Kersenrood

& Kriekezot

J.B. Ocean

KERSENROOD & Kriekezot

Feelgood

Eerste druk: 4 mei 2022

© 2022 J.B. Ocean

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510331

NUR-code: 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Hoofdstuk 1

Sinds ze in Antwerpen woont geniet Charlie ten volle van dit moment in de vroege ochtend, wanneer de stad nog slaapt. Binnen een uur zal het rondom haar beginnen te zinderen van drukte, maar voorlopig komen de enige geluiden van enkele vogels die elkaar verleidelijk toefluiten, en van een rolluik dat in de verte wordt opgetrokken.

Vandaag is een bijzondere dag.

Charlie zet enkele stappen achteruit, haar sleutels in de hand, en ademt diep in. Ze kijkt naar de gevel van haar ontbijt- en lunchbar. De wilde wingerd is in de voorbije jaren samen met de zaak flink gegroeid en omkadert nu het hele raam. Hij doet zijn naam alle eer aan. Charlie moet haar vader nog eens vragen om met zijn snoeischaar langs te komen. Ze ruikt aan de bloesems van de perenboompjes die een lage muur rondom het terras vormen. Ze zou het moment willen koesteren en even willen gaan zitten, maar dan moet ze eerst de bedauwde stoelen droogvegen en daar heeft ze nu geen tijd voor. Binnen een uur staan de eerste klanten hier om hun verse ontbijt te komen eten of op te halen.

Ze stapt terug naar de deur en draait de sleutel om. Exact vijf jaar geleden, ze had toen pas haar dertigste verjaardag gevierd, had ze deze handeling voor het eerst uitgevoerd. Haar vader had right on cue de champagne met een knal ontkurkt. Haar moeder, haar zus Lin en haar vriendinnen Sally en Fran hadden juichend bloemblaadjes in de lucht geworpen. Hoewel haar toenmalige collega’s haar gek hadden verklaard omdat ze haar baan opgaf om een horecazaak uit te baten, had het juist gevoeld. Soms weet je gewoon dat het tijd is voor iets nieuws, dat het het risico waard is.

Ze kende de zaak al omdat ze er geregeld zelf ging lunchen toen ze nog als keukenontwerper werkte. Het donkere interieur van de toenmalige brasserie was verouderd en klaar voor een make-over. Ze had er toen al tijdens het eten van een broodje (met te veel mayonaise) of wanneer ze genoot van (veel te vette) kaaskroketten over gefantaseerd hoe ze de ruimte zou inrichten. Dus toen de vorige eigenaars de zaak te koop hadden gezet om van hun pensioen te genieten, had Charlie haar plan al klaar. Ward en Annie kenden haar als vaste klant en waren daarom bereid geweest om snel te handelen en financieel niet het onderste uit de kan te halen. Ze waren blij dat ze hun levenswerk aan de jonge Charlie konden nalaten.

Charlie onderbreekt haar gemijmer en zet de oven aan zodat de granola, croissants en granenbroodjes kraakvers zijn voor de eerste klanten. Dat zijn doorgaans Ebe en Arend, het jonge koppel dat het appartement boven de zaak huurt. Iedere werkdag wippen ze even binnen om hun ontbijt op te halen: lactosevrije yoghurt met vers fruit en granola voor Arend, en een glutenvrije haverkoek voor Ebe. En allebei zijn ze dol op de smoothie van kokosmelk met banaan en blauwe bessen.

Het slaatje van de dag wordt veldsla met romige geitenkaas, rode biet en pecannoten. Charlie trekt haar hoodie uit, bindt haar keukenschort om, zet een muziekje op en een uur later zijn de koelingen gevuld met een gezond en kleurrijk ontbijt- en lunchbuffet.

Ze schuimt wat amandelmelk op en schenkt zichzelf een verse kop koffie in wanneer Lin belt.

‘Goedemorgen zusje! Proficiat met je vijfde verjaardag,’ klinkt ze vrolijk.

‘Goedemorgen! Dankjewel,’ antwoordt Charlie, slurpend van haar koffie.

‘Wordt het een drukke dag, denk je? Want je mag niet te hard werken hoor, je moet vanavond in vorm zijn voor het feestje, ik heb er zin in!’

‘Druk zoals altijd op een vrijdag, denk ik. En het wordt mooi weer, dus ja, ik denk het wel.’

‘Dan zal ik je maar laten werken. Moet ik nog iets meebrengen?’

‘Nee hoor, we duiken de stad in en laten ons bedienen!’

‘Dat klinkt me als muziek in de oren, ik kijk ernaar uit!’

Charlie kijkt er ook naar uit. Het is weer veel te lang geleden dat Charlie, Lin en hun vriendinnen elkaar zagen. En de verjaardag van de Broc ‘n Roll is de perfecte gelegenheid om er samen in te vliegen. 

Zodra ze de deur opent nemen twee hippe jonge dames met korte topjes boven hun brede jeans plaats op het terras, hun laptops in de aanslag. Ebe en Arend zijn ook naar beneden gekomen. Al gauw zijn de meeste tafeltjes gauw bezet en de whatsappjes voor lunchreservaties lopen binnen. Charlie holt van hot naar her en maakt een praatje met elke klant. Wanneer ze tussendoor even in de keuken citroenen staat te snijden wordt ze opgeschrikt door een doffe bons. Meteen erna hoort ze gestommel van schuivende stoelen en iemand die ‘Auw!’ kreunt.

‘Wat de...?’ Charlie rent de zaak in en schrikt zich een hoedje: Leentje, een van haar vaste klanten die ze herkent aan de tatoeage van Elvis Presley op haar onderbeen, ligt plat op haar buik op de grond, net voorbij het deurgat. Het lijkt wel of ze door een reuzenhand de zaak is ingeworpen. 

‘Leentje? Wat doe je?’ vraagt Charlie. Alsof Leentje er bewust voor zou kiezen om zichzelf als een aangespoelde zeester te draperen. Haar rode oversized jurk is tot over haar hoofd gevlogen waardoor haar onderbroek en een stukje van haar bh zichtbaar zijn. Een man die koffie zat te drinken springt spontaan op om hulp te bieden. Seconden later beginnen de schouders van Leentje zachtjes te schokken.

‘Een epilepsieaanval!’ roept de man. ‘Snel, op haar zij rollen!’ 

