terug kunnen krijgen.

Helaas bleek dat helemaal niet zo te zijn. Sem is even oud als hij en werkt op het terrein van zijn vader, die een landbouwer is nu. Ze kweken maïs en verschillende soorten groenten die ze op de markt verkopen. Dat wordt gedaan door Annemarie, Sems moeder. Zij was ooit nauw bevriend met Quintens vader, maar ook daar is nu niets meer van te merken. Haar enige focus lijkt op haar gezin te liggen.

Alle kinderen werken mee op het veld, ook de jongste twee, Leon en Femke. Quinten kent hen goed, Femke hangt altijd om hem heen wanneer hij bij hen op bezoek gaat. Maar ook haar geheugen werd gewist, waardoor ze nu angstig opkijkt wanneer hij naar de velden gaat om hen op te zoeken.

De eerste keer dat hij dat deed zag hij pure angst op het gezicht van de pachters, die kennelijk voor zijn vader en hem werkten. Zodra hij aankwam, stevende Sems vader op hem af en vroeg met bevende stem of er iets mis was.

‘Ik heb het huurgeld toch al betaald?’

‘Huurgeld?’

‘Onze maandelijkse pacht. U heeft dit toch goed ontvangen? Ik heb het aan Willem gegeven.’

‘Oh. Ja natuurlijk,’ had Quinten gezegd. ‘Ik kwam eigenlijk gewoon even met Sem praten. Zou dat mogen?’

De reactie van de pachter was er een van pure verbijstering. Het werd meteen stil op het veld. Alle kinderen keken verstomd op, maar ook de andere pachters, die hun deel van het terrein aan het bewerken waren, keken hem aan alsof hij gek geworden was.

‘Sem? Wat heeft u nodig van mijn zoon?’ had de man gezegd.

‘Ik wilde gewoon eens wat beter kennismaken. We zijn dezelfde leeftijd en ik vind hem een interessante jongen. Mag het?’

Sems vader aarzelt.

‘Vader, het is goed zo,’ zei Sem toen.

Hij had het hele gesprek gehoord en kwam naar hen toe, ook weer met die bange blik in zijn ogen, alsof hij bang was dat zijn afwijzing hen een of andere straf zou opleveren.

Quinten haalde opgelucht adem, want dit was misschien wel een eerste stap in de goeie richting. Toen had hij nog hoop dat hij dit snel kon oplossen, maar die vervloog al snel toen hij de hele houding van Sem zag, die zich duidelijk absoluut niets meer herinnerde van voordien. Hij bleef ook gewoon staan op het veld met zijn handen naast zijn lichaam, en leek klaar om te vluchten.

‘Zo dan,’ zei Quinten. ‘Hoe gaat het?’

‘Goed, Heer Quinten. We hebben veel werk. Wat kan ik voor u doen?’

‘Ik vroeg me af of je je nog herinnert wat je de afgelopen dagen hebt gedaan,’ begon Quinten voorzichtig.

‘De afgelopen dagen, Heer?’

‘Ja, je weet wel. Heb je nog leuke dingen beleefd? Ben je naar school gegaan? Heb je met je vrienden rondgehangen?’

Sem keek hem zo verbijsterd aan dat Quinten meteen wist dat het compleet mis was.

‘School, Heer? Waarom zou ik naar school gaan? Opleidingen zijn toch enkel voor rijke kinderen zoals u? Niet voor boerenjongens zoals ik.’

‘Kan je dan niet lezen?’

Sem schudde het hoofd. ‘Nee, Heer.’

‘Helemaal niets?’

‘Helemaal niets.’

‘Zou je graag willen leren lezen?’

Weer die verbijstering.

‘Waarom zou ik dat willen doen, Heer? Ik heb geen woorden nodig, en ook geen tijd om ermee bezig te zijn. Mijn taken liggen hier, op het veld, bij mijn vader. Hij leidt me op zodat ik het later van hem kan overnemen. Dat is toch wat u van ons verwacht?’

‘Dus je hebt altijd op deze velden gewerkt?’

‘Ja, Heer, voor zolang ik me kan herinneren, net zoals mijn broers en mijn zusje.’

Hij knikte naar Femke, die verderop stond en Quinten met grote ogen aankeek, voor ze onder drang van haar vader weer aan het werk ging.

‘Mag ik nu verder werken, Heer?’ vroeg Quinten.