Dit boek draag ik op aan alle aangespoelden die tussen ons leven.

(Ja, ik weet dat jullie er zijn) 

HEEN

Tunnels boek 1

Young Adult

Eerste druk: 14 september 2022

© 2022 Mel Hartman

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510850

NUR-code: 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be 

“Any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic.”

Arthur C. Clarke

Ben je klaar voor een waargebeurd, maar bizar en ongelooflijk verhaal? Ik beloof dat ik niet zal liegen. Althans niet tegen jou.

Ken je dat, een dag die je leven totaal op zijn kop zet? Zo’n dag waarvan je daarna denkt: Goh, dat had ik nou nooit verwacht, nog in geen miljoen lichtjaren. Het woord ‘lichtjaren’ gebruik ik opzettelijk, dat word je nog wel duidelijk. Of als iemand het je vooraf had ingefluisterd, had je gereageerd in de trant van: Yeah right, vertel dat aan de koekoek.

Geloof me, zo’n dag was het. Ik zou in een totaal andere wereld terechtkomen, hoewel ik nog steeds op Aarde zou zijn. Hoe dat kan? Dat wil ik je dus dolgraag vertellen.

Ik herinner met dat ik op de ochtend van die bewuste dag zowel opgewonden als angstig was. Ik werd geadopteerd. Het klinkt raar om dat als een zestienjarige te zeggen, nog maar twee jaar en ik was meerderjarig. Ik was er niet echt klaar voor, maar ik besloot er het beste van te maken.

Met gekruiste benen zat ik op mijn bed in een jeans en een slobbertrui, en keek naar de tuin die de eerste tekenen van de herfst vertoonde. Ik hield van de herfst, het afschudden van het oude en de witte rust van de winter die erop volgde. Dagen waarin ik vaak binnen zat en meer tijd had om te lezen. Hopelijk bleef dat in mijn nieuwe leven hetzelfde.

Wist ik toen veel hoe mis ik het had!

Ik merkte op dat de bomen kaler werden en de bruine bladeren van zich afschudden. De wind had zijn neus naar het noorden gedraaid en de vogels zongen mij niet meer wakker in de vroege ochtend. Gelukkig! Wat had ik daar een hekel aan. Hoe vaak had ik niet een denkbeeldige schoen naar die lawaaimakers gegooid. Begrijp me niet verkeerd; ik hou van alle dieren, maar om vijf uur ’s ochtends moesten ze hun kop houden en me met rust laten.

Ik keek opzij waar naast me, op de vloer, mijn tas stond. Nou ja, niet die van mij; het was een tas die ik van een van de verzorgers van het weeshuis had gekregen, want zelf was ik nooit eerder op reis geweest. Ik had zelfs nog nooit een voet buiten de stad gezet, ik had daar nooit het geld voor gehad. Hoewel ik benieuwd was naar de rest van de wereld, vond ik het prima om in mijn vertrouwde kleine bubbel te blijven, een bubbel die vandaag uiteen zou spatten. Bij het zien van de reistas, trok ik mijn neus in afgrijzen op. Hij was knaloranje met roze eenhoorntjes. Ik vroeg me af wat Maria bezield had toen ze hem had gekocht. Misschien werd ze er vrolijk van, maar ik kreeg er alleen maar koppijn van en zin in snoep.

Ik zuchtte diep, sprong van het bed af en liep naar het raam toe. Net op dat moment verscheen de zwarte vlek op de raamdorpel. ‘Aha, daar ben je, Flash. Jij kleine deugniet!’

De deugniet in kwestie was een zwarte kat die me zo’n tweemaal daags een bezoek bracht. Ik herkende mijn kleine vriend omdat hij een stukje uit zijn oor mistte, vermoedelijk opgelopen tijdens een kattengevecht. Of misschien had hij het verloren door een supermuis die terugbeet.

Hij was een paar maanden geleden voor het eerst bij mijn raam verschenen, maar wanneer ik het raam openzette om hem in mijn kamer uit te nodigen, schoot hij ervandoor. Het deed me denken aan de superheld Flash, vandaar zijn naam.

Ik smokkelde stukjes vlees in een papieren zakdoekje mee naar mijn kamer om aan hem te geven. Al gauw kreeg ik door dat hij alleen rauw vlees lustte, wat het voor mij niet eenvoudig maakte. Misschien was het een straatkat en had hij geen baasjes die dagelijks zijn buikje tevreden stelden. Die gedachte hield me soms midden in de nacht wakker. Dierenleed trof me altijd diep; ik kon zelfs geen documentaire kijken waarin een leeuw een hert opjoeg. Ik wilde Flash graag echt kattenvoer geven, maar daar had ik amper geld voor. Volgens een van de verzorgers, Mike, was Flash geen wilde kat, hij zag er te verzorgd uit. Dus de gluiperd kwam waarschijnlijk gewoon een extra snoepje bij me halen, wat ik prima vond.