Charlie staat verbouwereerd toe te kijken. Ze wilde in eerste instantie Leentjes jurk weer netjes leggen maar voor ze kan ingrijpen rolt de man haar in één vlotte beweging op haar zij en legt geoefend haar hoofd in de juiste positie. Deze man weet duidelijk wat hij doet. Een van Leentjes armen zwaait even spastisch omhoog maar de man duwt de arm tegen haar bovenlichaam aan. Het gebeurt allemaal in een flits. Charlie worstelt zich alsnog tussen het duo in om Leentjes ondergoed te bedekken. De man is nog bezig haar benen in de juiste hoek te leggen zodat ze niet opnieuw omrolt, wanneer Leentje diep inademt en begint te bulderen van het lachen.

‘Geen epilepsie,’ concludeert de vrouw van de reddende engel, die aan hun tafeltje was blijven zitten. 

Leentje giert het nu uit. Charlie voelt de grijns op haar gezicht breder en breder worden. De held van de dag en zijn vrouw, en ook andere klanten beginnen even later voorzichtig mee te lachen. Tussen twee lachbuien door helpt Charlie Leentje overeind uit haar netelige positie. 

‘Ha ha! Auw!’ zegt die, naar haar enkel wijzend. 

Charlie ondersteunt haar gewonde klant en brengt haar naar de keuken. Leentjes tenen zijn tijdens haar neergang uit haar sandalen gefloept, haar schoeisel fladdert rond haar voeten en ze schudt nog steeds van het lachen. Als Charlie haar eenmaal op een stoel heeft geploft bekomt ze een beetje. Maar net wanneer Charlie ook de humor van de situatie tot zich laat doordringen en uitbundig begint mee te lachen, rollen de tranen over Leentjes wangen.

‘O God, Charlie, hoe gênant!’

‘Ach Leentje, iedereen valt toch wel eens?’

‘Nee, echt, ik ben zo een ontzettende kluns,’ zegt ze tussen haar tranen door. ‘Mag ik alsjeblieft voor altijd in je keuken blijven? No way dat ik hier ooit nog uit kan komen!’

‘Blijf even rustig zitten. Ik haal je handtas en breng je een kop kamillethee om te bekomen. Neem gewoon even je tijd. Oké?’

Pas een uur later, nadat alle getuigen van haar jammerlijke zeester-imitatie zijn opgestapt, is Leentje bereid de keuken te verlaten. Met een rood hoofd en nog steeds licht hinkend, glipt ze door de zaak naar buiten.

‘Dag, dag!’ fluistert ze naar Charlie. ‘Bedankt nog!’

Charlie kijkt haar glimlachend na. Die Leentje toch. Ze is met stip de meest chaotische persoon die Charlie kent. Maar ook een van de liefste. Pas uren later, wanneer de grootste middagdrukte achter de rug is en Charlie even een moment voor zichzelf heeft, merkt ze tot haar verbazing op dat Leentje spontaan wat afwas heeft gedaan. En meteen daarna ontdekt ze dat zelfs de rekken met voorraadpotten zijn afgestoft. Met een grote glimlach op haar gezicht ploft ze neer in de zon met een homemade icetea van citroen en gember. Ze geniet van de immer gezellige sfeer op de Sint-Andriesplaats waar het altijd vakantie lijkt te zijn. In gedachten verzonken staart ze naar een verliefd koppel dat romantisch tegen elkaar aan leunt op een bank naast een rommelig stadstuintje. Ze zucht, voelt haar glimlach naar haar tenen zakken, zet haar zonnebril op, en kijkt het plein verder rond. Enkele studenten hebben geen last van de warmte en spelen een potje basketbal tussen de bomen. Een krom heertje laat zijn hond met al even kromme poten uit. 

Dan spot ze Hans. Hand in hand met een vrouw. In een reflex duikt ze achter een van de perenboompjes op haar terras. Niet zozeer omdat Hans haar niet mag zien, eerder zodat zij ongemerkt naar hem kan loeren. Het duo blijft staan voor het architectenbureau enkele huizen verder. De vrouw draait zich een kwart, en Charlie stelt een zwangere buik vast. 

Ze gunt haar ex-verloofde best wel een vrouw, kind en een fijn leven. Echt waar. Ondanks dat ze echt wel diep had gezeten toen hij haar de bons had gegeven. In de weken daarop was ze zelfs haar goede ochtendhumeur verloren. Er waren dagen geweest dat ze zich ziek had gemeld op het werk uit schaamte voor haar gezwollen ogen nadat ze zichzelf alweer in slaap had gehuild. Uiteindelijk was ze er wel overheen gekomen. En daar had de opstart van haar eigen zaak een flink aandeel in gehad. Maar hem daar nu zien wandelen met zijn gezin in de maak, is net iets te confronterend. Zijn leven is duidelijk verder gegaan na haar. Veel verder.

Hij zal toch niet komen solliciteren in dat architectenbureau, denkt ze. Tenslotte is hij ook binnenhuisarchitect, net als zij. Stel je voor, dan zou hij bij haar komen lunchen. O nee, dat gaat niet gebeuren. Dat ze over hem heen is, wil nog niet zeggen dat ze hem zijn lunch wil serveren. 

Ze blijft het stel begluren en pakt haar telefoon uit haar schortzak om Lin terug te bellen. De telefoon gaat enkele malen over, en wanneer Lin opneemt hoort Charlie het typische geroezemoes van een druk terras en een sportwedstrijd op de achtergrond.

‘Lin, hey, je gelooft nooit naar wie ik zit te kijken,’ fluistert ze.

‘Euh... de kerstman? Of nee wacht, is het Scott? Want die is na school niet thuis gekomen. En hij neemt ook zijn telefoon niet op.’ Scott is Lins oudste zoon en de nagel aan haar doodskist.

‘Neenee, het is niet Scott. Die zal wel weer op het skateplein hangen met zijn vrienden, niet?’

‘Ja waarschijnlijk wel. Maar dus, naar wie kijk je nu? En waarom fluister je?’

‘Hans staat op enkele meters van mij, en er hangt een vrouw aan zijn hand, een zwangere.’

‘Hans? Kan hij je horen?’

‘Nee, ze staan voor de architect hier wat verderop.’

‘Stop dan met fluisteren, ik versta je amper,’ antwoordt Lin, die ook al was gaan fluisteren. Een gejoel klinkt op de achtergrond, mensen fluiten en applaudisseren.

‘O verdorie, ik heb de goal gemist,’ zegt Lin, ‘maar vertel, wat doet Hans op “jouw” plein?’

‘Wat als hij gaat solliciteren bij die architect en hier in de buurt komt werken?’ Charlie kijkt toe hoe Hans zijn armen rond de vrouw slaat en haar zachtjes in de haren kust.

‘Charlie, niemand gaat solliciteren met zijn zwangere vrouw? Toch?’

