Oktober Koning

Pamela Sharon

OKTOBER KONING

Eerste druk: 2 oktober 2022

© 2022 Pamela Sharon

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: PsyCat Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510324

NUR 330

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Voor mama, die mijn liefde voor lezen aanwakkerde. Zelfs voor tien miljoen euro zou ik je niet willen missen.

Proloog

afbeelding joker

Als klein kind hield ik al van sprookjes. Het had iets vertrouwds om te weten dat de laatste woorden ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ zouden zijn.

De slechteriken werden overwonnen, draken werden verslagen en prinsessen werden gered. Later kwamen er allemaal variaties op hetzelfde thema. De prinses kon zichzelf best redden, de heldin kreeg een andere huidskleur en de prins werd verliefd op een andere prins. De thema’s gingen met hun tijd mee, maar de essentie bleef hetzelfde. Het kwaad was donker, duister en gemeen. Het goed was licht, helder en lief.

Het morele grijs bestaat niet in sprookjes en dat maakt het heerlijk overzichtelijk. Precies zoals ik de wereld het liefste heb. Als je iets verkeerds had gedaan, dan moest je ervoor boeten. Goed of slecht. Zo was het altijd al geweest en zo zal het altijd moeten zijn.

De rug lag bijna van het boek af en een aantal bladeren hadden al losgelaten, maar dat was niet erg. Ik kende de inhoud uit mijn hoofd.

Heel lang geleden was er eens een zeug, en die had drie kleine biggetjes. Omdat ze niet genoeg te eten had om voor haar kindjes te zorgen, stuurde ze haar biggetjes de wereld in om hun geluk op te zoeken.

Mijn geluk is me ontnomen, maar ik creëer nu mijn eigen geluk. Mijn lang en gelukkig zal komen, het zal alleen niet het lang en gelukkig van iedereen zijn.

1.

Afbeelding Hart

––––––––

De stad om hem heen bewoog in de sneltreinvaart waarin ze dat altijd deed. Voor hem stond de tijd even stil. Het wit van de roos stak fel af tegen de houten kist. De kist waarin zijn moeder eindelijk kon rusten na de strijd tegen een ziekte die niet te overwinnen was. Hij staarde de diepte in, afwachtend op dat onontkoombare moment dat de werkelijkheid hem weer in zou halen. Het gebeurde niet.

Zachtjes regende het aarde, en de roos verdween langzaam uit het zicht. Hij moest de neiging onderdrukken om zich voorover te buigen om de bloem van de kist af te pakken, zodat hij haar in bescherming kon nemen tegen het grove geweld van buitenaf. Precies zoals hij zijn moeder ook in bescherming had willen nemen tegen alles waar ze zelf niet voor gekozen had.

Hij sloot zijn ogen en ademde de geur van bloemen in. Bloemen die langzaam weg lagen te rotten, als een herinnering aan de personen voor wie ze bedoeld waren. De geur maakte al snel plaats voor iets anders, het gevoel van een diepe pijn die hij voelde voor het verlies van de enige persoon die hem echt iets had kunnen schelen. De enige persoon die hem echt had zien staan.

Een zachte tik op zijn schouder deed hem zijn ogen weer openen. Het was tijd om definitief afscheid te nemen. Voor de laatste keer wierp hij een blik naar beneden. Dit gevecht was tot een eind gekomen, niet alleen voor haar maar ook voor hem.

De kleine grindsteentjes knisperden onder zijn schoenen. Nu de realisatie op hem neerdaalde dat hij er vanaf nu helemaal alleen voor stond, was het een aangenaam geluid waar hij zich op kon focussen. Hij had nooit geweten dat je letterlijk ziek kon worden van verdriet, toch was dit hoe hij zich nu voelde.

Aan het einde van het pad stond hij stil. Er stond iemand, zijn silhouet stak sterk af tegen de laaghangende namiddagzon. Ze keken elkaar strak aan, hij en die persoon, net zolang totdat er een lage stem door de stilte heen brak.

‘Dex?’

Meteen voelde hij de haartjes op zijn armen overeind staan. Op zijn hoede deed hij een stap naar voren. ‘Vraagt wie?’

De persoon lachte kort. ‘Je wantrouwen doet je reputatie eer aan. Mijn naam is niet belangrijk, bij deze mijn oprechte deelneming.’

Rot op met je oprechte deelneming, ik ken je niet eens. In plaats van de woorden in het gezicht van de man voor hem te spugen, hield hij zich in en duwde hij zijn zonnebril nog beter op zijn neus. De man stak een hand uit en Dex deed een stap bij hem vandaan. Hij had geen behoefte aan het geveinsde medelijden van een wildvreemde, van niemand eigenlijk.

‘Ik ben hier om iets aan je over te dragen.’

Over te dragen.

Het formele taalgebruik van de man irriteerde hem. Het voelde als opgeklopte interessantdoenerij en daar had hij een hekel aan. De man had een gouden enveloppe in zijn hand die hij hem toestak. Het goud van de enveloppe leek hem uitdagend toe te grijnzen alsof het wilde zeggen ‘Je durft me toch niet aan te nemen.’

Met een snelle beweging trok hij de enveloppe naar zich toe. Het papier voelde koel tegen zijn koortsachtige huid. Op de voorkant was zijn naam in grote strakke letters geprint.

Dexter.

Hij draaide de enveloppe om en het viel hem op hoe licht die was. Toen hij opkeek was de man verdwenen.

Wat was hier in hemelsnaam aan de hand? Gebeurde dit allemaal echt of was hij aan het hallucineren?

Hij moest weg van deze plek, de plek waar hij zijn moeder nu achterliet, weg voordat alle herinneringen hem mee zouden trekken het donker in. De enveloppe propte hij in de zak van zijn jack.

Het was rustig op straat terwijl de wereld om hem heen weer langzaam op haar bekende plek schoof. Precies zoals hij haar had achtergelaten. Zijn moeder was hij al weken geleden kwijtgeraakt aan apparaten die piepende geluiden maakten, en medicijnen die haar op deden zwellen en haar blik vertroebelde.

Dit was het einde waar ze beiden, zonder het hardop te zeggen, naar hadden uitgekeken. Wat er nu voor hem lag, was de vrijheid waar hij zo naar had verlangd en die hem nu de adem ontnam. Het asfalt schoot onder hem weg en veel te snel kwamen de bekende contouren van de binnenstad in beeld.

Met een melancholisch gevoel liep hij langs de grachten. Toeristen verdrongen zich op de bruggen over het water, waar de zon haar laatste stralen in liet weerspiegelen. Hij liep er met een boog omheen, wetende dat hij ze straks niet meer zou kunnen ontwijken. In een kleine supermarkt kocht hij een sixpack goedkoop bier, waarvan hij er eentje openmaakte en al lopend leegdronk. De straten werden smaller en al snel verschenen de ramen die hij zo goed kende. In een snel tempo wrong hij zich tussen de starende mensen door. Naast een smoezelig raam met roze gordijnen bleef hij staan. Hij kende ze allemaal, de vrouwen achter de ramen. Sharima, die eigenlijk Chantal heette en die zo haar opleiding pedagogiek financierde, Charity, die bij haar geboorte de naam Carl had gekregen en die nu aan het sparen was voor een operatie zodat ze in alles Charity zou kunnen worden. Hij respecteerde ze voor wie ze waren, in ruil daarvoor lieten zij en hun pooiers hem met rust.

Zijn sleutel vond al snel het slot en hij opende de deur die leidde naar de steile trap naar zijn appartement boven de peeskamer. Het geluid van gordijnen die dichtgeschoven werden, deden hem twijfelen of hij naar de kroeg zou gaan. Al snel vulde genotzuchtig gekreun zijn huiskamer, en gooide hij de deur naar het piepkleine balkon open.

Het bier was lauw, in drie teugen dronk hij het blikje leeg en smeet het weg in de richting van de hoek waar zich een flinke stapel lege blikjes begon te vormen. De stad leek in brand te staan nu de zon bijna onder was en verwoede pogingen deed haar laatste warmte af te geven. De kleur herinnerde hem aan de enveloppe en de vreemde ontmoeting met de man.

Voorzichtig, om datgene wat erin zat niet stuk te scheuren, ritste hij de enveloppe open. Er viel een kaart uit, een hartenheer, die hem smalend aankeek. Het glimmende folie dat over de kaart heen lag, weerkaatste de zon in zijn ogen. De achterkant was rood waardoor de zwarte letters nog beter opvielen.

Wie wordt de Oktober Koning?

Afbeelding klaver

Ze was hier al zo vaak geweest en nog nooit eerder had ze zich zo bekeken gevoeld. Nerveus graaide ze in haar tas op zoek naar... tja, naar wat eigenlijk? Er was geen andere bankpas, of een stapel bankbiljetten die ze uit haar tas tevoorschijn zou kunnen toveren.