Ik zou hem missen waar ik ook naartoe ging, wanneer mijn oom en tante me kwamen ophalen. Het kwam als een totale verrassing toen ik hoorde dat ik nog familie had en hoewel ik daar blij om was, vond ik het vreselijk om het weeshuis te verlaten. Hier waren mijn vrienden en de mensen die ik vertrouwde en waar ik van hield. Straks moest ik helemaal opnieuw beginnen, in een vreemd huis en op een nieuwe school.

Ik schoof het raam open en gooide het stukje worst naar de kat. ‘Smakelijk, Flash.’

Hij knabbelde aan het worstje en zodra het op was, draaide hij zijn kont en hervatte zijn route waarbij hij waarschijnlijk een hele resem voedseldonors afging.

‘En bedankt, hé, mens,’ zei ik in zijn plaats. Iemand moest beleefd zijn. ‘Kom gerust nog eens langs in restaurant George.’

Flash stopte en knipoogde naar me. Ik hapte naar adem. Had ik dat nou goed gezien? Nee, katten knipoogden niet, doe niet zo raar, George. Als om mijn twijfel weg te nemen, knipoogde Flash nogmaals. Stomverbaasd gaapte ik hem aan.

‘Knipoogde je nou net?’ Ik giechelde. ‘Hoor mij nou, vraag ik aan een kat of hij naar me knipoogde.’ Als ik zo doorging, stuurde mijn nieuwe familie me meteen naar het eerste en beste psychiatrisch instituut.

De kat hield zijn kopje schuin. Ik beeldde me zijn antwoord in: jup, je ziet er wel een beetje gek uit, totaal mesjokke, opsluiten die handel.

Ik sloot het raam en ging beduusd op het bed zitten. Het kwam vast door de stress om het weeshuis te verlaten en daar sloot ik de vreemde gebeurtenis mee af. Ik trommelde met mijn vingers op mijn benen. Waar bleven ze nou? Een blik op mijn polshorloge vertelde me dat ze nog niet te laat waren. Ik was hier de ongeduldige; een eigenschap die me maar al te vaak plaagde.

Een haastig klopje op de deur en meteen daarna vloog hij met zoveel kracht open dat hij tegen de muur ketste. Het handelskenmerk van mijn beste vriendin Lotte. Het gat in de muur was er een blijvende herinnering aan en ik had al snel geleerd om nooit tegen die muur aan te staan; één keer een gebroken neus was genoeg.

‘George!’

Als een wervelwind liep ze naar me toe en wierp zich in mijn armen.

‘Ik zal je zo missen, George.’

Ik voelde het verdriet van mijn vriendin intens aan, en deelde het met haar. Soms leek het alsof ik rechtstreeks in haar hart kon kijken. Als zij gelukkig was, was het ook een goede dag voor mij. En als Lotte pijn had, huilde mijn hart met haar mee. Lotte was het compleet tegenovergestelde van mij. Een buitenstaander zou nooit raden dat we beste vriendinnen waren. Daar waar ik een beetje jongensachtig was met kort springerig haar, een jeans en zwarte T-shirts of slobbertruien, was Lotte meisjesachtig met haar jurken en lange, blonde haren waar een glinsterende speld in stak.

‘Ik ga ergens anders wonen, niet naar de andere kant van de wereld verhuizen,’ zei ik. ‘Maar ik zal je ook missen.’ Ik snoof haar shampoogeur nog eens goed op. Wie weet hoelang het duurde voor ik haar terugzag.

We lieten elkaar los en Lotte kwam naast me op het bed zitten.

‘Dat is bijna hetzelfde. We zullen elkaar niet meer iedere dag zien. Waarom halen ze je van onze school af? Ze hadden je evengoed hier kunnen laten gaan? Je kan de bus nemen.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Dat wilden ze niet, ze hebben een school vlak bij hun woning op het oog.’

‘Ik mag ze nu al niet,’ zei Lotte fel. Ze pakte mijn handen vast. ‘Straks maak je nieuwe vrienden en vergeet je me.’

Ik grinnikte. ‘Onmogelijk! Ik kan je grapjes niet missen, niemand brengt me zo aan het lachen als jij.’

‘En ik zal je slimme hersenen missen.’

‘Ik ben blij dat ik geadopteerd word, maar ik zou het ook niet erg hebben gevonden om tot mijn achttiende jaar hier te blijven, misschien zelfs liever.’

Lotte keek plotsklaps ernstig. ‘Vind je ze wel aardig? Je oom en tante? Je hebt ze nog maar eenmaal ontmoet. Heb je ze... gepeild met je onfeilbare emo-radar?’

‘Ze zijn een beetje vreemd en hebben een grappig accent, maar ze vallen best mee.’ Ik friemelde aan de pet die ik droeg.

Lotte keek me met samengeknepen ogen aan. ‘Je liegt. Je houdt iets achter.’

Natuurlijk was ik voor haar een open boek. ‘Wel,’ begon ik weifelend. ‘Het zal misschien aan mij hebben gelegen, maar ik denk dat ze soms logen.’

‘Holy shit.’

‘Ze waren heel aardig en toch had ik het gevoel dat ze niet helemaal eerlijk waren.’

