Het lot van de roos

Dochters van de fae

1

K.T.Sterling

HET LOT VAN DE ROOS

Eerste druk: 2 oktober 2022

© 2022 K.T. Sterling

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464661040

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

All smiles, I know what it takes to fool this town

I'll do it 'til the sun goes down and all through the night time

I'll tell you what you wanna hear

Leave my sunglasses on while I shed a tear

It's never the right time

I put my armor on, show you how strong how I am

I put my armor on, I'll show you that I am

—-

Unstoppable – Sia

“Noch mens noch fae kan het Kwade verslaan nadat

de verkozen mens Haar zal doen ontwaken.”

Begrippenlijst:

EPP (Erythropoëtische protoporfyrie): een zeldzame, erfelijke stofwisselingsziekte waarbij mensen allergisch reageren op zonlicht en kunstlicht. De huid wordt rood en zwelt op.

Hypertrichose of Syndroom van Ambras: een zeldzame aandoening van overmatige haargroei over het hele lichaam. In zeer extreme gevallen wordt het ook het Weerwolfsyndroom genoemd.

Hoofdstuk 1

Dertien jaar geleden

Gekneld tussen twee werelden, dat was hoe Evangeline zich voelde. Ze wist niet of ze de juiste keuze maakte. Enerzijds liet ze vaak haar kind achter waardoor haar moederhart bloedde, anderzijds liet ze haar ziel achter waardoor ze zich nooit volledig voelde.

Achter zich hoorde ze gekraak van takjes en ze draaide zich om. ‘Valeria?’

Een andere fae stond achter haar. Ze was twee hoofden kleiner, had een lieflijk gezichtje, verbazend lichte ogen en haar huid ging helemaal op in de bomen die hen omringden.

‘Wat is er?’ Ze legde de scherpe pijlpunt neer die ze net aan een houten pijl aan het vastbinden was.

Valeria tilde haar hoofd opzij. ‘Dat zou ik ook aan jou kunnen vragen,’ zei ze met een verbazend fijn stemmetje. ‘Jij zit hier te kniezen op een boomstam. Dat is niets voor jou.’

Evangeline haalde haar schouders op. ‘Een kleine dip. Trek je er niets van aan.’

‘Hmm...’ Mijmerend streek Valeria door haar lange, grasgroene haren. ‘Ik heb iets doorgekregen over de weerwolf die je zoekt.’

Evangeline stond zo snel op dat de pijlen en pijlpunten die op haar schoot lagen op de grond vielen. Dit was de reden waarom ze nog naar Feyria kwam, waarom ze zichzelf nooit zomaar kon opgeven, omdat dit was wie ze was, dit was waar zij voor stond. ‘En? Heb je hem gevonden?’

‘Ik denk het.’ Ze pakte Evangelines hand stevig vast en sloot haar ogen. ‘Voel je het?’

Het enige wat ze voelde was de zachte, warme hand van de kleine fae. Het was iets normaals dat Valeria altijd deed nadat ze een voorspelling had binnengekregen. Ze dacht dat al de andere fae hetzelfde konden en zagen wat zij zag. Maar geen andere fae kon wat de ander kon. Ze waren uniek op zichzelf. ‘Nee, ik voel het niet,’ zei Evangeline met een lach. ‘Waar is hij?’

‘O,’ Terneergeslagen trok Valeria haar hand weg. ‘Natuurlijk. Hij is in het bos van Bretagne. Wat ga je doen?’

Evangeline raapte de pijlen op die ze van een scherpe pijlpunt had voorzien en stak die in een koker aan haar riem. ‘Doen wat ik moet doen,’ sprak ze kort met een hart dat sneller sloeg van spanning.

‘Mag ik mee?’ vroeg Valeria op en neer springend.

Blijkbaar was de jonge fae helemaal vergeten dat Evangeline haar ooit had gezegd dat ze beter niet mee kon gaan op een tocht door het bos van Bretagne, het was te gevaarlijk. Een grinnik ontsnapte vanuit haar keel. Een ander zou ‘Wees voorzichtig’ gezegd hebben, maar niet Valeria. Zij stond vrolijk springend van het ene been op het andere naar haar te kijken, wachtend op de verlossende woorden.