De warmte die over haar gezicht vlamde, vulde haar met diepe schaamte. Dit was zijn schuld, hij had haar dit aangedaan. Met grote moeite wist ze een gemaakte glimlach op haar lippen te persen.

‘Oh, wat stom. Dat is waar ook, we hebben gisteren onze rekeningen moeten blokkeren wegens fraude. Ik ging ervan uit dat het probleem inmiddels wel verholpen zou zijn.’ Haar stem klonk hoog. De woorden rolden zonder moeite over haar lippen, waar ze een vieze smaak achter lieten. Toch bleef ze glimlachen, de glimlach die haar als kind was aangeleerd en die nooit haar ogen bereikte.

‘Oh, wat vervelend!’ Het medelijden in de stem van de verkoopster was tenenkrommend slecht geacteerd. ‘Zal ik de tas voor u apart houden, mevrouw van Kleaveren?’

Er klonk een geïrriteerde kreun naast haar. ‘Mam? Ik heb hem NU nodig, mijn zwarte kan echt niet meer.’

Ze negeerde haar dochter en knikte. ‘Ja, doe dat maar.’

‘Maar mam...’

‘NIET NU, Annabelle!’

Geschrokken keek haar tienerdochter op. Julia schreeuwde nooit, was altijd beheerst en gaf haar dochter, sinds die vreselijke gebeurtenis van een paar jaar geleden, altijd in alles haar zin.

In bijna alles.

Niet vandaag.

Zonder nog iets te zeggen liep ze de boetiek uit. De frisse buitenlucht vulde haar longen, het liefst had ze het nu uitgeschreeuwd of was ze in de auto gesprongen om nooit meer terug te komen. Dan zou ze rijden totdat het niet meer kon en dan...

‘Mam?’

Ze landde weer met beide voeten op de grond. In dit soort situaties was haar dochter negeren altijd de beste oplossing.

‘Maaaaaam!’

Totdat het niet meer kon. ‘Je zwarte rugzak kan echt nog wel even mee, Anna.’

‘Dat kan hij niet! Hij is vies.’

‘Dan stop je hem in de wasmachine.’

‘Wat? Dat meen je niet!’ Anna stampte als een klein kind met haar voeten op de grond. ‘Ik ga mijn rugzak toch niet in de wasmachine gooien. Ben je wel goed bij je hoofd, mam?’

Was ze wel goed bij haar hoofd?

Ze wist het antwoord niet met zekerheid te geven. Ergens was het gruwelijk misgegaan. Ze probeerde er al weken tegen te vechten, vandaag was een nieuw dieptepunt.

De lampen van de Tesla die vlakbij geparkeerd stond, lichtten op toen ze op de sleutel drukte. Ze was zo in gedachten verzonken dat ze de man pas zag toen ze bijna tegen hem aanliep.

Hij stond nonchalant tegen de auto aangeleund, zijn ogen waren verborgen achter een bril met een vreselijk montuur.

‘Julia van Kleaveren.’

De man kwam haar vaag bekend voor, zijn naam wilde alleen niet komen, dus deed ze wat ze meestal deed in een situatie als deze. Ze glimlachte overdreven en stak haar hand uit. Hij keek ernaar en het werd haar al snel duidelijk dat hij niet van plan was haar de hand te schudden. Met een vreemd gevoel van schaamte liet ze haar hand weer zakken.

‘Ik hou het kort.’ Hij nam niet eens de moeite om haar aan te kijken. ‘Deze is voor jou.’

Het licht weerkaatste op de gouden, glimmende enveloppe die ze verbouwereerd aanpakte.

‘Doe Remert de groeten.’

Bij het horen van Remerts naam sloeg meteen de paniek toe.

Dit was vast een schuldeiser, en nu ze de enveloppe aan had genomen kon ze er niet meer onderuit. Of gebeurde dat alleen op die manier in films? Hoe dan ook, ze kon beter het zekere voor het onzekere nemen.

Ze wilde de enveloppe teruggeven, maar de man had zich al van haar weggedraaid.

‘Succes, Julia. Het gaat een spectaculair jaar worden.’

Ze wilde iets ad rems zeggen, iets waardoor hij zich weer naar haar toe zou draaien en alles duidelijk zou worden. De woorden tolden rond in haar hoofd, maar kwamen niet verder dan dat.

‘Mam? Wie was dat?’

De enveloppe werd door Anna uit haar handen gegrist en de man verdween in de verte. Er dwarrelde een speelkaart uit de enveloppe naar beneden.

‘Laat liggen, Anna.’ Julia’s stem klonk laag en dreigend.

Haar woorden troffen geen doel, Anna had de kaart al in haar handen.

‘Een Klavervrouw? Hier heb je toch geen fuck aan?’

Ze trok de kaart uit haar dochters handen en duwde hem ver weg in haar zak. Wat het ook was, het bestond niet meer. Ze was de koningin van de schone schijn.

afbeelding Schoppenheer

Het leven gaf je ontelbaar veel keuzes, zoveel dat het bijna onmogelijk werd om te kiezen. Waarom zou je ook? Keuzes zorgden voor beperkingen en als er iets was waar Vincent een hekel aan had, dan waren het wel beperkingen. Zijn leven bestond uit dit moment en daar baseerde hij zijn keuzes dan ook op. Wat had het voor zin om je zorgen te maken over de toekomst als die voor je gemaakt werd door de mensen om je heen? Want dat zijn toekomst er precies hetzelfde uit zou zien als nu, daar twijfelde hij niet over.

Uit de zak van zijn designerjas haalde hij een pakje sigaretten. Roken was een smerige gewoonte waar hij mee moest stoppen.

Niet vandaag. Vandaag was geen dag om ook maar met iets te stoppen. Vandaag was de dag om te beginnen aan datgene waar hij zo lang, zonder het te weten, naar had uitgekeken. Een verandering van zijn toekomst.

Hij inhaleerde de rook diep, waarna hij langzaam uitblies. Het had even geduurd, maar nu kreeg hij eindelijk de kans om zichzelf te bewijzen. Hij zou uit de schaduw herrijzen om de plek in te nemen die hij eigenlijk verdiende. Ongeduldig wierp hij een blik op zijn mobieltje.

Na de vierde trek van zijn sigaret gooide hij hem op de grond. Hij keek er even naar, zich er sterk van bewust dat hij slechts de helft had opgerookt. Verspilling noemden zijn vrienden het, hij noemde het een metafoor. Hij zou overal de helft van kunnen nemen, omdat er altijd genoeg zou zijn. Als hij de helft van zijn sigaret op wilde roken, dan deed hij dat, gewoon omdat het kon.

Langzaam kringelde de rook omhoog alsof die weer een weg terug probeerde te vinden naar zijn longen. Uiteindelijk trapte hij de sigaret uit en draaide hij zich om.

‘Wacht.’ De stem had zacht maar doordringend geklonken en meteen stond hij stil. Voor hem stond een man, niet veel ouder dan hij zelf. Zijn ogen lagen verborgen achter een te dikke zwarte bril en zijn haar zat in een keurige middenscheiding.

‘Alwin? Serieus? Jij?’

De man voor hem haalde zijn schouders op alsof hij daarmee wilde zeggen dat hij er ook niets aan kon doen.

‘Je kent de regels, ik kwam er niet onderuit.’ Alwin duwde zijn hand in de zijne en gaf hem een stevige handdruk.

‘Het is goed je weer eens te zien, en al helemaal in deze omstandigheden. Gefeliciteerd.’

‘Heb je de uitnodiging?’ Hij had het vriendelijk willen laten klinken, in plaats daarvan klonk het gejaagd en geïrriteerd.

‘Rustig maar. Hier.’ Alwin haalde een goudkleurige enveloppe uit zijn tas die hij meteen uit zijn handen trok. Met een bonkend hart keek hij naar de zwart gedrukte letters van zijn naam.

VINCENT.

Zo voelde het moment suprême dus. Vincent knikte kort en gleed liefdevol met zijn vingers langs de rand van de enveloppe.

‘Je weet hoe het werkt,’ Alwin draaide zich om maar bedacht zich, en even keken ze elkaar aan. ‘Veel succes. Als je net zo’n talent bent als je broer, dan twijfel ik er niet aan dat je ver zult komen. En onthoud, mondje dicht.’

Toen hij zeker wist dat Alwin verdwenen was, ritste Vincent met een ongeduldige beweging de enveloppe open. De kaart met daarop een Schoppenheer viel in zijn hand.

Wie wordt De Oktober Koning?

Afbeelding ruiten

Het was een chaos. Waar ze ook keek lag troep. Snippers, scharen, potjes lijm, lijmresten. Het lawaai was oorverdovend en ze wist dat zij hier de oorzaak van was. Omdat ze lang geleden had gekozen voor een carrière, waar ze nu haar bedenkingen over had.