‘Hmm,’ zei Lotte. ‘Dan ben je gek dat je met ze meegaat. Je intuïtie voor leugens en het lezen van gevoelens is feilloos. Hoe je het doet, begrijp ik niet, maar je hebt altijd gelijk. Stom, hoor, dat je je voorgevoel negeert en met ze meegaat.’

Ik trok mijn schouders op. ‘Ik kan niet anders. Ze zijn familie, de enige die ik nog heb.’

‘Waarom hebben je oom en tante gewacht tot je zestien was om contact met je op te nemen? Wilden ze geen kind in huis?’

‘Ze woonden in Finland en waren niet op de hoogte van mijn bestaan. Mijn oom en mijn moeder hebben elkaar jaren niet gesproken en mijn vader hebben ze jammer genoeg nooit gekend. Een buurvrouw van mijn moeder had nog een doos met spullen van haar staan en daarin vond ze het adres van mijn oom en tante. Speciaal voor mij verhuizen ze hierheen. Dat is in ieder geval aardig, niet?’

Lotte zette grote ogen op. ‘Dus je zal nu eindelijk weten wie je moeder was!’

‘Ja, vast wel. Dat hoop ik althans en daarom ga ik ook met ze mee.’ Maar ik wilde niet al te hoopvol zijn, dat had ik mezelf al heel jong afgeleerd. Als je ouders je bij een weeshuis hebben achtergelaten, vertrouw je mensen niet zo gauw. Alleen Lotte vertrouwde ik blindelings.

Lotte trok een pijnlijke grimas. ‘Zeg, als je moeder je oom niet leuk vond, is hij misschien een engerd.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘We zullen zien.’

Lotte plofte neer op het bed. ‘Verstop je in de kast. Ik zeg wel dat je weggelopen bent of nog beter: dat een ruimteschip je mee heeft genomen.’

‘Dat laatste geloven ze vast.’

‘Je hebt wel iets buitenaards met die grote oren van je.’

Ik gaf haar een por en ik voelde, zoals wel vaker, of mijn pet mijn oren nog bedekte. ‘Dat zal ik dan maar als een compliment beschouwen.’

Lotte boog zich naar me toe en nam zacht een van mijn oorlellen beet. ‘Ik hou van je grote oren.’

Het voelde heerlijk aan en een heleboel vlinders fladderden in mijn buik rond. Ik kreeg vast een knalrode kop en hoopte maar dat ze het niet zag. ‘Owkeee.’

‘Waarom verstop je ze onder een pet? Maar serieus, George, dat je de kriebels van je familie krijgt is niet goed.’

Ik glimlachte geruststellend. ‘Ik moet ze een kans geven.’

‘Beloof me één ding.’

‘Wat?’

‘Vertel ze dat je de laatste tijd af en toe buikkrampen hebt en ga naar een dokter.’

‘Misschien.’ Ik haatte doktersbezoeken. ‘Ik heb ze al een poosje niet meer gehad; het gaat goed met me.’

Er werd opnieuw op de deur geklopt, maar nu werd er op antwoord gewacht.

‘Kom binnen,’ zeiden Lotte en ik in koor.

Maria, een van de verzorgers, opende de deur. ‘Je oom en tante zijn er. Ben je klaar?’

Ze was een mollige, oudere vrouw met rode appelwangen en een glimlach die een ijsblokje kon laten smelten. Wat zou ik haar en alle andere verzorgers missen! Het waren stuk voor stuk topmensen met een gouden hart.

Ik stond op en pakte de reistas beet. Mijn lippen trilden en mijn ogen prikten. Ik slikte de brok in mijn keel door en zei: ‘Lotte, vergeet Flash niet. O, en schrik niet wanneer hij naar je knipoogt.’

Lotte knikte en liet haar tranen de vrije loop. ‘Dag George, mijn lieve, gekke vriendin.’ Ze glimlachte flauw. ‘Een kat die knipoogt, ja hoor.’

2.

‘Geef maar, ik leg je tas in de kofferbak.’

Mijn oom keek ernaar alsof het ding vol schimmel zat. Ik kon hem geen ongelijk geven; het was pijnlijk aan de ogen. Daarna keek hij mij verbaasd aan. Zijn hersenen probeerden verwoed een slordig gekleed meisje in het zwart met een oranje eenhoorntas te rijmen. Het klopte ook niet, het was alsof een directeur van een bedrijf in een roze tutu naar het werk zou gaan.

Toen ik hem de tas overhandigde overviel me opnieuw het gevoel dat er iets niet in de haak zat. Waarom was dat toch? Wat hielden ze voor me achter? Ze hadden me hartelijk omarmd en ze leken een aardig stel, en toch... Ik voelde dat er iets niet goed zat. Was het te laat om terug te krabbelen? Kon ik alsnog weigeren om met ze mee te gaan? Mijn tante leek m’n twijfel aan te voelen, want ze glimlachte me geruststellend toe.

Ik nam plaats op de achterbank van de ruime Volvo en we vertrokken. Ik wuifde naar Lotte die beteuterd voor het weeshuis stond. Naast haar stond Carlos, de pestkop van het weeshuis. Wat deed hij daar nou? Ik had verwacht dat hij, zodra ik er niet meer was, een feestje zou geven. Hij was verschrikkelijk en de enige die ik niet zou missen. Al jaren stak hij de draak met mijn grote oren en sproeterige gezicht.