‘Nee, dit moet ik alleen doen,’ antwoordde ze op serieuze toon terwijl ze naar de boom naast zich keek waar gemakkelijk dertig mensen rondom zouden passen, zo breed was hij. Ook was hij hoger dan het grootste flatgebouw dat ze ooit had gezien. Zulke bomen waren normaal in Feyria, toch was die bijzonder.

Vastbesloten liep ze eropaf en strekte haar handen naar hem uit, een witte straal lichtte op uit haar handen en zette de boom in lichterlaaie. Ze stopte niet toen ze dichterbij kwam en zonder knipperen liep ze erdoorheen. Een tel was het aardedonker om daarna weer omgeven te zijn door ruimte en licht. Omringd door bomen, zette ze haar longen open, en snoof de geuren op van de aarde en het mos, het frisgroen van de bomen, ja, dit was het bos van Bretagne. Even gluurde ze achterom. De boom die haar transporteerde was niet zo breed als die in Feyria. Een lachje ontsnapte van tussen haar lippen.

Haar instinct leidde haar steeds verder het bos in, tot het moment dat de wereld rond haar zo stil werd dat ze alleen haar eigen versnelde hartslag hoorde. Geen getjilp van de vogels, zelfs geen zuchtje wind die de bladeren aan de bomen losschudde. Ze wist dat het nog maar net middag was, een moment waarop de zon normaal nog volop scheen en zijn baan aan de hemel afmaakte, maar hier leek het haast nacht. Geen spatje licht scheen door dit deel van het bos. Daardoor wist Evangeline dat ze op het goede spoor zat. Zonder dat ze het zelf merkte, voelde ze of haar kruisboog nog stevig om haar riem zat, net als het kokertje met pijlen. Geweld was altijd het laatste wat ze gebruikte, zeker met een menselijk wapen, maar ze kon niet anders. Ze bevond zich in een van de donkerste delen van het bos en dan was het veiliger om haar magie voor zichzelf te houden.

Ze sprong over een smal, stromend beekje waardoor haar poederroze, zijdeachtige jurkje omhoog zwiepte en kwam met een doffe plof op haar voeten terecht. Een flauw schijnsel van de zon brak door de bomen en viel op enkele markeringen op de grond. Ze fronste bij het zien van de tekeningen gemaakt in de aarde en het bladerdek. Het bos van Bretagne stond bekend om z’n mythen en legenden, niemand kende de echte waarheid die hier in het bos rondwaarde en de markeringen waren een deel hiervan.

Ze liep naar de markeringen toe om te zien of ze die herkende, maar ze waren anders. De heksenmeester die ze van vroeger kende gebruikte kristallen, maar deze had stenen en rafelende touwen gebruikt. Ze pakte een boekje uit een houder aan haar riem. Het boekje was bloedrood en de bladeren zagen er vergeeld en gerafeld uit van het vele gebruik. Ze zette zich neer op een grote platte steen, pakte een potlood uit haar samengebonden haren en begon aantekeningen te maken. De markeringen zouden niet eeuwig blijven bestaan. De tijd kon ze laten verdwijnen, maar op papier bleven ze bewaard en dit noteren was ook haar taak, het hoorde erbij.

Ze hoorde een geluid in de verte. Snel stak ze haar potlood en boekje in de houder en stond op. Haar ogen tuurden alle kanten uit, op zoek naar de oorzaak. Ze spotte in de verte een figuur, al was ze niet helemaal zeker. Het was donker, het licht en de schaduwen speelden een spel met haar waardoor ze twijfelde aan alles wat ze zag.

Een gebrul echode door het bos, waardoor het leek alsof de bladeren aan de bomen begonnen te schudden en de grond begon te daveren.

Ze snakte naar adem en haar borst ging snel op en neer terwijl ze wild om zich heen keek. Dit was waar ze al die tijd naar op zoek was geweest. De onzekerheid die aan haar had geknaagd of het wezen nog in leven was, of hij genoeg beschermd was tegen de mens, of de mens genoeg beschermd was tegen hem, zou vandaag eindelijk opgelost worden. Ze lichtte haar handen op met een schemerig, zacht schijnsel en tilde ze omhoog.