Het koppel stapt binnen bij de architect. 

‘Oké, nee, geen sollicitatie. Ze gaan waarschijnlijk een prachtig huis laten bouwen waar ze hun voltallige kroost in gaan onderbrengen om een perfect leven te leiden.’ 

‘Dan wens ik hem een zoon zoals mijn Scott toe, haha! Die is vannacht het huis weer uitgeglipt trouwens. Maar goed, ik ga ophangen want het is hier erg lawaaierig.’

Het is inmiddels hoog tijd om op te ruimen en de keuken te poetsen, dus gaat Charlie weer aan het werk. Rond zes uur kijkt ze nog eens op haar mobiel en leest een bericht van Fran:

Liefje, sorry sorry, vlucht geannuleerd, ga het niet halen 😢 Veel plezier! 😘

Charlie ploft teleurgesteld op een stoel neer. Ze had zo uitgekeken naar vanavond. Charlie en Lin zijn al bevriend met Fran en Sally sinds ze nog tegen de acne vochten. Samen hadden ze al zoveel gedeeld. Zoals hun eerste alcoholische drankjes, Breezers in hun geval. Ze hadden er zoveel samen gedronken dat ze zich de ‘Breezer Club’ waren gaan noemen. En ook al heeft het drankje de laatste jaren een nogal kwalijke reputatie gekregen, ze noemen zich nog altijd zo.

Het lijkt erop dat het alsmaar moeilijker wordt om nog eens met zijn allen samen te komen. Lin had op Erasmus in New York haar man Ethan leren kennen, een Amerikaan. Meteen na hun studie had Ethan een topbaan gescoord in België en ze waren al jong aan een gezin begonnen. Daarna startte Ethan zijn eigen zaak waardoor hij veel van huis was. Dus Lin begon als eerste af te haken.

Flamboyante Fran, die altijd hoog had gemikt, maakte pijlsnel carrière in de modewereld en vloog inmiddels de hele wereld rond waardoor ze ook vaak niet mee kon. Sally en Charlie waren als laatsten overgebleven en hadden nog enkele jaren samen de bloemetjes stevig buitengezet. Maar sinds Sally onverwacht mama was geworden zag Charlie haar ook steeds minder. 

Net als Hans is iedereen verdergegaan met zijn leven. Charlie heeft het gevoel dat het hare maar wat aanmoddert.

Wanneer de zaak aan kant is gebracht en de voorbereidingen voor de volgende dag klaar staan, frist ze zich op in de toiletruimte. Ze trekt bovenop haar jeans een topje met stippen aan dat ze had meegebracht en wisselt haar sneakers in voor een elegante hak. Haar bruine krullen duwt ze wat in model, veel meer kan ze met haar kapsel niet aanvangen. Nog een vleug parfum, wat mascara en lippenstift, en dan is ze helemaal klaar voor hun avondje uit.

Lin is zoals gewoonlijk stipt op tijd en komt rammelend met een plastic zak aan. 

‘Hello darling zusje van me!’ Ze geeft Charlie drie dikke zoenen. ‘Nog eens gefeliciteerd met de vijfde verjaardag van je droomjob!’ Ze haalt enkele felgekleurde Breezers uit de tas. ‘Ik weet dat ik niks moest meebrengen, maar geen feestje zonder Breezers. Deze zijn al gekoeld en ik heb ook nog dit voor je, tadaaa!’

Uit de zak diept ze een koddige mok op waarop het logo van de Broc ‘n Roll staat. 

‘Vanaf nu drink jij je ochtendkoffie hieruit!’

‘O wat lief, dank je!’

‘Geef me maar wat te drinken als je me dankbaar bent, ik heb het nodig.’ 

Charlie opent twee van de mierzoete felgekleurde drankjes. In afwachting van Sally klinken ze alvast.

‘Ping!’ doet Charlies telefoon. Het is Sally.

Hey poedel, sorry, maar Aagje heeft koorts, wil haar niet ziek achterlaten. Have fun 😘

Poedel is de bijnaam die Charlie van Sally kreeg nadat ze samen van een feestje naar huis fietsten en door een zomers onweer verrast werden. Charlies haar heeft namelijk de neiging om zich bij vochtig weer te misdragen en extreem te gaan kroezen.

‘Dat meen je niet,’ zucht Charlie. 

‘Wat is er? Kan Sally ook niet?’ vraagt Lin teleurgesteld. 

‘Nope.’ Ze toont het bericht aan haar zus. Natuurlijk begrijpt ze het wel. Aagje is een heerlijke baby waar Charlie stapel op is. Maar ze had zich de hele dag verheugd op een dolle vriendinnenavond, net als vroeger. 

‘Oei, dus geen Fran en geen Sally?’

‘Daar lijkt het wel op.’ Charlies schouders gaan hangen. ‘Lin, sorry, maar ik weet niet of ik nog de stad in wil,’ zegt ze verontschuldigend. ‘Het wordt sowieso niet de avond die ik voor ogen had.’

‘Nee, dat snap ik. Jouw dakterras dan? Kom, we maken het daar wel gezellig.’

Lin heeft haar wagen geparkeerd en staat voor Charlies voordeur wanneer die komt aanfietsen met haar bakfiets. Ze sleuren zichzelf vier verdiepingen de smalle, krakende trap op naar Charlies appartement, op de bovenste verdieping van een oud herenhuis. Lin ontkurkt een fles Prosecco en Charlie zet toastjes met geitenkaas, plakjes Manchego en flinterdun gesneden truffelsalami op de kleine ronde tafel op haar dakterras. Ze steekt lampionnen aan, trekt haar hakken en bh uit en ploft naast haar zus in de loungebank waar ze klinken op het vijfjarige bestaan van de Broc ‘n Roll.

‘Sorry dat je het met mij moet stellen zus,’ zegt Lin.

‘Tja, jij kan er ook niets aan doen dat je geen leven hebt,’ knipoogt Charlie.

Lin klinkt haar glas tegen dat van Charlie: ‘Op onze zielige levens!’  

‘Ik win! Jij gaat straks weer naar je man en je kinderen. Sally zit thuis met haar dochtertje en Fran... tja... wie weet wat voor avontuur zij op dit moment weer beleeft op een of andere exotische bestemming, met een of andere zongebruinde kerel. Maar ik ben alleen.’

‘Kom, kom. Je hebt mij toch? En je klanten?’

‘Hm. Het was wel vreemd om Hans te zien. Het deed me meer dan ik had verwacht.’

‘Waarom? Je bent toch al lang over hem heen?’