We lieten de stad achter ons. Tot nu toe hadden mijn oom en tante nog geen woord gezegd. Ik had wel honderd vragen, maar ik wilde me liever op de weg concentreren, zodat ik die in mijn hoofd kon prenten. Om Lotte te bezoeken of om te ontsnappen, als bleek dat mijn familie een stel psychopaten was. Ik hoorde geritsel en zag dat mijn tante in haar tas rommelde.

Ze haalde er een pakje uit dat ze aan me gaf. ‘Hier, een welkomstcadeautje.’

Ik friemelde de verpakking los en opende het doosje. Er lag een brede, zilverkleurige armband in.

‘Kom, ik doe hem wel bij je om,’ stelde ze voor. ‘Kijk, het klikt heel makkelijk open en dicht. Vind je hem mooi?’

Ik hield niet zo van juwelen, maar hij was eenvoudig en zonder franjes, dus het kon er mee door.

Ik glimlachte. ‘Dank u wel. Ehm, u hebt precies dezelfde armband om.’

Ze keek ernaar alsof ze hem voor het eerst zag en knikte. ‘Daarom heb ik er een voor jou gekocht, omdat ik hem zo mooi vond.’

Mijn oom zei: ‘We zijn er bijna.’

Ik keek om me heen. Hoe konden we er al bijna zijn? Zo ver ik kon zien waren er geen huizen, geen enkele bebouwing eigenlijk. We reden over een smalle weg met aan weerszijden duinen en wuivend riet. Mijn hoop nam een duikvlucht. Frack, als we zo ver van de stad af woonden, was het moeilijker om Lotte te zien. Ik kon dan wel rijden, maar ik had nog geen rijbewijs.

‘Waar ga ik naar school?’ vroeg ik. ‘Ben ik al ingeschreven?’

‘Nog niet,’ antwoordde mijn tante. ‘Trouwens, noem ons maar Karin en Ronald.’

‘Ik dacht dat jullie er al een hadden uitgekozen. Ik had begrepen dat alles in orde was en ik meteen naar die andere school kon gaan.’

Karin en Ronald wisselden een vluchtige blik, waarna mijn tante zich naar me omdraaide. ‘Ehm, ja, maar jij hebt er natuurlijk ook iets in te zeggen.’

‘Dan wil ik graag naar mijn oude school vlak bij het weeshuis blijven gaan, daar ken ik iedereen.’

‘We zullen wel zien.’

‘Ik dacht dat jullie huis in het centrum van de stad was, dat vertelden jullie me. Waarom zijn we dan hier? Gaan we eerst ergens anders heen of zo?’

Karin antwoordde: ‘Je hebt wel heel veel vragen tegelijk, George.’

Ja duh, hoe zou ze zelf zijn als ze in mijn schoenen stond.

‘Waarom hadden jullie geen contact met mijn moeder? Had ze iets verkeerd gedaan? Hebben jullie iets verkeerd gedaan? Weten jullie waar ze is? Leeft ze nog?’

Weer wisselden mijn oom en tante een blik. Dachten ze dat ik het niet zag, of wat?

‘Als we thuis zijn zullen al je vragen worden beantwoord en kunnen we rustig alles bespreken,’ zei Karin.

‘Hoe ziet mijn kamer eruit? Mag ik die zelf inrichten?’

Karin zuchtte diep. ‘Je zult het zo zien, George.’

Karin klonk lang niet meer zo vriendelijk. Ze ontweken mijn vragen en nog erger: ze logen dat ze barstten. Ik wist het zeker; mijn oom en tante verzwegen dingen. Had ik de verkeerde beslissing genomen door met ze mee te gaan? Ik nam me voor om weg te lopen als het vreselijk was. Desnoods ging ik te voet het hele eind terug.

Ik keek naar het eindeloze duinlandschap en slikte mijn overige vragen in. Ik moest nog even geduld hebben. Mijn linkerhand hield ik op de deurhendel, klaar om er als een speer vandoor te gaan als ze plots een mes of een koord tevoorschijn haalden. Het weeshuis zou hun in ieder geval hebben nagetrokken, toch? Ja, dat kon haast niet anders. Maar misschien waren ze simpelweg nog niet door de politie gesnapt en hadden ze inmiddels een huis vol opgesloten tieners. Ik schudde mijn hoofd.

Hoe verder we reden, hoe meer ik het gevoel kreeg dat ik mijn hart en vooral mijn verstand in het weeshuis had achtergelaten. Lotte, Maria, Mike, de andere verzorgers en kinderen zou ik verschrikkelijk missen. Zelfs de vaak irritante Joss, een jongen die een klas lager had gezeten en Lotte en mij als een hondje overal achterna was gelopen. En het zwarte katje! Hoewel ik hem nooit had kunnen aaien, had ik iedere dag naar de korte ontmoetingen uitgekeken.

‘Hebben jullie huisdieren?’ vroeg ik, om mezelf een anker te geven dat het prima mensen waren. Als je huisdieren had (en er goed voor zorgde) kon je in mijn ogen niet slecht zijn.