In haar gezichtsveld verscheen een wolf die drie koppen groter was dan haarzelf. Zijn haren waren pikzwart en glanzend. Behoedzaam zette ze een stap naar voren, maar voordat ze met haar ogen kon knipperen, was hij verdwenen. Haar ademhaling versnelde toen ze zich realiseerde wat voor wezen er zojuist was verdwenen. Misschien was het klaar om haar aan te vallen. Ze liet haar handen zakken en doofde het licht. Met knikkende knieën deinsde ze op de tippen van haar tenen achteruit om niet te veel geluid te maken. Nu ze ver genoeg was, keerde ze zich om en sloop weg terwijl haar hart langzaamaan z’n normale ritme terugkreeg.

Toen ze een goede afstand had afgelegd richting de ingang van Feyria, pakte ze haar potlood en boekje en bladerde ze naar een nieuwe pagina. Een laatste keer keek ze over haar schouder maar ze zag hem niet meer. Valeria was opnieuw correct geweest met haar voorspellingen. Evangeline wist dat hier geen zinnig mens kwam, dus niemand hoefde de weerwolf te vrezen, en hij hoefde niet te vrezen dat een mens hem kwaad zou doen. In ieder geval, ze had er een wezen bij in haar boekje, een gevaarlijkere soort, maar ze ging het nie –

KRAK

Ze viel in een diepe put en remde zichzelf af met een felle lichtstraal uit haar handen. Ruw kwam ze op de grond terecht. Er kraakte iets onder haar voeten, ze zag niet meteen wat er lag. Het stonk naar aarde vermengd met verrotting. Toen ze er met haar handen op scheen, lagen er schedels en skeletten. Ze slikte een brok in haar keel weg. Ze moest hier weg. Gelukkig zat haar kruisboog nog steeds aan haar riem. Haar boekje - dat uit de houder was gevallen - raapte ze op, maar haar potlood zag ze nergens meer.

Rechts naast haar klonk een laag, zacht gegrom gruwelijk dichtbij. Nog voordat ze iets kon zien, sprong de weerwolf op haar af. Door zijn gewicht vielen ze allebei achterover op de grond. Hij was zo groot dat ze bijna onder zijn zwarte, lange haren verdween. Trappend en schoppend tegen zijn ribben probeerde ze hem tegen te houden. Het lukte haar amper om uit de buurt te blijven van zijn blikkerende tanden en scherpe klauwen. Ze voelde hoe enkele halen van zijn klauwen het bovenste deel van haar jurk openreten en vervaarlijk dicht bij haar huid kwamen, maar het was een schop van zijn poot tegen haar buik die haar naar adem deed happen. Toen ze bloed proefde in haar mond en haar buik verkrampte wist ze dat ze zich moest haasten, ze herpakte zich onmiddellijk en stootte hem met haar vuisten tegen zijn keel. Dat hielp. Hij jammerde en verslapte zijn greep op haar. Snel krabbelde ze overeind en vuurde een straal op hem af waardoor hij tegen de aardewand geslingerd werd. Het deerde hem niet, want een tel later stond hij alweer op. Er restte haar nog één mogelijkheid. Evangeline strekte haar armen ten hemel en meteen ontsproten er boomwortels uit de aarde. Als klauwen reikten ze naar de weerwolf en drukten ze hem neer. Hij brulde, jankte en sloeg ernaar - vele wortels begaven het, maar het scheen te werken.

Evangeline klom langs een boomwortel omhoog, de put uit. Ze hijgde en veegde haar zweterige voorhoofd af. Onder haar klonk nog steeds gebrul en gejammer. Binnen in haar woekerde een tweestrijd. Als hoge fae van liefde en harmonie tussen mens en dier kon ze het niet uitstaan als een wezen - welk wezen dan ook - pijn leed, hij deed alleen wat zijn instinct hem ingaf, al was dat haar doden. Misschien mocht ze hier niet zijn, zo diep in het bos... Ze tilde haar handen op en het gejammer stopte. Ze wist dat ze nu niet lang meer had en haastte zich weg.