Met een diepe zucht klapte ze in haar handen. Zonder succes. Geen van de kinderen leek haar te horen.

Dit was niet haar dag.

Nee.

Het was niet haar week.

Niet haar maand.

Niet haar jaar.

Het voelde eeuwen geleden sinds alles mee had gezeten. Nog vijftien minuten en dan zou ze alles achter zich laten om zich twee weken lang te kunnen bekommeren om haar eigen kinderen, in plaats van die van anderen.

Met een luide klap liet ze de deur van het klaslokaal achter zich dichtvallen. Het mocht dan niet zo pedagogisch verantwoord zijn, het miste zijn uitwerking niet. Meteen viel er een stilte. Vijfentwintig paar ogen keken haar geschrokken aan.

‘Luister goed. Jullie hebben tien minuten om alles op te ruimen.’ Ze was even stil om de ernst van haar woorden tot de klas voor haar door te laten dringen. ‘Tien minuten. Zijn jullie dan nog niet klaar, dan moeten jullie alles op gaan ruimen na schooltijd.’

Zodra ze klaar was met praten vlogen de kinderen door de ruimte in een poging datgene te doen wat hun juf van hen vroeg. Even leek het erop alsof de chaos alleen maar erger werd. Loslaten, sprak ze zichzelf streng toe, loslaten en geloven in de mogelijkheden van het kind.

‘Juf Mara?’

‘Hm?’

‘Cas zei het f-woord.’

‘Niet nu!’  Schreeuwde de stem in haar hoofd, maar in plaats van die stem aan het woord te laten, glimlachte ze.

‘Ik zal straks met Cas praten, oké? Ga jij nu maar eerst je tafel opruimen.’

Het duurde iets langer dan tien minuten, dertien om precies te zijn, maar toen zaten alle kinderen netjes aan hun tafeltjes in een opgeruimde klas. Na haar gebruikelijke we-zijn-aardig-tegen-elkaar-dus-daarom-gebruiken-we-alleen-lieve-woorden-speech, kon Mara eindelijk de kinderen een fijne vakantie wensen.

Voldaan keek ze toe hoe ze hun jassen en tassen pakten en het schoolgebouw verlieten. De lege klas ademde nog steeds drukte uit. De drukte die ze vanbinnen voelde en die maar niet tot rust wilde komen. Mara deed dit werk al jaren en toch leek het dit jaar allemaal anders. Haar spullen liet ze in haar tas glijden en onderweg naar de lerarenkamer zei ze gedag tegen een aantal collega’s. Het was niet haar gewoonte al zo vroeg naar huis te gaan, maar ze wist dat er toch niets nuttigs uit haar handen zou komen na een dag als deze. De fles witte wijn, die ze die ochtend thuis al koud had gezet, riep haar naam. Ze zou Emma en Daan ophalen bij haar ouders en ze voor de tv of de iPad zetten, wederom niet heel pedagogisch, maar soms mocht je best jezelf vooropstellen.

De enveloppe in haar postvak had ze niet eerder gezien.

Een verloren kerstkaart?

Een liefdesverklaring van een collega?

Het goud voelde vreemd in haar handen. Een kleur die allang geen verwondering of rijkdom meer bij haar opriep, eerder woede en onbegrip. Hij zou toch niet van hem afkomstig zijn?

Ze las de naam die erop stond.

Mara.

Verder niets. Alleen haar voornaam.

Er was niemand in de lerarenkamer en met een onbestemd gevoel ritste ze de enveloppe open.

De vrouw op de speelkaart keek haar met een Mona Lisa-glimlach aan.

Dit was een grap, misschien van een van de oudere kinderen uit de hogere groepen? Nogmaals keek ze om zich heen om er zeker van te zijn dat ze alleen was.

Word jij de Oktober Koningin?

Ze hield de enveloppe ondersteboven om er zeker van te zijn dat er niets meer inzat. Aan de binnenkant van de enveloppe was een QR-code gedrukt.

De rilling die door haar heen ging liet een kou achter vlak onder haar huid.

Wat was dit?

Van wie was dit?

Haar telefoon herkende de QR-code zonder moeite. Er verschenen vier kaarten in beeld.

Hartenheer

Ruitenvrouw

Schoppenheer

Klavervrouw

Onder iedere kaart een naam.

Dex

Mara

Vincent

Julia

En een timer die aftelde. Nog 12 uur en 36 minuten.

Tot wat?

2.

Afbeelding klaver

Vanaf het moment dat ze uit de auto stapte was hij haar opgevallen. Een man van midden dertig, gezet, met een kapsel dat te nonchalant zat om echt nonchalant te zijn. Hij deed zijn best om niet op te vallen, en daar lag meteen het probleem. Als je ergens je best voor moest doen, dan was je er niet goed in.

Veel tijd om zich er druk over te maken had ze niet. Er klonk een zacht gejammer vanuit de reismand toen ze die naar zich toetrok en uit de auto tilde.

‘Shush, stil maar,’ murmelde ze tegen de poes, die haar woorden beantwoordde door harder te gaan jammeren. Het beestje had zijn jaarlijks vaccinatie gekregen en was het er duidelijk niet mee eens. Zij eigenlijk ook niet. De inenting was geen grote uitgave geweest, maar iedere euro die ze uitgaf voelde er als een te veel.

Anna was blijven aandringen dat het echt nodig was, anders zou de kat een pijnlijke en moeizame dood kunnen sterven, en uiteindelijk had ze toegegeven. Als Anna evenveel energie in haar studie stopte als in haar ouders overtuigen, dan zou ze een glansrijke toekomst tegemoet gaan. Helaas ging het in de praktijk anders. Haar enige dochter vond het wel best zo, en genoot van haar rol als het stereotype rijke tienermeisje. Julia had het meerdere keren met Remert besproken, maar hij bleef van mening dat een enig kind nou eenmaal de luxe had dat ze verwend werd, en zoals meestal met Remert, was daarmee de discussie afgelopen.

Met de mand in haar armen liep ze het pad op naar de voordeur. De man stond er nog steeds, leunend tegen een boom. Toen ze naar hem keek wist ze dat hij zijn poging om niet op te vallen had opgegeven. Zijn blik ving die van haar en ondanks zijn vriendelijke uiterlijk ging er een rilling door haar heen.

Wie was die man?

En wat deed hij hier?

Of was ze inmiddels zo paranoïde dat ze iedereen die haar aankeek zag als een bedreiging?

Had hij te maken met die enveloppe en de kaart? Het was twee dagen geleden dat ze de enveloppe met de mysterieuze inhoud had ontvangen, en het hield haar meer bezig dan ze toe wilde geven. Ze zette de mand neer en stak de sleutel in het slot. Zonder naar de man om te kijken wist ze dat hij daar nog steeds stond, observerend en afwachtend met een grijns op zijn gezicht alsof hij iets wist wat voor haar nog een mysterie was.

De voordeur zwaaide open. De gang was leeg, geen rondslingerende schoenen van Anna, geen leren brogues van Remert. Het handvat van de plastic mand gleed door haar zweterige handen toen ze de mand weer oppakte en naar binnen wilde stappen.

Iemand legde een hand op haar schouder en van schrik liet ze de mand uit haar handen vallen. Het deurtje knalde open en de poes schoot met een dikke staart de gang in. Zonder zich om te draaien wist ze wie er achter haar stond en ze was zich er vaag van bewust dat ze iets van angst moest voelen. Er stond een wildvreemde man achter haar en er was niemand thuis, maar de irritatie won het. Het zou haar minstens twee dagen kosten om het vertrouwen van het beestje terug te winnen, dat zou Anna haar niet in dank afnemen.

‘Wie denk je wel niet...’

Tijd om haar zin af te maken kreeg ze niet, want hij viel haar in de rede.

‘Jij moet Julia zijn.’

Julia snoof geïrriteerd en zocht in haar zak naar de bekende vorm van haar mobieltje. Shit, die had ze in de auto laten liggen.

‘Wat onfortuinlijk dat we zo met elkaar kennis moeten maken.’ Zijn stem klonk beleefd, vriendelijk bijna, en dat maakte haar nog kwader.

Onfortuinlijk? Hij had haar op staan wachten om haar vervolgens voor haar eigen huis te besluipen. Onfortuinlijk was het laatste woord waar ze nu aan dacht, door zijn schuld was de kat nu god wist waar.

Ze kneep haar handen tot vuisten in een poging kalm te blijven en wierp een snelle blik naar binnen. Hij volgde haar blik en ze besefte dat ze een fout had gemaakt. Wat bezielde haar in godsnaam? Ze was een vrouw, helemaal alleen met een vreemde man tegenover haar.