‘Mja, ik weet het niet goed.’ Misschien was het vreemd omdat het al zo lang geleden was? Of zou ze toch nog iets voor hem voelen? Was het jaloezie? 

‘Ik weet wat jij nodig hebt, Charlie,’ zegt Lin.

‘O ja? Vertel?’

‘Een man.’

‘Echt, Einstein? En waar denk je dat ik die ga vinden? Ik ben ofwel aan het werk, ofwel zit ik met mijn zus op mijn terras met zicht op één boom en tientallen andere terrasjes van buren die, zo blijkt, ook weer niet thuis zijn want hun terras is leeg. Dus die hebben allemaal een spannender leven dan ik.’ Charlie strekt haar rug om naar de gebouwen rondom haar te turen, op zoek naar een andere eenzame ziel. Maar er is niemand.

‘Ik weet waar je een man kan vinden,’ zegt Lin uitdagend.

‘Die van jou mag je houden hoor, die hoef ik niet,’ grapt Charlie.

Lin maakt een vreemde grimas. ‘Luister nu gewoon even, ik ga je vertellen hoe je aan een man komt, maar schiet me niet meteen af!’

Charlie rolt met haar ogen. Het zou niet de eerste keer zijn dat Lin haar wil koppelen aan een collega of een vriend van een vriend. De laatste keer had ze Charlie kunnen overtuigen om mee uit eten te gaan met nog enkele vrienden van haar en Ethan. Haar zogenaamde ‘blind date’ had de hele avond schaamteloos naar haar boezem zitten gluren en vunzige moppen getapt. Charlie had moeite gehad om haar glas niet over zijn hoofd uit te kiepen en had Lin nadien plechtig laten beloven dit nooit meer te flikken. 

Lin vult hun glazen bij en zegt dan droog: ‘Tinder.’

Charlie, die net een slok nam, proest het uit: ‘Zo zielig ben ik nu ook weer niet! No way!’

‘Way,’ antwoordt Lin ferm. ‘Kom, pak je gsm, ik weet van een collega hoe het werkt. Het is best grappig. En je hoeft niet meteen op date. Gewoon even naar de mannenmarkt.’

‘De mannenmarkt?’ 

‘Ja, zo noemt mijn collega dat. Ze heeft er uiteindelijk wel de liefde van haar leven gevonden. Dus hup, gsm halen, nu!’

‘Maar Lin, je begrijpt het niet helemaal. Ik ben niet op zoek naar een avondje seks met een vreemde man. Ik wil een relatie. Een toffe vent. Knap. Lief. En grappig. En handig, want mijn deurklink is kapot en in mijn badkamer lekt een kraan.’ 

Lin lacht: ‘Charlie, zo werkt dat niet. Er zijn echt mannen op Tinder die net als jij op zoek zijn naar een toffe vrouw. En knap. En lief. En grappig. Komaan, gewoon doen.’ Ze trekt even aan een lok van Charlies haar, hoewel ze weet dat Charlie daar een hekel aan heeft. Dat deed ze als kind ook al om haar zin te krijgen.

‘Nee, echt, stop ermee. Ik wil een man leren kennen op de gewone manier.’

‘Veel succes daarmee dan. Heb je geen sexy klanten die je eens uit kan vragen?’

‘Nee. Laat het rusten, alsjeblieft. Vertel, hoe gaat het met Scott en Mac?’

Over haar zonen praten werkt altijd, weet Charlie. Het is ongeveer de enige manier om Lin van een onderwerp af te laten wijken. Inwendig gniffelend omdat haar afleidingsmanoeuvre heeft gewerkt, leunt Charlie ontspannen achterover en luistert naar haar zus die honderduit vertelt over Scott en zijn puberstreken.

Hoofdstuk 2

Juli 1982, Verona, Italië

Georgina Versluys wiste het zweet van haar voorhoofd. Nog nooit in haar leven had ze het zo warm gehad als vandaag. De krant die in een van haar boodschappentassen zat schreeuwde koppen als Hoogste temperaturen sinds de zomer van ‘76! en Wanneer zal het eindelijk weer regenen?

Wat een idee om tijdens de zomermaanden naar Italië te reizen.

De aarde onder haar voeten was gebarsten, het gras was dor en geel. Ze wist van haar vader dat het in België niet veel beter was: ‘Ach Gina, dit is de ergste hittegolf sinds jaren,’ zuchtte hij gisterenavond aan de telefoon. De gedachte aan Antwerpen kreunend onder een hittegolf deed haar beseffen dat het hier misschien nog zo slecht niet was, al had ze wel een klein beetje medelijden met haar vader. Nu zijn beide dochters weg waren, bleef hij helemaal alleen achter in het grote huis in de Kloosterstraat. Hoewel hun moeder al twintig jaar niet meer leefde, was hij nooit hertrouwd.

Catherine Silverstone was de dochter van een Engelse Lord. Hoewel haar leven ook na haar huwelijk met de Vlaamse diamantair Hendrik Versluys er een was van glitter en glamour, bleef ze hunkeren naar haar vaderland. Vooral aan de koninklijke familie was ze helemaal verslingerd. Zodanig zelfs dat Georgina werd vernoemd naar koning George en Beth naar koningin Elizabeth. Zo vaak ze kon nam Catherine haar dochtertjes mee naar Londen, de stad waar ze zo van hield. Ze kocht er de mooiste jurken voor hen en elk jaar bezochten ze Buckingham Palace.

Toen ze stierf was Georgina amper vijftien, haar zus Beth net tien. Sindsdien probeerde Georgina de herinnering aan hun moeder levend te houden door haar kleine zus elke avond voor het slapen gaan over haar te vertellen. Toch kon ze niet vermijden dat Beths herinneringen aan haar elk jaar vager werden. Het enige wat ze nog steeds levendig hielden, was hun moeders obsessie met het Britse koningshuis. Toen ze jonger waren giechelden ze samen over prins Charles en prinses Anne en speelden ze dat ze zelf in Buckingham Palace woonden. Op die manier probeerden ze hun verdriet en het gemis een plek te geven. Later, toen Lady Diana ten tonele verscheen, verzamelden ze alles waar haar beeltenis op stond. In hun huis in Antwerpen stond een kast vol koektrommels en theeservies met de Britse prinses erop.