Karin draaide zich om en zuchtte. ‘Ja, dat hebben we. Soort van dan.’

Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Soort van? Wat bedoel je daarmee? Je hebt ze of je hebt ze niet. Je kunt geen halve hond hebben. Of een soort van kat die geen kat is.’

‘We zijn er!’ riep Ronald. Een beetje te enthousiast, alsof hij opgelucht was dat daardoor het vragenuurtje afgelopen was.

Ik leunde tussen de twee voorstoelen in om beter zicht te hebben.

Een enorm groot gebouw, vier verdiepingen hoog, doemde voor ons op. Het leek op een fabriek en het zag er behoorlijk vervallen uit. Ik hield mijn adem in. Frack, dit kon toch nooit hun huis zijn?

De auto naderde een hoog hek dat meteen openzwaaide om ons door te laten. We reden door een dor, verwaarloosd plantsoen. Hier en daar lag er afval: stukken ijzer, verrotte, houten balken, autobanden, half vergane tonnen en andere troep. De ramen van het gebouw waren gebarsten en er zaten gaten in de muren. Ik kreeg er de kriebels van.

Helemaal boven aan het gebouw stond in afgebladderde verf: Rederij Neptunus.

‘Wonen jullie hier?’ vroeg ik met trillende stem. Mijn hand op de deurhendel voelde klam aan.

Dit was niet goed, dit was absoluut niet goed. Het hek sloot zich achter ons en ik voelde me opgesloten en onveilig. Ronald en Karin waren dus inderdaad psychopaten. Ze gooiden me vast in een kelder om me te laten uithongeren. Mijn hart hamerde in mijn borst. Wat moest ik doen?

Ik herhaalde mijn vraag en hoorde hoe hoog mijn stem klonk. ‘Wonen jullie hier?’

Karin en Ronald antwoordden niet.

Ik slikte een brok angst door. ‘Wie zijn jullie en waar zijn we hier?’

‘Alles wordt zo duidelijk. Je hoeft niet bang te zijn,’ zei Ronald rustig.

Ik drukte op de hendel, maar ik kreeg de deur niet open. Kinderslot. Een gedachte flitste door mijn hoofd: waarom hadden ze een kinderslot als ze geen kinderen hadden?

‘Laat me eruit!’ gilde ik, terwijl ik aan de hendel rukte.

3.

De auto stopte en het lukt me om het portier te openen. Ik vloog naar buiten en rende in het wilde weg. Maar waar kon ik heen? Er was helemaal niks in de verre omtrek te zien, alleen duinen en gras. Het terrein rondom het gebouw werd door hoge hekken omsloten, daar kon ik nooit overheen. In paniek realiseerde ik me dat de poort vast op slot zat. Ik stopte met rennen en keek achterom. Mijn hart bonsde zo hard dat ik het tot in mijn keel kon voelen.

Karin en Ronald leunden met hun armen gekruist tegen de auto. Ze leken af te wachten wat ik zou doen. Wie waren die engerds? Waarom hadden ze me ontvoerd? Had ik nou maar een telefoon, dan kon ik om hulp bellen. Ik moest iets doen, blijven staan was geen optie. Misschien was er ergens een opening in het hek, dus rende ik naar de achterkant van het gebouw. Maar in mijn haast struikelde ik over een kapotte autoband en tuimelde voorover.

‘Oef!’ Ik viel met mijn gezicht plat op de grond, spuugde wat aarde uit en krabbelde snel weer overeind.

‘Hoi, is het lekker?’ hoorde ik iemand vragen.

Ik zag een beweging rechts. Door de vermolmde houten deur stapte een jongen naar buiten die grijnzend naar me zwaaide. Wie was dat nou? Hielden ze hier meer kinderen tegen hun wil vast? Aangezien hij van oor tot oor glimlachte, veronderstelde ik dat hij niet door ze ontvoerd was, tenzij hij aan het stockholmsyndroom leed.

‘Hoi,’ zei hij nogmaals toen hij voor me stond. ‘Ik wist niet dat mensen aarde aten.’

‘Je moet het eens proberen,’ zei ik, terwijl ik het vuil van mijn trui sloeg. ‘Met ketchup is het heerlijk. En gefrituurd is het om je vingers bij af te likken, vooral als er een worm bij zit.’ Door de zenuwen ratelde ik nog wel eens.

Ik schatte dat hij iets jonger was dan ik. Hij was iets kleiner, had blond, springerig haar en een heel bleke huid, bijna wit. Hij kneep zijn lichtgroene ogen samen alsof hij het licht te scherp vond, hoewel het een bewolkte dag was. De jongen stak zijn hand naar me uit, maar ik negeerde het.

‘Wees niet bang. Ik ben Arend Smith en ik woon hier ook.’ Hij had een vreemd accent, net iets anders dan mijn zogenaamde familie.

Ik plaatste mijn handen op mijn heupen. ‘En waar is hier?’ Ik wees naar Karin en Ronald. ‘En wie zijn zij? Ze hebben gelogen, ze vertelden het weeshuis dat ze mijn oom en tante zijn, wat ik nu dus zeker niet meer geloof. Ik moet de politie bellen, ze hebben me ontvoerd.’