‘Mijn man is binnen. Hij kan hier ieder moment zijn.’ De leugen kwam er overtuigend uit.

‘Ah, ik zou Remert graag weer eens spreken, maar jij weet evengoed als ik dat hij er niet is.’ Hij knikte naar de dubbele garage waar alleen Julia’s auto stond. Verdomme, daar had ze niet eens aan gedacht.

‘Misschien kunnen we dit gesprek binnen afmaken? Ik sta immers al een tijd op je te wachten.’

Haar blik schoot van hem naar de openstaande deur. Ze zou naar binnen kunnen springen en de deur voor zijn gezicht dicht kunnen gooien. Dan zou ze Remert bellen en hem vragen om zo snel mogelijk naar huis te komen. Nog voordat ze een stap naar voren had gezet, schoot zijn hand naar de deurpost en draaide hij zich voor haar.

‘Een goed glas wijn gaat er wel in.’

Met trillende handen trok ze de kurkentrekker omhoog. Het geluid van de plop die de kurk maakte sneed door de stilte. De man zat op een kruk aan het keukeneiland, de plek waar Remert altijd zat als hij thuiskwam van zijn werk en zij in de keuken bezig was met het eten. Tenminste, als ze niet uit eten gingen of eten bestelden, wat nog veel te veel gebeurde omdat Remert weigerde zijn problemen te erkennen.

De wijn schommelde in het glas. Ze schoof het glas zijn kant uit omdat ze wist dat als ze het hem aan zou geven, de wijn over de rand heen zou klotsen. De stilte diep in zichzelf waar ze naar op zoek was wilde niet gevonden worden, in plaats daarvan raasde en kolkte het.

Ze schonk een tweede glas in, dat ze in één teug voor de helft leegdronk.

‘Een mooi optrekje hebben jullie hier. Het zou toch zonde zijn als je daar afscheid van zou moeten nemen. Vind je ook niet, Julia?’

Ze keek hem met samengeknepen ogen aan.

Hij wist wie ze was.

Hij wist wie haar man was.

Hij wist waar ze woonde.

Hij wist van haar problemen.

Wie was deze man?

‘Och hemel!’ beantwoordde hij haar doordringende blik. ‘Zo onbeschoft, ik heb me nog niet eens voorgesteld.’ Zijn hand gleed in zijn zak en met een klap legde hij de kaart op het zwarte marmer van het keukenblad voor zich. Een lange tijd staarde ze naar de kaart. De Schoppenheer. Een zwarte kaart, net als die zij had gekregen. Ze draaide zich om en trok de lade met daarin de papierbak open. De kaart lag bovenop, waar ze hem had weggegooid om haar gedachten rust te geven. Het gladde laagje voelde bijna rustgevend. De Klavervrouw. Ze legde hem naast de schoppenkoning, er was geen twijfel over mogelijk dat beide kaarten bij elkaar hoorden.

‘Je bent een speler.’ Vincent knikte tevreden.

‘Van wat?’

Zijn droge lach klonk door de keuken. Hij nam nog een slok wijn en liet de speelkaart van de Schoppenkoning weer in zijn zak glijden.

‘De Oktober Koning.’

De Oktober Koning. Julia draaide de kaart om en zag de woorden staan.

‘Je bent een speler, net als Dex en Mara.’ De triomfantelijkheid droop van zijn gezicht. Hij genoot er zichtbaar van dat ze geen idee had waar hij het over had.

‘De Hartenheer en de Ruitenvrouw?’ Hij zocht naar herkenning in haar gezicht. Toen hij die niet kon vinden ging hij verder. ‘Ik moet zeggen dat dit hele gedoe met die kaarten wat belegen aanvoelt als je het spel al meerdere keren hebt gezien.’

Julia knikte, waarom wist ze ook niet precies. Misschien ging hij sneller weg als ze deed alsof ze wist waar hij het over had, of misschien intrigeerden zijn woorden haar wel nu ze wist dat hij geen directe bedreiging vormde.

Hij stak een vinger op. ‘Speler 1. De Hartenheer. De hartenbreker. Een knappe jongeman in de bloei van zijn leven met een donker randje, want anders zou hij nooit mee willen spelen, nietwaar?’

Weer knikte ze, benieuwd waar dit naartoe zou gaan.

De man stak een tweede vinger op. ‘De Ruitenvrouw, een vrouw die sterker is dan ze denkt, meestal een moederfiguur, die weet waar ze voor wil staan, die niet bang is voor de man omdat haar grootste angst de confrontatie met zichzelf is.’

Zijn derde vinger ging omhoog. ‘En dan heb je nog jij...’ – gevolgd door een vierde vinger – ‘en ik.’

Vier vingers staken nu in de lucht. De vier spelers van het mysterieuze spel de Oktober Koning dat ervoor had gezorgd dat deze man nu in haar keuken zat. De kaart van de Klavervrouw, haar kaart, lag nog steeds op het keukenblad.

‘En de Schoppenheer? Wat is zijn profiel?’

Nee! Ze moest hem geen vragen stellen, ze moest geen interesse tonen in deze man, dan zou hij vanzelf wel weggaan. Te laat, zijn ogen glommen op precies dezelfde manier als die van Anna als ze haar zin kreeg.

‘Hm. Dat kan ik je pas vertellen als je getekend hebt.’

‘Getekend?’

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Het contract dat je hebt ontvangen in je e-mail?’

Ze had werkelijk geen idee waar hij het over had. Hij knikte naar haar telefoon die ze eerder naast de wasbak had gelegd. Aarzelend opende ze het mailprogramma op haar telefoon. In haar spam, bovenaan, stond een e-mail afkomstig van de Oktober Koning.

Wat?

In de bijlage zat een document.

‘Vier spelers, tien opdrachten, tien miljoen euro.’ Zijn stem liet haar opkijken van haar telefoon.

De man stond op en klopte denkbeeldige stofjes van zijn jasje. ‘Lees het rustig door.’ Hij gaf haar een knipoog en stond op, waarna hij in de richting van de gang liep. ‘Het was fijn kennis te maken met de concurrentie.’

‘Wacht!’

Meteen stond hij stil.

Wat bezielde haar in hemelsnaam?

Eerst wilde ze zo snel mogelijk van hem af zijn en nu wilde ze...Wat wilde ze eigenlijk? De kaart en die e-mail, het kwam allemaal uit het niets, en deze man scheen er van alles over te weten.

‘Is dit echt?’ Ze haatte de twijfel in haar stem.

De man leek het niet op te merken. ‘Tien miljoen euro, Julia, de winnaar krijgt tien miljoen euro.’

‘En dat moet ik zomaar geloven? Niemand geeft zomaar miljoenen euro's weg.’ De wrok die ze vanbinnen voelde kwam in haar woorden bovendrijven. ‘Ik weet niet eens wie jij bent, of waarom je hier bent.’

De man keek haar aan en lachte.

‘Inderdaad, niemand geeft zomaar tien miljoen euro weg, daarom heb ik je opgezocht. Zonder spelers is er geen spel. En mijn naam is Vincent. Onthoud die naam, want ik heb zo het gevoel dat wij nog wel eens iets aan elkaar zullen kunnen hebben tijdens het spel.’

Julia liet de woorden op zich inwerken. Vincent, de naam kwam haar zo snel niet bekend voor.

‘Wat voor een spel?’

‘Lees die mail eerst goed door en heb je dan nog vragen, dan kan ik je garanderen dat we elkaar snel weer tegen zullen komen.’

Vincent keek haar een laatste keer aan en liep toen weg.

Julia had het contract nu een paar keer doorgelezen en in plaats van dat alles duidelijker was geworden, hadden de vragen zich opgestapeld.

Oktober Koning was een spel waarmee je tien miljoen euro kon winnen, dat was haar inmiddels duidelijk, maar waar het spel uit bestond en wat je precies moest doen voor die miljoenen euro’s was nog een grote vraag.

Het contract had het over het afstaan van verantwoordelijkheden, aansprakelijkheid en andere juridische termen die haar weinig zeiden. Er werd een website genoemd die ze niet had kunnen vinden. Een spelleider die op zou treden op de achtergrond, drie medespelers. Alles leek in schaduwen gehuld. Haar vinger bleef zweven boven het prullenbak icoontje van het mailprogramma. Het was een grap, dat moest wel, en toch...

Tien miljoen euro was veel geld, tien miljoen euro was precies wat ze nodig had om zichzelf weer op de kaart te kunnen zetten. Het leven dat ze nu had was niet het leven dat ze gewend was, en ook niet het leven dat ze wilde. En was ze niet altijd goed geweest in het spelen van spelletjes?

Was haar leven niet één groot spel?

Afbeelding hart

Het was stil op straat en de stilte werkte verstikkend. Hij miste het voortdurende geluid van de stad die om hem heen leefde. De manier waarop ze hem omarmde om hem vervolgens weer uit te kotsen.