Beth woonde niet meer in Antwerpen nu. Sinds enkele maanden leefde Georgina’s zus hier in Italië als de prinses die ze altijd al had willen zijn. Ze was dan misschien niet met prins Charles getrouwd, maar haar man Gianni kwam aardig dicht in de buurt. Net als Beth en Gina was hij opgegroeid in een familiebedrijf en hij bezat een van de grootste fruitbedrijven van de regio: Cherry Love. Beth was al van goede komaf, maar nu was ze echt schatrijk, getuige het enorme huis waar ze samen met Gianni woonde. Ze had personeel voor alles: een kokkin, een tuinman, een huishoudster... die ze met haar heldere stem allemaal van hier naar daar commandeerde. Haar wensen werden met de glimlach uitgevoerd, het was dan ook moeilijk om aan Beths charmes te weerstaan.

Georgina wiste het dunne laagje zweet van haar voorhoofd en repte zich verder naar het huis. Bertrand, haar verloofde, haatte het als ze niet op tijd was wanneer hij haar belde en ze wilde hem niet bozer maken dan hij al was.

Hoofdstuk 3

Moeizaam stommelt Charlie de smalle trap af met een doos wiebelende panna cotta in haar armen. ‘Tinder, Tinder, alsof ik zo’n hopeloos geval ben dat niet aan een man geraakt. Of alleen op seks uit is,’ mompelt ze.

Ze heeft niet goed geslapen. Sinds ze Hans met zijn zwangere vriendin zag dwalen haar gedachten steeds weer naar de periode waarin hun relatie zo onverwacht en abrupt tot een einde kwam. Waarom had hij het uitgemaakt? Waarom wilde hij met haar geen gezin stichten? Wat is er mis met haar? En dan Lin met haar vreemde Tinderobsessie. Tot nu toe heeft ze haar nieuwsgierigheid kunnen bedwingen, maar ze moet toegeven dat haar frustratie over Hans haar in de verleiding brengt om de app te downloaden.  

Ze is al twee verdiepingen afgedaald, nog twee te gaan. De bleke panna cotta trilt bij elke trede die ze neemt. 

‘Inderdaad, jullie laatste uren zijn geslagen, haha! Straks worden jullie een voor een opgeslokt, sidder en beef!’ roept ze hardop. Daar heeft ze meteen weer spijt van, want een verdieping hoger hoort ze een deur opengaan: Rosa van de derde verdieping. Het grijze haar van haar onderbuurvrouw staat nog in de rollers en wanneer ze haar hoofd over de trapleuning laat hangen, lijken haar wangen naar beneden te druipen als was van een kaars. 

‘Kan het een beetje stiller? Je hebt gisterenavond al lawaai genoeg gemaakt,’ krast Rosa met haar schelle stem.

Charlie antwoordt niet en steekt haar tong uit naar de bevende panna cottaatjes. Rosa is de slechtste nog niet, maar ze heeft werkelijk een verschrikkelijk ochtendhumeur. De laatste keer toen de Breezer Club voltallig op Charlies terras zat, had Rosa gedreigd de huisbaas te bellen om haar uit haar appartement te laten zetten, maar dat had ze natuurlijk niet gedaan. Meer dan wat gebrom en gemopper hoeft Charlie niet te vrezen. Ze zal straks wel wat lekkers voor Rosa’s deur zetten, om het goed te maken.

Ze stommelt verder de trap af en laadt de doos met desserts in haar bakfiets. Aan een auto heeft ze niets hier in de binnenstad, dus doet ze alles met de fiets. Hoewel het bijna zomer is, valt daar niet veel meer van te merken. Hoe warm het gisteren nog was, zo fris is het vandaag. Het motregent zelfs een beetje. 

Wanneer ze aankomt bij de Broc ‘n Roll zet ze haar schouder tegen de klemmende deur en valt binnen, waardoor ze bijna de controle verliest over de doos in haar armen. Het is binnen een stuk warmer dan buiten. Met een zucht van verlichting laat ze de doos zakken op een van de tafels en doet het licht aan. Een intens geluksgevoel overvalt haar wanneer ze haar levenswerk aanschouwt. Ze had haar studie van interieurarchitect goed kunnen gebruiken bij de inrichting: de voorheen grijze keuken lichtte helemaal op met een likje roze verf. Hangplanten en verse kruiden sieren de licht olijfgroene muren van het eetcafé. Rond de verweerde witte tafels heeft ze een eclectische verzameling stoelen geplaatst. Over de hele breedte van het raam staat een bank die ze zelf in elkaar heeft getimmerd en waarop kleurrijke kussens met grafische prints liggen. De krukken aan de bar had ze uit nostalgie van Ward en Annie overgenomen en ze doen nog altijd prima dienst. Samen met haar vader heeft ze uren gezwoegd bij het schuren en behandelen van de houten vloer. Deze plek is van haar en van haar alleen.

De koeling bromt haar luidruchtig gedag. 

‘Heb jij je volumeknop alweer een tikje hoger gedraaid, jongen?’ vraagt ze fronsend. De brommende koeling is al van dag één een zorgenkind, maar een nieuwe kost nu eenmaal te veel. In het begin viel het nog wel mee, maar de laatste dagen moet ze de muziek in de zaak steeds luider zetten om het aanhoudende gedreun en gezucht van het oude ding te overstemmen. Gelukkig heeft ze dankzij de naam van haar zaak een excuus om muziek te spelen. Glimlachend denkt ze terug aan de legendarische brainstormsessie die vijf jaar geleden vooraf ging aan de naamkeuze. Zelf had ze al weken voordien besloten dat het ‘Charlie’s Chocolate Factory’ zou worden, naar het beroemde boek van Roald Dahl. Ze droomde van een gezellig koffiehuisje met lekker gebak, een wand met boeken die de klanten vrij mochten lezen, de geur van koffie... Ze had haar zus en vriendinnen in haar appartement uitgenodigd en hen enthousiast over haar plannen verteld.

‘Wat ga je dan doen?’ had Fran gevraagd. Ze dipte een nacho in de guacamole. ‘Koffie en thee serveren aan oude dames?’

‘In mijn koffiebar zullen niet alleen ouden van dagen komen, hoor,’ had Charlie een beetje beledigd geantwoord. Ze had gehoopt dat haar vriendinnen even enthousiast zouden zijn als zijzelf.

‘Wel als je alleen koffie en gebak gaat serveren, bollie. De Sint-Andriesplaats is een hippe studentenbuurt. Als je wil dat je zaak buzz krijgt, zal je je meer op de hipsters moeten richten.’

Fran was toen al een succesvolle carrièrevrouw, en haar opmerking deed een diepe denkrimpel op Charlies voorhoofd verschijnen. Onzeker had ze Sally en Lin aangekeken: ‘Vinden jullie dat ook?’