Arend knikte. ‘Ze moesten beweren dat ze familie zijn, anders hadden ze je nooit mee kunnen nemen. Je hoort hier, dit is je thuis.’

‘Waarom? Wat is dit hier? Woon jij in dat lelijke gebouw?’

Arend zuchtte. ‘Het is moeilijk uit te leggen en ik begrijp dat je veel vragen hebt. Ze zullen worden beantwoord, maar je moet mij en hen vertrouwen. We hebben alleen maar het beste met je voor. Kom mee, dan wordt alles duidelijk.’

‘Geen sprake van, ik ga echt niet naar binnen, niet voor ik weet wie jij bent, wie zij zijn, wat ik hier doe, wat ─’

Arend glimlachte. ‘In welke volgorde wil je de antwoorden? Want dan zal ik ze opschrijven.’

‘Vind je dit grappig?’ riep ik. ‘Nou, ik niet, hoor. Ik ga ervandoor. Adios.’

‘Wacht! Het spijt me. Ik zal je niet meer uitlachen.’

Ik draaide me om. Er was iets in zijn stem waardoor ik hem vertrouwde. Ik was altijd al goed geweest in het doorgronden van anderen en mijn gevoel zei dat hij eerlijk was en geen kwade bedoelingen had. Bovendien was ik nieuwsgierig naar wat dit alles te betekenen had.

Arend zei: ‘Normaal gesproken was je in dit gebouw of op een gelijkaardige plek geboren.’

Ik wist even niet wat ik hierop kon zeggen. ‘Woonde mijn moeder hier dan?’

Arend schudde zijn hoofd. ‘Daar kan ik niet op antwoorden. Misschien wel, of op een andere Ark ergens in de wereld.’

‘Een andere ark? Een ark is een schip en dit is een gebouw, tenzij ik aan het hallucineren ben. Hebben Karin en Ronald me gedrogeerd? Zie en hoor ik dingen die er niet zijn?’ Zoals de kat die knipoogde. Misschien was dit alles niet meer dan een boze droom. Word wakker, George! Zoveel geluk had ik echter niet.

Karin en Ronald kwamen erbij staan. Ronald zette mijn afgrijselijke reistas op de grond neer. Arend wierp er een blik op en trok een grimas. Ik moest zo snel mogelijk dat ding dumpen want ik maakte er bepaald geen vrienden mee.

‘Niet bang zijn,’ zei Karin. ‘We doen je geen kwaad. Sorry voor de leugens en dat we je vragen niet hebben beantwoord, maar het kon niet anders.’

Ronald zei: ‘De Ark is de naam van het gebouw.’

Ik wees naar de woorden op de voorgevel. ‘Volgens mij hebben jullie een bril nodig. Daar staat “Rederij Neptunus”.’

‘De Ark is een bijnaam. “Rederij Neptunus” is zo lang.’

Arend legde een hand op mijn schouder. Ik hield me in om hem af te schudden. ‘Vanaf nu hoor je bij een heel bijzondere groep. Je leven zal compleet veranderen.’ Hij glimlachte stralend. ‘Het wordt fantastisch! Kom nou maar mee naar binnen, je zult je ogen niet geloven.’

Het klonk als de tekst uit een spannend boek of een fantastische film, en daardoor wilde ik het wel een kans geven. En nogmaals; Arend was oprecht. Tenzij hij een oprechte moordenaar was. Dat kon natuurlijk ook nog.

‘Zijn jullie een bende psychopaten?’

Voor jullie klinkt dit misschien als een nogal domme vraag, want een psychopaat antwoordde hier natuurlijk niet ‘ja’ op. Maar ik had hem met een reden gesteld, want zo kon ik hun antwoord op waarheid nagaan. Arend proestte het uit, waardoor ik hem een boze blik toewierp. ‘Je zou me niet meer uitlachen. Kort geheugen heb je.’

‘Sorry.’ Arend stak zijn armen verontschuldigend in de lucht. ‘Nee, dat zijn we niet.’ Ik lette goed op zijn gezichtsuitdrukking en zuchtte toen diep. Hij sprak de waarheid, mijn innerlijke leugendetector hield zich stil.

‘Arend neemt het verder over, wij moeten gaan,’ zei Karin. ‘Succes met alles, George.’

Ronald draaide zich om. ‘Dag George.’

Ze waren al bijna bij hun auto toen ik me iets realiseerde.

Ik riep: ‘Wacht eens. Betekent dit dat het verhaal over die buurvrouw en mijn moeder een leugen was? Jullie hebben haar nooit gekend?’ En zijn dus inderdaad geen familie van mij, bedacht ik met een vreemde mengeling van opluchting en teleurstelling.

Karin staarde naar de grond. ‘Ja, sorry daarvoor. We weten niet wie je moeder is. We moesten iets verzinnen om de adoptie rond te kunnen krijgen.’