De afgelopen dagen was hij bezig geweest met de enveloppe en haar vreemde inhoud. Het was een welkome afleiding geweest waar hij zich in vast had kunnen bijten, zelfs al was het nep. Hij voelde weer iets, een klein vlammetje dat hem vertelde dat er ergens iets moest zijn dat het vlammetje aan zou kunnen wakkeren tot iets groters. Een doel in zijn leven.

In zijn handen had hij een lijst met namen. Drie onbekenden die in hetzelfde schuitje zaten. Het had even geduurd tot hij de website had gevonden. Bijna had hij de enveloppe weggegooid totdat zijn oog op de QR-code was gevallen. Hij had de foto’s op de website meerdere keren bekeken, op zoek naar iets van herkenning.

Vincent, een man met een zelfverzekerde blik in zijn ogen. Hij zag eruit als iemand die het goed voor elkaar had, iemand die hield van een Bourgondische leefstijl.

Julia, een vrouw van ergens in de veertig. Goed verzorgd, geverfd haar, geknipt volgens de laatste mode. Het type dat zich druk maakte om wat anderen over haar dachten.

En dan was er Mara, van haar was hij het minst onder de indruk. Ze deed hem denken aan de saaie kleur grijs, de kleur van grondverf die overbleef als alle andere laagjes verf weggeschuurd waren. Iemand die zonder moeite verdween in de massa, omdat er niets specifieks kenmerkends aan haar was.

Na de e-mail was er een map bezorgd vol informatie. Details over het spel, regels, nog meer moeilijke taal waar hij de helft niet van begreep. Hij had niet de moeite genomen om alles te lezen. In mogelijkheden denken, dat was wat hij deed. Hij was meer van de doen-en-dan-pas-goed-nadenken-aanpak, zo voorkwam je dat je innerlijke stem je liet vastlopen. En het feit dat er niemand thuis was in het huis waar hij nu voor stond, was de beste mogelijkheid die hij zich kon wensen.

Het was een twee-onder-een-kapwoning. De tuin provisorisch aangelegd met gruwelijke standbeelden die Dex nog het meest deden denken aan gotische waterspuwers. Waarom iemand die dingen in zijn tuin zou willen was hem een raadsel.

Zijn vingers gleden langs de rand boven de deur. Hmm, zo makkelijk had de bewoner het hem ook niet gemaakt. Ook onder de pot waarin een bolbuxus stond lag geen sleutel.

‘Hey! Kan ik je ergens mee helpen?’

Een oude dame keek hem over een groene haag wantrouwend aan.

‘Pakketdienst.’ Dex wees naar de grote doos die naast hem stond en tikte met zijn vinger op het petje waar DHL opstond.

‘Hij is niet thuis, ik hoef die troep niet in mijn huis te hebben. De laatste keer heeft het uren geduurd voordat die geur van die smerige stankklei uit mijn huis was. Want dat zit daar vast ook weer in?’

Dex knikte. De doos was leeg.

‘Je kunt achterom, dan zet je het in zijn atelier. De deur is meestal open.’

Dex knikte weer en liet zich door zijn knieën zakken om de doos op te pakken. De vrouw lachte hem bemoedigend toe toen hij diep zuchtte om aan te geven dat de doos zwaar was.

‘Om het huis heen, dan zie je het vanzelf.

Het atelier stonk inderdaad naar klei. Dex vond het geen vervelende geur. Het herinnerde hem aan zijn kinderjaren, toen hij samen met vriendjes op zoek ging naar schatten tussen de bagger die uit de sloten gedregd was. Een zeurende pijn kwam naar boven bij die herinnering. Zijn moeder die enthousiast reageerde op alles wat hij mee naar huis nam om het vervolgens, als ze dacht dat hij niet keek, weg te gooien.

Overal lagen papieren, kleiattributen, oude kranten, schalen en kommen. Hoe Vincent tot iets creatiefs in staat was in deze chaos, was Dex een vraag.

Dex probeerde zich te verplaatsen in deze chaotische man. Hij sloot zijn ogen en toen hij ze weer opende, keek hij anders naar de ruimte. Als hij iets te weten wilde komen over deze man om zo een voorsprong te krijgen, dan moest hij proberen hem te begrijpen, zijn angsten en zijn begeerten leren kennen. Hij liet zich leiden door de chaos die opeens een ritme leek te hebben. Het nam hem mee langs onafgemaakte werken die allemaal iets gemeen hadden. Er zat een innerlijke onrust in, alsof de chaos zich vertaalde naar alles wat Vincent maakte. Bij een borststuk bleef hij staan. Het was een vrouw, de zachte vormen van het gezicht gaven haar een vriendelijke uitstraling. In alle chaos was zij de rust, de kalmte die nodig was om alles in evenwicht te houden. Dex liet zijn vingers over haar gezicht heen glijden. Het voelde bijna intiem om zoiets persoonlijks aan te raken.

De doos was nu een stuk zwaarder. Er was niemand te bekennen. De dame die hem eerder had geholpen had zich teruggetrokken in haar huis. Hij zag haar met haar ogen dicht op de bank zitten. Met de doos tegen zich aangedrukt liep hij naar de auto. Nog voordat het spel goed en wel begonnen was, had hij al een voorsprong.

In mogelijkheden denken, dat was wat hij deed, en dit was wat het hem had gebracht.

Afbeelding klaver

Het lege wijnglas op het keukenblad keek haar uitdagend aan. Ze moest zich inhouden om het op te pakken en stuk te smijten tegen de geïmporteerde Portugese tegeltjes. Dit huis, deze keuken, het was alles waar ze zo innig van hield dat het haar nu begon tegen te staan. Zoals de meeste dingen waar je zo hopeloos naar verlangde; zodra je het had, verloor het je interesse.

Ze had het contract uitgeprint, getekend en het vervolgens in de enveloppe teruggeduwd en in een la gesmeten. Remert mocht dit niet weten. Hij zou haar voor gek verklaren en het kleine beetje respect dat hij nog voor haar had zou plaatsmaken voor een voortdurende afgunst.

Ook nu voelde ze het, het sijpelde door in ieder woord dat hij tegen haar zei. Dat hij het zo druk had gehad, en zij niet. De vraag hoe haar dag was geweest zonder haar antwoord af te wachten. Dat hij geld verdiende, en zij niet, dat hij dit weekend naar een seminar in het buitenland moest en zij niet. Hij zei het niet rechtstreeks, maar dat hoefde ook niet. Na al die jaren kende ze hem beter dan hij zichzelf.

De oven piepte en toen ze hem opende vulde de keuken zich met de geur van de ovenschotel die ze snel in elkaar had geflanst. De geur overstemde de parfum die om Remert hing. Het was niet haar geur. Ze vond het erger dat hij niet eens de moeite had genomen om de geur te verbloemen, dan dat hij daadwerkelijk vreemdging.

Hij klapte de laptop die hij voor zich had staan dicht en trok een bord naar zich toe. ‘Waar is Anna?’

‘Eten bij vrienden, zoals ik je eerder heb verteld.’

Hij fronste. ‘Zit je iets dwars, Julia?’

Ja, jij. Het feit dat dit mijn leven is en ik je daarin nodig heb. Dat jij me ziet als een attribuut, de perfecte vrouw bungelend aan je arm, gespreid in je bed, iemand die de schone schijn op kan houden, terwijl jij alles in laat storten.

In plaats van dit te zeggen haalde ze haar schouders op.

‘De poes moest een inenting en ik heb haar al een tijdje niet gezien.’

‘Kutbeest.’

De stilte nestelde zich tussen hen in en vulde zich met onuitgesproken woorden. Ze werd steeds groter totdat ze de keuken helemaal vulde en Julia het gevoel had dat er niets anders was dan die stilte.

‘Ik heb hoofdpijn. Ik ga een stukje lopen, misschien dat wat frisse lucht helpt.’

Hij nam niet eens de moeite om haar aan te kijken. Met grote happen schoof hij zijn eten naar binnen. Ze wist dat, als ze terug zou komen, de borden nog op de tafel zouden staan. Het huishouden was immers haar taak.

Ze pakte de enveloppe uit de lade en hield hem dicht tegen zich aan. Misschien zou ze hier spijt van krijgen, maar op dit moment was er geen andere keuze. Toen ze de voordeur achter zich dichtsloeg wist ze het zeker, ze zou die tien miljoen euro winnen en Remert laten zien dat zij hem waard was.

En dan zou ze van hem scheiden.

Afbeelding hart

De mens was in feite helemaal niet zo’n complex wezen. In principe had iedereen dezelfde basisbehoefte. Erkenning, liefde, waardering. Zijn moeder had hem geleerd wat echte liefde was. Soms op de harde manier, maar meestal met een zachte hand. De erkenning die hij zo graag had gewild van zijn vader, had zij hem gegeven.