Sally had haar schouders opgehaald. Ze knabbelde gelukzalig op een spelttoastje met Charlies zelfgemaakte hummus en zei, nadat ze elegant haar mond met een servetje van kruimels had ontdaan: ‘Ik vind dat jij moet doen waar je je goed bij voelt, poedel, maar het verbaast me eerlijk gezegd ook wel een beetje dat je hier niets mee doet.’ Ze wees naar het uitgebreide hapjesbuffet dat Charlie voor de Breezer Club op haar salontafel had uitgestald: groentenwraps met zure room, groene asperges en seranoham, geduldig gevulde kerstomaatjes met grijze garnalen, mini-glazen met snippers gerookte zalm, granny smith-appel en een drup witte balsamicoazijn, toastjes van gegrilde zoete aardappel met feta en een zongedroogd tomaatje. Charlie had zich helemaal laten gaan.

Lin viel Sally bij: ‘Ze heeft gelijk, zus. Jij bent fantastisch in het bedenken van gezonde hapjes en slaatjes enzo, kan je daar niets mee doen?’

‘Goed idee!’ riep Fran. Deze buurt heeft echt nog een plek nodig waar je gezond maar toch lekker kan eten, fastfood for smart people, zeg maar. Toen ik vorige week in Los Angeles was, ben ik in een lunchbar gaan eten waar je kon kiezen uit een heerlijk gezond buffet. Met je gevulde bord ga je daar naar de kassa waar het op een weegschaal wordt gezet en per honderd gram betaal je een vast bedrag. Zoiets zou jij ook kunnen doen!’

‘Maar ik vind desserts maken zo leuk,’ had Charlie nog even geprotesteerd, maar in haar hoofd was ze de switch al aan het maken. Het enthousiasme van haar vriendinnen werkte aanstekelijk, bovendien had het idee van Fran een extra voordeel: als ze met een buffet werkte, hoefde ze geen personeel in te schakelen en zou ze de zaak zo lang mogelijk in haar eentje kunnen trekken.

‘Desserts horen er toch ook gewoon bij? Alleen hebben die een vaste prijs, dat was in L.A. ook zo.’

En daarmee was het beklonken. Nu had ze alleen nog een naam nodig. Gierend van het lachen hadden de vriendinnen alle mogelijke namen in de groep gegooid.

‘Rond & Gezond’ had Fran geopperd.

‘Nee, Peekes & Meekes,’ had Lin geroepen.

‘De Frambwaas!’

‘De Legume!’

‘De Wortel!’

‘Madam Tomat!’

‘Granen en grammen!’

‘Trien Vitamien!’

Fran stootte haar Breezer omver en de zoete plakkerige vloeistof stroomde over de salontafel. Charlies kat Marcel sprong daarop meteen in de roze plas en begon die gretig op te likken.

‘Marcel, nee!’ riep Charlie. Ze probeerde de kat te grijpen maar het dier glipte door haar handen en liet een spoor van plakkerige pootafdrukjes achter.

Charlie grinnikt bij de herinnering. Ze had nog flink gevloekt om nadien elk plekje waar Marcel geweest was schoon te krijgen. Ze geeft een ferme klap op de zijkant van de koeling zodat die een toontje lager begint te zingen en etaleert de panna cotta erin.

Het was Lin die uiteindelijk met de eer streek door de allerbeste naam te roepen: 

‘Broc ‘n Roll! Met als logo een broccoli met een gitaar!’

Daarop waren ze alle vier zo lang niet meer bijgekomen van het lachen, dat het voor Charlie een uitgemaakte zaak was. Ze hield bovendien erg van muziek, het gaf haar een mooi excuus om dat mee in het concept te verwerken.

Charlie zet de luidsprekers op, kiest een afspeellijst op haar telefoon en drukt op play. 

Niets te horen.

Verdorie, wat nu weer? Mopperend zet ze de boxen uit en weer aan, probeert het nog een keer.

Nog steeds stilte.

Dan probeert ze de muziek via haar telefoon af te spelen, meteen klinken zwoele klanken van een akoestische gitaar door de ruimte. Het ligt dus aan de boxen. Als er iets is waar Charlie geen kaas van heeft gegeten, dan is het technologie.

Ze zal straks aan Lin vragen of een van haar zoons er eens naar kan kijken. Vooral de jongste, Mac, is een krak in die dingen.

Een uur later zet Charlie de voordeur wijd open, klaar voor de dag. De Sint-Andriesplaats ligt er nog vredig bij, de jeugd die straks op het basketbalplein zal chillen ligt nu waarschijnlijk nog in bed, er is niets te merken van de gewoonlijke bedrijvigheid op het plein. 

Charlie zet koffie voor zichzelf en gaat op haar vaste plekje aan de bar zitten. Het wordt een stille dag, zo zonder muziek. Ze kan moeilijk de speakers van haar telefoon gebruiken. Ze scrolt wat door Instagram, reageert op een aantal berichten waarin de Broc ‘n Roll getagd werd en staart dan door het raam naar buiten. Haar ogen dwalen naar het architectenbureau. Zou Hans soms nog aan haar denken? Ze schudt haar hoofd. Nee, natuurlijk niet. Zeker niet nu er een baby op komst is. Misschien heeft Lin gelijk en moet ze wat actiever op zoek gaan naar een partner. Al haar vrienden zijn intussen getrouwd of hebben kinderen, zelfs Sally is nu mama geworden, hoe bizar dat ook klinkt. Vorig jaar nog lachten Sally en Charlie samen stiekem om alle koppels die in de ‘val’ van het gezin waren getrapt, dat was niets voor hen. Nee, nee! Zij waren vrij! Konden doen wat ze wilden! Hadden plezier!

Tot Sally hoteldebotel verliefd werd op haar buurman Jens, van de ene op de andere dag met hem ging samenwonen en prompt zwanger werd. Exit Sally.

Voor Charlie het beseft heeft ze Tinder gedownload en staart ze naar het scherm om een profiel aan te maken. Waarom niet? Wat heeft ze te verliezen? Met het puntje van haar tong uit haar mond begint ze te typen: Charlie, geboren op twaalf mei, geslacht: vrouw. Ze scrolt door haar foto’s en selecteert er een van enkele maanden geleden, op de babyshower van Sally’s dochtertje Aagje. Dat was de laatste keer geweest dat ze zich nog eens echt opgedirkt had.

‘Interesses?’ vraagt de app. Ze bekijkt de suggesties. 

Ah, ‘Foodie’, dat zeker. Wat nog meer? 

‘Bakken’? Ja. 

‘Koffie’? Zeker. 

‘Wijn’? O ja. Graag. 

‘Kattenmens’!