‘Het spijt ons nogmaals dat we zo geheimzinnig deden, het was niet de bedoeling je bang te maken,’ voegde Ronald er nog aan toe. ‘We wilden niet te veel liegen en daarom waren we zo stil, niet uit onvriendelijkheid.’

Ik snoof. ‘Meer oefenen, want vriendelijk kwam er niet bij in de buurt.’

Ronald trok een wenkbrauw op.

Ik glimlachte. ‘Grapje. Laat maar. Mijn vriendin Lotte zou iets leukers hebben bedacht.’

Arend grinnikte. ‘Karin en Ronald zijn wanen, die hebben geen gevoel voor humor.’

‘Wanen? Is dit alles niet werkelijk dan? Wat bedoel je?’

‘Nee, Ronald en Karin zijn wanen.’

Voor ik verder kon doorvragen, gebeurde er iets creepy’s. Ik slaakte een kreet.

Karins halve hoofd, zowel het gezicht als het haar, kregen een donkergroene kleur en haar linkeroorlel groeide naar haar hals toe, smolt ermee samen. Had ze een masker op gehad? Maar waarom dan? Opnieuw vreesde ik dat ik in handen van een stel psychopaten was beland.

Ik stamelde: ‘Je... je slaat groen uit en je oor valt eraf.’

‘O jeetje, schat,’ zei Ronald. ‘We moeten gaan, je armband moet nagekeken worden. Het beste met je opleiding, George, je zult het wel goed doen.’

In allerhaast vertrokken Ronald en Karin. De Volvo liet zand en stof opwaaien bij het naar buiten racen. Ik kon nu een sprintje trekken en ervandoor gaan, maar de poort sloot zo snel dat ik niet eens de gedachte had kunnen afmaken.

Ik begreep hoe langer hoe minder van de situatie waarin ik terecht was gekomen. Wat gebeurde er net met Karin en waarom moest haar armband worden nagekeken? Hadden ze niet eerder een dokter dan een juwelier nodig? En succes met welke opleiding? Was ik in een occulte sekte terechtgekomen of bij circusmensen?

Arend stapte het gebouw in. ‘Kom, George.’

Ik pakte mijn tas op en volgde hem, nog steeds verbouwereerd om wat ik net had gezien. Vanaf het moment dat ik een voet in de hal zette, merkte ik de verandering. Mijn huid tintelde een beetje en... Frack, wat was dat hier opeens?

Ik hapte naar lucht en sprak mijn gedachte hardop uit, maar dan zonder te vloeken. ‘Wat is dit hier?’

4.

Ik had een ruimte verwacht die naar schimmel rook, met verf die van de muren bladderde en een smerige vloer, maar ik zag niks van dat alles. De hal zag er hypermodern en netjes uit, met witgeschilderde muren en een grijze, marmeren vloer die zo hard blonk dat ik mijn verbaasde gezicht erin weerspiegeld zag. Het rook er heerlijk fris en fruitig.

Aan de rechtermuur stond een groot metalen bureau en daarachter zat een vrouw met schouderlang, blond haar en een stralende glimlach. Ze droeg een blauw maatpakje met een eenvoudige witte blouse. Door haar puntige neus en dicht op elkaar staande ogen leek ze op een vogel; een lief musje of zo.

Aan de muur achter haar hing een schilderij. Arend en ik liepen naar haar toe en ik zag nu wat er op het schilderij afgebeeld stond: hoge, glazen gebouwen die door wolken heen priemden en in de grijze lucht vlogen dingen, ze leken op auto’s, maar dan zonder banden. Ik vond het een mooi schilderij, maar door het gebrek aan groen en de mistige lucht leek het me geen fijne plek om te wonen. Te druk en te kil, te sciencefictionachtig. Onder de afbeelding hing een bordje waarop stond: ‘Hexia – Hannes Herbert.’

Op het bureau stond een groot scherm. Nee, dat was niet helemaal correct. Het leek alsof er een computerscherm stond, maar eigenlijk zweefde het beeld boven het tafelblad en je kon door de vreemde tekst die erop stond de ruimte erachter zien. De tekens leken niet op cijfers en woorden die ik kende, zelfs niet eens op een buitenlandse taal. Het deed me denken aan de Egyptische hiërogliefen die ik in een lesboek had gezien, maar het was toch niet helemaal hetzelfde.

‘Welkom, George Borg, we keken uit naar je komst. Ik ben Helen Herbert.’ De vrouw achter het bureau stak haar hand uit, die ik schudde. Ze had een flauwe greep en een zachte huid, alsof ik een veertje beethad, wat de vergelijking met een vogel compleet maakte.

‘Goedemiddag, mevrouw Herbert.’

Helen glimlachte. ‘Wat ben jij beleefd. Noem me maar Helen, hoor. We zijn hier niet zo formeel.’ Haar woorden kwamen er net zo fijntjes uit als ze eruitzag en ook zij had een eigenaardig accent, maar niet te vergelijken met dat van Arend of Ronald. Ik moest me concentreren om haar te begrijpen.

‘Wat is hier?’

‘De Ark.’

‘Maar wat is de Ark. Wie wonen hier?’

Helen ging weer zitten. ‘Het is een woonplaats, een school en een opvangcentrum.’