Het borstbeeld had hij achter in de auto gelaten wegens gebrek aan een betere plek. Nu hij erover nadacht was het een kinderachtige actie geweest, een treiterij om aan te geven dat hij iemand was waar rekening mee gehouden moest worden. Natuurlijk zou hij het beeld weer teruggeven, maar niet voordat hij het had gebruikt als een onderhandelingsmiddel. Misschien zou hij wel hetzelfde doen bij de vrouwen, iets van hen afnemen.

Hij lag met opgetrokken knieën op het kleine balkon. De weeïge wietlucht maakte hem licht in zijn hoofd. Dit was waar hij thuishoorde, bij de mensen van de bevolkingslaag waar onterecht op neergekeken werd, omdat ze vochten om te kunnen zijn wie ze wilden zijn. Nee, wie ze moesten zijn, door precies diezelfde maatschappij die niets van hem moest hebben. Het getril van zijn telefoon maakte een einde aan zijn gemijmer.

Thomas.

Even twijfelde hij. Thomas was niet iemand die je even snel te woord stond. Thomas vulde je hoofd met mooie woorden en gedachten waarna je jezelf volkomen in hem verloor. Op dit moment wilde Dex zich niet verliezen. In ieder geval niet in Thomas, in wiens auto hij het borstbeeld had verstopt, dus drukte hij hem weg. Niet veel later klonk het gepiep van een berichtje.

Later, bedacht Dex zich, niet nu, en hij sloot zijn ogen weer. Zijn rust was van korte duur, slechts een paar minuten totdat er met geweld op zijn deur werd gebonsd. Vier, vijf keer. Als hij het zou negeren dan zou het vast vanzelf ophouden. Hij dacht aan de kanker van zijn moeder die ondanks alle aandacht die het had gekregen was blijven groeien, net zolang totdat er geen plek in haar lichaam meer was geweest.

‘Dexter Yilmaz! Ik weet dat je thuis bent. Doe open!’

Met een diepe zucht stond hij op, het was vast Thomas. Hij had de deur nog maar op een klein kiertje staan, toen deze met zoveel kracht open werd gegooid dat hij tegen de muur aan knalde.

‘Wow, relax gast!’

De man voor hem was breed en torende boven hem uit. Hij kende dit soort mannen, ze hadden op de stoep gestaan toen hij nog bij zijn moeder woonde. Dreigend, dat als hij zijn schulden niet af zou lossen ze hem en zijn moeder te grazen zouden nemen. Ze waren van het vreselijkste soort, bloedzuigers had zijn moeder ze genoemd, maar dat was toen. Alle schulden die hij had gehad, had hij nog voor haar overlijden afgelost, omdat hij er zeker van had willen zijn dat haar laatste maanden probleemloos zouden verlopen.

Er werd een papier in zijn gezicht gedrukt.

HUISUITZETTING.

‘Wat?’

‘Je ken toch lezen?’

Dat kon hij zeker, maar dit kon niet kloppen. De woningschaarste was een serieus probleem in deze stad, daarom zorgde hij er altijd voor dat hij stipt op tijd zijn huur betaalde. Dat was nog wel eens lastig geweest, maar door de verkoop van de kleine woning van zijn moeder had hij een jaar vooruit kunnen betalen, zodat hij de garantie had veilig te zitten.

‘Dit kan niet kloppen.’

‘En toch is ut zo. Pak je spullen en opsodemieteren. Of mot ik je een handje helpen?’

Dex probeerde zijn kansen te berekenen. Tegen de man ingaan zou hem waarschijnlijk een flink pak slaag opleveren en dat zou de aandacht trekken. Misschien zelfs wel van de andere bewoners, of nog erger: de politie. Hij moest zien te voorkomen dat de politie hier bij betrokken zou raken. Er zaten teveel meiden en jongens achter de ramen die een bezoek van de politie niet zouden waarderen. Dezelfde meiden en jongens die hij nodig had als hij uit zijn appartement werd gegooid, dus deed hij datgene wat dwars tegen zijn gevoel inging. Hij pakte een tas en smeet er zoveel in als hij maar kon. Alles waar hij keihard voor gewerkt had, werd hem afgenomen.

‘Waarom?’

De man snoof minachtend.

‘Wie de bal kaatst, ken um terugverwachten.’

Met de weekendtas over zijn schouder liep hij de trap af. De lege patatbakjes en plastic wietzakjes knisperden onder zijn voeten. De man liep achter hem, hij zou hem een elleboog in zijn maag kunnen geven, om daarna naar boven rennen om zich op te sluiten in het appartement. De duw in zijn rug vertelde hem dat die optie gevlogen was.

‘Het was prettig zakuh doen. De Schoppenheer zal tevreduh zijn.’

De Schoppenheer?

Met een ruk draaide Dex zich naar de man toe die hem al voorbijgelopen was.

‘Wie is de Schoppenheer? Is het Vincent?’

Zonder om te kijken gaf de man antwoord.

‘Verander ut spel Dex, laat het spel jou niet veranderuh.’

Het spel. Het borstbeeld achter in de auto. Omdat hij een voorsprong had willen hebben, iets wat hij zou kunnen gebruiken tegen Vincent, nog voordat het spel begonnen was.

SHIT!

Afbeelding joker

De klieren van een spin produceren de draad die nodig is voor een web. Als een spin de perfecte locatie voor haar web heeft gevonden, trekt de wind de draad uit de spintepel van de spin waarna de draad blijft kleven. Meerdere keren loopt ze over de draad heen om hem te versterken. Een delicaat proces waarbij er nog van alles mis kan gaan. Heeft ze het juiste moment gekozen? De juiste plek? Zal de basis sterk genoeg zijn om de rest te kunnen dragen? Vragen waarop ze het antwoord nog niet weet omdat het web nog niet klaar is.

Als het raamwerk klaar is, worden de spaken gemaakt. De invulling waardoor de details duidelijker zichtbaar worden.

De basis is er. Vier punten waartussen de draden gespannen kunnen worden. Het begin is gemaakt en nu moet ik afstand nemen en afwachten hoe het web eruit gaat zien.

Als het klaar is zal ik mijn weg naar het midden vinden en wachten op mijn prooi.

Nu nog niet.

Nu wacht ik rustig af.

3.

Afbeelding ruit

Mara had een hekel aan het luide gelach en gegil dat de binnenspeeltuin vulde. Inmiddels wist ze niet meer hoe ze op het houten bankje moest zitten en was de laptop voor haar nog maar vijf procent opgeladen. Het had een goed idee geleken, de kinderen hadden staan juichen toen ze het had voorgesteld. Zij zouden kunnen spelen terwijl zij alle achterstallige administratie die ze nog moest doen kon wegwerken.

Het had even gewerkt, zo’n vijftien minuten om precies te zijn, want toen stond Daan met betraande wangen voor haar. Al snel volgde Emma, die haar met verontwaardigde stem vertelde over een grote jongen die de glijbaan blokkeerde. Met een diepe zucht had Mara haar dochter opgedragen ergens anders te gaan spelen. Eigenlijk zou ze op moeten staan om de jongen aan te spreken maar ze had vrij, ook al vertelde de laptop op de picknicktafel haar iets heel anders. Ze hield van haar kinderen, zielsveel, het was alleen verdomde lastig om als alleenstaande moeder een evenwicht te vinden tussen je werk en je kinderen. De vrouw naast haar gaf haar een glimlach waarmee ze wilde zeggen: ik herken je probleem en Mara glimlachte terug. Dit was wat vrouwen moesten doen, elkaar ondersteunen in het moederschap in plaats van elkaar proberen te overtreffen.

Mijn kind zit op vioolles.

O ja? De mijne speelt in het Nationale Kindertheater, de hoofdrol in de nieuwste musical. En Daan en Emma, Mara? Wat bied jij je kinderen aan zodat ze zich optimaal kunnen ontplooien?

Dit soort gesprekken benauwden haar.

‘Eigenlijk heb ik een hekel aan dit soort plekken.’ De vrouw sprak net iets te netjes om in een binnenspeeltuin te horen, maar Mara liet dat detail met plezier van zich af glijden. Een gesprek met een volwassene, wie dan ook, was meer dan welkom.

‘Ik deel je mening, maar de kids vinden het geweldig.’ Mara liet haar blik over de speeltuin glijden en zwaaide enthousiast naar Daan, die met grote blokken een toren aan het bouwen was. Emma zag ze zo snel niet, maar die was oud genoeg om zichzelf te redden.

‘Wat we allemaal voor onze kinderen over hebben.’

Mara knikte. Verbeeldde ze het zich of zat er een sarcastisch randje aan de woorden van de vrouw naast haar? 