Na een tijdje gelopen te hebben, hield ze haar adem in toen ze krakende takken achter zich hoorde. Ze verschool zich achter laag struikgewas toen het geluid naderde. Met open mond keek ze toe hoe een gezin op wandeltocht haar voorbijliep. Het was natuurlijk een mooi bos, maar niet op deze plek, hier was het donker en kil. Ze kon hun gezichten niet goed zien, maar ze hoorde hen wel lachen en plezier maken. Misschien waren ze per ongeluk afgedwaald?

Evangeline gilde toen de weerwolf uit het niets op het gezin afsprong. Als een furie schoot ze overeind en haastte zich ernaartoe. De weerwolf brulde toen hij elk gezinslid een gemene klap gaf met zijn klauwen. Hij liet niemand van hen gaan. Zo vielen ze een voor een neer op de grond, gillend en huilend. Evangeline schoot een lichtstraal naar het wezen toe, maar zonder succes. Hij wankelde amper. Ze vuurde salvo na salvo af naar zijn hoofd, zijn lijf en zijn poten, maar het baatte niet. Hij bleef zich tegoed doen aan het gezin. Ze probeerde nog iets te roepen, maar haar woorden bleven steken in haar keel toen ze hen allemaal roerloos en bloedend op de grond zag liggen. Ze kneep haar ogen dicht en boog haar hoofd. Dit kon niet waar zijn. Toen ze haar ogen opende, zag ze haar kruisboog aan haar riem. Sneller dan ooit greep ze haar kruisboog en een pijl, spande aan en mikte op zijn hart.

De weerwolf jankte en trok de pijl uit zijn borst. Hij keek haar een ogenblik aan voordat hij ervandoor ging.

Evangeline liet haar boog vallen en viel op haar knieën neer. Warme tranen rolden over haar wangen. Dit was zo zinloos. Een straaltje licht viel neer op een van de gezinsleden. Het was een jongen, met een bleek gezicht en pikzwart haar. Evangeline wreef snel haar tranen weg. Op handen en knieën kroop ze naar hem toe en wreef zijn plakkerige haar uit zijn ogen.

‘Gabriel?’ sprak ze verbaasd.

Hoofdstuk 2

Heden

Isabelle haalde diep adem. Toen ze uitblies, wist ze dat wat er vandaag ook op haar pad kwam, ze het aankon. Ze keek omhoog, naar de trappen die leidden naar de eerste verdieping. Stap voor stap, trede na trede, rees haar vertrouwen in de nieuwe dag. Eenmaal boven zag ze wat ze ongeveer had verwacht. In plaats van een lege, serene gang, zoals de eerste verdieping meestal was, draaiden verschillende hoofden zich naar haar om. Met rechte schouders en een rechte rug liep ze door. Blikken brandden op haar maar ze negeerde het. Ze wist wat ze dachten, maar daar had ze zich al lang bij neergelegd. Na enkele moeilijke jaren waarin ze zichzelf had gezocht, kende ze nu haar eigen waarde, dus liep ze hen met opgeheven hoofd voorbij. Ze was op het punt gekomen dat ze liever had dat ze haar arrogant vonden dan dat ze haar niet serieus namen.

Aan het einde van de gang, waar zich een groot raam bevond, bleef ze stilstaan en keek even over haar schouder. De verpleging, dokters en assistenten deden alsof ze druk in de weer waren, ook al wist ze dat er op dit moment niets voor hen te doen was op de eerste verdieping. Er was slechts één operatie bezig en er lag niemand in de uitslaapkamer. Ze vond het eerder grappig dan tragisch toen ze niets anders konden doen dan de gang te verlaten.