Oei, ze mag maar vijf dingen kiezen en ze wilde ook nog ‘Netflix’ selecteren. Misschien moet ze een van de andere dingen maar weglaten? Haar ogen glijden opnieuw over de keuzes die ze gemaakt heeft. O help, wie gaat er in hemelsnaam reageren op dit profiel? Ze lijkt wel een oude vrijster. Een kattenvrouwtje dat hele dagen koekjes bakt en koffie slurpt. Charlie zucht en begint opnieuw. ‘Foodie’ laat ze staan, maar ze vervangt ‘Bakken’ door ‘Comedy’ en ‘Koffie’ en ‘Wijn’ door ‘Een drankje doen’. Ze knabbelt op haar tot op het vel afgekloven nagels. Zou ze ‘Reizen’ er ook bij zetten? Ze is al vijf jaar niet meer buiten Europa geweest. Ach wat, het is maar voor de lol, toch? En ze reist echt graag, maar niet alleen. Tevreden doorloopt ze haar keuzes opnieuw en bevestigt ze. 

‘Bevestig je locatie om mogelijke matches in jouw buurt te zien’ zegt de app. O o. Shit just got real. 

‘OK’ klikt ze.

Op haar scherm verschijnt een foto van een zeer gebruinde man die wijdbeens tegen een wit geschilderde muur zit met alleen een piepklein zwembroekje aan. De camera moet zich ongeveer ter hoogte van zijn kruis bevonden hebben bij het nemen van de foto.

‘Goedemorgen,’ hoort ze achter zich.

Met een klap legt Charlie haar telefoon met het scherm naar beneden neer. Met verhitte wangen kijkt ze op.

‘Simon!’ antwoordt ze betrapt. Hoelang stond hij al in de zaak? Heeft hij gezien waarmee ze bezig was? Ze voelt dat haar oren beginnen te gloeien. Simon is een van haar vaste klanten. Een lieve jongen die iets doet met computers, hij heeft in ieder geval altijd een rugzak bij zich met een laptop erin. Hij heeft haar geweldig geholpen toen haar website gehackt was. Soms komt hij in de Broc ‘n Roll zitten om wat te werken, andere dagen komt hij wat van het buffet halen om mee naar huis te nemen, of naar een klant. Als hij geen vriendin zou hebben, stond hij bovenaan haar lijstje. Hij mag dan geen typische Don Juan zijn qua uiterlijk, maar zijn sportieve lichaam kan haar wel bekoren. En net als zij worstelt hij met een hoofd vol krullen. ‘Gaat het wel?’ vraagt hij. Hij kijkt haar rode gezicht onderzoekend aan vanachter zijn ronde bril.

‘Ja hoor, prima. Ik had je gewoon niet horen binnenkomen.’

‘Niet?’ Hij kijkt verwonderd. Charlie merkt tegelijk met hem op dat het ontzettend stil is in de zaak, zo zonder muziek. Hoe heeft ze hem in hemelsnaam niet horen binnenkomen? Ze moet wel erg diep in Tinderland gezeten hebben. Ze haalt verontschuldigend haar schouders op. ‘Wat mag het zijn?’

‘Een latte met amandelmelk en een dubbele espresso om mee te nemen.’

Charlie laat de koffie lopen en schuimt de amandelmelk op.

‘Wat is er met de Roll gebeurd?’ vraagt Simon.

‘De wat?’

‘De Roll, van Broc ‘n Roll. De muziek.’ Nu is het Simons beurt om roze te kleuren en Charlie moet glimlachen om zijn stuntelige grapje.

‘Ik weet het niet, mijn boxen hebben het begeven.’ Ze wijst met haar kin in de richting van de luidsprekers. Intussen giet ze vakkundig koffie over de opgeschuimde melk zodat er een tekeningetje van een broccoli bovenop het schuim verschijnt. Of in ieder geval iets wat daarop lijkt. Het zou ook een bloem kunnen zijn.

‘Zal ik er even naar kijken?’ vraagt Simon.

‘Graag, als je er iets van kent?’

Hij trekt een van de houten stoelen naar zich toe en gaat erop staan, net zoals Charlie een uur eerder ook had gedaan. Hij morrelt wat aan de kabels, drukt op een paar knopjes en stapt dan weer van de stoel. Hij neem zijn telefoon uit zijn zak, typt iets in en seconden later begint ‘Unchain my Heart’ te spelen. 

‘Hé, het werkt weer!’ zegt Charlie verheugd. ‘Je koffies zijn van de zaak!’

‘Wacht, laat me eerst even kijken of er niks mis was met jouw verbinding, ontgrendel je even?’

Voor ze doorheeft wat er gebeurt, heeft Simon haar mobiel van de bar geplukt en houdt hij het scherm naar haar op zodat ze haar code kan intoetsen.

‘Ehm,’ zegt ze.

Hij staart haar vragend aan, de telefoon tussen hen in. 

Damn. Wat zal er op haar scherm te zien zijn? Hoe werkt Tinder? Blijft dat gewoon open staan op de laatste foto? Ze bijt op haar lip en toetst de vier cijfers razendsnel in, waarna ze opnieuw recht in het kruis van de gebruinde man kijkt. 

Whaah! Weg ermee! In één beweging switcht ze van Tinder naar Spotify en laat dan haar telefoon weer los. Simon staart haar vol verbazing aan. Blijkbaar had ze niet alleen haar telefoon vast, maar hield ze heel zijn hand in een houdgreep om te voorkomen dat hij naar het scherm zou kijken. Alsof hij er met haar iPhone vandoor zou gaan. Ze ziet er vast maniakaal uit. 

‘Weet je zeker dat het wel goed met je gaat?’ vraagt hij nog een keer. Hij kijkt  oprecht bezorgd.

‘Ja hoor, alles prima!’ lacht ze breed. ‘Doet hij het weer?’

Simon duwt op play en even later verwarmen de klanken van ‘Sitting on the Dock of the Bay’ van Otis Redding het gezellige interieur.

‘Yep.’

‘Geweldig bedankt, Simon.’

‘Geen probleem. Je weet dat je me altijd mag bellen als er iets is. Ik woon letterlijk op twee minuten hiervandaan. Ik doe dat met plezier.’

Wanneer hij even later met zijn drankjes naar buiten stapt, is de zon door de wolken gebroken en komen een moeder met haar dochter binnen voor een ontbijt. Meteen daarna vallen enkele Britse toeristen de zaak binnen en tegen lunchtijd zit het zowel binnen als op het terras afgeladen vol. Pas wanneer de meeste lunchgasten weer zijn vertrokken en alles min of meer aan kant is, ziet Charlie opnieuw de kans om Tinder te openen.