Ze klapte de laptop dicht, van werken zou het nu toch niet meer komen.

‘Hoeveel heb jij er hier rondlopen?’

‘Eentje.’ De vrouw wees in de verte naar een groepje kinderen dat boven op de klimwand stond. ‘Meer dan genoeg.’

Mara lachte. De vrouw naast haar zag er helemaal niet uit alsof ze haar handen vol had aan haar kind. Haar nagels waren perfect gelakt, haar lippen waren in een mooie dieprode kleur gestift, zonder dat er ook maar een stipje op haar rechte witte tanden zat, en haar donkere bob viel kaarsrecht langs haar gezicht. Deze vrouw leek alles perfect voor elkaar te hebben en toch zat ze hier, net als zij, in een stinkende hal tussen de schreeuwende kinderen.

‘Mama!’

Daans haar plakte aan zijn voorhoofd en Mara haalde er een hand door. Daan was geboren toen Lesley allang zijn interesse in haar en hun dochter Emma had verloren. Een tijdje had ze geloofd dat Daan alles zou veranderen. Een zoon, Lesleys eerste zoontje. Hij had zo intens trots gekeken toen hij hem voor de eerste keer vast had gehouden, dat ze had geloofd dat alles nu anders zou worden. Ze was zo naïef geweest, een kind was nooit het antwoord.

Daan trilde en ze boog zich naar hem toe.

‘Wat is er, lieverd?’

‘Emma, mama. Emma is weg.’

‘Nee, joh. Emma is vast ergens aan het spelen waar we haar niet kunnen zien.’

Daan schudde vastberaden zijn hoofd.

‘Nee. Er was een man en hij zei tegen Emma dat hij haar kwam halen. Ik mocht niet mee.’

Langzaam kroop er een ijzig gevoel door haar aderen in de richting van haar hart.

Er was een man.

De woorden die iedere ouder vreesde.

Ze vloog overeind en greep Daan bij zijn mouw.

‘Waar heb je die man gezien, Daan? Waar heb je Emma voor het laatst gezien?’

Vanaf dat moment verliep alles in een waas. Op de plek waar Daan Emma voor het laatst gezien had was ze niet te vinden. Ook niet boven op de klimwand of bij de glijbaan. Nergens. Mara rende door de speeltuin op zoek naar haar dochter.

Emma was verdwenen.

De speeltuin was bijna leeg toen Mara het berichtje kreeg.

Emma is veilig zolang je meespeelt.

Geen politie.

Maak je geen zorgen.

De Oktober Koning.

Het huis voelde doods aan. Nu Emma weg was realiseerde Mara zich pas goed hoe levendig haar dochter het huis had gemaakt. Daan had ze op bed gelegd, met zijn vijf jaar kon ze hem nog niet uitleggen wat er gebeurd was. Tranen drupten op het contract dat voor haar op de tafel lag. In eerste instantie had ze gedacht dat het een grote grap was. De klok die op de website aftelde, de foto’s van drie wildvreemde mensen, de kaartsymbolen. Een prijs van tien miljoen? Net zoals die spammailtjes zeker, waarin ze keer op keer een flink geldbedrag zou krijgen, maar dan moest ze wel eerst even zelf een paar honderd euro overmaken. Ze had de kaart en de enveloppe weggegooid en er niet meer aan gedacht. En nu bleek alles toch anders te liggen. De Oktober Koning, wie dat ook mocht zijn, had Emma meegenomen, haar Emma.

Toen haar hoofd de tafel raakte kwam de paniek weer boven. Het broeide en benam haar de adem. Ze moest iets doen, iets drastisch om haar kind terug te krijgen.

Emma was veilig zolang ze mee bleef spelen.

Geen politie.

Ze hoefde zich geen zorgen te maken.

Toen ze naar haar naam op het papier keek, voelde ze zich net zo leeg als haar huis. Ze moest Lesley bellen, hem vertellen wat er gebeurd was. Hij moest haar steunen in deze tijd, samen zouden ze zich erdoorheen slaan en Emma terugkrijgen, maar ze wist dat Lesley niet het antwoord was. Zoals hij nooit het antwoord was geweest. Zij moest dit doen, alleen zij, precies zoals in het contract stond. De timer op de site was verlopen, ze wist nu waarnaartoe er was afgeteld. Naar haar deelname en omdat ze niet op tijd had gereageerd werd ze nu gestraft. Haar jas lag nog over de stoel waar ze hem eerder had neergelegd.

Er stond een koude wind die haar ogen liet tranen en ze gaf zich er schaamteloos aan over. Dikke druppels liepen langs haar wangen naar beneden, de enige warmte die ze nog in staat was te voelen. De brievenbus stond in de straat, ze kon de hele weg haar huis in de gaten houden. Haar telefoon trilde en zo snel als ze kon haalde ze hem uit haar jaszak. Een foto. Emma.

Abrupt stond ze stil. Emma lachte, ze zag er blij uit. Ze droeg dezelfde kleren als ze in de binnenspeeltuin had gedragen. Er ging een rilling door Mara heen.

Haar dochter.

Haar Emma.

Weg.

De enveloppe gleed zonder moeite de brievenbus in. Hij was nog niet verdwenen of haar telefoon ging weer.

Check de website.

Met trillende vingers tikte ze op de link.

De vier foto’s met daaronder vier namen, onder iedere naam stond een groen vinkje. Haar naam als laatste. Ze werd bekeken, dat moest wel. Met een misselijk gevoel keek ze om zich heen. Er was niemand te zien.

Ze moest terug naar huis. Ze had Daan alleen achtergelaten. Welke moeder liet haar kind nou alleen achter nadat ze haar andere kind hadden afgenomen? Hoe had ze zich kunnen verliezen in haar emoties?

Haar voeten schoten over de straattegels, naar het huis waar licht brandde. Had ze het licht aangelaten? Verbeeldde ze het zich of bewoog het gordijn bij het raam van Daans kamer? Het harde geluid van de deur die achter haar in het slot dichtviel liet haar schrikken. Met grote sprongen stormde ze de trap op en gooide ze de deur naar Daans kamer open. Met slaperige ogen keek hij haar aan.

‘Wat is er, mama?’

Mara liet zich op het bed naast haar zoontje vallen en sloeg haar armen om hem heen.

‘Er is niets, lieverd.’ Ze duwde de paniek die ze voelde ver weg, naar een plek waar ze die later weer terug zou kunnen vinden, als ze alleen was. Nu moest ze sterk zijn.

Ze suste Daan in slaap, zijn warme lichaam tegen het hare. Ze zou ervoor zorgen dat ze snel hetzelfde zou kunnen doen bij Emma. Wat er ook nodig was, ze zou haar kind terugkrijgen.

Langzaam zakte ze weg in een diepe slaap, zo diep dat ze de klik van de voordeur die gesloten werd niet hoorde.

Afbeelding hart

In een poging zichzelf te kalmeren trommelde hij met zijn vinger op het stuur van de auto. Achterin lag nog steeds het borstbeeld. Het huis was donker, hij hield het nu al een paar uur in de gaten. De bewoner was afwezig, of hield van een duister bestaan, wat een logische verklaring zou kunnen zijn voor de beelden in de tuin. De buurvrouw keek tv, iets over kunst, en de ironie ontging hem niet. Dit was het leven dat hij zou kunnen hebben. Een rijtjeswoning, een man of een vrouw, kinderen. De voorspelbaarheid van iedere dag hetzelfde, de zekerheid dat er altijd iemand voor hem zou zijn. Het lag binnen handbereik en misschien was dit wel wat hij met tien miljoen euro zou doen. Een nieuw leven opbouwen, zodat hij niet meer zou behoren tot de laag die de maatschappij het liefste weg zou schuren.

En dan? Dan zou hij zich uiteindelijk mee laten nemen door de dagelijkse sleur, zichzelf kopje onder laten gaan om erachter te komen dat er niets veranderd was als hij weer boven kwam. Nee, dit was niet wat hij met zijn leven wilde doen. Hij verlangde misschien naar liefde en zekerheid, maar nu wilde hij daar de prijs nog niet voor betalen.

In het halfduister speelde zijn verbeelding met hem en leken de beelden hem schaamteloos toe te lachen. Dex wilde dat hij met ze mee kon lachen, maar wat eerst een briljante actie had geleken, bleek nu een gigantische fout te zijn die hij zo snel mogelijk ongedaan moest krijgen. Iemand liet een hond uit en keek wantrouwend zijn kant uit. Dex opende het raampje en stak een sigaret aan. Thomas zou hem nooit meer zijn auto laten lenen als hij wist dat hij erin had gerookt, maar Thomas was er niet. Op de man en zijn hond na was er niemand.

De sigaret viel op de grond. Het oplichtende puntje verdween langzaam. Kanker in een stokje dat je langzaam vanbinnen opvreet. Hij zou beter moeten weten.