De stilte drukte op haar oren toen de gang uiteindelijk leeg was. Ze concentreerde zich op wat er zich achter het raam afspeelde. Haar neus raakte net het glas dat uitkeek op de operatiekamer waar zij nog geen toegang tot had. Haar adem zorgde voor vlekken. Ze knipperde toen ze doorhad dat ze te dichtbij kwam en ze nam meer afstand. Haar vader, die met de operatie bezig was, had een geconcentreerde rimpel op zijn voorhoofd. Die had ze vast en zeker van hem geërfd. Ze wist dat het haar verbeelding was, maar ze kon het desinfectiemiddel dat gebruikt werd ruiken. Ze hoopte dat na maanden van experimentele behandelingen, de operatie eindelijk het verschil zou maken voor de achtjarige jongen en zijn ziekte. De schubben op zijn armen en benen waren er lang genoeg geweest.

Dat was wat ze deden in het Instituut: het behandelen en genezen van de meest zeldzame en exotische ziekten. Haar vader, Michel Allard, die het hoofd van het Instituut was en tevens professor aan de universiteit van Parijs, was iemand om naar op te kijken. Daarom was het van jongs af aan al haar wens om ooit in zijn voetsporen te treden. Toen ze zelf begon met Geneeskunde, wist ze dat ze ooit van haar vader les zou krijgen, maar ook dat ze aan het Instituut zou kunnen werken. Daarom had ze ervoor gekozen om hier stage te lopen.

Opeens voelde ze iets tegen haar rug. Verschrikt draaide ze zich om. Het was een verpleger die voorbijliep en tegen haar op botste, ook al was de gang breed genoeg. Isabelle keek er niet meer van op, ze bleef hardnekkig de operatie volgen. Ze wist dat ze hier op haar plek was en dat zou ze bewijzen ook. De experimenten, de euforie bij het slagen, het doorzetten bij het falen, opnieuw proberen, blijven doorgaan... Dat was waarvoor ze het deed. Haar vader zei haar vaak dat ze misschien beter chemie of fysica had kunnen studeren, maar nu ze hem in stilte observeerde, wist ze dat dit hetgeen was waar ze naar streefde en niemand zou haar daarvan weerhouden.

Haar vader keek op. Een assistente depte de zweetdruppels op zijn voorhoofd af. Hij knikte en glimlachte in Isabelles richting, waardoor haar hart verheugd opsprong. De operatie was geslaagd. Toen haar vader buiten kwam had hij donkere kringen onder zijn ogen, wat een verschil was met die middag toen hij er nog fris had uitgezien. Even gleden Isabelles ogen naar de donkere hemel die ze nog net door een van de ramen kon zien.

‘Het is gelukt,’ zei hij met een diepe zucht. ‘Die laatste behandelingen hebben ervoor gezorgd dat de operatie van een leien dakje liep.’

‘Goed gedaan, papa,’ zei Isabelle.

Achter hen verscheen een van de assistentes. ‘Dr. Allard, de ouders zijn er. Zou u even willen komen?’

‘Natuurlijk,’ zei hij vriendelijk. ‘Isabelle, wacht jij beneden op mij? Dan kunnen we nadat ik de ouders heb ingelicht weggaan.’

Isabelle stond op het punt te vragen waarom hij precies vandaag zo snel naar huis hoopte te gaan toen ze het fronsende gezicht van haar vader over haar schouder zag kijken. Ze draaide zich om. Een verpleger kwam aanlopen. Zwaar ademend en met vuurrode kaken stopte hij vlak voor hen.

‘Er is iets... gaande,’ hijgde hij. Hij drukte zijn hand in zijn zij en boog dubbel.

Bezorgd legde haar vader zijn hand op de schouder van de verpleger. ‘Rustig, rustig,’ zei haar vader sussend. ‘Adem diep in en uit.’

De overdonderde verpleger deed wat hem gezegd werd. Dat leek hem te kalmeren.

‘Goed, zeg maar wat er is.’

‘Er was een nieuwe patiënt binnengekomen die we net van plan waren in te checken toen plots een of andere gek met een zwaard in de gang begon te zwaaien. Ik weet niet eens hoe hij is binnengekomen.’

De ogen van haar vader sperden zich wijd open. Hij keek van Isabelle naar de verpleger en weer terug. ‘Isabelle, jij blijft hier.’ Daarna wendde hij zich tot zijn assistente. ‘Laat aan de ouders van Thomas weten dat ik zo snel mogelijk kom,’ zei hij voordat hij en de verpleger de gang uit liepen.