‘Een school? Hier ga ik dus naar school?’

Helen knikte. ‘Jazeker.’

‘U zei dat het ook een opvangcentrum is. Voor wie? Voor weeskinderen zoals ik?’

‘Niet precies, maar wel een beetje hetzelfde.’ Helen knipoogde. ‘Loop maar door, dan zal alles je duidelijk worden gemaakt. Je bent hier volkomen veilig.’

Ik geloofde haar, al vond ik dat iedereen wel erg vaak het woord ‘veilig’ in de mond nam. Mijn onrustige en bange gevoelens waren verdwenen en alleen mijn nieuwsgierigheid bleef nog over.

Ik wees naar de afbeelding op de muur. ‘Is dat schilderij door uw man gemaakt?’

Helen knikte en kreeg een verdrietige blik in haar ogen. ‘Pienter opgemerkt. Ik mis hem nog steeds iedere dag. Gelukkig had ik het schilderij toevallig bij me toen ik hier belandde.’

Voor ik kon vragen wat ze daarmee bedoelde, zei Arend: ‘Kom, er is nog zoveel dat je moet zien en er zijn zoveel wezens te ontmoeten.’

‘Je bedoelt weeskinderen, toch?’ vroeg ik.

Arend grijnsde ondeugend. ‘Die ook.’

Die ook? Wat bedoelde hij daar nu mee? Ze hielden hier wel van vage antwoorden en vreemde omschrijvingen. Ik friemelde aan mijn pet, trok hem strakker over mijn hoofd en volgde hem naar het einde van de hal. De dubbele deur zwaaide automatisch open toen we er vlak voor stonden. Gelukkig maar, want hij bestond uit een dik metaal en zag er loeizwaar uit. Ik grijnsde; die zou Lotte niet open kunnen zwieren. Wat moest die deur trouwens buitenhouden? Of was het andersom en kwam ik hier nooit meer weg? Toch volgde ik Arend naar binnen.

5.

Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik stond in het midden van een gigantische ruimte die over de hele breedte van het gebouw liep. Rechts van me stonden twee lange eettafels met tientallen rode houten stoelen rondom. Een bibliotheekkast, volgestouwd met boeken, besloeg de hele muur van onder tot boven.

Voor me stond nog een bibliotheekkast met middenin een televisiescherm. Links was een woonkamer met gezellige, stoffen banken in warme oranje kleuren, nog een bibliotheekkast en een metalen ronde trap die als een spiraal naar de volgende verdieping slingerde. Op de betonnen vloer lagen her en der hoogpolige tapijten met warmkleurige patronen. Grote ramen tot op de grond keken uit over een tuin. Het zag er zo huiselijk en normaal uit. Ik begreep niet hoe dat kon, want van buitenaf gezien leek het gebouw op instorten te staan.

‘Dit is de woonruimte,’ verklaarde Arend. ‘Mooi, niet?’

Ik knikte. Ik besefte dat ik met open mond naar alles aan het staren was. ‘Met hoeveel wonen jullie hier?’

Arend antwoordde: ‘Op dit moment, met jou erbij, zestien. Hier eten we en relaxen we, spelen we spelletjes, lezen we of kijken we televisie. Wat je maar wil.’

‘Is dit een sekte? Ben ik in een griezelige sekte beland? En waar is iedereen?’

Arend grinnikte. ‘Geen sekte. Iedereen is aan het werk of zit in de klas. Helen Herbert heb je al ontmoet. Zij zit vaak bij de ingang en regelt alles op haar computer. Samen met Kjell Damnas, die je later nog zult zien. Laten we eerst naar de keuken gaan. De kok, Markus Weeks, is een toffe gozer.’

‘Wat doe ik hier eigenlijk? Waarom ben ik hier gebracht?’

‘Omdat je een Matroos bent.’

Ik schoot in de lach. ‘Wat zeg je nou? Ik ben zelfs nog nooit op een schip geweest. Bovendien, ik ben geenszins van plan om tegen mijn zin tot matroos opgeleid te worden. Ik word al zeeziek in het zwembad.’

‘Matroos is een bijnaam, net als de Ark.’

Ik zuchtte. ‘Jullie houden hier nogal van zeevaarttermen. Ark, Matroos.’

Arend grinnikte. ‘Ahoi. Laat je tas maar staan, die pikken we straks op.’

We liepen naar het eetgedeelte, waar tussen twee glazen kasten met serviesgoed blijkbaar de deur naar de keuken was. Arend duwde de klapdeur open en stak zijn hoofd naar binnen: ‘Markus, heb je je armband om? Ik wil je aan iemand voorstellen.’

Dat vond ik een hele rare vraag. Terecht, toch? Waarom had Markus een armband om moeten hebben? Wat voor armband? Had dit iets te maken met de armband van Karin en die van mij? Of ze waren hier gek op juwelen, dat kon natuurlijk ook. Een armbandenschool of zo. Ik onderdrukte een nerveuze giechel en probeerde langs Arend heen te kijken, maar hij hield het zicht op de keuken afgeschermd.

‘Ja, Arie jongen, kom binnen.’