Waar hing Vincent uit? Het was tegen twaalven en er was niemand.

Een hard gebons op het raam liet hem opschrikken. Iemand scheen met een zaklamp in zijn gezicht, het licht deed pijn aan zijn ogen. Na nog een bons op het raam liet hij het raampje zakken.

‘Politie. Kunt u mij misschien vertellen wat u hier aan het doen bent?’

Dex nam de man zo snel mogelijk in zich op. Een donkere huid, bruine ogen. Rimpels die hem vertelden dat deze man al iets ouder was. Zijn partner zat waarschijnlijk in de auto die aan de overkant van de straat stond. Aan zijn vinger een trouwring. Terwijl er zich in zijn hoofd een plannetje vormde, rekte hij zich overdreven uit om tijd te rekken.

‘Gênant verhaal, ruzie thuis met mijn vrouw.’

De blik in de ogen van de agent verzachtte.

‘Je kent het wel, of nou ja, eigenlijk hoop ik voor je van niet.’

Er verschenen lachrimpeltjes en Dex wist dat hij gewonnen had.

‘Alcohol gedronken?’

Hij schudde zijn hoofd. De agent boog zich iets verder naar hem toe, alsof hij probeerde te ruiken of Dex de waarheid sprak. Dex speelde mee en liet de agent zijn gang gaan.

‘Als ik jou was dan zou ik morgen een flinke bos bloemen kopen en die nog in de ochtend laten bezorgen. Succes gegarandeerd.’ Een vriendelijke knipoog moest hem overtuigen. ‘En ga op zoek naar een slaapplaats bij een vriend of boek een hotelletje. Anders moet ik je op de bon zetten.’

‘Zal ik doen,’ om zijn woorden kracht bij te zetten, startte hij de auto. Met een schuin oog keek hij naar het huis voor hem. Er brandde eindelijk licht. Langzaam liet hij de auto de straat uit rollen.

Hij mocht dan gewonnen hebben van de agent, hij was nog steeds zijn appartement kwijt, wat betekende dat Vincent op dit moment de beste kaart in handen had.

Afbeelding ruit

Ze had maar kort geslapen en was naar de keuken gegaan om een kop thee te zetten. Ze had gedaan wat ze van haar hadden gevraagd, maar Emma was nog steeds niet terug. Het afgelopen uur had ze de website meerdere keren vernieuwd, zonder succes. Ze moest de politie waarschuwen, natuurlijk moest ze dat doen. Iedere keer weer speelde ze met die gedachte en iedere keer eindige ze met dezelfde vraag. Wat zouden ze Emma aandoen als ze daadwerkelijk de politie zou bellen?

Het gevoel dat ze bekeken werd was niet weggegaan, zelfs niet toen ze in haar eigen bed was gaan liggen en de dekens over zich heen had getrokken. Het voelde op een kinderlijke manier veilig, jezelf terugtrekken in het duister waar niemand je kon zien of vinden.

Ze had het nummer van de plaatselijke politie al opgezocht en in haar telefoon gezet. Eén handeling was genoeg en dan zouden ze haar helpen. Maar wat als de politie corrupt was, of als ze haar telefoon af konden luisteren?

Als.

Als.

Als.

Het zachte gejammer van Daan haalde haar uit de bodemloze put van gedachtes waar ze zichzelf te diep in weg had laten zakken.

Daans kamerdeur stond open. Die had ze toch zelf opengelaten? De paniek kwam naar boven drijven.

Rustig blijven.

Denk na.

Ja!

Nadat ze voorzichtig uit zijn bed was gestapt, om hem niet wakker te maken, had ze de deur opengelaten omdat die altijd een beetje klemde waardoor je hem hard achter je dicht moest trekken. Ze liet zichzelf te veel meedrijven op de stroom van haar eigen waanzin.

Daan lag met zijn armen boven zijn hoofd, precies zoals hij had geslapen toen hij nog een baby was. Zijn ogen schoten open en sloten zich weer toen hij haar vertrouwde gezicht zag. Er was niets aan de hand. Voorzichtig tilde ze hem op en nam ze hem mee naar haar bed. Met het warme kinderlichaam tegen zich aan voelde ze de moeheid weer langzaam op zich neer dalen. Ze mocht niet slapen, Emma had haar nodig.

Emma...

Er bewoog iets op de matras naast haar.

Was het Daan?

Haar telefoon lichtte fel op.

Bewijs morgen wat je waard bent, dan is Emma snel weer thuis.

Sweet dreams.

De Oktober Koning.

Afbeelding schoppen

Vincent hield van regels en grenzen, omdat grenzen betekenden dat er ergens een eind was. Een afgebakend terrein dat je kon verkennen totdat je bij de grens aankwam. Het was die grens waar hij het meest van hield. Wat was er nodig om binnen de lijnen te blijven? Hoe ver kon je gaan zonder over die grens heen te gaan? Wat was acceptabel en wat niet?

Dat was zijn reden geworden om mee te willen doen. Alles aan De Oktober Koning ademde moraliteit uit. Ook moraal had haar grenzen en daarom was er een beloning. Big brother is watching you met als prijs tien miljoen euro. De gedragingen van de spelers in een maatschappelijke context, die werd bepaald door mensen die door hun rijkdom ver buiten die maatschappij stonden.

Drie jaar geleden had hij aan de zijlijn gestaan om toe te kijken en vanaf dat moment had hij geweten dat dit het was. Het ultieme kunstwerk, een entertainmentstuk waarbij hijzelf de kunstenaar en de kunst was.

Julia was bijna een teleurstelling geweest. Een huisvrouw, afhankelijk van haar man. Het vuur waar hij op gehoopt had, was niet meer dan een uitgeblust kampvuurtje en het had hem grote moeite gekost om het weer smeulend te krijgen. Hij had de interesse in haar ogen gezien, maar of het genoeg was? Hij hoopte het, want ze zou een mooie aanvulling zijn op het spel, iemand waar hij zich geen zorgen over hoefde te maken omdat hij haar onder de duim had.

Dex’ move had hij niet aan zien komen. Voor zover hij zich kon herinneren was het nog niet eerder in de geschiedenis van De Oktober Koning voorgekomen dat een speler, nog voordat het spel begon, anticipeerde op wat er ging gebeuren. Het beeld dat Dex had meegenomen had weinig waarde, alles van waarde stond opgeslagen in een loods net buiten de stad, toch had hij Dex moeten straffen. Het was niet zozeer de waarde van het beeld geweest, maar zijn eigenwaarde die hem was afgenomen. Dex was een grens over gegaan en daar zaten gevolgen aan.

Het hele voorval had Vincent wakker geschud. Geen enkel spel was hetzelfde en onbewust had hij zichzelf als de gedoodverfde winnaar gezien. Tijdens De Oktober Koning was niemand veilig, zodra je je naam onder het contract had gezet, begon het, en niemand wist precies wat er begon. Het liefst had Vincent nog even gewacht, het was altijd slim om een troef achter de hand te houden, maar het voelde te goed om wraak te nemen. Bitterzoet.

Hij had kennisgemaakt met twee spelers, nog eentje te gaan. Hij keek uit naar hun eerste ontmoeting.

Afbeelding joker

Mensen met geld doen rare dingen. Mensen met idioot veel geld doen idiote dingen. Mensen met zoveel geld dat ze niet meer weten wat ze ermee moeten doen, gaan rare en idiote manieren verzinnen waarvoor geld een oplossing zou kunnen zijn.

Ben je niet tevreden met je uiterlijk?

Dan laat je alles wat je niet mooi vindt veranderen totdat je niet langer jezelf meer bent, who cares? Je bent tevreden, voor een paar maanden in ieder geval.

Is het gras groener bij de buren?

Dan neem je een tuinman, kunstgras of je koopt het huis van je buren zodat hun gras van jou wordt.

Voel je je eenzaam?

Neem je vrienden mee op reis.

Heb je geen vrienden?

Ik kan je garanderen dat er mensen in de rij zullen staan om je new best friend te zijn met een reis in het vooruitzicht.

Of misschien heb je alleen behoefte aan wat gezelschap tussen de lakens?

Ook daar is een oplossing voor.

Verveel je je?

Koop een raceauto, drink champagne, eet kaviaar, koop een zeiljacht, een helikopter, geef feestjes, ga aan de drugs, organiseer orgies en als je dat allemaal hebt gedaan, dan verzin je een spel. Een spel waarbij mensen het tegen elkaar op moeten nemen en jij naar hun strijd kunt kijken, samen met je gekochte vrienden en al die andere mensen die zich vervelen omdat ze zoveel geld hebben dat ze niet meer weten wat ze ermee moeten doen.

Leg geld in op wie de winnaar gaat worden.

Leun achterover in je leren leunstoel en geniet.