Isabelle keek hen met open mond na. Toen ze uit het zicht waren, begon ze langzaam naar de trappen te gaan. Haar vader dacht toch niet dat ze hier zomaar zou blijven? Ze kon vanaf een afstand toch ook zien wat er gaande was? Een gek met een zwaard, dat kon ze toch niet missen? Ze liep de trappen op naar de tweede verdieping. Bijna struikelde ze over een trede toen een luid gebrul weerklonk, ze kon zich nog net vasthouden. Zoiets had ze nog nooit gehoord.

‘Nieuwsgierig?’

Opnieuw struikelde Isabelle bijna toen ze de stem achter zich hoorde. Het was Angela, de persoonlijke assistente van haar vader. Haar lange, donkere, krullende haren droeg ze in een losse knot en haar gulle lach die haar spierwitte tanden benadrukten, harmonieerde met haar lichtgouden huid. Angela was een van de liefste mensen die haar vader in dienst had. Niet alleen was ze de enige die Isabelle effectief opmerkte en tegen haar sprak, maar ze was ook een van de meest hardwerkende verpleegsters die er rondliep. Het was geen wonder dat haar vader haar had gepromoveerd. Eerst tot assistente en recent tot zijn persoonlijke assistente. 

‘Nee... Ja... Ik ben... Ik ben...’ Isabelle keek en wees in alle richtingen. Meestal had ze onmiddellijk een antwoord klaar, zowel voor haar vader als iemand anders, maar door die oprechte blik in Angela’s ogen was het onmogelijk om tegen haar te liegen.

Angela grinnikte. ‘Het is niet erg hoor. Ik wil ook graag weten wat er aan de hand is. Kom.’ Ze gebaarde naar boven.

Isabelle was haar voor een zoveelste keer dankbaar. Zonder nog iets te zeggen liepen ze verder, naar de drukte toe. Ze hoorde nog een gebrul, iets zachter dit keer, een hoop gerinkel en een stem die het lawaai probeerde te overroepen. Er stond een groepje verplegers bijeengepakt. Samen met Angela aan haar zijde drong ze dichterbij. Wat ze daar zag, kon ze amper geloven. Het was een jongeman wiens gezicht ze niet kon zien, maar hij droeg een lange, zwartlederen jas. Verplegers en verpleegsters van de avondploeg probeerden hem tegen te houden terwijl hij met een klein zwaard in zijn hand stond te zwieren. Aan de andere zijde stond haar vader, met zijn kaken op elkaar geklemd en zijn vuisten gebald. Angela ging naar hem toe.

Isabelle had geen idee waarover het ging, tot ze een zacht, laag gegrom hoorde achter haar vader en Angela. De brancard achter hen merkte ze nu pas op, net als de gebroken stukken glas op de grond. Dat verklaarde waarschijnlijk het gerinkel van eerder. Ze kon niet goed zien wie er op de brancard lag. Hij werd door haar vader, Angela en zijn assistenten aan haar zicht onttrokken. Maar de diepe grom die hij of zij maakte, klonk onmenselijk. Het klonk als ingehouden woede, intens en dierlijk.

‘Jij... jij hebt het recht niet om hier te komen!’

‘En jij hebt geen idee wat je net hebt binnengebracht,’ kaatste de jongeman terug, met het glimmende zwaard in zijn hand geklemd.

Haar vader zette een stap dichter naar de jongeman toe. Isabelle probeerde zichzelf zo onzichtbaar mogelijk te maken en verstopte zich achter een van de grootste verplegers. Het hele gesprek tussen haar vader en de ander ging helemaal aan haar verloren toen ze een blik wierp op de persoon op de brancard. Hij had een volledig bruin behaard gezicht, zijn witte hemd liet een deel van zijn borstkas bloot dat ook onder de bruine haren zat, en zijn ogen keken wild om zich heen. Isabelle had medelijden met hem. Ze had geen idee wat voor ziekte het was, maar haar vader zou het te weten komen. Ze richtte haar aandacht terug op het geruzie.

‘- laat mijn dochter met rust!’