‘Je hebt een match!’ roept de app.  

‘Huh?’ Verbaasd opent Charlie de melding. Dat kan niet. Ze heeft nog helemaal niemand leuk gevonden.

En toch staat het er, zwart op roze. Ze heeft een match met ‘klein zwembroekje’.

‘O nee!’ roept ze uit. Ze moet per ongeluk naar rechts geswipet hebben toen ze de app wilde sluiten. Wat nu? Wat betekent dit? Die man vindt haar leuk! Weet hij nu wie ze is? Of waar ze zich bevindt? Paniekerig kijkt ze naar buiten, waar de Sint-Andriesplaats nog gezellig druk is. Zo meteen staat hij hier! Kan dat? Ze moet dit zo snel mogelijk ongedaan maken. Met een verhit hoofd scrolt ze door de instellingen. Verdomme, waar staat het ‘undo’ knopje? Is dat er wel?

‘Goedemiddag!’ Vrolijk gezind komt mevrouw Hondjes binnen gestapt, haar teckels om haar benen gestrengeld. Charlie legt haar telefoon noodgedwongen weg en verwelkomt haar met een glimlach. Toen ze de zaak overnam zat mevrouw Hondjes mee in de overnamedeal. Bij wijze van spreken dan. Ze was pas met pensioen en had na een leven lang hard werken moeite om haar dagen te vullen, zoals ze Charlie had toevertrouwd. Charlie weet niet hoe ze echt heet, maar ze vindt het handig om mensen een naam te geven als ze bestellingen opneemt. Simon noemde ze vroeger bijvoorbeeld Clark Kent voor ze zijn naam wist, Leentje was Vicky Vintage en Ebe en Arend noemde ze de Zara-boys omdat ze altijd piekfijn gekleed gingen. Met haar vrije hand, zoals altijd met perfect parelmoergelakte nagels, houdt de bejaarde dame haar twee hondjes in bedwang, daarbij geholpen door een hondenlijn met luipaardprint.

‘Goedemiddag! Alles goed?’ vraagt Charlie vrolijk.

‘Prima, dank je. We leven nog, dus dat is goed hè.’

‘Koffietje?’

‘Graag. Heb je nog iets lekkers?’

Het waren Charlies desserts die ervoor hadden gezorgd dat mevrouw Hondjes vaste klant werd, want het ontbijt- en lunchmenu zei haar niet veel. Ook het wegen was niets voor haar. ‘Te veel gedoe,’ had ze gezegd. ‘In de Delhaize moet je dat tegenwoordig ook zelf doen, dus kom ik daar niet meer. Ik laat mij liever bedienen, als je het niet erg vindt.’ Elke doordeweekse dag stipt om half vier komt ze langs voor een kop koffie en een taartje of iets anders uit Charlies koeling, als het maar zoet is.

‘Ja hoor.’ Charlie glimlacht en bedient de vrouw. Voor de honden zet ze een bakje water neer.

Na sluitingstijd gaat Charlie nog een laatste keer met een dweil over de vloer. Ze is er met haar gedachten niet bij vandaag. Die springen van Hans naar Tinder en weer terug. Die app opent ze nooit meer, nog niet als iemand een geweer tegen haar hoofd zet, belooft ze zichzelf. Zoveel stress, zeg! Tussen twee regenbuien door fietst ze traag naar huis. De hemel is lichtblauw, de ondergaande zon kleurt oranje tussen de laaghangende paars-grijze wolkenvelden. 

Thuis trekt ze een joggingbroek aan en zet een plaat van Leonard Cohen op. Brownies zijn altijd een goed idee, vindt ze. Wanneer je treurt, troosten ze, en wanneer je vrolijk bent doen ze er een schepje bovenop. De chocolade en de boter smelten au bain marie en Charlie neuriet mee. De muziek roept herinneringen op aan romantische momenten met Hans. Ze kan zich zo voorstellen hoe hij op dat precieze moment dicht tegen zijn vriendin aangeleund zit op de sofa. Gezellig samen een filmpje kijken. Verdorie, nu kan ze door hem zelfs niet meer van haar kookavond genieten. Ze zoekt naar een andere plaat om haar stemming wat op te krikken tot ze een bericht ontvangt van Fran in de Breezers WhatsAppgroep. 

In hun schooltijd was Fran al een opvallend figuur. Ze was gezegend met een glanzende, lichtgebruinde huid en lange haren waar ieder meisje van droomt. Uit haar donkere ogen straalde energie en de jongens hingen toen al aan haar volle lippen. Opmerkingen over haar rubensiaanse vormen lieten haar volledig koud. Integendeel, ze was en is nog steeds trots op haar uitgesproken vrouwelijke rondingen. Niets lijkt haar ooit in de weg te staan om volledig gefocust als een pijl uit een boog haar dromen waar te maken. Ze mag dan uit een warm nest komen, als jong meisje moest ze wel gaan werken om haar uitpuilende kleerkast te sponsoren. Maar dat deerde haar niet. Ze werkte nog als studente in een boetiek toen ze al de verantwoordelijkheid kreeg over de andere studenten als de uitbaatster op vakantie ging. Na haar studie was ze in een razend tempo doorgegroeid tot hoofd merchandising van een bekend lingeriemerk. Sindsdien is ze ofwel ergens in het Oosten voor de aankoop van stoffen, of in Portugal om de productie op te volgen, of is ze onderweg naar de wereldwijd verspreide winkels waar ze de inrichting mee bepaalt en controleert. Zelf loopt Fran er altijd piekfijn uitgedost bij. En ze zweert erbij dat de basis voor elke geslaagde outfit begint met de juiste lingerie.

Charlie is verheugd te lezen dat Fran enkele dagen in het land is. Er ontstaat meteen een chaotische uitwisseling van berichten van de vier vriendinnen. Een flauwe grap van Lin, een filmpje van Charlie die het deeg van haar brownies uitgiet in de bakvorm, en enkele schattige foto’s van Sally’s dochter Aagje. Uiteindelijk slagen ze erin om vrijdagavond af te spreken voor een avondje uit.

Tevreden legt Charlie haar telefoon weg. Ze etaleert de brownies die intussen voldoende zijn afgekoeld op een bord met fijne roosjes erop en laat zich uitgeput in de kussens van haar sofa onderuitzakken. Vanavond wordt een avondje Netflix, besluit ze. Er bestaat geen betere manier om Hans uit haar gedachten te bannen dan La Casa de Papel te bingewatchen en zich een brownie-indigestie te eten.

Hoofdstuk 4

Juli 1982, Verona, Italië